Pomiar i ograniczanie hałasu w miejscu pracy | 3M w Polsce\nOchrona słuchu — Ograniczanie\nOgraniczanie hałasu w miejscu pracy\nJeżeli w miejscu pracy panuje hałas, należy rozważyć zastosowanie środków jego ograniczania, tak aby zmniejszyć narażenie pracowników.\nCzy możemy ograniczać hałas?\nKoncepcja hierarchii środków zaradczych jest dobrze ugruntowana w obszarze bezpieczeństwa i higieny pracy. Mówiąc najprościej, skuteczniejszym rozwiązaniem jest wyeliminowanie lub zmniejszenie dotkliwości zagrożenia niż zmiana sposobu pracy ludzi albo wymaganie od pracowników noszenia sprzętu ochronnego.\nNa przykład pracodawca może przyjąć podejście „kupuj ciche”, specyfikując mniej hałaśliwy sprzęt i procesy już podczas fazy projektowania. Jednak gdy ograniczenie emisji hałasu nie jest możliwe, istnieją różne metody zmniejszenia ryzyka uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem, na przykład poprzez opracowanie rozwiązania technicznego lub zastosowanie polityki administracyjnej ograniczającej narażenie na hałas.\nInżynieryjne środki zaradcze polegają na modyfikowaniu urządzeń, procesów lub środowiska w taki sposób, aby zmniejszyć ilość energii akustycznej wytwarzanej lub przekazywanej pracownikom. Często najskuteczniejszym podejściem jest identyfikacja i redukcja źródła hałasu w oparciu o wyniki badania możliwości ograniczenia hałasu.\nAdministracyjne środki zaradcze to zasady mające na celu obniżenie ekspozycji na hałas poprzez ograniczenie czasu, jaki pracownicy spędzają w obszarach o wysokim natężeniu hałasu. Zasady te są często konieczne, gdy środki techniczne okazują się niewykonalne lub nieopłacalne.\nJest uważane za najskuteczniejszą metodę zmniejszenia zagrożenia hałasem.\nMożna osiągnąć poprzez specyfikowanie cichego sprzętu w trakcie projektowania procesu, zastosowanie inżynieryjnych środków zaradczych lub wdrożenie administracyjnych środków zaradczych.\nMoże to umożliwić firmie na zmniejszenie liczby pracowników objętych programem ochrony słuchu.\nPobierz definicje ochrony słuchu (PDF, 369.50 KB)\n• Krzywa ważona A\n• „Kupuj cicho”\n• Tłumienie (hałasu)\n• Badanie hałasu\n• Średnia ważona w czasie\nKorzyści z ograniczania hałasu\nPracodawcy, którzy redukują hałas różnymi metodami, mogą odnotować szereg korzyści:\nZmniejszenie ryzyka uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem (NIHL) i powiązanych problemów zdrowotnych wśród pracowników.\nWyeliminowanie lub zmniejszenie kosztów i czasu poświęconych na wdrożenie programu ochrony słuchu, gdy działania na rzecz ograniczenia hałasu zmniejszą narażenie pracowników na hałas poniżej krajowego poziomu działania.\nZmniejszenie ogólnej liczby używanych ochronników słuchu.\nZwiększenie wyboru pasujących urządzeń do ochrony słuchu.\nPoprawa komunikacji bezpośredniej i radiowej poprzez ograniczenie hałasu tła zakłócającego zrozumiałość mowy.\nŁatwiejsze przestrzeganie krajowych przepisów dotyczących narażenia na hałas w miejscu pracy.\nPokazywanie pracownikom, że ich pracodawca poważnie myśli o zmniejszeniu zagrożenia hałasem.\nPierwsze kroki z ograniczaniem hałasu\nNa pewno warto poprosić inżyniera ds. ograniczania hałasu, aby ocenił sytuację firmy i jej rozwiązania projektowe, ale niezwykle pomocne jest również włączenie osób pracujących w hałaśliwym otoczeniu do zespołu pracującego nad znalezieniem sposobów na obniżenie poziomu hałasu. Konsultant może wnieść ogromną wiedzą techniczną, ale ludzie, którzy spędzają całe dnie w hałasie, mogą podpowiedzieć najpraktyczniejsze i najprostsze rozwiązania, ponieważ dobrze znają procesy i sprzęt.\nTo może wydawać się oczywiste, ale proces kontrolowania niebezpiecznego hałasu w miejscu pracy nie może się rozpocząć, dopóki pracodawca nie zakończy oceny zagrożenia hałasem i nie przeanalizuje wyników. Monitorując hałas w różnych częściach obiektu i przeprowadzając badania hałasu dotyczące różnych procesów, zadań i narzędzi, pracodawca zbierze dane niezbędne do zidentyfikowania grup pracowników i obszarów, gdzie kontrola hałasu jest najbardziej potrzebna. Dzięki temu nauczy się jak kontrolować hałas, tak, aby uzyskać z tego jak największe korzyści. Następnie można przeprowadzić bardziej szczegółową kontrolę hałasu, aby zidentyfikować źródła hałasu i wybrać najbardziej odpowiednie rozwiązanie w celu kontrolowania hałasu.\nKrok 2. „Kupuj ciche”\nProjektowanie i wytwarzanie urządzeń i procesów mniej hałaśliwych, jest bardziej efektowne i wydajniejsze ekonomicznie niż późniejsze wdrażanie kontroli hałasu. „Kupuj cicho ” to rodzaj podejścia, które kładzie nacisk na eliminowanie lub kontrolowanie zagrożenia poprzez określone maszyn lub narzędzia, które wytwarzają mniejszy hałas. Osiąga się ten cel dzięki nowym procesom produkcyjnym lub dzięki wymianie starszych urządzeń i procesów.\nKrok 3. Zdecyduj, które źródła hałasu stanowią największe zagrożenie\nPriorytetowe traktowanie potencjalnych projektów kontroli hałasu stanowi ważny krok w kierunku osiągnięcia ekonomicznego wyniku. Choć może wydawać się to logiczne, że należy skupić uwagę na najwyższym źródle hałasu w miejscu pracy, to jednak znaczący spadek narażenia pracowników na hałas osiągnąć można najpierw kontrolując hałas bliżej miejsca, w którym pracuje duży odsetek pracowników. Niektóre elementy sterowania hałasem są dość tanie, a kiedy osiągają zamierzone efekty, mogą stać się ogromnym wsparciem dla pracowników i kierownictwa.\nKrok 4. Rozważ opcje ograniczenia hałasu\nCzęsto konieczne jest wdrożenie wielostronnego podejścia obejmującego zarówno kontrole inżynieryjne, jak i administracyjne\nKontrola techniczna może obejmować modyfikacje źródła hałasu oraz ścieżki dźwiękowej. Inżynier kontroli hałasu może pomóc w ocenie skuteczności różnych elementów sterujących dla unikalnej sytuacji akustycznej, w tym: izolatorów, obudów, tłumików, absorberów i barier;\nZ technicznego punktu widzenia kontrole administracyjne mogą być mniej skomplikowane, lecz mogą być uciążliwe, jeśli w grę wchodzą rozległe zmiany harmonogramów pracy i organizacji pracy. Nie zawsze trudno ustalić limity czasowe dla pracowników pracujących w określonych obszarach lub wykonujących określone zadania, ale wprowadzenie takich limitów może stworzyć dodatkową różnorodność w twoim programie ochrony słuchu.\nKrok 5. Oceń wykonalność\nPracodawcy są zobowiązani do kontrolowania hałasu w sposób szczegółowy zgodnie z Dyrektywą 2003/10/EC. Dość prosto można wykazać czy konkretne rozwiązanie kontroli hałasu jest technicznie wykonalne, natomiast ekonomiczne może być trudniejsze do oceny.\nNiektóre z pytań, które należy rozważyć, to:\nCzy obniżenie poziomu dźwięku, który można osiągnąć za pomocą określonej kontroli hałasu, jest na tyle znaczące, aby umotywować koszty związane z kosztami programu ochrony słuchu?\nJakie są koszty początkowe instalacji, a jakie są koszty długoterminowego utrzymania kontroli?\nJaki wpływ będą miały kontrole na procesy w naszym zakładzie i organizacje pracy? Jak wpłynie to na efektywność?\nKrok 6. Oceń skuteczność środków zaradczych\nWykonaj pomiary hałasu w trakcie kontroli i w późniejszym czasie, aby zweryfikować i udokumentować wyniki. Ustal harmonogram monitorowania skuteczności materiałów i mechanizmów kontroli hałasu, kiedy będą już miały kilka lat, ponieważ zużywają się one w miarę upływu czasu. Ilekroć wprowadzane są zmiany w procesach i produkcji, sprawdź, jaki może być efekt w zakresie istniejących kontroli hałasu.\nWartości graniczne narażenia i wartości działania (oddziaływania narażenia) są wyszczególnione w europejskiej dyrektywie o czynnikach fizycznych (hałas) 2003/10/WE. Odpowiednie ochronniki słuchu muszą być udostępnione pracownikom po osiągnięciu dolnej wartości działania, a ich noszenie musi być ściśle egzekwowane po osiągnięciu górnej wartości działania. Należy też jasno wytłumaczyć cel używania ochronników słuchu, czyli obniżenie odbieranego hałasu do dopuszczalnej wartości.\nUżywanie ochronników słuchu jako alternatywy dla technicznych metod ograniczania hałasu\nJeżeli hałasu nie można ograniczyć u źródła do oczekiwanych wartości granicznych to zgodnie z europejską dyrektywą o czynnikach fizycznych (hałas) 2003/10/WE, pracodawcy muszą zapewnić odpowiednie ochronniki słuchu oraz dopilnować ich poprawnego używania w wyznaczonych obszarach. Norma europejska EN 458:2016 zawiera wyczerpujące informacje na temat prawidłowego doboru, użytkowania i konserwacji ochronników słuchu. Dokument rekomenduje testy dopasowania ochronników słuchu jako sposób na poprawę skuteczności ich działania w warunkach rzeczywistych również 3M zdecydowanie zaleca takie testy, ponieważ jest to skuteczny sposób szkolenia i motywacji.\nPodstawy ograniczania hałasu\nW najbardziej podstawowym sensie ograniczenie narażenia pracowników na hałas można osiągnąć poprzez zastosowanie technik ograniczania hałasu w jego źródle, na dorodze propagacji lub bezpośrednio u odbiorcy.\nŹródłem hałasu jest wibrujący obiekt — maszyna lub narzędzie wytwarzające w trakcie pracy drgania, które emitowane są na stanowisku pracy w postaci hałasu.\nHałas rozchodzi się głównie w powietrzu, ale także może przenikać przez lite przeszkody, takie jak podłogi, ściany i okna.\nW ochronie słuchu odbiorcą jest pracownik.\nPrzykłady administracyjnych metod ograniczania hałasu\nMetody administracyjne to zasady mające na celu obniżenie ekspozycji na hałas poprzez ograniczenie czasu, jaki pracownicy spędzają w obszarach o wysokim poziomie hałasu. Zasady te są często konieczne, gdy środki techniczne okazują się niewykonalne lub nieopłacalne.\nUruchamiaj hałaśliwe urządzenia i wykonuj hałaśliwe procesy, gdy jest mniej pracowników, na przykład w nocy\nWyłączaj źródła hałasu między zadaniami lub gdy są obecni pracownicy\nOgranicz dostęp do hałaśliwych obszarów\nZmieniaj pracownikom stanowiska w ciągu dnia, tak aby nie byli cały czas narażeni na hałas\nUstalaj limity czasowe dla niektórych prac lub używania hałaśliwych narzędzi\nPrzykłady technicznych metod ograniczania hałasu\nTechniczne metody polegają na modyfikowaniu urządzeń, procesów lub środowiska w taki sposób, aby zmniejszyć ilość energii akustycznej emitowanej lub docierającej do pracowników. Często najskuteczniejszym podejściem jest identyfikacja i redukcja źródła hałasu w oparciu o wyniki badania możliwości ograniczenia hałasu.\nRegularnie konserwuj narzędzia i sprzęt (np. smaruj przekładnie, wymieniaj uszczelki itp.)\nOgraniczaj wibracje, gdzie tylko to możliwe\nZmodyfikuj proces lub metodę produkcji, np. zmieniając:\nelementy sterowania mechanicznego\nStosuj wibroizolację wykorzystując wibroizolatory, maty wibroakustyczne, itd., aby zapobiec przenikaniu hałasu przez podłogi lub ściany\nObuduj źródło hałasu\nUmieść barierę akustyczną między źródłem hałasu a pracownikiem\nIzoluj pracownika od źródła hałasu w pokoju lub kabinie dźwiękoizolacyjnej\nZamontuj materiały dźwiękochłonne, aby zminimalizować bezpośrednie przenoszenie dźwięku i jego odbicie\nUżywaj monitoringu i zdalnego sterowania, aby umożliwić pracownikom obsługę urządzeń z miejsca bardziej oddalonego od źródeł hałasu\nPrzeprowadź szkolenie pracowników w zakresie korzystania z narzędzi lub wykonywania zadań w taki sposób, aby wywoływało to mniejszy hałas\nWymagaj od pracowników noszenia ochronników słuchu\nIlustracje poglądowe o ograniczaniu hałasu wykorzystano dzięki uprzejmości Associates in Acoustics, Inc.\nWibroizolatory, pianki lub inne materiały tłumiące są stosowane w celu ograniczenia przenoszenia dźwięku ze źródeł hałasu na podłogi, ściany lub połączone urządzenia.\nNa przykład tłumiki drgań na każdym wsporniku silnika zamontowanego na podłodze zmniejszają energię dźwięku przekazywaną do podłogi i reszty budynku.\nUmieszczanie na obiekcie materiałów takich jak pianka, żywica lub taśma albo zmodyfikowanie go w taki sposób, aby mniej wibrował.\nNa przykład pokrycie zewnętrznej części metalowego pojemnika żywicą zmniejszy wibracje powstające podczas wrzucania do niego różnych rzeczy.\nUmieszczanie ekranów lub przegród akustycznych na drodze propagacji dźwięku zwiększa pochłanianie i odbijanie dźwięku\nNa przykład umieszczenie ściany lub obudowy wokół sprężarki umożliwi pracownikom przebywanie bliżej urządzenia przy mniejszym narażeniu na bezpośredni hałas\nZamiana lub modyfikowanie elementów głośnego urządzenia, aby zmniejszyć hałas\nNa przykład wymiana dyszy na cichszą pneumatyczną lub wymiana stalowych kół w wózku na ciszej pracujące koła gumowe\nWprowadzenie w procesie zmian powodujących jego mniejszą hałaśliwość\nNa przykład zmniejszenie odległości, z jakiej części wpadają do kosza, tak aby powstał mniejszy hałas\nMateriały dźwiękochłonne umieszczone w danym obszarze w celu zmniejszenia odbicia i nakładania się dźwięku\nNa przykład umieszczenie elementów pochłaniających na twardej powierzchni, aby zmniejszyć odbicie dźwięku w pomieszczeniu\nKorzyści płynące z efektownej kontroli hałasu (opisane powyżej) można rozszerzyć poprzez wdrożenie polityki „kupuj cicho”.\nDlaczego kupować cicho? Przyjęty z Państwowego Instytutu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy Stanów Zjednoczonych*\nMożna zapobiegać uszkodzeniu słuchu wywołanemu hałasem, jeśli dzienny poziom narażenia na hałas zmniejsza się do wartości granicznych narażenia na dobę określonych w dyrektywie 2003/10 / EC. „Kupowanie cicho ” może pomóc pracodawcom pozostać poniżej dozwolonego poziomu narażenia. Wymieniając już w trakcie procesu projektowania sprzęt na mniej hałaśliwy może to pomóc pracodawcom uniknąć kosztownych kontroli hałasu po dokonaniu długoterminowych zakupów i podjęciu zobowiązań.\nZalety kupowania cicho\nZmniejszenie ryzyka utraty słuchu.\nObniżenie długoterminowych kosztów testów audiometrycznych, środków ochrony indywidualnej i odszkodowań dla pracowników. Oszczędności te dotyczą szerokiej gamy maszyn i urządzeń.\nPomaga firmom w przestrzeganiu przepisów europejskich i krajowych.\nOgraniczenie wpływu hałasu na społeczność.\nOszacowanie zaoszczędzonych kosztów\nNarzędzia, których możesz użyć do oceny efektywności kosztowej podejścia „kupuj cicho” są dostępne tutaj.\nPrzykłady skutecznych strategii kontroli\nProgram Safe-In-Sound przyznaje nagrody pracodawcom i innym organizacją, które odniosły sukces wdrażając programy zapobiegania utraty słuchu i zastosowały innowacyjne podejścia do kontroli narażenia pracowników na hałas. Dowiedz się więcej na www.safeinsound.us.\nZachęcenie personelu technicznego do proponowania rozwiązań problemów związanych z hałasem poprzez przeprowadzanie „konkursu na ograniczanie hałasu”.\nWykrywanie nieszczelności w systemach wykorzystujących sprężone powietrze, aby obniżyć koszty energii i zmniejszyć narażenie na hałas.\nIle kosztuje program ochrony słuchu rocznie na jednego pracownika? Ile można zaoszczędzić, zmniejszając narażenie na hałas poniżej poziomu działania?\nWdrożenie polityki „kupuj ciche” mającej zapewnić, że żadne dodatkowe źródła hałasu nie są wprowadzane do obszarów produkcyjnych.\nWyznaczenie celu, jakim jest zrealizowanie co najmniej jednego projektu ograniczania hałasu rocznie.\nMierzenie hałasu po zrealizowaniu projektu ograniczania hałasu w celu stwierdzenia, czy projekt przyniósł zmiany na lepsze.\nProwadzenie dziennika wszystkich projektów ograniczania hałasu.\nAktualizowanie dokumentacji narażenia pracowników na hałas o nowe wyniki i sprawdzanie czy są lepsze o poprzenich.\nStworzenie strategicznego planu stopniowego obniżania narażenia na hałas, gdzie w pierwszej kolejności zajmujecie się kwestiami o najwyższym priorytecie.\nMateriały do nauki o ograniczaniu hałasu\nPRZEJDŹ DALEJ: KROK 3 - DOBÓR


Oprogramowanie Enova zostało zrobione przez grono profesjonalistów. Najlepsi projektanci, programiści i testerzy działali bez wytchnienia przez wiele lat, aby doprowadzić artykuł do doskonałości. Ich doskonałość to więcej długie lata ścisłej zgody z klientami, jacy potrafią brać na dwudziestoczterogodzinne wsparcie przez siedem dni w tygodniu. Każdy z klientów uważany jest indywidualnie. Swoja i ścisła współpraca pozwoliła rozwijać oprogramowanie tak, aby zostało się jeszcze milsze a wciąż praktyczniejsze, żebym nie było sobie prostych na placu IT.\nProgram Enova Kadry tudzież Płace to oprogramowanie skutecznie wspomagające zarządzanie kapitałami pomocnymi w wszystkiej firmie. Radzi sobie z przedsiębiorstwami zatrudniającymi z kilku do nawet kilku tysięcy pracowników. Program ten odwzorowuje złożoną strukturę organizacyjną spółki z dużą możliwością i skutecznością. Oprogramowanie spełnia wszystkie wymagania polskiego ustawodawstwa. Zarówno jeżeli szuka o ewidencję danych kadrowych, naliczanie składek ZUS, podatków, wynagrodzeń czy zasiłków chorobowych. Oprogramowanie jest przeznaczone dla rozmaitej rzeszy odbiorców. Potrafią nimi stanowić między innymi pracownicy zarządu, biur rachunkowych, firmy dające usługi z poziomu rachuby prac lub ewidencji kadr, a i sami pracownicy działu kadr i płac.\nWarto zaufać spółce z długoletnim doświadczeniem. Wybierz oprogramowanie Enova Kadry zaś Płace dla rozwoju także piękniejszego zarządzania naszą marką. Program daje pomoce w obszarze usprawniania procesów zarządzania działu HR, wydajności systemu, minimalizowania ryzyka błędów, automatyzacją procesów, błyskawicznym i intuicyjnym dojazdem do całych wiedz o ludziach. Oprogramowanie pozwala oszczędzać czas pracy działu HR i działa ten dział w potach jego codziennej pracy. Program gwarantuje pełną zgoda z całymi normami i warunkami ustawowymi funkcjonującymi na całkowitym obszarze naszego świecie.\nWybierz oprogramowanie Enova Kadry zaś Płace i przekonaj się, że o. Sztab informatyków jest jednoznaczny jest dwadzieścia cztery godziny na dobę siedem dni w tygodniu do Twojej dyspozycji. Pomogą zainstalować, skonfigurować i uruchomić oprogramowanie, przygotować firmowy system informatyczny do książki z centrum programowym.\nLekarz stomatolog nowa sol


TRUDNA DO USTALENIA ROLA – Medycyna\nGrudzień 20, 2014 Ekologia- wybór przyszłości Brak komentarzy\nTRUDNA DO USTALENIA ROLA\nTrudna do ustalenia w tej sprawie jest chociażby rola lasów, z jednej strony pochłaniających dwutlenek węgla, z drugiej, przy spalaniu, będących jego źródłem w atmosferze. Jednak największym, stałym,, nie zbilan¬sowanym źródłem związków węgla są paliwa kopalne, które w skali dziesięcioleci praktycznie się nie odnawiają. Wracając do związków oceaniczno-atmosferycznych trzeba zauważyć, że zmniejszona koncentracja związków węgla w przypowierzchniowych warstwach oceanu wynika przede wszystkim z intensywności fotosyntezy roślin wodnych, głównie glonów. Zmniejszenie jej intensywności, spowodo¬wane np. spadkiem przezroczystości wód wskutek zanieczyszczenia, może gwałtownie zmniejszyć możliwość pochłaniania dwutlenku węgla.


Leki na potencję – działanie, bezpieczeństwo\nLeki na potencję przeznaczone są dla mężczyzn w sytuacjach, gdy następuje spadek libido lub kłopoty z osiągnięciem wzwodu. Problem ten dotyczy aż jednego na pięciu mężczyzn. Jak wybrać odpowiedni i skuteczny lek na potencję? W jaki sposób działają\nLeki na potencję przeznaczone są dla mężczyzn w sytuacjach, gdy następuje spadek libido lub kłopoty z osiągnięciem wzwodu. Problem ten dotyczy aż jednego na pięciu mężczyzn. Jak wybrać odpowiedni i skuteczny lek na potencję? W jaki sposób działają tego typu preparaty i czy są one bezpieczne dla zdrowia?\nDo psychologicznych przyczyn problemów z osiągnięciem erekcji są: stres, niepewność, niepokój, problemy w relacjach między partnerami, brak zainteresowania partnerką, depresja i inne choroby psychiczne.\nDo fizjologicznych przyczyn kłopotów z erekcją zalicza się:\nuszkodzenie przepływu krwi i impulsów nerwowych do penisa,\nprzewlekłe stosowanie leków – środki moczopędne, przeciwdepresyjne, uspokajające, leki na nadciśnienie i zaburzenia rytmu serca, leki na chorobę wrzodową,\nLeki na potencję dostępne w aptekach bez recepty to zazwyczaj preparaty w postaci suplementów diety, wykazujące się niską skutecznością. W swoim składzie zawierają niewielkie stężenie ziół, co przekłada się na znikomy efekt.\nLeki na potencję – jak wybrać skuteczny preparat?\nW sytuacji, gdy mężczyzna chciałby uniknąć wizyty w gabinecie lekarskim do wyboru pozostają mu preparaty ziołowe, nie wymagające okazania recepty. Aby jednak mieć pewność osiągnięcia oczekiwanego rezultatu i pokonać problem z erekcją warto jeszcze przed pójściem do apteki udać się do specjalisty – urologa lub seksuologa.\nWarto także wiedzieć, aby leki na potencję nabywać zawsze w sprawdzonych miejscach, czyli w aptekach. Często zdarzają się ,,okazje” kupna tego typu preparatów w Internecie lub nawet na miejskich bazarach. Takie rozwiązania z pewnością nie dają gwarancji skuteczności, a tym bardziej bezpieczeństwa.\nLeki na potencję – działanie\nLeki na potencję pobudzają układ krążenia, zwiększając tym samym drożność naczyń krwionośnych. W momencie, gdy mężczyzna staje się naturalnie podniecony, do penisa napływa więcej krwi, czego efektem jest jego twardość. Oprócz działania na fizyczność mężczyzny, leki na potencję poprawiają także komfort psychiczny oraz pewność siebie.\nLeki na potencję są pomocne w sytuacjach, gdy problem z erekcją jest wynikiem zaburzeń w obrębie układu krążenia lub np. nałogu palenia papierosów.\nKiedy leki na potencję nie działają?\nNależy wiedzieć, że istnieją sytuacje, kiedy zastosowanie leków na potencję nie przynosi oczekiwanych skutków. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy powodem braku erekcji są czynniki psychiczne, a w szczególności depresja czy przewlekły, nadmierny stres – w takich sytuacjach tabletki na erekcję nie przyniosą żadnych korzyści.\nLeki na potencję są bezpieczne dla zdrowia mężczyzn. Szczegółowe badania naukowe potwierdziły, że nie mają one negatywnego wpływu na układ krążenia. Żadne z przeprowadzonych badań nie wykazało występowania działań niepożądanych i niekorzystnych skutków dla układu krwionośnego. Preparaty na erekcję zwiększające przepływ krwi działają regenerująco na nabłonki naczyń. Leki na potencję są także czasem wykorzystywane w profilaktyce choroby niedokrwiennej serca. Tabletki na potencję nie przyczyniają się do zwiększenia ryzyka zachorowania na nadciśnienie. Przed zastosowaniem leków na potencję warto skontaktować się z lekarzem.


Autor: kry o 18:37 12 komentarzy:\nPrzyszedł bankier i zapytał jak się mieszka\nBlog, choć wiem, że haniebnie wręcz go zaniedbuję, tak jak przynosił kiedyś, tak przynosi i teraz rozmaite historie, ludzi, pytania, spotkania. Zawsze mnie zaskakuje ten odzew, a wyobrażam sobie jakie doświadczenia mają blogerzy z tysiącami czytelników dziennie. Zdarzały mi się różne absurdalne propozycje, od poszukiwania zaginionego dziadka partyzanta do prośby o znalezienie mieszkania w bardzo konkretnych budynkach poprzez psychodelicznego artystę, który sprzedając swoje dzieła chciał mnie wciągnąć w ratowanie dzieci ofiar wojny w Bośni (nie zważając na fakt, że zazwyczaj te dzieci są już dorosłe). Było też spotkanie z bardzo sympatycznym biurem podróży planującym wycieczki szlakiem Andricia dla niemieckich turystów (pozdrawiam panów!) oraz parę osób prywatnych, z którymi do spotkania doszło. Nie wspominając już o dziesiątkach listów z odpowiedziami na pytania dotyczące Sarajewa. Ale powiem szczerze, że jak napisała do mnie pani Malwina Wrotniak z portalu finansowego Bankier.pl to się jednak zdziwiłam, bo co jak co, ale do finansów to mi daleko, z której strony by na nie nie patrzeć. Ale wkrótce się okazało, że bankier.pl nie zajmuje się tylko kursem franka, zestawieniami giełdowymi, ale też opisuje życie Polaków mieszkających w różnych dziwnych miejscach i stara się pokazać realia życia tam panujące. Pomysł jest wdzięczny, bezpretensjonalny i kiedy zaproszono mnie do udzielenia wywiadu w ramach cyklu Tam mieszkam chętnie się zgodziłam. Bo ja po prostu lubię mówić o Bośni.\nZapraszam na pierwszą część wywiadu. Za tydzień będzie następna, bardziej praktyczna.\nUpdate: jest już i druga część\nAutor: kry o 10:13 6 komentarzy:\nEtykiety: Sarajevo, społeczeńswto\nB&H dla początkujących\nNiby dwie (głupie z założenia) Amerykanki rozmawiają o skomplikowanej sytuacji polityczno-społecznej w Bośni. Ale tak szczerze, mam za sobą setki takich konwersacji :) Fajne, bo zrobione przez Bośniaka Igora Kapetanovicia. Udało mu się wyśmiać i ignorancję cudzoziemców, ale też absurd tych wszystkich podziałów kraju. Sama często czuję się zażenowana paradoksalnością tego co ludziom o Bośni opowiadam. Uwielbiam te miny mówiące same za siebie ("Gdzie ty mieszkasz?!)\nOprócz tego muzyczna pocztówka z Mahali tego samego autora.\nAutor: kry o 23:07 11 komentarzy:\nSpotkanie w Południku!\nNie, nie umarłam!\nZapraszam na spotkanie w Południku Zero. Punktem wyjścia będą małżeństwa mieszane, ale to tak naprawdę to tylko pretekst żeby szerzej poopowiadać o Bośni i Sarajewie i odpowiedzieć na wszystkie nurtujące Was pytania.\nDo zobaczenia 27 lipca 2011 o 19.00 w Południku Zero przy Wilczej 25 w Warszawie!\nAutor: kry o 23:17 2 komentarze:\nAutor: kry o 20:08 8 komentarzy:


Uganda, Afryka, egzotyczne wycieczki, safari,Kampala,goryle górskie | traveloppa.com\nRepublika Ugandy położona jest we wschodniej Afryce. Kraj graniczy z Sudanem, Kenią, Tanzanią, Rwandą oraz Demokratyczną Republiką Konga.\nPowierzchnia kraju: 235,9 tys. km².\nOtoczone gęstą mgłą tajemnicze ugandyjskie góry, w których co i rusz odkrywa się nowe gatunki fauny i flory, wędrujące po sawannie dzikie zwierzęta, piękne jeziora: Alberta, Edwarda czy Wiktorii pełne hipopotamów i krokodyli, malownicze wodospady, liczne obszary chronione na czele z Parkiem Narodowym Bwindi, w którym przebywa ponad połowa światowej populacji goryli górskich zagrożonych wyginięciem to największe atrakcje kraju, który przez Winstona Churchilla został nazwany perłą Afryki.\nWizę można uzyskać na lotniskach bądź lądowych przejściach granicznych. Wiza jednokrotna jest ważna na okres 3 miesięcy i kosztuje 50 USD. Aby aplikować o wizę należy posiadać 2 zdjęcia paszportowe oraz uprzednio wypełniony formularz aplikacyjny (dostępny na stronie http://www.ugandaembassy.dk/visas.htm). W przypadku wizy biznesowej konieczne jest posiadanie listu od firmy zapraszającej. Paszport powinien posiadać puste strony oraz być ważny na okres ponad 6 miesięcy.\nUganda leży na równiku, ale ze względu na znaczne wysokości n.p.m., znajduje się pod wpływem klimatu podrównikowego. Wschodnia część kraju ma klimat podrównikowy suchy, w pozostałych częściach kraju występuje klimat podrównikowy wilgotny. Najlepszy okres do podróżowania to dwie pory suche: grudzień - luty oraz czerwiec - lipiec. Średnie wartości temperatur w południowej części kraju wahają się od 20 do 22°C, a na północy kraju od 24 do 26°C. W czasie pory suchej wartości te dochodzą do 29°C. W wielu miejscach kraju wysokość wpływa na obniżenie temperatur. W górach temperatury spadają nawet do 10°C.\nWaluta: szyling ugandyjski (UGX).\nNie ma możliwości wymiany banknotów USD wydanych przed rokiem 2006.\nOrientacyjne ceny w restauracjach (2014 r)\nPosiłek w średniej klasy restauracji - od 20.000 UGX\nLokalne piwo - od 3000 UGX\nKawa Cappucino - od 5120 UGX\nCoca – Cola 0,33 l - od 1705 UGX\nButelka wodu 0,33 l - od 1170 UGX\nWtyczki: typ G. Wtyczka ma trzy prostokątne bolce, które tworzą trójkąt, jest powszechnie stosowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Potrzebna przejściówka.\nZe względu na częste przerwy w dostawie prądu sugerujemy zabranie ze sobą latarki.\nWymagane jest zaświadczenie o zaszczepieniu przeciwko żółtej febrze. Przed wyjazdem do Ugandy zaleca się szczepienia ochronne przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby, meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych.\nPodstawę wyżywienia stanowią banany (pieczone, smażone, gotowane), maniok (ze zmielonych bulw otrzymuje się mąkę do wypieku chleba), bataty (słodkie ziemniaki), kukurydza, proso i sorgo (ziarno przerabia się na kaszę i mąkę, z której robi się placki) oraz mięso kozy, kurczaki i ryby. Z owoców popularne są ananasy, papaja i pomarańcze. Mieszkańcy Ugandy chętnie piją piwo i gin z bananów.\nPark Narodowy Bwindi - Bwindi położony jest w południowo - zachodniej części Ugandy, około 540 km od Kampali. Park zajmuje powierzchnię 327 km², pięknych górzystych terenów i łagodnych dolin. Na terenie parku żyje ok. 350 gatunków ptaków, 51 gatunków gadów, 27 gatunków płazów, 88 gatunków ciem, 200 gatunków motyli, 120 odmian ssaków w tym goryle górskie!\nNa terenie parku rośnie ok. 100 gatunków paproci i ok. 325 gatunków drzew w tym 10, które rosą tylko na terenie parku. W 1994 roku Park Narodowy Bwindi wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.\nPark Narodowy Murchison Falls - Najstarszy i największy park założony w Ugandzie zajmuje powierzchnię 3840 km². i jest porośnięty sawanną. Swoją nazwę park zawdzięcza Samuelowi Bakerowi, który w 1864 roku odkrył tu malownicze kaskady wodospadu o wysokości 43 m i nazwał go imieniem dyrektora Służby Geologicznej Wielkiej Brytanii. Nad Nilem przebywa ok. 76 gatunków ssaków (m.in.; nosorożce, lwy, słonie, krokodyle, hipopotamy, antylopy) i ponad 450 gatunków ptaków.\nPark Narodowy Królowej Elżbiety - Najbardziej popularny park w południowo – wschodniej Ugandzie zajmuje powierzchnię 1978 km². Rozległe sawanny, zacienione lasy tropikalne, niekończące się równiny, liczne jeziora, tereny podmokłe to dom dla 95 gatunków ssaków (m.in.: lwy, lamparty, słonie, hipopotamy, krokodyle, 12 gatunków małp naczelnych) i ponad 600 gatunków ptaków.


Środki duchowego rozwoju sodalisa :: Sodalicja Mariańska\nCo dźwiga na wyżyny doskonałości sodalisa? „Częste a poważne przyjmowanie sakramentów św., codzienny rachunek sumienia, doroczne rekolekcje, krótkie a jędrne nauki duchowne, proste lecz silne praktyki, czytania, modlitwy”. „Jak najczęstsza Komunia św., codzienny rachunek sumienia, rozmyślanie, czytanie duchowne, adoracja Przenajśw. Sakramentu, wspólne nabożeństwa – to środki, które podobnie jak każdemu katolikowi tak i sodalisowi czy sodalisce mają ułatwić stały postęp na drodze życia wewnętrznego”.\n„Sodalisi powinni się czuć jedną rodziną dzieci Najświętszej Panny”. Sodalisi są jedną rodziną maryjną: czują swoją przynależność do tej rodziny, czują obowiązki z tego płynące, odważnie się do niej przyznają, odpowiadają za jej sławę i dobre imię. Sodalisi powinni się znać i ze sobą spotykać, zwracać się do siebie w razie potrzeby i pytać o radę.\nSodalisi powinni trwać jednomyślnie na modlitwie razem z Maryją. Nabożeństwa sodalicyjne według ustaw z 1910 roku powinny być organizowane przynajmniej raz w tygodniu, o ile jest to możliwe to w niedziele i w każde uroczyste święto. Sodalicja nie ma obowiązujących modlitw na nabożeństwa, ale obficie korzysta z najistotniejszych nabożeństw Kościoła, „więc przede wszystkim z obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, wobec którego zawsze pragnie wszystkie swoje odprawiać nabożeństwa”. Te wspólne nabożeństwa wielce pomagają w postępie wewnętrznym. „Sodalis, co regularnie uczęszcza na kongregacyjne zebrania – mówi św. Alfons Ligurio – dwadzieścia razy mniej grzechów zazwyczaj popełnia, niż człowiek, który do kongregacji nie należy”. Muszą być jednak dobrze przygotowane. To jest zadanie Zarządu i ks. Moderatora . Wiadomo, że nabożeństwom przewodniczy Ks. Moderator.\nUstawy z roku 1910 proponują, żeby spotkanie sodalicyjne wyglądało w ten sposób. Gdy zbiorą się wszyscy sodalisi wzywa się Ducha Świętego wezwaniem Veni Creator, potem głośno czyta się przez 10-15 minut odpowiednią lekturę duchowną. Potem ogłasza się na najbliższy tydzień z kalendarza sodalicyjnego święta kościelne i sodalicyjne oraz posty. Zależnie od pory dnia śpiewa się Jutrznię lub Nieszpory z officium o Matce Bożej lub inne, np. Godzinki. Po tym następuje krótka nauka ks. Moderatora w zakresie wyrobienia duchowego sodalisów. Na koniec odmawia się Litanię Loretańską albo modlitwę do drugiego Patrona, albo jeszcze inne modlitwy.\nModlitewnik i podręcznik sodalicyjny „Magnificat”, wydany w roku 1935 w Katowicach, proponuję następujący układ zebrania. Na początku modlitwa do Ducha Świętego, potem następują akty wiary, nadziei i miłości, następnie odmawia się Litanię Loretańską, potem modlitwy oddania się Matce Bożej i Patronowi Sodalicji. Inna propozycja to: modlitwa do Ducha Świętego, modlitwa do Matki Bożej z prośbą o wstawiennictwo, o zachowanie przykazań, przestrzeganie przepisów sodalicyjnych, Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP, pieśń do Maryi, potem, przemawia ks. Moderator i robi rachunek sumienia, potem wzbudza się żal i odmawia się psalm 50, następnie akt komunii duchowej, Litania Loretańska, Pod Twoją obronę, potem następują krótkie modlitwy za dobrodziejów, za zmarłych, za nieobecnych i w intencji chorujących odmawia się Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo.\nMłodzież sodalicyjna miała raz w miesiącu nabożeństwo. Rozpoczynało się krótkim wprowadzeni ks. Moderatora, potem była krótka modlitwa, np. Zdrowaś Maryjo., a potem następowało wystawienie Najświętszego Sakramentu. Prefekt w imieniu sodalicji odmawiał akt wiary, nadziei i miłości, potem była odmawiana Litania do Najświętszej Panny, Pod Twoją obronę. Następnie po 1 Zdrowaś Maryjo za: polską młodzież, za swoją sodalicję, za sodalicje młodzieżowe w Polsce, za chorych sodalisów, za zmarłych sodalisów, modlitwa do św. Stanisława Kostki o miłość do Maryi, akt oddania się Maryi. Potem śpiewano ‘Tantum ergo Sakramentum” („Przed tak wielkim Sakramentem”) i moderator udzielał błogosławieństwa zebranym.\nOprócz tych zwyczajnych nabożeństw, powinno się urządzać nabożeństwa nadzwyczajne: wspólne Komunie święte raz w miesiącu w oznaczonym na stałe dniu oraz w uroczystości Pana Jezusa i Matki Bożej, wspólne rekolekcje, ćwiczenia duchowne św. Ignacego. Nabożeństwa należało tez organizować w czasie nowenny albo w czasie trzech dni przygotowujących sodalisów do świętowania uroczystości patronalnych.\nZalecane są nabożeństwa w miesiącach poświęconych Matce Bożej, a więc w maju i październiku, a także w maryjne święta, zwłaszcza w święto patronalne sodalicji i w święto drugiego Patrona sodalicji. Zaleca się pokrzepianie się „Chlebem żywota” w uroczystości maryjne. Uroczyste nabożeństwa urządza się w święta patronalne, w dniu przyjęcia do sodalicji. Zaleca się również udział we Mszy św., w Komunii św., w adoracji Najświętszego Sakramentu w I piątek każdy miesiąca lub w I niedzielę miesiąca. Zachęca się sodalicje do udziału w procesjach Bożego Ciała, w uroczystościach patriotycznych i innych z odznakami i sztandarami sodalicyjnym. Ważne są też pielgrzymki Sanktuariów Matki Bożej. „Pielgrzymki do miejsc cudownych miejsc Matki Boskiej są także dzielnym czynnikiem religijno-społecznego życia”. Pielgrzymki też umacniają więź z Maryją.\nBardzo ważne były te wspólne miesięczne lub tygodniowe nabożeństwa, wspólne Msze św.. Wspólne zebrania odbywają się raz na tydzień, w miarę możliwości w każdą niedzielę i w każde uroczyste święto. Spotkania powinny odbywać się regularnie, nawet w miesiącach letnich. Nieobecność winno się usprawiedliwić niezwłocznie u moderatora lub prezesa.\n„Gdzie są dwaj albo trzech zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośrodku nich” (Mt 18,20). Podczas nich można więcej wyprosić sobie u Boga „dobrodziejstw w życiu” a szczególnie na godzinę śmierci. Modlitwa i nabożeństwa były więc najpotężniejszym czynnikiem żywotności sodalicji i źródło życia nadprzyrodzonego.\n„Zebrania sodalicyjne są środkiem tak skutecznym do osiągnięcia celów sodalicji i tak zasadniczej wagi, że trzeba je uważać za tętno serca całego, sodalicyjnego organizmu”. Zebrania pomagają poznawać wspólne ideały i pomagają wspólnie dążyć do dobra. „Zebrania sodalicyjne to święto dla całej rodziny sodalisów”. To prawdziwe „chwile natchnienia, mocy i zapału”. Jeśli są częstsze zebrania to bardziej kwitnie życie sodalicyjne i stają się one „bezpośrednim źródłem Bożej łaski i Bożego życia”.\nCecha tych nabożeństw to „ich jędrność, serdeczność i krótkość”. Są one na cześć „Matki naszej Maryi i wodza naszego Jezusa”. Spotkania i nabożeństwa miały za zadanie rozniecać nabożeństwo i miłość do Najświętszej Maryi Panny.\nBardzo ważne były mowy Moderatora na tych zebraniach i nabożeństwach, bo te „nauki duchowe i słowa Boże kapłana przewodnika” rozświetlały drogi życia sodalisa. „Każdy członek sodalicji musi zdawać sobie jasno sprawę z doniosłej roli, jaką w życiu sodalicyjnym odgrywają wspólne nabożeństwa i zebrania miesięczne, dlatego opuszczenie choćby jednego z nich uważać będzie za zupełnie wyjątkowe i tylko koniecznością spowodowane zdarzenie”.\nCzęsto zastanawiano się, gdzie organizować nabożeństwa sodalicyjne, czy w kościele, czy w kościołach? Za kościołem przemawiało dobro wiernych, a za własną kaplica dobro sodalisów. Sodalicje mogą w kościołach organizować uroczyste nabożeństwa, jak nabożeństwo patronalne, przyjęcie do sodalicji. „Są to bowiem, jakby akty wiary publicznej, które sodalicja od czasu do czasu składa wobec świata”. Ale mocny duch sodalicyjny wyrasta w ciszy i w cieniu własnej kaplicy pod opieką Maryi. Sodalicje powinny więc mieć własną kaplicę – „dom Matki Najświętszej”, gdzie w odwiedziny przychodzą Jej dzieci. Maryja tutaj ukazuje im Pana Jezusa. Od samego początku istnienia sodalicji, miały one własne lub wspólne kaplice. We własnej kaplicy sodalisi mogą lepiej się skupić. Moderator zaś może powiedzieć im wszystko bez ogródek.\n„Najlepszym środkiem wewnętrznego wyrobienia” są dla sodalicji rekolekcje, należy „stwarzać możność korzystania z takich rekolekcji”. Niezmiernie ważnym środkiem uświęcenia sodalicyjnego są rekolekcje. Są one dla sodalisa „wiernym towarzyszem i przyjacielem”. To chleb powszedni, który daje sodalicja swoim dzieciom. „Bo właśnie rekolekcje bezpośrednio dopomagają najskuteczniej do podjęcia i stałego prowadzenia pracy wewnętrznej”. Rekolekcje dają życiu silne podstawy wiary, wlewają światło wiary, ułatwiają poznanie Boga i siebie samego, nabiera się po nich pewności i odwagą w życiu wiarą, pomagają w zreformowaniu życia i dają siłę do tego. „Każdorazowe rekolekcje są łaską wyraźną, głosem Boga do nas skierowanym ku pomocy duszy do zbawienia, do odrodzenia jej wewnętrznego”.\nZaleca się sodalicjom organizowanie wspólnych corocznych rekolekcji przez kilka dni. „Wśród środków, które są w stanie dźwignąć chrześcijanina na wyższy szczebel doskonałości, pierwsze miejsce zajmują rekolekcje”. Rekolekcje jak i Sodalicje zmierzają do jednego celu: uświęcenie człowieka. „I rekolekcje i Sodalicje są szkołą świętości”. Rekolekcje mają dopomóc człowiekowi w osiągnięciu świętości.\n„Największy pożytek przynoszą rekolekcje zamknięte, które się odprawia w zupełnym odcięciu od świata”. W czasie rekolekcji zamkniętych człowiek jest w zupełnym oderwaniu się od zajęć codziennych i towarzystwa, i może spędzić kilka dni w skupieniu, na modlitwie i na adoracji Najśw. Sakramentu, i wejść w siebie.\nNajodpowiedniejsza pora na rekolekcje to czas wielkiego postu. Sodalis powinien dołożyć wszelkich starań, aby odprawiać rekolekcje zamknięte również w przełomowych chwilach swego życia. Najlepiej jak rekolekcje trwają 6 dni. Sodalisi zbierają się na słuchaniu nauk i Mszy św., na rozmyślaniu, duchowym czytaniu i odmawianiu różańca.\nRekolekcje są więc „źródłem odrodzenia”. Codzienność przesłania ducha, roślinka życia duchowego często więdnie przysypana „popiołem szarzyzny i żwirem codziennych upadków”. Popiół pozwalają otrząsnąć ćwiczenia rekolekcyjne. „odbywa się tam nie tylko karczowanie i usuwanie chwastów z duszy, ale również uprawa jej roli i zasiew, aby przyniosła obfity owoc w czasie żniwa”. Rekolekcje niejako miażdżą starą osobowość a zarysowują nową.\n„Dawniej gdy człowiek zachorował, zaczynano od leczenia jego ciała. Obecnie, wychodząc z założenia, że dusza jest znacznie więcej człowiekiem niż ciało, zabiera się najpierw do jej leczenia, gdyż w ten sposób atakuje się atakuje się rzeczywisty korzeń choroby, a nie jego skutki fizyczne…lekarstw zaś używa się raczej celem usunięcia bolesnych objawów”. Taką wizję daje powieść „Brzask Wszechrzeczy”, pisarz katolicki R.H. Benson. Mówiąc „dawniej” mówił o obecnych mu czasach (lata międzywojenne), a pisząc „obecnie”, pisze o swojej wizji przyszłości. Benson w tej wizji widzi świat, gdzie są „specjalne lecznice, szpitale Boże, gdzie leczono równocześnie i duszę i ciało”. Zastrzyki i hydromasaże zastępują „rekolekcje i kierownictwo duchowe w atmosferze silnej i skupionej religijności”. Chorzy z nadszarpniętymi nerwami w takiej atmosferze, w rozmowie z kapłanem, mogą uspokoić swoje nerwy, może im wrócić pogoda i równowaga ducha, odrodzą się wewnętrznie i łatwiej już im będzie słuchać rozumu i głosu wewnętrznego. Niejaki Foerster powiedział „że domy rekolekcyjne są bardziej potrzebne, niż sanatoria”. Można takie domy uznać za „domy zdrowia”, bo odradzają człowieka we wszelkich wymiarach.\n„Sodalicja rok rocznie prowadzi swoich członków do tego świętego warsztatu wielkich myśli, wielkich nawróceń i wielkich czynów” (Ks. Löffler). Czas rekolekcji to czas „wytężonej pracy nad samym sobą”, to czas rozmowy duchowej „sam na sam” z rekolekcjonistą, czy „rozmowa zbiorowa” z uczestnikami rekolekcji. Nie ma sodalicji, która by nie doceniała rekolekcji. Ks. Moderator powinien dołożyć wszelkich starań, by były dobrze urządzone i tylko dla samych sodalisów. „Rekolekcje decydują o duchu sodalicji i o jej postępie na drodze doskonalenia się wewnętrznego”.\nBy Chrystus Król panował w sercach sodalisów potrzebne są rekolekcje zamknięte, „podczas których odrywamy się na dni kilka od świata, życia codziennego i kłopotów i zamykamy się …, ażeby te dni kilka spędzić sam na sam ze Stwórcą, rozważyć nasz stosunek do Niego oraz obmyślić środki potrzebne do tego, aby w nas Chrystus Król zapanował i swój pokój wlał w serca nasze”. Jezuici do tego celu założyli dwa domy rekolekcyjne (przed 1926 rokiem) we Lwowie i w Dziedzicach dla wszystkich stanów. Np. w Dziedzicach było wstanie o godz. 6.30. O 7.00 Msza św., potem śniadanie. W ciągu dnia były wygłaszane 4 nauki, był czas na rozmyślanie i na czytanie duchowne. Czytano również podczas obiadu i kolacji. Na zakończenie rekolekcji był sprawowany Sakrament Pokuty.\nW Przemyślu na II Kongresie Mariańskim (1911) O. Jan Rostworowski mówił: Przez Sodalicje i w Sodalicjach dochodzi do skutku dzieło wprost nieobliczalnej doniosłości – od lat kilku corocznie dwa tysiące nauczycieli odprawia gruntowne (zamknięte) rekolekcje. W latach poprzednich powstały dwa domy rekolekcyjne dla panów, w roku obecnym, z niemałym wysiłkiem pracy i kosztów, Sodalicja otwarła dom taki dla pań. Sodalicje wychodzą też z inicjatywą organizowania rekolekcji publicznych.\nU początków swego istnienia każda prawie Sodalicja organizowała rekolekcje, a potem dla pogłębienia życia wewnętrznego jej członków wprowadzała coroczne rekolekcje zamknięte i otwarte dla różnych środowisk84. W sprawozdaniu za rok 1909-1910 Akademickiej Sodalicji w Krakowie czytamy: Rok rozpoczęto5-dniowymi rekolekcjami, w których uczestniczyli wszyscy sodalisi i zaproszeni goście. Sodalicja Panów we Lwowie ma swój dom rekolekcyjny, w którym są organizowane rekolekcje jedne publiczne dla wszystkich, a inne zamknięte.\nW kształtowaniu życia duchowego ważną rolę odgrywały rekolekcje i dni skupienia. Co roku miał brać udział w rekolekcjach sodalis i sodaliska. Sodalis miał odprawić przynajmniej dwudniowe rekolekcje przede wszystkim przed przyjęciem do Sodalicji i przed publicznym aktem ofiarowania się na służbę Niebieskiej Pani. Zalecano rekolekcje zamknięte. Każdy mógł odprawić prywatnie takie rekolekcje pod kierunkiem Moderatora.\nPrzedłużeniem rekolekcji ma być kierownictwo duchowe. Rekolekcje dają program reformy życia, a rozmowa z kierownikiem ma pomóc w wypracowaniu programu własnej poprawy. Kierownik duchowy sodalisowi ma też pomóc wypełnić to co Moderator naszkicuje na co miesięcznych wspólnych spotkaniach. „Moderator szkicuje i rozwija punkty ogólnego ideału, które jako kierownik może wykańczać w każdej żywej duszy”. A kierownikiem duchowym może być sam Moderator. Prawdziwa praca nad sobą zaczyna się bowiem z momentem ukończenia rekolekcji.\nO. Polikarp Sawicki daje takie zalecenia w czasie takich indywidualnych rekolekcji, które urządzał często dla swoich sodalisek: Podczas pracy ćwiczyć się w pamięci na obecność Bożą i możliwie najczęściej wzbudzać akty strzeliste, przy każdej nadarzonej sposobności. Przelotne spojrzenie na krzyż przypomni wtedy potrzebę wzbudzenia takiego aktu, gdy np. zegar bije godzinę, czy słychać dzwony. W chwilach cierpień niech te akty będą częstsze, gdy np. boli głowa, albo coś innego dolega92. A tak wyglądał plan dnia w czasie takich rekolekcji indywidualnych odprawianych pod jego kierownictwem: o piątej rano wstanie i wzbudzanie aktów strzelistych, np. takich: „Jezu mój ten dzień Tobie ofiaruję”, „Kocham Cię, Jezu mój”, „O Matko moja, Maryjo, otaczaj mnie dziecko Twoje swoją opieką przez cały dzień dzisiejszy”. O godz. 5.15 modlitwy poranne, Anioł Pański i akt ofiarowania się Matce Najświętszej i 15 minutowe rozmyślanie i 3 Zdrowaś, i do pracy. O 8 rano Msza św. i Komunia św., śniadanie i praca. Przed obiadem króciutki rachunek sumienia z wady głównej i Anioł Pański. Np. godz. 3 po południu czytanie duchowne, później praca i kolacja. O 9.30 wieczorem ogólny rachunek sumienia (5 minut), modlitwa, Komunia duchowa i akty, np.: „Jezu mój nawet sen mój ci ofiaruję – każde uderzenie mego serca niech będzie również aktem miłości – w każdym moim odetchnięciu podczas snu bądź także uwielbiony”. Przed spoczynkiem przeżegnanie się krzyżykiem albo różańcem i akt: „Jezu kocham Cię – w ręce Twoje powierzam duszę moją na czas spoczynku... do jutra”. W chwilach przebudzenia w nocy O. Polikarp zaleca akty strzeliste i ucałowanie krzyżyka.\nDo sodalisów rozsyłano druki zapraszające ich na rekolekcje. Były też organizowane co miesięczne dni skupienia tzw. jednodniowe rekolekcje. Sodalicja Mariańska Panów zamierzała wybudować własny dom rekolekcyjny w latach trzydziestych dla urządzania rekolekcji ogólnych i zamkniętych.\nWażną sprawą było ciągłe pogłębianie życia wewnętrznego. Moderatorzy organizowali różnego rodzaju rekolekcje. Były to rekolekcje dwudniowe, jednodniowe, zamknięte, indywidualne. Każdy sodalis był zobowiązany do odprawienia rekolekcji raz w roku. Dla tego celu zbudowano własny dom rekolekcyjny.\nW życiu każdego chrześcijanina wstępem każdej czynności jest modlitwa. Modlitwa to „nieodzowny warunek wszelkiej nadprzyrodzonej siły i rozwoju”. Sodalis tym bardziej wszystko przenika duchem modlitwy. Wniknąć w ducha modlitwy może ten kto poznał jej istotę i treść, kto rozumie wielkość i ważność modlitwy, i który ją odprawia. Modlitwa jest „wielką łaską Boga” i jest „jedną z ziemskich sztuk pięknych”.\n„W sodalicji duch modlitwy utrwala się i wzmaga”.\nModlitwa jest wielka łaską Boga, bo ona „uświęca człowieka”, „oczyszcza duszę z grzechu i namiętności”, „sprawia jasność”, „podciąga w górę”. „Godzina modlitwy to jakby chwile, spędzone na górze Tabor”.\nPosiadaniem ducha modlitwy powinien się odznaczać każdy Sodalis – „dziecko Maryi”. Sztuki modlitwy trzeba się nauczyć. Wielu wymawia się, że nie ma czasu na to, ale ma czas na inne niepotrzebne rzeczy. Modlitwa w gruncie rzeczy nie potrzebuje czasu, bo modlitwa to ustawiczne wznoszenie serca, myśli do Boga, to ciche westchnienia. „A czyż w pracy nie można westchnąć: ”. A w cierpieniu: ; a w szczęściu i radości: ”.\nĆwicząc się w „sztuce modlitwy” wnet ją można zdobyć. Nie przeszkodzi w tym nawet „brak zdolności”, bo i dziecko potrafi się modlić i starzec i uczony. „Wszak modlić się potrafi dziecko, któremu w pierwszym brzasku rozumu świtać zaczyna pojęcie Boga; starzec, który już myśli swoich nie zdoła utrzymać w ładzie; modlić się może uczony, który wszelką wiedzę bada do głębi i modlić się może nieuczony niewyszukanymi, najprostszymi wyrazami; modlić się może zdrowy i chory, mocny i słaby; modlić się mogą w ogóle wszyscy , jeżeli tylko zechcą”. Do modlitwy nie konieczny jest różaniec, modlitewnik, krzyżyk, obrazek. Powstrzymuje ludzi od modlitwy brak ochoty na nią. Gdy ona Ci towarzyszy, to sprawdź skąd ona pochodzi, czy to dopuszczenie z góry, czy to twoje zaniedbanie. Są w modlitwie „czasy radości i czasy nie chęci, które zmieniają się jak pogoda i słoty”. Trzeba wytrwania, jak wytrwały jest żeglarz, który czasami musi zawracać z morza do brzegu powodu wzrastającego wiatru. „Jeżeli więc modlić się przychodzi komu ciężko, niech się nie cofa, niech się przezwycięży, a radość powróci”.\nW modlitwie trzeba brać wzór z Maryi, której „usposobienie modlitewne” uzewnętrznia się w „Magnificat”.\nWielu cierpi z tego powodu, że nic nie odczuwa podczas modlitwy, że cały umysł absorbuje mu jakaś sprawa, osoba (np. romans), jest wzburzony, ma nerwy rozstrojone, albo „ma w sercu pełno zgryzoty, trosk i cierpień, znosi to z trudnością”. Sodalis ma te trudności pokonać, przezwyciężyć je: „O kochani bracia sodalisi, tak nie można gotować się do modlitwy!” Należy uciszyć wzburzenie, skierować nasze serce ku Bogu „i na skrzydłach aniołów wznieśmy nasze serca do Boga w Trójcy jedynego”. Trzeba uczyć się i ćwiczyć w modlitwie, „a wtedy z każdej naszej modlitwy, z każdego pobożnego westchnienia spłynie ku nam moc niebieska”. „Modląc się, znajdziemy każdego dnia cząstkę nieba, cząstkę samego Boga wiekuistego”.\n„Nie można się zbawić bez modlitwy, błagającej Boga o łaski, a takiej modlitwy uczą Sodalicje”.\nCodzienne odmawianie formuły konsekracyjnej.\nWażne by codziennie pozdrawiać Maryję, jej się oddawać. Odmówić rano i wieczorem po 3 Zdrowaś Maryjo., codziennie Różaniec św. lub przynajmniej dziesiątek Różańca św., oficjum o Matce Bożej.\nCzytanie pobożnego dzieła (literatura ascetyczna, apologetyczna, żywoty świętych i sług Bożych)\nCechą Sodalicji jest także: pielęgnowanie ducha modlitwy przez częste odnawianie intencji, wzbudzanie aktów miłości Boga i Maryi oraz polecanie im każdej sprawy” oraz „odmawianie codziennie cząstki różańca z rozmyślaniem tajemni. W Sodalicji Służebnic Najświętszej Rodziny O. Piusa Przeździeckiego praktykowano następujące „ćwiczenia pobożne”: kwadrans rozmyślania (raczej rano) korzystając z Ewangelii, z „Naśladowania Chrystusa” lub innych pozycji, 3 razy w ciągu dnia Anioł Pański, codziennie Litania do Matki Bożej, codziennie Akt ofiarowania Sercu Jezusa i Sercu Maryi, każdego dnia 12 innych pacierzy, w niedzielę pół godziny wynagradzającej adoracji Najświętszego Sakramentu, w I piątek miesiąca Droga Krzyżowa. Pożądane zapisanie się do bractwa różańcowego i odmawianie dziesiątka Różańca św.\nWażne by codziennie pozdrawiać Maryję, jej się oddawać. Odmówić rano i wieczorem po 3 Zdrowaś Maryjo, codziennie Różaniec św. lub oficjum o Matce Bożej.\nPrzynajmniej 10 Różańca Świętego.\nW sodalicjach zaleca się przede wszytki „modlitwę rozumną”.W jasnogórskich sodalicjach zalecano codzienne rozmyślanie, oparte na Ewangelii lub lekturze duchowej. W Sodalicji Pań z inteligencji Moderator – O. Szczepan Szawaryn zaleca 15 minutowe rozmyślanie, które może być odprawiane o każdej porze dnia. Na spotkaniach dawano praktyczne nauki rozmyślania.\nPodstawowe apostolstwo sodalisa jednak to apostolstwo modlitwy, „jawne wyznawanie wiary” - dawanie dobrego przykładu i bycie tam gdzie zagrożona jest wiara, szerzy ją czynem i słowem. I każdy sodalis ma się czuć „apostołem”. Sodalicja Panien w Wilnie (lata 1928/29) na początku Statutu miały napisane: „Praca w Panu!”. Sodaliski wileńskie rozumiały to hasło, że mają pracować przede wszystkim na chwałę Boga, dla Jego miłości, że mają wychodzić poza potrzeby własne i by zacząć apostołować, od modlitwy, słowa mówionego i pisanego, i dawania dobrego przykładu, by „innych ludzi zbliżać ku Bogu, dawać im Boga i ich Bogu oddawać”.\nKongregacja jako taka oprócz własnego udoskonalenia, żadnej sfery działania nie wyszczególnia; chce ona wytworzyć ludzi głębokich przekonań, dla których religia nie byłaby formą, ale sama treścią życia, źródłem czynu i poświęcenia. W jakiej zaś formie objawi się to poświęcenie, na jakich polach wystąpi, to zostawiają statuta Kongregacji roztropności miejscowych zarządów.\nWłaściwy cel Sodalicji Mariańskich według ks. Alfreda Wróblewskiego to: Wyrobienie za pomocą szczególniejszej czci Bogarodzicy w każdym stanie zastępu ludzi dzielnych, duchem Chrystusowym na wskroś przejętych, aby przez nich podnieść pojedyncze stany, a przez stany społeczeństwo całe. Sodalicja ma pomóc w uszlachetnieniu i uświęceniu swoich członków i przygotowywać ich do apostolstwa. Ich apostolstwo ma pomóc społeczeństwu w poważaniu nauki Chrystusowej, w rozbudzaniu i utrzymywaniu czci, uległości i miłości do Kościoła, w tym szczególnie do Stolicy Apostolskiej, służy Kościołowi w rozszerzaniu wiary, popierania i bronienia jej.\nŻadna Sodalicja nie powinna rezygnować z pracy apostolskiej, bo ona jest „jakby motorem, który wpływa na rozwój Sodalicji i do niej nowych pociąga członków”. W pierwszym rzędzie pilnie trzeba oddawać się uczynkom miłosierdzia wobec chorych sodalisów, a zmarłych odprowadzać na miejsce wiecznego spoczynku i polecać ich dusze Bogu. Sodalicje od początku pamiętały o apostolstwie zwłaszcza wśród najbardziej potrzebujących. Młodzi sodalisi rzymscy ok. roku 1569 oprócz pogłębianie wiedzy religijnej, dążenia do świętości „rozchodzili się po zaułkach Rzymy, by ocierać łzy nędzarzom, w dusze wszczepiać pojęcie prawdziwego Boga przygotowując je do sakramentów św., a uwięzionych wzmacniać na duchu. Głębokie życie duchowe rodziło apostolski czyn”.\nZa uczynki miłosierdzia papieże i jego legaci udzielali Sodalicjom odpustów. Takie odpusty były m.in. za nawrócenie grzesznika, heretyka, za nakłonienia kogoś do skorzystania ze spowiedzi z całego życia, za pojednanie zwaśnionych, za obronę wiary, za usuwanie złych książek, za odwiedzanie więźniów, chorych. Inne uczynki miłosierdzia to: bronienie darmo biednych w sądach (Sewilla 1608), bezprocentowe pożyczanie pieniędzy biedniejszej ludności (Caen), troska o nieuleczalnie chorych (Monachium). Uczynki te miały na celu przede wszystkim własne uświęcenie. Zadbano także o pomoc w wychowaniu dobrych kapłanów.\nWażny jest w pracy nad sobą systematyczny rachunek sumienia. Wieczorem należy odprawić rachunek sumienia. Warto by go zrobić nie tylko samemu, ale z całą rodziną i domownikami. Bez codziennego rachunku sumienia „praca wewnętrzna nad odrodzeniem i udoskonaleniem duszy własnej po prostu nie da się pomyśleć, ani wykonać”.\nDo tego rachunku zobowiązywały ustawy sodalicyjne. Sodalis codziennie miał robić ogólny i szczegółowy rachunek sumienia, szczególnie przed spoczynkiem, dodając akt skruchy za grzechy z całego życia i za popełnione w tym dniu. Ogólny rachunek sumienia polegał na prześledzeniu swoich czynności, słów, myśli, uczuć, zaniedbań i wzbudzeniu szczerego żalu za wszelkie uchybienia danego dnia, z podjęciem konkretnego postanowienia poprawy. Szczegółowy rachunek sumienia miał być nie tyle skierowany na usuwanie wad i grzechów, ile na coraz doskonalsze wypełnianie obowiązków. Na spotkaniach bardzo uwrażliwiano na wytworzenie nawyku codziennego rachunku sumienia.\nW ćwiczeniach pobożnych Służebnic Najświętszej Rodziny w południe zalecano rachunek sumienia szczegółowy, wieczorem ogólny.\nKs. Winkowski Moderator Sodalicji uczniów szkół średnich w „Miesięcznym kalendarzyku pracy wewnętrznej sodalisa” zalecał robienie codziennego rachunku sumienia w odniesieniu do Boga, bliźnich i siebie samego.\nStosunek wobec Boga:\n„1. Czy przy rannej modlitwie wzbudziłem intencję czci Bożej?\n2. Czy byłem dziś w kościele?\n3. Czy wysłuchałem Mszy świętej?\n4. Czy przyjąłem Komunię świętą?\n5. Czy odmówiłem cząstkę różańca św.?\n6. Czy wzbudzałem dziś miłość ku Bogu?” W stosunku do bliźniego: „\n7. Czy pouczałem dziś nieumiejętnych?\n8. Czy pocieszałem smutnych lub chorych?\n9. Czy wystąpiłem przeciw zgorszeniu?\n10. Czy zachowałem spokój wobec urazy lub krzywdy?\n11.Czy byłem usłużny wobec rodziców (zastępców)?\n12. Czy wsparłem dziś ubogiego lub potrzebującego pomocy?”. Wobec siebie samego:\n13. Czy czytałem dziś Ewangelię, Naśladowanie lub inną lekturę duchowną?\n14. Czy odrobiłem sumiennie zadane lekcje?\n15. Czy zwyciężyłem dziś pokusy?\n6. Czy wyrzekłem się czegoś miłego dla miłości Boga lub dla wyrobienia siły woli?”.\nByły także nabożeństwa połączone z rachunkiem sumienia. Na początku była modlitwa do Ducha Świętego, potem Godzinki o NMP, potem następowała nauka z rachunkiem sumienia. „Niech się każda sumienia zapyta:\n1. Czy każde rano wzbudziłam dobrą intencję, ofiarując wszystko na chwałę Boską i z miłości ku Bogu?\n2. Czy odmawiałam co dzień pobożnie modlitwy?\n3. Czy chętnie śpiewałam pieśni nabożne?\n4. Czy chętnie pozdrawiałam po katolicku i myślałam często o Bogu?\n5. Czy uprzytomniałam sobie często, że Pan Bóg mnie wszędzie widzi i słyszy?\n6. Czy chodziłam regularnie do kościoła?\n7. Czy pracowałam chętnie i z miłości ku Bogu?\n8. Czy pomagałam matce przy nauczaniu i wychowaniu dziatek młodszych ode mnie?\n9. Czy dawałam dobry przykład?\n10. Czy szanowałam rodziców i przełożonych?\n11. Czy byłam nieposłuszną, pyszną i kochałam się w strojach?\n12. Czy byłam kłótliwą i zazdrosną?\n13. Czy wyzywałam albo przeklinałam?\n14. Czy przechowywałam w sercu złe pożądliwości?\n15. Czy przysłuchiwałam się dobrowolnie nieuczciwym rozmowom i pieśniom?\n16. Czy sama nieuczciwie śpiewałam lub rozmawiałam?\n17. Czy patrzałam z upodobaniem na rzeczy nieczyste?\n18. Czy o nieprzystojnych rzeczach czytałam?\n19. Czy unikałam złego towarzystwa?\n20. Czy utrzymywałam grzeszne stosunki?\n21. Czy odprowadzałam osoby drugiej płci i przestawałam z nimi?\n22. Czy chodziłam na tańce i muzyki?\n23. Czy przywłaszczałam sobie cudze rzeczy?\n24. Czy kłamałam i obmawiałam?\n25. Czy bliźniemu szkodziłam na sławie?\n26. Czy zachowywałam posty?\n27. Czy używałam trunków upajających?\n28. Czy byłam dobroczynną i grzeczną?\n29. Czy kocham milczenie i skromność?\n30. Czy każdy wieczór robiłam rachunek sumienia?\n31. Czy godnie przystępowałam do świętych Sakramentów, i tak często jak można?”\nPo zrobieniu rachunku sumienia wzbudzało się żal: „O mój Jezu, miłosierdzia! Najsłodszy Jezu, nie bądź mi Sędzią, ale Zbawicielem! O mój Boże, żałuję z głębi serca za wszystkie grzechy i niedbałości moje, jakich się względem Ciebie, Ojca mego najlepszego, dopuściłam. Opłakuję moją niewdzięczność, moje nieposłuszeństwa – z najserdeczniejszej miłości ku Tobie, mój Zbawicielu, cierpiący za mnie! Przebacz mi, najmilszy Jezu, i napraw łaską Twoją wszechmocną, czym zawiniłem, abym to nie wyszło na zgubę duszy mojej nieśmiertelnej! Przyrzekam szczerze poprawę – większą baczność i staranność w wypełnianiu moich obowiązków – za pomocą łaski Twojej świętej, o którą pokornie Cię proszę. Postanawiam mocno, aż do przyszłego zgromadzenia unikać osobliwie ………. I nie chcę już więcej żadnym grzechem Cię obrazić, żadnym grzechem Cię zasmucić, o dobry Jezu! Bijąc się w piersi, mów trzykroć: Boże, bądź miłościw mnie grzesznej! Amen”148. Po tej modlitwie odmawia się Psalm 50: „Zmiłuj się nade mną Panie”.\nPo rachunku sumienia w pracy nad sobą najważniejsza jest spowiedź. Sodalis miał się spowiadać co miesiąc, o ile możności u stałego kierownika sumienia, „któremu duszę swoją zupełnie powierzy”.\n„Dusza, zwracająca się do sodalicji, odnajduje życie w zdroju Sakramentów św.” Kto nie rozumie i zaniedba korzystania z sakramentów św. obniża swoje życie jako chrześcijanin. „Nie może być dobrym i gorącym sodalisem, jeżeli się często do Sakramentów świętych nie przystępuje”. Ustawy sodalicyjne zachęcają do częstego korzystania z nich. Bardzo ważny jest sakrament pokuty. Zaleca się częste korzystanie z niego i wybór stałego spowiednika, by jak najwięcej mieć światła i łaski. Każdy sodalis powinien mieć stałego spowiednika i to pobożnego, uczonego i roztropnego kapłana. Papież Benedykt XIV radzi, by raz lub dwa razy w roku odbywać spowiedź generalną. Najlepszy moment to: rekolekcje, koniec roku lub miesięczny dzień skupienia.\nRaz w miesiącu przystępować do Sakramentu Pokuty, a raz, dwa razy w ciągu roku odprawić spowiedź generalna.\n„Co się mnie dotyczy, nigdy nie nabyłbym tego głębokiego przeświadczenia o prawdzie mej wiary i nigdy byłbym w niej nie wytrwał, bez skutecznej pomocy czerpanej w sakramencie Pokuty i Eucharystii […] gdybym dłużej zaniedbał uczęszczania do Sakramentów św. czułbym się słabym, chwiejnym i zginałbym marnie”.\nBy przygotować się do sakramentu pokuty należy dobrze zrobić rachunek sumienia według następującego scenariusza: zrobić rachunek sumienia co do przynależności do sodalicji, jak pogłębiam wiedzę religijną, jakie jest moje życie wiarą, czy dążę do doskonałości, jak spełniam praktyki religijne, jaki jestem dla rodziny jako mąż, żona, ojciec, matka, gospodarz, gospodyni domu, jak przykładam się do pracy zawodowej, jakie jest moje apostolstwo, jak pomagam proboszczowi, czy bronię Kościoła?\nNajpierw należy sobie odpowiedzieć dla jakich pobudek należy do sodalicji mariańskiej: „Dlaczego wstąpiłem(am) do Sodalicji? Czy pragnąłem(am) wówczas większego udoskonalenia, czy też wiodła mnie tam próżność. Czy pobudką była gorąca miłość Maryi, czy też wzgląd ludzki, któremu oprzeć się nie chciałem(am)? Jaką obecnie moja pobudka, czystą ona zupełnie, czy też jeszcze ziemska, jeszcze interesowną?”1\nA jak wywiązuję się z obowiązków sodalicyjnych: „Czy chodzę regularnie na zebrania sodalicyjne, a w razie rzeczywistej przeszkody, czy usprawiedliwiam swą nieobecność? Czy staram się z tych zebrań osiągnąć jak najwięcej korzyści, lub czy daję innym do tego sposobność? Czy jestem przywiązanym(ną) do swej Sodalicji i staram się o jej rozwój?”\nPotem winno się przyglądnąć temu jak pogłębiam życie religijne: „W jaki sposób zdobywam wiedzę religijną? Czy staram się o pisma, wśród których pierwsze miejsce zająć powinien „Sodalis Marianus”, o dzieła religijne, zwłaszcza apologetyczne, i czy czytam je uważnie? Jakie wyniki na tym polu osiągnąłem(am)? Czy znam podstawowe prawdy wiary i rozumiem je? Czy wątpliwości staram się rozwiązać przez czytanie odpowiednich dzieł lub przez poradę u osób uświadomionych religijnie? Czy w razie upartych wątpliwości z pokorą poddaję swój rozum pod Objawienie Boże i wątpliwości łamię modlitwą? Czy dla podtrzymania wiary, nie zaniedbuję lektury duchowej i czy smak w niej znajduję? Czy wszelkie zarzuty przeciw wierze, jakie o uszy moje się obijają, umiem odeprzeć lub staram się znaleźć na nie odpowiedź? Czy błędną naukę nowych kościołów, jakie u nas powstają, znam i umię je prostować? Czy nie bałamucę mej wiedzy religijnej przez czytanie książek i pism przez Kościół zakazanych? Czy w beletrystyce jestem wybredny(ną), zwłaszcza że ona dzisiaj jest tak płytką i tak brudną?”\nSodalis ma żyć wiarą: „Czy prowadzę życie zgodne z przepisami wiary, którą znam i wyznaję? Czy zachowuję ściśle wszystkie przykazania Boskie i kościelne? W szczególności czy przykładnie słucham Mszy św., a możliwie i kazania w niedzielę i święta? Czy w dnie powszednie, o ile obowiązki na to pozwalają, lubię chodzić na Mszę św.? Czy posty zachowuję, lub bez potrzeby nie korzystam z dyspensy? Czy przestrzegam czasów przez Kościół zakazanych i nie biorę wtedy udziału w zabawach, zwłaszcza publicznych?”\nCechą charakterystyczną sodalisa jest dążenie do doskonałości i czy wykorzystuje do tego środki dostępne mi w sodalicji: „Czy pragnę i staram się o coraz większą doskonałość? A więc czy nie opuszczam lub nie zbywam modlitwy? Czy kocham różaniec? Czy odprawiam rozmyślania? Czy robię codzienny rachunek sumienia? Czy dążę stale do poznania samego siebie, swych namiętności, popędów, nałogów? Czy systematycznie, celowo pracuję nad ich opanowaniem i wykorzenieniem? Czy przypadkiem dusza moja nic jest bezpańskim ugorem, na którym rośnie, co chce i harce wyprawia miłość własna, brak opanowania, płytkość? Czy mej niedoskonałości duchowej, miernoty, daleko posuniętej kompromisowości ze złem nie usprawiedliwiam nerwami, warunkami życia, nastrojem chwili? Czy przystępuję często, a przynajmniej raz na miesiąc do Sakramentów św.? Czy należę lub pragnę należeć do Sekcji Eucharystycznej lub Koła Komunii wynagradzającej? Czy biorę udział w procesjach i uroczystościach parafialnych? — A w końcu czy nie opuszczam corocznych rekolekcji?”\nTe pytania dotyczyły pracy wewnętrznej, a teraz należy zbadać swoją pracę zewnętrzną, swoje apostolstwo. To apostolstwo powinno wywierać pozytywny wpływ na najbliższe otoczenie: dom, praca, a potem na otoczenie dalsze, wpływ na inne warstwy. A najlepszym apostolstwem jest dobry przykład.\nNależy więc dać również dokładnie i szczerze odpowiedzieć sobie na pytanie jak wpływa m na rodzinę dodatnio czy ujemnie: „Jaki [jest] mój wpływ w rodzinie? Czy zawsze dodatni? A jeżeli nie, jaka tego przyczyna? Czy brak mi jakiej cnoty domowej?”\nJakim jestem mężem lub jaką jestem, żoną: „Czy mam wpływ na swoją żonę - męża ? Czy staram się o jej - jego uświęcenie? Czy moje starania odnoszą skutek? A jeżeli nie, gdzie tego przyczyna? Czy w tej pracy liczę może tylko na swoje siły, a zapominam o pomocy Bożej? Czy w trudniejszych chwilach zwracam się w kornej modlitwie o światło do Boga, o pomoc do Matki Najśw.? Czy w tej pracy nie zniechęcam się łatwo lub nie niecierpliwię? Czy właściwej używam metody? Czy miłość, którą przysiągłem(am) gra tu decydującą rolę? Czy bojaźń Boża i pamięć na Jego przykazania jest mi zawsze przytomną? Czy znam dobrze cel Sakramentu małżeństwa, a nie należę do tych, którzy, korzystając z przywilejów, nie chcą ponosić konsekwencji - wykluczają albo ograniczają potomstwo?”\nJaką jestem matką: „Jak wychowuję dzieci? Czy sama je wychowuję, czy też innym to zadanie polecam? Jeżeli tak, dlaczego to czynię i kim jest ten, komu najważniejsze moje zadanie życia powierzam? Czy dzieci młodsze uczę prawd wiary św.? Czy staram się te młode serca urabiać dla Boga? Czy mam dla nich zawsze miłość i czas? Czy czuwam nad nimi i chronię od zepsucia? Czy nie tłumię w duszy mych synów głosu powołania do kapłaństwa o ile ono się odzywa? Czy modlę się o to, by syn mój był kapłanem? Czy atmosfera domu sprzyja rozwojowi tego powołania? Czy starszych dzieci nie spuszczam nigdy z oka? Czy pilnuję by przykazania Boskie i kościelne pilnie i należycie wypełniały? Czy wiem, w jakich obcują towarzystwach, jakie czytają książki, jakim oddają się zabawom, jakie głoszą zasady? Czy nie ulegam wymogom dzisiejszej, wyuzdanej mody w ubieraniu córek i siebie samej. Czy ja, jako dziecko Dziewicy Maryi, wszczepiam w ich dusze wielkie rozumienie i cześć dla kobiecej godności i dziewictwa, czy je wychowuję w duchu nie przesadnej, ale zdrowej, prawdziwej chrześcijańskiej skromności, czy ich nie pieszczę ze szkodą może reszty dzieci?”\nJakim jestem ojcem: „Czy rozumiem dobrze tę ogromną odpowiedzialność, jaka ciąży na mnie wobec Boga za dzieci moje, za ich dusze i ciała, za ich doczesność i wieczność? Czy daję im przykład przede wszystkim prawdziwej, szczerej pobożności? Czy mię widzą co rano i co wieczór odmawiającego modlitwę, o ile wiek i zdrowie pozwała, na klęczkach? Czy widzą w moich rękach różaniec, książkę do modlenia i książkę religijną? Czy całe moje postępowanie względem dzieci przejęte jest miłością i powagą? Czy tę powagę mam; jeśli nie, jaka tego przyczyna? Czy nie gorszę dzieci przez przekleństwa, gniewy, nieodpowiednie żarty? Czy dzieci widzą stale w moim stosunek względem żony a ich matki głęboką cześć i miłość? Czy nie zaniedbuję domu, rodziny dla kolegów, kasyna, rozrywek?”\nJakim jestem gospodarzem lub gospodynią dla własnego domu: „Jakie w moim domu zwyczaje i obyczaje? Czy one zawsze zgodne z zasadami wiary św.?” A dalej: „jakie w moim domu zabawy jakie stroje, jakie gry? Czy takie, które opinia Kościoła i ludzi uczciwych potępia? Czy nie wchodzę tu w jakieś niedozwolone kompromisy, czy nie tłumaczę złego, zamiast bezwzględnie potępiać? A dalej jakie w moim domu książki, czasopisma, obrazy, ryciny, jaki toczą się rozmowy towarzyskie? Czy wszystko zgodne z duchem katolickim? Jestem przecież sodalisem(ka), więc dom mój musi być bezwzględnie katolicki”.\nA jaki jestem dla mojej służby domowej: „Jaka u mnie służba? Czy staram się o jej uświęcenie i w jaki sposób? Czy daję jej czas na słuchanie Mszy św. w niedzielę i święta i na inne praktyki religijne? Czy jestem dla niej jakby drugą matką pełną miłości i sprawiedliwości?”\nJaki jestem poza domem w życiu towarzyskim i publicznym: „Czy więc w życiu towarzyskim jestem zawsze sodalisem(ką)? Czy nie krępuję się jakiemiś względami ludzkimi, czy nie uznaję jakichś kompromisów z wiarą, leci mężnie i śmiało staję w obronie praworządności katolickiej? A gdyby nie poskutkowało, czy również mężnie i śmiało potrafię zbojkotować takie towarzystwo? Czy mam potrzebną odwagę i męstwo w życiu publicznym? Czym gotowy(a) w potrzebie śmiało wystąpić, wypowiedzieć swoje zdanie, stać przy zasadzie, otwarcie wyznać co myślę i czuję w jakiejś sprawie i spełnić obowiązek, choćby przez to przyszło narazić się na prześladowanie i na wszystko najgorsze? Czy nie jestem połowicznym(ą), gotowym(ą) zawsze do kompromisów? Czy nie należę do tych, którzy(re) mają tolerancję dla najprzeciwniejszych zasad?”\nJak i z jakich korzystam rozrywek: czy nie chodzę na niemoralne filmy (kino), przedstawienia (teatr), zabawy (niemoralne tańce), bo nie dla sodaliski i sodalisa takie miejsce.\nA jak wypełniam pracę zawodową, z jakim zaangażowaniem: „jak spełniam pracę zawodową? Czy rzeczywiście oddaję tej pracy pełnię swych sil? Czy przykładam się do niej z całym zamiłowaniem? Czy nie idę za hasłem: Jaka płaca, taka praca ? Czy spełniam te obowiązki zawodowe dla chwały Bożej i dobra mego narodu? Czy staram się do takich prac innych zagrzewać i wszelkie niezadowolenia łagodzić? Jestem sodalisem(ką); nie na ziemi, lecz e niebie czekam zapłaty za mą pracę. Tu na ziemi zadatek, a tam w niebie pełnia zapłaty. Uzasadnionych zaś pretensji umiarkowanie i godziwie będę dochodzić”.\nJak podchodzę do pracy społecznej: „czy biorę udział w jakiej pracy społecznej? Czy nie uchylam się od niej dla lenistwa i wygody? Czy przeciwnie drogim mi mój naród, to też choćby z nadmiernym wysiłkiem sił pragnę iść w pomoc jego potrzebom? Czy i w tej pracy daję dobry przykład? Czy dokładam starań, by ona szła po linii praw Bożych? Czy wpływam na innych, by tak samo pracowali, słowem czy i w tej pracy daję się poznać jako prawdziwy(a) szczery(a) sodalis(ka)? Czy nie wpadam w drugą ostateczność i nie zaniedbuję dla pracy społecznej, dla niezliczonych komitetów, domu, dzieci, własnej duszy?”\nCzy udzielam się apostolsko w sprawach wiary: „Czy tę wiedzę religijną, którą sama zdobyłam, szerzę wśród mego otoczenia? Czy w życiu towarzyskim prostuję fałszywe pojęcia? Czy widząc braki, naprowadzam rozmowę na temat wiary, by potrzebne wiadomości wpajać w innych, i czy tu działam zawsze roztropnie? Czy staram się o umoralnienie swego otoczenia bliższego i dalszego? Czy widząc nędzę moralną, wzruszam może ramionami, mówiąc: to do mnie nie należy? Czy przeciwnie, widząc zbłąkaną. duszę, za którą Chrystus cierpiał, staram się ją na dobrą drogę sprowadzić?”\n„A dalej czy biorę udział w działalności charytatywno-społecznej? Czy nie uchylam się od tego rodzaju stowarzyszeń? Czy żal mi czasu i grosza na nie? W szczególności czy należę do Konferencji św. Wincentego à Paulo, ochronki, szwalni, bursy, i tym podobnych stowarzyszeń? A jeżeli nie, czy mam potemu słuszne powody? A dalej, czy dbam o swój kościół i jego potrzeby? Czy nie wstyd mi, że moje mieszkanie i schludniejsze i okazalsze, niżli mieszkanie Boga? Co w tym kierunku zdziałać mogę? Czy idę w tym względzie zawsze na rękę swemu proboszczowi?”\n„A wreszcie ostatni dział, t. j. obrona Kościoła I jego sług. Czy staję mężnie w obronie prawd wiary św. i obrzędów kościelnych? Czy odpieram oszczerstwa miotane na Ojca św., biskupów i kapłanów w myśl słów Chrystusa: Kto się was dotyka, dotyka się źrenicy oka mego. A jeśli jest wina, czy staram się ją tłumaczyć, łagodzić i uchylać przez szacunek dla kapłańskiego stanu? W szczególności, czy miejscowych księży otaczam należną czcią i wszelką akcję im nieprzyjazną staram się uchylać? Czy wszelką pracę sodalicyjną w parafii prowadzę zawsze w porozumieniu z księdzem proboszczem? Czy nie lekceważę jego zdania, a jego rozporządzeniom chętnie się poddaję? Czy przeciwnie, jako sodalis(ka) siebie cenię wyżej, swoją wiedzę, swoją pracę na pierwszym stawiam miejscu i dlatego ją uniezależniam?”\n„A wreszcie czy staję w obronie krzywdzonych katolików, lub przynajmniej czy modlę się za nich? Czy nie jest mi obojętnym ich los, dlatego, że do innej należą narodowości? Czy przypadkiem nie podzielam owych płytkich, nie chrystusowych i nie katolickich poglądów na misyjną działalność Kościoła? Czy mię to wielkie dzieło interesuje? Czy w miarę możności staram się choć groszową ofiarą przyczynić do jego rozwoju i rozrostu?”\n„Tak się przedstawia całokształt obowiązków sodalicyjnych, z którymi sumienie sodalisa(ski) winno być zawsze w zgodzie”.\n„Idźmy do Sakramentów św. tak często przynajmniej, jak tylko złe w nas na nowo zaczyna się rozbudzać, skoro niedbalstwo walkę wewnętrzną osłabia, skoro dawne złe skłonności odzywać w nas zaczynają – idźmy do Boga miłosierdzia, co przebaczając, dźwiga i wzmacnia.. idźmy do Boga mocy, co w utajeniu Eucharystycznym serce i duszę posila!”\n„Sakramenty święte w życiu sodalicji przestają być musem, zimna praktyką, a stają się tym, czym je Pan Jezus chce mieć, tj. uświęceniem życia i jego dźwignią, zespoleniem z Nim samym, i z Nim i między sobą”.\nPapież Pius X zaleca częstą komunię św. Ustawy z roku 1910 mówią, że to wezwanie do częstej a nawet codziennej komunii św. odnosi się do sodalisów: „by się starali … wprowadzić w życie pobożny i zbawienny zwyczaj Komunii świętej częstej, albo i codziennej”.\nBardzo ważna jest adoracja Najświętszego Sakramentu. „Jak niezbędna jest taka chwila skupienia się w obliczu Boga w tym ciężkim trybie życia codziennego z jego wszystkimi pracami i troskami, pokusami i rozczarowaniami!”.\nZaleca się każdemu sodalisowi posiadanie własnego kierownika jako doradcy i ojca duchownego, „któremu z pominięciem wszelkich względów ludzkich (obawy, fałszywego wstydu, znajomości skądinąd) z całą prostotą i szczerością oddaj się w ręce swą duszę, słuchając we wszystkim jego życzliwych wskazówek”187. „Przewodnicy duchowni są wprost niezbędni, zwłaszcza dla młodzieży”.\nTakże program sodalicyjny jest nastawiony na „trwałe przedłużenie usposobienia rekolekcyjnego”. „Sodalicja zaś jest praktycznym rzeźbieniem zarysowanej linii nowej rzeczywistości duchowej, szkołą świętości, prowadzoną według programu rekolekcyjnego”. Równocześnie rekolekcje stają się „niezawodnym sprawdzianem intensywności sodalicyjnego życia” i „niezbędnym czynnikiem jego rozwoju”.\nTu i ówdzie w tym czasie prace sodalicyjną opiera się na schemacie „Ćwiczeń duchowych” św. Ignacego Loyoli i na ich podstawie opracowuje się odczyty, referaty, czytania duchowne, dyskusje np. „Praca sodalicyjna nabiera wówczas cech prawdziwej szkoły świętości, a sodalicja staje się ustawicznym rozmyślaniem, ustawicznymi rekolekcjami, czyli ustawiczną przemianą człowieka naturalnego w człowieka Chrystusowego”.\nW „Ćwiczeniach duchownych” kierownik spełnia bardzo ważna rolę, choć ma ją pełnić bardzo dyskretnie.\nKierownik duchowy odprawiającemu rekolekcje podaje treść ćwiczeń, zachowując porządek poszczególnych części „Ćwiczeń”, śledzi i kontroluje skutki każdego etapu, dostosowuje treści i czas poszczególnych ćwiczeń do poziomu mentalności, duchowych przeżyć i potrzeb rekolektanta, jednak bez narzucania i krępowania swobody rekolektanta. „Tych ćwiczeń należy udzielać odpowiednio do usposobienia ludzi, którzy chcą odprawiać ćwiczenia duchowne, to znaczy z uwzględnieniem ich wieku, wykształcenia lub uzdolnień. Toteż nie można człowiekowi prostemu lub słabego zdrowia przekazywać rzeczy, których nie będzie mógł spokojnie znieść i wyciągnąć z nich korzyści” (Św. Ignacy Loyola, Ćwiczenia duchowne, Uwaga wstępna 18).\nW razie pocieszeń i strapień daje rady i wskazówki do właściwej ich oceny i roztropnego zachowania się wobec nich. „Jeżeli udzielający ćwiczeń zauważy, że ten, który je odprawia, doznaje strapienia i pokus, niech mu nie okazuje surowości ani szorstkości, lecz łagodność i słodycz, niech mu dodaje otuchy i sił w postępowaniu naprzód i niech mu odsłania podstępy nieprzyjaciela ludzkiej natury, niech go wreszcie usposabia, by się przygotował i otworzył na przyjęcie pociechy, która nadejdzie”(„Ćwiczenia duchowne”, Uwaga wstępna 7) Musi bronić rekolektanta przed złudzeniami, wyjaśniając mu odpowiednie zasady, reguły, zwłaszcza regułę rozeznawania duchów i zasadę dokonania dobrego wyboru. „Kiedy dający ćwiczenia zauważy, że w odprawiającego je uderzają pokusy pod pozorem dobra, niech wie, że to czas stosowny, by z nim omówił reguły drugiego tygodnia ( o działaniu różnych duchów)... Zazwyczaj bowiem nieprzyjaciel natury ludzkiej bardziej kusi pod pozorem dobra, kiedy się człowiek ćwiczy w drodze oświecającej, która odpowiada ćwiczeniom drugiego tygodnia, a nie wtedy, kiedy się ćwiczy w drodze oczyszczającej, która odpowiada ćwiczeniom pierwszego tygodnia.” (Uwaga wstępna 10). Gdy zjawia się pokusa skrócenia godzinnej kontemplacji kierownik powinien skłonić rekolektanta raczej do przedłużenia nieco tej godziny. „Toteż odprawiający ćwiczenia, jeżeli chce podjąć działania przeciw strapieniu i zwyciężyć pokusy, powinien zawsze trochę przedłużyć ową pełną godzinę, bo w ten sposób nie tylko się oprze przeciwnikowi, ale go powali na ziemię” (Uwaga wstępna 13). Dający ćwiczenia przestrzega odprawiającego przed wielkim zapałem i broni go przed podjęciem w tym stanie jakiejś ważnej decyzji życiowej.\nAby kierownik skutecznie kierował duszą, musi mieć dokładne informacje o tym co się dzieje w duszy rekolektanta. „Będzie rzeczą bardzo pożyteczną, jeżeli ten, który ćwiczeń udziela, nie chcąc pytać ani znać myśli i grzechów tego, który je odprawia, będzie jednak miał wiadomość o jego różnych poruszeniach i myślach, ku którym go ciągną duchy” (Uwaga wstępna 17).\nKorzystającemu z „Ćwiczeń” pozostawia wolność i swobodę, bo to jest warunek skuteczności ćwiczeń. Kierownik ćwiczeń nigdy nie narzuca odprawiającemu rekolekcje żadnych decyzji, nie popycha go do wyboru tego, czy innego stanu życia. Kierownik nie uprzedza działania Bożego. Zostawia rekolektantowi całkowitą swobodę obcowania z Bogiem. „Toteż niech dający je nie skłania się na jedna lub na drugą stronę, lecz raczej niech stoi w środku jak języczek u wagi i niech dozwoli, by Stwórca bezpośrednio działał ze stworzeniem. A stworzenie ze swoim Stwórcą i Panem” (Uwaga wstępna 15)\nĆwiczenia duchowe może odprawiać każdy, nawet ten kto ma mniej czasu w ciągu dnia. Św. Ignacy stwierdza, że człowiekowi zajętemu sprawami publicznymi lub innymi użytecznymi sprawami można udzielać ćwiczeń, o ile ten codziennie poświęci ćwiczeniom półtorej godziny, wskazując mu na cel dla jakiego został stworzony przez Boga: „Można też pouczyć go przez pół godziny o rachunku sumienia szczegółowym, potem podobnie o rachunku sumienia ogólnym, o sposobie spowiadania się i przyjmowania Komunii św” I daje dalej takie uwagi: „Niech przez trzy dni każdego ranka odprawia godzinne rozmyślanie o pierwszym, drugim i trzecim grzechu [45-53], przez następne trzy dni o tej samej porze rozmyślanie o własnych grzechach [55-61], wreszcie przez następne trzy dni ... o karach odpowiadających grzechom [65-72]...Podobnie trzeba postąpić z tajemnicami z życia Chrystusa” (Uwaga wstępna 19).\nNajwiększe jednak korzyści odnosi człowiek, gdy przy odprawianiu ćwiczeń duchowych odrywa się od codziennych zajęć: „o tyle większą odniesie człowiek korzyść, o ile się bardziej oddali od przyjaciół i znajomych i od wszelkich trosk ziemskich, zmieniać np. dom, w którym mieszka, i wybierając inny dom lub pokój – aby zamieszkać w nim w jak największym odosobnieniu, by każdego dnia mógł iść na Mszę świętą i nieszpory swobodnie i bez obawy, ze znajomi będą stawiać przeszkody” (Uwaga wstępna 20).\nCennym rysem metody ignacjańskich ćwiczeń jest kontrola stosowana przez kierownika i samokontrola ze strony rekolektanta. Ćwiczenia są szkołą prowadzą do dojrzałości i odpowiedzialności i do umiłowania prawdy. Wielu papieży potwierdza skuteczność „Ćwiczeń” w odrodzeniu duchowym człowieka i świata.\nDlaczego ważne jest kierownictwo? „Kierownictwo przywraca prostotę ducha”. Sam człowiek siebie może nie zrozumieć, nie pojąć. Pomaga mu wstawać w prawdzie kierownik. „Kierownictwo wnosi pokój i pogodę ducha”. „Aby z jaja wylęgło się pisklę, trzeba mu zapewnić przez wymagany okres czasu właściwą ciepłotę”.


Kartonowe Przedszkole - Czerwony Kapturek w kartonowej odsłonie\nNiedziela, 29 listopada 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nKolejny, a zarazem ostatni tydzień w Kartonowym Przedszkolu, był tygodniem zabaw z bohaterami bajki "Czerwony Kapturek". Bajka, dobrze dzieciom znana, stała się inspiracją do podejmowania twórczych i artystycznych działań. Powstał domek babci, las, jaskinia watahy wilków. Każdy z nas mógł zamienić się w Czerwonego Kapturka, sprytnego wilka, dzielnego leśniczego oraz chorą babcię. Zwieńczeniem naszych zabaw był występ "Dzieci dzieciom" z bajką o Kapturku, którym zakończyliśmy przygodę z Kartonowym Przedszkolem.\nKartonowe Przedszkole - Miasteczko... chociaż kartonowe, będzie kolorowe\nPoniedziałek, 16 listopada 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nWraz z rozpoczęciem drugiej połowy listopada, rozpoczęliśmy zabawy w „Kartonowym Przedszkolu”. Z półek zniknęły nasze ulubione zabawki. Sala zabaw była nie do poznania. Wszędzie stały pudełka, kartony i różnego rodzaju materiały plastyczne. Taki widok gwarantował niezapomniane przeżycia. I mieliśmy co do tego całkowitą rację.\nŚroda, 11 listopada 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nZ okazji zbliżającego się dnia 11 listopada, uczestniczyliśmy w uroczystości przedszkolnej, upamiętniającej odzyskanie przez Polskę niepodległości. Część artystyczną przygotowali nasi koledzy z Grupy "Śliweczki", którym serdecznie dziękujemy za ważną lekcję historii.\nListopad z piosenką i wierszem\nPoniedziałek, 2 listopada 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nW listopadzie uczymy się piosenki:\nUrodzinki Witaminki - przedszkolak wie, jak o zdrowie troszczyć się\nŚroda, 7 października 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nW myśl hasła "Przedszkolak wie, jak o zdrowie troszczyć się", podjęliśmy aktywności kształtujące właściwe postawy w zakresie prawidłowego odżywiania się. Pierwszym naszym działaniem było wyjście do pobliskiego warzywniaka. Tam kupiliśmy warzywa do kącika przyrody i owoce do degustacji. Zakupioną marchew i jabłka wykorzystaliśmy później do przygotowania zdrowego soku na Urodzinki Witaminki. Każde dziecko miało okazję zapoznać się z działaniem sokowirówki. Wszystkie dzieci jednogłośnie stwierdziły, że sok z owoców jest smakowity! Uśmiechnięte twarze naszych Malinek są tego najlepszym dowodem!\nCzwartek, 1 października 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nPierwsza urodzinowa uroczystość u Malinek\nWtorek, 22 września 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nDzisiaj swoje urodziny obchodził nasz kolega Wojtek. Z tej okazji przygotowaliśmy urodzinowe przyjęcie. Był smaczny tort, a jak tort, to i oczywiście urodzinowe "Sto lat", życzenia, oraz najważniejsze - zdmuchiwanie trzech świeczek :)\nWrzesień wita dzieci zabawą z wierszem i piosenką\nŚroda, 2 września 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nTeksty zabaw paluszkowych i piosenek, które poznajemy i przy których bawimy się, spędzając czas w przedszkolu\nMy Malinki witamy i pozdrawiamy!\nWtorek, 1 września 2015 r. [ oddzialy / oddzial_I / blog ]\nWitajcie! Jesteśmy grupą 3-latków, rozpoczynającą wesołą przygodę z przedszkolem.\n<< | 1 | 2 | ... | 18 | 19 | 20 |\noddzialy / oddzial_I


Kompleksowy remont mieszkania - MetCon.com.pl\nHome Nieruchomości Kompleksowy remont mieszkania\nby Redakcja MetCon 21 lipca, 2019\nwritten by Redakcja MetCon 21 lipca, 2019\nKompleksowy remont mieszkania jest długotrwałym i dość często nieprzyjemnym wspomnieniem. Duży zakres prac sprawia, że mieszkańcy najczęściej zmuszeni są do przeprowadzania go etapami lub spędzenia kilku nocy u rodziny lub znajomych. Nierzadko okazuje się również, że rozpoczęty remont niesie za sobą konieczność wykonania kolejnych, dodatkowych prac. W związku z tym, jak poradzić sobie z remontem?\nPierwszym etapem, jaki należy wziąć pod uwagę planując kompleksowy remont mieszkania jest zakres prac, które zamierzamy wykonać. Takie działania pozwolą skupić uwagę na konkretnych czynnościach, ustalonych według planu. Ponadto, warto wziąć pod uwagę także własne możliwości finansowe. Dokładnie określony budżet remontowy pozwoli uniknąć ewentualnych niespodzianek. Mimo to, zawsze dobrze jest mieć choć niewielką ilość oszczędności, które mogą być przydatne w nieoczekiwanych sytuacjach, takich jak dodatkowe koszty prac lub zakupu materiałów.\nKompleksowy remont mieszkania wymaga również zatrudnienia doświadczonej ekipy remontowej. Aby remont przebiegał sprawnie i bez niepotrzebnych komplikacji, należy wybrać ekipę posiadającą wieloletnie doświadczenie. Oczywiście nie można w tym momencie skreślać młodych, zdolnych pracowników. Warto jednak, przed podpisaniem umowy, zaczerpnąć wiedzy na ich temat. Znajomi lub osoby wypowiadające się na forach informacyjnych są dobrym źródłem informacji. Aby nie zostać zaskoczonym w trakcie remontu, należy też dokładnie przeanalizować warunki umowy. Ustalić wielkość wynagrodzenia oraz czas trwania prac.\nPoza tym planując remont, warto jest już wcześniej zastanowić się lub nawet dokonać zakupu niezbędnych materiałów. W tym zakresie można kupić meble lub inne wyposażenie domu. Biorąc jednak pod uwagę kompleksowy remont mieszkania, temat zakupu materiałów niezbędnych do jego wykonania warto omówić z ekipą remontową. Ich preferencje dotyczące materiałów mogą okazać się rozbieżne z naszą wiedzą na ten temat. Jak już zostało wspomniane wcześniej, kompleksowy remont mieszkania to czas trudny dla wszystkich inwestorów. Muszą oni wyprowadzić się z domu i oddać go do dyspozycji ekipy remontowej.\nDlatego też, jeszcze przed rozpoczęciem remontu należy zadbać o miejsce, w którym będziemy mogli spędzić kilka lub kilkanaście nocy. Decyzja ta jest ważna szczególnie w przypadku rodzin posiadających dzieci. Zapewnienie im komfortu i godnych warunków mieszkaniowych powinno być podstawowym wyznacznikiem podejmowania decyzji. Podsumowując, kompleksowy remont mieszkania jest długotrwałym procesem wymagającym ogromnych pokładów cierpliwości i dokładnego zaplanowanie prac. Tylko takie działania umożliwią przejście przez remont z zachowaniem spokoju i oszczędzeniem niepotrzebnych, dodatkowych wydatków.


Konflikty Mickiewicza z Rosjanami. - HistoriaPolski.eu - Forum historia Polski\nRejestracja: 22 wrz 2011, 21:17\nPost autor: qba14 » 22 wrz 2011, 21:25\nWitam. Wpadłem tu przez przypadek i bardzo zaciekawiło mnie to forum.\nCzy znajdzie się tu może osoba, która wie coś na temat Mickiewicza i jego pobytu w Rosji. Dokładniej chodzi mi dlaczego jak uciekł to już więcej nie powrócił do Rosji, co on tam 'nabroił'? Byłbym wdzięczny za odpowiedź.\nRe: Konflikty Mickiewicza z Rosjanami.\nPost autor: Artur Rogóż » 23 wrz 2011, 05:03\nTutaj masz krótki opis tego okresu życia Mickiewicza:\nautor: Dr Bolesław Oleksowic\nPost autor: qba14 » 23 wrz 2011, 07:09\nAkurat ten opis czytałem. Chodzi mi o coś innego. Nauczycielka zapytała się nas dlaczego Mickiewicz po opuszczeniu Rosji już nigdy nie przekroczył granicy rosyjskiej? Nie odpowiedziała nam na to pytanie tylko powiedziała, żebyśmy poszukali sobie sami.\nRejestracja: 17 cze 2015, 09:53\nSkontaktuj się z krzysztofamoren\nPost autor: krzysztofamoren » 17 cze 2015, 09:59\ni co dowiedziałeś się??


Fałszerze podrabiają autentyki i tworzą nowe pamiątki | Dziennik Bałtycki\nFałszerze podrabiają autentyki i tworzą nowe pamiątki\nDorota Abramowicz 27.09.2009\nJarosław Dutkowski, ekspert od numizmatyki, pokazuje jedną ze sztucznie postarzonych monet, które krążą na rynku kolekcjonerskim\nHistorii nie da się zmienić? Nieprawda. Fałszerze pamiątek nie tylko podrabiają autentyki, ale tworzą też okazy, których nigdy nie było\nNa internetowej aukcji od ubiegłego roku pojawia się inny gdański "rarytas" - wybity w 1922 r. dla kombatantów I wojny światowej z Wrzeszcza medal Związku Wojennego Germania. Kłopot jednak w tym, że takiej odznaki nie ma w żadnych poważnych katalogach. Prawdopodobnie została wymyślona. Podobnie jak kupiony niedawno na aukcji w krakowskiej Desie za 2,7 tys. zł "znak naukowy Sztabu Generalnego dla mjr. Zapolskiego". Tymczasem w II RP żaden major Zapolski nie był uprawniony do noszenia tego znaku.\nA inny poważny kolekcjoner dodaje: - To jakiś koszmar. Na 10 odznak pojawiających się na rynku dziewięć to fałszywki. Mamy do czynienia z coraz bardziej precyzyjną robotą, tzw. techniką dentystyczną. W ofercie pojawiają się różnego rodzaju odznaki Armii Krajowej, medale "za Zaolzie", znaki z okresu międzywojennego i wcześniejsze. To świetnie zorganizowany przemysł, przynoszący niezłe zyski. Do tego dochodzą równie dobrze sfałszowane dokumenty - legitymacje do odznak. W środowisku wiadomo, że wytwarza się je w Krakowie, a "wybitnym specjalistą" jest były pracownik jednego z muzeów. I co? Nic! Policja nic z tym nie robi.\nRzeczywiście, podrabianie zabytkowych monet, odznak i dokumentów niezbyt interesuje organy ścigania.\n- Takie zgłoszenia pojawiają się bardzo rzadko - słyszę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Gdańsku. - Ostatnio praktycznie wcale.\nSkarb na polu\nNajgłośniejsze fałszerstwa to te dotyczące obrazów, ale w rzeczywistości podrabia się praktycznie wszystko. Są w tej grupie stare meble, broń biała, szkło, porcelana, a nawet zdjęcia. Jednak kolekcjonerzy nie mają wątpliwości - za podrabianie monet bierze się najwyższa klasa fałszerzy.\n- Trzeba pozbyć się złudzeń - rozkłada ręce Jarosław Dutkowski, prezes Stowarzyszenia Numizmatyków Profesjonalnych, wydawca "Przeglądu Numizmatycznego" i biegły sądowy, jeden z najbardziej cenionych ekspertów. - Fałszerze przeważnie pozostają nieuchwytni. Jeśli już ktoś wpada, to pośrednicy. A i oni mogą zeznać, że kupili monetę w dobrej wierze, od nieznajomego.\nNajważniejsze w tym interesie jest dorobienie odpowiedniej legendy. Na historyjkę o odkryciu skarbu ostatnio dał się nabrać pewien antykwariusz w zachodniej części województwa pomorskiego. Do jego sklepu przyszło trzech młodych mężczyzn. Stroje paramilitarne. Błoto na butach i spodniach. Wyglądali, jakby dopiero co wrócili z wyprawy surviwalowej.\n- Chodziliśmy z wykrywaczami po polu bitwy z II wojny światowej po nieśmiertelniki, części umundurowania... - zaczął jeden z nich. - No i nagle natrafiliśmy na coś takiego.\nWyciągnął dłoń z ubrudzonymi ziemią kilkoma starymi monetami. Antykwariusz wstrzymał oddech. Rozpoznał podniszczone średniowieczne brakteaty - monety wybijane jednostronnie na bardzo cienkiej blaszce. Brakteaty mają grubość papieru, bardzo łatwo się kruszą i są rzadkie, i trudne do podrobienia. A przez to bardzo cenne.\nWłaściciel sklepu zaproponował kilka tysięcy złotych za znalezisko. I zaraz spytał: - Wszystko przekopaliście? Nie? To pojedźmy tam razem...\nKilka godzin później antykwariusz obserwował, jak młodzi ludzie przeszukują każdą piędź ziemi. Oni z zapałem kopali tam, gdzie - jak wskazywał wykrywacz - ukryta była lufa starego karabinu, on namawiał, by spróbowali z drugiej strony. Z manifestacyjną niechęcią wreszcie przystali na jego propozycję. I tak wykopali skarb.\nPo odebraniu całkiem dużych pieniędzy poszukiwacze zniknęli. Ostatecznie średniowieczne brakteaty okazały się wytrawionymi chemicznie (w celu postarzenia) fałszywkami. Bardzo dobrze zrobionymi. Właściciel sklepu nawet nie pomyślał o zawiadomieniu policji. Z prostego powodu - wszystko, co wydobyte jest z ziemi, stanowi własność Skarbu Państwa. Poszukiwacze zgodnie z prawem powinni byli zgłosić oficjalnie znalezisko, a antykwariusz, kupując "średniowieczne" precjoza, uczestniczył w przestępczym procederze.\nInny sklep na Pomorzu. Starsze, nobliwie wyglądające małżeństwo, przynosi klaser odziedziczony po dziadku. Przeleżał, jak mówią, w biurku przez długie lata. W klaserze - ze 30 talarów holenderskich (często pojawiających się na rynku, więc stosunkowo tanich - ok. 90 zł za sztukę), a obok o wiele cenniejsze (kilkaset euro za sztukę) talary niemieckie.\n- Talarów holenderskich nie opłaca się podrabiać - mówi Jarosław Dutkowski. - Dlatego też właściciel sklepu uznał je za prawdziwe i z braku innych, oryginalnych monet z okresu porównał z nimi talary niemieckie. Porównanie wypadło na korzyść "niemców". Wydał majątek, kupił klaser.\nPo zbadaniu wszystkich monet przez eksperta wyszło na jaw, że wszystko było fałszywe. Łącznie z "holendrami".\nW Lęborku, podczas badań kościelnych murów, wydobyto najpierw drobne, stare monety. A potem nagle dużo brakteatów. Okazało się, że do autentycznego znaleziska ktoś dorzucił podróbki. Do dziś jest kłopot z odróżnieniem jednych od drugich.\nSpecjalista z Gdańska i grzywa lwa\nOdkąd Fenicjanie wymyślili pieniądze, zawsze obok pojawiały się fałszywki. Pieniądze podrabiali władcy (taki Fryderyk III w XVIII w. fałszował monety całej Europy), podrabiali poddani. Najczęściej te będące aktualnie w obiegu. Ale odkąd powstał rynek numizmatyczny, zaczęto także fałszować dawne monety. Legendą polskiej numizmatyki jest najsłynniejszy polski fałszerz Józef Majnert, ceniony rytownik i medalier, od 1830 r. pracownik warszawskiej mennicy. Tam też przez 20 lat, do momentu zdemaskowania przez Karola Beyera, fałszował rzadkie monety polskie, dodatkowo wymyślając i tłocząc nieistniejące historyczne "okazy". Dziś "majnerty" są zbierane przez numizmatyków, osiągając całkiem niezłe ceny. Kto wie, może więc niebawem pojawią się fałszywe fałszywki?\nEksperci mówią, że na rynku trwa nieustanny wyścig. Fałszerze korzystają z coraz lepszych, nowocześniejszych metod podrabiania staroci. Tu też wynalazcy są w cenie. Wśród numizmatyków i na forach internetowych krąży opowieść o działającym od 1984 r. (prawdopodobnie do dziś) tajemniczym "Specjaliście" z Gdańska, który stosuje rewolucyjną metodę - wytłacza monety za pomocą fałszywych, odpowiednio wzmocnionych stempli galwanicznych. Ponoć efekty są bardzo dobre, a gdańskie falsyfikaty to przekleństwo kolekcjonerów w Polsce i na świecie oraz wątpliwa "ozdoba" wielu aukcji.\n- Niektóre metody stosowane przez fałszerzy są dość prymitywne - twierdzi Dutkowski. - W przypadku innych, korzystających z technik komputerowych, trzeba mieć sporą wiedzę i doświadczenie, by rozpoznać podróbkę. Kopie wytworzone komputerowo są identyczne z oryginałami. Z jednym wyjątkiem - nie mają zróżnicowanej głębi. Mówiąc prościej - noga lwa w oryginale jest głębiej wybita niż jego grzywa. W podróbce mają tę samą głębokość. Fałszerze nie są także w stanie idealnie podrobić zaokrągleń rantu, ścieranego przez setki lat przez ludzkie palce.\nWłaściciel jednej z największych na Pomorzu "wojskowo-patriotycznej" kolekcji (ze względu na jej bezpieczeństwo nie chce podawać nazwiska) mówi, że jedyną szansą na ustrzeżenie się przed złym zakupem jest, oprócz kształcenia się, także ostrożność i zaufanie.\n- Nie wolno rzucać się z zamkniętymi oczami na każdą wspaniałą okazję, np. oferowaną w internecie - mówi. - Środowisko w końcu eliminuje osoby, które próbują sprzedać podróbki. Na zaufanie trudno zapracować. I łatwo je stracić.\nFałszerz podąża za modą\nOstatnio, w związku z 70 rocznicą wybuchu II wojny światowej, na rynku kolekcjonerskim nastąpił wysyp wojennych pamiątek. Odznaczeń, broni, zdjęć i dokumentów. Według znawców, to odpowiedź fałszerzy na potrzeby rynku.\n- Najczęstsza metoda to "cudowne rozmnożenie" - wyjaśnia jeden z wytrawnych kolekcjonerów pamiątek wojennych. - Biorą stare odznaczenie, dzielą je na trzy części, dorabiają techniką dentystyczną resztę i sprzedają trzy medale. Ten patent stosowany jest także przy innych starociach, chociażby meblach.\n- Znajomy niedawno kupił szablę, niestety składaka - wspomina kolejny zbieracz. - Wydał 1200 złotych, zorientował się po fakcie.\nWyjątkową burzę wśród osób kolekcjonujących wojenne fotografie wywołało jakiś czas temu pojawienie się w sprzedaży w internecie bardzo wielu starych zdjęć czołgów, samolotów, dział z okresu II wojny światowej. Cena jednej fotografii - 50-60 euro. Wszystkie wyglądały na autentyki. Podejrzliwość wzbudził jedynie fakt, że zaraz po znalezieniu kupca na jedno zdjęcie, drugie - identyczne - było wystawiane do sprzedaży.\n- Fałszerzy zgubiła pazerność - mówi Zbigniew Okuniewski, kolekcjoner pamiątek wojennych. - Okazało się, że fotografie masowo produkowano w Rosji lub na Ukrainie, korzystając z oryginalnych negatywów, papierów i odczynników.\nZarobić na holokauście i żelazku z duszą\nZa wyjątkowo nieetyczny uznawany jest wśród kolekcjonerów proceder "podróbek docelowych". Fałszerskie mafie docierają do nazwisk ofiar hitlerowskiego terroru, odnajdują ich rodziny - w Europie, Stanach Zjednoczonych, Izraelu - i za naprawdę wysokie kwoty oferują im "prawdziwe" dokumenty bliskich z dowolnego getta.\nDużym zainteresowaniem wśród zbieraczy i krewnych ofiar holokaustu cieszą się monety bite od 1942 r. w łódzkim getcie. Po wojnie zachowały się oryginalne stemple z tamtejszej mennicy, co z pewnością ułatwiło pracę przestępcom. Dziś na potęgę fałszuje się m.in. 20-markówki z getta z 1943 r.\nZa modą podążyli też sprzedawcy fałszywych marzeń, którzy z refleksem zareagowali na 100 urodziny Sopotu. Zbigniew Okuniewski natrafił z tej okazji na "sopockie precjoza", w tym zastawy będące rzekomo na wyposażeniu znanego sopockiego hotelu, a nawet stary kufel z wyrytym herbem miasta i datą.\n- Fałszerz nie znał dobrze historii miasta - śmieje się Okuniewski. - Herb powstał dwa lata później niż wskazywała na to data na szklanym kuflu. Kufel, jak się później okazało, pochodził z Czech. Normalnie kosztowałby 200 zł, po przeróbkach jego cena wzrosła do 600 złotych.\nPatent na przeróbki sentymentalne sprawdził się w ostatnich latach na jarmarku dominikańskim.\nLekarze, pielęgniarki, samorządowcy i parlamenarzyści protestują przeciw odwołaniu szefa pomorskiego sanepidu. I wskazują na drugie dno\nPomorscy samorządowcy, posłowie, lekarze i pracownicy sanepidu protestują przeciw próbie odwołania Tomasza Augustyniaka ze stanowiska Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Jak mówi posłanka Beata Maciejewska, autorka interpelacji w tej sprawie, za utratą stanowiska ma stać "personalna zemsta" pochodzącego ze Słupska posła i rzecznika rządu Piotra Müllera, a jej powodem - wcześniejszy brak zgody Augustyniaka na odwołanie inspektora powiatowego w Słupsku. Poprosiliśmy Piotra Müllera o komentarz do wypowiedzi posłanki Maciejewskiej. Do czasu publikacji tekstu nie otrzymaliśmy odpowiedzi.\nPLUS NOWE FAKTY Czy gdyński kolekcjoner odzyska cenne, gromadzone przez pół wieku zbiory, zarekwirowane przed dwoma laty przez policję?\nWydarzenie to zbulwersowało środowisko kolekcjonerów w całej Polsce. Przed ponad dwoma laty policja zabrała w majestacie prawa cenny zbiór należący do gdyńskiego kolekcjonera Jacka Urbańskiego. Samemu kolekcjonerowi nie postawiono żadnych zarzutów. Ostatnio w jego sprawie poseł z Gdyni interweniował u Jarosława Kaczyńskiego, a prokuratura zawiadomiła o umorzeniu dochodzenia. Tylko, co ze zbiorem? – Boję się, że mogę zostać okradziony – mówi Jacek Urbański. – W majestacie prawa.\njacek urbański kolekcjoner\nprokuraura zabytki archeologiczne\nZbigniew Nosowski: "Pewne sprawy nie ujdą już w polskim Kościele na sucho". Rozmowa na temat abp. Sławoja Leszka Głódzia\n- Uważam, że te wszystkie nagłośnione afery z udziałem abp. Sławoja Leszka Głódzia, będą - wbrew pozorom - miały pozytywny wpływ na przyszłość polskiego Kościoła - mówi Zbigniew Nosowski, publicysta i działacz katolicki, redaktor naczelny „Więzi”.