Agresywny 41-latek pobił i okradł sąsiadkę\nAwantura przy Wspólnej. Agresywny 41-latek pobił i okradł sąsiadkę\nopublikowano: 2021-04-08 15:28:34\nAgresor najpierw pił z sąsiadką, a później pobił ją i okradł\nTo nie była spokojna Wielkanoc, przynajmniej dla mieszkańców ul. Wspólnej. W minioną niedzielę policjanci obezwładnili ich 41-letniego sąsiada i zabrali go na komendę. Mężczyzna był pijany i agresywny. Co się wydarzyło?\nWcześniej, 41-latek wraz ze swoją dwa lata starszą sąsiadką pili alkohol u niego w domu. W pewnej chwili mężczyzna zaatakował 43-latkę – pobił ją, zabrał jej dwa telefony i wypchnął na korytarz. Kobieta nie od razu zadzwoniła po policję.\n- Wyszła z budynku i poszła do matki swojego partnera – relacjonuje st. sierż. Agnieszka Jachimek z KPP Pabianice. - Gdy wspólnie z konkubentem wrócili do mieszkania kobiety, agresywny sąsiad zaczął dobijać się do ich drzwi. Z obawy przed kolejnym atakiem kobieta zadzwoniła na telefon alarmowy.\n41-latek został zabrany do policyjnego aresztu. Po wytrzeźwieniu został doprowadzony do prokuratury, gdzie usłyszał zarzut rozboju.\n- Za to przestępstwo grozi kara nawet do 12 lat pozbawienia wolności. Decyzją sądu podejrzany najbliższe trzy miesiące spędzi w areszcie. Policjanci odzyskali także jeden ze skradzionych kobiecie telefonów o wartości 900 złotych – dodaje st. sierż. Jachimek.\nKomentarze do artykułu: Agresywny 41-latek pobił i okradł sąsiadkę


Toż, co zaznacza druciaki dla kota spośród sekwencji Banana-Leaf przepadaj spośród hiacynta wodnego toż olśniewająca krzepę na rysowanie. Do wytwórczości współczesnych najbardziej skamieniałych druciaków dla kotka wykorzystano wprawnie akcie banana ceń cząsteczek hiacynta wodnego – flory wodnej z dynastii rozpławowatych. Zmywaki obu rzędów są zdumiewająco harmonijne zaś wszelakie ręcznie wplatane, ich pompatyczne szkice także szczególna próbę wystąpienia zdarzą, iż będą przedstawiały fajną dumę jakiegoś mieszkania.\nBanana-Leaf obecne dość ledwo odnaleziony, globalny dodatkowo wnikliwie niezamieszkany wyrób, który niezwyczajnie gada się do błahostek dla któregokolwiek kota, na komentarz na drapak gwoli maine coona. W kupa galanteriach komunikacie bananowe są popularnie karanym budulcem tudzież ustalają rację przychylnej taśmowej obecności – wykorzystuje się pochłania wielekroć do tworzenia koniec plus pufów, a od nieznanego toku i lal dla stworzeń.\nDruciaki dla kota Banana-Leaf ewentualnie druciaki spośród hiacynta wodnego dzięki domowej organizacji zaś odporności na cięcie raczą pupilom perspektywę znakomitej uroczystości, ostrzenia pazurków, uszkadzania, narkozy zaś hodowania się niewymownie w niszy, krzew ryzyka przedterminowego ogołocenia kociego mebla.\nDrapaki dla pupila z linii Banana-Leaf doceniaj spośród hiacynta widziałem na stronie https://festiwal.ostroda.pl/ hydrologicznego chodzą do drapaków sprawiających się nieporównywalną powagą. Wypróbowane pozostały przez swoiste pupile oraz są polecane poprzez gospodarzy, o czym użyczają wspólne przeniknięcia spełnionych ze znanych druciaków kotów publikowane obok nas poprzez narodowych osobników i absolutnie! najbujniejsze opinie całościowych bezpośrednich drapaków Banana-Leaf także druciaków z hiacynta wodnego w sklepiku dla kotów!\nWystawiamy delikatnie tudzież zachęcamy do sprawunków\nBezzwłocznie prawie rok po ślubie zostali staruszkami atrakcyjnej córeczki, natomiast po dwóch latkach chłopca.\nkarma dla kotów opiniezabawki dla kotasklep zoologiczny onlineszkła hartowanebrzozowiana - ibrzozow.plfotosmart - fotoksiążkakarma dla psa aktywnegoagregatydrapakkarma dla kotówzlewykatzenspielzeugdhl cennik zagranicznyzwierzętadrapaka dla kotaparyż beauvais do centrumkarmienie psówtabletkiartykuły dla psówpetinet karmy dla psów


Asia Bibi cały czas znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Asia Bibi cały czas znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie\nAsia Bibi, choć uniewinniona przez pakistański Sąd Najwyższy, dalej znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Tłumy muzułmanów domagały się na ulicach jej śmierci. Pakistański rząd ugiął się przed protestującymi i podpisał z nimi porozumienie, na mocy którego chrześcijanka nie będzie mogła opuścić kraju, a wyrok może zostać poddany rewizji. Część radykalnych ugrupowań zapowiada kontynuowanie protestów.\n– Zamierzamy zostać na ulicach i protestować aż do decyzji o powieszeniu Asi Bibi. Nie damy się zwieść tajnym działaniom rządu – mówi Hafiz Naeemur Rehman z islamistycznej partii Jamaat-e-Islami Pakistan.\nPrawnik Marcin Jakóbczyk przypomina, że w takim kraju jak Pakistan, prawo niewiele znaczy.\n– To nic nowego. To są ludzie, którzy wbrew temu, co próbuje nam się wmawiać, że islam jest religią tolerancyjną – bo przecież na to powoływał się Sąd Najwyższy w swoim orzeczeniu uniewinniającym Asie Bibi – wiemy, że ta religia jest religią bezwzględną, dla której chrześcijaństwo jest jednym z głównych wrogów. Asia Bibi dając świadectwo swojej wiary, dając świadectwo najwyższej miary – bo ryzykowała życie, ale świadczyła za Chrystusem – w jednoznaczny sposób postawiła znak stopu wobec islamu – wyjaśnia Marcin Jakóbczyk.\nRodzina Asii Bibi musi się ukrywać i przenosić z miejsca na miejsce. Saif ul-Mulook , prawnik pomagający Asi Bibi przybył do Holandii. Mecenas wyjaśnił na konferencji prasowej w Hadze, że do wyjazdu z kraju wezwał go miejscowy pakistański personel ONZ.\n– Wsadzili mnie do samolotu, wbrew moim życzeniom. Naciskałem na nich, że nie opuszczę kraju, dopóki nie wyciągnę Asi z więzienia – oświadczył Saif ul-Mulook.\nJak powiedział, nie wie, czy Asię Bibi już wypuszczono z więzienia ani czy będzie chciała ubiegać się o azyl. Prawnik wskazał, że nie informowano go o tym ze względów bezpieczeństwa.\n– Nie jestem szczęśliwy będąc tutaj bez niej. Ale wszyscy tłumaczyli, że jestem pierwszy na celowniku – mówił Saif ul-Mulook.\nMąż Asii Bibi Ashiq Masih w dramatycznym apelu zwrócił się do władz Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanady z prośbą o azyl dla swojej rodziny i dla rodziny przyjaciela wspomagającego go w walce o wolność dla Asii.\n,,Nie mamy już nic do jedzenia, bo nie możemy wyjść z domu, aby kupić jedzenie” – mówi Ashiq Masih.\nNie ustawajmy w modlitwie za Asię Bibi i jej rodzinę oraz w presji na polityków, aby podjęli działania dyplomatyczne, umożliwiające rodzinie Asii bezpieczny wyjazd z kraju.\nPiS chce dezaprobaty dla prześladowania chrześcijan\nJ. Kaczyński o wyborach samorządowych: Nasze zwycięstwo nie podlega najmniejszej... Przed Ambasadą RP w Brukseli odsłonięto popiersie marszałka Józefa Pi�...


Graj The Outpost Nine: Episode 1, wykonuj zadania, misje i zdobywaj nagrody\n4.2 (ocen: 70)\nOpis The Outpost Nine: Episode 1\nInnowacyjna gra pozwoli Ci na tajemniczą i pełną przygód rozgrywkę, która toczy się wśród ciekawych lokalizacji oraz… samotnej kopalni położonej na niewielkim księżycu. Czy jesteś gotów wejść w zupełnie nieznany świat?\nFabuła gry jest bardzo wciągająca – przygotowując statek na przybycie reszty swojej załogi górniczej Outpost, przyjmujesz wezwanie pomocy od najbliższego frachtowca. W trakcie jego przeszukiwań natraficie na dwóch pilotów – jednego potwornie oszpeconego, ale żywego. Niestety, z drugiego pilota zostały tylko… szczątki. Ocalały mężczyzna okaże się być gospodarzem dziwacznego i przestraszonego pasożyta, który narażać będzie Waszą załogę na ogromne niebezpieczeństwo! Rozgrywka zmienia się pomiędzy opowiadaniem wizualnym a przerywnikami, aby następnie doprowadzić do punktu wyjścia. Co ciekawe, gra polega jedynie na… klikaniu. Akcje w grze wybierane są za pomocą menu, a całość rozgrywa się w stylu podobnym do filmu Obcy lub The Thing. Będziesz mieć wrażenie, że stałeś się bohaterem prawdziwego… koszmaru. Kiedy poruszasz się po obiekcie rozwiązując łamigłówki, koniecznie musisz unikać pilota! Robić to możesz poprzez słuchanie brzęczyka skanera ruchu – kiedy zbliżysz się do zarażonego, koniecznie znajdź sobie miejsce do ukrycia!\nJesteś gotowy na eksplorowanie statku i przyniesienie z niego czegoś, co może skazić całą załogę oraz spowodować ogromne niebezpieczeństwo? Jak przed tym uciekniesz? Jeżeli jesteś ciekawy, czy uda Ci się przetrwać ten koszmar, koniecznie odpal The Outpost Nine Episode 1!\nThe Outpost Nine: Episode 1 wymagania


Garnier Skin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy zestaw 400ml+50ml | Drogeria w Gandalf.com.pl\nSkin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy\nGarnier Skin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy 400ml+50ml\nSkin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy - opis produktu:\nZestaw prezentowy Garnier do pielęgnacji twarzy zawiera:\n- Hyaluronic Aloe płyn micelarny do każdego typu skóry 400ml\nJeśli szukasz skutecznego, szybkiego i łatwego sposobu na oczyszczenie i demakijaż, wypróbuj Płyn Micelarny od Garnier. Jednym gestem zmywa makijaż i usuwa zanieczyszczania, jednocześnie przywracając sprężystość, nawet skórze wrażliwej. Formuła wzbogacona jest w: Micele - niewidoczne składniki oczyszczające, które niczym magnes przyciągają makijaż i zanieczyszczenia, aby skutecznie oczyszczać, bez potrzeby pocierania. Kwas hialuronowy - znany, dermatologiczny składnik aktywny, który przywraca sprężystość, nawilża i wygładza skórę, bez przesuszania. Dzięki optymalnej tolerancji hipoalergiczna formuła jest odpowiednia do każdego rodzaju skóry, również wrażliwej.\n- Hyaluronic Aloe Jelly lekki żel nawilżający do twarzy 50ml\nUnikalne połączenie dwóch składników - kwasu hialuronowego naturalnego pochodzenia oraz organicznego ekstraktu z aloesu, dla intensywnego nawilżenia i ukojenia cery. Lekka żelowa konsystencja łatwa się wchłania i idealnie nadaje się do pielęgnacji cery normalnej i mieszanej. Zawarty w żelu organiczny ekstrakt z aloesu i kwas hialuronowy intensywnie nawilżają i przywracają skórze sprężystość. Stosuj do codziennej pielęgnacji rano i wieczorem.\nSkin Naturals Cherry Maska na usta Garnier 5g 8,22 zł 10.41\nColor Naturals Creme 110 Naturalny Blond Krem kolozyzujący Garnier 14,56 zł\nColor Naturals Creme 112 Antarktyczny Srebrny Blond Krem koloryzujący Garnier 21,61 zł\nHyaluronic Aloe All-In-1 BB Cream Light Nawilżający krem BB do każdego typu skóry Garnier 50ml 30,74 zł\nHyaluronic Aloe All-In-1 BB Cream Medium Nawilżający krem BB do każdego typu skóry Garnier 50ml 30,74 zł\nRECENZJE - Twarz - Skin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy\nSkin Naturals Hyaluronic Aloe Zestaw prezentowy drogeria\nPrzy zakupie 2 szt. Cena hurtowa: 31,03 zł


"Nie ma dialogu". Protest "Solidarności" przeciwko warunkom pracy w Eurobanku - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n15 maja 2017, 18:31 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nKilkadziesiąt osób pikietowało w poniedziałek siedzibę Eurobanku w Warszawie, protestując m.in. przeciwko złym warunkom pracy i niskim pensjom. Eurobank przekonuje, że cały czas prowadzi dialog ze związkami, nie planuje zwolnień, a w ostatnich latach podnosił płace.\nEurobank to firma-córka francuskiego banku Societe Generale. Związkowcy z "Solidarności" zorganizowali protest, bo - jak przekonują - standardy warunków pracy w Eurobanku odbiegają od tych w firmie-matce.\n- Nie ma dialogu z kierownictwem banku, utrudnia się działalność związkową, dyskryminuje za przynależność do związków, dlatego tu jesteśmy - mówił podczas pikiety przewodniczący krajowej sekcji pracowników handlu NSZZ "Solidarność" Alfred Bujara.\nCzęść uczestników protestu miała na twarzach maski, bo - jak wyjaśnili organizatorzy - boją się represji ze strony kierownictwa banku.\n- Warunki pracy w naszym banku są coraz gorsze, a pracodawca nie chce z nami rozmawiać, nie interesuje się problemami pracowników. Dialog społeczny w Eurobanku w praktyce nie istnieje – podkreślała Ksenia Ulanowicz-Sienkiel, przewodnicząca "Solidarności" w Eurobanku.\nZwiązkowcy przeprowadzili ankietę wśród osób zatrudnionych w banku. Jak wynika z badania, pracownicy skarżą m.in. na niskie płace, przeciążenie pracą i ogromną rotację pracowników.\nZwracają uwagę, że średni staż pracy to 34 miesiące, placówki banku są czynne nawet do godziny 21, a pracuje się często po 10–13 godzin dziennie.\nKolejnym problemem dla pracowników Eurobanku są dodatkowe koszty, które pracownicy muszą pokrywać z własnej kieszeni. - Jakiś czas temu zabrano nam służbowe uniformy i wprowadzono ścisłe zasady dotyczące stroju dopuszczalnego w pracy. Policzyliśmy, że spełnienie tych wymogów kosztuje każdego pracownika nawet 1500 zł rocznie. Pracodawca nie zwraca nam z tej kwoty ani złotówki – mówi Ulanowicz-Sienkiel.\n8 maja organizacja związkowa "Solidarności" w Eurobanku złożyła doniesienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa przez Eurobank. W ocenie związkowców pracodawca utrudnia działalność związkową w firmie i dyskryminuje pracowników należących do "Solidarności".\n- Dochodzą do nas sygnały, że pracownicy są zmuszani przez przełożonych do wypełniania deklaracji dotyczących ich przynależności związkowej. Działacze związkowi są dyskryminowani. Jedna osoba chroniona została dyscyplinarnie zwolniona z pracy, kolejną zdegradowano na niższe stanowisko. W naszej ocenie to nie tylko łamanie podstawowych standardów życia społecznego, ale przede wszystkim obowiązującego w Polsce prawa – zaznacza szefowa "Solidarności" w Eurobanku.\nSytuacją pracowników Eurobanku, będącego częścią francuskiej Societe Generale Group, zaniepokojona jest również UNI Global Finance - światowa konfederacja związków zawodowych z sektora finansów i ubezpieczeń, która reprezentuje 3 mln pracowników zrzeszonych w 237 związkach zawodowych. We wtorek w Warszawie odbędzie się spotkanie Grupy Kierującej UNI Europa Finance.\n- Jesteśmy bardzo zaniepokojeni informacjami, które otrzymaliśmy od naszych organizacji stowarzyszonych w Polsce. Wskazują one na to, że Societe Generale Group traktuje pracowników w Polsce w gorszy sposób niż swoich pracowników w innych krajach – powiedział szef UNI Global Finance Angelo di Cristo, cytowany w komunikacie "Solidarności".\nMagdalena Suchanek z Eurobanku, pytana o stanowisko w sprawie tych postulatów, przekazała PAP, że "bank i jego zarząd są otwarci na rozmowy ze związkiem zawodowym i deklarują gotowość do merytorycznej dyskusji na temat wszelkich zagadnień".\n- Bank wielokrotnie zachęcał związek do dzielenia się wszelkimi spostrzeżeniami. Ostatnie spotkanie reprezentantów zarządów związku i banku odbyło się w ubiegły poniedziałek, 8 maja. Bank działa z poszanowaniem praw pracowniczych oraz zgodnie z obowiązującym prawem, a także polityką oraz powszechnymi i innymi dobrowolnie przyjętymi normami Grupy - czytamy w stanowisku, przekazanym przez przedstawicielkę Eurobanku.\nEurobank podkreśla też, że nie przeprowadza ani nie planuje zwolnień grupowych. - Mimo, iż zatrudnienie w sektorze bankowym od 2011 spadło o prawie 6 proc., w naszym banku wzrosło o 10 proc. Średni staż pracowników wynosi ponad 5 lat. W przypadku samej sieci sprzedaży jest to ponad 4,5 roku (55 miesięcy). Przez ostatnie trzy lata systematycznie wzrastały wynagrodzenia ogółem oraz fundusz świadczeń socjalnych (o ponad 330 proc.). Zwiększał się również budżet szkoleniowy oraz liczba wewnętrznych awansów i pozostałych możliwości rozwoju pracowników - głosi stanowisko.\nBank dodaje, że przykłada dużą wagę do opinii pracowników, przeprowadzając cykliczne badania satysfakcji, funkcjonuje w nim również zespół ds. interwencji, którego zadaniem jest przeciwdziałanie dyskryminacji i mobbingowi.\npieniądze Eurobank praca protest solidarność\nOskarżenia o mobbing w Żandarmerii Wojskowej. Komendanta z Krakowa zwolniono ze służby\nA CO NA TO WSZYSTKO PIOTRUS DUDA?\n"Eurobank" i co jeszcze dla ciebie mogę zrobić aby cię uj.......ć.


Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam [Karolina Prewęcka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00363 011057 20623983 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karolina Prewęcka Liczba stron: 248\nISBN: 9788382348729 Data wydania: 2020-12-11\nKsiążka jest złożona z dwóch głównych warstw: pierwszej - pełnej faktów, oraz drugiej - refleksyjnej, z osobistym przesłaniem. Równolegle barwny portret Stanisławy Celińskiej tworzą jej przyjaciele i znajomi, m.in. Andrzej Wajda, Andrzej Seweryn, Daniel Olbrychski, Maciej Stuhr\nStanisława Celińska - aktorka teatralna i filmowa, współpracuje też z Teatrem Polskiego Radia, wokalistka, autorka tekstów piosenek. Warszawianka, absolwentka PWST w Warszawie. Stworzyła różnorodne postaci, dramatyczne i komediowe, pierwszo i drugoplanowe, epizodyczne, ale zawsze pełne emocji, przykuwające uwagę widzów i długo pamiętane. Na scenie teatralnej zadebiutowała w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1968), w filmie u Andrzeja Wajdy w głośnym 'Krajobrazie po bitwie' (1970).\nWystąpiła m.in. w filmach: 'Nie ma róży bez ognia', 'Zaklęte rewiry', 'Panny z Wilka', 'Panna Nikt', 'Fuks', 'Pieniądze to nie wszystko', 'Katyń', '1920 Bitwa warszawska', oraz w serialach, m.in.:'Noce i dnie', 'Alternatywy 4', 'Zmiennicy', 'Złotopolscy', 'Samo życie', 'Mamuśki', 'Barwy szczęścia'. Od 2012 roku regularnie nagrywa płyty ('Nowa Warszawa', 'Atramentowa...', 'Malinowa...', 'Jesienna...') i występuje na koncertach.\nLaureatka wielu nagród. Długą listę rozpoczyna I Nagroda w kategorii Debiuty na festiwalu w Opolu w 1969 roku za piosenkę 'Ptakom podobni'. W ostatnich latach wyróżniona m.in. Orłem - Polską Nagrodą Filmową (2011), Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida (2014), Wielką Nagrodą Festiwalu Dwa Teatry (2016), Fryderykiem (2019) i Nagrodą Publiczności na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (2020).\nKarolina Prewęcka - dziennikarka prasowa, autorka książek. Pochodzi z miejscowości Lubraniec na Kujawach. Ukończyła etnografię na Uniwersytecie Warszawskim. W wydawnictwie Prószyński i S-ka ukazały się jej wywiady-rzeki z Bohdanem Łazuką - 'Przypuszczam, że wątpię', i ze specjalistą psychoterapii uzależnień dr. med. Bohdanem T. Woronowiczem - 'Dasz radę!' Opublikowała również inne książki o ludziach kultury, biznesu i postaciach historycznych, m.in. o jasnowidzu Stefanie Ossowieckim i malarce Meli Muter.\nCopyright © Stanisława Celińska & Karolina Prewęcka, 2012, 2020 Projekt okładki Aleksandra Grabowska Zdjęcie na okładce © Marcin Banasik Zdjęcia w książce Archiwum prywatne Stanisławy Celińskiej Archiwum prywatne Piotra Loretza Agencja Gazeta East News Fototeka Filmoteki Narodowej, Studio Filmowe KADR Redaktor prowadzący Anna Derengowska Redakcja Renata Bubrowiecka Korekta Irma Iwaszko ISBN 978-83-8234-872-9 Warszawa 2020 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nWstęp Rok spotkań Zwykła i niezwykła jednocześnie. Mama, przyjaciółka, sąsiadka i wielka aktorka. Cieszą ją codzienne drobiazgi. Kilka gatunków herbaty samodzielnie zmieszanych („Co za zapach!”), kwiaty na parapecie („Ten dostałam od Oli, a ten od…”), widok za oknem („Nigdzie nie muszę wyjeżdżać…”). Wyznacza sobie wielkie cele w aktorstwie. Wszechstronna. Eksperymentuje i broni fundamentów tradycyjnego teatru. Dramatyczna i komediowa. Teatralna i estradowa. W ambitnym kinie i kochanym przez miliony serialu. Zależy jej na całości dzieła, w którym jest. Od początku do końca. Nie wymaga zauważenia swojej kreacji, choć to miłe. Najważniejsze jednak, żeby spektakl czy film miał siłę, pobudzał wyobraźnię, niósł prawdę („Szukam prawdy postaci”, „Trzymam się tematu”). Zakochana w życiu, dzieciach i wnukach, w ludziach, przyrodzie, zwierzętach. Z pieskiem Teklą była niemal szesnaście lat. Mówi o niej, że mądrością przewyższała człowieka. „To nie pies. To człowiek!”. „Anioł nie pies”. „Córuś”. „Koteczek”. „Teklunia”. Wcześniej były inne psy, koty, świnka morska Rudka. Pielęgnice w akwarium podpływały do jej ręki. Głaskała ryby, nawet glonojady. Słucha ptaków. Przygląda się niebu. Przytula do drzew. Dostrzega źdźbło. Zachwycona dziełami ludzkiego geniuszu. Sztuką i wynalazkami ułatwiającymi codzienność. Wpatrzona w rzeźby Michała Anioła, malarstwo van Gogha, w ładne pejzaże i martwe natury, no i w nowe modele wiertarek. Za to wszystko dziękuje Panu Bogu. I za siebie, że jest, że wróciła, bo już jakby jej nie było. Za powtórne narodziny. „Po co ta książka?” – pyta trochę mnie, bardziej siebie. Chciałaby, żeby to było takie ku pokrzepieniu serc, żeby ten, kto to przeczyta, pomyślał: „Aha, ona jest taka a taka, ma swoje wzloty i swoje upadki. To jest człowiek. Tak jak ja”. Chciałaby, abyśmy w jej opowieści o sobie i w jej Świadectwie o pokonaniu uzależnienia odnajdywali siebie. Bo życie jest śmieszne, zabawne, ale i groźne. Bogate w różne zjawiska. W życiu trzeba wybierać, decydować, wiedzieć, można jednak też wątpić. Uczymy się panować nad problemami, lecz nie wymagajmy od siebie zbyt wiele. To był ponad rok spotkań ze Stanisławą Celińską i osobami, które zaprosiła do książki o sobie. Karolina Prewęcka\nRozdział pierwszy Metoda małych kroków 17 stycznia 2011, mieszkanie Stanisławy Celińskiej na warszawskim Mokotowie Herbata? Mocniejsza czy taka sobie? Mocniejsza, bez cukru. Znajomi proszą, żeby podziękować Pani za koncerty. Mówią, że jest Pani im bliska i wywołuje wzruszenie. Przyjaciółka wspomniała swojego ojca, który płakał, gdy słuchał kolęd w Pani wykonaniu. Dygresja o tyle ważna, że miłość ludzi jest mi potrzebna. Rekompensuje mi to, czego brakowało mi w dzieciństwie. Cieszę się tym. Czuję, że jestem potrzebna innym i mogę coś dać od siebie. Za wcześnie się urodziłam, tuż po wojnie, w nie najlepszym momencie życia moich rodziców. Ojciec szybko umarł. Nie miałam rodzeństwa. Swoją rodzinę sama powiększyłam, bo urodziłam dwoje dzieci. Różnie życiorysy się układają. Ktoś od dzieciństwa ma miłość, dom, a czasem jest inaczej… A te kolędy, to chyba dość dawno było. Ostatni spektakl, który zobaczyła moja Mama, w Starej Prochowni, u Siemiona. Mama powiedziała: „Ile pokoleń musiało się na to złożyć, żebyś ty była taka jaka jesteś”. Bardzo musiało się jej to spodobać. Cytrynka, sok malinowy? Mam tu taki specjalny stoliczek. A nogi się mieszczą pod blatem? Stawiam, żeby nie pisać na kolanie. Tak to właśnie sobie wymyśliłam. Miejsce ciasne, ale własne. Już przyszłaś. Ciastko poczułaś? Teklunia, spokojnie, nie szczekaj, bo cię wyprosimy, musisz zachowywać się kulturalnie… Wiele osób mówi mi, także nieznajomych, z różnych stron kraju, że ludzie wręcz Panią kochają. To wszystko, co słyszę, podnosi mnie na duchu. Miłość innych dodaje mi sił, bo na przykład wczoraj każde wyjście z domu miałam dosyć bolesne. W Klubie Polskim, granym w Teatrze Dramatycznym, muszę ukazać całą potęgę mojej bohaterki Makryny. To postać niebywała. Trochę mnie to kosztuje. Czuję się młodo, ale to nie to, co kiedyś, muszę więcej odpoczywać. Jest taka starożytna mądrość, że osiągnąć rzeczy wielkie można dzięki metodzie małych kroków. Jest to przydatne w różnych sytuacjach: przy wychodzeniu z nałogów, ale i osiąganiu konkretnych rzeczy. Jeśli się chce wejść – takie to może banalne – na Mount Everest, nie powinno się myśleć: „O Boże, jaka ta góra wysoka. Nie wejdę”. Najlepiej nie myśleć w ogóle o szczycie, ale iść. Każdy etap wykonać starannie. Najpierw zaopatrzyć się w liny, haki, przygotować się, a potem pomału, metr po metrze iść. Po pewnym czasie człowiek patrzy… i oto nagle jest na szczycie. Tak radzi Marek Aureliusz. Sugeruje, że obowiązek trzeba podzielić na odcinki: „Każdy obowiązek składa się z pewnych jakby części, o te dbać należy i spokojnie, bez zniecierpliwienia wobec osób niezadowolonych z ciebie wypełniać po prostu zadanie, które masz przed sobą”. Marek Aureliusz to postać wiarygodna. Stracił dzieci, więc musiał mieć siłę i wiedział, z czego ją czerpać. Często zdarza się, że robimy coś, a wszyscy dookoła mówią: „Eee, to nie ma sensu”. Ja jednak coś sobie założyłam, wypełniam to i wierzę w to, co robię. Robię to do końca, bo wtedy ma to sens. Nie boję się niczego, jestem spokojna. Często mówimy z boleścią: „Ile mam do zrobienia…” – i wtedy wyrasta przed nami ten Mount Everest. Należy wówczas powiedzieć: „Zaraz, spokojnie, pomału…” – i znów od początku: „Każdy obowiązek składa się z pewnych jakby części” i tak dalej. To ważna myśl dla mnie i mam nadzieję, że również dla tych, którzy będą chcieli mnie poznać. Zresztą dzięki mojej Babci znam wiele takich mądrości życiowych. Do zapisanych w książce łatwiej się wraca.\nRozdział drugi Dzikie dziecko początek 2011 roku, Mokotów Kim była Pani babcia? Babcia Janeczka to niezwykle dzielna osoba. Odważna, bardzo silna. Była w obozie w Ravensbrück. Przekłusowała z kolejki śmierci do kolejki pracy za plecami Niemca. Tam kobiety w pewnym wieku szły na śmierć, a młode do pracy. Ustawiały się dwie kolejki. Jak hitlerowiec się odwrócił, to Babcia przebiegła do kolejki pracy. Groził za to strzał w głowę. Jeszcze przed obozem, ale już w trakcie wojny, podczas strzelaniny Babcia położyła nogę na głowie mojej Mamy. Ochroniła ją. Odłamek wszedł Babci w nogę i już w niej został, a potem dawał o sobie znać. Babcia wtedy mówiła: „O, będzie deszcz”. I z tym odłamkiem odeszła. Schludna, czysta, pracowita, odpowiedzialna, oszczędna. Jak dostawała coś od kogoś, chowała do szafy na później, bardzo rzadko od razu to wkładała. Z tak silną osobowością w domu czasami było mi ciężko. Nie była z naszej rodziny. To macocha mojej Mamy. Pochodziła z takiego rodu, gdzie było dwanaścioro dzieci. Jedno z nich, dziewczynka, bardzo szybko umarło i podobno było to święte dziecko. Opowiadano mi o niej. Babcia urodziła się pod zaborem rosyjskim, skończyła chyba tylko cztery lata szkoły elementarnej, nie miała możliwości kształcić się dalej, do końca życia pisała z błędami, ale miała w sobie wrodzoną mądrość i ogładę. Jak chciałyśmy mieć z Mamą satysfakcję i ubaw, że Babcia jednak nie jest taka doskonała, to podsuwałyśmy jej ulubione cukierki. Bo Babcia miała też słabości. Jedną z nich były cukierki kukułki troszkę nasączone alkoholem, a drugą – śliwki węgierki. Kukułki znikały w trakcie rozmowy, zostawała po nich pusta miseczka, to samo było z węgierkami. Babcia w nocy wstawała i paliła. To był po prostu komin palący i dymiący, zwłaszcza po wojnie, kiedy się okazało, że mój Dziadek się nie odnalazł. Dziadek, Antoni Łysakowski herbu Leliwa, wspaniały pan w białych rękawiczkach, delikatny i cudowny, zaginął gdzieś bez wieści. Babcia i moja Mama – jego córka – nigdy go nie odnalazły. Fifka Babci była brązowa w środku od nikotyny. Pewnego razu Babcia, dając mi końcówkę papierosa, poprosiła (a może zdarzało się to częściej): „Stasiuńka, zgaś tego papierosa”. Ja na to: „Oczywiście”, ale ponieważ był ze mnie mały chuligan, pociągnęłam sobie tego papierosa. Pewnie mi za bardzo nie smakował, nie pamiętam dokładnie, ale nie zrobił na mnie kolosalnego wrażenia. Spróbowałam jednak, choć wiedziałam, że nie wolno. Tłumaczyłam sobie, że Babcia przecież nic nie zastrzegła, tylko poprosiła, żebym zgasiła. Kiedyś Babcia poszła do lekarza, a ten powiedział jej, że posadzi kwiatki na jej grobie. Przestraszyła się tak, że rzuciła palenie natychmiast. Musiała przecież pożyć dla mnie. Ale potem miała ataki w nocy i o mało nie umarła bez tych papierosów. Nie przypuszczała, że mogę mieć problemy z alkoholem, i robiła fantastyczne wino z głogu i dzikiej róży. Stało w gąsiorach na kredensie. Trzeba było wejść na stołek i pociągnąć z rurki, żeby spłynęło do butelek. Mnie było łatwiej to zrobić, bo Babcia była już w pewnym wieku, a ja – mała koza. „Pociągnij z rurki, Stasiuńka” – mówiła. Bardzo mi to wino smakowało. Fajnie się od niego kręciło w głowie. „Oj, Babciu, coś nie leci. Trzeba jeszcze raz” – kłamałam i pociągałam kilka razy… Babcia nie miała świadomości, że może mi szkodzić. Wtedy nie mówiło się o alkoholizmie. Mówiło się pijak i już. Nie było również grup AA, a alkohol też był inny. Teraz jest w nim chemia, która uzależnia i niszczy układ nerwowy. Podzieli się Pani jakąś sentencją babci Janeczki? Wypisywałam je na kafelkach na piecu. Są wyryte we mnie. Tu jest stara makatka, którą haftowała Babcia przy mnie. Traktuję ją jak relikwię. Jest już strasznie wypłowiała, ale widać napis: „Przy muzyce i robocie człek zapomni o kłopocie”. To absolutna prawda. Jest tu śmieszna rzecz na tej makatce, bo ten wyhaftowany kontrabasista jest leworęczny. Dobrze jest mieć coś takiego przed oczami, bo człowiek zapomina o sprawach podstawowych, jak tlen, którym oddycha. Warto do nich wracać. Muzyka zawsze działa na mnie terapeutycznie. Tak samo jak praca. Kolejna sentencja Babci: „Stasiuńka, nigdy nie pokazuj całej dupy, tylko zawsze kawałek”. Inaczej mówiąc: „Zachowaj dystans – w zawodzie, w małżeństwie”. Nawet w najbardziej intymnych sytuacjach zachowaj dystans. Trzeba umieć zaciekawiać sobą. Uszanować własną przestrzeń… Dobrze to pani powiedziała… Babcia była niezwykle zabawna. „Nos. Co się stało z moim nosem?” – mówiła, jak już była starsza. „No, taka kluka się zrobiła”. Jak jechałyśmy razem tramwajem, to po wyjściu komentowała: „Ty widziałaś? Jaki ona miała nos? No, kluka”. Przewrażliwiona była na tym punkcie. Dziadek podobno nigdy nie wiedział, kiedy Babcia miała tak zwane kobiece dni, a wtedy zwykle mężczyzna chce uciekać z domu. Babcia nie obarczała go tym, nie okazywała tego, że ją boli głowa i inne rzeczy. To było jej drugie małżeństwo. Pierwsze było utrzymywane w pewnej tajemnicy, nieudane. Jej pierwszy mąż pił. Poślizgnął się, spadł ze schodów i zmarł. Złośliwcy twierdzili, że Babcia być może mu w tym pomogła. Posmarowała te schody czymś… Ale to niemożliwe, bo była naprawdę dobrym i bardzo wierzącym człowiekiem. A ten drugi związek z Dziadkiem był na zasadzie ognia i wody, bo Dziadek był nieśmiały, delikatny, farmaceuta, meteorolog o dużych zdolnościach aktorskich. Mama mówiła, że jestem do niego podobna. Ręce mam podobne. I to aktorstwo… Dziadek ostatnią koszulę by zdjął dla potrzebującego, a potem pupa by mu zmarzła. Taki był. Ja kiedyś podobnie się zachowywałam, potrafiłam oddać wszystko. Jak ktoś stwierdzał, że mu się coś mojego podoba, od razu chciałam to oddać, taki odruch miałam. Jak to się mówi, byłam za dobra. Teraz nieco się zmieniłam. Zaczęłam się chronić. Poza tym mam rodzinę… Po wspaniałym Dziadku zostało mi tylko jedno zdjęcie. Gdzieś tu wisi. Miał taki orli nosek, chopinowski. Mama też taki miała. Urodziła się Pani tuż po wojnie… Tak, tuż po wojnie. Mieszkałam przy ulicy Stalowej na warszawskiej Pradze. Urodziłam się z włosami do ramion, czym wprawiłam wszystkich w zdumienie. Miałam gęste ciemne włosy. Na Stalowej spędziłam najważniejsze pierwsze trzy lata życia, bo teraz już wiem, że w dziecku wszystko się w tym okresie kształtuje. Byłam wtedy dosyć zaniedbana, zawszona, niedożywiona. Babcia podejrzewała nawet u mnie krzywicę. Kto wie? Miałam dużą głowę i problemy z kolanami. Przewracałam się. Należę do pokolenia powojennego, słabego i silnego jednocześnie. Dorastałam w czasach PRL i trzeba było wtedy walczyć o siebie. Najbliższą Pani osobą we wczesnym dzieciństwie była babcia? Nie. Najbliższą mi osobą był wówczas Ojciec. Był już wtedy chory, ale o tym dowiedziałam się potem. Tak mało wiem o swoich przodkach. Choć teraz są różne metody, żeby dowiedzieć się czegoś o swoim pochodzeniu. Słyszałam, że można posłać swój włos do Szwajcarii, gdzie genetycy odczytują z niego rodowód. Chociaż wiedza o tym może nas kosztować dużo emocji… Pierwsza żona mojego Dziadka, mama mojej Mamy, nazywała się Saliszczewskaja. Była Rosjanką, prawdopodobnie z Ukrainy, o czym dowiedziałam się dopiero po śmierci Mamy. W moich żyłach płynie również – o czym Mama mi mówiła – krew hiszpańska. Czy Pani prababka była Hiszpanką? Podejrzewam, że mogliśmy mieć raczej cygańskich przodków. Rozmawiałam o tym z Jerzym Celińskim, kaskaderem. Mama Ojca miała ciemną karnację, a ojciec też miał urodę cygańską. No i strasznie mocno działa na mnie muzyka Romów. Żartuję czasem, że mogłabym wrócić do picia tylko przy niej. Jest cudna, ma w sobie taką wyjątkową afirmację życia i wolność. Jest w niej coś przepastnego. W recitalu Piękny świat śpiewam pieśń Papuszy, cygańskiej poetki, z muzyką Jerzego Tyszkowskiego. Papusza, czyli Bronisława Wajs, została wyklęta przez Cyganów z powodu ujawnienia w swojej twórczości szczegółów z ich życia. W jej poezji jest tkliwość, żałość, żal za minionymi latami, a przede wszystkim miłość do przyrody. Przypomniałam sobie właśnie, że po raz pierwszy tę pieśń wykonywałam przed laty w spektaklu Żywy trup. Żartobliwie nazywam ten utwór ekologicznym: Oj, jak pięknie żyć To wszystko widzieć Oj, jak pięknie żyć To wszystko słyszeć Oj, jak pięknie Czarne jagody Jak łzy cygańskie zbierać Oj, jak pięknie żyć Ptasich pieśni w noc wielką słuchać Oj, jak pięknie żyć I nocami nad wodę chodzić Ryby zimne jak zimna woda W ręce brać Oj, jak pięknie las wielki szumi On mi pieśni śpiewa Oj, jak pięknie rzeki biegną Moje serce cieszą Jak pięknie patrzeć w wodną toń I wszystko jej powiedzieć Nikt mnie nie zrozumie Tylko lasy i rzeki Co opowiadam, wszystko już przeszło Wszystko z sobą zabrało I młode lata. Mama mówiła mi, że Ojciec też był ze szlacheckiego rodu herbu Zaremba. Wiem, że są miejscowości Celiny Szlacheckie i Celiny Włościańskie. Może właśnie stamtąd wywodzą się Celińscy? Herby tak na co dzień nie mają znaczenia, ale nabierają go, gdy człowiek się pogubi i powinien uzmysłowić sobie, że nie wyleciał sroce spod ogona. Kiedy zachowywałam się nieodpowiedzialnie, czasem miałam taki przebłysk świadomości, kim jestem, skąd się wzięłam, co Mama mi mówiła o rodzinie – i otrząsałam się. Wiedziałam, że powinnam wrócić na pewien poziom i w życiu, i w zawodzie. I utrzymać go. Kim był Pani ojciec? Ojciec do wojny mieszkał w Łowiczu ze swoją pierwszą żoną. Był dyrektorem szkoły muzycznej, pianistą. Mam plakaty z nim i inne pamiątki po nim od mojej starszej przyrodniej siostry, Eli. Jego pierwsza żona była niepełnosprawna, może sparaliżowana? Podczas bombardowania miasta Ojca z siostrą nie było w domu, a ona tam została. Zginęła. Wtedy Ela przyjechała z Tatą do Warszawy. Ela ma teraz siedemdziesiąt sześć lat. I można powiedzieć, że trochę mnie wychowała. Tata poznał moją Mamę po wojnie. Mama też była muzykiem. Grała na skrzypcach. I gdy teraz myślę o Ojcu, przychodzi mi do głowy sentencja z wiersza księdza Jana Twardowskiego: „Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”. Ojciec bowiem zmarł, kiedy miałam trzy lata. Zresztą gdy człowiek osiąga pewien wiek, coraz częściej tak sobie myśli, ponieważ zaczynają umierać nasze koleżanki i koledzy, ludzie z naszego pokolenia. Myślę czasem: „Cholera, a jak nie zdążę? Muszę się spotkać”. Tak było na przykład z Tadeuszem Łomnickim. Byłam wtedy w Poznaniu, a on mieszkał w tym samym mieszkaniu co ja tuż przed nim, bo grałam przez rok w tamtejszym teatrze. Łomnicki próbował wtedy Króla Leara. Przyjechałam do Poznania z sentymentu. Zobaczyłam się z Tadziem na chwilę. Żartowaliśmy, że da mi klucz do siebie… Miałam jakieś przeczucie. Zdopingowałam ówczesnego dyrektora Teatru Nowego Eugeniusza Korina, żeby robił zdjęcia, żeby zostało jak najwięcej materiałów z prób do przedstawienia. Planowaliśmy sobie jeszcze z Tadziem porozmawiać, bo te spotkania zawsze dużo mi dawały zawodowo i życiowo. Ale on był wtedy zmęczony, a ja też czegoś się uczyłam i nie chciałam mu przeszkadzać. I niestety… Nie dane nam było więcej zamienić słowa. Udało mi się natomiast dorwać Gustawa Holoubka na tarasie w Radziejowicach w Domu Pracy Twórczej. Długo dyskutowaliśmy. Trzeba dostrzegać takie chwile. Odczytywać ZNAKI, których jest bardzo dużo, ale które lekceważymy, choćby z braku czasu. Rozwiewamy nasze przeczucia, mówiąc sobie: „Co tam. Coś mi się wydawało. To nieważne”, ale instynkt działa, myśl się pojawia. Nie ma przypadków, mam na to dowody. Wierzę w to, że włos z głowy nie spadnie wbrew Boskiej Woli. Wszystko jest efektem przeznaczenia. Tylko żeby odczytywać ZNAKI, trzeba trochę spokojniej żyć. A człowiek, gdy jest młody, niestety goni, pędzi, traktuje życie po łebkach. Dopiero na starość wie, że trzeba zwolnić, pożyć pełniej, smakować każdą sekundę. Staram się to robić i wiem, że tak jest dobrze. Co jeszcze wie Pani o ojcu? Całe życie go szukam, również w moich partnerach. Grał w domu, przeważnie Chopina. Kiedy miałam niecałe trzy lata, słuchając takiego samego utworu w radiu, mówiłam: „O, tata gra”. Zresztą zawsze jak widzę klawiaturę, to coś się ze mną dzieje w środku. Być może brał mnie na kolana i razem siadaliśmy przy instrumencie? Chciałabym wiedzieć, czy Ojciec mnie kochał. To strasznie dla mnie ważne. Nie pamiętam dokładnie jego twarzy, ale wręcz czuję do dziś ciepło bijące od niego. Przed oczami ciągle mam taką scenę: on siedzi na tapczanie, ja drepczę dookoła niego i czeszę go. Mojej Mamy z tego pierwszego okresu życia nie pamiętam. Pamiętam za to babcię Celińską, mamę Ojca. Wpychała we mnie jedzenie na siłę, zwłaszcza płatki owsiane. Znienawidziłam je. Nie tknęłam ich do osiemnastego roku życia. Pragnęłam jeść coś innego. Pamiętam, że pewnego razu, gdy jeszcze byłam malutka, wracałam z Babcią Janeczką do domu ze sklepu. Babcia niosła świeżutkie bułki w siatce. Zanim doszłyśmy do domu, zjadłam chyba wszystkie. Wracając do Ojca… Był nie tylko pianistą. Wymyślił specjalną maszynę dla muzyków, która zapisywała dźwięki wydobywające się z instrumentu. Tata miał bardzo twórczy umysł. Musiał być niezwykle ciekawym człowiekiem. Zostały mi po nim między innymi dwa notesy. Pisał w nich piórem, przepięknym, drobnym, kaligraficznym charakterem. Tworzył taki rodzaj własnej encyklopedii. Po latach ja też zaczęłam pisać tylko i wyłącznie wiecznym piórem, jakbym podświadomie dążyła do tego piękna zawartego w piśmie Ojca. Wychowałam się „pod fortepianem”. Instrument po Ojcu stoi teraz u mojej córki. Po wojnie nie było pracy. Mama grała na ulicach na skrzypcach, tak jak to jest pokazane w Zakazanych piosenkach. Ludzie z balkonów i okien rzucali jej pieniądze do czapki położonej na ziemi. Ale mimo biedy rodzice organizowali przyjęcia, które przyprawiały mnie o wściekłość i zawroty głowy. Nigdy nie lubiłam spędów. To znaczy, lubiłam, jak piłam – przez kilka lat, do czterdziestego pierwszego roku życia. Ale wtedy najważniejsze w nich było samo picie. Goście w tym wczesnym dzieciństwie wprowadzali mnie w jakiś szał. Chciałam zwrócić na siebie ich uwagę. Waliłam ich głową w brzuch, wyciągałam nocnik na środek pokoju, załatwiałam się przy ludziach. Wszystko po to, żeby się ktoś mną zainteresował. Zresztą wszyscy przez całe życie szukamy ROZMÓWCY, kogoś, kto nas DOSTRZEŻE w tym zabieganym świecie. Muzykalność odziedziczyła Pani po rodzicach. Tak. Dostałam ją od rodziców w darze. Pianino zawsze było w domu. I zawsze czułam głód muzyki. Mama nie chciała mnie posłać do szkoły muzycznej, bo bała się, że wybiorę sobie ten trudny zawód. Sama więc nauczyłam się grać. No i Mama nie miała wyjścia – w końcu pokazała mi nuty, a potem denerwowała się, kiedy fałszowałam. Mam to do dziś, że jeżeli jestem wesoła czy smutna, to śpiewam. Babcia Janeczka nie lubiła skrzypiec, ale podobało się jej, jak grałam na pianinie. Mówiła mi w młodości: „Stasiuńka, graj. Jak jest ci źle, to graj”. Nie zawsze o tym pamiętałam. Przez moment, a właściwie przez kilka lat, kiedy byłam już dojrzałą kobietą, alkohol wszystko mi zastąpił i to było najgorsze. Nałóg może przysłonić człowiekowi cały świat, ale kiedy odetnie rzecz, od której się uzależnił, ma przed sobą pełną paletę barw, między innymi muzykę. Lubię dotykać białych i czarnych klawiszy i wydobywać z nich muzykę zależnie od nastroju, na przykład nokturny Chopina. Może niedoskonale mi to wychodzi, ale daje uspokojenie. Bywa, że biorę wnuczkę Lilkę na kolana i razem siadamy przy klawiaturze. Czasami gram małe własne kompozycje. Przyznam szczerze: bywa, że towarzyszą temu łzy. I tak sobie gram, gram, aż się wypłaczę. Ale nie wstydzę się łez! Jak mówił poeta Tadeusz Różewicz: „Nie wstydźcie się łez, nie wstydźcie się łez młodzi poeci”. Niech każdy poczuje się poetą w związku z tym, że płacze… A ten instrument, który jest tutaj, kupiłam sobie za ostatnie pieniądze. Służy mi. Na przykład przed wyjazdem do Wrocławia na koncert poświęcony Ewie Demarczyk dostałam nuty i mogłam sobie poćwiczyć. Kiedy mieszkałam w Poznaniu – z dziećmi, w teatrze – nie miałam tam pianina. Co prawda stało jedno na korytarzu, ale ogólnodostępne. Brakowało mi instrumentu. Nie tylko mnie. Córka Ola też gra. Już jako sześciolatka komponowała. Sprzedałam złote pierścionki od Mamy, tylko kamienie zostawiłam, i za to kupiłam elektryczną klawiaturę, żeby coś tam mieć własnego. Żeby dotykać tych czarnych i białych klawiszy… No właśnie. Wygrała pani bon towarowy… (śmiech) Niedawno z okazji Roku Chopinowskiego w Programie Pierwszym Polskiego Radia można było posłuchać nokturnów granych przez Artura Rubinsteina. Wprawiły mnie w osłupienie. Coś nieprawdopodobnego! Po prostu zwariowałam z zachwytu. Rubinstein stwierdził kiedyś, że w miarę upływu lat przestał się spieszyć. Chociaż pianista Janusz Olejniczak powiedział, że Rubinstein na starość zwolnił, bo nie miał już takiej techniki jak kiedyś. Nie wiem, czy Olejniczak ma rację. Ale jest taki dowcip, który mnie ciągle bawi… Pytają wybitnego muzyka: „Dlaczego pan tak wolno gra?”. A on na to: „Bo umiem”. Czy ma Pani nagrania taty albo mamy? Nie. Mamy na pewno się nie zachowały. Nie wiem, czy kiedykolwiek coś nagrała. A Ojca? Po wojnie Ojciec wystąpił w radiu, ale nie wiem, czy to zostało utrwalone. Nie grzebałam w archiwach. Wiem jednak, że jego gra bardzo się podobała i ktoś Ojca podobno zapytał: „Panie, gdzie pan się nauczył tak grać?”. Tata rzeczywiście był absolutnie wykształconym muzykiem. Zdaje się, że nagrania sprzed wojny Józefa Hofmanna – który był nie tylko wspaniałym pianistą, ale też wynalazcą (jego pomysłem są między innymi wycieraczki samochodowe) – są w klimacie muzyki mego Ojca. Nie powiedziałam jeszcze, że Tata miał na imię Stefan. Nie lubił tego imienia i prosił, żeby nazywać go drugim, Zdzisław. Mówiono więc do niego „Zdzisiu”. A tak naprawdę „Misiu”, jak ja teraz mówię do swojego syna Mikołaja. Pamięta Pani moment śmierci taty? Ojciec po śmierci leżał na stole, tego nikt nie pamiętał z rodziny, tylko ja. Bardzo pragnęłam pójść na jego pogrzeb, ale mama nie chciała. Może bała się, że zrobię histerię. A ja po prostu chciałam się z nim pożegnać. Dwa dni temu byłam u mojej córki i pomyślałam, że wtedy byłam w wieku mojej wnuczki. A trzylatek jest już taki rezolutny. Lilka jest rozkosznym dzieckiem, rozszczebiotanym, wesołym i pełno jej dookoła. Patrząc na nią, tym bardziej rozumiem rozpacz Jana Kochanowskiego po śmierci córeczki Urszuli, która zmarła, mając trzy lata. W jednym z trenów, po które sięgnęłam w recitalu De Profundis, pisał: „Pełno nas, a jakoby nikogo nie było”. Scenę z Ojcem leżącym na stole wykorzystałam u Krzysztofa Warlikowskiego w Hamlecie. Ciało osoby, którą Hamlet przypadkowo zabił, położyliśmy w ten sposób. Nie umiem powiedzieć, czy przed wyprowadzeniem Ojciec był w trumnie. Pamiętam tylko, co czułam. Nie była to rozpacz. Rozumiałam to. Miałam jakąś taką nadświadomość chrześcijańską, bo dzieci do pewnego momentu życia mają taką intuicję. Myślałam, że Ojciec śpi, gdzieś odszedł, ale nie ma powodu do rozpaczy. Jakbym czuła, że jest w innym wymiarze i że się kiedyś spotkamy. Umarł w domu na wylew krwi do mózgu. Mnie akurat wtedy nie było z nim, a Mama na chwilę wyszła… Wcześniej chorował na nadciśnienie… Ja podobno miałam być chłopcem. Wierzę w to, że jak rodzice zaplanują sobie płeć dziecka, to naznaczą je tą swoją pierwszą projekcją. A Ojciec chciał chłopca, bo miał już córkę. Stąd zapewne mam dużo cech męskich: pewną zwięzłość, jak trzeba stanowczość, siłę, jakby ten jego chłopiec krążył w kosmosie… Zostałam poczęta w malowniczych okolicznościach – na kwiecistej łące. Jestem dzieckiem miłości. A Mama była oczarowana Ojcem. Kiedy mnie urodziła, miała dwadzieścia osiem lat, a Ojciec…? Kiedy umarł, miał czterdzieści dwa lata, więc gdy przyszłam na świat, miał trzydzieści dziewięć. Jedenaście lat różnicy… Dość sporo. Wtedy było to nietypowe, teraz coraz mniej. Wiem jeszcze, że brat Ojca był organistą i podobno zupełnie innym człowiekiem niż mój Tata. Miał na imię Stanisław. Dlatego zapewne ja też miałam być Stanisławem. Niewiele więcej wiem o swojej rodzinie… Kto wie, może mam krewnych, których nie znam? Może ta książka pomoże mi ich odnaleźć? Jak wyglądało Wasze życie po śmierci taty? To wtedy na stałe pojawiła się w nim moja Babcia Janeczka. Dobra pani. Już wcześniej, za życia Ojca przyniosła mi lalkę. Wyrżnęłam nią o ścianę. Wzięłam za nogę i uderzyłam głową o ścianę… Takie dzikie dziecko byłam… Widziałam kiedyś taki film… Cudotwórczyni chyba. O dziewczynce, można powiedzieć, dziwnej, obłaskawionej przez pewną kobietę. I ja właśnie byłam trochę takim dzikim dzieckiem, jak z tego filmu. Ta dzikość pojawiła się we mnie bardzo wcześnie i wynikała z chęci zwrócenia uwagi… Z braku miłości… I Babcia Janeczka dokonała rzeczy niebywałej. Przyjechała kiedyś w odwiedziny na Stalową i postanowiła zabrać mnie do kościoła. Wszyscy w domu jej to odradzali, bojąc się, że rozsadzę ten kościół, ale Babcia nie zmieniła zdania. Nie wiem, czy usłyszałam, co o mnie mówili w domu, i postąpiłam tak z przekory, czy to Babcia tak zadziałała, a może sam kościół, ale do dziś pamiętam ten moment. To był pierwszy cud, pierwszy KOLOR w moim życiu. Wdrapałam się na ambonę, zobaczyłam misterium, sztandary, kadzidło, ornaty… I stałam tak oniemiała. Całe moje dzieciństwo było czarne: podwórka studnie z figurką Matki Bożej (wiele takich jest na Pradze), do których mam sentyment do dziś, czarny kot, z którym się zaprzyjaźniłam… Lubiłam go głaskać. Zresztą to był początek mojej miłości do zwierząt. Bo ludzi nie lubiłam. Jak Babcia Janeczka przyjechała, pomyślałam: „Kolejna będzie mnie męczyć”. Ale Babcia przełamała mój dystans, powoli zdobywała moją miłość, co było tym bardziej trudne, że była osobą z zewnątrz. Pierwsze słowo, jakie wypowiedziałam, brzmiało „WODA”. Mama wspominała, jakie męki rysowały mi się na twarzy, zanim je wydobyłam z siebie. A potem bardzo szybko zaczęłam mówić, ale to tak szybko, że aż się jąkałam. I Babcia dostrzegła, że jestem bystra, i zainwestowała we mnie. Dość wcześnie dzięki niej nauczyłam się czytać. Mogłam mieć jakieś pięć lat. Babcia męczyła mnie alfabetem. Zwłaszcza litera „J” nie chciała mi nijak wejść do mózgu. A „WODA” naznaczyła mnie na całe życie, bo bardzo lubię pływać. W zasadzie mogę tylko leżeć na jej powierzchni niezależnie od tego, ile jej metrów jest pode mną. Tłuszczyk też trochę mnie unosi… Po śmierci Taty Mama napisała list do Babci Janeczki. Wzruszające było to, że Mama nie mówiła nigdy inaczej do Babci, jak tylko „mateczko”. Wiele jej zawdzięczała. Mama napisała więc w tym liście, że nie chce dłużej zostawać na Stalowej, że potrzebuje jakiegoś wsparcia, drugiej osoby przy sobie, która zajęłaby się Stasią, podczas gdy ona mogłaby zapracować na utrzymanie domu i dalej się uczyć. List musiał być bardzo rozpaczliwy, bo Babcia przyjechała z Wrocławia, gdzie się dobrze ulokowała. Była tam kierowniczką restauracji. Potem, kiedy nie mogła z nami wytrzymać, co zdarzało się dosyć często, mówiła: „Po co przyjechałam do was?”. Ale w zasadzie częściej stwierdzała: „I co z tego, że było mi tam dobrze, skoro byłam tam sama i nikomu niepotrzebna”. Chciała się nam przysłużyć, ale wkurzała się, bo my z Mamą byłyśmy zupełnie inne niż ona. Babcia nie rozumiała „zbolałych”, wrażliwych i pogubionych artystów, jakimi byli moi rodzice. Była przerażona naszym życiem, wódką w domu, obok której chodziło dziecko, czyli ja… Dlatego na swój wzór chciała ukształtować mnie na mocną, ambitną Stasię. Okres młodzieńczy przeżywałam bardzo silnie. Z upływem lat podejrzewałam coraz bardziej, że Babcia Janeczka nie jest moją Babcią. Nieustannie darłyśmy koty. Babcia zaczęła nawet źle mówić o moim Ojcu, a ja go broniłam, bo bardzo go kochałam. Nigdy jednak nie powiedziałam jej w twarz: „Nie jesteś moją Babcią”. Zastanawiałam się, kim jest druga babcia zostawiona w Warszawie. Babcia Celińska? Tak. Jako zbuntowana nastolatka pojechałam do niej na Pragę. Rozmawiałam o wszystkim – choć ta wizyta nie trwała długo – i potwierdziły się moje przypuszczenia. Może i z siostrą się wtedy spotkałam? Zaskoczyło mnie, że mieszkanie wydało mi się takie malutkie, a przecież zapamiętałam je z dzieciństwa jako duże. Co się stało z dorobkiem Pani przodków? Opowiada Pani, że Dziadek był herbowy. Co z tego zostało po wojnie? Kiedy wybuchła wojna, Dziadek Antoni, Babcia Janeczka i Mama Basia mieszkali w domu, w którym jest Stara Prochownia, na Rybakach, na Starym Mieście w Warszawie. Może mogłabym odzyskać to mieszkanie, ale nie mam siły. Podejrzewam, że było ich własnością. Ale nie mogę wykluczyć, że jednak je wynajmowali. Powstanie spędzili w stolicy. A gdy Niemcy później wywozili ludzi, Mama poszła do jakiegoś obozu, Babcia do Ravensbrück, a Dziadek jeszcze gdzie indziej. Umówili się przed tym rozstaniem, że po powrocie do Warszawy na ścianie swojego domu zostawią napisy, gdzie kto jest. Ale Dziadek nie wrócił. Mieszkanie było bardzo na poziomie, bo Dziadkowi dobrze się powodziło. Mama jedynaczka postanowiła zostać weterynarzem. Przynosiła do domu bezdomne zwierzęta, co pewnie mam po niej. Ale dziadek chciał, żeby grała na skrzypcach. Babcia zaś dostawała szału, kiedy Mama ćwiczyła. Wolała fortepian. I gdy mama miała wyjechać do konserwatorium do Paryża, wybuchła wojna. Wtedy Mama przeżyła pierwsze załamanie. Kiedyś taka elegancka, pięknie ubrana, w futrach, biżuterii… a tutaj wszystko się spaliło, nawet zdjęcia. Z domu uchował się tylko kawałek muru, a oni zostali z tobołkiem w ręce i bez dachu nad głową. Czasami myślę sobie, jak by to było, gdyby mnie to teraz spotkało. Jak coś takiego przeżyć? To niewyobrażalne. Nie ma gorszego nieszczęścia jak wojna, która przekreśla i komplikuje plany wielu ludzi. Wiem, że Mama bardzo kochała Dziadka. Prawdziwa mama mojej Mamy, ta Rosjanka, umarła, gdy Mama miała czternaście lat. Nie wiem, jak wyglądała. Wiem tylko, że tak jak Babcia Janeczka nie lubiła, jak ktoś dużo pił. Skąd Dziadek ją wziął? O tym się nie mówiło w domu, bo była inna Babcia, którą miałam kochać i kochałam. Natomiast ja podejrzanie szybko nauczyłam się rosyjskiego… Kiedy Dziadek owdowiał, przychodził ze swoją córką, a moją Mamą na obiady do pewnej restauracji. Tam pracowała Babcia Janeczka. Była bardzo atrakcyjną kobietą i wszyscy się za nią oglądali. I jakoś tak przypadli sobie do gustu z Dziadkiem. Po wojnie na Stare Miasto pierwsza wróciła Mama. Na kawałku muru, który został z rodzinnego domu, nie było żadnych napisów. Wtedy z przyjaciółką Brońcią zaczęła grać na ulicach. Brońcię nawet poznałam. A potem Mama gdzieś spotkała mojego Ojca i tak wylądowała z nim na tej Pradze. Gdy Babcia przyjechała, zobaczyła wiadomość od Mamy i ją odnalazła. Ale Babci się to nie podobało. Pewnie dziwiła się, co się stało, że Mama żyje z takim człowiekiem, moim Tatą, wdowcem z dzieckiem, w takich warunkach, że wpadła w bohemę, artystowskie środowisko niespełnionych ludzi, którzy – przerażeni powojenną rzeczywistością – ciągle pili. Mama została sama po śmierci taty? Jacyś kandydaci się kręcili, ale bała się, że jeśli kogoś wybierze, to będzie niedostatecznie dobry dla Stasi. To ucinało wszelkie zakusy. Nie związała się z nikim. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI PEŁNY SPIS TREŚCI: Wstęp. Rok spotkań Rozdział pierwszy. Metoda małych kroków Rozdział drugi. Dzikie dziecko Rozdział trzeci. Pierwszy kostium Rozdział czwarty. Anioł i Herod Pan Sławek, czyli Jan Skonieczny Andrzej Seweryn Krystyna Dąbrowska Rozdział piąty. Tak kocham ten zawód Piotr Loretz Marek Lewandowski Rozdział szósty. Nina Andrzej Wajda rozmawia ze Stanisławą Celińską Daniel Olbrychski Zygmunt Malanowicz Rozdział siódmy. Świadectwo Ksiądz Jarosław Siuchta Dorota Gębska Tomasz Bajerski Rozdział ósmy. Mój dom Paweł Miśkiewicz Aleksandra Grabowska Mikołaj Mrowiec Iwona Kamińska Rozdział dziewiąty. Lola Krzysztof Warlikowski Jacek Poniedziałek Redbad Klijnstra Joanna Orzeszkowska-Kotarbińska Maciej Stuhr Marta Juźwin Rozdział dziesiąty. Brzózka Rozdział jedenasty. 200 lat! Zdzisław Dąbrowski Magdalena Kulesza Andrzej Strzelecki Rozdział dwunasty. Płodozmian artystyczny Tekla Grzegorz Kurski Rozmowa z Jerzym Satanowskim Krystyna Tkacz Alina Janowska Rozdział trzynasty. Jedna z wielu Joanna Święch Ewa Okrasa Ryszard Michałowski Maria Chludzińska Majka Skryśkiewicz Lucyna Malec Rozdział czternasty. Nikt. Nikogo. Nigdy Kropka nad i 17 kwietnia 2012. Dziesięć prywatnych przykazań Stanisławy Celińskiej Rok spotkań (innego rodzaju) Dorobek artystyczny Ilustracje\nSpis treści Wstęp. Rok spotkań Rozdział pierwszy. Metoda małych kroków Rozdział drugi. Dzikie dziecko\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Stanislawa_Celinska__Niejedno_przeszlam-ebookRO/p00654444i006" target="_blank" title="Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam [Karolina Prewęcka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam [Karolina Prewęcka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Szkolenie zarządzanie projektami. – Strona 2 – Szkolenia i kursy\nIn HR, Praca, Szkolenia\nDobrze jeśli posiadasz już doświadczenie w tej branży. Jeśli natomiast nie kierowałeś jeszcze żadnym projektem nigdy, to możesz mieć początkowo problem z zabraniem się za rozpoczęcie projektu, ponieważ kierowanie takim projektem wymaga dobrej organizacji pracy, dobrego personelu, logicznego i strategicznego myślenia, itp. Przydadzą się tutaj project management szkolenia. Jednak istnieją sposoby, dzięki którym laikom w tym temacie może być już łatwiej. Wystarczy skorzystać ze szkolenia zarządzania projektami czyli np. szkolenie agile foundation. Takie scrum szkolenia organizowane są najczęściej w dużych miastach. Aczkolwiek można także skorzystać ze szkolenia online. Na takim szkoleniu dowiesz się jak dobrze przeprowadzić powierzony Ci projekt, aby przyniósł on na koniec zamierzony efekt.\nZatem warto skorzystać z takich szkoleń osobom, które jeszcze nie kierowały żadnymi projektami a chciałyby się z takim wyzwaniem zmierzyć. Będzie to niezbędna pomoc dla wszystkich początkujących. A po pierwszym udanym projekcie będzie można wpisać sobie w cv doświadczenie w formie pozytywnego zarządzanie projektem. Dzięki takiemu początkowo małemu doświadczeniu dana osoba będzie już inaczej postrzegana przez osoby, które wybierają kierujących projektami. Jeśli posiadasz takie cechy jak: odwaga, logiczne i strategiczne myślenie, umiejętność dobrego i sensownego zarządzania ludźmi to powinieneś spróbować własnych sił w jakimś projekcie. Dzięki takiej pracy nabierzesz większej otwartości do ludzi, poznasz nowe znajomości, które mogą Ci się przydać w przyszłym życiu zawodowym, nauczysz się czerpać wiedzę od innych bardziej doświadczonych ludzi.\nWarto jest szukać właśnie takich pozytywów nawet w bardzo trudnych sytuacjach, bo nawet z takich można wyciągnąć coś pozytywnego, dzięki czemu będziemy dużo mądrzejsi w przyszłości i bardziej doświadczeni i mocniej będziemy stąpać po ziemi. Do odważnych świat należy!\nPrevious Post - Previous post: Czy każdy menedżer musi wiedzieć jak kierować projektem?\nNext Post - Next post: Jakie zadania stoją przed kierownikiem projektu?


wtorek, 10. grudnia, 2019, 08:48 CET\nPo nastu latach znów uruchamiam CDTV, 2019-11-29 14:10\n[#1] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nSmutne to co piszesz, ale trudno mieć inne odczucia. Mała prośba nie idź w ślady AEON i nie kasuj tego co robiłeś przez lata (eXeca). Szkoda, że legenda Amigi (tej prawdziwej jak głoszą ewangelizatorzy retro), która przetrwała totalne wypiecie się na nią w latach 90., wielu dzisiejszych megafanów i która przetrwała dzięki wierze marzycieli od NG kończy w ten sposób. Moda na retro wybuchła gwałtownie i niespodziewanie, ale jak to z modą bywa lubi się zmieniać i przemijać. Nie będzie NG, to nie będzie marzeń i Amiga przetrwa wyłącznie w postaci filmików na YT i zdjęć z imprez typu "karkówka a la Super Frog" i zimne piwo.\n[#2] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nNie ma się co przejmować trzeba robić swoje i tyle,generalnie jest tak ze ci na górze są tacy sami jak my mądrzy czy głupi ;),ja bym bardziej obstawiał z ich działań ze głupi.Logiczne jest ze jak jesteś slaby to szukasz ludzi z którymi możesz stać się silniejszy a nie słabszy. Oczywiście trzeba brać pod uwagę czynnik ludzki ;) który może się zachowywać głupio.Nie wiem dlaczego po prostu oni się nie zjednoczą i nie zrobią jednej firmy Amiga pod która przecież wszystko co teraz robią osobno mogą robić razem.\n[#3] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPortale takie jak exec.pl, ppa.pl muszą być dostępne w całości w internecie. Jest tam mnóstwo wiedzy zawartej w newsach, artykułach, forum i komentarzach. Nic nie jest w stanie zastąpić istnienia online tych portali. Osobiście mam duże zaległości w czytaniu wiadomości i komentarzy na przestrzeni wielu lat wstecz i ciągle brakuje mi na to czasu. A jest tam co czytać, zainteresowanie tematem z mojej strony jest jak najbardziej. Jeśli te polskie portale były by płatne, to i tak wielu dałoby składkę.\nNazwa AmigaOne może sobie znikać, nikomu i niczemu to nie szkodzi, może nie chcą ograniczać innych myśleniem o takiej jednej Amidze. Tak samo powinno się nie lansować określenie NG next generation a NG new generation.\nSprzęt platformy Amiga w rodzaju X5000 to oferta zbyt kosztowna, nie daje możliwości sprzedaży dużych ilości sprzętu potrzebnego dla rozwoju platformy AmigaOS. Klient na rynku ma dostępne tanie i mocne pecety, tablety, smartfony, konsole do gier. Te sprzęty gdyby kosztowały tyle co X5000 też by nie znalazły takiej masy klientów, która aktualnie nabywa i użytkuje te produkty.\nW najbliższym czasie mają być ogłoszone dostępne Amiga Vampire Standalone oraz A1222. Nawet jeśli tego produktu od A-EON nie będzie, to trzeba wpływać na migrację na ARM.\n[#4] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nTak samo powinno się nie lansować określenie NG next generation a NG new generation.\nZdadzam się, to lepszy pomysł.\nSprzęt platformy Amiga w rodzaju X5000 to oferta zbyt kosztowna, nie daje możliwości sprzedaży dużych ilości sprzętu potrzebnego dla rozwoju platformy AmigaOS.\nPodejrzewam, że wygasła tez licencja i jej odnowienie nie ma sensu, bo nie zarobia na nią to raz, a dwa, że kto wie moze wymyślą Amiga Vampi retro Fans czy jakos tak i będa mieli zysk, bo na PPC to raczej nie zarobili.\n(...) to trzeba wpływać na migrację na ARM.\nNiech będzie i ARM, ale wtedy co nowy AmigaOS na Androidzie, czy na x86 i Linuksie? Szkoda, że nie ma odpowiednika Athlona/Ryzena APU, ale z PPC pokroju G4/G5. Dla mnie póki nie będzie w sklepie za rogiem ARM w takim komputerku typu Mac Mini, All in One lub laptopie 15' i więcej to kiepska alternatywa.\n[#5] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nDobrze, że autor napisał "Uwaga ogólna - wszystko co przeczytacie poniżej to spekulacje różnych osób, nic nie jest pewne".\nNajbardziej mi się podoba "...a Ben Hermans z pewnością będzie nadal wysyłać faktury do Hyperionu za jego usługi prawne. Opłaty, których firma nie jest w stanie zapłacić, będą więc nadal zwiększać zadłużenie, a następnie ewentualnie spowodują kolejną emisję nowych akcji."\nJeszcze podoba mi się ten tekst: "Podstawową działalnością Hyperionu dzisiaj (ich jedynym biznesem, sądząc po księgach finansowych) jest walka w procesach sądowych przeciwko Amidze. "\nDla mnie Cloanto to Cloanto, nie Amiga.\nNiestety nasi Amigowcy lubują się w felietonach, nie ma to jak pisać artykuł, o tym co wydaje się innym :). Ja tam wolę oceniać fakty.\nZresztą Amiga od lat jest martwa, w każdym nurcie, co oczywiście nie zabrania ludziom się nią bawić.\n[#6] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nBrak udziałów Trevora, o których mówi w naszym wywiadzie, albo znikanie nazwy Amiga One. To spowodowało, że napisałem ten tekst. Ciężko jest chociaż nie próbować tego poskładać w całość, od nich nigdy się niczego pewnego nie dowiemy przecież.\n[#7] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\n"Nie wiem dlaczego po prostu oni się nie zjednoczą i nie zrobią jednej firmy Amiga pod która przecież wszystko co teraz robią osobno mogą robić razem"\nObawiam się, że ich celem musiała by być Amiga po prostu (nikt nie wierzy w to, że można zbudować tutaj wspólnie jakąś perspektywę, choćby na rynku retro), a nie codzienne interesy i inne dziwne biznesy. I to jest sedno problemu.\nNasuwa się tutaj mi jeszcze jedno porównanie - firmę Amiga (HiToro) tworzyli pasjonaci technologii, a skończyła w rękach prawników i handlarzy licencjami. Strasznie to smutne. :-(\n[#8] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiotr Krauz odpowiada na komentarz #7\nW życiu zawsze chodzi o pieniądze, po tych starszych Panach nie spodziewajmy się pasji. Czy Hyperion czy Cloanto po ruchach widać, że kasa jest najważniejsza i w sumie im się nie dziwie.\nW świecie jest wielu pasjonatów z kasą, którzy mogliby wskrzesić ruch Retro Amigi jednym pierdnięciem (kasa). jednak idą miliony na projekty, które powstają jak super nowe i gasną.\nNikt nie żałuje, ot było parę milionów, będą następne.\nJak myślicie, dlaczego nikt nie chce wspomóc tak "wspaniałego środowiska retro jakim jest Amiga" ?:). Ja mam swoją teorie, nawet kupienie wszystkich Hperiona, Clanto itd. nic by nie zmieniło. Każdego następce nasze środowisko i tak by zmieszało z błotem.\n[#9] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nNo chyba, że projekt byłby tak duży że to środowisko nic już by nie znaczyło, ale w masowej świadomości "Amiga" już nie funkcjonuje - ja pracuję z młodymi osobami, które nie wiedzą co to w ogóle było (tutaj "książki o Jobsie" - legendowanie innych maszyn i systemów w popkulturze, zrobiły swoje), a że Amiga istnieje nadal w jakiś sposób nawet nie próbuję tłumaczyć.\n[#10] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPortale takie jak exec.pl, ppa.pl muszą być dostępne w całości w internecie.\nZnam takich, którzy cieszyli by się z zamknięcia tych serwisów. :P Swoją drogą gdyby nie retro moda to pewnie nikt by tutaj już nie komentował. Ten rok wydaje się być jakiś taki ostateczny - tak jak pisaliśmy z Pianą nic praktycznie się nie dzieje, do tego Ci na górze "za mordy się trzymają", inni ciągle wieszczą jakieś aktualizacje AmigaOS 4 i sprzedaż A1222. Vampire niby jest, ale bez oprogramowania, bo świat klasyka to by tylko w hardware dłubał - może hardwarową przeglądarkę by zrobić? :) Za rok będzie 20-lat eXeca i dobry moment aby zwinąć interes, albo przekształcić go np. tylko w archiwum, już bez newsów. Zobaczymy co się z tą Amigą w końcu stanie. Oby tylko nie było kolejnych przepychanek w sądzie, potrzebne jest oczyszczenie terenu w jakąś stronę - może być i masowa retro Amiga Mini, albo Vampire z nowym softem. Albo AmigaOS 4.2. Wtedy mogę to ciągnąc dalej.\n[#11] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nNie ma co zwijać interesu trzeba działać !!!.\n[#12] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nMógłby ktoś napisać artykuł o programowaniu Amigi z dodatkiem Vampire. Jakie są dodatkowe możliwości, utrudnienia w rodzaju problemów z kompatybilnością. Jak to wygląda w działaniu, co da się uzyskać na tym chunkypixel. Nowych gier czy oprogramowania tylko dla Vampire trudno oczekiwać jeśli sprzedaż i produkcja jest zbyt mała.\nNo i w ogóle cały sprzęt Amigowy to słabizna z wyjątkiem AmigaOne w porównaniu do reszty świata IT.\nTylko nowy porządny i tani sprzęt dla natywnego AmigaOS może dać środowisku jakiś większy bodziec do rozwoju.\n[#13] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiana odpowiada na komentarz #11\nWłaśnie. Kiedy szczegóły imprezy?\n[#14] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPoprawiłem kwoty w euro (są bez przecinków) i zmieniłem na "Licencja na AmigęOne nie została przedłużona - oto zemsta Cloanto?". Nie wiemy jak dokładnie wygląda sytuacja, być może sam Hyperion nie chciał już tej licencji? W takiej opcji możliwy jest więc scenariusz dogadania się ws. nazwy na linii A-Eon <-> Cloanto, wtedy by Amigi One wróciły.\n[#15] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nJuż od dawne twierdzę, że serial "Moda na sukces" to pikuś przy prawnych zawirowaniach w światku Amigi. Brawo dla Szamana za świetny tekst. Ktoś powie, że to tylko przypuszczenia. Tak, ale są logiczne i zgodne z faktami (w wywiadzie dla Execa T. Diskinson używa cały czas określenia AMigaOne X5000). Wielkie Szychy Amigowego Światka nie raczą się dzielić szczegółami z plebsem, więc zmuszeni jesteśmy na domysły. A skoro jesteśmy, to dlaczego mamy sobie żałować (jak mawia S. Michalkiewicz).\n[#16] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nHextreme odpowiada na komentarz #8\nNie wszystko rozchodzi się o pieniądze. Nie kupisz miłośników Amigi, oni muszą szczerze wyrażać sympatię do tego komputera. Tak jak kiedyś Marek Pampuch poszedł za głosem serca.\nWedług kolegów "nic się nie dzieje". Zapewne z utęsknieniem oczekują wielkich sloganów typu "MorphOS na x86" itd.\nWiedzcie, że są Amigowcy, dla których liczy się nie nowy, drogi sprzęt, ale właśnie rewolucyjne rozwiązania, które przyniosła nam Amiga. Zarówno sprzętowe jak i programowe.\nJa sam nadal dziwię się, czemu Amiga OS nie zdobył więcej wielbicieli niż system Windows od Billa Gatesa. Przecież zastosowano tam o niebo lepsze rozwiązania w każdym względzie.\n1. Amiga OS API od wersji 2.0 miażdży WinAPI, bo udostępnia BOOPSI, czyli zorientowany obiektowo system dla elementów interfejsu użytkownika. Listy Tagów znakomicie usprawniają programowanie pod Amiga OS.\n2. Amiga DOS jest bardziej zaawansowany, elastyczny aniżeli wszelakie rozwiązania Microsoftu,\n3. Workbench i jego system szuflad, narzędzi i projektów jest lepiej zorganizowany niż odpowiednik w Windowsie. Można sobie ręcznie przypisać narzędzie do każdego projektu, oraz wczytać projekt za pomocą dowolnego narzędzia aktywując w odpowiedni sposób ikonki.\nTe rzeczy dla mnie - jako programisty - są bardzo istotne.\nDziwię się jak tematyka portalu odchodzi od systemu Amigi. Czyżby dla kolegów liczył się tylko i wyłącznie sprzęt?\nW świecie Amigi liczą się małe gesty - ot ktoś wyda nową grę, program, narysuje obrazek lub skomponuje utwór muzyczny. To jest inny świat, niż głośny mainstream i internet.\n[#17] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nZ informacji wynika, że żadnego game changera nie należy się spodziewać od AmigaOS 4 i może być z nim trudno ze strony Aeonu. Z tego wynika, że istnienie NG będzie zależało tylko i wyłącznie od MorphOSa i tego ile osób zdecyduje się przejść z nierozwijanego AmigaOS 4 na MorphOSa (o ile MorphOS będzie rozwijany, bo jak nie będzie to to oznacza koniec NG). Myślę że ten rok pokaże na co stać teamy NG.\n[#18] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nKM/Ender Krzysztof Michalak odpowiada na komentarz #10\nPozwolę sobie zacytowac klasyka :P:P\nZaraz, a może by tak Kargul wziął ziemię ojca?\neXec + PPA = PaPa Amiga - nowy portal :D\nSam na siebie nakładam bana.\nPoszedł i jak sam twierdził zgubił się, czego bardzo żałował w jednym z wywiadów.\nJa sam nadal dziwię się, czemu Amiga OS nie zdobył więcej wielbicieli niż system Windows od Billa Gatesa. Przecież zastosowano tam o niebo lepsze rozwiązania w każdym względzie. (...) Amiga OS API od wersji 2.0 miażdży WinAPI,\nOK. Przekonałeś mnie. Podejrzewałem, że popularność XP, W7, czy W10 to manipulacje M$.\nWiedzcie, że są Amigowcy, dla których liczy się nie nowy, drogi sprzęt, ale właśnie rewolucyjne rozwiązania, które przyniosła nam Amiga.\nWiedzcie, że są Amigowcy, dla których liczy się nie nowy, ale drogi STARY sprzęt i spekulowanie na nim, bo i tak w większości używają piratów jak za dawnych lat.\n[#19] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiana odpowiada na komentarz #16\nMoże Kolega coś napisze o systemie zatem dla portalu? Dane kontaktowe w stopce redakcyjnej.\n[#20] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Zieliński odpowiada na komentarz #16\nRobercie - to wszystko było rewolucyjne w latach 80-tych ubiegłego wieku. Moc obliczeniowa dzisiejszych komputerów pozwala nie liczyć się z udogodnieniami i optymalizacją systemu. Z drugiej strony o ile jeszcze w latach 80-tych i na początku 90-tych Amiga i Atari skutecznie konkurowały na rynku office z PC tak, każdy kolejny rok zmieniał się na niekorzyść obydwu rozwiązań na A... Umożliwienie budowy klonów IBMa dało dostęp do taniego sprzętu, ten dał impuls do tworzenia oprogramowania, a to dało impuls do dalszego rozwoju. Co ciekawe, Apple również było przez moment na skraju przepaści - jednak tam pojawił się wizjoner, w Commodore i Atari wizjonerów zabrakło.\nWracając do Amigi - bez taniego sprzętu nie będzie rozwoju systemu, bo nie będzie napływu nowych koderów, bez rozwoju systemu nie będzie aktualizacji do technologii używanej na co dzień... Zwykłego usera nie interesują wymienione przez Ciebie rozwiązania. On chce działającą przeglądarkę internetową, pakiet Office oraz gry. Biura niewyspecjalizowane? Cóż, one są skazane na systemy narzucone odgórnie przez dyrektorów IT. Tu mogła by zagrać cena ale... wskaż mi takiego ryzykanta, który zainwestuje tysiące dolarów w system, na który nie ma powszechnie dostępnego hardware, a tak naprawdę to nawet nie ma w 100% działającej przeglądarki?\nDziś Amiga to ciekawostka. Ciekawostka, dla której ponownej popularyzacji więcej może zrobić emulacja niż siłowanie się z rzeczywistością i tworzenie nowych platform, które ze względu na znikomy rynek odbioru będą miały zaporową cenę.\nW obecnym stanie... Amiga umrze wraz z ostatnimi użytkownikami, a to wbrew pozorom bliżej niż dalej... i z każdym rokiem bliżej...\n[#21] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nRafał Gdaniec odpowiada na komentarz #20\nPolecam studia w temacie 'telomeraza'.\n[#22] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiotr Krauz odpowiada na komentarz #20\nW sumie jest w tym sporo racji. Czy to klasyk, czy NG podstawowa bolączka to brak programistów, to już nawet nie brak sprzętu bo to można robić na emulowanej Amidzę.\nWe własnym środowisku, żeby się coś ruszyło to chyba wszyscy byśmy musieli zostać koderami. Żeby ściągnąć koderów z zewnątrz, to trzeba im zapłacić. Zrobienie, czy przeniesienie np. przeglądarki to raczej potrzebny cały zespół, nie jeden człowiek. Niestety jak to bywa z Amigowcami ( nie raz nabitymi w butelkę ), nie lubimy przedpłat ;), ale to chyba jedyna droga.\nPotrzeba by kilka kompetentnych osób, do których mamy szacunek, które by znalazły godny zaufania zespół. Oszacowali by koszt - jak w zasięgu wzroku, robimy na jakimś oficjalnym portalu zbiórkę i i patrzymy co z tego wyjdzie (skoro potrafimy płacić za nowe klawiatury ?). Przeglądarka to tak istotny temat że jakby to wypaliło, to według mnie potem może ruszyć lawinowo.\nHyperion jej na pewno nie zrobi, Sami nie mają programistów, ani środków. Oficjalnej zbiórki nie zrobią bo by ich wszyscy wyśmiali ;).\n[#23] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAmigaIsDead odpowiada na komentarz #10\nByć może ta sytuacja wpłynie oczyszczająco, wystarczy przeczekać? MorphOS przechodził podobną drogę, w czasach wersji 1.4.5, a 2.0 też wieszano psy, mówiono że to koniec, ludzie chcieli kończyć i pozbyć się sprzętu.\nWiem że sytuacja jest nieciekawa, kryzys może potrwać kilka lat, ale moim zdaniem NG nigdy nie umrze, tak samo jak klasyczna Amiga.\n[#24] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nJest komentarz Trevora na AW.net ws. nazwy "Amiga One".\n[#25] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Zieliński odpowiada na komentarz #22\nPiotrze - przeglądarka jest istotna, bo - choć w ułomny sposób - w dzisiejszych czasach będzie w stanie rozwiązać problem związany z brakiem pakietu office, a kto wie, może w przyszłości również gier (patrz strumieniowanie).\nDziś bez przeglądarki nie da się sensownie korzystać z systemu i traktować go jako systemu podstawowego, a tylko to zaowocuje wzrostem liczby użytkowników.\n[#26] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nZ całym szacunkiem ale my w świecie Amigowym mamy od 30 lat kryzys,jak w tym skeczy kabaretu tej Ramzes umarł kryzys żyje. Dlaczego Amiga os nie odniósł takiego sukcesu jak Windows,bo commodore miało zajebistych inżynierów na ch.....ch ludzi od marketingu ;).\n[#27] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nZ każdą kolejną odsłoną NG-cyrku widać coraz lepiej, że jedyna gałąź amigowego hobby, która ma przed sobą przyszłość, to klasyk. Oczywiście nie chodzi mi o przyszłość w rodzaju "Amiga wraca do mainstreamu", a o rozwijanie się retrokomputerowej społeczności i również skupionego na jej obsłudze mikrobiznesu. Dla tak rozumianej przyszłości prawne batalie między Cloanto i Hyperionem są nieistotną operą mydlaną. Niech się sobie procesują do śmierci.\nNG natomiast, cóż. Szeregi entuzjastów rzedną z każdym rokiem, MorphOS niewiele jest tu w stanie pomóc, bo rozwój, choć wciąż postępuje i postępował będzie, to jednak rozwija go grupka coraz starszych panów mających coraz mniej czasu na nieprzynoszącą dochodów, a bardzo konsumującą czas działalność.\nMożna oczywiście powiedzieć, że tu nie chodzi o pieniądze. Jednakże pieniądz jest tym uniwersalnym smarem, dzięki któremu kręci się cały ten mechanizm. W kręgu sympatyków klasyka to smarowanie jest, w kręgu NG jest go mało (zwłaszcza, gdy "jak się wydaje" Trevora przestało bawić dokładanie do interesu), a to co jest, przepalane jest na bezowocne prawne batalie.\nMoją drogą wyjścia z NG było swego rodzaju rozwidlenie. Część dotyczącą praktycznych zastosowań współczesnych komputerów przejął Linux. Część związaną z Amigą i retrokomputerowaniem przejęła Amiga klasyczna.\n[#28] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nSZAMAN odpowiada na komentarz #27\nZakładając jednak nawet, że są u nas jeszcze ludzie tak wysmarowani :P, że nie potrzebują amigowego smaru, mają też czas, to tego typu sądowe akcje, jakieś dziwne przejęcia, emisje akcji, niepewność co do nazwy itd. zniechęci nawet ich. I o to mam pretensje do tych figur z góry, robią tam wszystko aby człowiek tylko machnął ręką i poszedł w inne hobby. Coś niesamowitego, co to za ludzie. Wystarczy popatrzeć na ostatnią aktywność (a raczej jej brak) kilku osób z naszego polskiego środowiska...\nCo do klasyka to jest to target dla retro graczy przede wszystkim oraz fanów amigowego hardware. Czyli mamy zagospodarowaną społeczność czytającą dział z grami i sprzętowy w MA. No może jeszcze czasami pojawiające się teksty o Scenie. Ale tam było jeszcze sporo o oprogramowaniu i systemie, czasami nawet większość gazety i to jest target NG. Jeśli wygasimy systemy NG to tak jakby wyrwać te strony z MA. :wink:\n[#29] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nkrashan Grzegorz Kraszewski odpowiada na komentarz #28\nZ drugim akapitem nie do końca się mogę zgodzić. Klasyczne Amigi też mają system. Systemy NG zaś są jego ewolucją, ale nie rewolucją. W związku z tym, programowanie pod AmigaOS wcale nie jest wyłączną domeną NG. Przecież te strony z MA, które byś chciał wyrwać, traktowały o systemie i programowaniu na klasyka. Nie jest też prawdą, że klasycznego systemu nie da się rozwijać i poprawiać, 3.1.4 jest na to dowodem.\n[#30] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nHextreme odpowiada na komentarz #20\nZwykłego usera nie interesują wymienione przez Ciebie rozwiązania. On chce działającą przeglądarkę internetową, pakiet Office oraz gry.\nJa przedstawiłem rozwiązania z systemu Amigi, które z powodzeniem wybraniają się po dziś dzień. Mimo ogromnego przyrostu mocy obliczeniowej PC-tów, niektóre sfery ergonomii użytkowania komputerów nie zostały wręcz tknięte. Mi osobiście bardziej pasuje pisanie dla A1200 i OS 3.1, niż dla najnowszego PC z Windows, ale do tego ostatniego jestem ostatnio zmuszony.\nPowtórzę, że ergonomia Amigi i jej systemu według mnie zdecydowanie przewyższa nawet najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie. Może Amiga jest tylko ciekawostką, ale tylko dla grona niewtajemniczonych. Jest wiele dziedzin nauki i życia, w których tylko pewna grupa ludzi wtajemniczonych - jest w stanie obiektywnie ocenić przydatność takich rozwiązań jak np. Amiga - komputera który na długo po bankructwie Commodore pozostał w pamięci i stał się przedmiotem działań wielu osób.\nJednak i tutaj nastąpiła zmiana pokoleniowa. Pod koniec lat 10' XXI wieku Amiga stała się polem dla działań wielu ludzi, którzy na różny sposób starają się przystosować rozwiązania znane z Amigi do obecnych technologii. Robią to jednak już w sposób, który daleko odbiegł od pierwotnych założeń konstruktorów.\nZa działaniami Marka Pampucha i wielu innych mogę się podpisać. Ale nie za obecnym pokoleniem. Zaś jeśli chodzi o obecne szamotaniny prawne, to są one według mnie kompletnie pozbawione sensu. Nawet Magazyn Amiga nie poświęciłby więcej niż jednego akapitu na tego typu sprawy. A tutaj - mamy całe newsy i artykuły, których cel jest niejasny.\nJeśli wygasimy systemy NG to tak jakby wyrwać te strony z MA.\nAmiga klasyczna również nadaje się do oprogramowania. Nie tylko retro-gier, czy sprzętu. Naprawdę, nie macie koledzy z eXec.pl innych tematów do rozmów? PPA w przeciwieństwie do Was tętni życiem i ludźmi, którzy oddają się swoim zainteresowaniom. Tutaj co drugi news - biadolenie. Pisałem o tym nie raz.\nKryzys jaki nastąpił w dziedzinie NG jest trudny do rozwiązania, ponieważ koledzy tak naprawdę nie wiedzą w jakim kierunku iść. Wszystkie te przebąkiwania o zmianie platformy, a nawet ostatnio - o zmianie systemu, na razie nie prowadzą do niczego konkretnego. Co będzie, jak przejdziecie na np. Linuxa ze swoimi amigowymi rozwiązaniami, jak prorokuje kolega KM/Ender?\nWidać wyraźnie, że dla większości Amigowców jednak Amiga, a szczególnie sprzęt, oprogramowanie i cała spuścizna, stanowi pewną wartość.\nPrócz tego AmigaOne jak można dowiedzieć się, nadal istnieje i stanowi przedmiot zainteresowania jeszcze pewnego grona osób.\nNie wiem zatem czego koledzy oczekują od przyszłości jeśli chodzi o Amigę. Ja sam będę starał się pielęgnować to co dla mnie jest wartościowe. Amiga nie stanowi dla mnie ledwie zabawki, którą emuluje się na nowoczesnym sprzęcie, jak również nie stanowi tylko systemu operacyjnego, który uruchamia się na nowych komputerach typu Amiga One i pochodnych.\nAmiga dla mnie to całe dziedzictwo obejmujące początki jej istnienia, czasy niedawne - tzn. czasy Magazynu Amiga, Amiga Computer Studio, oraz - czasy obecne - w których komunikujemy się przez internet. Jeśli chodzi o czasy obecne to widać wyraźnie jak różni się opinia o Amidze wewnątrz wielu środowisk - typu PPA, EAB, eXec, Amiga-News.de, Amiga.net.pl i innych.\nZ wieloma tymi środowiskami sympatyzuję, bo widzę jak bardzo przywiązani są do Amigi, jej systemu, jej sprzętu oraz całej historii. Sprzęt stanowi główne "jabłko niezgody", ale przedstawiłem już dlaczego Amiga jako komputer oraz Amiga jako pewne niecodzienne zjawisko w informatyce (bo jednak Magazyn Amiga stanowi dość rzadki przypadek pisma poświęconego takiemu komputerowi, który istniał tak długo), ma pełne prawo istnieć również dziś i stanowić coś, czym ludzie się interesują oraz co rozwijają.\nInnymi słowy cieszmy się tym, co kochamy w Amidze i cieszmy się z tego że nie jesteśmy w tym odosobnieni. Bo to tak naprawdę nam pozostało.\nDziękuję serdecznie za propozycję. :-)\n[#31] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nSZAMAN odpowiada na komentarz #29\nPisząc obrazowo o tym podziale tematów w MA miałem na myśli oczywiście osoby, które właśnie w amigowym systemie upatrywały dalszej ścieżki rozwoju dla Amigi. Przecież tak właśnie powstał AROS, potem MorphOS i sam do tej grupy należałeś. Być może jednak coś się domyka (zgodność ze starymi amigowymi chipami staje się obowiązkowa), jeśli jednak tak to ja poproszę o kompilację 68k MOSa, czy OS4 i mogę mieć takiego Vampire Standalone. Do 3.x nie jestem w stanie już wrócić...\nNajgorsze jest jednak to, że tutaj nie ma planów, nikt z tych trzymających kod systemu (systemów) nie powie obecnie, że idziemy tu i tu. Mogę tutaj zrozumieć fanów klasycznego hardware i gier, że mają ich po prostu w takiej sytuacji gdzieś i bawią się swoim hobby.\n[#32] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nSZAMAN odpowiada na komentarz #30\nTutaj co drugi news - biadolenie. Pisałem o tym nie raz.\nMożna nie pisać o tym nic i udawać, że wszystko jest OK. Albo inna opcja - przez wiele lat eXec wychwalał tych ludzi i ich działania, sympatyzował z nimi. Oba podejścia są złe, bo nie mamy do czynienia ze zdrową sytuacją tam "na górze". Na pewno jak coś im się w końcu uda to będziemy chwalić. Mi marzy się np. podanie rąk i zgoda na wspólne działanie. Pierwszy wrzucę newsa na całą główną stronę.\n[#33] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Zieliński odpowiada na komentarz #30\nRobercie - O.K., przedstawione przez Ciebie rozwiązania są istotne - z punktu widzenia programisty. Użytkownik, w moim rozumieniu, to człowiek włączający komputer i uruchamiający na nim oprogramowanie, bez zastanawiania się nad złożonością procesów przebiegających w systemie. Takich userów jest ok. 95% wszystkich posiadających komputery. Jeżeli NG ma odnieść sukces to system oraz sprzęt musi być adresowany dla nich.\nW świecie amigowym do dziś z sentymentem wspomina się lata 80-te i początek 90-tych, jednak w tym wszystkim zapominamy, że wówczas posiadacz komputera często był pasjonatem. W celu wykorzystania mocy urządzenia często "wgryzał się" w tony dokumentacji, a i sam nie bał się eksperymentować. Wraz z rozwojem całości branży systemy stały się co raz prostsze i przyjazne w użytkowaniu. To co w latach 80-tych i 90-tych było standardem dziś... jest niszą i ok. Z drugiej strony ta nisza ma problem - nie ma opcji rozwoju, bo czym może przyciągnąć nowych użytkowników? Takich zielonych, którzy o Amidze słyszeli od taty czy wujka? Grami z lat 90-tych? Cóż, dobre i to ale niezbyt przyszłościowe...\nDlaczego emulacja jest tak ważna? Cóż - przy odrobinie starań można tak przygotować dystrybucję linux'a aby bootowała ona od razu AOS. Dla starszych laptopów jest to nowe życie, jednak bez działającej przeglądarki wspierającej najnowsze standardy... cóż to znów będzie sztuka dla sztuki.\nCzemu moje rozumowanie ma sens? Cóż - tylko w Polsce jest masa ludzi, którzy gdzieś po domach mają stare komputery. Odpalenie na nich emulatora i OSu za 160 zł może mieć sens. Jest wówczas szansa na to, że zainteresują się szerzej nie tylko grami ale i programowaniem. AOS jest lekki i stosunkowo przyjazny z działającą przeglądarką, w takim targecie ma szanse...\n[#34] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiana odpowiada na komentarz #32\nAlternatywą jest niezauważanie rzeczywistości i wesołe "amigowanie" (słowo-klucz!). Do tego poklepywanie się po plecach i picie piwa na retro-zlotach oraz wspominanie, jak to 30 lat temu AmigaOS był lepszy od Windowsa. Plus obowiązkowo turniej Sensible Soccer. A wieczorem niekończące się dyskusje dlaczego upadło Commodore i co można wtedy było zrobić.\nPrzepraszam, ale to nie dla mnie. Ja wolę pisać o rzeczach nowych, o tym co się dzieje tu i teraz.\n[#35] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Wakierowski odpowiada na komentarz #34\nOk, to który z ostatnio wydanych programów z Aminetu: http://aminet.net/ opisałeś bo chyba żadnego?\n[#36] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiana odpowiada na komentarz #35\nZapraszam do zapoznania się z informacją o mojej specjalizacji w redakcyjnej stopce. Ostatnio był Flower Pot. Dziś (najpóźniej) też będzie coś z emulacji. A Kolega co zrobił dla społeczności ostatnio?\n[#37] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Zieliński odpowiada na komentarz #36\nZe swojej strony chciałbym podziękować Ci za artykuł o emulacji. Wg mnie kawał dobrej roboty, która spowodowała, że zakupię OS 4.1 w wersji dla klasyka, żeby przekonać się co ciekawego może zaoferować. Tak jak pisałem wyżej - sądzę, że w obecnej chwili jedyną sensowną furtką jest postawienie na emulację (zarówno sprzętową jak i programową). Powodów jest kilka ale głównym jest coraz mniej natywnego sprzętu, na którym można uruchomić system.\n[#38] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nkrashan Grzegorz Kraszewski odpowiada na komentarz #34\nSzczerze mówiąc jaka jest alternatywa do wesołego amigowania? Pisanie o kolejnej wersji emulatora na Malinę (na którym to emulatorze i tak pyka się w sensibla...), albo smętny post o następnej sądowej rozprawie i o tym jak wszystko gnije. Wolę wesołą wersję.\n[#39] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nDodałem aktualizację do tego publicystycznego newsa, z uspokajającą wypowiedzią Trevora, informacjami innych serwisów na ten temat oraz moim nowym krótkim komentarzem.\n[#40] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nSZAMAN odpowiada na komentarz #39\nI kolejny update. Wypowiadają się już wszyscy (Trevor, Ben, Leaman) i dalej nic nie wiemy. Będę zbierał wszystkie szczegóły w tym newsie - jak coś źle zrozumiałem to piszcie, będziemy poprawiać. Tak samo jak coś sami znajdziecie.\n[#41] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\n"Podstawową działalnością Hyperionu dzisiaj (ich jedynym biznesem, sądząc po księgach finansowych) jest walka w procesach sądowych przeciwko Amidze. Hyperion nie jest właścicielem niczego z Amigi, nie płaci za nic Amidze, nie rozwija niczego od Amigi. "\nA właścicielem AmigaOS 4.x jest Hyperion, ktokolwiek pracował dla tej firmy to właścicielem ich pracy jest Hyperion, chyba, że szczegółowe rozwiązania zastosowane w tym systemie i podpisane umowy traktują inaczej.\nJak dla mnie Amiga to głównie system AmigaOS, AmigaROM, BootMenu, w zestawieniu ze sterownikami sprzętowymi i systemowymi. Amiga to nie firma czy człowiek któremu trzeba za coś płacić, to napis tłoczony na obudowie, logo drukowane w folderze reklamowych, instrukcjach, logo na płytach głównych, logo animowane w systemie.\nAmiga dla mnie to sprzęt kompatybilny z systemem AmigaOS, który natywnie uruchomi AmigaOS.\nAmiga to też może być taki sprzęt który natywnie uruchomi emulator innego procesora i aplikacje UAE, bez potrzeby posiadania zainstalowanego innego systemu jak Microsoft Windows. Linux, czy innego ani żadnej części obcych systemów. Amiga to marka matka, ale klony Amigi mogą nazywać się dowolnie byle by spełniały powyższe warunki.\nSprzętowe rozwiązania stosowane w komputerach Amiga z czasów Commodore to zabytek informatyki.\nNowe komputery muszą zawierać nowe aktualne rozwiązania techniczne, bo potrzeby konsumentów w każdej dziedzinie są inne niż 27 lat temu.\nZapomniano w powyższym artykule wspomnieć o co właściwie walczą Hyperion i Cloanto ?\nO prawa do systemu i marek, do rozwiązań szczegółowych, praw do używania wybranych marek na wybranych terytorium albo jak największym terytorium. To także zaległości finansowe wobec drugiej osoby, firmy, prawdziwe albo zmyślone.\nOczywiście im więcej pieniędzy wydadzą na alkohol i niepotrzebne spory sądowe tym mniej zostanie do podzielenia dla autorów systemu, oprogramowania i projektantów przyszłości systemu AmigaOS.\n[#42] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nA mi nie podoba się, że jak wpisuje do google 'x5000' to w wynikach wyszukiwania jest pełno stron o 'Casio CT-X5000'.\nNawet jakaś mysz HP X5000 w/Touch Scroll (A0X36AA).\nNo może panu Trevor Casio kojarzy się z 'Cash' i dlatego taką nazwę wybrał 'X5000'.\nZauważyłem też 'Projektor JVC DLA-X5000', 'Podnośnik nożycowy Erco X5000 CT LT 5t.',\nprojektor JVC DLA-X5000, karta graficzna MED-X5000.\nNo jeszcze jakieś produkty by się znalazły z 'X5000'. :-)\n[#43] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nPiotr Krauz odpowiada na komentarz #42\nA po co pozycjonować x5000 w google? Napisz "amiga x5000" i wszystko jasne. A jak w necie będziecie pisać "amiga" to na pewno znajdziecie koleżanki :). Zresztą google wie co chcesz oglądać i odsyła ci stosowne linki niezależnie od tego co wpiszesz ;)\n[#44] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nZ uwagi na objętość tekstu, a także cenne uwagi o tym, aby bardziej oddzielić swoją publicystykę od newsów treść wpisu została przeniesiona do artykułu. I tak będzie to robione za każdym razem w przypadku moich dłuższych tekstów, a newsy pozostaną suchymi faktami.\n[#45] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nKolejny update tekstu - tym razem o moje tweety przedstawiające grafiki ze sklepu AmigaKit.\n[#46] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nAdam Zieliński odpowiada na komentarz #45\nSzymonie - ewidentnie jest coś "na rzeczy". Takich ruchów się nie wykonuje, jeżeli nie ma konieczności. Sprawa jest o tyle dziwna, że nawet zakup systemu AOS 4.1 Final był małym wyzwaniem. W większości sklepów wymienionych na stronie Hyperionu jako reselerzy system jest niedostępny lub czas oczekiwania przekracza 7 dni (sytuacja z wczoraj).\nRozumiem, że Hyperion ma ograniczone zasoby i możliwości ale o dostępność swojego flagowego produktu powinien raczej dbać... no chyba, że już im nie zależy, bo biznes nie jest ich.\n[#47] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nNie będę odnosił się do publicystyki. Chcę tylko dodać, że dzisiaj zauważyłem na "stronie firmowej" A-Eonu, że nazwy AmigaOne zostały usunięte. Także dla modelu AmigaOne X1000. To jest bardzo dziwne, bo ten komputer nie jest sprzedawany obecnie, więc to takie fałszowanie historii. Powstał jako AmigaOne i tak już będzie zawsze.\nA zmiana jest o tyle wiele mówiąca, że ta strona nie miała aktualizacji przez lata. Co oznacza, że usunięcie znaku AmigaOne było istotne. Jeżeli wierzyć "wayback machine" to stało się to między 7 a 14 lutym tego roku. Czyli w sumie nic nowego. Mało ludzi tam zaglądało, temat zrobił się przy wizytach w AmigaKit.\nTak więc mamy kolejny absurd, ale zamiast się prężyć można się pośmiać:\nMiś - te zniknięte parówki\n[#48] Re: Odroczona agonia Hyperionu i koniec Amigi One?\nZniknięcie nazwy AmigaOne to chyba pokłosie tej afery: http://www.ppa.pl/aktualnosci/walka-o-znak.html\nRe: Wywiad z Francoisem Lionetem\nRe: Wyniki amigowej ankiety zaufania za rok 2019


Toz białystok - artykuły | Gazeta Współczesna\ntoz pogotowie dla zwierząt\nzgubione zwierzęta sylwester\nzgubione zwierzęta białystok\n28 marca 2019, 16:12\nByły kandydat na prezydenta Białegostoku Krzysztof K. znęcał się nad psem? Trafił do aresztu. Nero jest już bezpieczny, sprawę bada policja 289\n22 marca 2019, 12:21\nśmierć psa na rondzie lussy\nBiałystok. Kup zabawkę dla psiaków ze schroniska\nTrwa zbiórka zabawek dla podopiecznych Schroniska dla Zwierząt. Każdy może pomóc!


eDarling » Porady » Związek » Szczerość w związku\nBudulec udanego partnerstwa: szczerość\nSzczerość jest ważnym elementem w każdym związku, ponieważ daje ona partnerom poczucie zaufania. Dzięki niej partnerzy mogą wyrazić swoje uczucia, czy opowiedzieć o dręczących ich problemach bez egzystencjalnych lęków. Jest ona podstawą do prowadzenia rozmów na naprawdę trudne tematy.\nAby szczerość stała się budulcem związku i była podstawą dobrej komunikacji, musi mieć odpowiednią formę, ponieważ słowa osoby, którą kochamy, mogą najbardziej zaboleć. Spokojna rozmowa, podczas której przedstawia się w sposób przemyślany swoją opinię, pokazując przy tym szacunek dla ukochanej osoby, czy jej decyzji, nie powinno zmienić się w złośliwe krytykowanie partnera.\nTajemnice a szczerość\nNie oznacza to jednak wcale, że w partnerstwie nie powinno być żadnych tajemnic. Szczerość nie powinna polegać na ujawnianiu sekretów, które zostały komuś powierzone w zaufaniu. W ten sposób zdobywamy zaufanie jednej osoby, a tracimy innej. Wielu ludzi uważa, że w stałym związku nie ma miejsca na tajemnice.\nWarto zastanowić się, jakie informację lepiej zostawić dla siebie i jak chronić swoją intymność. Zdradzając partnerowi najdrobniejsze tajemnice, często niepotrzebnie obciążamy go dodatkowymi informacjami, o których istnieniu nie miał pojęcia i które niczemu nie służą. Trzeba też mieć na uwadze to, że nie będziemy cały czas mogli kontrolować tego, co czuje i myśli nasz partner.\nTajemnice mogą niekiedy ożywić związek. Bo kiedy wie się o partnerze naprawdę wszystko może stać się on dla nas mniej interesujący. Udany i szczęśliwy związek korzysta na tym, jeśli stale zachodzą w nim jakieś ciekawe zmiany.\nSzczerość i niebezpieczne sekrety\nNaturalnie istnieją również tajemnice, które mogą poważnie zagrażać związkowi. Pewne wydarzenia mogą zaburzyć wewnętrzny spokój i zachwiać pewność siebie partnera oraz kwestionować sens istnienia związku. Są to zazwyczaj sekrety dotyczące zdrady, uzależnienia lub problemów finansowych. Jeśli trzyma się w sekrecie sprawy, które mają bezpośredni związek z partnerem i waszym związkiem, może mieć to wpływ na szczęście oraz przyszłość związku.\nNajczęściej ukochana osoba dowiaduje sie o tym od osób postronnych. Następstwem jest utrata zaufania. Czasami szczerość jest jedyną drogą, by znaleźć wspólne wyjście z takiej kryzysowej sytuacji.\nBłahostki, które nie dotyczą Was obojga zachować lepiej dla siebie, by nie obciążać partnera dodatkowymi problemami. Tajemnice mogą wpłynąć na związek negatywnie, ale też pozytywnie. Ważne jest, by partnerzy ufali sobie oraz byli pewni, że mogą powierzyć sobie największe sekrety, ze świadomością, że zostaną one ich wspólną tajemnicą.


Mieszkanie Sprzedaż, Warszawa, Targówek, 64.20 m2, 509280 zł\n509 280 zł 7 932,71 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\nCena 509 280 zł\ncena za m2 7 932,71 zł/m²\nOferta sprzedaży 2 pokojowego mieszkania o pow.64.20 mkw. z zielonym tarasem (pow.29,30 mkw.) usytuowanego na I piętrze wielorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na Bródnie w dzielnicy Targówek.\n- pokój dzienny z aneksem kuchennym (pow.28 mkw.),\n- sypialnia (pow. 14,10 mkw.),\n- łazienka z WC (pow.6,90 mkw.),\n- hol (pow.13,30 mkw.).\nMieszkanie jednostronne z ekspozycją okien na zachód (patio).\nCena podwójnego miejsca postojowego w garażu podziemnym - 40 000 zł. (zakup nie jest obowiązkowy).\nCena komórki lokatorskiej - 4 500 zł (zakup nie jest obowiązkowy).\nPrzewidywana wysokość opłat administracyjnych - 9 zł/mkw.\nOsiedle o bardzo nowoczesnej, dynamicznej kompozycji. Dwie strefy kolorystyczne: zewnętrzna frontowa o barwie grafitowo-srebnej oraz wewnętrzna w bieli. Każda dostępna przestrzeń wewnątrz budynku oraz od strony ulic jest przeznaczona na bogato zaprojektowaną zieleń (drzewa, krzewy, winobluszcze, kwiaty, egzotyczne trawy).\nBardzo funkcjonalny układ osiedla. Wewnątrz zielone patio z placem zabaw. Taras rekreacyjny dla mieszkańców.Dla wygody mieszkańców dostępne będą wózkownie i rowerownie. Do mieszkań przynależą balkony, loggie, altany lub przestronne zielone tarasy. Na parkingu podziemnym przewidziano stację ładowania pojazdów elektrycznych. Lokale mieszkalne wyposażone w pakiet startowy SmartHome.\n- wysoki standard deweloperski - m.in. zamontowane parapety, grzejniki, włączniki i gniazda elektryczne, wykończone altany, balkony, tarasy pokryte deską tarasową, w pełni zagospodarowane ogródki mieszkańców,\n- przestronne zielone tarasy,\n- lofty z antresolami,\n- okna o najwyższym stopniu dźwiękoszczlności,\n- plac zabaw dla dzieci, wspólny taras rekreacyjny dla mieszkańców,\n- wózkownie i rowerownie na każdej klatce,\n- windy i garaż podziemny,\n- stacja ładowania pojazdów elektrycznych,\n- Urząd dzielnicy Targówek - 2 km,\n- Centrum Warszawy - 6 km,\n- Stare Miasto - 4 km,\n- wjazd na Trasę Toruńską - 2 km,\n- najbliższy przystanek autobusowy - 100 m (4 linie),\n- najbliższy przystanek tramwajowy - 100 m (4 linie),\n- projektowany przystanek II linii metra - 1,5 km.\nSymbol oferty PRT-MS-236\nPowierzchnia balkonów/tarasów 29,30 m²\nPowierzchnia pokoi 42,3 m2