Poza czasem [Alexandra Monir] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00415 008396 14295464 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Alexandra Monir Liczba stron: 282\nISBN: 9788376862316 Data wydania: 2016-10-03\nSpis treściDedykacja12345678910111213141516171819OD AUTORKIPODZIĘKOWANIAO AUTORCEPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nTytuł oryginału: Timeless Published in the United States by Delacorte Press, an imprint of Random House Children’s Books, a division of Random House, Inc., New York Pierwsze wydanie w języku polskim © by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna Redakcja: Urszula Przasnek Skład i łamanie: EKART Projekt graficzny okładki: Joanna Wasilewska Zdjęcie zegara © Svetlanaprikhnenko Zdjęcie dziewczyny © Konradbak Grateful acknowledgment is made to Fain Music Co. And Williamson Music, Inc. for permission to reprint lyrics from “I’ll Be Seeing You” by Sammy Fain and Irving Kahal, copyright © 1938 by Williamson Music, Inc. Renewed 1966 by Fain Music Co., and The New Irving Kahal Music Company. International copyright secured. All rights reserved. Reprinted by permission of Fain Music Co. and Williamson Music, Inc. Polish language translation copyright © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna Text copyright © 2011 by Alexandra Monir ISBN 978-83-7686-231-6 Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014 Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna ul. Kazimierzowska 52 lok. 104 02-546 Warszawa www.wydawnictwo-jaguar.pl Wydanie pierwsze w wersji ebook Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\n1Michele stała pośrodku pełnego luster korytarza. W szklanej tafli odbijała się dokładnie taka sama dziewczyna o kasztanowych włosach, skórze koloru kości słoniowej i orzechowych oczach. Była nawet tak samo ubrana: ciemne dżinsy i czarny top. Kiedy jednak Michele zrobiła krok naprzód, tamta pozostała nieruchoma. I jeszcze jedna różnica – szyja Michele była obnażona, a na szyi tamtej z lustrzanego odbicia dostrzegła złoty łańcuszek z dziwnym kluczem, niepodobnym do żadnego z tych, które Michele kiedykolwiek widziała. Był to złoty wytrych podobny kształtem do krzyża, z dziwną pętlą u góry. Na pętli wyryty był zegar słoneczny. Klucz był chyba stary, Michele miała wrażenie, że jest niemal żywą istotą, niezwykle mądrą, która mogłaby opowiadać historie sprzed wieków. Chciała sięgnąć poprzez lustro i dotknąć niezwykłego klucza, poczuła jednak tylko chłodną powierzchnię szkła, a dziewczyna z twarzą Michele zdawała się jej nie dostrzegać. „Kim jesteś?” – wyszeptała Michele. Odbicie nie odpowiedziało, nawet jej chyba nie usłyszało. Michele zadrżała zaniepokojona i zamknęła oczy. Co to było? A potem, niespodziewanie, cisza została przerwana. Ktoś gwizdał jakąś spokojną melodię. Ciało Michele pokryła gęsia skórka. Dziewczyna otworzyła oczy i zdumiona obserwowała, jak do jej odbicia dołącza ktoś jeszcze. Zaparło jej dech w piersiach. Stała jak skamieniała, niezdolna oderwać wzrok od lustra. Jego oczy miały głęboką barwę i lśniły, kontrastując z ciemnymi, gęstymi włosami. Oczy jak szafiry. Choć wyglądał na równolatka Michele, ubrany był zupełnie inaczej niż jej koledzy. Miał na sobie śnieżnobiałą koszulę, białą, jedwabną kamizelkę, krawat, eleganckie czarne spodnie i czarne lakierowane pantofle. W dłoniach odzianych w białe rękawiczki trzymał czarny cylinder. Wyglądał doskonale. Słowo „przystojny ” nie wystarczało, żeby go opisać. Patrząc na niego, Michele poczuła dziwne ukłucie. Jej serce waliło niczym młot, kiedy zsuwał z dłoni rękawiczki i upuszczał cylinder na ziemię. Potem wyciągnął dłoń ku tamtej dziewczynie stojącej przy nim. Zaskoczona Michele poczuła jego dotyk. Opuściła wzrok – choć jej dłoń była pusta, wyraźnie czuła dotyk jego palców. Ogarnęło ją podniecenie. Co się ze mną dzieje? – Myśli pędziły jej przez głowę. Nagle nie mogła już myśleć, bo widząc chłopaka obejmującego dziewczynę w lustrze, poczuła silne ramię na swojej talii. „Czekam na ciebie” – wyszeptał, uśmiechając się znajomo, jakby porozumiewawczo. Po raz pierwszy Michele i odbicie w lustrze zestroiły się, odpowiadając: „Ja też”. Michele Windsor obudziła się, z trudem łapiąc oddech. Zdezorientowana wpatrywała się w ciemność sypialni i czuła, jak jej serce stopniowo zwalnia. Nagle zrozumiała – to był sen. Ten sam dziwny, obezwładniający sen, który nękał ją od lat. I jak zwykle, poczuła rozczarowanie. Tęskniła za nim – za człowiekiem, który przecież nawet nie istniał. Była jeszcze dziewczynką, kiedy zaczęła o nim śnić. I to tak małą, że w niczym nie przypominała nastolatki, która odbijała się w lustrze. Sen powtarzał się wtedy rzadko – może raz czy dwa razy do roku. W miarę jednak jak dorastała, coraz bardziej przypominając swoje nastoletnie odbicie, sny coraz częściej nawiedzały jej podświadomość, zupełnie jakby chciały jej coś powiedzieć. Michele zmarszczyła czoło i ułożyła znów głowę na poduszce, zastanawiając się, czy kiedykolwiek coś z tego zrozumie. Z drugiej jednak strony, Tajemnica i Niepewność towarzyszyły jej, odkąd się urodziła. Obróciła się na bok, twarzą do okna, i zaczęła wsłuchiwać się w fale uderzające o brzeg tuż za bungalowem na Venice Beach. Zazwyczaj ich dźwięk szybko ją usypiał, nie tej nocy jednak. Nie mogła zapomnieć o szafirowych oczach. Oczach, które zapadły w jej pamięć, choć nigdy przecież nie widziała ich na jawie. „Widzisz, że jestem wszędzie, wszędzie, że cię oświetlam.” Słowa hip-hopowej piosenki Lupe Fiasco „Shining Down” rozbrzmiały w budziku nastawionym w iPodzie Michele. Wysunęła głowę spod poduszki i wyłączyła dźwięk. Jak to możliwe, że było już rano? Miała wrażenie, że ledwie parę minut wcześniej udało jej się znowu zasnąć. – Michele! – usłyszała głos rozbrzmiewający w korytarzu. – Wstałaś już? Zrobiłam naleśniki, musisz je zjeść, zanim ostygną! Michele otworzyła oczy. Sen czy naleśniki? Wybór był prosty. Na samą myśl o popisowym daniu mamy pociekła jej ślinka. Zarzuciła szlafrok, wsunęła stopy w puchate kapcie i ruszyła przez skromne pokoje do przytulnej kuchni. Marion Windsor zachowywała się tak, jak to miała w zwyczaju o poranku: popijała kawę, przeglądając swoje najnowsze modowe projekty w szkicowniku. Z ich starego gramofonu dobiegał trzeszczący dźwięk jej ulubionej płyty jazzowej: śpiewał nie kto inny, jak jej babcia, Lily Windsor. – Dzień dobry, kochanie! – Marion przywitała córkę, z uśmiechem unosząc wzrok znad szkicownika. – Dobry. – Michele pochyliła się, by pocałować mamę, i spojrzała na rysunek, nad którym Marion aktualnie pracowała. Długa, zwiewna sukienka w stylu Pocahontas 2010 roku pasowała do pozostałych projektów boho z linii jej mamy: Marion Windsor Designs. – Podoba mi się – powiedziała z uznaniem. Usiadła przed talerzem pełnym złotych naleśników z truskawkami. – I to też. To mi się naprawdę podoba. – Bon appétit – uśmiechnęła się Marion. – À propos jedzenia, czy jesteś już umówiona z dziewczynami na lunch? Michele wzruszyła ramionami, połykając pierwszy kęs przepysznych naleśników. – Tak jak zwykle, nie planujemy nic szczególnego. – Jakby co, to ja mam wolne popołudnie, więc pomyślałam, że odbiorę cię po szkole i pojedziemy na hamburgery na molo w Santa Monica. Co ty na to? Michele spojrzała na nią z ukosa. – Wciąż ci mnie szkoda, prawda? – Co? Nie! – odparła mama. Michele uniosła brwi. – No dobrze, dobrze – ustąpiła Marion. – Nie jest mi cię szkoda, ponieważ wiem, że znacznie lepiej ci bez niego, ale też nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Michele odwróciła się, kiwając głową. Ledwie dwa tygodnie temu jej chłopak Jason zostawił ją, i to w wigilię pierwszego dnia szkoły. Jego słowa brzmiały dokładnie tak: „Kochanie, uważam, że jesteś fantastyczna i tak dalej, ale w tym roku kończę szkołę i nie mam czasu na związek. Chciałbym trochę poszaleć, poskakać z kwiatka na kwiatek. Rozumiesz, prawda?”. Hmm, nie, nie rozumiała. Musiała więc zacząć pierwszą klasę ze złamanym sercem, które bolało jeszcze bardziej, odkąd dowiedziała się, że Jason spotyka się ze starszą o rok dziewczyną, Carly Marsh. Marion ścisnęła dłoń Michele. – Słoneczko, wiem, jakie to trudne, widzieć swojego pierwszego chłopaka z kimś innym. Potrzeba trochę czasu, byś mogła o nim zapomnieć. – Ale tak naprawdę powinno mi już przejść! – zawołała Michele. – W końcu on bez przerwy gadał tylko o wodnym polo i był równie romantyczny co stara wykałaczka. Po prostu tęsknię… sama nie wiem za czym… – Tęsknisz za motylami w brzuchu, za pragnieniem, by być z kimś, i za świadomością, że on chce tego samego? – zgadywała Marion. – Taaa – przyznała niechętnie Michele. – Właśnie tak. – No to obiecuję, że znów to poczujesz, ale do kogoś znacznie lepszego – powiedziała uspokajająco Marion. – Skąd wiesz? – Michele nie była przekonana. – Bo my, matki, mamy doskonałą intuicję. Kiedy więc zobaczysz Jasona z Carly, postaraj się po prostu wzruszyć ramionami i pomyśleć, jak to dobrze, że jesteś wolna i możesz spokojnie czekać na faceta, który naprawdę jest ciebie wart. Michele pokręciła głową zamyślona. Pozytywne spojrzenie matki na jej życie miłosne nie przestawało jej zadziwiać. Tak jak samo jak fakt, że Marion wciąż wierzyła w miłość – koniec końców miała kiepskie doświadczenia w tej materii. – Mówię poważnie – upierała się Marion. – A tymczasem możesz wykorzystać cały ten mętlik jako inspirację do pisania. – Och, sama wiesz – odparła Michele, krzywiąc się. – Napisałam mnóstwo smutnych wierszy i tekstów piosenek. – Moja kochana dziewczynka – powiedziała Marion zachęcająco. – Musisz dać mi je do przeczytania. – Jasne, kiedy tylko dopracuję je w każdym szczególe – uśmiechnęła się Michele. – No i chyba zabiorę cię na plażę na hamburgera. Chociaż przewidywania Marion dotyczące jej miłosnego życia nie przekonały jej do końca, to jak zwykle po rozmowie z mamą zdecydowanie poprawił się jej humor. Odkąd Michele się urodziła, były tylko we dwie, a Marion potrafiła rozwiązać każdy problem dzięki swojemu uporowi i poczuciu humoru. – Kochanie, wyglądasz strasznie blado – zauważyła Marion, spoglądając na nią z niepokojem. – Źle spałaś? – Obudziłam się w środku nocy, bo śnił mi się Tajemniczy Mężczyzna, a potem długo nie mogłam zasnąć. – A więc znowu go widziałaś. – Oczy Marion rozbłysły. – A to ciekawe. – Mamo, wiem, że uważasz te sny za urocze, ale przecież w rzeczywistości nigdy nie spotkam się z tym chłopakiem. Więc tak naprawdę są dosyć irytujące. – Cóż, myślę, że to bardzo romantyczne. Może to twoja podświadomość podpowiada ci, żebyś nie przejmowała się Jasonem, bo znajdziesz kogoś wyjątkowego. – Marion popatrzyła na zegarek. – O rany, już wpół do ósmej. Powinnaś się zbierać. – Okej, daj mi piętnaście minut. – Michele pobiegła do pokoju i przebrała się w dopasowaną, białą koszulę, dżinsy od Abercrombie i czarne baleriny. Popędziła do łazienki, żeby uczesać się, nałożyć na twarz korektor i błyszczyk, potem wrzuciła kosmetyki do swojej torby listonoszki. Marion czekała już na nią w volvo przed domem. Gdy ruszyły do Santa Monica, Marion zerknęła na odtwarzacz CD. – Chciałabym się z tobą podzielić moim najnowszym odkryciem – powiedziała. – Może nie jest to najlepsze określenie, biorąc pod uwagę, że ta babka zdobyła już Grammy i śpiewa od dziesięcioleci, ale ja usłyszałam o niej bardzo niedawno i od razu stała się moją nową ulubioną wokalistką. Nie licząc babci, oczywiście. Michele z ciekawością czekała na piosenkę., W końcu jej mama miała tak eklektyczny gust, że nigdy nie wiedziała, czego się spodziewać. Muzyka zaskoczyła ją. Była jednocześnie ciężka i lekka, pełna werwy i bólu. Kiedy tylko usłyszała pierwsze akordy hiszpańskich gitar i kołyszący, brazylijski rytm, wydało jej się, że przenosi się do egzotycznego raju. Kiedy jednak kobieta o niskim, ochrypłym głosie zaczęła śpiewać smutną, portugalską melodię, Michele natychmiast odgadła, że śpiewa o bólu. A jednak piosenka wcale nie była smutna. – Tęsknota – wyjaśniła Marion – to słowo, które wciąż powtarza. Sodade – to portugalskie określenie tęsknoty tak głębokiej, że nie ma ona angielskiego odpowiednika. – Łał. – Michele podniosła pudełko na płytę i spojrzała na okładkowe zdjęcie piosenkarki, która wyglądała na jakieś sześćdziesiąt czy siedemdziesiąt lat. Nazywała się Cesaria Evora. Michele i jej mama słuchały w milczeniu, a kiedy rozbrzmiały ostatnie dźwięki, Michele zapytała: – Przywodzi ci coś na myśl? – Tak, dom. – Marion powiedziała to tak cicho, że Michele zastanawiała się, czy dobrze usłyszała. Popatrzyła na mamę. – Naprawdę? Zaparkowały przed szkołą Crossroads High. Marion nie odpowiedziała, uśmiechnęła się tylko do Michele i przeczesała palcami jej włosy. – Zobaczymy się na obiedzie, kochanie. – Pa, mamo. – Michele objęła ją lekko. – Kocham cię. – Ja też cię kocham. No i powodzenia z… sama wiesz. – Marion uśmiechnęła się znacząco i odjechała, potrząsając długimi, kasztanowymi włosami. Przy szafce czekały jej najlepsze przyjaciółki Michele: Amanda, pisząca coś na swoim iPhonie, i Kristen przeglądająca się w lusterku. Kilka chwil później dziewczyny ruszyły razem do klasy, plotkując. Michele zauważyła skierowane w ich stronę spojrzenia, była jednak przekonana, że przeznaczone są dla jej przyjaciółek. W końcu Amanda była długonogą i jasnowłosą początkującą modelką, a Kristen – gwiazdą drużyny futbolowej. Michele musiała przyznać, że przyjaźń ze szkolną pięknością i z gwiazdą sportu uświadamiała jej, jak bardzo sama jest zwyczajna. Niekiedy pozwalała sobie na marzenia, że kiedyś wróci do szkoły po letnich wakacjach całkiem odmieniona. Że zwyczajna dziewczyna z sąsiedztwa zmieni się w tajemniczą piękność i że wreszcie wtedy zdobędzie się na odwagę, by posłuchać rady mamy i wysłać swoje teksty piosenkarzom i wytwórniom płytowym, co uczyni z niej cudowne dziecko poezji śpiewanej. – Halo, tu Ziemia do Michele! – Amanda machnęła dłonią tuż przed jej twarzą. – Słyszałaś, co powiedziałam? Michele uśmiechnęła się zawstydzona. Naprawdę powinna przestać pogrążać się w marzeniach, zwłaszcza w miejscach publicznych. – Sorry, nie słyszałam. Co mówiłaś? – Pytałam, czy twoja mama wymyśliła nam już jakieś kostiumy na Halloween. – A, właśnie. Dziś po południu idziemy na hamburgery, wtedy ją zapytam. Ale mamy jeszcze ponad miesiąc! – Wiem, ale skoro to my jesteśmy w tym roku gospodyniami imprezy, nasze kostiumy muszą być wyjątkowe – powiedziała Amanda nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Ludzie wiele się spodziewają po projektach twojej mamy. Michele zachichotała. – Okej, nie martw się. Wiesz, że potrafi sprostać wymaganiom. Od wielu już lat Marion projektowała i szyła dla nich wyjątkowe kostiumy, w których dawniej chodziły po domach, prosząc o cukierki, a teraz po prostu imprezowały. Michele uwielbiała to uczucie, które towarzyszyło jej, gdy wkraczały tak na bal razem, ręka w rękę, wszystkie trzy w przepięknych kostiumach. Równo z dzwonkiem weszły do klasy, w której miała się odbyć ich pierwsza w tym semestrze lekcja ekonomii. Siadając, Michele nie mogła przestać patrzeć na Jasona. Z całych sił starała się zignorować ucisk w piersi na widok jego piaskowych włosów i brązowych oczu, zwróconych jednak w zupełnie inną stronę. – Dzień dobry – przywitała ich nauczycielka, pani Brewer. – Jako że zajmujemy się historią handlu, nasz dzisiejszy wykład będzie dotyczył jednego z najwybitniejszych handlowców w historii Ameryki. Michele zamarła. Doskonale wiedziała, o kim mówi pani Brewer. – August Charles. – Michele poczuła, że całe jej ciało tężeje, jak zawsze, gdy słyszała to nazwisko. – Windsor – dokończyła pani Brewer. – Ze słynnej rodziny Windsorów. Był pierwszy multimilionerem Ameryki. August Charles urodził się w biednej, holenderskiej rodzinie w 1760 roku, jednak od dziecka znany był ze swojej inteligencji i ogromnej ambicji. W wieku dwudziestu jeden lat rozpoczął pracę jako sprzedawca futer i był to jego pierwszy krok ku fortunie, zdobytej z czasem dzięki handlowi i sprzedaży nieruchomości. Potomkowie kontynuowali jego dzieło, zdobywając kontrolę nad budową nowojorskich torów kolejowych… Głos pani Brewer zdawał się cichnąć. Michele przyglądała się swoim kolegom. Część z nich słuchała i robiła notatki, a część przysypiała. Nikt z nich w życiu by nie uwierzył, że Michele Windsor z Crossroads High pochodziła z tej właśnie rodziny. Marion często mówiła, że jej historia mogłaby być ostrzeżeniem dla wszystkich dziedziczek z Manhattanu, a morał tej opowieści brzmiał: każdy przywilej ma swoją cenę, nawet jeśli nie widać tego na pierwszy rzut oka. Jej sąsiedzi z Venice Beach, luzackiej dzielnicy Los Angeles, byli pewni, że Marion i Michele Windsor to po prostu zwykła samotna matka i córka, niezwiązane w żaden sposób ze słynną rodziną ze Wschodniego Wybrzeża. Tego właśnie chciała Marion: anonimowości. Tak więc wtedy, kiedy ciotki, wujkowie i dziadkowie Michele, mieszkający w samym sercu Nowego Jorku, wakacje spędzali w Europie i chadzali na przyjęcia do Białego Domu i na premiery na Broadway, Marion i Michele z trudem wiązały koniec z końcem. Utrzymywały się dzięki skromnym zyskom, jakie przynosiła firma odzieżowa Marion, i jeszcze mniejszym zarobkom Michele dorabiającej jako kelnerka. Michele mogłaby narzekać na niesprawiedliwość losu, zwłaszcza w trudnych latach dojrzewania, kiedy nie miały wystarczająco dużo pieniędzy, żeby opłacić obóz, na który jechały jej przyjaciółki, albo kupić modne ciuchy i stylowe gadżety. Wiedziała jednak, że nie ma prawa narzekać – gdyby nie wygnanie Marion, ona w ogóle by się nie urodziła. Kiedy Michele była już wystarczająco duża, by to zrozumieć, Marion opowiedziała jej swoją historię. Zrobiła to tylko jeden, jedyny raz. A mimo to Michele zapamiętała i w każdej chwili była w stanie przywołać wszystkie szczegóły. Nie chciała jednak robić przykrości mamie i nigdy nie wracała do tego tematu. W 1991 roku szesnastoletnia dziedziczka Marion Windsor zakochała się w dziewiętnastolatku z Bronxu. Poznali się na lekcji fotografii w Museum of Modern Art. Chłopak natychmiast zafascynował Marion. „Był tak… tak zupełnie różny od wszystkich chłopaków, których znałam. Jakby pochodził z innego świata. Wszystko, nawet jego imię, wydawało mi się wyjątkowe”. Michele pamiętała, że matka przerwała w tym momencie opowieść, przełknęła ślinę i kilka razy odetchnęła głęboko, jakby zbierała się na odwagę, by kontynuować. „Mieszkał sam – jego rodzice byli gdzieś daleko – a to sprawiało, że wydawał mi się znacznie starszy i dojrzalszy niż wszyscy pozostali. Byłam przyzwyczajona do zgarbionych grandżowców z lat dziewięćdziesiątych, do ich szerokich, walających się po ziemi spodni i lekceważenia, które okazywali nam, dziewczynom. Pierwszego dnia zajęć, kiedy poznałam Henry’ego, był elegancko ubrany, a przedstawiając mi się, zdjął czapkę jak prawdziwy dżentelmen. I już mnie miał”. Kurs trwał, a Marion coraz bardziej zachwycała się wyrazem koncentracji malującym się na twarzy Henry’ego, kiedy przyglądał się fotografiom, tym, że potrafił dostrzec piękno w przedmiotach i pejzażach, na które nikt nie zwracał uwagi. Patrzył na świat w jakiś inny sposób, a to przyciągało ją niczym magnes. „Strasznie chciałam go poznać, więc pewnego dnia postanowiłam zebrać się na odwagę i usiąść obok niego. No i tak się złożyło, że tego dnia nauczyciel zarządził pracę w parach” – mówiła Marion drżącym głosem, zupełnie innym niż zazwyczaj. – „W połowie lekcji byłam już pewna, że jest mną zainteresowany. Poprosił mnie o numer telefonu i w sobotę poszliśmy na naszą pierwszą randkę”. Związek stawał się coraz poważniejszy, a Marion nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Henry zakochiwał się w niej. Jednak jej konserwatywni rodzice uznali, że chłopak mieszkający po drugiej stronie torów to najgorszy wybór, jakiego mogła dokonać ich jedyna córka. „Na początku myśleli, że to tylko szczeniackie uczucie, które szybko minie, więc pozwalali mi się z nim spotykać, choć im się to zupełnie nie podobało. Byliśmy parą przez dwa ostatnie lata liceum. Wtedy jednak rodzice zaczęli mnie już wyciągać na te idiotyczne imprezy dla debiutantek i zmuszali do randek z synami swoich znajomych. Oboje z Henrym wiedzieliśmy, że moje nazwisko i to, co ono oznacza, to dla mnie pułapka”. Kiedy Marion skończyła osiemnaście lat, a zakończenie szkoły było już bardzo blisko, Henry postanowił rozwiązać ich problem i po prostu oświadczyć się. Był gotowy na wspólne życie. Marion zawsze wiedziała, że jest dla niej właściwym mężczyzną, więc entuzjastycznie przyjęła propozycję. „Nie oczekiwałam, że moi rodzice się ucieszą, ale nigdy nie spodziewałabym się, że zareagują w taki sposób”. – Oczy Marion pociemniały na to wspomnienie. – „Mama płakała przez całą noc, a ojciec krzyczał, że jestem ostatnią ze stuletniej linii Windsorów i że mój ślub z Henrym zhańbi nasze nazwisko. Nie miałam braci, więc powinnam poślubić biznesmena, który zarządzałby imperium Windsorów. Kogoś z bogatej rodziny, kto pomógłby naszej nadal błyszczeć pośród socjety Manhattanu”. Henry oczywiście nie spełniał żadnego z tych warunków, ale Marion kochała go i nie zamierzała go opuścić. „Nie możecie być razem. Nowy Jork nigdy nie zaakceptuje tego związku i my też nie”… – ogłosiła matka. Marion i Henry uznali więc, że nie mają wyboru: musieli wyjechać z Nowego Jorku i opuścić Windsorów. Jak osiemnastoletnia dziewczyna mogłaby nawet rozważać rozstanie z osobą, którą kochała najbardziej na świecie? – Marion pytała Michele. Henry miał trochę oszczędności, a ich wspólny kolega z lekcji fotografii, który niewiele wcześniej zamieszkał w Los Angeles, zaproponował, że przygarnie ich, póki nie znajdą własnego mieszkania. Henry i Marion zaczęli więc planować swoje nowe życie na Zachodnim Wybrzeżu. 10 czerwca 1993 roku, dzień po rozdaniu dyplomów, Marion zapakowała najważniejsze rzeczy do plecaka na tyle małego, by nie zwrócił niczyjej uwagi, i zdenerwowana czekała, aż rodzice wyjdą na wieczorne przyjęcie. Pół godziny po ich wyjściu przyjechał po nią Henry. Marion po raz ostatni spojrzała na piękną sypialnię, w której spędziła osiemnaście lat życia, zostawiła liścik w saloniku matki na drugim piętrze i wybiegła z domu prosto w ramiona Henry’ego. Początki w Los Angeles były trudne – oboje tęsknili za swoimi domami i w Kalifornii czuli się nie na miejscu. Mimo kłótni z rodzicami, Marion wciąż ich brakowało, miała też wyrzuty sumienia, że ich skrzywdziła. Ani ona, ani Henry nie wątpili jednak w słuszność swojej decyzji. „Od początku wiedzieliśmy, że postępujemy słusznie. A kiedy wprowadziliśmy się do naszego własnego mieszkania, poczułam, co oznacza domowe ciepło”. – Marion uśmiechnęła się smutno. -„Był tak zdolny, że namówiłam go, żeby przyjął propozycję bezpłatnego stażu i popracował jako asystent profesora fizyki na UCLA w zamian za darmowe lekcje w college’u. Uczył się do późna, a ja pracowałam jako kelnerka, ale byliśmy młodzi i zakochani. Planowaliśmy, że pojedziemy do Vegas i weźmiemy ślub, kiedy tylko zbierzemy odpowiednią kwotę. Wydawało nam się, że możemy zrobić wszystko, mieć wszystko, być, kim tylko zechcemy – o ile tylko będziemy razem”. Kilka krótkich tygodni później ich wspólne marzenie zmieniło się w koszmar. Marion wróciła do domu z wieczornej zmiany i nie zastała Henry’ego w domu. Kiedy wreszcie przyszedł, zdawał się roztargniony i nieprzytomny, jakby nagle znalazł się w innym świecie. Owszem, przytulił ją i pocałował jak zwykle, jednak tak, jakby jej nie widział. Kiedy spytała, co się dzieje, odpowiedział, że to nic takiego, że po prostu jest zmęczony. „Wydało mi się, że stało się coś bardzo ważnego. Coś, czym nie mógł się ze mną podzielić”. Następnego dnia Marion znów wróciła do pustego mieszkania. Z początku się tym nie przejęła, sądząc, że Henry pracuje do późna. Tym razem jednak nie wrócił wcale. Spanikowana obdzwoniła wszystkich, którzy tylko przyszli jej do głowy – jego szefa, kolegę, u którego mieszkali po przyjeździe do LA, ludzi, których zdążyli poznać podczas krótkiego pobytu w Kalifornii. Nikt nie wiedział, co się z nim dzieje. Zadzwoniła też na policję i do okolicznych szpitali, ale nie było po nim śladu. Z całych sił starała się nie poddać histerii, kiedy więc zadzwonił telefon, była przekonana, że to wreszcie Henry. Słysząc jednak głos jego szefa, Alfreda Woosleya, ekscentrycznego profesora fizyki, omal się nie rozpłakała. „Nie, nie przyszedł dzisiaj do pracy” – powiedział powoli Alfred. – „Ale, Marion… jestem pewien, że wszystko u niego w porządku”. „Gdzie on jest?” – spytała Marion, unosząc głos. – „Skąd pan wie, że nic mu się nie stało?”. „Nie wiem, gdzie jest, ale wczoraj do mojego gabinetu zadzwonili twoi rodzice. Chcieli z nim rozmawiać. No i rozmawiali przez niemal godzinę, a kiedy Henry odłożył słuchawkę, wydawał się… no cóż, odmieniony”. Marion ledwie mogła oddychać. Dzwonili do niego jej rodzice? Jej rodzice mogli mieć swój udział w jego zniknięciu? Szybko zakończyła rozmowę z profesorem, ledwo rejestrując jego ostatnie słowa o czymś, co Henry zostawił w gabinecie. „Natychmiast zadzwoniłam do mamy i taty… a oni przyznali, że zaoferowali Henry’emu milion dolarów za zerwanie naszych zaręczyn. Powiedzieli też jednak, że odmówił, a im niemal ulżyło, tak bardzo czuli się winni, że cały ten pomysł w ogóle przyszedł im do głowy”. – Marion ze złością zmarszczyła nos. – „Umiem rozpoznać kłamstwo. Skoro byli w stanie złożyć tę obrzydliwą propozycję, byli też w stanie kłamać do końca. Wiem, że to dlatego mnie zostawił. Moi rodzice sądzili pewnie, że jeśli mu zapłacą, wrócę do domu, jednak po tym, co zrobili, pożegnałam się z nimi na dobre”. Dwa tygodnie później, nim jeszcze Marion zdążyła się pozbierać po zdradzie rodziców i narzeczonego, odkryła, że jest w ciąży. Henry zostawił więc nie tylko ją – pozbawił też dziecko ojca. „Przyznaję, że kiedy się dowiedziałam, miałam totalnego doła. Potem jednak pomyślałam, że choć straciłam wszystko – narzeczonego, rodzinę, dom – teraz Bóg dał mi powód, by żyć dalej” – powiedziała mama, biorąc Michele za rękę. – „Cały ten ból miał jakiś sens. Być może musiałam poznać Henry’ego Irvinga i zakochać się w nim, żebyś ty mogła przyjść na świat. A kiedy zobaczyłam moją córeczkę… to była miłość od pierwszego wejrzenia. Przysięgłam sobie, że będę dla ciebie prawdziwym rodzicem. Że będę wszystkim, czym nie umieli być twój ojciec ani twoi dziadkowie”. Jak Marion obiecała, tak zrobiła. Była nie tylko rodzicem, ale też najlepszą przyjaciółką Michele. I niemal za każdym razem, gdy Michele odwiedzała domy swoich koleżanek i widziała tradycyjne rodziny z obojgiem rodziców i dziadkami z obu stron, napięcie, jakie panowało między nimi, pozwalało jej myśleć, że jednak ma szczęście. Chociaż Marion nigdy już nie związała się z żadnym mężczyzną, wydawała się spełniona jako matka i jako projektantka mody. Można by więc uznać, że wszystko skończyło się zaskakująco dobrze, mimo to Michele nie lubiła ani czytać, ani słuchać o słynnych Windsorach. Podczas gdy wszyscy wokół uznawali ich za symbol Amerykańskiego Snu, Michele wiedziała, kim byli naprawdę: okrutnymi dyktatorami, którzy omal nie zniszczyli życia jej matki. Wysłuchawszy historii matki, Michele zadała jej tylko jedno pytanie: „Ale jak… jak ty to w ogóle przetrwałaś? Czy nie chciałaś po prostu umrzeć?”. W tym momencie Marion chwyciła Michele za ramiona i spojrzała jej prosto w oczy. „Posłuchaj mnie, Michele. Nic na świecie nie jest w stanie cię zniszczyć poza tobą samą. Złe rzeczy przydarzają się wszystkim, ale kiedy trafia na ciebie, nie możesz po prostu rozpaść się na kawałki i umrzeć. Musisz walczyć. Jeśli tego nie zrobisz, poniesiesz klęskę. Jeśli stawisz czoło problemom, zwyciężysz na pewno. Tak jak ja zwyciężyłam, dzięki tobie”. Chociaż Michele była wtedy jeszcze dzieckiem, wiedziała już, że jej mama jest silniejsza niż inni. Że jest wyjątkowa. – Michele? Michele! Michele uniosła głowę. Nauczycielka patrzyła na nią srogo. – Sprawdźmy, czy uważałaś – powiedziała pani Brewer. – Jakie nazwisko nosiła rodzina, która wyrosła na największego rywala Windsorów, zarówno w biznesie, jak i w towarzystwie? I dlaczego tak się stało? – To była rodzina Walkerów – odparła automatycznie Michele. – Mieli większość udziałów w niektórych towarzystwach kolejowych, nad którymi Windsorowie chcieli zdobyć kontrolę. A kobiety z obu rodów zawsze rywalizowały ze sobą w towarzystwie. Pani Brewer uniosła brwi, wyraźnie zdziwiona wiedzą Michele. – Dobrze – powiedziała powoli. Kristen zerknęła na Michele, a ta odwzajemniła jej porozumiewawcze spojrzenie. To Kristen opowiedziała Michele o Walkerach. Tylko ona i Amanda znały jej tajemnicę i zaciekawione historią słynnej rodziny zaczęły wyszukiwać informacje na jej temat. Wiernie strzegły jednak sekretu przyjaciółki, a nikt nigdy nie domyśliłby się, że w żyłach całkiem zwyczajnej Michele Windsor płynie błękitna krew.\n2Kiedy kilka godzin później dźwięk dzwonka ogłosił początek przerwy obiadowej, Michele zerwała się z krzesła, szczęśliwa, że ma za sobą lekcję rachunków; matematyka nie była jej mocną stroną. Wrzuciła do torby podręcznik i segregator i wybiegła z klasy, w stronę głównego wyjścia. Marion jeszcze nie było, więc Michele usiadła na ławce. Idący na obiad koledzy zatrzymywali się, by chwilę z nią pogadać i podzielić się najnowszymi plotkami. Dziesięć minut później mamy wciąż nie było. Michele wyciągnęła telefon i wybrała numer Marion, jednak w słuchawce rozbrzmiał głos automatycznej sekretarki. Już miała zostawić wiadomość, gdy jej uwagę przyciągnął parkujący właśnie przed szkołą samochód policyjny. Popatrzyła na funkcjonariusza, który wysiadł z auta z ponurą miną. Ciekawe, który z kolegów wpakował się w kłopoty. Policjant spojrzał na nią, zawahał się i zerknął na coś, co trzymał w dłoniach. Z przerażeniem zauważyła, że kieruje się w jej stronę. „Prawdopodobnie po prostu zapyta mnie o kogoś” – spróbowała się uspokoić. A jednak nie potrafiła powstrzymać szalejącej wyobraźni. W jej głowie przewijały się obrazy narkotyków wkładanych do jej szafki i podobnych przestępstw. – Dzień dobry. Czy nazywa się pani Michele Windsor? – zapytał policjant. Michele kiwnęła głową i wstała. Skrzywiła się na myśl, że zaraz przed szkołą zaparkuje mama i zobaczy, jak jej córkę wypytuje policja. Policjant delikatnie położył jej dłoń na ramieniu. – Obawiam się, że mam złe wieści. Myślę, że powinna pani usiąść. Michele poczuła, jak całe jej ciało lodowacieje. Usiadła na ławce i przeniosła wzrok na szkolny parking, jednocześnie pragnąc dowiedzieć się, o co chodzi, i uciec stąd jak najdalej. – Przyjechałem ze szpitala w Santa Monica – ciągnął cichym głosem policjant. – Z ogromną przykrością muszę zawiadomić, że dziś rano, o ósmej piętnaście, pani matka miała wypadek dziś rano. Inny kierowca przejechał na czerwonym świetle i uderzył w jej samochód, Obawiam się, że… niestety, nie udało się jej uratować. – Co? – spytała Michele, nic nie rozumiejąc. Musiała coś źle usłyszeć. To nie mogła być… – Pani matka… – zakłopotany policjant wbił wzrok w ziemię – … nie żyje. „Nie. Nie, nie, nie, nie, nie”. Michele gwałtownie pokręciła głową i zerwała się na równe nogi. Wróciły do niej ostatnie słowa mamy: „Do zobaczenia na obiedzie, kochanie”. – Nie! – krzyknęła. – To niemożliwe. Musiał się pan pomylić! Widziałam się z mamą dzisiaj rano, zaraz tu przyjedzie i zabierze mnie na obiad… – Nerwowo rozglądała się wokół, mając nadzieję, że zaraz zobaczy zatrzymujące się ich volvo. – Zobaczy pan, ona zaraz tutaj będzie! – Panno Windsor, rozumiem, że jest pani w strasznym szoku – powiedział policjant ponurym tonem. – Pani mama miała wypadek tuż po odwiezieniu pani do szkoły. Chciałbym, żeby to nie była prawda, ale… Zostaliśmy natychmiast wezwani na miejsce, razem z pogotowiem. Wszyscy zrobiliśmy, co w naszej mocy, jednak nie udało się nam uratować żadnego z kierowców. W torebce pani mamy znaleźliśmy portfel i w ten sposób odnaleźliśmy panią. Podał jej to, co trzymał w dłoni – zniszczony portfel z brązowej skóry. Z jednej przegródki wystawało szkolne zdjęcie Michele. Z niedowierzaniem wpatrywała się w portfel matki i nagle zrobiło się jej słabo. Głowa stała się lekka, przed oczami zawirowały czarne i białe kropki, a w uszach słyszała głuche dudnienie. – To nieprawda. – Przełknęła ślinę, walcząc z gulą w gardle. Policjant próbował ją pocieszyć, ale odepchnęła go. Gdyby tylko mogła wyjść ze szkoły… gdyby mogła znaleźć mamę i wszystko naprawić… Próbowała pobiec, ale miała wrażenie, że ziemia ucieka jej spod stóp. Krzyknęła i upadła. I wszystko pogrążyło się w mroku. – Michele? Nie odpowiedziała, nie otworzyła oczu. Dziesięć dni, które minęły od pogrzebu Marion, spędziła skulona w gościnnej sypialni w domu Kristen. Nie była w stanie wrócić do własnego domu, nie była w stanie nawet spojrzeć w tamtym kierunku. Przyjaciele przywieźli jej rzeczy i codziennie odwiedzali ją u Kristen, nic jednak nie było w stanie ulżyć jej w bólu. Prawie się nie odzywała, nie jadła też od śmierci matki. W głębi duszy wiedziała, że jej zachowanie przeraża wszystkich. Rodzice Kristen poprosili ją nawet, żeby pozwoliła się zawieźć do Cedars-Sinai Medical Center, ale odmówiła. Wcale nie chciała się lepiej poczuć. Chciała tylko, żeby jej mama wróciła. – Michele? – nalegała Kristen. Michele powoli otworzyła oczy i odwróciła się na bok, żeby spojrzeć na przyjaciółkę. Obok dostrzegła stojącą Amandę. Obie miały cienie pod oczami, wyraźnie od dawna nie spały. – Przepraszam cię bardzo, ale przyjechała pani Richards. Mówi, że musi się z tobą zobaczyć – powiedziała Kristen. – Ma ci coś ważnego do powiedzenia… Muszę ją tu wpuścić. Michele schowała twarz w poduszkę. Pani Richards była przedstawicielką opieki społecznej i pojawiła się w życiu Michele zaraz po śmierci Marion, prawdopodobnie po to, żeby pomóc sądom zdecydować, gdzie powinna zamieszkać. „Jestem teraz sierotą” – Michele powtarzała sobie te słowa niezliczoną ilość razy, ale wciąż wydawały jej się nierzeczywiste. – Nie mogę z wami zamieszkać, prawda? – spytała posępnie przyjaciółkę. Kristen wyglądała tak, jakby zaraz miała się rozpłakać. – Przecież wiesz, że byśmy chcieli! Moi rodzice chętnie by się tobą zaopiekowali. – Moi też – dodała Amanda, siadając na łóżku obok Kristen. – Ale nie my o tym decydujemy… sama wiesz. Michele nie odpowiedziała. Po kilku minutach Kristen wstała i wpuściła panią Richards. Do pokoju weszła drobna kobieta o łagodnych oczach i kręconych, brązowych włosach. Usiadła na krześle obok Michele. Amanda i Kristen przesunęły się na skraj łóżka, przyglądając się jej z niepokojem. – Jak się czujesz, kochanie? – spytała pani Richards. Michele nic nie odpowiedziała. Pani Richards sięgnęła do torby i wyciągnęła jakąś teczkę. – Mam dobre wiadomości. – Mogę zamieszkać z Kristen albo z Amandą? – Cóż… nie. Dobre wiadomości są takie, że skontaktowałam się z opiekunami, których nazwiska zapisała twoja mama w testamencie, i oni chcą natychmiast przyjąć cię pod swój dach. Tu mam od nich list. – Co? – Michele wyprostowała się na łóżku. – O kim pani mówi? Nie miałam pojęcia, że mama wyznaczyła mi jakichś opiekunów, a jeśli nawet, to powinni być nimi rodzice Kristen albo Amandy. – Testament jest jednoznaczny. Nie zostali podani alternatywni opiekunowie. Tylko rodzice Marion: Walter i Dorothy Windsor. – Co? – Michele, Amanda i Kristen zawołały chórem. Michele po raz pierwszy od tygodni poczuła coś poza rozpaczą. – To musi być jakiś błąd – powiedziała drżącym głosem Michele. – Rodzice przestali kontaktować się z moją mamą, jeszcze zanim się urodziłam. Odpędzili od niej mojego ojca. Nigdy ich nawet nie poznałam! Nie mogła wpisać ich jako opiekunów. – Spotkałam się już z podobnymi przypadkami – przerwała jej pani Richards. – Zdarza się czasem, że matka lub ojciec, nawet nie mając dobrego kontaktu z własnymi rodzicami, i tak uznaje ich za najwłaściwszych opiekunów dla swojego dziecka. – To niemożliwe. – Michele pokręciła głową z niedowierzaniem. – Nie muszę tam jechać, prawda? Nie możesz mnie do tego zmusić. – Jesteś niepełnoletnia, więc podlegasz opiece sądu rodzinnego – powiedziała ostrożnie pani Richards. – W takim przypadku, nim podważysz testament, musisz zamieszkać z Windsorami na przynajmniej trzy miesiące. Muszę cię też ostrzec, że nawet wtedy proces sądowy może trwać bardzo długo. A jako że masz już prawie siedemnaście lat, sugerowałabym, żebyś wytrzymała z dziadkami do osiemnastych urodzin. – Zaraz, zaraz… Michele musi przeprowadzić się do Nowego Jorku? – spytała oszołomiona Amanda. – Tak. – Pani Richards podała Michele kopertę ze znaczkiem FedExu. – Nie potrafię tego wyjaśnić, ale tego właśnie chciała Marion. 30 września 2010 Droga Michele, Trudno mi uwierzyć, że to dopiero pierwszy list, jaki do ciebie piszę. Każdego dnia myślałam o tobie, zastanawiałam się, co się z tobą dzieje. Chociaż nie byliśmy częścią waszego życia, ty i twoja matka zawsze byłyście w sercu moim i twojego dziadka. Bardzo żałujemy, że nasze relacje ułożyły się tak, a nie inaczej. Śmierć Marion załamała nas. Bardzo martwiliśmy się o ciebie i o to, jak poradzisz sobie bez matki, dlatego z ulgą przyjęliśmy wiadomość o tym, że Marion w swoim testamencie ustanowiła nas twoimi opiekunami. Złożyliśmy już w twoim imieniu podanie o przyjęcie do Berkshire High School, jednej z najlepszych prywatnych szkół w kraju. Ukończyła ją Marion i większość dziewcząt z rodziny Windsorów. Chcielibyśmy, byś przyleciała do Nowego Jorku tak szybko, jak to będzie możliwe. W tych bolesnych chwilach spotkanie z tobą będzie jedyną radością dla mnie i dla twojego dziadka. Z miłością – Dorothy Windsor Michele przeczytała list trzy razy, czekając, aż wreszcie wyda jej się rzeczywisty. Czy babcia pisała szczerze? Poza tym, dlaczego matka wybrała swoich rodziców na jej opiekunów? Musiała przecież wiedzieć, że Michele nie będzie z tego zadowolona. Pani Richards przerwała długą ciszę. – Wiem, że nie tego chciałaś, Michele. Wiem też, że wiele od ciebie wymagamy: musisz zmienić szkołę i rozstać się z przyjaciółmi. Ale pomyśl o tym w ten sposób – zamieszkasz w tym samym domu, w którym dorastała twoja mama. Państwo Windsor powiedzieli mi, że przygotowali dla ciebie jej dawną sypialnię i że zapiszą cię do szkoły, którą ona ukończyła. Być może Marion wybrała ich na twoich opiekunów, żebyście mogły pozostać związane w taki chociaż sposób. Michele w milczeniu rozważała słowa pani Richards. Najbardziej na świecie pragnęła znów poczuć, że jej mama wciąż jest blisko. Może to był jedyny sposób. Nagle przypomniała sobie ich ostatnią rozmowę i piosenkę, której słuchały razem w samochodzie. Piosenkę o tęsknocie, „Sodade”. „Przywodzi ci coś na myśl?”. „Tak, dom”. – Ok – powiedziała Michele po chwili. – Pojadę. – Załogę proszę o zajęcie miejsc. Podchodzimy do lądowania – ogłosił pilot. Michele odetchnęła głęboko. Wyjrzała przez okno samolotu i zobaczyła wyłaniający się zza chmur Nowy Jork, pełen wysokich budynków i jasnych świateł. Nerwowo okręciła kosmyk włosów wokół palców. Była na miejscu. Czekało na nią nowe miasto – nowe życie. Oparła się o pluszowe siedzenie, które wydało jej się aż nazbyt wygodne. Mama zawsze uważała, że kupowanie biletów w biznes klasie to strata pieniędzy, ale tym razem decydowali Walter i Dorothy. Michele poczuła się winna. Zdawało jej się niemożliwe, że ledwie tydzień temu dostała list od babci. Wszystko potoczyło się tak szybko. Amanda, Kristen i ich rodzice pomogli jej się spakować, a Windsorowie zorganizowali przewóz bagaży trzy dni przed jej podróżą. Pani Richards zebrała wszystkie dokumenty Michele ze szkoły i od lekarza, wypisała ją z Crossroads i zapisała do Berkshire High. Pierwszy dzień w nowej szkole przypadał na jedenastego października. „To już za trzy dni” – Michele poczuła, że na samą myśl skręca jej się żołądek. Poprzednią noc spędziła z Amandą i Kristen. Podejrzewała, że żegnając się z nimi, będzie niepocieszona, jednak śmierć mamy odbierała znaczenie wszystkim innym wydarzeniom. Kiedy więc przyjaciółki ze łzami w oczach mówiły o tym, jak dziwne będzie ich życie bez niej i zapewniały, że codziennie będą do niej dzwonić, wysyłać SMS-y i wiadomości na Facebooku, ona siedziała tylko, obojętnie patrząc, jak jej dawne życie ulega całkowitemu rozpadowi. Znów wyjrzała przez okno i zobaczyła, że samolot zbliżył się do ziemi. Już prawie była w Nowym Jorku. Serce Michele waliło jak młot, kiedy podchodziła do stanowiska odbioru bagażu na lotnisku Johna F. Kennedy’ego. Nie mogła uwierzyć, że za chwilę po raz pierwszy w życiu zobaczy rodziców swojej mamy. Ku swemu zdziwieniu zauważyła jednak tylko mężczyznę w eleganckim garniturze, który trzymał w dłoniach kartkę z jej imieniem. – Cześć – powiedziała, podchodząc. – Jestem Michele. Twarz mężczyzny rozchmurzyła się. Ukłonił się zabawnie. – Bardzo miło mi panią poznać, panienko Windsor. Mam na imię Fritz, jestem szoferem. „Szoferem?” – pomyślała Michele oszołomiona. Jej nowe życie najwyraźniej nie miało nijak przypominać tego w Kalifornii. – Możesz do mnie mówić po imieniu. I mnie również miło cię poznać – odpowiedziała. – Rozumiem, że moich dziadków tu nie ma? – Ależ nie. – Fritz popatrzył na nią, jakby powiedziała coś wyjątkowo głupiego. – Czekają na ciebie w domu. – Okej… – Michele pokiwała głową. Zrobiło jej się jednak przykro, że dziadkowie nie przyjechali, żeby przywitać się z nią na lotnisku. Kilka minut później odebrała dwie walizki i znalazła się na tylnym siedzeniu eleganckiego, czarnego samochodu Windsorów. Gdy Fritz jechał z Queens na Manhattan, wyglądała z zaciekawieniem przez okno. Przyglądała się mijanym sklepom, podmiejskim domom i restauracjom w Queens, a potem samochodom na autostradzie. Szaroniebieska East River błyszczała na dole, a u góry świeciły billboardy reklamujące najnowsze premiery na Broadwayu. „Mama widziała pewnie na Broadwayu całe mnóstwo przedstawień” – pomyślała Michele z żalem. Gdy zjeżdżali z autostrady, wstrzymała oddech na widok Manhattanu. Znane jej tylko z kina obrazy Nowego Jorku nagle nabrały życia: długie aleje zdawały się ciągnąć w nieskończoność, drapacze chmur wznosiły się ku niebu, a jasne światła rzucały teatralny blask na krajobraz dokoła. Niedługo później dotarli do Piątej Alei, która – przecznica po przecznicy – pełna była pięciogwiazdkowych hoteli, eleganckich restauracji i drogich magazynów. Modnie ubrani nowojorczycy wychodzili ze sklepów, sprawnie żonglując swoimi BlackBerry, iPhone’ami i torbami na zakupy. Patrząc na nich, Michele miała wrażenie, że każdy z przechodniów kogoś ma – kogoś, kto przeprowadzi ich przez ulicę, kogoś, kto potrzyma ich za rękę w chłodny dzień. W tym tłumnym mieście poczuła się jeszcze bardziej samotna. Fritz jechał dalej Piątą Aleją, mijając majestatyczną, gotycką katedrę świętego Patryka i neoklasycystyczny budynek słynnego hotelu Plaza. W końcu dotarł do czteropiętrowego pałacu z lśniącego, białego marmuru, który dumnie wyłaniał się zza żelaznej bramy z wygrawerowaną literą W. Staromodne powozy konne i ryksze przewoziły podnieconych turystów wzdłuż gigantycznej rezydencji do pobliskiego Central Parku. – Jesteśmy na miejscu – ogłosił Fritz. – Witaj w domu. – Żartujesz? – Michele aż otworzyła usta ze zdziwienia. Do domu prowadził portyk z czterech śnieżnobiałych, ciężkich, korynckich kolumn. Rezydencję zdobiły półokrągłe balkony i łuki okien, a za bramą Michele dostrzegła ogród różany i małe rzeźby. Przed ogrodzeniem stała grupa turystów robiących zdjęcia jednemu z ostatnich reliktów Pozłacanego Wieku w historii Nowego Jorku. Fritz popatrzył na odbicie Michele w lusterku i zachichotał. – Zapomniałem, że widzisz ten dom po raz pierwszy. Niesamowity, prawda? Został zaprojektowany na wzór włoskich pałaców renesansowych przez najwybitniejszego dziewiętnastowiecznego amerykańskiego architekta Richarda Morrisa Hunta. Fritz pilotem otworzył bramę, a turyści odsunęli się na bok, bacznie wpatrując się w samochód. Gdy jechali krętą, żwirową drogą, Michele miała wrażenie, że kiedyś już widziała ten wielki budynek. Wysiadła z samochodu i raz jeszcze zerknęła na białą elewację, po czym wstąpiła za szoferem na kamienne schody. Fritz otworzył przeszklone drzwi. – Witaj w głównym holu – powiedział, zapraszając ją do wnętrza wymownym gestem dłoni. – O mój Boże – westchnęła Michele. Weszła do gigantycznego atrium, pełnego kopuł, wysokich, marmurowych kolumn i pokrytych freskami sufitów. Wschodnia ściana, niemal w całości zbudowana ze szkła, odsłaniała ogród rozciągający się na tyłach rezydencji i widoczne w oddali wzgórza Central Parku. Ściany po obu stronach wejścia pokrywały włoskie tapety, a obramowany złotem sufit pomalowany był tak, by przedstawiać letnie niebo. Najważniejszym elementem holu były jednak wielkie schody z białego marmuru, wyściełane czerwonym dywanem i opasane ozdobną balustradą z kutego żelaza i brązu. „Cały nasz dom z Venice Beach zmieściłby się w tym jednym pomieszczeniu” – pomyślała oszołomiona Michele. Jej oczy nie były w stanie ogarnąć tego niezwykłego widoku. To, co swego czasu usłyszała od Marion na temat jej rodzinnego domu nie przygotowało Michele na podobny rozmach. Po chwili zdołała wreszcie odezwać się: – Nie mogę uwierzyć, że mama tu kiedyś mieszkała. Fritz spojrzał na nią. Jego mina nagle stała spoważniała, zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, pojawiła się kobieta w tweedowym kostiumie. Miała ciemnoblond włosy surowo ściągnięte w ścisły koczek, i ciepłe, niebieskie oczy. Wyglądała na jakieś pięćdziesiąt lat. Uśmiechnęła się na widok Michele. – Michele! Jak miło wreszcie cię poznać! Mam na imię Annaleigh, jestem szefową służby. Moim zadaniem jest prowadzenie domu Windsorów, kierowanie służbą i dogadzanie twoim dziadkom – a teraz i tobie! – Miło mi cię poznać – odparła zaskoczona Michele. Potrząsając dłonią Annaleigh, po raz kolejny pomyślała, że chyba znalazła się w jakiejś alternatywnej przestrzeni. Mama nigdy nie zatrudniała żadnej pomocy domowej, więc wizja całego zastępu służących była więcej niż onieśmielająca. – Twoi dziadkowie czekają na ciebie w salonie. Wskażę ci drogę. Annaleigh ruszyła przed siebie, Michele jednak nawet nie drgnęła. Czuła się jakby przytwierdzona do podłogi. Czy była gotowa na spotkanie z dziadkami, którzy ignorowali ją przez całe dotychczasowe życie? Jak się powinni teraz zachować? Przytulić się? Podać sobie dłonie? Spojrzała na swoje dżinsy i trampki firmy Converse’a i pomyślała, że zupełnie nie pasuje do tego wytwornego świata. Annaleigh odwróciła się i spojrzała pytająco. Michele odetchnęła głęboko, a potem ruszyła za nią. Annaleigh prowadziła ją przez kolejne korytarze, których ściany zdobiły francuskie i włoskie obrazy. Ramiona Michele pokryła gęsia skórka – znów miała wrażenie, że to miejsce wydaje się dziwnie znajome. Dotarły wreszcie do dużego pokoju, w którym podłoga lśniła złociście, a z bogato zdobionego sufitu zwisały kryształowe żyrandole. W pokoju stała siwowłosa para. Wyglądali przez okno, szepcząc coś do siebie. Ponieważ byli zwróceni tyłem do drzwi, więc Michele zwróciła uwagę przede wszystkim na ich szczupłe sylwetki odziane w ubrania z eleganckiego, czarnego materiału. Annaleigh cicho odchrząknęła. – Przepraszam, Michele przyjechała. – Michele. – Dorothy, nim jeszcze się odwróciła, wypowiedziała jej imię ciepłym głosem. Potem chwyciła męża za ramię. Michele pomyślała, że zupełnie nie wyglądają na dziadków. Dziadkowie Amandy mieszkali razem z wnuczką, Michele znała ich, nawet się z nimi zaprzyjaźniła i uznała za złoty wzorzec. Babunia i dziadunio przyjaciółki byli samym ciepłem, tacy trochę jak święty Mikołaj z żoną. Ona wciąż dziergała kubraczki dla ukochanego pieska shih tzu, on, śmiejąc się donośnie, oglądał ulubione seriale. Tymczasem dostojni dziadkowie Michele wyglądali raczej jak król i królowa – wyprostowani, poważni i ubrani w eleganckie stroje. Dorothy prawdopodobnie nigdy w życiu nic nie wydziergała, a Michele trudno było sobie wyobrazić, by ten dostojny mężczyzna kiedykolwiek śmiał się do rozpuku. Zresztą oboje nie wyglądali na specjalnie pogodnych. Walter Windsor miał długą, wąską twarz, przenikliwe, niebieskie oczy, lekko posiwiałe brodę i wąsy, i cerę w odcieniu kości słoniowej, zupełnie jak Michele. Jasnoszare włosy Dorothy związane były w kucyk, a na twarzy o niesamowicie wysokich kościach policzkowych widniało kilka starczych plamek. Uwagę Michele zwróciły jej orzechowe oczy. „Są takie same jak oczy mamy… i moje”. Tyle tylko, że w oczach Dorothy krył się chłód, który sprawił, że Michele z lękiem cofnęła się o krok.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Poza_czasem-ebookRO/p100885i177190" target="_blank" title="Poza czasem [Alexandra Monir] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Poza czasem [Alexandra Monir] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czekoladowy Ciasto Ryżowe - Przepis Misyi Czekoladowy Ciasto Ryżowe - Nowe przepisy - 2022\nPrzepis na ciasto czekoladowe z ryżem z dnia 14-11-2013 [Aktualizacja 06-03-2018]\nDziś przepis na ciasto czekoladowo-ryżowe, odmiana słodkiego ciasta ryżowego typowego dla Emilii Romagna. Nawet jeśli oryginalny przepis jest zdeponowany w Izbie Handlowej w Bolonii, to ten Słodkie jest szeroko rozpowszechniony w całych Włoszech, a każdy region ma swoją wersję, zrobiłam go z dodatkiem kawałków czekolady, migdałów i amaretti, prawdziwie chciwego deseru.\nZostawiam Wam przepis na to czekoladowe ciasto ryżowe, dedykując je naszej przyjaciółce Manoli, która o to prosiła ;) Buziaki i dzień dobry\nJak zrobić czekoladowe ciasto ryżowe\nWłóż do rondla z mlekiem, połową cukru, wanilią i skórką z cytryny\nJak tylko mleko się zagotuje, dodaj ryż\nGotuj około 15 minut lub do zgęstnienia mleka, następnie wyłącz ogień i odstaw do ostygnięcia.\nW osobnej misce ubij jajka z drugą połową cukru\nDodaj czekoladę, migdały i grubo posiekane makaroniki\nTeraz dodaj zimny ryż i wymieszaj\nWlej miksturę do wysmarowanej tłuszczem foremki posypanej bułką tartą\nCiasto ryżowe piecz w piekarniku w 180 stopniach przez 20 minut, a potem\nkontynuuj gotowanie w 150 ° przez 30 minut\nWyjdź, pozostaw do ostygnięcia i podawaj ciasto ryżowe, pokrojone w kwadraty\nCIASTO RYŻOWE, RICOTTA I CZEKOLADA\nTam ciasto ryżowe, ricotta i czekolada to szybki i pyszny deser, doskonały do ponownego odwiedzenia ugotowany ryż, może jeśli jest zaawansowane. Kilka minut na przygotowanie, bez drożdży i idealne na przekąskę lub przerwę dla smakoszy. Zrobić słodkie ciasto ryżowe, wzbogaciłam go o wiele chipsy czekoladowe na powierzchni, a następnie pieczone w piekarniku. Rodzaj słodki omlet ryżowy zmiękczone ricottą i jajkami.\nMetoda gotowania Piekarnik\nCzekoladowe ciasto ryżowe to bardzo rustykalny deser, o zwartej i wilgotnej konsystencji, naprawdę pyszny i przede wszystkim odpowiedni dla każdego, ponieważ jest wykonany z prostych i oryginalnych składników. Przygotowanie tego deseru polega na podwójnym gotowaniu: ryż najpierw gotuje się razem z mlekiem, w ten sposób całkowicie go wchłonie, a po ugotowaniu miesza się z pozostałymi składnikami i gotuje w piekarniku.\nAby przygotować Ciasto Czekoladowo-Ryżowe, zacznij od ugotowania ryżu. W dużym garnku podgrzej 600 ml pełnego mleka razem z 80 g cukru i szczyptą soli, a gdy tylko zacznie się gotować dodaj 200 g ryżu typu Roma lub Carnaroli i pół pokrojonej wzdłuż ziarna wanilii.\nGotuj ryż przez około 20-25 minut lub w każdym razie, aż ryż wchłonie całe mleko, stanie się kremowy i gęsty, jak risotto. Podczas gotowania często mieszaj ryż, aby nie przywierał do dna.\nGdy ryż jest całkowicie ugotowany i wchłonie płyn, usuń pół ziarna wanilii, wyłącz ogień i dodaj 100 g posiekanej gorzkiej czekolady i 40 g wcześniej przesianego niesłodzonego proszku kakaowego, a następnie wszystko dobrze wymieszaj szpatułką lub drewnianą łyżką, aż czekolada całkowicie się rozpuści, a kakao zostanie dobrze wymieszane z mieszanką.\nNiech mieszanka ryżowa ostygnie, aw międzyczasie włóż do miski trzy jajka i pozostałe 80 g cukru, a następnie ubij je elektrycznymi biczami, aż uzyskasz bardzo spuchniętą i bladożółtą masę.\nUbite jajka połączyć z masą ryżową (polecam, nie może być gorąca) i wszystko wymieszać szpatułką, następnie masę przelać do tortownicy o średnicy ok. 24 cm, wyłożonej wcześniej papierem do pieczenia i posypać 100 g orzeszków piniowych.\nJeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, jak wyłożyć formę, pod tym linkiem https://youtu.be/TYAnfi3PBfc znajdziesz film z kilkoma bardzo prostymi technikami idealnego wyłożenia różnych rodzajów pleśni.\nPrzenieś ciasto do nagrzanego piekarnika w trybie statycznym na 180 ° C i gotuj przez około 55-60 minut lub w każdym razie, aż będzie dobrze ugotowane zarówno na powierzchni, jak i wewnątrz.\nAby sprawdzić gotowanie, wykonaj test wykałaczką, wkładając drewniany patyczek w środek ciasta, jeśli wyjdzie bez przyczepionego kremowego ciasta, oznacza to, że jest gotowe i można je wyjąć z piekarnika, w przeciwnym razie włóż je z powrotem w piekarniku i gotuj przez 5 minut, a następnie powtórz test.\nPo ugotowaniu wyjmij czekoladowe ciasto ryżowe z piekarnika i pozwól mu całkowicie ostygnąć, a następnie wyjmij je z formy i podawaj na stół.\nWiem, minął miesiąc od mojego ostatniego posta. Ale to nie był mój zamiar, przysięgam! Nie chciałem, żeby minęło tyle czasu, ale. tak, jest ale! Jak z każdym uzasadnieniem. Ale moja jest prawdziwa! Fakt jest taki -trąby brzmią- Jestem w. dieta!\nO tak, ta zła choroba też spadła na mnie i na razie nie odchodzi. Próbowałem się sprzeciwić, ale niestety skala, nasz zaciekły wróg, nieubłaganie staje się coraz bardziej natarczywa. kiedy się ważyłem. aaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!\nMyślę, że rozumiem pomysł. nie?\nI tak znalazłem się ze związanymi rękami. Nawet nie będąc w stanie zrobić deseru. I bez nikogo, kto by mnie o to poprosił! Nawet deser na zamówienie !! -sofi-\nI to wyjaśnia, dlaczego od ostatniego opublikowania czegoś minął miesiąc. -westchnienie-\nAle kalendarz przyszedł mi na ratunek. Powiedział mi, że Francesca jest… Wielkanoc. Na Wielkanoc dieta nie jest przestrzegana. Na Wielkanoc jemy czekoladę i inne słodycze. Dlaczego więc nie zrobić też jednego?\nWłaściwie na Wielkanoc, tutaj ze mną piecze się wiele słodyczy, jest ciasto putta (słone, z pieprzem), słodkie ciasto ryżowe (mappazza z jajkami 8/10/12), ciasto czekoladowe (z czekoladą taaaanto), pasimata (słodka focaccia) i. Myślę, że rozumiem pomysł. Więc ja też po raz pierwszy postanowiłem spróbować swoich sił w przygotowaniu typowego deseru tradycji mojego kraju.\nPrzygotowałam je wczoraj, jak nakazuje tradycja: czekoladowe ciasto ryżowe.\nOto składniki i przygotowanie, ale najpierw mała uwaga. Zdecydowanie włączone sieć znajdziecie inne wersje tego ciasta, może z rodzynkami, z rumem itp. Miłą rzeczą w tych słodyczach jest jednak to, że są one modyfikowane w rodzinie, według gustu..\nA tutaj, w moim domu, ostateczna wersja ciasta z czekoladą ryżową, jest to, co zamierzam wam wyjaśnić.\nNa formę około 23 cm\n1 łyżka Gran Marnier\nskórka startej pomarańczy & # 8217\n1. Przygotuj ciasto: przesiać mąkę i drożdże razem w mikserze lub ręcznie, szybko wymieszać masło i mąkę, a następnie dodać cukier i dobrze wymieszać. Na koniec dodaj jajko i Gran Marnier i uformuj kulkę ciasta. Przykryj folią spożywczą i odstaw do lodówki na co najmniej jedną & # 8217 godzinę.\n2. W międzyczasie przygotuj nadziewany. Postaw mleko na ogniu razem z wodą, a gdy się zagotują, dodaj ryż i szczyptę soli i gotuj, od czasu do czasu mieszając, utrzymując niski ogień. Zajmie to około 20 minut.\n3.Gdy ryż wchłonie wszystkie płyny i będzie ugotowany, zdejmij go z ognia i dodaj cukier oraz drobno posiekaną czekoladę. Dobrze wymieszaj i ostudź, a następnie dodaj startą skórkę z pomarańczy, orzeszki pinii i jajko.\n4. Rozwałkować 2/3 ciasta o grubości pół centymetra i wyłożyć formę, uprzednio natłuszczoną i posypaną mąką. Napełnij nadzieniem i uformuj dzioby z ciastem, które ma być ułożone wokół krawędzi i kilkoma cienkimi paskami, aby dokończyć tartę.\n5. Piec w 180 stopniach przez około 40 minut.\nTam Ciasto ryżowe (lub ciasto Addobbi) to typowy emiliański deser, tradycyjna receptura, która nie wymaga użycia mąki. Sekret doskonałego sukcesu tkwi w powolnym gotowaniu ryżu, który miesza się z mlekiem, tworząc gęstą, miękką i pachnącą śmietanę, którą następnie łączy się z ciastem.\nMożemy spersonalizować nasze ciasto dodając np. chipsy czekoladowe, owoce kandyzowane lub rodzynki, zamiast makaroników użyć migdałów, natomiast do aromatów możemy wybrać startą skórkę z cytryny, wanilię i inny likier. jeśli tradycja mówi, że używa się likieru Saronno lub w każdym razie likieru amaretto.\nJeśli jednak przygotujemy go dla dzieci, możemy go zastąpić sokiem pomarańczowym.\nOsoby z celiakią będą mogły więc cieszyć się tym ciastem, po prostu używając mielonych migdałów zamiast makaroników, a osoby z nietolerancją laktozy użyją napoju warzywnego zamiast mleka.\nPrzepis jest bardzo prosty, wystarczy wykonać wszystkie kroki co do litery, aby uzyskać idealny deser! Ostateczną konsystencją będzie miękkie, ale nie płynne ciasto, które rozpływa się w ustach.\nOto jak zrobić ciasto ryżowe!\nCiasto Nutella z Thermomixem\nGenueńskie ciasto ryżowe\n1) Wlej 2 dl wody z olejem, syrop klonowy do dzbanka i wymieszaj blenderem ręcznym.\n2) W misce wymieszaj mąkę ryżową, proszek do pieczenia, migdały, kakao, szczyptę soli, wanilię i startą skórkę pomarańczową. Dodaj rodzynki.\n3) Połącz mieszankę lipidów w misce z mąką. Pracuj rękami, aż uzyskasz miękkie i gładkie ciasto. Okrągłą foremkę (ok. 28 cm) posmarować oliwą i lekko posmarować mąką.\n4) Rozłóż miksturę do formy i wypoziomuj ją grzbietem łyżki. Piec w 190° przez około 30-35 minut. Wymieszaj słód z 1 łyżeczką wody. Posmaruj je ciastem prosto z piekarnika i posyp kokosem.\nCiasto ryżowe z czekoladą: przepis na pyszną toskańską tartę\nCzekoladowe ciasto ryżowe to deser należący do tradycji toskańskiej. Krucha skorupka ciasta zawiera kremowe nadzienie na bazie ryżu i czekolady, co zapewnia delikatny i super pyszny efekt końcowy. Chociaż pamiętam ciasto z bischeri, typowe dla Pizy i okolic, ze względu na skład i sposób przygotowania różni się brakiem kandyzowanych owoców i prostszym smakiem, który spotka się z przychylnością młodszych i starszych. Łatwy w przygotowaniu, najlepiej sprawdza się po schłodzeniu i kilkugodzinnym odstawieniu w chłodne miejsce, dzięki czemu nadzienie ujędrni i stanie się zwarte. Dowiedz się, jak doprowadzić go do perfekcji, wykonując krok po kroku nasz przepis i delektuj się nim na śniadanie, przekąskę lub na zakończenie rodzinnego obiadu.\nAby być na bieżąco z tym tematem, śledź nas w Google News, przechodząc do tej strony i klikając przycisk z „gwiazdką”.\nCzy jesteś właścicielem tego przedmiotu i chcesz go usunąć? Skontaktuj się z nami na naszej stronie na Facebooku.\nEasy Recipes to darmowy portal z przepisami w czasie rzeczywistym, na którym znajdziesz wszystkie najważniejsze przepisy dnia opublikowane w sieci. Większość przepisów publikowanych w automatycznym procesie pochodzi z czasopism internetowych i zweryfikowanych witryn. Celem Easy Recipes jest posiadanie unikalnego zbioru wszystkich najważniejszych przepisów dnia, tak aby w prosty sposób móc przekazać czytelnikowi jak najwięcej pomysłów kulinarnych.\nCzekoladowe Ciasto Ryżowe - Przepisy\nTo zawsze południe przepisy: Sal De Riso tort z kwiatami wiśni\nDzisiejszy odcinek Zawsze jest południe była poświęcona europejskiej piłce nożnej i pierwszemu meczowi, który rozegrają dziś Włosi. Oto więc, że przepisy Zawsze jest południe, a także różni szefowie kuchni zostali stworzeni na rzecz bluesa. Co do deseru Sal de Riso zaproponował kwaśny kwiat wiśni, ciasto z owocami sezonowymi. Deser bazuje na wiśniach, śmietance i czekoladzie. Zobaczmy więc składniki i sposób przygotowania ciasta z wiśni Sal De Riso.\nPrzepisy Zawsze jest południe, Sal De Riso kwiat wiśni: składniki\nPóźniej panna cotta z limonką cioci Cri Dziś Sal de Riso proponuje kwaśny kwiat wiśni, świeże ciasto z owocami. ten składniki z kwiatów wiśni to: 300g jajek, 150g cukru, 75g mąki, 75g kakao na biszkopt. Na mus czekoladowy potrzebujesz: 125g mleka, 15g cukru, 175g ciemnej czekolady 70%, 2,5g żelatyny w proszku, 10g wody, 300g śmietanki, 15g cukru. Następnie do ubicia potrzebujesz 500 g śmietany i 50 g cukru. Do polewy potrzebujesz: 75g cukru, 100g glukozy, 95g syropu wiśniowego lub wiśniowego, 140g śmietanki, 0,5g czerwonego barwnika rozpuszczalnego w wodzie, 9g żelatyny w proszku, 27ml wody, 25g ciemnej czekolady 70%, 0,5g soli, 150g żelatyny neutralny. Do dipu potrzebne są: 100g wody, 30g cukru, 100g Kirscha, 100g soku z wiśni.\nSal De Riso kwiat wiśni, przepis Zawsze południe: przygotowanie\nTam przygotowanie kwiatu wiśni Sal De Riso zaczyna się od biszkoptu. Następnie ubić jajka z cukrem, dodać przesianą mąkę i kakao. Włożyć do wysmarowanej tłuszczem i posypanej mąką formy do ciasta i piec w temperaturze 165 ° przez 25 minut. Po ostygnięciu wytnij warstwy o grubości 1 cm. Oddzielnie ubić śmietankę z cukrem. Do namaczania: gotuj wodę z cukrem przez 30 sekund. Wyłączyć i połączyć sok z czarnej wiśni i kirsch. Na mus czekoladowy: w rondelku podgrzej mleko, żelatynę i cukier. Gdy żelatyna się rozpuści, polej nią roztopioną czekoladę. Pozostaw do osiągnięcia 28°, następnie dodaj półubitą śmietanę z 15g cukru.\nDo glazury: doprowadź wszystkie składniki do około 100° i gotuj przez 3 minuty. Ostudź do 60 °, następnie dodaj posiekaną czekoladę, żelatynę uwodnioną i neutralną. Pozostaw na noc w lodówce. Weź 16cm foremkę i włóż warstwę biszkoptu. Namoczyć w syropie wiśniowym lub wiśniach. Na wierzchu uformuj spiralę bitej śmietany. Na wierzchu połóż trochę wiśni, przykryj kolejną warstwą namoczonego biszkoptu. Następnie kolejna warstwa śmietany i wiśni. Włóż do zamrażarki na 2-3 godziny. Po wyjęciu z zamrażarki umieść ciasto w 18 cm foremce, rozprowadzając na spodzie mus czekoladowy. Następnie pokryj wszystko musem i zamroź. Następnie rozformuj i wylej czerwony lukier na wierzch.\nMiękkie ciasto czekoladowe: przygotowanie\nDo dużej miski wsyp mąkę, proszek kakaowy, brązowy cukier, cynamon, szczyptę soli i zacznij mieszać składniki. Stopniowo dodawać mleko, jogurt i oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia. W zależności od potrzeb możesz zastąpić klasyczny jogurt i mleko krowie preferowanymi przez siebie warzywami, na przykład mlekiem ryżowym i jogurtem sojowym.\nMieszaj energicznie łyżką lub użyj robota kuchennego do zrobić ciasto jednorodne i bez grudek. Jeśli przesiejesz mąkę przed użyciem, unikniesz tworzenia się grudek.\nDodaj jajko lub dwie łyżki mąki ryżowej lub mąki ziemniaczanej do ciasta, jeśli chcesz zastąpić ten składnik. Uzupełnij mieszankę swojego miękkiego ciasta czekoladowego, dodając krople lub płatki czekolady i saszetkę organicznego proszku do pieczenia.\nJeszcze raz wymieszaj wszystkie składniki i wlej miksturę do posmarowanej olejem i posypanej mąką formy do ciasta. Upiecz własne ciasto czekoladowe w piekarniku nagrzanym do 180°C przez około 40 minut. Przetestuj wykałaczkę przed wyjęciem jej z piekarnika, aby sprawdzić gotowanie w środku.\nDodatkowy akcent: gdy ciasto ostygnie można je udekorować na powierzchni lub posypać gorzka czekolada roztopiona w podwójnym bojlerze.\nA & # 8217 ostatnie wskazanie: jeśli chcesz przygotować miękkie ciasto czekoladowe w wersja bezglutenowa zastąp mąkę orkiszową mieszanką mąk bezglutenowych do deserów odpowiednich dla celiakii.\nCopyright 2022 \_ Czekoladowe ciasto ryżowe...


Dane osobowe trzeba usuwać również z kopii zapasowych | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 35019 )\nDane osobowe trzeba usuwać również z kopii zapasowych\nUstawy o ochronie danych osobowych mówi, że naruszenie (choćby nieumyślnie) obowiązku zabezpieczenia zbioru skutkuje nałożeniem na administratora grzywny, kary ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku. Jest to silna motywacja do prawidłowego zabezpieczenia danych osobowych, także w kontekście tworzenia kopii zapasowych.\nJednak w praktyce usunięcie danych z backupu może być kłopotliwe od strony technicznej i organizacyjnej. Taka operacja grozi również uszkodzeniem kopii zapasowej, potencjalnie uniemożliwiającej odtworzenie danych w razie potrzeby.\nNaczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lipca 2009 roku (I OSK 633/08) skłonił się ku poglądowi, że nakazanie usuwania danych osobowych z backupów nie jest zbyt restrykcyjną interpretacją ustawy o ochronie danych osobowych. Sąd zauważył, że rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z 19 kwietnia 2004 roku wprowadza w § 5 pkt 4 pojęcie kopii zapasowych. Administrator ma prawo przechowywać dane osobowe w kopii (co także jest przejawem przetwarzanie) tak długo, jak w ogóle ma prawo przetwarzać te informacje. Przykładowo, jeśli GIODO w wyniku kontroli nakazało zaprzestania przetwarzania określonych danych osobowych, to należy przestać je przetwarzać również z wykorzystaniem kopii zapasowej – czyli usunąć je.\nZachowanie tych danych w backupie jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie o ochronie danych osobowych, zwłaszcza w jej art. 23. Bank, który był stroną we wspomnianej sprawie, próbował więc podnosić, że usunięcie personaliów z backupu pozbawiłoby go możliwości odtworzenia stanu systemu informatycznego w określonym dniu. To z kolei naruszyłoby bezpieczeństwo informatyczne banku, więc pozwany argumentował, że przetwarzanie danych osobowych w backupie znajduje podstawę w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy. Pozwala on na przetwarzanie danych osobowych, jeśli „jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą”. Zarówno WSA, jak i NSA nie podzieliły jednak tego toku rozumowania.\nZ opisanej sprawy płynie istotna wskazówka co do sposobu tworzenia kopii zapasowych. Backupy powinny mianowicie umożliwiać, w razie zaistnienia takiej potrzeby, szybkie i usuwanie danych osobowych określonych według jakiegoś parametru, np. nazwiska. W ten sposób z kopii zapasowej automatycznie powinny zniknąć wszystkie dane odnoszące się do konkretnej osoby.\nZabezpieczenie połączenia sieci firmowej z internetem\nZaniedbanie we wdrożeniu zabezpieczeń danych osobowych


Fotorelacja z targów SyMas oraz pokazu wybuchów | GRUPA WOLFF\nW dniach 6-7 października GRUPA WOLFF wzięła udział w Międzynarodowych Targach SyMas, które każdego roku skupiają inżynierów zainteresowanych tematyką obróbki, magazynowania i logistyki materiałów sypkich i masowych. Przy tej okazji nasi eksperci zrealizowali demonstracyjny pokaz ukazujący siłę wybuchów pyłów oraz par cieczy, a także skuteczności zabezpieczeń przeciwwybuchowych (odciążanie wybuchu, bezpłomieniowe odciążanie wybuchu oraz tłumienie wybuchu).\nZarówno stoisko GRUPY WOLFF, jak również wspomniane wyżej pokazy cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem zwiedzających. Przykładowo, same pokazy odwiedziło ponad trzysta osób, wśród których nie zabrakło przedstawicieli branży przemysłowej oraz mediów.\nW tym roku na naszym stoisku skupiliśmy się na aspektach związanych z bezpieczeństwem wybuchowym w przemyśle oraz technologiach stosowanych przy produkcji materiałów sypkich (w tym m.in. na technologii przesiewu i przemiału materiałów drobnoziarnistych oraz odpylania pyłów wybuchowych).\nAtrakcją naszego stoiska z pewnością była wyjątkowa drukarka 3d wykonana z… klocków Lego. Urządzenie to zaprojektował i wykonał Piotr Palczewski – młody polski inżynier, który został objęty przez GRUPĘ WOLFF mecenatem. Równie dużym zainteresowaniem cieszyły się pakiety piwne WOLFF PREMIUM BEER.\nWybuch pyłu węgla (0,5 kg) w zbiorniku (200 litrów) zabezpieczonym poprzez panel dekompresyjny\nWybuch pyłu węgla (0,5 kg) w zbiorniku (200 litrów) zabezpieczonym poprzez układ bezpłomieniowego odciążania wybuchu\nWybuch pyłu węgla (0,5 kg) na otwartej przestrzeni\nWybuch pyłu węgla (0,5 kg) na otwartej przestrzeni stłumiony przez system HRD\nSymulacja wybuchu par cieczy lub gazów w studzience kanalizacyjnej


Kalwaria Pacławska: dziś rozpoczyna się 32. Franciszkańskie Spotkanie Młodych | Niedziela.pl\n– W tym roku hasło FSM-u brzmi „Obecność”. Będziemy odkrywać realną obecność Jezusa w Eucharystii, która bardzo pociąga nas ku temu, co jest niebiańskie, aczkolwiek wydarza się na ziemi – zapowiada o. Drąg. 32. FSM potrwa do soboty. Na rozpoczęcie Mszę św. dla młodych odprawi abp Adam Szal, metropolita przemyski. Oprócz codziennych Eucharystii, będą również nabożeństwa, które w swojej formie są odmienne od tych znanych na co dzień z naszych kościołów. Szczególnym w tym roku ma być nabożeństwo Exodusu. Organizatorzy nie zdradzają na czym ma ono polegać. Wyjawiają jedynie, że dobra pogoda będzie sprzyjać jego przeżywaniu. Każdego dnia odbywać się będą konferencje z zaproszonymi gośćmi. W tym roku będą to m.in. ks. Wojciech Węgrzyniak, Maciej Bodasiński, Ida Nowakowska, ks. Krzysztof Porosło, o. Jarosław Wysoczański OFMConv. Na FSM zapraszani są także muzycy, którzy każdego wieczoru bawią młodzież. W tym roku do Kalwarii Pacławskiej przybędą m.in. Mate.O i Tęgie Chłopy, wystąpi także TeatrA. Nie zabraknie też spotkań w grupach i czasu wolnego. Organizatorem Spotkania jest krakowska Prowincja św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanów).\nNiedziela przemyska 35/2020, str. VI\nDo sanktuarium przybyły nieliczne grupy pątników\nPierwszym motywem zmiany w programie i sposobie przeżywania odpustu była pandemia. Niepewność, jaka zaczęła się pojawiać po doniesieniach medialnych, coraz większy reżim sanitarny ogłaszany w kalwaryjskim sanktuarium, stawiały pod znakiem zapytania całe wydarzenie. Na święte wzgórze przybyły tylko nieliczne grupy pielgrzymkowe a indywidualnych pielgrzymów było mniej. To był inny odpust. We wnętrzu kościoła panowała modlitewna cisza, inna od gwaru i tłoku, do którego pątnicy byli przyzwyczajeni podczas odpustów. Było coś w tej atmosferze z ciszy Wielkiego Tygodnia, która prowadzi do rzeczywistości zmartwychwstania i wydaje owoce w swoim czasie.\nJakkolwiek epidemiczna niepewność zdominowała w dużej mierze przeżywanie odpustu, to inne wydarzenie wysunęło się na pierwszy plan. 13 sierpnia ks. abp Adam Szal podczas Eucharystii ogłosił dekret, podnoszący kościół w Kalwarii Pacławskiej do godności bazyliki mniejszej. Jak mówił w homilii: – Bazylika to dom, dom Boży. W starożytności chrześcijańskiej pierwsze świątynie budowano w kontekście istniejących bazylik świeckich, czyli domów ludzi, którzy tam mieszkali. W kontekście chrześcijańskim, to dom Króla, który jest niezwykłym Królem, to dom samego Boga w Trójcy Jedynego. Tutaj, to dom także Jego Matki… Dzisiejszy tytuł bazyliki mniejszej jest owocem wiary ludu pielgrzymującego razem z Maryją do Pana Boga. Ludu pielgrzymującego w kierunku trzech filarów: krzyża, Eucharystii i Matki Bożej.\nPo odczytaniu dekretu przez księdza arcybiskupa, zanim zabrzmiało liturgiczne Chwała na wysokości, zgromadzeni pielgrzymi zaczęli bić brawo, które były przejawem radości tych wszystkich, którzy od pokoleń pielgrzymowali do Matki cierpliwie słuchającej, aby zostawiać swoje intencje. Tę zależność od przeszłości zauważył w liście, skierowanym do pielgrzymów, abp Salavatore Pennacchio, nuncjusz apostolski w Polsce, pisząc: „Jesteśmy świadomi, że nadanie tytuł bazyliki mniejszej to nie tylko ukłon w stronę przeszłości, ale również prawdziwe wyzwanie na przeszłość. Kościół jako budynek tym bardziej zasługuje na honory, im bardziej przybliża Jezusową obecność w słowie i Eucharystii. Jest to ta obecność, która buduje prawdziwą wspólnotę chrześcijańską. Podsyca wiarę, nadzieję, a przede wszystkim miłość między współbraćmi w Chrystusie. Głęboko wierzymy, że tutejsza świątynia będzie spełniać swoje zadanie na miarę godności, do której została wywyższona”.\nGodność bazyliki mniejszej wiąże się z podkreśleniem jedności ze Stolicą Apostolską oraz Ojcem Św., ale także, jak mówi ks. dr Łukasz Jastrzębski, ceremoniarz archidiecezjalny i wykładowca liturgiki, wiąże się to przede wszystkim z możliwością zyskania odpustu w ustalone przez Stolicę Apostolską dni. Dla bazyliki w Kalwarii Pacławskiej są to: 29 września – rocznica poświęcenia bazyliki; Sobota i niedziela po 14 września – uroczystość tytułu bazyliki; 29 czerwca – Uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła; 16 lipca – rocznica nadania tytułu bazyliki mniejszej; 7 października – dzień ustalony przez abp. Adama Szala; Raz w roku w dniu dowolnie wybranym przez każdego z wiernych.\nKontynuacją świętowania było oratorium ku czci św. Jana Pawła II w setną rocznicę urodzin. Jak wskazuje o. Edward Staniukiewicz, współautor oratorium, koncert Otwórzcie drzwi Chrystusowi ma formę oratorium i przeznaczone jest na małą orkiestrę symfoniczną, chór i solistów. Pod względem formalnym, jak i stylistycznym ma nawiązywać do tradycyjnej formy klasycznej, ale z wprowadzeniem nowoczesnych technik kompozytorskich. Autorem jest doświadczony twórca form sakralnych, muzycznych i literackich Andrzej Głowienka. Utwór jest narzędziem edukacji kulturalnej, zarówno dla wykonawców, jak i słuchaczy. Wykonawcami byli: Sanocki Chór Kameralny, Podkarpacka Orkiestra Kameralna, muzycy Orkiestry Reprezentacyjnej Straży Granicznej z Nowego Sącza, a partie solowe wykonali zawodowi śpiewacy, w tym autor dzieła: dr Andrzej Głowienka, polski tenor śpiewający w Teatro alla Scala w Mediolanie, wykładowca w Pontificio Istituto Ambrosiano di Musica Sacra w Mediolanie, dr Justyna Reczeniedi, solistka Polskiej Opery Królewskiej oraz Massimo Pagano, śpiewak Opery – Teatro alla Scala w Mediolanie – pod batutą dr hab. Elżbiety Przystasz.\nObok tych dwóch ważnych czynników pojawia się także trzeci, nie mniej ważny, a stanowiący tło tego wydarzenia. To celebracja dróżek, same pielgrzymki, sakramenty sprawowane w cieniu bazyliki i te ciche westchnienia, zanoszone przed obrazem Pani Kalwaryjskiej. Małe grupki pielgrzymujące od kapliczki do kapliczki, ludzie, którzy na placu kalwaryjskim klękali do modlitwy różańcowej i Koronki do Miłosierdzia Bożego. Ich przodkowie niegdyś kształtowali obraz tego odpustu, oni przekazywali wiarę i pewne przyzwyczajenie do Kalwarii, a dziś sami stają się tymi, którzy prowadzą następne pokolenia przed oblicze Matki.\nPodczas sesji 20 listopada Rady Miasta Wrocławia radni przejęli uchwałę ws. odebrania kard. Gulbinowiczowi tytułu honorowego obywatela miasta, który nadano mu w 1996 r. Za przyjęciem tej uchwały głosowało 28 radnych, przeciwko było trzech i trzech wstrzymało się od głosu.\nWiceprzewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Bartłomiej Ciążyński (SLD) podkreślił w dyskusji poprzedzającej głosowanie nad uchwałą, że nie można „relatywizować krzywdy”. „Szczególne jeżeli krzywda została wyrządzona słabszym i przez nadużycie władzy, a wszystko na to wskazuje, że tak było; jeśli krzywda została wyrządzona, to powinny być konsekwencje, choćby symboliczne, czyli pozbawienie honorów” - powiedział radny.\nStolica Apostolska 6 listopada br. - na 10 dni przed jego śmiercią - pozbawiła kard. Gulbinowicza prawa używania insygniów biskupich. Hierarcha miał również zakaz uczestnictwa w jakichkolwiek celebracjach lub spotkaniach publicznych, został też pozbawiony prawa do nabożeństwa pogrzebowego w katedrze i pochówku w katedrze. Decyzje te związane były prawdopodobnie z zarzutami stawianymi kardynałowi dotyczącymi wykorzystania seksualnego osoby małoletniej oraz relacji homoseksualnych z podwładnymi. Dokładnych powodów nie ujawniono.\nKard. Gulbinowicz zmarł w poniedziałek w wieku 97 lat. 20 listopada w kościele pw. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu odbyła się msza żałobna w intencji duchownego. Zgodnie z wolą rodziny kardynała uroczystości pogrzebowe odbędą się poza archidiecezją wrocławską. „Na prośbę najbliższych zmarłego informacja o czasie i miejscu pochówku nie będzie podawana do wiadomości publicznej. Prosimy o uszanowanie tej decyzji” – podała wcześniej w komunikacie wrocławska kuria.


Mieszkanie Warszawa - Gratka\n1800.00 zł. · Mieszkanie\nPublished date: Czerwiec 6, 2022 5:25 am\n⭕ Do wynajęcia 2- pokojowe mieszkanie z aneksem kuchennym (lodówka, piekarnik, pralka), łazienką i balkonem o pow. 46 m2, zlokalizowane na Pradze Południe przy ul. Sztabowej. Bardzo dobra lokalizacja, świetny dojazd do centrum: linie tramwajowe i autobusowe. Bez garażu, parking na ulicy pod oknem. Do przystanku 2 minuty. Cena najmu : 1.800 PLN / m-c + opłaty licznikowe (net 60pln, gaz ok 30pln, prąd)\nNumer telefonu: 534063223


Finanse pod kontrolą – Zadbaj o progress\nRynek wychodząc naprzeciw oczekiwaniom umożliwia na współprace z firmami, takimi jak biuro rachunkowe Opalenica, są to przyszłościowe usługi dostosowane do wymagań indywidualnego klienta, przedsiębiorcy czy właściciela firmy. Współpraca odbywa się na jasno ustalonych zasadach, tania księgowa pozwala na gruntowną administrację wszelkimi dokumentami związanymi z wypłatami, zarobkami, rachunkami, jakie trafiają w ręce firmy.\nPolecam jednak pamiętać, że biuro rachunkowe Nowy Tomyśl to również inwestycja związana z prawną opieką, możliwością rozliczania podatków w metodę jak najkorzystniejszy dla mojej działalności.\nW tym momencie niewiele jest firm, które samemu zajmują się prowadzeniem dokumentacji, sporządzaniem list płac, czy segregacja poszczególnych faktur wydawanych przez firmy, osoby bez doświadczenie niestety nie mają niezbędnej wiedzy do użycia jej w praktyce, odliczeń podatkowych, obniżania vatu nakładanego na towary czy usługi.\nKsięgowa musi być osobą nie tylko kompetentną, ale i skrupulatną, pookładaną i cały czas podążająca za zmianami, jakie pojawiają się na rynku finansowym. Warto podejmować współpracę ze specjalistami w prywatnej dziedzinie, dzięki czemu nasze możliwości, rozwój, niemniej jednak i oszczędności idą ze sobą w parze. Księgowość nie musi oznaczać ogromnych kosztów współpracy, wystarczy właściwie poszukać w usługach znajdujących się na naszym rynku.\nZobacz: biuro rachunkowe Opalenica.\nPosted in Finanse i bankowość Tagged biuro rachunkowe, finanse, rachunkowość\nPrevCzego potrzebuje noworodekNextKorzystaj z dobroci ziół


Rolety materiałowe wolnowiszące - nadaj swojemu wnętrzu niepowtarzalny styl - OknoSerwis.pl\nRolety materiałowe wolnowiszące - nadaj swojemu wnętrzu niepowtarzalny...\nStawiając na rozwiązanie, jakim są rolety materiałowe wolnowiszące tak naprawdę mamy 3 możliwości łączenia kolorów rolet do reszty pokoju. Należą do nich zestawienia monochromatyczne, kontrastowe lub harmonijne - tłumaczy Agnieszka Gołębiewska – ekspert firmy ANWIS zajmującej się produkcją osłon zewnętrznych i wewnętrznych okien.\nKierując się zasadami, które stworzyli eksperci w projektowaniu wnętrz, nawet laik może skomponować nową aranżację wnętrza. Każdy jest w stanie nadać swojemu wnętrzu niepowtarzalnego stylu, który będzie przyciągać oko mówi Agnieszka Gołębiewska – z firmy ANWIS. Wystarczy odrobina kreatywności, nowa roleta i kilka dodatków, byśmy znaleźli się w zupełnie nowym pomieszczeniu.\n« Poprzedni artykuł Nowoczesne drzwi do domu z przyszłością\nNastępny artykuł » Pierwszy digitalowy Kongres Stolarki Polskiej już za 13 dni


Solomia Blinder - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\nSamotne matczyne serce w walce z niepełnosprawnością córeczki - walka trwa, ratunku!\n1 427,00 zł ( 10,6% )\nBrakuje: 12 031,00 zł\nTurnus rehabilitacyjny z pobytem\nSolomia Blinder, 3 latka\n11 313,00 zł ( 101,27% )\nTurnus rehabilitacyjny i pobyt podczas turnusu\n8 140,00 zł ( 101,28% )\nrehabilitacja - jedyna szansa na rozwój Solomii\nGdy przyszła na świat, zamiast pięknego początku życia czekał ją dramatyczny pojedynek ze śmiercią! Pierwszy dzień mojego macierzyństwa niemal stał się ostatnim... Lekarze robili, co mogli, a ja modliłam się, żeby udało się przegnać kostuchę. Udało się - walka jednak zostawiła na córeczce straszne piętno. Po raz kolejny muszę błagać Was o wsparcie, by pomóc mojemu maleństwu, bo na placu boju zostałyśmy tylko dwie - ja i ona. Jej tata odszedł...\nPo narodzinach nie płakała. Wytężałam słuch, przerażona, chcąc usłyszeć jej pierwszy krzyk, ale go nie było. Moja córeczka w ogóle nie oddychała…\nZamiast trafić w moje bezpieczne ramiona, w pilnym trybie trafiła na OIOM, zabrana przez lekarzy. Nie było łez szczęścia, tylko okropny, przeraźliwy strach… Nie wiedziałam, czy ona przeżyje. Czy jeszcze kiedykolwiek zobaczę swoje dziecko, czy też moje macierzyństwo skończy się w tym strasznym dniu, który powinien być najpiękniejszym… Umierałam ze strachu o życie mojej córeczki.\nPrawidłowa ciąża nie zwiastowała żadnych kłopotów… Dopiero dzień naszego pierwszego spotkania – porodu – okazał się tak trudny, skomplikowany… Poród był bardzo ciężki, trwał zbyt długo. Zamiast pierwszego krzyku salę przenikała smutna cisza, świadcząca o tym, że coś niedobrego dzieje się z moją córeczką. Brak płaczu i oddechu sprawił, że Solomia natychmiast została zabrana na oddział intensywnej terapii dla noworodków. Każdego dnia czekałam na moment, w którym usłyszę, że jest dobrze, że mogę zabrać córeczkę do domu, ale tak naprawdę do tej pory nie usłyszałam słów, które sprawią, że będę spokojna o jej przyszłość…\nSolomia – takie imię nadałam mojej córeczce. Shalom po hebrajsku oznacza pokój… Chciałam, aby właśnie takie było życie mojego dziecka – pełne harmonii i szczęścia. Modliłam się, by po tym pierwszym pojedynku ze śmiercią moja córeczka odnalazła spokój. Miałam nadzieję, że to imię będzie dobrą wróżbą, która każdego dnia będzie jej przyświecać.\nPo miesiącu w szpitalu wróciłyśmy do domu. Niestety Solomia dużo płakała, była niespokojna drażliwa. Czułam, że coś jest nie tak. Szybko okazało się, że miałam rację. Gdy córeczka miała 5 miesięcy i cały czas nie potrafiła trzymać główki, rozpoczęłyśmy intensywną rehabilitację. Ta walka trwa do dziś. Gdy córeczka miała rok, zdiagnozowano u niej Dziecięce Porażenie Mózgowe.\nNie jest mi łatwo. Solomię wychowuję sama, jej tata od nas odszedł… Tak naprawdę jedyne, co mi pozostało to prosić Was, ludzi o dobrych sercach, o pomoc. Widzę, że rehabilitacja, na którą mogłam sobie pozwolić do tej pory, przynosi niesamowite rezultaty. Bez niej córeczka tylko by leżała jak laleczka. Tylko dzięki niej zaczęła się ruszać - podnosić głowę, raczkować, próbować stawiać pierwsze kroki... Teraz ma szansę się rozwijać, być samodzielna!\nLekarze są dobrej myśli – mówią, że córcia ma szansę dogonić inne dzieci, jeśli nie przestaniemy ćwiczyć i się starać. Nie umiem sobie wyobrazić, co się stanie, jeśli mnie zabraknie, a córeczka nadal będzie skazana na pomoc innych ludzi. Chcę tylko, by miała szansę... Dlatego bardzo proszę o pomoc, uratuj moją córeczkę przed niepełnosprawnością!\n


Poznań Główny: perony do liftingu – TVN24 • Przewodnik po Poznaniu\nJak przedstawia redakcja informacji Ponad 53 miliony złotych ma wyłożyć Ministerstwo infrastruktury i Rozwoju na renowację zachodniej strony stacji Poznań Główny. Pieniądze, których wcześniej nie było, znalazły się tuż po interwencji stowarzyszenia Inwestycje dla Poznania. Środki na … we wpisie „Poznań Główny: perony do liftinguTVN24”:\nPoznań. 53 miliony na remont peronów na Dworcu Głównym […] zobacz pełny news ».\n« Przystanki w Poznaniu mogą wyglądać ładniej – Gazeta.pl\nKontenerowy dworzec w Poznaniu. "Najnowocześniejszy w Polsce" – TVN24 »\nPoznań Główny bez dofinansowania. Mieszkańcy piszą do … – TVN24\nKoncert na peronie w drodze na Woodstock – TVN24


Problem rosnącej populacji świata jest przyczyną przynajmniej podprogowego niepokoju w umysłach większości Amerykanów. Głównym celem tej książki jest nie tylko pełne uwidocznienie całej sytuacji w naszej świadomej świadomości, ale także umieszczenie jej w pozycji znaczącej. W tym jest bardzo dobrze. Książka jest stronnicza, uprzedzona i perswazyjna. Czasami jego rozumowanie wydaje się łatwiejsze niż rygorystyczne i wydaje się, że nie ma okazji, by wypowiedzieć swoje b.tes noires (Ronald Reagan i Kościół rzymskokatolicki pod obecnym przywództwem). Niemniej jednak, jeśli czytelnicy ni...\nZasadnicze grupy: 1) złe warunki zdrowotne i społeczne, 2) złe warunki komunikacyjne. Pierwszą piętnuje ciasnota, intensywność i niecelowość zabudowy oraz zły stan domów, drugą — przeciążenie ulic ruchem komunikacyjnym wynikającym z samorzutnego rozrostu miasta, komercjalizacji coraz to dalszych dzielnic, wadliwego prowadzenia linii komunikacji miejskiej, jak tramwaje, autobusy itp. i ze wzrastającej potrzeby miejsc postojowych jako wyniku motoryzacji. Sprawę prowadzenia racjonalnej sieci arterii omawialiśmy już poprzednio, przytaczając też jedyny w swej wielkości, przy tym jednak jednostronny przykła...\nGdyby dwie grupy operatorów miały różną liczbę ciąż w późniejszych miesiącach 1986 r., Liczba spontanicznych aborcji w jednej grupie mogła zostać sztucznie zwiększona. Aby zbadać tę możliwość, ponownie przeanalizowaliśmy dane po wyeliminowaniu 11 spontanicznych poronień, które miały miejsce po 30 kwietnia 1986 r. I nie stwierdzono wzrostu ryzyka (iloraz szans = 0,86, przedział ufności 95%, od 0,57 do 1,30). Różnice w stosowaniu VDT poza miejscem pracy nie stanowią prawdopodobnego wyjaśnienia naszych ustaleń. Przeanalizowaliśmy dane z wywiadów na temat stosowania VDT w domu i odkryliśmy, że ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii olx kujawsko pomorskie samochody :\nhttp://www.nurgia.pl 751#castorama sosnowiecka , #podłogowa , #hotpoint ariston zmywarki opinie , #krzesła barowe obi , #remosol , #jula wałbrzych , #mieszkanie do wynajęcia koszalin olx , #ogar 200 tuning , #drzwi przesuwne 70 cm , #silnik v4 ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - olx kujawsko pomorskie samochody


Umowa na kolejną partię M2A4 Bradley Umowa na kolejną partię M2A4 Bradley - Wydawnictwo militarne ZBIAM\nStrona główna / Aktualności / Umowa na kolejną partię M2A4 Bradley\n25 czerwca Departament Obrony Stanów Zjednoczonych poinformował o podpisaniu umowy w sprawie z koncernem BAE Systems w sprawie produkcji i dostaw kolejnej partii bojowych wozów piechoty M2A4 Bradley.\nCzerwcowa umowa ma wartość 267 mln dolarów i zakłada dostawę 159 pojazdów. Kontrakt ma zostać zrealizowany do kwietnia 2023 roku, w momencie podpisania uruchomiono pełne finansowanie zamówienia. BAE Systems prowadzi prace nad modelem A4 poprzez modernizację obecnie eksploatowanych M2A3. Dotychczas zawarto umowy na przebudowę blisko 500 BWP Bradley - głównym miejscem robót są zakłady koncernu w York w stanie Pennsylwania.\nPierwsze seryjne M2A4 Bradley zostały dostarczeniu US Army na początku czerwca bieżącego roku. Najnowsza wersja otrzymała nowe (optoelektroniczne) systemy obserwacyjne, układ zarządzania polem walki Force XXI Battle Command Bridge and Below, wozy otrzymały także pomocniczy agregat APU. Dodatkowo poprawiono mobilność poprzez zwiększenie mocy silnika do 675 KM.\nBAE Systemsm2a4 bradleywojsko


Himalaistów zaczyna dzielić rywalizacja. Piotr Ciszewski o zimowej wyprawie na K2 - Sport - Newsweek.pl\nPolska wyprawa na K2 przeżywa kryzys. Kontuzjowany jest Adam Bielecki, Denis Urubko krytykuje sposób zdobywania góry, a himalaiści po nieudanej próbie zdobycia szczytu drogą Basków muszą zaczynać wspinaczkę od początku. Kończy się też czas. O problemach wyprawy w programie Tomasza Lisa opowiada Piotr Ciszewski.\nah Ostatnia aktualizacja: 14.02.2018\nPo brawurowej akcji ratunkowej, która nadciągnęła na Nanga Parbat spod K2, oczy Polaków zwróciły się w kierunku Himalajów. Wyprawa, która ma na celu pierwsze zimowe wyjście na drugi z najwyższych szczytów świata, jest jednym z najbardziej komentowanych wydarzeń sportowych tego roku. Niestety himalaistom wcale to nie pomaga, a warunki pogodowe i problemy w zespole tylko pogarszają sytuację.\nNiedawno podano informację o kontuzji Adama Bieleckiego, jednego z dwóch wspinaczy, który wyruszył na poszukiwanie uwięzionej na Nanga Parbat na 6000 tysiącach metrów francuskiej himalaistki Elisabeth Revol - na wspinającego się himalaistę osunął się kamień, kalecząc mu nos. Bielecki na kilka dni musi przerwać wspinaczkę. Zdecydowanie gorsza kontuzja przytrafiła się alpiniście Rafałowi Froni, który podczas wyprawy pełnił też rolę filmowca. W piątek podczas schodzenia do obozu, spadający kamień złamał mu przedramię. Polak został przetransportowany do szpitala i wrócił do kraju.\nDrugi himalaista uczestniczący w akcji ratunkowej na Nanga Parbat i razem z Bieleckim przymierzany do roli zdobywcy K2 Denis Urubko napisał natomiast na swoim blogu, że aktualny stan pracy polskiego zespołu nie przyprawia go o zachwyt. „Matematyka jest prosta: zaczęliśmy z 5100 m, dotarliśmy na 6500, potrzeba 7950. Wniosek: nie jest to połowa drogi. To co dzieje się w internecie oraz heroiczne nastroje zespołu przypominają mi rok 2003” - napisał. Co gorsze wyznaczona przez himalaistów droga Basków, którą mieli zdobyć szczyt, okazała się nieskuteczna. Co to oznacza? Wspinaczkę trzeba zaczynać niemal od początku, zakładając na nowo obozy i przygotowując liny oraz poręcze.\nHimalaista, zdobywca Mount Everest Piotr Ciszewski w programie Tomasza Lisa tłumaczy, że na himalaistów powoli zaczyna też działać presja czasu. Mają jeszcze kilka tygodni na to, by spróbować zdobyć szczyt przed wiosną. W takich spartańskich warunkach - na wysokości i przy wyniszczającym chłodzie - zapewne kończą im się już siły. Alpinista wspomina też, że w zespole może pojawiać się coraz większa rywalizacja, która rozbija pracę grupy. Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 potrwa jeszcze maksymalnie sześć tygodni. Wspinacze w tym czasie muszą wspiąć się na wysokość 8611 metrów.\nJesteś miłośnikiem sportów zimowych? Koniecznie przeczytaj książki o Himalajach.


Zapytania ofertowe do 17.03.2021 Archives - OSiR Wyspiarz\nOSiR Wyspiarz Ogłoszenia Zapytania ofertowe do 17.03.2021\nPostępowanie dot. badania, poboru i transportu wody basenowej dla obiektu Uznam Arena 01/04/UA/2021\nWitam, uprzejmie informuję Państwa iż na stronie Platforma zakupowa.pl zostało opublikowane postępowanie nr 01/04/UA/2021 dotyczące: Badania wody basenowej (mikrobiologia i fizykochemia), wraz z poborem i transportem do laboratorium zgodnie z Harmonogramem poboru (od II poł. kwietnia do I poł grudniaCzytaj więcej\nZapytanie Ofertowe 3/OS/2021 na Wymianę 77,5mb ogrodzenia terenu Stadionu miejskiego w Świnoujściu\nZamawiający informuję, że prowadzi postepowanie pn.: Wymianę 77,5mb ogrodzenia terenu Stadionu miejskiego w Świnoujściu SYGNATURA POSTĘPOWANIA: 3/OS/2021 Wszelkie informacje oraz dokumenty znajdują się pod adresem: https://platformazakupowa.pl/transakcja/441184\nPLATFORMA ZAKUPOWA OSiR „Wyspiarz”\nSzanowni Państwo, Wychodząc naprzeciw zmianom prawnym, które wymuszają elektronizację zamówień publicznych, uruchamiamy Platformę Zakupową, która będzie podstawowym narzędziem komunikacji z Wykonawcami w trakcie prowadzonych postępowań przetargowych w zakresie zakupów poniżej (postępowania regulaminowe) oraz powyżej progu (zgodnie z Prawem zamówieńCzytaj więcej\nZAPYTANIE OFERTOWE nr 1/BP/2021 – Wykonanie prac hydrograficznych na akwenie Basenu Północnego oraz przy nabrzeżu nr 4 i 13/1 w Świnoujściu\nZamawiający: Nabywca: Gmina Miasto Świnoujście ul. Wojska Polskiego 1/5, 72-600 Świnoujście NIP: 855-15-71-375 Odbiorca: Ośrodek Sportu i Rekreacji „Wyspiarz”, ul. Matejki 22,72-600 Świnoujście Zaprasza do złożenia ofert na : „Wykonanie prac hydrograficznych na akwenie Basenu Północnego oraz przy nabrzeżu nrCzytaj więcej\nZapytanie ofertowe nr 1 KR.251.2.2021 na: zadanie „Dostawa 5 szt. paneli prysznicowy AQUI BASIC dla obiektu Ośrodka Sportu i Rekreacji „Wyspiarz” – Kempingu Relax w Świnoujściu”\nOśrodek Sportu i Rekreacji „Wyspiarz” w Świnoujściu zaprasza do składania ofert w zapytaniu ofertowym nr KR.251.2.2021 na: zadanie „Dostawa 5 szt. paneli prysznicowy AQUI BASIC dla obiektu Ośrodka Sportu i Rekreacji „Wyspiarz” – Kempingu Relax w Świnoujściu” Tryb zamówienia:Czytaj więcej


wypożyczalnia osuszaczy powietrza\nPodczas kursu na zawodowego elektryka coraz częściej możemy spotkać się z różnymi rodzajami programowania. Otóż, jak może niewiele osób wie, odpowiednie zaprogramowanie urządzenia jest często połączone z jego typowo elektrycznymi funkcjami. Dlatego też wielu specjalistów w zakresie naprawy instalacji elektrycznych musi posiadać także wiedzę z zakresu pisania programów, które odpowiednio pokierowałyby działaniami urządzenia. W dzisiejszych czasach coraz więcej sprzętów jest uzbrojonych w skomplikowane elementy elektryczne, którym muszą zostać zadane odpowiednie nastawy tak, aby cały układ działał sprawnie.\nElektryk w przemyśle\nWielkie zakłady przemysłowe wymagają ciągłego dozoru ze strony elektryków. W takich miejscach instalacje elektryczne pracują przecież przez całą dobę, nie wyłączając zazwyczaj dni świątecznych i tak dalej. Często ciągłość produkcji sprawia, że prowadzenie takich procesów jest opłacalne. Zakłady produkcyjne są często miejscami, w których specjalista od elektryczności może znaleźć dobrze płatną pracę. Wiąże się to z wieloma obowiązkami odnośnie najczęściej wielu instalacji. Co więcej, pracę w przemyśle może znaleźć wiele osób, ponieważ wielkotonażowej produkcji towarzyszy duże zatrudnienie, również w dziedzinie elektryki.\nDodane: 27-10-2017 02:33\nPowrót do pełnej wersji: wypożyczalnia osuszaczy powietrza


bios Kruger&Matz Explore 1402 - Forum Pasja Informatyki\nbios Kruger&Matz Explore 1402\npytanie zadane 27 stycznia 2018 w Sprzęt komputerowy przez Radek1992 Nowicjusz (170 p.)\nWitam. Czy ktoś z Was mógłby mi podpowiedzieć, jak uruchomić bios w Kruger&Matz Explore 1402 ?\nodpowiedź 27 stycznia 2018 przez Kacpermysza Obywatel (1,040 p.)\nwybrane 27 stycznia 2018 przez Radek1992\nWyłącz komputer, po czym podczas uruchamiania przytrzymaj ESC + F2. Daj znać czy zadziałało ;) Ewentualnie spróbuj również ESC + DEL.\nkomentarz 27 stycznia 2018 przez Radek1992 Nowicjusz (170 p.)\nDziała. Dziękuję za pomoc :)\nkomentarz 27 stycznia 2018 przez Kacpermysza Obywatel (1,040 p.)\n3 odpowiedzi 243 wizyt\n2 odpowiedzi 1,611 wizyt\nPasjonatów: 7 Gości: 285


Slow Ring przyspiesza. A powinno być jeszcze więcej\nDotychczas w kręgu Slow Ring testerzy Windows 10 Redstone 5 mieli jedynie trzy kompilacje, które ukazały się w około miesięcznych odstępach. To świadczyło tylko o tym, że krąg wolnych aktualizacji jest praktycznie martwy. Teraz Slow Ring przyspiesza, a wszystko wskazuje na to, że kompilacji będzie jeszcze więcej.\nOczywiście spowodowane jest to finalizacją prac nad kolejną wielką aktualizacją, mianowicie Windows 10 October 2018 Update, której premiery spodziewamy się w połowie października. Kompilacja, o której mowa, nosi numer 17744 i trafiła wczoraj do tych z Was, którzy zapisani są do Slow Ring. Co ważne, build ten posiada jedną bardzo ważną poprawkę, której zabrakło gdy ta kompilacja trafiła do Fast Ring. Mowa o błędzie wysypywana się systemu do GSOD, kiedy wylogujemy się z naszego profilu użytkownika lub wyłączymy komputer. Błąd ten już nie istnieje w kompilacji 17744 w kręgu Slow Ring. Poniżej przedstawiamy pełną listę zmian.\nCo nowego w kompilacji 17744 dla PC?\nRozwiązano problem z wysypywaniem się systemu do GSOD, kiedy wylogujemy się z naszego profilu użytkownika lub wyłączymy PC;\nRozwiązano problem z wysypywaniem się systemu do GSOD przy próbie usunięcia lokalnego katalogu zsynchronizowanego z OneDrive;\nRozwiązano problem z wysypywaniem się niektórych aplikacji w trakcie wysyłania aktywności do Timeline;\nRozwiązano problem z Cortaną, wysypującą się podczas włączania porad i wyszukiwania w Sieci;\nRozwiązano problem z sekcją Udostępniania w pobliżu, która nie była widoczna w menu Udostępniania, choć w praktyce powinna być dostępna;\nRozwiązano problem z Microsoft Edge, który wyświetlał zawartość okna poza jego właściwym obramowaniem;\nRozwiązano problem z menu sprawdzania pisowni w Microsoft Edge, które pojawiało się w niewłaściwym miejscu, gdy prawym przyciskiem myszy klikaliśmy nieprawidłowo napisane słowo;\nRozwiązano problem z otwieraniem Worda z poziomu dokumentu w Word Online u użytkowników z Windows 10 w trybie S;\nRozwiązano problem z Narratorem - po przełączeniu na pole zaznaczania z wyświetlaczem Braille'a wyświetlany stan jest teraz aktualizowany, a informacja kontrolna pojawia się na wyświetlaczu.\nPo pierwszej konfiguracji zestawu Windows Mixed Reality w tej kompilacji może być konieczne ponowne sparowanie kontrolerów ruchu, by stały się widoczne.