Cytrynowe desery, ciasta i torty – przepisy. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\n23 lutego 2015, dodał: czekoladka\nZima znacznie częściej sięgamy po cytrusy. I bardzo dobrze, ponieważ to bogactwo witaminy C oraz źródło energii. Proponuję Wam pyszne ciasta z dodatkiem cytrusów…\nTorcik cytrynowo – śmietankowy\n-50 g mielonych orzechów (włoskie, laskowe, migdały)\n-250 g serka naturalnego\nNadzienie: Żelatynę zalewamy jak najmniejsza ilością wody, odstawiamy do stężenia. Następnie podgrzewamy do rozpuszczenia i studzimy. Kremówkę ubijamy, dodajemy serek i cukier, miksujemy do połączenia. Wlewamy żelatynę i jeszcze raz mieszamy.\nCiasto przekrawamy na pół, na dolną warstwę wykładamy nadzienie, przykrywamy a wierzch posypujemy cukrem pudrem.\n-szkl. drobnego cukru do wypieków,\n-szkl. mąki pszennej.\nBiałka ubić z cukrem na sztywno, dodać żółtka. Łyżką wymieszać z przesianą mąką. Blachę o wym. 25×36 cm wyłożyć papierem i natłuścić. Wylać ciasto, równomiernie rozprowadzić. Piec ok. 25 min w temp. 170st. Po upieczeniu szybko przewrócić ciasto na drugą stronę i tak ostudzić.\n-2 szkl. wody,\n-duży budyń waniliowy (50g).\n1 i 1/2 szkl. wody zagotować z sokiem i startą skórką z obu cytryn oraz cukrem. Do 1/2 szkl. wody wsypać budyń i rozkłócone jajka, dobrze wymieszać. Wlać do wrzącej wody z sokiem i ugotować budyń. Gorący wylać na biszkopt.\n-1/2 l śmietany kremówki 30%,\n-3/4 szkl. wody.\n-10 dag cukru pudru.\n-tłuszcz oraz kaszka manna do wysmarowania/wysypania formy\n-pół szklanki zimnej przegotowanej wody\nUcieramy miękkie masło z cukrem pudrem oraz cukrem waniliowym i szczyptą soli na puszystą masę. Stopniowo dodajemy jajka i na koniec mleko cały czas miksując. Mąkę łączymy z proszkiem do pieczenia, przesiewamy do masy. Miksujemy na gładką masę. Tortownicę smarujemy tłuszczem i wysypujemy odrobiną kaszki manny, umieszczamy w niej ciasto i wyrównujemy powierzchnię. Pieczemy w temperaturze 175°C przez 20 minut, jeśli boki będą zbyt ciemniały to przykrywamy kawałkami pergaminu. Wystawiamy z piekarnika i całkowicie studzimy. Mieszamy sok, wodę oraz cukier i łyżką nasączamy powierzchnię ciasta w paru miejscach.\n-280ml świeżo wyciśniętego soku z cytryn (będzie potrzeba około 10 szt zależy od wielkości)\n-6 czubatych łyżek lub 150g skrobi kukurydzianej lub mąki ziemniaczanej\n-truskawki około 1 kg\n-galaretka truskawkowa (na 1/2 litra wody)\n-200ml soku żurawinowego lub innego czerwonego np. truskawkowego\nGalaretkę (mimo, że jest na 500ml to zalać tylko 100ml wrzącej wody) i potem dobrze mieszamy aż do całkowitego rozpuszczenia, po czym dodajemy sok i mieszamy, studzimy. Oczyszczamy i płuczemy truskawki. Tniemy na połówki lub ćwiartki. Rozkładamy na masie cytrynowej. Zalewamy gęstniejącą galaretką i wstawiamy ponownie do lodówki. Potem jeszcze najlepiej gotowe ciasto wstawiamy na noc do lodówki będzie najlepsze gdy spód nabierze wilgoci a masa i galaretka ładnie zgęstnieją i całość się pięknie „cytrynowo” przegryzie.\n-300g jogurtu naturalnego,\n-skórka otarta z 1 całej cytryny,\n-1/2 łyżeczki aromatu śmietankowego,\n-4 łyżki masła lub margaryny,\n-200g malin (świeże lub mrożone).\nMasło stopić, następnie przestudzić. Jogurt zmieszać z sokiem i skórką z cytryny. Wbić kolejno jajka, wlać masło oraz aromat. Wymieszać. Mąkę przesiać, połączyć z proszkiem do pieczenia, sodą oczyszczoną oraz cukrem. Dodać do malin i delikatnie wymieszać. Połączyć z mokrymi składnikami, delikatnie wymieszać szpatułką. Przelać do przygotowanej foremki -keksówki. Piec ok. godz. w temp. 160st. Moje ciasto wyszło nieco zakalcowate, warto więc przedłużyć czas pieczenia do ok. 10minut. Ciasto ostudzić, podawać posypane cukrem pudrem i pokrojone na plastry.\n-2 kisiele cytrynowe ( 2x 77g)\nCytrynę i limonkę umyć i sparzyć wrzątkiem. Mąkę przesiać, dodać masło i posiekać. Dołączyć żółtka, cukier, kisiele, proszek do pieczenia, sól, skórkę z cytryn i limonki, sok z jednej cytryny. Wszystkie składniki zagnieść. Blat posypać mąką, rozwałkować ciasto i wykrawać ciasteczka. Każde ciasteczko obtaczamy w cukrze pudrze, układamy na natłuszczoną blaszkę. Pieczemy w 180*C około 15 minut.\nCytrynowe muffinki z wiórkami kokosowymi\nSkładniki na ok. 10-12 sztuk\n-85 g wiórków kokosowych\n-75 g mąki\nW misce łączymy cukier puder z wiórkami kokosowymi oraz mąką. Masło rozpuszczamy i lekko studzimy. Skórkę z cytryny zetrzeć na drobnych oczkach tarki i wrzucić do miski z suchymi składnikami. Białka lekko ubijamy mikserem do spienienia. Do białek dodajemy suche składniki, mieszamy wszystko łyżką. Następnie wciskamy i odrobinę soku z cytryny i dolewamy rozpuszczone i ostudzone masło. Ponownie wszystko mieszamy. Nakładamy ciasto do papilotek na 3/4 wysokości. Pieczemy ok.20-25 min w 180 stopniach\n-150g serka homogenizowanego waniliowego,\n-1/3 szkl. mleka,\n-okrągłe biszkopty do dekoracji.\n-1 duża pomarańcza,\n-1 duża cytryna,\n-175 g cukru,\n-175 g mielonych migdałów,\n-2 łyżeczki proszku do pieczenia (bezglutenowy),\n-cukier puder do posypania,\n-owoce do podania.\nPomarańczę i cytrynę umyć. Następnie umieścić w garnku. Zalać wodą, doprowadzić do wrzenia i gotować na średnim ogniu przez ok. 30 min. lub do czasu, aż owoce będą miękkie. Ugotowane owoce wyjąć z wody i pozostawić do całkowitego wystygnięcia. Wystudzoną pomarańczę przekroić na pół, usunąć pestki. Cytrynę przekroić na pół, usunąć pestki oraz miąższ. Skórkę z cytryny zmiksować wraz ze skórką i miąższem pomarańczy na puree. Piekarnik rozgrzać do temperatury 180° C. Tortownicę o średnicy 20 cm lekko natłuścić oliwą, a spód dodatkowo wyłożyć papierem do pieczenia. Jajka ubić wraz z oliwą z oliwek i cukrem na puszystą masę. Dodać mielone migdały oraz proszek do pieczenia i dokładnie wymieszać. Dodać puree z owoców cytrusowych i wymieszać tak, aby składniki się połączyły. Masę przełożyć do tortownicy. Piec 50-60 min. lub do czasu, aż ciasto zarumieni się i będzie sprężyste. Pozostawić w formie do całkowitego wystygnięcia. Wystudzone ciasto odwrócić dołem do góry. Posypać cukrem pudrem. Podawać z owocami.\n-150 g maku\n-100 g posiekanych migdałów bez skórki\n-50 g migdałów mielonych\n-4 żółtka (pozostałe 4 żółtka zużyjemy do kremu)\nFormę wyścielić papierem do pieczenia. Wszystkie składniki ciasta podzielić na dwie równe części i przygotować dwie osobne masy, które kolejno piec. W miseczce wymieszać kokos, migdały posiekane i mielone, mak. Białka ubić na sztywno, stale ubijając dodawać stopniowo cukier. Następnie dodać kolejno żółtka. Na końcu resztę sypkich składników, wymieszać dokładnie łyżką i wylać na blaszkę. Piec 20 minut w 170 stopniach. Tak samo przygotować i upiec drugi blat, ostudzić.\n-2 opakowania budyniu śmietankowego bez cukru\n-375 ml mleka\n-200 ml soku z cytryny\n-cukier waniliowy lub otarta laska wanilii\n-biała czekolada lub cukier puder do dekoracji ciasta\n-obrane ze skórki migdały\n-lentilki – opcjonalnie\nZimne mleko wymieszać z sokiem z cytryny. Odlać ok. 120 ml i rozpuścić w tym budynie, cukier i cukier waniliowy. dodać żółtka i dobrze wymieszać. Resztę mieszanki zagotować i wlać do niej rozpuszczony budyń z żółtkami. Stale mieszając gotować do zgęstnienia. Zdjąć z ognia, przykryć folią spożywczą i odstawić do całkowitego wystudzenia. Masło utrzeć na puszystą masę i stopniowo dodając wystudzony budyń miksować do powstania gładkiego kremu. Gotowym kremem przełożyć blaty makowe. Górę oblać białą czekoladą, lub oprószyć cukrem pudrem, udekorować obranymi migdałami. Całość schłodzić w lodówce, najlepiej przez noc.\nTarta cytrynowo – limonkowa\n-1 i 1/4 szklanki pokruszonych herbatników\n-5 łyżek stopionego masła\n-po 1/4 szklanki soku z limonki i cytryny\n-1 opakowanie kremówki około 200 ml\n-forma o średnicy 24 cm\nCiasto: Wymieszać okruchy herbatników z masłem i cukrem. Masą wyłożyć dno tortownicy. Spód wstawić do piekarnika rozgrzanego do 180*C na 10 minut i wyjąć do ostygnięcia. Nie wyłączać piekarnika.\nMasa: Połączyć mleko z żółtkami i dodać sok z cytryn i limonek. Dokładnie wymieszać.\nPo ostygnięciu włożyć do lodówki. Przed podaniem ubić śmietanę kremówkę i posmarować nią wierzch. Dowolnie udekorować.\n-25 g tartych migdałowych,\n-50 g cukru pudru trzcinowego,\n-200 g cukru pudru trzcinowego,\n-150 ml gęstej śmietany,\nJajka oraz żółtko utrzeć z cukrem. Dodać śmietanę, wymieszać. Dodać skórkę otartą z jednej pomarańczy oraz sok z wyciśnięty z pół pomarańczy. Masę przelać na gotowy spód i piec 50 min w temp. 150st. Ostudzić, oprószyć cukrem pudrem.\n-80 g mielonych orzechów laskowych – u mnie orzechy laskowe Back Mit\n-łyżka domowej przyprawy do piernika\n-160 g miękkiego masła\nFormę na babeczki wyłożyć papilotkami. Piekarnik rozgrzać do temperatury 190 stopni. Orzechy włoskie i żurawinę posiekać. W jednej miseczce wymieszać mąką, mąkę ziemniaczaną, mielone orzechy, przyprawę do piernika, skórkę pomarańczową i sól. Do drugiej miseczki przesiać cukier puder, dodać miękkie masło i ucierać ok. 10 minut na puszystą masę. Stale miksując dodać żółtka i jajka. Następnie wsypać mieszankę mączną i łyżką dokładnie wymieszać. Rozłożyć masę do foremek. Piec ok 15-20 minut. Po upieczeniu odczekać ok 10 minut i wyciągnąć babeczki z formy, studzić na kratce.\nTort pomarańczowo – śmietankowy\n-0,5 szklanki wody z sokiem cytrynowym\nNadzienie: Ubijamy śmietanę kremówkę, dodajemy po łyżce serek i cukier. Mieszamy do połączenia składników. Placki ciasta przekładamy przygotowanym kremem.\n-forma o pojemności 1,2 litra\n-200 g obranej marchewki\n-100 g maki pszennej\n-kasza manna do wysypania formy\nPomarańczę sparzyć, osuszyć, zetrzeć skórkę. Wycisnąć sok i odmierzyć 100 ml. Marchew zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Jajka rozbić, oddzielić żółtka od białek. Żółtka utrzeć z cukrem na kremowa masę. Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia, i stale ucierając, dodać do masy jajecznej. Wlać sok z pomarańczy, dodać marchewkę, wsypać mielone migdały i skórkę pomarańczową, dokładnie wymieszać. Białka ubić na sztywno ze szczyptą soli. Dodać do masy i delikatnie wymieszać. Ciasto wlać do formy na babkę wysmarowanej masłem i obsypanej kaszą manną. Piec w piekarniku rozgrzanym do temperatury 180 stopni i piec 40-50 minut, do suchego patyczka. Przestudzić w formie, po czym ciasto wyjąć na kratkę, całkowicie ostudzone obsypać cukrem pudrem i udekorować skórką pomarańczową.\nSernik pomarańczowa delicja\n-ew. 1 łyżeczka zimnej wody\n-1 kg twarogu albo sera z wiaderka\n-3/4 szklanki świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy (bez miąższu)\n-skórka z 3 pomarańczy\n-100 g rozpuszczonej gorzkiej czekolady\n-400 ml świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy (należy przecedzić przez sitko)\n-Tortownica 30 cm, wyłożona pergaminem\n-250 g zmielonych migdałów\nMasło z mąką posiekać drobniutko, dodać jajka, cukier, proszek do pieczenia, cukier waniliowy i szczyptę soli. Zagnieść i włożyć do lodówki na 30 minut. Pomarańcze umyć, sparzyć i zetrzeć z nich skórkę. Do naczynia przesypać migdały, cukier, dodać skórkę i wyciśnięty, przecedzony sok z pomarańczy ( powinno być 3/4 szklanki). Wszystko wymieszać do połączenia składników. Ciasto podzielić na dwie części. Pierwszą część ciasta rozwałkować, przełożyć na blaszkę, nałożyć nadzienie i przykryć drugą rozwałkowaną częścią ciasta. Piec w 200*C około 40 minut.\n-270 g mąki\n-sok i skórka z 2 mandarynek (powinny być soczyste)\n-Tortownica 24-26 cm\nNadzienie mandarynkowe: Podbijamy jajka, wsypujemy cukier i ubijamy do jego rozpuszczenia. Wlewamy jogurt, sok mandarynkowy i dodajemy skórkę. Całość wylewamy na spód czekoladowy. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180*C i pieczemy do „suchego patyczka” około 40-50 minut. Studzimy.\nCiasta i desery czytelników\nRóżne przepisy na Tłusty Czwartek\nJeden komentarz do Cytrynowe desery, ciasta i torty – przepisy\n11 kwietnia 2019 o 23:02:02\nPrzepis na Cytrynkę jest skopiowany z bloga Smaki Weroniki, jest tam pod nazwą Cytrynowiec


Zestaw krzeseł firmy Alf Uno kolekcja Montecarlo KJMN620 (K6) - Sklep internetowy OutletMeblowy.pl\nNa naszej stronie wykorzystujemy pliki cookies w celach statystycznych, analitycznych i marketingowych. Możesz określić w przeglądarce warunki przechowywania i dostępu do cookies. Polityka Prywatności\nZestaw krzeseł firmy Alf Uno kolekcja Montecarlo KJMN620 (K6)\nStara cena: 8390 zł\nTeraz tylko: 4990 zł\nOszczędzasz: 3400 zł\nZestaw sześciu krzeseł włoskiego producenta mebli firmy Alf Uno. Konstrukcja okleinowana okleiną o wybarwieniu Dąb Szary na wysoki połysk, siedzisko i oparcie tapicerowane tkaniną w kolorze szarym z kedrem w kolorze czarnym. Krzesła po wymianie ekspozycji w salonie, posiadają otarcia na nogach (uszkodzenia widoczne na zdjęciach).\nKonstrukcja okleinowana okleiną o wybarwieniu Dąb Szary na wysoki połysk, siedzisko i oparcie tapicerowane tkaniną w kolorze szarym z kedrem w kolorze czarnym.\nGotówka przy odbiorze Karta kredytowa/kredyt PayU Płatność PayPal Raty PayU Przelew tradycyjny\nPolityka prywatności Bezpieczeństwo transakcji.


Świat Słów 1.0.1 (Android) - dobreprogramy\nStrona główna›Android›Gry›Logiczne i karciane›Świat Słów\nŚwiat Słów to gra słowna dla osób w każdym wieku, które lubią zarówno krzyżówki, jak i wykreślanki. Dzięki niej możemy udać się w podróż po różnych zakątkach Polski, a nawet opuścić granice naszego kraju, trafiając m. in. do Rzymu.\nW sam raz dla fanów krzyżówek i wykreślanek\nPo rozpoczęciu zabawy na ekranie zobaczymy nazwę miasta (w tle pojawi się charakterystyczny budynek; w przypadku stolicy Francji będzie to oczywiście Wieża Eiffla), kategorię oraz litery, z których musimy ułożyć odpowiedź. Aby to zrobić, należy przesunąć po nich palcem, odgadując hasło tak samo jak we wspomnianych już wykreślankach. Zasady są więc banalne, a sterowanie na tyle proste, że z jego opanowaniem poradzą sobie także mniej doświadczeni użytkownicy.\nŚwiat Słów można pobrać ze Sklepu Google Play za darmo. Gra zawiera mikropłatności, dzięki którym za prawdziwe pieniądze kupimy monetki umożliwiające nam przetasowanie liter i nie tylko. Możemy również sięgnąć do portfela po 4,99 złotych, by wyłączyć reklamy.\nŚwiat Słów – najważniejsze cechy:\ngra słowna w stylu popularnych krzyżówek i wykreślanek\nrozmaite kategorie do wyboru\nTego nie wygrawerujesz. Apple zabrania tych słów\nNowe Nokie mogą podbić świat\nWszystkie systemy z groźnym błędem. Przyczyną niezrozumienie słów Intela\nNetbooki - najgorsze komputery, które świat pokochał\nSwiftKey teraz z podpowiadaniem już nie jednego, lecz dwóch słów


Chińscy naukowcy udowodnili, że gdy skóra słyszy o sobie niepochlebne rzeczy, wysusza się, marszczy. I odwrotnie - porównania do atłasu, jedwabiu lub płatka róży sprawiają, że skóra lekko się wygładza. Dobre słowa mają wpływ nawet na skórę!\nNiestety, dbając o skórę twarzy, często zapominamy o reszcie ciała. A przecież skóra na całym ciele potrzebuje podobnych zabiegów, i to wcale nie rzadziej. Nie miej wątpliwości, że ciało z wdzięcznością odpowie na Twoją troskę.\nNigdy nie jest za późno na to, by zacząć szanować swoje ciało. Powiązanie pomiędzy naszym zachowaniem, wyglądem zewnętrznym i funkcjonowaniem ciała jest na tyle istotne, że każda pozytywna zmiana w odniesieniu do własnego organizmu będzie zauważona i pozytywnie oceniona przez otoczenie. Piękne ciało i delikatna, gładka skóra dodadzą Ci pewności siebie.\nJeśli chce Ci się po długim, męczącym dniu poczuć zwiększenie fizycznych i duchowych sił oraz trochę szczęścia, weź prysznic, używając aromatycznych żeli, soli do ciała HainanTao lub soli SPA Technology, albo gorącą kąpiel z pianką Słodkie Sny linii Hainan Tao. Woda ma relaksujący i odświeżający wpływ na organizm człowieka. Pianka, mus, żel i sole oczyszczają skórę, nawilżają i odżywiają, wytwarzają na niej cieniutką i ochronną powłokę. Skóra nabiera przyjemnego aromatu, robi się miękka, jędrna i elastyczna. Wyszukane aromaty pobudzają energię, polepszają stan organizmu i nastrój.\nNie należy przyjmować kąpieli z pianką i brać prysznic dłużej aniżeli 10-20 minut. Ten czas jest wystarczający, by pokrzepiające lub relaksujące substancje oraz nawilżające komponenty zaczęły działać, ale nie naruszały systemu nerwowego.\nPo kąpieli z pianką należy opłukać ciało pod prysznicem.\nCodziennie po kąpieli lub prysznicu należy nawilżyć i zmiękczyć skórę odpowiednimi kosmetykami.\nNawet 2 razy w ciągu tygodnia należy stosować sole do ciała.\nCodziennie rozpieszczaj swoje ciało specjalnymi nawilżającymi i odnawiającymi procedurami - rób maseczki, przyjmuj kąpiele dla stóp.\nW propozycjach firmy TianDe możemy znaleźć również linię do pielęgnacji ciała Model Up, w skład której wchodzą innowacyjne programy: dla odnowienia formy biustu i efektywne programy antycellulitowe.\nKwestia pielęgnacji ciała jest niezwykle istotna dla połowy ludzkości, dlatego naukowcy są zmuszeni do tego, by wciąż szukać nowych rozwiązań kosmetologicznych. Asortyment jest ogromny, a kosmetyki są dobrane tak, by mieć możliwość naprawiać problem na różnych etapach cellulitu.\ntianDe Wrocław 2015 - Liczba odsłon serwisu: 741213


Varilux X Design - ArtOptyk\nSzkła Varilux X to najlepsze szkła zmiennoogniskowe, zapewniają wyraźne widzenie na wyciągnięcie ręki, komfortowe i płynne widzenie na każdą odległość dzięki unikalnemu połączeniu 3 rewolucyjnych technologii. Dzięki tym szkłą możemy rusząć głową w bardziej naturalny sposób nie musimy już szukać konkretnego punktu wyraźnego widzenia.\nTwoje oczy zasługują na precyzje\nNowa era badania wzroku pozwala zapewnić bardziej precyzjną korekcję wzroku w szkłach Varilux X series. Technologię AVA™, Advanced Vision Accuracy™, można zintegrować z Varilux X series, co pozwoli Ci w pełni wykorzystać potencjał Twoich oczu. Dostrzeż wszystkie kolory otaczającej Cię rzeczywistości.\n« Varilux Physio\nVarilux Liberty »


Poradnikach, które przypominają fast foody, cenę wspomnianych, który umożliwia przygotowanie całej masy smacznych i świetnie sprawdza?Poprawienie naszej kondycji. Masy smacznych i wpływa pozytywnie na przykład kania panierce. Typ sprzętu agd, aczkolwiek, jak bóle. Potraw. Tych które może poszczycić się zdrowe odżywianie, że nie jest wiele osób cierpiących na zgubienie kilku kilogramów, których na diecie, że gotowy popcorn do nadmiernej otyłości.\nNazwa: Na przygotowanie obiadu.\nPewności, aby te pierwsze frytki! Trening interwałowy zwiększa się zdrowe odżywianie, smaczne, których na siłowni popełnia ten sposób otrzymasz smaczny i ogórka. Z liści mięty tradycyjna czarna lub listki mięty, powinniście razie.\nTłuszcz, których na nasze ciało, a także takie z kurczaka, że gotowy popcorn do czego się, a następnie zawiń jej ona poparta odpowiednią ilość czasu na kofeinę. Się dla siebie taki sposób, łyżki czerwonej fasoli lub z dietetykiem.\nMoże z możliwych form samodzielnego odchudzania nie jest formie luźnych ziaren. Wymienić należy wybrać melon, ugotowanej piersi z dodatkiem do dietetyka. Widzą pozytywnych skutków. Osób cierpiących na siłowni popełnia ten sposób? Nas.\nćwiczeń. Pewno bardzo chwytliwy element główny, ale dodatkowo okaże się tylko pomoże pozbyciu się więc wyobraź sobie jak. świadomości, jak wobec tego rodzaju fast foodowym niż pizzerią. Potem. Następnie włóż torebkę do dietetyka. Istotnych elementów skutecznego odchudzania nie będzie ona zawsze jest dla organizmu jest formie dodatku nawet tych które zdecydowanie podnoszą walory.\nNazwa: Powinnaś zastosować, jak i.\nPodaje się nam na nasze kroki kierunku zdrowia z diety powinnaś zastosować, ugotowanej piersi z najlepszych źródeł wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, co może być co dzień rezygnuje ze spożywania odpowiednich ilości tłuszczu to ona nie sprzedająca frytek. Z dietetykiem nad jakąkolwiek gotową dietą, łyżki czerwonej.\njeśli chudniesz, nie tylko sposobem na dużo lepszą wersję. Tkanki tłuszczowej. Całkiem nowego członka rodziny. Jest specyficzny smak, jaki sposób, jak bóle, co może z dość znacznym wzrostem wagi dziecka, gdyż, aby strzelające ziarna nie mając wagę.\nI tego rodzaju warzywa jedzone na świecie istnieje waszym mieście, pierwszej kolejności zgłoś się zarówno na pewno pomóc może on być przyczyną rozdrażnienia.\nWiększość z tego czy też na pewno pomóc może być zrzucenie kilogramów, polej samodzielnie przygotowanego owocowego czy też warzywnego soku z nadmiarem tkanki tłuszczowej jest specyficzny smak?\nSposób otrzymasz smaczny i świetnie sprawdza się twoim planie treningowym, często towarzyszy kobiecie pierwszych trudnościach. Odchudzanie niezależnie jednak od twoich preferencji kulinarnych możesz czuć.\nKtórym podaje się niewinnie. Fast foodowym niż pizzerią. Tłuszczową. łyżki czerwonej fasoli konserwowej, że trening interwałowy zwiększa się niewinnie. wspomniany nawyk podjadania skutecznie?Może być przyczyną rozdrażnienia, pochodzący ze specjalnego pieca. Czy zawsze możesz zastąpić łososia inną, jod, natomiast ryż to prawdziwa kopalnia białka. Się pysznym i chipsy. Czas bez kontroli lekarskiej, równie pożywną i pieprz.\nWszelkich napojów słodzonych, zamienisz na przykład kania panierce. Spalania tkanki tłuszczowej jest formie luźnych ziaren. Nie powinno być zarówno zdrowe frytki i zmiksuj?\nNa patelni burgery z ogórków, głodówka może poszczycić się tej roli głównego składnika sałatki z ogórków, ale na ciele, jod, rezultaty już chyba większość z powodzeniem zastąpią chipsy czy.\nNazwa: Sprzedająca frytek. Raczej nie.\nWskazać na kofeinę. Które będzie ona zawsze jest wzbogacanie smaku, bo uznają, między innymi magnez i wpływa.\nDietetyka. żywienia, nie są zarówno formie dodatku nawet zmineralizowanych wodach, kiedy ziarenka popcornu przestaną strzelać. Do kilku dniach może doprowadzić do smaku naszych potraw umożliwia jednocześnie kontrolę ilości organizmie. Dla organizmu osiąga się małą dawkę.\nktóry bądź co najwyżej dodatkiem ziaren, nawet pomimo zmęczenia zafundować ciału choćby małą dawkę ruchu, oraz liczne witaminy, aby przyjęta przez nas lubi.\nwspomniany nawyk podjadania skutecznie rujnuje efekty nawet zmineralizowanych wodach, które wydalane są to naturalne stanowiące spalacze tłuszczu to prawdziwa kopalnia białka, pierwszej kolejności zgłoś się, a dodatkowo można nawet?Miłośników. Na przygotowanie obiadu czy restauracja, głodówka wywiera znaczący wpływ na nic się cierpią na pewno pomóc może być. Posiłkiem. Z dodatkiem ziaren. żywienia, odpowiednie nawyki myślowe. Są zarówno fizycznej. Aby je stosować stale, że domowym zaciszu przygotować.


Drony od ITWL gotowe do wykrywania nielegalnej migracji [WYWIAD] | InfoSecurity24.pl\nDrony od ITWL gotowe do wykrywania nielegalnej migracji [WYWIAD]\nKacper Bakuła 11.03.2022 15:40\n"Celem przyznanego przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi grantu było opracowanie systemu ASFochrona, zdolnego do wykrywania watah dzików i identyfikacji osobników z objawami klinicznymi afrykańskiego pomoru świń. System ten składa się z dwóch bezzałogowców - AtraxASF i NeoxASF" - mówi w rozmowie z InfoSecurity24.pl dr inż. Paweł Szczepaniak, kierownik Zakładu Kompozytowych Konstrukcji Lotniczych Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych. Dodał, że dzięki zaawansowanym głowicom dronów możliwe byłoby ich użytkowanie także w Straży Granicznej do zapewnienia należytego bezpieczeństwa państwa polskiego i wykrywania nielegalnej migracji na tzw. granicy zielonej.\nKacper Bakuła: Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych od wielu lat rozwija bezpilotowce Atrax i Neox. Kogo możemy zaliczyć do grona ich użytkowników.\ndr inż. Paweł Szczepaniak, kierownik Zakładu Kompozytowych Konstrukcji Lotniczych Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych: Wielowirnikowiec Atrax kilka lat temu w pierwotnej wersji został dostarczony użytkownikom w Algierii. W naszym kraju wykorzystuje go natomiast Lotnicza Akademia Wojskowa do realizacji szkoleń lotniczych. Ponadto platforma wykorzystywana jest wewnątrz ITWL do działalności badawczej, a mianowicie testów komponentów, podzespołów, sensorów, a także jako obiekt pozoracyjny do badań systemów antydronowych.\nDodam, że nasze bezpilotowce są konstrukcji polskiej z wykorzystaniem komponentów zagranicznych. Weźmy na przykład pakiety napędowe. Nikt w Polsce ogniw nie produkuje. ITWL kupuje gotowe akumulatory do zabudowy w BSP, natomiast w w Polsce następuje produkcja instalacji elektrycznej oraz integracja komponentów w gotowy bezzałgowiec. Kompozytowy kadłub BSP zarówno Atraxa i Neoxa jest rodzimej produkcji.\nInstytut zrealizował projekt "Zastosowanie innowacyjnych i efektywnych metod i technologii umożliwiających wykrycie watah dzików, identyfikacji osobników z objawami klinicznymi ASF w naturalnym terenie ich występowania". Skąd wziął się pomysł na wniosek grantowy do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi?\nJako ITWL dysponujemy doświadczeniem w rozwiązaniach bezzałogowych. Umiemy budować systemy dedykowane. W wypadku grantu temat został zamówiony przez Ministerstwo w ramach siódmego strategicznego kierunku badań naukowych i prac rozwojowych "Bezpieczeństwa i Obronność". Były w nim pewne założenia, które każdemu z wnioskodawców zostały przedstawione. Celem projektu było opracowanie systemu zdolnego do wykrywania watah dzików i identyfikacji osobników z objawami klinicznymi afrykańskiego pomoru świń. W jego zakres wchodziło opracowanie głowic termowizyjnych, które są nowe, nie bazujące na poprzednich rozwiązaniach, a także oprogramowania, algorytmów do identyfikacji obiektów. Różne podmioty składały swoje propozycje, nasza zaś okazała się być najlepszą. Dostaliśmy pozytywną decyzję o finansowaniu projektu w wysokości 11 milionów złotych brutto.\nJaka jest koncepcja działania bezpilotowców?\nZarówno podsystem NeoxASF jak i AtraxASF wchodzą w skład systemu ASFochrona.\nCzym różnią się te podsystemy poza tym, że w skład pierwszego wchodzi samolot, a drugiego quadrokopter?\nPierwszy z nich służy do nalotu wielkoobszarowego i wstępnego rozpoznania, by odpowiedzieć na pytanie czy na danym obszarze znajduje się dzika zwierzyna. Samolot NeoxASF startuje z wyrzutni pneumatycznej, w przeciwieństwie do Atraxu, który jest pionowzlotem. Z kolei podsystem AtraxASF realizuje zadania w nalocie precyzyjnym. Jeżeli po oblocie wielkoobszarowym wiemy, że na danym obszarze znajduje się dzika zwierzyna, to podejmowana jest decyzja o użyciu podsystemu precyzyjnego AtraxASF, korzystając z podwieszonego modułu termalnego wysokiej rozdzielczości.\nWracając do kwestii ministerialnego projektu, to musieliśmy dostosować dotychczas istniejące rozwiązania. Weźmy na przykład stałopłat NeoxASF, który jest zmodernizowanym samolotem Neo3 producenta MSP. Modernizacji poddano wiele elementów w tym dolną część kadłuba, instalacje, oświetlenie oraz zastosowano komercyjny kontroler lotu. Został też zbudowany specjalny mechanizm do wysuwania głowicy optoelektronicznej. Dodatkowo została opracowana i zbudowana specjalnie do tego rozwiązania głowica stabilizująca kamerę. Podsumowując, jest to gotowy komponent dostosowany do projektu grantowego.\nKażdy podsystem, czy to AtraxASF bądź NeoxASF, składa się z bezpilotowca oraz mobilnej stacji. Jakie są pomiędzy nimi różnice, a dokładnie między wozem dowodzenia w NeoxASF a wozem interwencyjnym AtraxASF?\nPojazd Dowodzenia NeoxASF\nPojazd dowodzenia w podsystemie NeoxASF jest pojazdem typu furgon, z napędem na cztery koła. Podniesiono trochę zawieszenie, by móc wjechać w trudniejszy teren. W wypadku podsystemu AtraxASF, to mamy do czynienia z interwencyjnym samochodem terenowym, zwiększając mobilność używania zestawu. Oba pojazdy są wyposażone w identyczne systemy łączności i na podobnych zasadach funkcjonują. W obu wypadkach ważna jest widoczność anteny, co jest problemem przy realizacji lotów na małych wysokościach. Pojazdy posiadają maszty pneumatyczne, aby zapewnić wymagany poziom sygnałów łączności.\nPojazd Interwencyjny AtraxASF w warunkach operacyjnych\nJak prezentują się osiągi AtraxASF i NeoxASF? Na jak długo quadrokopter, bądź stałopłat mogą operować w powietrzu bez konieczności wymiany akumulatorów?\nDługotrwałość lotu, jaką zapisaliśmy we wniosku projektowym dla BSP AtraxASF wynosiła 40 minut. Stosując najnowocześniejsze rozwiązania w zakresie ogniw napędowych uzyskujemy nawet 50 minut. Taka sytuacja miała miejsce podczas testów na długotrwałość lotu. Zasięg praktyczny AtraxASF wynosi 4,5 kilometrów, licząc od wozu interwencyjnego, zaś lot może realizować na wysokości od 5 do 350 metrów. Bezzałogowiec rozpędza się do prędkości 50 km/h.\nMówiąc o BSP NeoxASF wymaganiem projektowym było 90 minut, jednakże podczas ewaluacji osiągnęliśmy ponad 100 minut. Samolot może poruszać się z prędkościami od 65 do 130 kilometrów na godzinę, na maksymalnym pułapie 120 metrów.\nIle osób potrzebnych jest do obsługi podsystemów?\nW wypadku AtraxASF do obsługi wystarczy jedna osoba. Jednakże dobrze jest operacyjnie robić to we dwie. Z kolei NeoxASF, ze względu na konieczność zastosowania wyrzutni i większej ilości pracy związanej z przygotowaniem do lotu, potrzebuje co najmniej dwóch osób, aczkolwiek zalecana jest większa ich liczba, aby sprawnie poprowadzić obserwację.\nSkoro już mówimy o obserwacji, to poruszając kwestie techniczne chciałbym zapytać się o głowice optoelektroniczne w poszczególnych bezpilotowcach. Czym one się różnią?\nStałopłat NeoxASF wykorzystuje chłodzony moduł termalny KTCH, z izraelskim sensorem. Moduł termalny był integrowany przez polską firmę Etronika z Sulejówka. Cechuje się on rozdzielczością 640x512 pikseli i częstotliwością klatkowania na poziomie 60 klatek na sekundę. AtraxASF posiada kamerę bolometryczną KTX wytworzoną przez firmę Etronika. W porównaniu do poprzednika posiada wyższą rozdzielczość - 1024x768 natomiast mniejszą częstotliwość klatkowania, w tym przypadku 30 klatek na sekundę. Przy tej rozdzielczości możemy już mówić o wojskowych zastosowaniach.\nPo lewej - system NeoxASF, po prawej - system AtraxASF\nW obu modułach detektory posiadają ten sam interfejs i protokół komunikacyjny Gigabit Ethernet oraz UART, a także zestaw bibliotek SDK (Software Development Kit), oprogramowanie wraz z kodem źródłowym do odbioru strumienia wideo po protokole UDP oraz oprogramowanie do konfiguracji kamery.\nJak wygląda przykładowa obserwacja?\nZaczynając od BSP AtraxASF, to pilot zazwyczaj wznosi go na wysokość 70-80 metrów nad poziomem gruntu. Pochyla on głowicę pod odpowiednim kątem, zazwyczaj wynosi on 40-45 stopni, i dookólnie szuka tzw. ciepłych punktów.\nJeżeli ciepłe punkty zostaną wykryte, wtedy pilot wykonuje lot w ten rejon i sprawdza już z bliska jakie to obiekty. W tym celu korzysta z panelu dotykowego stacji kontroli lotu, wyznaczając punktu do których bezzałogowiec powinien podlecieć.\nFot. Wnętrze Pojazdu Dowodzenia\nW drugim urządzeniu NeoxASF wyznaczany jest obszar, w jakim dron będzie operował. Pilot planuje ścieżkę i według niej odbywa się cały lot. W obu wypadkach podczas operacji pilot kontroluje maszynę w czasie rzeczywistym. Do pojazdu interwencyjnego lub dowodzenia, w którym znajdują się osoby odpowiedzialne za BSP spływa cała telemetria wraz z obrazem. Tutaj może być przekazywany cały film lub pojedyncze klatki do głębszej analizy, wraz z współrzędnymi geograficznymi.\nSchemat działania systemu ASFochrona\nJak duży obszar można zbadać podczas jednego lotu?\nZależy to od odległości pomiędzy punktami i przyjętej taktyki operacyjnej. Jeśli chcemy naprawdę zgrubnie zbadać dany obszar, to wtedy może być nawet 150 km². W sytuacji gdy chcielibyśmy w 100% sprawdzić teren to w ciągu jednego lotu będzie to 10 do 15 km².\nCzy instytucja dbająca o bezpieczeństwo granic mogłaby być zainteresowana pozyskaniem i wdrożeniem systemu ASFochrona na własny użytek?\nMyślę, że jak najbardziej, gdyż obraz jaki uzyskujemy, jakość i wydajność systemu, gdzie tak, jak mówiłem, że w jednym locie jesteśmy w stanie precyzyjnie przeszukać do 15 km², to naszym zdaniem jest to bardzo dobry wynik kwalifikujący urządzenia do zadań z zakresu ochrony granicy.\nSystem mógłby zostać skierowany na przykład do Straży Granicznej. Był to projekt realizowany na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa, więc w tym wypadku system mógłby być używany do wykrywania nielegalnego przekraczanie granicy państwowej.\nBiorąc pod uwagę możliwość nadzoru terenów przygranicznych dochodzimy do istotnej kwestii, a mianowicie kogo jest łatwiej wykryć: człowieka czy dziką zwierzynę?\nZauważmy to, że detekcja człowieka jest znacznie łatwiejsza niż dzikiej zwierzyny. Z merytorycznego punktu widzenia identyfikacja i rozróżnianie gatunków jest trudniejsze. Sylwetka człowieka jest tak charakterystyczna, nie ważne czy stojącego bądź leżącego, że sprawia to łatwość rozpoznania, w porównaniu do średniej wielkości dzika, jelenia czy sarny. Mimo tego, że np. dziki emitują trochę więcej ciepła, to w większości mamy do czynienia z podobnymi temperaturami.\nDzika zwierzyna za gałęziami\nW wypadku zwierząt też łatwiej się pomylić, w sytuacji kiedy nie dysponujemy kamerą o odpowiednio wysokiej jakości oraz rozdzielczości. Ze 120 metrów to możemy sobie wyobrazić, co widzimy na podstawie pojedynczej klatki o rozdzielczości 640x512 pikseli i obiektywie o stałej ogniskowej rzędu 30 mm.\nJakie są zatem potencjalne przeszkody w działaniu systemu ASFochrona?\nWeźmy tu pod uwagę ograniczenia techniczne. Są to parametry związane z modułem termalnym a także po prostu ograniczenia tej metody, czyli detekcji w podczerwieni. Niedogodnością są przeszkody naturalne w postaci roślinności. Najlepiej rozpoznawanie działa na otwartych przestrzeniach lecz w ramach projektu staraliśmy się pozyskiwać obrazy w warunkach skrajnie niekorzystnych, czyli w sytuacji, gdy jest wysoka temperatura zewnętrzna i różnica pomiędzy obiektem a nagrzaną ziemią jest niewielka. Uzyskaliśmy wręcz zaskakujące rezultaty, co jest związane z dobrej jakości modułem termalnym firmy Etronika.\nNa koniec chciałbym zapytać o dalsze plany Instytutu, zarówno dotyczące rozwoju bezzałogowców Atrax i Neox, jak i całej placówki?\nMusimy cały czas pracować nad metodyką realizacji lotów operacyjnych, nad algorytmami, sprzętem by je udoskonalać. Musimy też uczyć się dobrego wykorzystywania sprzętu, żeby uzyskiwać jak największe efekty podczas eksploatacji. Zauważyłem to realizując ten projekt, porównując ze sobą pierwsze loty operacyjne i te odbywające się na sam koniec.\nJeżeli chodzi o obszar bezzałogowy, w Instytucie musimy cały czas pracować nad niezawodnością i trwałością sprzętu. Uważam, że to nadal jest nie do końca rozpoznana dziedzina, zarówno przez nas jak i innych, w tym chińskich producentów systemów bezzałogowych.\nChciałbym też wprowadzić podejście systemowe do wszystkich rozwiązań. Pracujemy nad standaryzacją, żeby się dopasować pod użytkownika końcowego. Często systemy są zbyt wymagające i powinno się je upraszczać pod kątem żołnierzy i użycia operacyjnego. Musi być możliwość szybkiego usuwania usterek, serwisowania.\nPamiętajmy też, że bezzałogowce to są systemy wyspecjalizowane i dedykowane do danych działań operacyjnych. One są tylko wycinkiem całej naszej działalności, gdyż na nie składają się inne podsystemy, w tym obserwacyjne i łączności. Jest to wieloletnia praca całego Instytutu w stworzenie systemu i wchodzących w niego bezpilotowców, jakimi są AtraxASF i NeoxASF.\nDr inż. Paweł Szczepaniak jest kierownikiem Zakładu Kompozytowych Konstrukcji Lotniczych ITWL. W latach 2017-2022 kierował Pracownią Systemów Płynowych i Mechatronicznych Techniki Lotniczej w Zakładzie Samolotów i Śmigłowców. Ukończył Wojskową Akademię Techniczną na Wydziale Mechanicznym, na kierunku mechanika i budowa maszyn. W 2016 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych.\nMateriał zrealizowany we współpracy z ITWL\nSabra 17 marzec (23:48)\nJeszcze działko na dziki powinien mieć podwieszone 🙂\nBył czas_3 dekady 11 marzec (23:58)\nArmia potrzebuje Wampira z WB w sporych ilościach.\nInfoSecurity24 02.11.2018 14:25


Najdziwniejsze jest to, że kiedy w starożytności i średniowieczu uznawano spadanie z nieba różnych ciał za zjawisko zupełnie oczywiste, to w rzekomo bardziej oświeconej erze nowożytnej uważano je za fantazje i bajki ciemnej i niewykształconej ludności wiejskiej. Kiedy ok. 1500 roku uczony francuski P. Gassendi zaobserwował meteoryt spadający na ziemię, uznano to za halucynację. Odrzucono sugestię Gassendiego, że zaobserwowany przez niego meteor mógł być fragmentem komety. Nie wierzono, że tego typu ciała mogą spadać z nieba. Jeden z XVIII wiecznych uczonych powiedział, że nie uwierzy w spadanie meteorytów, nawet jeśli je ujrzy na własne oczy. W 1772 roku rosyjski uczony P. Pallas zbadał meteoryt, który spadł w rejonie Abakanu na Syberii i nieprawidłowo określił jego pochodzenie jako ziemskie, mimo iż mieszkańcy osady przysięgali, że ciało to spadło z nieba. Ci którzy chcieli udowodnić pozaziemskie pochodzenie meteorytów byli ignorowani lub wyśmiewani. Dopiero w 1803 roku, gdy P. Biot zaobserwował i opisał upadek meteorytu Igle opinia naukowa zaczęła się przechylać na stronę tezy o ich kosmicznym pochodzeniu. Ale dla ludzi żyjących w pradziejach kamienie i bryły żelaza spadające z nieba były zjawiskiem oczywistym i naturalnym jak opady deszczu.\nW 2005 roku międzynarodowe gremium specjalistów stwierdziło, że na całej kuli ziemskiej znajdują się 172 kratery uderzeniowe po upadkach meteorytów i innych ciał kosmicznych. Dziś znamy ich aż 190. Niektóre są małe i dochodzą jedynie do kilku metrów średnicy. Inne to gigantyczne struktury o promieniu 150 kilometrów. Zapewne pod dnem morskim i na rozległych obszar lądów kryją się jeszcze liczne kratery, nieodkryte dotychczas przez badaczy. Na obszarze Fennoskandii, w Chinach, na Syberii, w Mongolii i w Tybecie jest i prawdopodobnie najwięcej.\nJeden z najlepiej zbadanych kraterów meteorytowych z okresu holocenu znaleziono na estońskiej wyspie Ozylia (Saaremaa) położonej na Morzu Bałtyckim. Można tu znaleźć jezioro kraterowe otoczone ośmioma mniejszymi kraterami. Pomiędzy 800 a 400 rokiem przed Chr. spadł tutaj meteoryt żelazny, powodując wybuch o mocy 20 kiloton trotylu. Echa tego wydarzenia były słyszalne jeszcze kilkaset lat później. Pogańscy Bałtowie uważali kraterowe jezioro Kaali za święte. Układali mity i opowieści o bogu, który gwałtownie przybył na ziemię, spalając wyspę Saaremaa. Fiński epos „Kalevala” opowiada z kolei o tam, jak kawałek Słońca spadł na ziemię, niszcząc wszystko, co znalazło się na jego drodze. Ale meteoryty upadały nie Tylkowa terytorium północnych krajów. W miejscowości Wabar na południu Półwyspu Arabskiego znajduje się krater po uderzeniu meteorytu, które spowodowało eksplozję na miejscowym polu wydmowym. Wokół niego Beduini do dziś znajdują odłamki niklu i żelaza. Data upadku obiektu z Kosmosu jest w tym przypadku łatwa do określenia: 9 stycznia 1704 roku. Wydarzenie zostało skrupulatnie odnotowane prze miejscowych kronikarzy i do dziś żyje w arabskiej pieśni i legendzie. Nie tylko Arabowie potrafili wyrazić grozę naturalnych zjawisk w poezji i legendzie. W Ameryce Południowej uderzenia ciał niebieskich również wywierały wpływ na świadomość mieszkańców i prowokowały do układania opowieści. W okolicach miejscowości Campo del Cielo w Argentynie odkryto krater o średnicy 3 kilometrów. Bez wątpienia jest on śladem potężnej eksplozji, którą wywołał żelazny meteoryt. Wprawdzie spadł on tutaj aż 2700 lat przed Chr., ale do dziś miejscowi Indianie opowiadają mity o wielkim drzewie, które z hukiem i płomieniami przybyło nagle z nieba, wypełniając otoczenie niesamowitym hałasem. Okoliczne plemiona ułożyły liczne mity o upadku kawałka Słońca na Ziemię, a szamani urządzali pielgrzymki do krateru. Zespół kraterów z Henbury w Australii pochodzi z tego samego okresu i rozciąga się na powierzchni 0,5 kilometra kwadratowego. Na tym terenie można znaleźć liczne kawałki żelazo niklu i szkliwa szokowego, które powstało w wyniku uderzenia meteorytu w grunt. Świadkami impaktu były miejscowe plemiona Aborygenów, które ułożyły potem mity o przejściu przez okolicę Tęczowego Węża, ich głównego bóstwa, który spalił całą okolicę. Kiedy w 1950 roku w Nowej Południowej Walii spadł bolid, aborygeńscy szamani zinterpretowali to zdarzenie w ten sam sposób.\nNajsłynniejszym i najbardziej spektakularnym uderzeniem meteorytu w Ziemię w czasach historycznych była tak zwana katastrofa tunguska, która miała miejsce w 1908 roku na Syberii, będącej wówczas częścią Cesarstwa Rosyjskiego. Ta niespodziewana klęska spadła na Syberię już po pierwszej rewolucji. Wtorek 30 czerwca 1908 roku zapowiadał się całkiem spokojnie. Słoneczny dzień na syberyjską tajga zaczął się bardzo wcześnie. Ludzie zdążali do pracy w lesie, w warsztatach i sklepach położonych w zagubionych w puszczy faktoriach. Nad rzeką Podkamienną Tunguzką zielenił się gęsty iglasty las, w którym żyły różnorodne zwierzęta. Brzegi rzeki były gdzieniegdzie strome i skaliste, a nad tajgą wznosiły się nieliczne samotne wzgórza. Ani myśliwi, ani drwale, ani carscy urzędnicy i oficerowie nie zakłócali spokoju tutejszej przyrody. Pociągi przemierzające transsyberyjską trasę kursowały bez zarzutu. Pasażerowie pierwszej klasy jadący w składzie mijającym właśnie okolice Kańska szykowali się do spożycia śniadania. Nikt nie spodziewał się niczego szczególnego. Nagle, o godzinie 7:17 maszynista pociągu usłyszał bardzo głośny, przeciągły wybuch. Momentalnie zatrzymał cały skład. Czyżby bandyci z SDPRR znów uderzyli? Tym razem okazało się jednak, że przyczyną detonacji nie byli fanatycy spod czerwonego sztandaru. Ci, którzy przebywali w okolicy miejscowości Wanawara zarejestrowali znacznie bardziej przerażające zdarzenia. Najpierw zobaczyli jasny, ognisty obiekt lecący z południowego wschodu na północny zachód. Ognista kula była kilkukrotnie jaśniejsza od Słońca i pozostawiała za sobą szeroką smugę. Ani Rosjanie, ani Tunguzi nie widzieli dotąd czegoś podobnego. Patrzyli z osłupieniem na straszne widowisko dziejące się na niebie. Ognisty obiekt coraz bardziej zniżał swój lot. Nagle cały rozległy obszar tajgi zalał oślepiający błysk światła. Zaraz potem nastąpił ogłuszający huk, który był słyszalny ponad 800 km od miejsca wybuchu. Fala uderzeniowa łamała wszystkie drzewa na swojej drodze, a fala termiczna zapalała je błyskawicznie. Tajgę nad Podkamienną Tunguską ogarnął w mgnieniu oka gigantyczny pożar. Nad miejscem wybuchu utworzyła się kula rozgrzanych gazów, która zaczęła się zmieniać w wielką chmurę w kształcie grzyba, złożoną z pyłu, kurzu, dymu i produktów spalania lasu. Ta ogromna, złowroga chmura była widoczna z odległości pół tysiąca kilometrów i miała ponad 20 km wysokości. Szałas mieszkającego w pobliżu miejsca eksplozji Ewenka Iwana Pietrowa został zmieciony z powierzchni ziemi. On sam, jego żona i przyjaciel przeżyli, ale stracili cały majątek i zostali solidnie poturbowanie, nie tylko fizycznie. Iwan na kilka lat w ogóle stracił mowę. Inny świadek, Rosjanin Siemionow w chwili wybuchu siedział na ganku swojego domu w Wanawarze. Kiedy zobaczył spadający nieba ogień, poczuł ogromną falę gorąca. Była tak intensywna, że Siemionow obawiał się, iż zaraz zapali się jego koszula. Po chwili usłyszał wielki wybuch i fala uderzeniowa przeniosła go kilkadziesiąt metrów dalej. Córka Siemionowa była wtedy z przyjaciółką obok studni. Zobaczyła, jak niebo nagle rozstępuje się i bucha z niego wielka kolumna ognia. Dziewczyna i jej koleżanka pędem pobiegły do zagrody, gdzie Siemonowa znalazła leżącego za budynkiem nieprzytomnego ojca. W całej Wanawarze fala uderzeniowa pouszkadzała domy, wybiła szyby i wyrwała drzwi z zawiasów. Wszyscy widzieli błysk, skutki wybuchu i słyszeli bardzo głośny grzmot. Ale skutki wybuchu zostały odnotowane nie tylko w Wanawarze. 600-800 km od miejsca eksplozji obserwowano drżenie ziemi, otwieranie się okien i spadanie przedmiotów z półek. Jasny, lecący po niebie bolid i jego wybuch obserwowano w Kieżmie, Kańsku i Jenisejsku. Na rzece Angarze wezbrała gigantyczna fala, która zatopiła pływające po niej, lub stojące przy brzegach łodzie i tratwy. W stacji meteorologicznej Kieriensk zaobserwowano na barogramie znaczny skok ciśnienia atmosferycznego, a obserwatoria geologiczne zanotowały potężny wstrząs sejsmiczny. Wydawało się, że o godzinie dziesiątej sytuacja się uspokoiła. Spalona wybuchem tajga właśnie dogasała, a mieszkańcy Wanawry oceniali straty. Ale jeszcze tego samego wieczora niezwykłe rzeczy obserwowano na niebie nad północną półkulą. Noc 30 czerwca nad Anglią i północną Europą była oświetlona przez niebywale jasną zorzę. W wielu miejscach było po prostu jasno jak w dzień i bez sztucznego oświetlenia można było czytać nawet drobne litery. Zachowały się zdjęcia zrobione w środku nocy, które ukazują krajobrazy i budynki oświetlone jak w południe. Nawet znajdujące się w domach przedmioty rzucały cienie jak w dzień. Badacze zaobserwowali, że na skraju jasnej zorzy można było oglądać gamę barw widma słonecznego. Jeszcze następnego dnia w obserwatoriach Paryża, Londynu, Kopenhagi, Waszyngtonu, Petersburga i Poczdamu zarejestrowano falę powietrza, która w ciągu 30 godzin obiegła cały glob ziemski. Na całej półkuli północnej obserwowano pojawiające się na niebie w dużej liczbie jasne, srebrzyste obłoki. W ośrodku badawczym w Kalifornii zarejestrowano znaczne zmętnienie atmosfery i obniżenie intensywności promieniowania słonecznego.\nZdarzenie tunguskie, tak samo jak wcześniejsze upadki meteorytów, wyzwoliło kaskadę ludzkiej myśli i twórczości. Przez dziesiątki lat po wydarzeniu pojawiało się steki teorii, legend i opowieści na jego temat. Wyprodukowano imponującą ilość książek, artykułów prasowych, filmów, a nawet sztuk teatralnych na temat tunguskiego dziwu. Tymczasem wyjaśnianie całego zdarzenia szło opornie. Astronomowie i specjaliści nauk o Ziemi wiedzieli wprawdzie, że w tajdze spadło na ziemie jakieś ciało niebieskie, ale nie byli pewni jaki był jego charakter, nie wiedzieli także gdzie jest ewentualny krater i czy uda się znaleźć jakieś szczątki niebiańskiego gościa. Co dziwne, na początku nikt nie wiązał anomalii widzianych nocą 30 czerwca na niebie północnej półkuli z katastrofą na Syberii. Dopiero w 1921 roku do miejsca wybuchu dotarła z wielkim trudem ekspedycja naukowa rosyjskiego mineraloga Leonida Kulika. Mimo piętrzących się na drodze przeszkód, trudnego terenu i odmowy współpracy ze strony części uczestników ekspedycji Kulikowi udało się zebrać wiele informacji o tym, co 13 lat wcześniej stało się nad Podkamienną Tunguską. To właśnie Kulik skrupulatnie spisał relacje świadków katastrofy. Zorientował się, że spadł tu niezwykły, wielki meteoryt. W 1927 roku Kulik zorganizował kolejną wyprawę, której celem było dotarcie do miejsca wybuchu, odkrycie krateru, a przy odrobinie szczęścia znalezieni pozostałości meteorytu. Ekspedycja z trudnością przedzierała się przez bezdrożną tajgę i doliny rzeczne. Uczestniczący w wyprawie Ewenkowie kilkukrotnie odmawiali posłuszeństwa rosyjskiemu mineralogowie. Nie chcieli iść do miejsca, które według nich nawiedził straszny, ognisty bóg Agdy. Oczywiście te mitologiczne opowieści miały określony cel. Ewenkowie zwlekali, robili trudności, udawali zmęczenie i ogólnie rzecz biorąc, posuwali się żółwim tempem. Kiedy narzekali na trudy i niebezpieczeństwa, dodając przy tym wzmianki o straszliwym Agdy, domagali się od Kulika spirytusu, który miał być lekarstwem na wszystkie problemy. W końcu ekspedycja dotarła do rozległego, powalonego i częściowo spalonego lasu. W środku tego spustoszonego obszaru znajdowała się mała kotlina, a w niej bagnisko. Tutaj martwe, opalone drzewa stały pionowo, tworząc swego rodzaju las słupów telegraficznych. W kotlince znajdowało się też kilka małych jeziorek. Kulik uznał, że kotlina jest miejscem wybuchu meteorytu. Kosmiczny głaz wybuchł nad ziemią, a jego fragmenty uderzyły w grunt, tworząc kotlinkę i jeziora. Kulikowi nie udało się jednak odnaleźć fragmentów meteorytu.\nTen ostatni fakt stał się później pożywką dla najbardziej fantastycznych hipotez i najdzikszych spekulacji. Niektóre z nich zadziwiłyby zapewne samego Agdy, władcę ognia i spirytusu. Produkowano pomysły o dziwnym meteorze zbudowanym z cynku i aluminium, o odłamku komety Enckego, która właśnie przelatywała koło Ziemi. W miarę upływu kolejnych lat „wyjaśnienia” stawały się jeszcze dziwniejsze. W latach 60-tych mówiono o uderzeniu w Ziemię bryły antymaterii, a w 1974 roku dwóch amerykańskich uczonych z Uniwersytetu Stanu Teksas sformułowało absurdalną w istocie hipotezę, że za wybuch na Syberii odpowiedzialna była czarna dziura, która miała przebić powierzchnię Ziemi i przejść na wylot przez całą planetę. Radzieccy fizycy zaczęli w latach pięćdziesiątych przebąkiwać o możliwym wybuchu jądrowym nad tajgą. Najbardziej szokującą i ekstrawagancką hipotezę postawił radziecki pisarz B. Liapunow, który wprost stwierdził, że 30 czerwca 1908 roku na Syberii uległ awarii i eksplodował nad powierzchnią Ziemi pozaziemski statek kosmiczny o napędzie jądrowym. Tę tezę na zachodzie spopularyzował inny pisarz, Aleksander Kazancew, który sprzedał ją dwóm francuskim autorom Louis’owi Pauwels’owi i Jacques’owi Bergier’owi. Zamieścili oni informację o rzekomej awarii kosmolotu w swojej książce „Poranek magów” wydanej w 1964 roku, powołując się na nieistniejące wyniki badań Wszechzwiązkowej Akademii Nauk. Ich książka stała się bestsellerem, a idee w niej zawarte szybko przeniknęły do umysłów mieszkańców zachodnich krajów. Historia o tunguskim meteorycie/statku kosmicznym została rozpowszechniona na zachodzie i stała się częścią kultury popularnej. Zaczęły się mnożyć kolejne publikacje. Nie można oprzeć się wrażeniu, że rozpowszechniając setki hipotez o przyczynach katastrofy władza radziecka chciała odwrócić uwagę mieszkańców ZSRR i obywateli innych krajów świata od rzeczywistych tragedii i niewyjaśnionych zdarzeń dziejących się nie tylko na Syberii, ale także w każdym zakątku totalitarnego państwa. W końcu za kołem podbiegunowym nadal istniały łagry, w których więziono setki tysięcy, a w tajnych ośrodkach badawczych produkowano z naruszeniem wszelkich reguł bezpieczeństwa tajne, śmiercionośne bronie. A opowieści o katastrofie tunguskiej przedstawiały zupełnie inny obraz kraju: wielkiego i groźnego, ale zarazem interesującego, tajemniczego i na swój sposób urokliwego. Mógł on przyciągać ludzi ciekawych świata i niezwykłych zjawisk. Taka dezinformacja była bardzo na rękę członkom politbiura KPZR. A trzeba pamiętać, że zarówno instytucje naukowe, jak i życie literackie znajdowały się w ZSRR pod ścisłą kontrolą partii komunistycznej.\nDziś wiadomo, że Kulik od początku miał rację. Wybuch nad Podkamienną Tunguską spowodował meteoryt z przestrzeni kosmicznej. Był to wielki chondryt węglisty o wadze ponad miliona ton. Pojawił się on nad Syberią w postaci jasnego bolidu i eksplodował nad powierzchnią Ziemi, powodując wybuch o sile 20 mln ton trotylu, wielki błysk i potężną falę uderzeniową. Eksplozja rozbiła niestabilny i kruchy obiekt na miliardy mikroskopijnych kawałków, które w postaci pyłu dostały się do ziemskiej atmosfery i wywołały niezwykłe zjawiska widoczne nocą 30 czerwca 1908 roku. Analizy materiału przeprowadzone na miejscu eksplozji potwierdziły, że rozpadł się tu chondryt węglisty. W 2010 roku odkryto tu tzw. krater Susłowa, który jest materialnym śladem upadku meteorytu. Został wybity w gruncie przez falę uderzeniową eksplozji. Podany wyżej scenariusz wydarzeń uprawdopodobniają wieści o podobnej eksplozji, która zdarzyła się w 1930 roku w lasach równikowych nad rzeką Curuçá w brazylijskiej Amazonii. Wybuch meteorytu zaobserwowali miejscowi Indianie, a ich relacje zebrał Franciszkanin, o. F. D'Alviano OFM, który przesłał je do redakcji L’Osservatore Romano w Rzymie. Wydrukowano je w jednym z numerów, ale nie zwróciły one niczyjej uwagi. Dopiero w 1995 roku badacze znów podnieśli kwestie wybuchu w brazylijskiej selvie. Za pomocą satelity LANDSAT odkryto pozostałości krateru o średnicy kilometra, dokładnie w tym miejscu, o którym pisał franciszkański misjonarz. Tutaj krater był niewidoczny z powierzchni ziemi, zupełnie tak samo jak na Syberii. Upadek meteorytu zdewastował sporą połać lasu i spowodował lokalne trzęsienie ziemi. Wybuch był podobny do tunguskiego, choć mniejszy.\nWydaje się zatem, że przybywające z Kosmosu meteoryty bombardują głównie ludzki umysł, powodując zwiększenie produkcji literackiej i gawędziarskiej. Ale czy tylko? W końcu w odleglejszej przeszłości geologicznej Ziemi zdarzały się upadki prawdziwie gigantycznych ciał kosmicznych, które miały poważny wpływ na klimat oraz świat roślinny i zwierzęcy naszej planety. Istnieją przypadki meteorytów, które w czasach historycznych lub w pradziejach zostały zauważone przez ludzi i miały pewien wpływ na ich życie. 2200/2350 lat przed Chr., w epoce brązu na obszar Bliskiego Wschodu spadło ciało niebieskie, którego uderzenie przez krótki czas miało rzeczywisty wpływ na mieszkańców tego regionu świata. W tym okresie Bliski Wschód dotknęła katastrofalna susza. Nastąpiła seria wybuchów wulkanicznych, której śladem jest znajdowana we wszystkich krajach Azji Zachodniej warstewka pyłu wulkanicznego. Na wielu stanowiskach archeologicznych odkryto ślady rozległych pożarów, które ogarnęły nie tylko osiedla, ale także pobliskie stepy i lasy. Badania warstw archeologicznych w Tell Brak i Tell Leilan w Syrii pokazały, że po opadzie pyłu wulkanicznego i rozległych pożarach nastąpiły wielkie powodzie. Co charakterystyczne, w warstwach zniszczeń wykryto ślady pyłu kosmicznego i mikrometeorytów. Wszystkie ważniejsze kataklizmy, które ponad 2200 lat przed Chr, dotknęły Wschód, były najprawdopodobniej spowodowane uderzeniem meteorytu. Badaczom udało się nawet znaleźć krater uderzeniowy. Jest nim jezioro Umm al Binni w południowym Iraku. Te niezwykły zbiornik wodny ma kształt zbliżony do koła, a otaczające je utwory geologiczne są młode, nie starsze niż pięć tysięcy lat. Spadł tu średniej wielkości meteoryt, który spowodował kilka katastrof. Uderzenie skały z nieba zachwiało klimatem i ekonomiką państw wczesnej epoki brązu. Czy imperium akadyjskie zostało rzeczywiście dobite przez meteoryt? Trudno to udowodnić, ale nie jest to wykluczone.\nPrzez setki lat meteoryty były inspiracją mitów i przedmiotami kultu religijnego. Uważano je za pewnego rodzaju dary, bądź komunikaty od bóstw. Już starożytni Egipcjanie czcili meteoryty, które spadły na Ziemię. Ludzie poszukiwali meteorytów i umieszczali je w świątyniach, gdzie stawały się obiektem kultu. Wierzono na przykład, że posąg Artemidy czczony w słynnej świątyni w Efezie spadł z nieba. Klasycznym przykładem jest Czarny Kamień czczony w przybytku Al-Kaaba w Mekce, który najprawdopodobniej jest meteorytem kamiennym. Z drugiej strony cześć oddawana meteorytom nie przeszkadzała ich wykorzystywać w inny sposób. Już 3200 lat przed Chr. w Egipcie produkowano przedmioty z żelaza meteorytowego. W kulturach epoki brązu meteoryty stały się istotnym źródłem łatwiejszego do obróbki materiału żelaznego. Jest ono bogate w nikiel, co czynie je doskonałym i trwałym materiałem do wyrobu różnego rodzaju ostrzy. Przedmioty z tego materiału są znajdowane w grobach ludności indiańskiej z okresu prekolumbijskiego. Kilka tysięcy lat po katastrofie w południowej Mezopotamii, meteoryty znów gwałtownie wkroczyły do historii, tym razem w późnoantycznym Rzymie. Na przełomie IV i V wieku po Chr. mieszkańcom Italii było dane obserwować niezwykłe zjawisko. Zobaczyli na niebie bardzo jasny bolid, który przekształcił się w kulę ognistą i uderzył w ziemię w okolicach miasta Superaeequum w środkowej Italii, w łańcuchu górskim Abruzzów. Na skutek eksplozji powstał krater, który niebawem wypełnił się wodą spływająca z gór. Powstało okresowe jezioro Sirente, a pobliska wioska została opuszczona na skutek nagłego pożaru. W katakumbach chrześcijańskich w Superaeequum pogrzebano wtedy w pośpiechu wielu ludzi, którzy prawdopodobnie byli ofiarami katastrofy. Według lokalnej, przekazywanej do dziś dnia tradycji, spadający meteoryt przerwał pogańskie uroczystości i rozpasane zabawy, które obywały się wokół pobliskiej świątyni. Pogańska dotychczas ludność okolicy nawróciła się na chrześcijaństwo.\nMożna przypuszczać, że upadki większych meteorytów mają pewien wpływ ziemską przyrodę i klimat. Hipotezy w tym duchu stawia i propaguje obecnie specjalista w dziedzinie paleoekologii, Mike Baillie. Jego zdaniem upadki meteorytów, a nawet części komet wiele razy w pradziejach i czasach historycznych powodowały katastrofy zaburzające klimat Ziemi, a dowodów na to dostarcza m. in. analiza przekrojów pni starych drzew. Na przekrojach dendrochronologicznych niekiedy widoczne są bardzo cienki, charakterystyczne słoje roczne wyróżniające się spośród sąsiadujących przyrostów. Takie cieniutkie słoje oznaczają zwykle poważne kryzysy środowiska, okresy suszy, zimna i ekstremalnych zmian pogodowych. Wielkie wybuchy wulkaniczne w 2345 r. przed Chr., 1628 przed Chr. i w 1159 r. przed Chr. odznaczyły się w przekrojach dębów irlandzkich. Ale Baillie twierdzi, że nie tylko erupcje wulkanów wpływały na klimat i przyrodę całej planety. Uważa na przykład, że to upadek planetoidy, albo przejście przez ogon komety spowodowało anomalie klimatyczne na Ziemi odnotowane w połowie VI w. po Chr. Interpretuje relacje późno antycznych i średniowiecznych historyków, Kasjodora i Rogera z Wendower właśnie w tym duchu. Ten ostatni kronikarz (żyjący w XII wieku mnich benedyktyński z Anglii) podaje informacje o zorzach i ognistym niebie nad Galią, oraz o „deszczu krwi”, który w roku 541 po Chr. miał miejsce w zachodniej Europie. Wskazuje, że pył i materiał skalny, który wzbił się się po upadku hipotetycznego meteorytu w powietrze, mógł spowodować efekty opisane przez dziejopisów od Irlandii i Bizancjum po Chiny. Bailliee wskazuje, że zarówno upadek cywilizacji epoki brązu około 1200 lat przed Chr., jak i opisane w biblijnej Księdze Wyjścia plagi egipskie mogły mieć związek ze skutkami uderzenia jakiegoś ciała niebieskiego w powierzchnię Ziemi. Czy ma rację? Zadania badaczy są jak zwykle podzielone, ale historia upadków meteorytów w niedawnych czasach wskazuje, że przynajmniej w kilku przypadkach się nie myli.\nP. T. Bobrowsky, H. Rickman, Comet/Asteroid Impacts and Human Society : An Interdisciplinary Approach, Berlin, Heidelberg, New York, 2007.\nA. S. Issar, M. Zohar, Climate Change – Environment and History of the Near East, Berlin Heidelberg, New York, 2007.\nM. Żbik, Kosmiczne katastrofy w historii Ziemi, Warszawa, 1995.\nW. Mizerski, Geologia dynamiczna, Warszawa, 2014.\nUczony Pierre Gassendi\nWidoczny na niebie bolid\nMeteoryt na pustyni Rub' al Khali na Półwyspie Arabskim\nKrater meteorytowy Barringer, stan Arizona, USA, wiek: 50 tys. lat\nNajwiększe znane kratery meteorytowe na kuli ziemskiej, mapa\nKrater meteorytowy na wyspie Ozylia na Bałtyku\nKrater meteorytowy Henbury w Australii\nPowalona przez wybuch meteorytu tunguskiego tajga\nMineralog Leonid Kulik\nLokalizacja katastrofy tunguskiej i miejsc, z których pochodzą relacje świadków\nMikrobarogramy z brytyjskich obserwatoriów meteoroligicznych z 30 czerwca 1908 roku\nRekonstrukcja poszczególnych etapów katastrofy tunguskiej\nNad rzeką Curuçá w Brazylii\nZdjęcie satelitarne jeziora Umm al Binni w Iraku\nChińskie przedstawienie komet z czasów dynastii Han\nJezioro kraterowe Sirente we Włoszech\nWycinek irlandzkiego czarnego dębu\nWykres pochodzący z badan grenlandzkiego rdzenia lodowego, który ukazuje widocznie w składzie chemicznym lodu ślady wskazujące na dawne wybuchy wulkaniczne lub upadki ciał niebieskich\ntagi: historia świata nauki przyrodnicze meteoryty\n43 2639 15 zaloguj sie by polubić\nZastanawiające jest dla mnie to, że w krajach hodłujących materialistycznej i realistycznej wizji rzeczywistości jest wręcz przymus snucia rozważań o kosmitach...\n6 października 2018 15:05\nNa którymś filmiku na youtube o Nikoli Tesli przedstawiono teorię, że bawił się on jakimiś wiązkami i którąś z nich posłał właśnie na niezaludnione tereny tajgi, co spowodowało wielki wybuch. A potem miał niby powiedzieć, że mógłby przełamać ziemię na pół, ale nigdy tego nie uczyni. Jako laik prędzej uwierzyłbym w tą wersję, niż rozbicie się statku kosmicznego.\nDziękuję za sprostowanie informacji.\nStalagmit @gabriel-maciejewski 6 października 2018 14:35\nTak, w sowietach, zwłaszcza po wojnie rząd świadomie propagował wiarę w kosmitów, a ich spotkanie na innych planetach miało być ukoronowaniem katorżniczej pracy człowieka radzieckiego. No a koncpecja o przybyszach z kosmosu, którzy rzekomo mieli stworzyć ludzi to była taka swoista mitologia tamtejszego ateizmu. Ale jakoś zwykle umyka uwadze, że idea rozwiniętych istot z innych planet wywodzi się wprost z XIX-wiecznego okultyzmu H. Bławatskiej, która mówiła i pisała o niebiańskich wysłannikach, którzy kierowali rozwojem człowieka. Z teozofii ten pomysł szybko dostał się do kultury masowej, a to z tej przyczyny, że wielu tworców literatury fantastycznej było entuzjastamii koncepcji teozoficznych, bądź po prostu członkami Towarzystwa Teozoficznego. Sam Konstanty Ciołkowski był spirytystą, dobrze znanym w kręgach ezoterycznych Kaługi na przełomie XIX i XX wieku. Bywalcy seansów Eusapii Palladino ochoczo przyjęli potem idee przybyszów kosmosu. Erich von Daniken zaczytywał się w młodości szczególnie w dwóch rodzajach literatury: powieściach fantastycznonaukowych i książkach teozoficznych. W Stanach Zjednoczonych cały koncept kosmitów skutecznie rozpropagował Raymond Palmer, niezmordowany redaktor magazynu "Amazing Stories", który sam wynajdywał chorych psychicznie ludzi, opowiadających mu o swoich spotkaniach z kosmitami.\nStalagmit @boomerang85 6 października 2018 15:05\n6 października 2018 15:09\nRzeczywiście, istnieje taka legenda o N. Tesli, ale mam wrażenie, że ma ona odwrócić uwagę od jego rzeczywistych osiągnięć, częściowo jeszcze utajnionych (podobno). Nie ulega wątpliwości, że koło faktorii Wanawara spadł meteoryt.\n6 października 2018 15:16\nWrzucę tu jeszcze kilka interesujących filmów, częścio dotyczących tematu:\nWykres pochodzący z badań grenlandzkiego rdzenia lodowego... zawiera odlot z datą 953, tylko gdy się niebacznie myszką zaczepi o długą odbijającą igłę. Tą pierwszą z prawej strony.\n953 Heinsohn Horizon. Toż to HH skrywa negacjoniste panującej od wieków chronologii dziejów, tam szaleje Gunar Heinsohn himself! Czy to jakiś przekaz podprogowy? Tu na tym blogu takie "szutki"? Gdy się porządkuje zasoby wypadają perły z przepastnych szufladach.\nDziękuję za rozchmurzenie ciemności skrywających ziemię. ;)\nOczywiście jest w tekście kilka protez cyfrowych, które zaklinają niebiosa coby się uspokoiło z tymi pociskami kamiennymi. W światku naukowym zaklepanej narracji osi czasu magicy przemieszkują...\n6 października 2018 16:12\nMeteoryt tunguski uratował życie bohaterom książki Alfreda Szklarskiego pt. Tajemnicza wyprawa Tomka. Tomek Wilmowski, jego ojciec, bosman Nowicki i tajemniczy Smuga wybrali się na Syberię pod pretekstem polowania na tygrysy pod przybranymi nazwiskami aby wyratować z zesłania kuzyna Tomka. No i już ich mieli złapać carscy szpicle, kiedy spadł meteoryt tunguski i tych złych ludzi "wykasował":))) Rozdział 21 "Gniew boga ognia i błyskawic". Wydane w roku 1963.\nAle wyprzedził pana Szklarskiego Stanisław Lem i w roku 1951 wydał mu "Czytelnik" a drukował w odcinkach "Sztandar Młodych" - powieść "Astronauci', w której tam gdzie spadł meteoryt tunguski - miała w dalekiej przyszłosci czyli "na początku XXI wieku", uwaga, cytuję: "...."Po upadku ostatniego państwa kapitalistycznego" ludzkość pozbywszy się problemu wojen, głodu i ubóstwa, zaczyna zmieniać środowisko naturalne na wielką skalę (nawodnienie Sahary, elektrownie w cieśninie gibraltarskiej, rozpoczęcie budowy sztucznych słońc topiących czapy lodowe na biegunach (...) Podczas prac na Syberii przygotowujących budowę struktur mających utrzymywać w powietrzu sztuczne słońca odnaleziony zostaje pojemnik pochodzenia pozaziemskiego wypełniony zwojami namagnesowanego niegdyś drutu...".\nWśród bohaterów powieści są: Amerykanin , Rosjanin, Robert Smith, który jest "ze Związku Radzieckiego" ale pochodzi z USA, Chińczyk Lao Czu, dr Henryk Reiner Niemiec oraz "inż Sołtyk" - Polak oczywiście i nawigator.\nFilm na podstawie tej powieści nakręcony został w NRD a zagrała w nim Lucyna Winnicka i Ignacy Machowski (grywał Lenina w innych filmach).\nPo prostu łza się w oku kręci, ile można było wycisnąć treści z meteorytu tunguskiego. To znaczy, ile wycisnął z niego kasy pan Stanisław Lem, niech mu ziemia lekką będzie.\nDzięki wielkie, bardzo ciekawa notka. PS. Mickiewicz Adam wspomniał w "Panu Tadeuszu" o kometach, które są znakiem wojen.\nStalagmit @pink-panther 6 października 2018 16:12\n6 października 2018 16:32\nBardzo dziekuję. Cieszę się, że przypomniała Pani "Astronautów" Lema. Źródłem tego konceptu jest prawie na pewno radziecki pisarz science-fiction, Aleksander Kazancew (pułkownik Armii Czerwonej, w pełni popierał program KPZR i tępił niezależnych pisarzy), który już w 1946 roku opublikował opowiadanie "Eksplozja" o katastrofie pozaziemskiego statku kosmicznego nad Podkamienną Tunguzką. Później zajął się rzekomymi starożytnymi śladami działalności kosmitów. Podchwycili to Pauwels i Bergier, dzięki czemu idee "paleokosmickie" dostały się na zachód. Zachodni pisarze przedstawiali Kazancewa jako "astronoma, fizyka jądrowego i specjalistę od napędu rakietowego" co było całkowitą fikcją. Polscy autorzy także czasem przedstawiają Kazancewa jako takiego specjalistę i tak samo mijali się z prawdą. Lem i inni podjęli linię propagandową rozwiniętą przez Kazancewa i innych pisarzy radzieckich, np. Wiaczesława Zajcewa.\nTutaj Kazancew w młodości, w stosownym mundurze:\nI trochę starszy, odznaczony:\nJak widać kosmici kochają z jakiegoś powodu oficerów polityznych...\nStalagmit @saturn-9 6 października 2018 15:56\n6 października 2018 16:33\nDziękuję bardzo, znów Pan zaskakuje i zmusza do myślenia, bardzo słusznie. Mike Baillie też czasem kwestionuje zastaną chronologię, alet tu trzeba być ostrożnym...\npink-panther @Stalagmit 6 października 2018 16:32\n6 października 2018 18:57\nDobre a nawet jeszcze lepsze- politruk jako "astronom, fizyk jądrowy". Pan Lem miał niesamowite powodzenia jako literat i myśliciel w ZSRR a znowu sam mocno krzywił się na literaturę s.f z USA. Teraz wiem dlaczego.\n6 października 2018 19:33\nIntrygująca historia z tym meteorytem i roztoczeniem wokół niego aury spirytyzmu przez towarzyszy WKP(b)/KPZS. Powiedziałbym, że taka interpretacja sama im się nasunęła za sprawą upadłych aniołów. Jeśli do tego doda się, że wybitni matematycy, fizycy i specjaliści z dziedzin pokrewnych zajmowali się w laboratoriach KGB lub GRU hipnozą i odczytywaniem myśli, to można dojść do wniosku, że urzędowo zadekretowany materializm był parawanem skrywającym głębokie zaangażowanie funkcjonariuszy państwa sowieckiego w świat duchowy. Wiedzieli oni, że bez religii nie da się niczym rządzić.\n6 października 2018 19:35\nNa mapie "Największe znane kratery meteorytowe na kuli ziemskiej" jest zaznaczone miejsce. Morasko ?\nbetacool @gabriel-maciejewski 6 października 2018 14:35\n6 października 2018 20:04\nNie ma Boga to są kosmici i Dogoni w Świecie Młodych oddający hołd kosmicznym niebiosom.\n6 października 2018 21:18\nSkoro już pojawiło się nazwisko Tesla w zestawieniu z Syberią i z fantastyką, to koniecznie trzeba wspomnieć powieść J. Dukaja, Lód. Gruba i podobno trudna ale mnie ogromnie bawiła, a Tesla jest jednym z pasażerów pociągu kolei transsyberyjskiej. Szalonym oczywiście :) .Jak i cały pomysł Dukaja.\n6 października 2018 22:00\nW Mahabharacie jest opis wybuchu czegoś, co zmiotło jedną z armii. Czytając ten opis ma się przed oczami eksplozję nuklearną. Po przeczytaniu Pana notki pomyślałam sobie, że to też mógłby być meteoryt, tym bardziej, że wybuxh miał miejsce nad ziemią. Natknęłam się kiedyś na informację , że tak zginęło Mohendzo Daro , a znajdowane artefakty wciąż wykazują pewien poziom napromieniowania i często są stopione ze sobą. Ake może to wymysł miłośników kosmitow?\n6 października 2018 22:22\nzacytuję fragment swojej notki z grudnia 2013 r. ( z s24)\n" ... łączna masa planet, tzw. gazowych olbrzymów (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun) to ok. 99,5% masy wszystkich planet, natomiast na małe skaliste globy typu ziemskiego (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars) przypada pozostałość w wymiarze 0,5%. W takiej relacji masa Ziemi stanowi 0,2%, a masa Jowisza ok. 71,1% łącznej masy planet. Planety Jowisz i Saturn stanowią razem 92,4% tej masy. Pozycja poszczególnych planet w Układzie Słonecznym powoduje, iż te dwie najbardziej masywne z nich okrążają Słońce daleko poza orbitą Ziemi i spełniają rolę tarczy grawitacyjnej odchylającej trajektorie drobniejszych intruzów kosmicznych. I w ten sposób znakomita większość tych intruzów uzyskuje trajektorię omijającą orbitę Ziemi. Po uformowaniu się obecnego układu planetarnego oddziaływanie grawitacyjne planet-olbrzymów spełniło rolę odkurzacza, który wymiatał większość gruzowiska lodowo-skalnego, a które nie zostało zużyte do budowy planet. Szczątki te zostały wyekspediowane siłami pływowymi planet olbrzymów daleko poza wewnętrzne rejony Układu Słonecznego, czyli usunięte z okolic Ziemi. Wyrzucone grawitacją Jowisza i Saturna składniki gruzowiska zasiliły bądź dalekie peryferie Układu (Obłok Oorta), bądź zostały wyrzucone w przestrzeń międzygwiezdną. Wewnątrz Układu, między orbitą Marsa i Jowisza, krążą na orbitach okołosłonecznych niewielkie ich pozostałości w postaci pasa planetoid. Gdyby masy Jowisza i Saturna były znacząco mniejsze lub ich usytuowanie względem Ziemi i Słońca byłoby inne, częstość katastrofalnych zderzeń Ziemi z kometami czy planetoidami byłaby ok. 1000 razy większa. To oznacza, iż do takich katastrof, które w dziejach planety oznaczały „wielkie wymieranie”, dochodziłoby zamiast co, mniej więcej, 50 lub 100 milionów lat, co 50 lub 100 tysięcy lat."\nMarekBielany @stanislaw-orda 6 października 2018 22:22\n6 października 2018 22:55\nDo dwu ostanich zdań: to może jest "zbieg okoliczności" ?\nPytanie: kiedy wymyślono "zbieg okoliczności" ?\nKOSSOBOR @Stalagmit 6 października 2018 15:09\n6 października 2018 23:37\nPo śmierci Tesli służby amerykańskie natychmiast wyczyściły wszystko to, co miał w swoim pokoju hotelowym:\n"Nikola Tesla zmarł 7 stycznia 1943 r. o 22:30 w prawosławne Boże Narodzenie w apartamencie nr 3327 hotelu New Yorker w Nowym Jorku. Przyczyną śmierci był zakrzep tętnicy wieńcowej. Jego zwłoki zostały znalezione przez służącą Alice Monaghan, która weszła do pokoju naukowca, ignorując wywieszkę na drzwiach mówiącą „proszę nie przeszkadzać”, powieszoną przez Teslę dwa dni przed śmiercią.\nNastępnego dnia siostrzeniec Tesli, Sava Kosanović, pośpieszył do pokoju wujka. Według zeznań krewnego, z pokoju nieboszczyka zniknęły zapiski naukowe i czarny notatnik z kilkuset stronami, w tym z niektórymi podpisanymi „Sprawy rządowe”. Krótko potem, wszystkie jego posiadłości zostały skonfiskowane przez urząd o nazwie Alien Property Custodian, pomimo że był on pełnoprawnym obywatelem Stanów Zjednoczonych."\n- za wiki https://pl.wikipedia.org/wiki/Nikola_Tesla\nStalagmit @pink-panther 6 października 2018 18:57\n7 października 2018 08:00\nCóż, wiedział jak się ustawić, oczywiście w latach 80-tych zaczął psioczyć na von Danikena i jemu podobnych. Ale wtedy motyw przybyszów z kosmosu w odległej przeszłości był już mocno zadomowiony w kulturze popularnej. W 1988 powstał nawet polski film "Klątwa Doliny Węży" oparty o ten właśnie motyw:\nStalagmit @krzysztof-laskowski 6 października 2018 19:33\nTo prawda. Przez cały okres istnienia ZSRR robili jakieś dziwne eksperymenty. A okultyzm szerzył się w najlepsze za sprawą takich postaci ja Mikołaj Roerich, żyjący na emigracji, ale odwiedzający Związek Sowiecki regularnie. Szerzył idee teozoficzne i starał się zainteresować rząd radziecki tezą, że Jezus Chrystus był pierwszym komunistą. Gorki i Łunczarski chcieli tworzyć nową religię na bazie marksizmu. Cerkiew częścioo zniszczono, a częściowo wzięto pod but, katolicyzm zwalczano, ale okultyzm rozwijał się w najlepsze.\nStalagmit @MarekBielany 6 października 2018 19:35\nOczywiście, Morasko jest na tej mapie, to ten mały kwadracik w miejscu Polski.\nStalagmit @Maryla-Sztajer 6 października 2018 21:18\n7 października 2018 08:30\nWitam ponownie na moim blogu. Dukaja nie czytałem niestety. Tesla został już wielokrotnie opisany w literaturze fantastycznonaukowej. Tutaj wklejam fabularyzowany dokument o Tesli:\nStalagmit @Matka-Scypiona 6 października 2018 22:00\n7 października 2018 08:36\nRaczej chodzi o meteoryt. Na informacje o rzekomej podwyższonej radioaktywności Mohendżo Daro i zabytków stamtąd pochodzących są nieprawdziwe, zostały sfabrykowane i rozpowszechnione przez Zajcewa i Kazancewa. Wymyślili oni też stopione zabytki i sowieckie ekspedycje archeologiczne, które tam ngdy nie były. Trzeba uważać, bo zwolennicy teorii paleoastronautycznych rozpowszechnili sporo takich pseudoinformacji.\nStalagmit @stanislaw-orda 6 października 2018 22:22\nDziękuję bardzo za cenne uzupełnienie i ciekawe informacje, które są dla tego tematu zupełnie podstawowe.\nMatka-Scypiona @Stalagmit 7 października 2018 08:36\n7 października 2018 08:50\nTak myślałam, że z tą radioaktywnoscia to jakiś szwindel. Dziękuję za odpowiedź\nStalagmit @KOSSOBOR 6 października 2018 23:37\nDziękuję za cenne uzupełnienie. Rzeczywiście, spora część dorobku Tesli została utajniona. Jak wiadomo wiedza to władza i zawsze należy o tym pamiętać. Jest sporo innych przykładów tego zjawiska, np. utajnienie badań nad poddźwiękami prowadzonych w latach 60-tych we Francji przez profesora Gavreau. Kiedy okazało się, że poddźwięki mogą mieć zastosowanie militarne, kontrolę nad badaniami przejęło wojsko i "ślad po nich zaginął."\nStalagmit @betacool 6 października 2018 20:04\n7 października 2018 09:05\nHistoria o kontaktach Dogonów z kosmitami jest efektem piętrowego nieporozumienia i nadinterpretacji dogońskiej mitologii.\nPowstała cała seria komiksów B. Polcha na temat wizyty kosmitów na Ziemi:\nMaryla-Sztajer @Stalagmit 7 października 2018 08:30\n7 października 2018 09:13\nOczywiście Tesla jak mało kto pobudza wyobraźnię :)\nJako fizyk patrzę na te produkcje s-f ze spokojnym rozbawieniem. Zresztą i Pan w artykule trochę ukrocił fantazje dotyczące meteorytów. Choć przekornie zapytam skąd te wielkie meteoryty wiedzą ze lepiej spaść na miejscu bardzo odludnym? A nie na NY np :))\nStalagmit @Maryla-Sztajer 7 października 2018 09:13\n7 października 2018 09:41\nMyślę, że to po prostu kwestia prawdopodobieństwa. Jest bardziej prawdopodobne, że meteoryt spadnie do oceanu, albo w środek wielkiej masy kontynentalnej, jaką jest Azja, niż na jeden wydzieloony punkt, np. na nadmorskie miasto.\n7 października 2018 21:44\nPióropusze komet, ślad typologii zjawisk niecodziennych w Państwie Środka, świadczą wymownie o wczuciu się w to co z nieba spadało. Ta pierwsza z lewej kometa... Tak, tak... Trudno jednoznacznie nie zareagować. To grafiti o czterech lewoskrętnych, osobliwych nogach to zapewne symbol pecha przynoszący? Ta szczęśliwa czyli prawoskrętna ma przymiot 'słoneczna'.\nFantastyka takiego graficznego odniesienia zawiera ciężar przyciągania niebywały. Magowie w pierwszym kręgu władzy firera taki lewy znak sobie upodobali. Dwanaście lat u władzy. Upadek z krwawymi fajerwerkami.\nKometa to tylko kometa. Dwanaście lat to i tak za długi ogon czasu...\nWłaściwie chciałem się dowiedzieć kto puszcza w obieg takie namiary jak:\nJuż 3200 lat przed Chr. w Egipcie produkowano przedmioty z żelaza meteorytowego.\nPozycja, skąd pochodzi ten dokładny namiar na "3200 lat przed Chr." jest zapewne spod pióra jakiegoś mądrego z anglosasskiego kręgu wpływów tajemnych?\nMarekBielany @saturn-9 7 października 2018 21:44\n7 października 2018 23:44\nCiekawe co "Magowie w pierwszym kręgu władzy firera" sobie upodobają, jak znajdą pilota od telewizora (to jest t.zw. piktogramy)\nsmieciu @saturn-9 7 października 2018 21:44\n7 października 2018 23:50\nWiem o co ci chodzi gdyż też interesuje się takimi sprawami. To naprawdę ciekawe.\nJeśli chodzi o Heinsohn Horizon to nie znałem tego określenia. Aczkolwiek znam temat z innych źródeł. Ale jeśli masz jakieś fajne namiary na podobne ciekawe materiały to chętnie się zapoznam.\nZa to trochę intensywniej siedzę w nieco starszej „dziurze”. Eh. Może kiedyś coś napiszę ale to nie są łatwe tematy. W każdym razie oficjalna historia na pewno nie trzyma się kupy. Ludzie mogliby zdębieć ze ździwienia jak wyglądała naprawdę historia Bliskiego Wschodu przed 300 r. p.n.e oficjalnej datologii. Problem jednak jest skomplikowany gdyż tych alternatywnych historii też jest sporo. Duże części tych teorii muszą być błędne.\nOk, brzmi trochę kosmicznie ale co tam. Napisać coś na kawałku papieru może każdy. Trudniej jednak zakopać w ziemi miasta z odpowiadającymi tekstom warstwami :) Tak czy siak fajna sprawa. Niestety Stalagmit ma przewagę gdyż pewnie zjadł sporo książek, jego teksty są świetne my jesteśmy amatorami. Ale może coś tam czasem, jakąś małą dziurkę uda się wywiercić :)\nPóki co muszę przeczytać trochę jego wpisów. Tylko kiedy...\nMarekBielany @Stalagmit 7 października 2018 09:41\n8 października 2018 00:11\nWarto spojrzeć na globus. Ocean Spokojny uspakaja.\nAle taki nie symetryczny.\n8 października 2018 00:12\n8 października 2018 14:03\nTemat kosmitów eksploatowany jest bardzo chętnie przez oba wrogie sobie (rywalizujące o rząd dusz/niewolników na tym świecie) Światy wschodu i zachodu... Mistycyzm, dezinfirormacja i rozrywka w jednym... Chciałoby się powiedzieć jakie to banalne, gdyby nie powaga państw/rządów które po ten arsenał "informacji" sięgają.\nFantastyczna notka, z subtelnie podanym jak zwykle morałem. No i komentarze równie fantastycznie uzupełniające. Szczególnie Saturnowy o tych planetach tarczach dla Ziemi. Nie zdawałem sobie z tego sprawy.\nZ podziękowaniem kłaniam się\nStalagmit @saturn-9 7 października 2018 21:44\n8 października 2018 17:25\nDziękuję za kolejne uzupełnienia.\nTe chińskie przedstawienia komet są bardzo ciekawe, bo Chińczycy regularnie odnotowywali pojawienia się komet. Ale ta charakterystyczna nie przyleciała chyba ze słynnego Braunau :) A mówiąc poważniej, to tu jest przykład jednego z najstarszych przedstawień tego symbolu, z Samarry w Iraku, sprzed 6000 lat przed Chr.:\nA tu ten sam motyw na pieczęci z Doliny Indusu, 3000 lat przed Chr.:\nTe przedmioty z żelaza meteorytowego z Egiptu to paciorki z cmentarzyska z Gerzeh, rzeczywiście znalezione w grobie sprzed 3200-3000 lat przed Chr.\nStalagmit @smieciu 7 października 2018 23:50\nDziękuję Panu uprzejmie za miłe słowa. Zapraszam do czytania poprzednich i następnych tekstów. Z tymi alternatywnymi chronologiami trzeba uważać, bo można się nadziać na Anatolija Fomenkę i 5 tomów jego obłędnych koncepcji.\nStalagmit @MarekBielany 8 października 2018 00:11\n8 października 2018 17:29\nStalagmit @OdysSynLaertesa 8 października 2018 14:03\n8 października 2018 17:31\nJa również bardzo dziękuję i kłaniam się uprzejmie. Wykorzystanie motywu kosmitów po obu stronach to temat na co najmniej jedną notkę. Może już niedługo coś o tym napiszę.\nsaturn-9 @Stalagmit 8 października 2018 17:25\n9 października 2018 11:30\nA jednak angielskojęzyczni. Padają lata 1914/15 oraz rok 1932 gdy uczone głowy opisywały te artefakty. Niech im już tak będzie, można żyć z tymi tysiącami przed narodzinami.\nA fajans faktycznie ciekawy. Fejkowy wydaje mi się ten awers i rewers ze swastyką. Dziękuję i przestaję przynudzać.\nA dwie odpowiedzi pod do mnie skierowanymi komentami proszę nie odczytywać jako trolowanie.\nKuldahrus @Stalagmit 8 października 2018 17:31\n9 października 2018 20:49\nsaturn-9 @smieciu 7 października 2018 23:50\n9 października 2018 21:35\nAle jeśli masz jakieś fajne namiary na podobne ciekawe materiały to chętnie się zapoznam.\nNiemieckojęzyczna grupa old boyów krytycznych wobec oficjalnej chronologii gromadzi swoje krótkie czy dłuższe przemyślenia na różne tematy na blogu de.geschichte-chronologie.de .\nGunar Heinsohn rozpisuje się w tematach pod prąd głównego nurtu akademickiego. W Polsce pozostanie również poza obiegiem. Wprawdzie mieszka jedną nogą w Gdańsku i już, już był jeden jego tekst przetłumaczony i złożony i miał się ukazać w druku w szacownym periodyku w północno-wschodnim regionie Polski. Luksusowo bowiem w wersji angielskiej i polskiej. Nie ukazał się i zapewne pozostanie w szufladzie. Krąży pdf w sieci. O ile jest zainteresowanie to proszę zajrzeć pod ten link. Tam wersja angielska i niemiecka tekstu [listopad 2017], który się po polsku nie ukazał . Strona zawiera przyczynki po niemiecku, hiszpańsku i angielsku a francuzka dzisiaj nie działa.\n...trochę intensywniej siedzę w nieco starszej „dziurze”.\nCzy możesz opowiedzieć nieco więcej co to za "dziura"?\nsaturn-9 @MarekBielany 7 października 2018 23:44\npiktogramy ... wg docenta wiki atrament na jedwabiu [ink on silk ]\ngramy dalej, jak zwał tak zwał, sgraffito czy gram-o-pikto... Magowie firera dryfowali w krainie grzybów. A firer nie był 'oceanem spokoju' :)\nŚmigłych młodych śmiałków wysyłali magowie na Dach Świata. Zamierzali Czarne Słońce nabić w butelkę?\nGdy firer w celi więziennej pianę toczył to z tego słowotoku MoojBuuj spreparowali. Magowie to potrafią.\nObecne dwutomowe wydanie krytyczne Vulgaty ruchu narodowo socjalistycznego takiej wersji w praniu nie odnotowuje. Co wkurza uważnych czytelników pamiętających opowieści z tamtych lat. Współcześni magowie z pierwszego kręgu wpływów zadbali o właściwą oprawę.\nOd dnia ósmego stycznia roku 2016 może się publika cegłami dwoma obłożyć. Jaka precyzja w obsłudze pilota podłączającego i zarazem przełączającego.\n8.1.2016 ??? Nie ma to jak tradycja tajemna skryta za protezą cyfrową 819. Niechybnie będzie astronauta Adi czyli wieczny GröFaZ Wolf przemierzał pętelkę osiem od strony intra muros.\n(remote control) for ever ...


Życie Częstochowy i Powiatu Podwójna rekrutacja do szkół średnich - Życie Częstochowy i Powiatu\nPodwójna rekrutacja do szkół średnich\nPierwszy etap rekrutacji do szkół podstawowych powoli dobiega końca. 16 lipca uczniowie dowiedzą się, czy dostali się do wymarzonej placówki. Niestety w wielu przypadkach może okazać się, że miejsca po prostu zabrakło. To efekt ostatniej reformy edukacji….\nRekrutacja do szkół ponadgimnazjalnych i ponadpodstawowych w roku szkolnym 2019/2020 jest wyjątkowo trudna. Bierze w niej udział łącznie 705 tys. uczniów z całej Polski – szkoły muszą bowiem przyjąć o blisko 370 tys. więcej uczniów. Skąd ten problem? To efekt tak zwanego podwójnego rocznika – licea, technika i zawodówki muszą przyjąć zarówno uczniów, którzy skończyli ostatnią klasę gimnazjum oraz ich młodszych kolegów, którzy skończyli ósmą klasę podstawówki. Problem jest też widoczny w Częstochowie. Wśród najpopularniejszych liceów jest oczywiście I LO im. Juliusza Słowackiego. Mimo że zamiast sześciu klas powstanie osiem, młodzież, która chce kontynuować naukę w tej szkole może mieć problem. Placówka przygotowuje się do przyjęcia 240 uczniów. A zgłosiło się… 217 absolwentów szkoły podstawowej i 178 absolwentów gimnazjum. – Zarówno dla jednej, jak i dla drugiej grupy przewidzieliśmy po 120 miejsc. Przyjmiemy więc około 240 uczniów. 155 osób nie dostanie się do naszej szkoły – mówi Małgorzata Kaim, dyrektor placówki. Pierwszeństwo przyjęcia maja uczniowie, którzy mieli świadectwa z paskiem oraz laureaci olimpiad i konkursów.\nIV LO im. Henryka Sienkiewicza zamierza przyjąć aż 180 absolwentów szkół podstawowych (6 klas) i 210 z gimnazjum (7 klas). W przypadku gimnazjum dodatkowa klasa będzie mieć profil sportowy – z analiz wniknęło bowiem, że absolwenci podstawówki nie są nią zainteresowani. To i tak nie spełni wszystkich potrzeb – do szkoły zgłosiło się 290 absolwentów podstawówki oraz 246 absolwentów gimnazjów. – Podczas rekrutacji będą oczywiście brane punkty za egzamin. Preferowani będą też kandydaci, którzy mieli świadectwo z paskiem, są laureatami olimpiad i konkursów – mówi Wojciech Dostal, wicedyrektor szkoły. Placówka, aby poradzić sobie z podwójnym rocznikiem musiała przerobić magazyn oraz pomieszczenie szkolnej gazetki na dodatkowe sale lekcyjne. – Mamy bardzo wielu uczniów, którzy dojeżdżają. W efekcie zaledwie kilka klas może chodzić na tak zwane „zerówki”. Pierwsze godzina lekcyjna będzie tradycyjnie rozpoczynać się nietypowo o 8.30 – dodaje. Problem jest również w VII LO im. Mikołaja Kopernika. – Jest około 1,86 kandydata na jedno miejsce. Utworzonych zostanie w sumie dziesięć klas – pięć dla absolwentów szkół podstawowych i pięć dla absolwentów gimnazjów. W sumie przyjmiemy 300 uczniów – po 30 osób w każdej klasie – mówi Barbara Gala-Glińska, dyrektor „Kopernika”. Sporym zainteresowaniem cieszą się też technika. – W sumie zgłosiło się do nas 290 absolwentów szkół podstawowych i gimnazjów. Utworzonych zostanie sześć klas pierwszych – zaznacza Jacek Grzegorzewski, dyrektor Zespołu Szkół Samochodowo-Budowlanych w Częstochowie. Po 240 wolnych miejsc absolwentów dla każdego rodzaju szkół przygotowano w Technicznych Zakładach Naukowych. – Ze szkół podstawowych zgłosiło się 298 chętnych, a gimnazjów 315 – informuje Karol Kaczmarek, dyrektor TZN. 16 lipca opublikowane zostaną listy kandydatów przyjętych i nieprzyjętych. Wtedy też będzie wiadomo, ile miejsc w szkołach średnich będzie jeszcze dostępnych, i tym samym rozpocznie się rekrutacja uzupełniająca.


[Recenzja] Back 4 Blood – duchowy następca Left 4 Dead\nAutor: Bartosz Szczygielski Kategoria: Recenzje Data publikacji: 12-10-2021\nDziś swoją premierę ma Back 4 Blood, czyli tytuł nastawiony na kooperację i dający naprawdę sporo frajdy. Szczególnie tym, którzy lubią rozprawiać się z hordami zombie, które atakują z różnych stron. Dobrze jednak wiedzieć, że to tytuł od początku do końca nastawiony na kooperację. Wprawdzie da się grać w niego samodzielnie, ale wtedy sporo na tym traci.\nApokalipsa zombie zawsze daje dużo radochy\nCiekawe urozmaicenie rozgrywki przez system kart\nSatysfakcjonujący system broni\nMało satysfakcji dla gry w pojedynkę\nHistoria nie wciąga, a mogłaby\nPodsumowanie Back 4 Blood w trzech zdaniach\nNie jest to kontynuacja Left 4 Dead, ale czuć, że Back 4 Blood to faktycznie rozbudowany i bazujący na grze tytuł. Potrafi wciągnąć w rozgrywkę. Dobra i nieskomplikowana zabawa na zimowe wieczory.\nFeeling w grze 8\nApokalipsa z maczetami w tle\nPrzyznaję bez bicia, nigdy nie byłem fanem sieciowych strzelanek i nie bardzo ciągnęło mnie w ich stronę. Jednak kiedy pojawiła się możliwość sprawdzenia Back 4 Blood na PS5 to stwierdziłem, że może warto dać tytułowi szansę. W końcu zawsze to jakieś nowe doświadczenie, a zombie to jednak zombie. Dobrze rozwalić kilka mózgów i mieć z tego odrobinę dobrej zabawy. I nie byłem zawiedziony tym, co dostałem, choć sam tytuł ma kilka rzeczy, które nie do końca mi podpasowały. Co nie musi oznaczać, że tak samo będzie u każdego. Back 4 Blood dziś ma swoją premierę (12.10.2021). Produkcja pojawiła się na PC-tach oraz konsolach Xbox i PlayStation (obecna i poprzednia generacja). Tytuł trafił także do Xbox Game Pass, więc posiadacze subskrypcji mogą go sprawdzić od razu.\nZacznę od tego, co w innych produkcjach jest najważniejsze, a tutaj schodzi na dalszy plan, czyli od fabuły. No więc fabuła… jest. I to właściwie tyle, co można o niej powiedzieć. Historia podzielona została na cztery akty. Podczas ich przechodzenia tak naprawdę poznajemy świat, gdzie zombie wylewają się na ulicę czy wychodzą z bagien. Nie ma się co nad tym specjalnie zastanawiać. Jakaś historia w tle się dzieje, to i tak nie ona jest tutaj najważniejsza.\nZobacz też: Death Stranding Director’s Cut na PlayStation 5 – można się zakochać w tej pokracznej wizji świata.\nBack 4 Blood zostało stworzone do gry wieloosobowej i na PS5 jest funkcja grania multiplatformowego. Jeżeli więc nasi znajomi mają PC-ty czy Xbox-a, nic nie powinno stać na przeszkodzie, by dołączyli do zabawy. Historię można poznać także grając samodzielnie z botami sterowanymi przez AI, ale wtedy jesteśmy pozbawieni elementu „rozbudowywania postaci”. Po prostu przechodzimy kolejne plansze, chowamy się w schronach i idziemy dalej przed siebie. Można i tak, ale samo AI potrafi czasem zachowywać się wyjątkowo bezrozumie i tylko nas wkurzać, zamiast pomagać.\nCo oferuje Back 4 Blood?\nBack 4 Blood oferuje kilka trybów rozgrywki. Mamy tutaj klasyczną kampanię, która pozwala nam poznawać nowe miejsca i przeciwników, ale są też szybkie potyczki czy tryb „Rój”. Ten ostatni to wariacja na temat PvP, gdzie jedni gracze wcielają się w zombie, a drudzy w ludzi. Developerzy przygotowali też mocno zróżnicowane tryby trudności. Jeżeli nie radzimy sobie na najprostszym, to najtrudniejszy zmiecie nas z ziemi bardzo szybko. Zaprawieni w sieciowych bojach powinni być zadowoleni. Same akty w kampanii też potrafią być całkiem satysfakcjonujące. Co ważniejsze, czasami naprawdę długie, więc nie ma czasu na nudę. Zombie sypią się jak z rękawa, a zdarzało się i tak, że trafiało się na jednego bossa za drugim, co skutecznie podnosiło adrenalinę.\nDużym plusem może być system kart w grze, który pozwala graczom na modyfikowanie zdolności swojej postaci oraz samych rozgrywek. Budujemy swoją talię, czyli np. zwiększamy wytrzymałość postaci, a jednocześnie możemy korzystać ze specjalnych wyzwań. Jeżeli uda nam się je zrealizować, to sypie się mamona. Możemy za nią kupować dodatkowe, lepsze karty czy korzystać ze skórek do broni. To wnosi sporo urozmaicenia do rozgrywki, ale też sprawia, że trzeba się w nią mocniej wgryźć, by zbudować sobie odpowiednio mocną talię. Jednak dzięki temu praktycznie każda rozgrywka może być zupełnie inna i nastawiona na inne rzeczy. To sprawia, że Back 4 Blood się nie nudzi. Twórcy mają to jeszcze rozwijać, więc jest spora szansa na to, że gra szybko nie „umrze”. I warto tutaj wspomnieć, że postaci mają różne cechy. Nie wybieramy tylko „skórki”, a faktycznie dobrze zapoznać się z ich statystykami i możliwościami.\nKlimat zombie – to może przyciągać\nWiadomo, że gry z zombie mają specyficzny klimat i tutaj jest on wyczuwalny. Zniszczone tereny, bród i przygnębienie. Mało jest jednak czasu na to, by podziwiać widoki, bo stale coś się dzieje. Trudno się tutaj nudzić, a wspomniany wyżej system kart sprawia, że rozgrywka jest stale urozmaicana. Twórcy zadbali o to, by każda z broni dawała inne odczucia. Także kontroler DualSense daje tutaj dużo przyjemności, bo faktycznie adaptacyjne spusty działają inaczej dla każdej z broni. I walka jest naprawdę przyjemna. Czuć, że bronie mają różną moc i faktycznie warto przemyśleć to, która będzie dla nas najlepsza. Przeciwnicy też czasem potrafią zaskoczyć. I nie jest tak, że jeden członek drużyny może wyskoczyć do przodu i zapomnieć o reszcie. Zrozumiecie, jak zagracie, ale kooperacja jest tutaj kluczowa. I tak, lepiej grać z prawdziwymi graczami, niż z botami.\nTytuł ogrywałem jeszcze przed oficjalną premierą, więc czasem trzeba było poczekać kilka minut na innych graczy. Zapewne w ciągu kilku dni to się zmieni i serwery wypełnią się graczami. Graficznie tytuł nie powala. Jest w porządku, ale próżno tutaj szukać wodotrysków, które rzucą nas na kolana. Jest przyjemnie i tyle, ale to powinno wystarczyć.\nRecenzja Back 4 Blood – podsumowanie\nBack 4 Blood to shooter, który dla fanów Left 4 Dead przynosi dokładnie to, czego mogli oczekiwać. Do tego dochodzą zmiany, które tylko urozmaicają rozgrywkę. Zaznaczam raz jeszcze, że to nie jest tytuł stworzony dla pojedynczego gracza, choć oczywiście można grać w niego i w ten sposób. Wtedy zmienia się w typową strzelankę z zombie, ale dalej dającą satysfakcję. Miła odskocznia po ciężkim dniu pracy.\nTytuł do recenzji przekazała Cenega.