Wielkie oszustwo: odnalezienie prawdziwego serca\nZawsze wydaje mi się dziwne, że kiedy grają hymn narodowy, prawie wszyscy trzymają…\nDlaczego ludzie wybierają drogie markowe leki zamiast tanich generyków?\nAustralijski sąd federalny oskarżył Reckitt Benckiser o wprowadzanie konsumentów w błąd. W Wielkiej Brytanii…\nKris Sales, Uniwersytet Wschodniej Anglii\nOd lat 1980. coraz częstsze i intensywne fale upałów przyczyniły się do większej liczby zgonów niż jakiekolwiek inne ekstremalne zdarzenia pogodowe. Odciski palców ekstremalnych wydarzeń i zmian klimatycznych są szeroko rozpowszechnione w świecie przyrody, w którym populacje wykazują reakcje na stres.\nMojtaba Sadegh, Boise State University i wsp\nPrawie każdy wskaźnik suszy miga na czerwono w zachodnich Stanach Zjednoczonych po suchej zimie i ciepłej wczesnej wiośnie. W większości regionu pokrywa śnieżna jest mniejsza niż połowa normy.\nKryzys klimatyczny nie jest już groźnym zagrożeniem - ludzie żyją obecnie w konsekwencji stuleci emisji gazów cieplarnianych. Ale wciąż jest o co walczyć.\nNawet biorąc pod uwagę pożary, susze i powodzie, które regularnie pojawiają się w wiadomościach, trudno jest pojąć, jak ludzki wpływ ma kryzys klimatyczny. Jeszcze trudniej jest zrozumieć, co ocieplający się świat będzie oznaczał dla wszystkich innych gatunków, z którymi go dzielimy.\nJak działalność człowieka wpływa na gatunki morskie z biegiem czasu\nNaprawdę trudno jest wiedzieć, jak sobie radzi gatunek, patrząc tylko z lokalnego wybrzeża lub zanurzając się pod wodą na nurkowaniu\nBarbara Jane Davy, Uniwersytet Waterloo\nJak wdzięczność dla natury może powstrzymać twój egzystencjalny niepokój związany ze zmianami klimatycznymi\nWszyscy umrzemy. To jest powtarzające się ostrzeżenie o zmianach klimatycznych w niektórych mediach: jeśli nie zmienimy naszych sposobów, stajemy w obliczu zagrożenia egzystencjalnego. Dlaczego więc nie mamy rozwiązania politycznego?\nDavid Burslem, University of Aberdeen i in.\nOdrastanie lasu tropikalnego - czy lepiej sadzić drzewa, czy pozostawić to naturze?\nZniszczenie lasów tropikalnych jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do utraty różnorodności biologicznej i kryzysu klimatycznego. W odpowiedzi ekolodzy i naukowcy tacy jak my debatują, jak najlepiej przyspieszyć odbudowę tych lasów. Jak zabrać skrawek ziemi zaśmiecony pniami drzew, a nawet trawiastym pastwiskiem lub plantacją oleju palmowego i przekształcić go z powrotem w kwitnący las pełen oryginalnych gatunków?\nJacqueline McGlade i Philip Landrigan\nDlaczego zanieczyszczenie oceanów jest wyraźnym zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego\nZanieczyszczenie oceanów jest powszechne i stanowi wyraźne i aktualne zagrożenie dla zdrowia i dobrego samopoczucia ludzi. Ale rozmiar tego niebezpieczeństwa nie był szeroko rozumiany – aż do teraz.\nJak by się odczuwało globalne ocieplenie o 4°C?\nKolejny rok, kolejny rekord klimatyczny pobity. Globalnie rok 2020 zrównał się z 2016 r. jako najcieplejszym rokiem w historii. Było to tym bardziej niezwykłe, że chłodne warunki na Pacyfiku – znane jako La Niña – zaczęły pojawiać się w drugiej połowie roku.\nAtmosferyczne burze rzeczne powodują kosztowne powodzie, a zmiany klimatyczne sprawiają, że są one silniejsze\nPoproś ludzi o podanie nazwy największej rzeki świata, a większość prawdopodobnie zgadnie, że to Amazonka, Nil lub Missisipi. W rzeczywistości niektóre z największych rzek Ziemi znajdują się na niebie - i mogą one wywoływać potężne burze, takie jak ta, która teraz przesiąka w Kalifornii.\nCorey JA Bradshaw i wsp\nDlaczego prognozy dotyczące przyszłości Ziemi są gorsze, niż mogą pojąć nawet naukowcy\nKażdy, kto choć trochę interesuje się globalnym środowiskiem, wie, że nie jest dobrze. Ale jak zła jest sytuacja? Nasz nowy artykuł pokazuje, że perspektywy życia na Ziemi są gorsze, niż się powszechnie uważa.\nBrice Rea , , , , , , , , , ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,, ,\nKoniec ostatniej epoki lodowcowej, około 12,000 XNUMX lat temu, charakteryzował się końcową fazą zimna zwaną młodszymi dryasami. Skandynawia nadal była w większości pokryta lodem, aw całej Europie w górach było znacznie więcej i większych lodowców niż obecnie.\nMimo że rok 2020 był okropnym rokiem katastrof klimatycznych, w 2021 roku są powody do nadziei\nKatastrofalne pożary w Australii na początku 2020 r. Były właściwie pozostałością po 2019 r., Ale wkrótce po nich nastąpiły powodzie w Indonezji, supercyklon uderzył w wybrzeże Indii i Bangladeszu, a następnie kolejne powodzie, tym razem w Kenii i szerokie połacie środkowej części kraju. i Afryka Zachodnia.\nFrank Wesselingh i Matteo Lattuada\nWyobraź sobie, że jesteś na wybrzeżu i spoglądasz na morze. Przed tobą leży 100 metrów jałowego piasku, który wygląda jak plaża podczas odpływu, a za nim delikatne fale. A jednak nie ma przypływów.\nChloe Brimicombe i in\nRok 2020 bez wątpienia przejdzie do historii z innych powodów, ale ma być również jednym z najcieplejszych w historii. Wraz z ociepleniem się klimatu naturalne zagrożenia będą się pojawiać coraz częściej i będą coraz bardziej zabójcze.\nW miarę wzrostu globalnych temperatur śnieżne zimy mogą odejść w przeszłość w większości Wielkiej Brytanii, zgodnie z niedawną analizą Met Office.\nDym z pożaru zmienia się dramatycznie wraz z wiekiem, a to ma znaczenie dla jakości powietrza z wiatrem\nRok 2020 zostanie zapamiętany z wielu powodów, w tym rekordowych pożarów, które zmieniły niebo San Francisco w apokaliptyczny odcień czerwieni i pokryły dymem duże części Zachodu przez wiele tygodni.\nO zmianach klimatu możemy się wiele nauczyć od Wenus, naszej siostrzanej planety. Wenus ma obecnie temperaturę powierzchni 450 ℃ (temperatura cyklu samooczyszczania pieca) i atmosferę zdominowaną przez dwutlenek węgla (96%) o gęstości 90 razy większej niż ziemska.\nZahra Kalantari i in\nDziesięciolecia niezrównoważonego wykorzystania wody wysuszyły jeziora i spowodowały zniszczenie środowiska w Iranie\nBurze solne są coraz większym zagrożeniem dla milionów ludzi w północno-zachodnim Iranie z powodu katastrofy jeziora Urmia.\nPilne piękno tego wszystkiego: uczucie i opróżnianie, wdech i wydech\nNaszym życiowym zadaniem jest jak, a nie dlaczego. Kiedy cierpimy, wpadamy w pytanie dlaczego: Dlaczego ja? Dlaczego ty? Dlaczego w…\nNierozwiązane problemy są drenażem energii i prowadzą do braku entuzjazmu do życia\nSą takie poranki, w których nie mogę się ruszyć. Nie mam na myśli tych poranków, kiedy…\nNie jesteśmy żebrakami! Jesteśmy poszukiwaczami przygód\nWszyscy słyszeliśmy o pytaniu i otrzymasz, a ja sam byłem zagorzałym zwolennikiem tej metody.…


Garnki do gotowania na parze - Sklep Prestiżowa Kuchnia\nGotowanie na parze jest proste i nadzwyczaj zdrowe. Wielu kojarzy się z koniecznością zakupu specjalistycznych, jednofunkcyjnych, zajmujących mnóstwo miejsca w kuchni urządzeń. Ale światowi producenci uznali, że wystarczy wyposażyć garnek w specjalny wkład z otworami – i nagle okazuje się, że tak prosty zabieg pozwala na kreacje dań, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia. Gotowanie na parze to doskonała alternatywa dla klasycznego gotowania. Można spróbować przyrządzić potrawy delikatne, wyraziste, słodkie, kwaśne – a zawsze zdrowe i niskokaloryczne.\nNa dole strony znajdziesz nasz film o gotowaniu na parze - koniecznie obejrzyj!\nGarnki do gotowania na parze - wyśmienity wynalazek\nWidzimy, że gotowanie na parze nie cieszy się jeszcze w Polsce takim uznaniem, jak na świecie. Wielu gotujących twierdzi, że ten proces przyrządzania potraw jest czasochłonny, a efekty smakowe nieprzekonujące. Wielu też twierdzi, że to bardzo ograniczający sposób przyrządzania małej ilości dań. Bo, w końcu, co zmieści się na wkładzie o średnicy 20 cm? Wbrew pozorom – zmieści się całkiem sporo. Dlaczego? Bo gotowane na parze potrawy sycą w zupełnie inny sposób, niż to, co gotowane tradycyjnymi metodami w wodzie, czy smażone. Np. malutki, mieszczący się w damskiej dłoni obsmażony kotlet siekany (pulpet) nie bardzo nakarmi dorosłego mężczyznę. A wystarczy ta sama ilość mięsa ugotowana na parze (też w formie pulpetu), by najeść się nim doskonale i do syta.\nMięso, skoro już o nim mowa, gotowane na parze spulchnia się w trakcie ogrzewania przez gorącą parę, więc zwiększa swoją objętość. Dodatkowo – nie obsmażane, czyli nie mające kontaktu z tłuszczem, staje się delikatne, zdrowe i, co najistotniejsze, to co najbardziej wartościowe – witaminy i składniki odżywcze – zostają w środku. W efekcie jemy całkiem inaczej smakujące i niezwykle sycące mięso. A ponieważ tak faktycznie „jemy” mózgiem, poczucie sytości pojawia się wiele szybciej, niż przy, np., tej samej smażonej potrawie.\nTak samo działa to w przypadku innego typu mięs (roladek, eskalopków, mięs z warzywami), ryb, warzyw, klusek na parze itp. Je się faktycznie mniej, a jest się bardziej najedzonym.\nGotowane na parze potrawy mogą być rewelacyjnie wyraziste\nKolejny mit łączący się z gotowaniem na parze głosi, że takie jedzenie jest płone, pozbawione wyrazu, że można mieć wrażenie, jakby się smaki spłyciły. Nic bardziej mylnego. To działa w odwrotną stronę. W przypadku gotowania na parze dodaje się, np., wiele mniej soli (para nie wytrąci soli zawartej w produkcie, nie wypłucze jej, więc potrawy dosalać przesadnie nie trzeba). Dodatkowo – para wzmaga wyrazistość oraz intensywność smaków, które odczuwamy, jedząc gotowane na parze potrawy. I, oczywiście, można tu przyprawiać do woli wszelkimi przyprawami świata. Wstępne przyprawianie można przeprowadzić w trakcie gotowania na parze, a, w razie potrzeby, doprawić potrawę na talerzu. Ale mało kto czuje taką potrzebę.\nGarnek z wyjmowanym wkładem do gotowania na parze\nJak widać na przykładzie garnków Staub, Demeyre i Silit (testowanych przez nas przez lata) mamy tu do czynienia z najprostszym z prostych systemów – naczyniem, które po wyjęciu wkładu staje się klasycznym garnkiem do gotowania, duszenia, zapiekania potraw oraz perforowanym, stalowym wkładem, który w okamgnieniu przemienia naczynie w eksperta od dietetycznego gotowania.\nCała rzecz, jak to zwykle bywa w przypadku inności, polega tylko i wyłącznie na tym, by się przełamać i spróbować. Gwarantujemy, że doświadczenia będą nadzwyczajne. Plus – doskonały efekt uboczny, można szybko i skutecznie stracić na wadze.\n1419 ZŁ Promocyjna 1277 ZŁ\nWhite Truffle - Żeliwny, owalny garnek; nieprzywierająca powłoka, 8 l, 37 cm, Staub\nGotuj na parze i bądź zawsze zdrowy\nGarnki do gotowania na parze - mistrzowie zdrowia\nW ferworze codzienności, w biegu, w stresie, zapominamy często o jednej ze zdrowszych i prostszych metod przyrządzania dietetycznych i aromatycznych potraw. O gotowaniu na parze.\nMiliony smaków i kolorów – czy pomyślałbyś, że mówimy o potrawach gotowanych na parze? Nasz krótki przewodnik po tym, co, jak i w czym gotować na parze, przybliży zdrowe gotowanie.\nGotowanie na parze jest zdrowe, proste i pyszne


Odpowie za włamanie i nękanie - Aktualności - KPP w Grodzisku Mazowieckim\nOdpowie za włamanie i nękanie\nGrodziscy policjanci ustalili i zatrzymali 36-latka podejrzanego o włamanie. Podczas wyjaśniania sprawy okazało się, że ten sam mężczyzna może być sprawcą nękania i kierowania gróźb karalnych. Łukasz P. usłyszał zarzuty wszystkich trzech przestępstw. Mężczyzna przyznał się do kradzieży z włamaniem i dobrowolnie poddał karze za ten czyn. Prokurator zdecydował także o zastosowaniu wobec niego policyjnego dozoru jako środka zapobiegawczego w sprawie uporczywego nękania.\nPo zgłoszeniu włamania do jednego z mieszkań w mieście, grodziscy policjanci szybko wytypowali i zatrzymali 36-latka podejrzanego o ten czyn. Mężczyzna miał wyłamać drzwi i zabrać z lokalu pieniądze i telefon. Podczas wykonywanych czynności w tej sprawie, funkcjonariusze przeanalizowali wcześniejsze zawiadomienia dotyczące tej samej osoby. Z policyjnych materiałów wynikało, że wobec mężczyzny toczy się postępowanie o nękanie innych osób, a w ostatnim czasie wpłynęło również zawiadomienie o kierowaniu wobec nich gróźb karalnych.\nPo zebraniu materiałów w obu sprawach Łukasz P. usłyszał zarzuty dokonania kradzieży z włamaniem oraz uporczywego nękania i kierowania gróźb karalnych. Mężczyzna przyznał się do włamania i dobrowolnie poddał karze za to przestępstwo. Decyzją prokuratora został wobec niego zastosowany również policyjny dozór i zakaz zbliżania do osób, które zgłosiły uporczywe nękanie i groźby.


Tomasz Wasilewski - Najnowsze informacje - WP Film\nTomasz Wasilewski jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi oraz Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie. „Płynące wieżowce” to drugi po „W sypialni” film fabularny reżysera.\nWcześniej współpracował z firmą produkcyjną Zentropa International Polska przy filmach „Antychryst” (reż. Lars von Trier) oraz „Kobieta, która pragnęła mężczyzny” (reż. Per Fly). Był asystentem reżysera przy filmie „33 sceny z życia” (reż. Małgorzata Szumowska), reżyserem i scenarzystą krótkometrażowego filmu dokumentalnego „Show jednego człowieka” oraz reżyserem, scenarzystą i kierownikiem produkcji krótkometrażowego filmu fabularnego „Nawiść”, w którym główną rolę zagrała Anna Seniuk. Był również reżyserem i scenarzystą teledysków: „Kolejka po miłość” zespołu Analog, „Czas” zespołu Dive3D, „Paradox” hip-hopowego solisty FU.\nAsystował przy reżyserii spektakli teatralnych: „Lulu na moście” (reż. Agnieszka Glińska) Teatru Dramatycznego w Warszawie, „Bomba” (reż. Maciej Kowalewski) Teatru na Woli, „W pajęczej sieci” (reż. Aleksandra Konieczna) Teatru Studyjnego w Łodzi.


Kongres Stanów Zjednoczonych - United States Congress - qaz.wiki\nJest to najnowsza wersja akceptowaną , przeglądowi na 15 stycznia 2021 r .\nInformacje o obecnym Kongresie można znaleźć w 117 Kongresie Stanów Zjednoczonych . W przypadku budynku zobacz Kapitol Stanów Zjednoczonych .\nWładza ustawodawcza Stanów Zjednoczonych\nWspółrzędne : 38 ° 53′23 ″ N 77 ° 0′32 ″ W.  /  38,88972 ° N 77,00889 ° W  / 38,88972; -77,00889\n(231 lat temu) ( 04.03.1789 )\nSenackie grupy polityczne\nGrupy polityczne Izby Reprezentantów\nSenat w ostatnich wyborach\nIzba Reprezentantów ostatnie wybory\nSenat w następnych wyborach\n8 listopada 2022 r\nIzba Reprezentantów w następnych wyborach\nKongres Stanów Zjednoczonych lub Kongres USA jest dwuizbowy ustawodawcy od rządu federalnego Stanów Zjednoczonych i składa się z Izby Reprezentantów i Senatu . Kongres zbiera się w Kapitolu Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie. Zarówno senatorowie, jak i przedstawiciele wybierani są w wyborach bezpośrednich , chociaż wakaty w Senacie mogą być obsadzone przez gubernatora . Kongres liczy 535 członków z prawem głosu: 100 senatorów i 435 przedstawicieli, tych ostatnich określa ustawa o ponownym przeniesieniu z 1929 roku . Ponadto Izba Reprezentantów liczy sześciu członków bez prawa głosu , co daje łączną liczbę członków Kongresu do 541 lub mniej w przypadku wakatów.\nPosiedzenie kongresu trwa dwa lata, obecnie zaczyna się co drugi styczeń; obecny kongres to 117. W dniu wyborów co roku o numerach parzystych odbywają się wybory . Członkowie Izby Reprezentantów są wybierani na dwuletnią kadencję kongresu reprezentującego ludność jednego okręgu wyborczego, zwanego dystryktem . Kongresu dzielnic są rozdzielane do państw o populacji raz na dziesięć lat za pomocą United States Census rezultaty, pod warunkiem, że każdy stan ma przynajmniej jednego przedstawiciela Kongresu. Każdy stan, niezależnie od liczby ludności i wielkości, ma dwóch senatorów. Obecnie zasiada 99 senatorów reprezentujących 50 stanów (w tym jeden wakat). Każdy senator jest wybierany w swoim stanie na sześcioletnią kadencję, z przesunięciem kadencji , więc co dwa lata około jedna trzecia Senatu jest wybierana.\nArtykuł pierwszy Konstytucji Stanów Zjednoczonych wymaga, aby członkowie Kongresu mieli co najmniej 25 lat (Izba Reprezentantów) lub 30 lat (Senat), byli obywatelami Stanów Zjednoczonych przez siedem (Izba Reprezentantów) lub dziewięć (Senat) lat, i być mieszkańcem państwa, które reprezentują. Członkowie obu izb mogą ubiegać się o reelekcję nieograniczoną liczbę razy.\nKongres został utworzony na mocy Konstytucji Stanów Zjednoczonych i po raz pierwszy zebrał się w 1789 r., Zastępując w swojej funkcji ustawodawczej Kongres Konfederacji . Chociaż nie jest to prawnie upoważnione, w praktyce od XIX wieku członkowie Kongresu są zwykle związani z jedną z dwóch głównych partii , Partią Republikańską lub Partią Demokratyczną i rzadko z osobą trzecią lub niezależnymi związanymi z żadną partią.\n2.1 1780-1820: Era formacyjna\n2.2 1830-1900: epoka partyzantów\n2.3 1910-1960: Era Komitetu\n2.4 lata 70. – obecnie: era współczesna\n3.1 Uprawnienia Kongresu\n3.1.1 Przegląd władzy Kongresu\n3.1.2 Wyliczone uprawnienia\n3.1.3 Domniemane uprawnienia i klauzula handlowa\n3.1.4 Samorząd terytorialny\n3.2 Kontrole i salda\n4.2 Usługi wsparcia\n4.2.1 Biblioteka Kongresu\n4.2.2 Kongresowa Służba Badawcza\n4.2.3 Kongresowe Biuro Budżetowe\n4.2.5 Policja Kapitolu Stanów Zjednoczonych\n4.3 Stronnictwo a dwupartyjność\n5.2 Sesje wspólne\n5.3 Rachunki i postanowienia\n6 Kongres i publiczność\n6.1 Zaleta zasiedziałej pozycji\n6.1.1 Obywatele i przedstawiciele\n6.1.2 Kosztowne kampanie\n6.1.3 Reklamy telewizyjne i negatywne\n6.1.4 Publiczne postrzeganie Kongresu\n6.2 Mniejsze państwa i większe państwa\n6.3 Członkowie i części składowe\n6.4 Styl kongresowy\n7 Przywileje i wynagrodzenie\n7.1 Przywileje chroniące członków\n7.2 Wynagrodzenie i świadczenia\nOmówienie procesu legislacyjnego w Stanach Zjednoczonych, zgodnie z wyjaśnieniami Biblioteki Kongresu\nW 1868 roku ta komisja przedstawicieli oskarżyła prezydenta Andrew Johnsona w jego procesie o impeachment, ale Senat nie skazał go.\nArtykuł pierwszy Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowi, że „Wszystkie przyznane niniejszym uprawnienia ustawodawcze zostaną przyznane Kongresowi Stanów Zjednoczonych, który będzie się składał z Senatu i Izby Reprezentantów”. Izba i Senat są równorzędnymi partnerami w procesie legislacyjnym - ustawa nie może być uchwalona bez zgody obu izb. Jednak Konstytucja przyznaje każdej izbie pewne unikalne uprawnienia. Senat ratyfikuje traktaty i zatwierdza nominacje prezydenckie, a Izba inicjuje projekty ustaw zwiększających dochody. Izba wszczyna sprawy o impeachment , zaś Senat orzeka o impeachment. Dwie trzecie głosów Senatu jest wymagane, zanim osoba oskarżona może zostać odwołana ze stanowiska.\nTermin Kongres może również odnosić się do konkretnego posiedzenia parlamentu. Kongres trwa dwa lata; obecny, 117. Kongres , rozpoczął się 3 stycznia 2021 r., a zakończy 3 stycznia 2023 r. Od przyjęcia dwudziestej poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych Kongres rozpoczął się i zakończył w południe trzeciego dnia Styczeń każdego roku nieparzystego. Członkowie Senatu zwani są senatorami; członkowie Izby Reprezentantów nazywani są przedstawicielami, kongresmenami lub kongresmanami.\nUczony i reprezentant Lee H. Hamilton stwierdził, że „historyczną misją Kongresu było zachowanie wolności” i podkreślił, że jest to „siła napędowa rządu amerykańskiego” i „niezwykle odporna instytucja”. Kongres jest „sercem i duszą naszej demokracji”, zgodnie z tym poglądem, chociaż ustawodawcy rzadko osiągają prestiż lub uznanie prezesów lub sędziów Sądu Najwyższego ; jeden napisał, że „ustawodawcy pozostają duchami w historycznej wyobraźni Ameryki”. Jeden z analityków twierdzi, że nie jest to instytucja wyłącznie reaktywna, ale odegrała aktywną rolę w kształtowaniu polityki rządu i jest niezwykle wrażliwa na presję społeczną. Kilku naukowców opisało Kongres:\nKongres odzwierciedla nas we wszystkich naszych mocnych i słabych stronach. Odzwierciedla naszą regionalną specyfikę, naszą różnorodność etniczną, religijną i rasową, wielość zawodów i cieniowanie opinii na temat wszystkiego, od wartości wojny po wojnę o wartości. Kongres jest najbardziej reprezentatywnym organem rządu ... Zadaniem Kongresu jest przede wszystkim pogodzenie naszych wielu punktów widzenia na wielkie, współczesne kwestie porządku publicznego.\n-  Smith, Roberts i Wielen\nKongres nieustannie się zmienia i podlega ciągłym zmianom. W ostatnim czasie, zgodnie ze zmianami demograficznymi odnotowanymi w spisie ludności , południowa i zachodnia część Ameryki uzyskała mandaty w Izbie i obejmuje więcej mniejszości i kobiet, chociaż obie grupy są nadal niedostatecznie reprezentowane. Chociaż równowaga sił między różnymi częściami rządu wciąż się zmienia, ważne jest, aby zrozumieć wewnętrzną strukturę Kongresu, wraz z jego interakcjami z tak zwanymi instytucjami pośredniczącymi, takimi jak partie polityczne, stowarzyszenia obywatelskie, grupy interesów i środki masowego przekazu.\nKongres Stanów Zjednoczonych służy dwóm różnym celom, które nakładają się na siebie: lokalną reprezentację przed rządem federalnym okręgu kongresowego przez przedstawicieli oraz ogólną reprezentację stanu w rządzie federalnym przez senatorów.\nWiększość urzędników stara się o reelekcję, a ich historyczne prawdopodobieństwo wygrania kolejnych wyborów przekracza 90 procent.\nDokumentację historyczną Izby Reprezentantów i Senatu prowadzi Ośrodek Archiwów Legislacyjnych, będący częścią Państwowej Administracji Archiwów i Akt .\nKongres jest bezpośrednio odpowiedzialny za zarządzanie Dystryktem Kolumbii , obecną siedzibą rządu federalnego.\nOsobny artykuł: Historia Kongresu Stanów Zjednoczonych\nPierwszy Kongres Kontynentalny był zjazd przedstawicieli dwunastu z trzynastu kolonii w Ameryce Północnej . 4 lipca 1776 r. Drugi Kongres Kontynentalny przyjął Deklarację Niepodległości , nazywając nowy naród „Stanami Zjednoczonymi Ameryki”. Do Artykułów Konfederacji w 1781 roku stworzył Kongres Konfederacji , o jednoizbowy ciała z równą reprezentację wśród państw, w których każde państwo ma prawo weta w stosunku do większości decyzji. Kongres miał władzę wykonawczą, ale nie ustawodawczą, a sądownictwo federalne ograniczało się do admiralicji. i brakowało mu uprawnień do pobierania podatków, regulowania handlu lub egzekwowania prawa.\nObraz Scena z 1940 r. Podczas podpisywania Konstytucji Stanów Zjednoczonych , przedstawiający Jerzego Waszyngtona przewodniczącego podpisaniu Konstytucji Stanów Zjednoczonych .\nBezsilność rządu doprowadziła do Konwencji z 1787 r., Która zaproponowała zrewidowaną konstytucję z dwuizbowym lub dwuizbowym kongresem. Mniejsze stany opowiadały się za równą reprezentacją dla każdego stanu. Struktura dwukomorowa dobrze funkcjonowała w rządach stanowych. Przyjęto kompromisowy plan, Kompromis z Connecticut , z przedstawicielami wybranymi przez ludność (z korzyścią dla większych stanów) i dokładnie dwoma senatorami wybranymi przez rządy stanowe (z korzyścią dla mniejszych stanów). Ratyfikowana konstytucja stworzyła federalną strukturę z dwoma nakładającymi się na siebie centrami władzy, tak że każdy obywatel jako jednostka podlegał władzy zarówno rządu stanowego, jak i krajowego. Aby chronić się przed nadużyciem władzy, każda gałąź rządu - wykonawcza, ustawodawcza i sądownicza - miała odrębną sferę władzy i mogła kontrolować inne gałęzie zgodnie z zasadą podziału władzy . Ponadto w prawodawstwie istniały kontrole i równowaga, ponieważ istniały dwie oddzielne izby. Nowy rząd zaczął działać w 1789 roku.\nPolitolog Julian E. Zelizer zasugerował, że istnieją cztery główne epoki Kongresu, które w znacznym stopniu się pokrywają, i obejmowały one erę formacyjną (1780–1820), epokę partyzancką (1830–1900), ery komitetów (1910–60) i współczesną era (lata 70-te – dziś).\n1780-1820: Era formacyjna\nFederaliści i antyfederaliści walczyli o władzę we wczesnych latach, gdy pojawiły się partie polityczne, co zaskoczyło ojców założycieli Konstytucji Stanów Zjednoczonych . Wraz z wejściem w życie Konstytucji i Karty Praw ruch antyfederalistyczny został wyczerpany. Niektórzy działacze przyłączyli się do Partii Antyadministracyjnej, którą James Madison i Thomas Jefferson utworzyli około 1790–1991 r., Aby przeciwstawić się polityce sekretarza skarbu Alexandra Hamiltona ; wkrótce stała się Partią Demokratyczno-Republikańską lub Jeffersona Partią Republikańską i zapoczątkowała erę Systemu Pierwszej Partii . Wybór Thomasa Jeffersona na prezydenta oznaczał pokojowe przekazanie władzy między stronami w 1800 r. John Marshall , czwarty prezes Sądu Najwyższego , upoważnił sądy, ustanawiając zasadę kontroli sądowej w przełomowej sprawie Marbury przeciwko Madison w 1803, skutecznie dając Sądowi Najwyższemu uprawnienia do unieważnienia ustawodawstwa Kongresu.\n1830-1900: Epoka partyzancka\nLata te charakteryzowały się wzrostem siły partii politycznych. Przełomowym wydarzeniem była wojna domowa, która rozwiązała kwestię niewolnictwa i zjednoczyła naród pod władzą federalną, ale osłabiła uprawnienia stanów . Pozłacane Age (1877-1901) został oznaczony przez republikańskiej dominacji Kongresu. W tym czasie działalność lobbingowa nasiliła się, szczególnie za rządów prezydenta Ulyssesa S. Granta, w którym wpływowe lobby opowiadało się za dopłatami kolejowymi i cłami na wełnę. Imigracja i wysoki wskaźnik urodzeń zwiększyły szeregi obywateli, a naród rósł w szybkim tempie. Progressive Era charakteryzował się silnym przywództwem partii w obu izbach Kongresu, a także wzywa do reformy; czasami reformatorzy atakowali lobbystów jako korumpujących politykę. Pozycja przewodniczącego Izby stała się niezwykle potężna pod rządami takich przywódców, jak Thomas Reed w 1890 r. I Joseph Gurney Cannon . Senat był skutecznie kontrolowany przez pół tuzina ludzi.\n1910-1960: Era Komitetu\nKongres Stanów Zjednoczonych, c. 1915\nSystem stażu pracy - w którym długoletni członkowie Kongresu zdobywali coraz większą władzę - zachęcał polityków obu partii do długoletniej służby. Przewodniczący komisji pozostawali wpływowi w obu izbach aż do reform w latach siedemdziesiątych.\nIstotne zmiany strukturalne obejmowały bezpośrednie wybory powszechne na senatorów zgodnie z ratyfikowaną 8 kwietnia 1913 r. Siedemnastą poprawką , przynoszącą efekty pozytywne (senatorowie bardziej wrażliwi na opinię publiczną) i negatywne (podważenie autorytetu rządów). Decyzje Sądu Najwyższego oparte na klauzuli handlowej Konstytucji rozszerzyły uprawnienia Kongresu do regulowania gospodarki. Jednym ze skutków powszechnych wyborów senatorów było zmniejszenie różnicy między Izbą a Senatem w zakresie ich powiązań z elektoratem. Kiepskie reformy zgodnie z dwudziestą poprawką ograniczyły możliwość wywierania wpływu przez pokonanych i odchodzących na emeryturę członków Kongresu pomimo braku odpowiedzialności.\nWielki kryzys zapoczątkował prezydent Franklin Roosevelt i silnej kontroli przez Demokratów i historycznych New Deal polityk. Wybory Roosevelta w 1932 r. Oznaczały przesunięcie władzy rządu w kierunku władzy wykonawczej. Liczne inicjatywy Nowego Ładu wyszły z Białego Domu, a nie zostały zainicjowane przez Kongres. Partia Demokratyczna kontrolowane obie izby Kongresu przez wiele lat. W tym czasie Republikanie i konserwatywni południowi Demokraci utworzyli Koalicję Konserwatywną . Demokraci utrzymali kontrolę nad Kongresem podczas II wojny światowej . Kongres zmagał się z efektywnością w okresie powojennym, częściowo zmniejszając liczbę stałych komitetów kongresowych. Południowi Demokraci stali się potężną siłą w wielu wpływowych komitetach, chociaż w tych latach władza polityczna zmieniała się między Republikanami i Demokratami. Bardziej złożone kwestie wymagały większej specjalizacji i wiedzy fachowej, takich jak loty kosmiczne i polityka dotycząca energii atomowej. Senator Joseph McCarthy wykorzystał strach przed komunizmem podczas Drugiego Czerwonego Strachu i przeprowadził przesłuchania w telewizji. W 1960 roku kandydat Demokratów, John F.Kennedy, ledwo wygrał prezydenturę, a władza ponownie przeszła na Demokratów, którzy dominowali w obu izbach Kongresu do 1994 roku.\nLata siedemdziesiąte – obecnie: era współczesna\nHistoryczny wykres kontroli partii w Senacie, Izbie Reprezentantów i Prezydium. Od 1980 roku Demokraci sprawowali prezydencję przez cztery kadencje, ale z powodu obstrukcji Senatu mogli swobodnie stanowić prawo dopiero w ciągu dwóch lat. Republikanie zostali podobnie niepełnosprawni.\nKongres uchwalił program Wielkiego Towarzystwa Johnsona w celu zwalczania ubóstwa i głodu. Watergate Skandal miał potężny wpływ budzi się nieco uśpioną Kongresu badającej winy prezydenckich i coverups; skandal „znacząco zmienił” stosunki między organami władzy, sugerował politolog Bruce J. Schulman . Powrót partyzantki, zwłaszcza po 1994 roku; jeden z analityków przypisuje walkę partyzancką niewielkiej większości w Kongresie, która zniechęcała do przyjaznych spotkań towarzyskich w salach spotkań, takich jak Rada Edukacji . Kongres zaczął umacniać swoją władzę. Lobbing stał się ważnym czynnikiem pomimo federalnej ustawy o kampaniach wyborczych z 1971 roku . Komitety działań politycznych lub PAC mogłyby przekazywać znaczące darowizny kandydatom do kongresu za pośrednictwem takich środków, jak miękkie datki. Podczas gdy fundusze miękkie nie były przyznawane na konkretne kampanie dla kandydatów, pieniądze te często przynosiły kandydatom znaczne korzyści w sposób pośredni i pomagały w ponownym wyborze kandydatów. Reformy, takie jak Ustawa o reformie kampanii dwupartyjnych z 2002 r., Ograniczyły darowizny na kampanie, ale nie ograniczyły darowizn w formie miękkich pieniędzy . Jedno ze źródeł sugeruje, że przepisy wprowadzone po Watergate, zmienione w 1974 roku, miały na celu zmniejszenie „wpływu bogatych darczyńców i końcowych wypłat” zamiast „legitymizacji PAC”, ponieważ „umożliwiały one jednostkom łączenie się w celu wspierania kandydatów”. Od 1974 do 1984 roku PAC wzrosła z 608 do 3803, a darowizny skoczyły z 12,5 miliona do 120 milionów dolarów wraz z niepokojem o wpływy PAC w Kongresie. W 2009 r. Istniało 4600 PAC biznesowych, pracowniczych i specjalnych, w tym dla prawników , elektryków i pośredników w obrocie nieruchomościami . Od 2007 do 2008 roku 175 członków Kongresu otrzymało „połowę lub więcej pieniędzy na kampanię” od PAC.\nW latach 1970-2009 Izba rozszerzyła zakres delegatów, wraz z ich uprawnieniami i przywilejami reprezentującymi obywateli USA na obszarach niepaństwowych, począwszy od reprezentacji w komitetach komisarza rezydenta Puerto Rico w 1970 roku. W 1971 roku upoważniono delegata do Dystryktu Kolumbii. , aw 1972 r. ustanowiono nowe stanowiska delegatów na Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych i Guam . W 1978 r. Pojawił się dodatkowy delegat do Samoa Amerykańskiego , aw 2009 r. Do Wspólnoty Brytyjskich Marianów Północnych . Tych sześciu członków Kongresu ma przywileje do przedstawiania projektów ustaw i uchwał, a na ostatnich kongresach głosuje w komisjach stałych i specjalnych, w kluby partyjne i wspólne konferencje z Senatem. Mają biura, personel i dwie coroczne wizyty w każdej z czterech akademii wojskowych na Kapitolu. Podczas gdy ich głosy są zgodne z konstytucją, gdy Kongres upoważnia ich Izbę do głosowania Całości , ostatnie Kongresy na to nie zezwalały i nie mogą głosować, gdy Izba zbiera się jako Izba Reprezentantów.\nPod koniec XX wieku media nabrały znaczenia w pracach Kongresu. Analityk Michael Schudson zasugerował, że większy rozgłos podkopał siłę partii politycznych i spowodował „otwarcie w Kongresie dróg, w których poszczególni przedstawiciele mogliby wpływać na decyzje”. Norman Ornstein zasugerował, że znaczenie mediów prowadzi do większego nacisku na negatywną i sensacyjną stronę Kongresu, i nazwał to tabloidyzacją relacji w mediach. Inni widzieli presję, aby zawęzić pozycję polityczną do trzydziestosekundowego kęsa. Raport scharakteryzował Kongres w 2013 roku jako nieproduktywny, zablokowany i „ustanawiający rekordy bezcelowości”. W październiku 2013 r., Kiedy Kongres nie był w stanie pójść na kompromis, rząd został zamknięty na kilka tygodni i zaryzykował poważne niewypłacanie długów, co spowodowało, że 60% społeczeństwa powiedziało, że „zwolni każdego członka Kongresu”, w tym własnego przedstawiciela. W jednym z raportów zasugerowano, że Kongres stanowi „największe ryzyko dla gospodarki Stanów Zjednoczonych” z powodu swojego marudnego marszu , „kryzysów budżetowych i zadłużenia” oraz „masowych cięć wydatków”, co skutkowało spowolnieniem aktywności gospodarczej i utrzymaniem do dwóch milionów osoby bezrobotne. Wzrasta niezadowolenie społeczne z Kongresu, przy wyjątkowo niskich ocenach poparcia, które spadły do 5% w październiku 2013 r.\nKongres zebrał się 6 stycznia 2021 r., Aby potwierdzić wybór Joe Bidena, gdy do budynku wkroczyli brutalnie zwolennicy Donalda Trumpa . Sesja Kongresu zakończyła się przedwcześnie, a przedstawiciele Kongresu zostali ewakuowani. Zwolennicy Trumpa okupowali Kongres do czasu ewakuacji tego obszaru przez policję DC. Wydarzenie to było pierwszym od czasu spalenia Waszyngtonu , kiedy Kongres Stanów Zjednoczonych był zajęty siłą.\nGłówny artykuł: Uprawnienia Kongresu Stanów Zjednoczonych\nPrzegląd władzy Kongresu\nKongresowa „ władza portfela ” upoważnia do opodatkowania obywateli, wydawania pieniędzy i drukowania waluty.\nArtykuł I Konstytucji tworzy i określa strukturę i większość uprawnień Kongresu. Części od pierwszego do szóstego opisują, w jaki sposób wybierany jest Kongres, i dają każdej Izbie prawo do tworzenia własnej struktury. Sekcja siódma przedstawia proces tworzenia prawa, a sekcja ósma wymienia liczne uprawnienia. Sekcja dziewiąta to lista uprawnień, których Kongres nie posiada, a sekcja dziesiąta wylicza uprawnienia państwa, z których część może być przyznana jedynie przez Kongres. Poprawki konstytucyjne nadały Kongresowi dodatkowe uprawnienia. Kongres ma również domniemane uprawnienia wynikające z niezbędnej i właściwej klauzuli Konstytucji .\nKongres ma władzę nad polityką finansową i budżetową poprzez wyliczone uprawnienia do „nakładania i pobierania podatków, ceł, opłat i akcyzy, spłacania długów i zapewnienia wspólnej obrony i ogólnego dobrobytu Stanów Zjednoczonych”. Istnieje ogromny autorytet nad budżetami, chociaż analityk Eric Patashnik zasugerował, że Kongres utracił znaczną część uprawnień do zarządzania budżetem, gdy państwo opiekuńcze rozszerzyło się, ponieważ „uprawnienia zostały instytucjonalnie oddzielone od zwyczajnej rutyny i rytmu legislacyjnego Kongresu”. Innym czynnikiem prowadzącym do mniejszej kontroli nad budżetem było keynesowskie przekonanie, że zbilansowane budżety są niepotrzebne.\nXVI Poprawka w 1913 roku przedłużony Kongresu moc opodatkowania obejmują podatki dochodowe bez podziału między kilku państw, i bez względu na jakiekolwiek spisu lub wyliczenia. Konstytucja przyznaje również Kongresowi wyłączne prawo do odpowiednich funduszy, a ta władza portfela jest jedną z podstawowych kontroli władzy wykonawczej Kongresu . Kongres może pożyczać pieniądze na kredyt w Stanach Zjednoczonych, regulować handel z obcymi narodami i między stanami oraz monety. Zasadniczo zarówno Senat, jak i Izba Reprezentantów mają równe uprawnienia ustawodawcze, chociaż tylko Izba może wystawiać rachunki dochodowe i fundusze celowe .\nKongres zezwala na wydatki na obronność, takie jak zakup USS Bon Homme Richard (CV-31) .\nKongres odgrywa ważną rolę w obronie narodowej , w tym wyłączne prawo do wypowiadania wojny, gromadzenia i utrzymywania sił zbrojnych oraz ustalania zasad dla wojska. Niektórzy krytycy twierdzą, że władza wykonawcza przywłaszczyła sobie konstytucyjnie określone zadanie wypowiedzenia wojny przez Kongres. Choć historycznie prezydenci zainicjowany proces idzie na wojnę, prosili i otrzymał formalne deklaracje wojenne z Kongresu do wojny z 1812 roku The Mexican-American War The Spanish-American War , I wojny światowej i II wojny światowej , choć Prezesa Wojskowy ruch Teodora Roosevelta do Panamy w 1903 roku nie uzyskał aprobaty Kongresu. W pierwszych dniach po inwazji północnokoreańskiej w 1950 r. Prezydent Truman opisał amerykańską reakcję jako „akcję policyjną”. Według magazynu Time z 1970 r. „Prezydenci Stanów Zjednoczonych [wydali] rozkaz żołnierzom zajęcie pozycji lub działania bez formalnej deklaracji Kongresu 149 razy”. W 1993 roku Michael Kinsley napisał, że „siła wojenna Kongresu stała się najbardziej rażąco lekceważonym przepisem konstytucji” i że „prawdziwa erozja [siły wojennej Kongresu] rozpoczęła się po drugiej wojnie światowej”. Brak zgody co do zakresu władzy Kongresu i prezydenta w odniesieniu do wojny był okresowo obecny w całej historii kraju.\nKongres może tworzyć urzędy pocztowe i drogi pocztowe, wydawać patenty i prawa autorskie , ustalać normy dotyczące miar i wag, powoływać sądy podrzędne wobec Sądu Najwyższego oraz „wydawać wszelkie prawa, które będą konieczne i właściwe dla wykonania powyższych uprawnień, i wszystkie inne uprawnienia nadane na mocy niniejszej konstytucji rządowi Stanów Zjednoczonych lub jakiemukolwiek jego departamentowi lub urzędnikowi. " Artykuł czwarty daje Kongresowi prawo przyjmowania nowych państw do Unii.\nKongres nadzoruje inne oddziały rządowe, na przykład komisję Senatu Watergate , która prowadzi dochodzenie w sprawie prezydenta Nixona i Watergate w latach 1973–74.\nJedną z najważniejszych funkcji nielegislacyjnych Kongresu jest uprawnienie do badania i nadzorowania władzy wykonawczej. Nadzór Kongresu jest zwykle przekazywany komisjom i jest ułatwiony dzięki uprawnieniu Kongresu do wezwania do sądu. Niektórzy krytycy zarzucali Kongresowi, że w niektórych przypadkach nie wykonał odpowiedniej pracy nadzorowania innych gałęzi rządów. W sprawie Plame krytycy, w tym reprezentant Henry A. Waxman, zarzucili Kongresowi, że w tej sprawie nie sprawował odpowiedniego nadzoru. Pojawiły się obawy dotyczące nadzoru Kongresu nad działaniami wykonawczymi, takimi jak podsłuchiwanie bez nakazu , chociaż inni odpowiadają, że Kongres badał legalność decyzji prezydenta. Politolodzy Ornstein i Mann zasugerowali, że funkcje nadzorcze nie pomagają członkom Kongresu w ponownym wyborze. Kongres ma również wyłączne prawo do usunięcia , co umożliwia postawienie w stan oskarżenia i usunięcie prezydenta, sędziów federalnych i innych urzędników federalnych. Pojawiły się zarzuty, że prezydenci działający zgodnie z doktryną jednolitej władzy wykonawczej przyjęli ważne uprawnienia ustawodawcze i budżetowe, które powinny należeć do Kongresu. Tak zwane oświadczenia o podpisaniu są jednym ze sposobów, dzięki którym prezydent może „nieco bardziej przechylić równowagę sił między Kongresem a Białym Domem na korzyść władzy wykonawczej”, według jednej z relacji. Byli prezydenci, w tym Ronald Reagan , George HW Bush , Bill Clinton i George W. Bush , składali publiczne oświadczenia przy podpisywaniu ustawodawstwa Kongresu na temat tego, jak rozumieją ustawę lub planują ją wykonać, a komentatorzy, w tym American Bar Association , opisał tę praktykę jako sprzeczną z duchem Konstytucji. Pojawiły się obawy, że władza prezydenta w radzeniu sobie z kryzysami finansowymi przyćmiewa władzę Kongresu. W 2008 roku George F. Will nazwał budynek Kapitolu „grobowcem dla przestarzałej idei, że władza ustawodawcza ma znaczenie”.\nKonstytucja szczegółowo wymienia uprawnienia Kongresu. Ponadto inne uprawnienia kongresowe zostały przyznane lub potwierdzone w drodze zmian w konstytucji. Trzynastego (1865), XIV (1868) i piętnastego Zmiany (1870) dał władzę Kongresu do uchwalenia ustawodawstwa w celu egzekwowania praw Afroamerykanów, w tym prawa głosu , sprawiedliwego procesu i jednakowej ochrony prawnej zgodnie z prawem. Generalnie siły milicji są kontrolowane przez rządy stanowe, a nie Kongres.\nDomniemane uprawnienia i klauzula handlowa\nKongres ma również domniemane uprawnienia wynikające z niezbędnej i właściwej klauzuli Konstytucji, które pozwalają Kongresowi na „stanowienie wszystkich praw, które będą konieczne i właściwe do wykonania powyższych uprawnień, a także wszystkich innych uprawnień nadanych przez niniejszą Konstytucję rządowi Stanów Zjednoczonych. lub w jakimkolwiek jego wydziale lub oficerze. " Szerokie interpretacje tej klauzuli i klauzuli handlowej , wyliczone uprawnienia do regulowania handlu, w orzeczeniach takich jak McCulloch przeciwko Maryland , skutecznie rozszerzyły zakres uprawnień ustawodawczych Kongresu daleko poza zakres określony w sekcji ósmej.\nGłówny artykuł: Terytoria Stanów Zjednoczonych\nOdpowiedzialność konstytucyjna za nadzór nad Waszyngtonem, dystryktem federalnym i stolicą oraz terytoriami Stanów Zjednoczonych - Guam , Samoa Amerykańskie , Portoryko , Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych i Mariany Północne - spoczywa na Kongresie. Republikańska forma rządów na terytoriach została przekazana statutowi Kongresu do odpowiednich terytoriów, w tym w bezpośrednich wyborach gubernatorów, burmistrza DC i lokalnie wybieranych terytorialnych parlamentów.\nKażde terytorium i Waszyngton wybierają delegata bez prawa głosu do Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, tak jak miało to miejsce w całej historii Kongresu. Mają „te same uprawnienia, co inni członkowie Izby, z wyjątkiem tego, że nie mogą głosować, gdy Izba zbiera się jako Izba Reprezentantów”. Przydzielają im biura i dodatki dla personelu, uczestniczą w debatach i wyznaczają członków czterech akademii wojskowych dla armii, marynarki wojennej, sił powietrznych i straży przybrzeżnej.\nWaszyngton, DC, obywatele USA jako jedyni mają prawo do bezpośredniego głosowania na prezydenta Stanów Zjednoczonych, chociaż partie polityczne Demokratów i Republikanów nominują swoich kandydatów na prezydenta na konwencjach krajowych, które obejmują delegatów z pięciu głównych terytoriów.\nGłówny artykuł: Kongres USA wobec prezydenta i Sądu Najwyższego\nWidok na Kapitolu z budynku Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych\nPrzedstawiciel Lee H. Hamilton wyjaśnił, jak Kongres funkcjonuje w rządzie federalnym:\nDla mnie kluczem do zrozumienia tego jest równowaga. Założyciele dołożyli wszelkich starań, aby zrównoważyć instytucje między sobą - równoważąc uprawnienia między trzema gałęziami: Kongresem, prezydentem i Sądem Najwyższym; między Izbą Reprezentantów a Senatem; między rządem federalnym a stanami; pomiędzy państwami o różnej wielkości i regionami o różnych interesach; pomiędzy władzą rządu a prawami obywateli, jak określono w Karcie Praw… Żadna część rządu nie dominuje nad drugą.\nKonstytucja zapewnia kontrolę i równowagę między trzema oddziałami rządu federalnego. Jego autorzy oczekiwali, że Kongres będzie miał większą władzę, jak opisano w artykule pierwszym.\nWpływ Kongresu na prezydenturę zmieniał się z okresu na okres w zależności od czynników, takich jak przywództwo Kongresu, wpływ polityczny prezydenta, okoliczności historyczne, takie jak wojna, oraz indywidualna inicjatywa członków Kongresu. Impeachment z Andrew Johnson wykonane przewodnictwo mniej wydajne niż Kongresu przez znaczny okres po jej zakończeniu. XX i XXI wiek był świadkiem wzrostu władzy prezydenckiej pod rządami takich polityków, jak Theodore Roosevelt , Woodrow Wilson , Franklin D. Roosevelt , Richard Nixon , Ronald Reagan i George W. Bush . Jednak w ostatnich latach Kongres ograniczył władzę prezydencką ustawami, takimi jak ustawa Kongresu o budżecie i kontroli konfiskat z 1974 r. Oraz rezolucja w sprawie uprawnień wojennych . Mimo to prezydencja pozostaje dziś znacznie silniejsza niż w XIX wieku. Urzędnicy władzy wykonawczej często niechętnie ujawniają członkom Kongresu poufne informacje z powodu obaw, że nie można ich utrzymać w tajemnicy; w zamian, wiedząc, że mogą nie wiedzieć o działalności władzy wykonawczej, przedstawiciele Kongresu są bardziej skłonni do nieufności wobec swoich odpowiedników w agencjach wykonawczych. Wiele działań rządu wymaga szybkiego skoordynowanego wysiłku wielu agencji i jest to zadanie, do którego Kongres nie nadaje się. Według jednej analizy Kongres jest powolny, otwarty, podzielony i nie jest dobrze dopasowany do szybszych działań wykonawczych lub wykonywania dobrej roboty w nadzorowaniu takich działań.\nProces o impeachment prezydenta Clintona w 1999 r., Na czele którego stanął prezes William Rehnquist\nKonstytucja koncentruje uprawnienia do deportacji w Kongresie, upoważniając i zobowiązując Izbę Reprezentantów do oskarżania zarówno urzędników wykonawczych, jak i sądowych o „zdradę, przekupstwo lub inne poważne przestępstwa i wykroczenia”. Impeachment to formalne oskarżenie o bezprawne działanie urzędnika cywilnego lub urzędnika państwowego. Senat ma konstytucyjne uprawnienia i obowiązek rozpatrywania wszystkich oskarżeń. Do postawienia urzędnika w stan oskarżenia wymagana jest zwykła większość głosów; jednakże do skazania wymagana jest większość dwóch trzecich głosów w Senacie. Skazany urzędnik jest automatycznie usuwany ze stanowiska; ponadto Senat może postanowić o zakazie pełnienia funkcji przez oskarżonego w przyszłości. Postępowanie w sprawie unieważnienia nie może spowodować więcej niż to; jednakże skazany może zostać ukarany sankcjami karnymi w zwykłym sądzie. W historii Stanów Zjednoczonych Izba Reprezentantów postawiła w stan oskarżenia szesnastu urzędników, z których siedmiu zostało skazanych. Inny zrezygnował, zanim Senat mógł zakończyć proces. Tylko trzech prezydentów zostało kiedykolwiek postawionych w stan oskarżenia: Andrew Johnson w 1868 r., Bill Clinton w 1999 r., Donald Trump w 2019 i 2021 r. Wszystkie procesy Johnsona, Clintona i Trumpa w 2019 r. Zakończyły się uniewinnieniem; w przypadku Johnsona Senatowi brakowało jednego głosu do większości dwóch trzecich wymaganej do skazania . W 1974 roku Richard Nixon złożył rezygnację ze stanowiska po tym, jak postępowanie w przedmiocie impeachmentu w Komisji Sądownictwa Izby Reprezentantów wskazało, że ostatecznie zostanie usunięty ze stanowiska.\nSenat sprawuje ważną kontrolę nad władzą wykonawczą, potwierdzając urzędników gabinetu , sędziów i innych wysokich rangą urzędników „za radą i zgodą Senatu”. Potwierdza większość kandydatów na prezydenta, ale odrzucenia nie są rzadkością. Ponadto traktaty negocjowane przez Prezydenta wymagają ratyfikacji większością dwóch trzecich głosów w Senacie, aby stały się skuteczne. W rezultacie prezydenckie wykręcanie rąk senatorom może nastąpić przed kluczowym głosowaniem; na przykład sekretarz stanu prezydenta Obamy, Hillary Clinton , wezwała swoich byłych kolegów z senatu do zatwierdzenia traktatu o broni jądrowej z Rosją w 2010 r. Izba Reprezentantów nie pełni formalnej roli ani w ratyfikacji traktatów, ani w mianowaniu urzędników federalnych, inne niż przy obsadzaniu wakatu na stanowisku wiceprezesa; w takim przypadku wymagana jest większość głosów w każdej izbie, aby potwierdzić nominację prezydenta na wiceprzewodniczącego.\nW 1803 roku Sąd Najwyższy ustanowił kontrolę sądową ustawodawstwa federalnego w sprawie Marbury przeciwko Madison , uznając jednak, że Kongres nie może przyznać samemu Trybunałowi niekonstytucyjnych uprawnień. Konstytucja nie stanowi wyraźnie, że sądy mogą sprawować kontrolę sądową; jednak koncepcja, że sądy mogą uznawać prawa za niezgodne z konstytucją, została przewidziana przez ojców założycieli . Na przykład Alexander Hamilton wspomniał i wyjaśnił doktrynę w Federalist nr 78 . Oryginalni artyści w Sądzie Najwyższym argumentowali, że jeśli konstytucja nie mówi czegoś wyraźnie, to niezgodne z konstytucją jest wnioskowanie, co powinna, mogła lub mogła powiedzieć. Kontrola sądowa oznacza, że Sąd Najwyższy może unieważnić prawo Kongresu. Jest to ogromna kontrola władzy ustawodawczej przez sądy i znacznie ogranicza władzę Kongresu. Na przykład w 1857 roku Sąd Najwyższy uchylił przepisy ustawy kongresowej z 1820 roku w swojej decyzji Dred Scott . Jednocześnie Sąd Najwyższy może rozszerzyć władzę Kongresu poprzez swoje konstytucyjne interpretacje.\nDochodzenie Kongresu w sprawie klęski św. Klary w 1791 r. Było pierwszym śledztwem Kongresu dotyczącym władzy wykonawczej. Prowadzone są dochodzenia w celu zebrania informacji na temat zapotrzebowania na przyszłe ustawodawstwo, sprawdzenia skuteczności już uchwalonych przepisów oraz zbadania kwalifikacji i wyników członków i urzędników innych branż. Komisje mogą przeprowadzać przesłuchania i, jeśli to konieczne, zmuszać osoby fizyczne do składania zeznań podczas badania kwestii, w odniesieniu do których są uprawnione do stanowienia prawa, poprzez wydawanie wezwań . Świadkowie, którzy odmawiają składania zeznań, mogą zostać powołani z powodu pogardy Kongresu , a ci, którzy zeznają fałszywie, mogą zostać oskarżeni o krzywoprzysięstwo . Większość przesłuchań w komisjach jest otwarta dla publiczności ( wyjątkiem są komisje wywiadu Izby Reprezentantów i Senatu ); ważne przesłuchania są szeroko opisywane w środkach masowego przekazu, a transkrypcje publikowane kilka miesięcy później. Kongres, w trakcie studiowania możliwych praw i badania spraw, generuje niesamowitą ilość informacji w różnych formach i można go określić jako wydawcę. Rzeczywiście, publikuje sprawozdania Izby i Senatu oraz prowadzi bazy danych, które są nieregularnie aktualizowane publikacjami w różnych formatach elektronicznych.\nKongres odgrywa również rolę w wyborach prezydenckich. Obie izby spotykają się na wspólnej sesji szóstego stycznia po wyborach prezydenckich w celu obliczenia głosów wyborczych, a jeśli żaden kandydat nie uzyska większości głosów, należy zastosować procedurę.\nGłównym rezultatem działalności Kongresu jest tworzenie praw, z których większość zawarta jest w Kodeksie Stanów Zjednoczonych, uporządkowanych alfabetycznie pod pięćdziesięcioma tytułami, aby przedstawić prawa „w zwięzłej i użytecznej formie”.\nGłówny artykuł: Struktura Kongresu Stanów Zjednoczonych\nKongres jest podzielony na dwie izby - Izbę i Senat - i zajmuje się pisaniem ustawodawstwa krajowego, dzieląc prace na oddzielne komisje, które specjalizują się w różnych dziedzinach. Niektórzy członkowie Kongresu są wybierani przez swoich rówieśników na członków tych komitetów. Ponadto Kongres ma organizacje pomocnicze, takie jak Biuro Odpowiedzialności Rządu i Biblioteka Kongresu, które pomagają w dostarczaniu informacji, a członkowie Kongresu mają do pomocy personel i biura. Ponadto rozległa branża lobbystów pomaga członkom w tworzeniu aktów prawnych w imieniu różnych interesów korporacyjnych i pracowniczych.\nBiblioteka Kongresu wideo objaśniające komisje w Kongresie Stanów Zjednoczonych\nDruga sala komisji w Congress Hall w Filadelfii\nStruktura komisji pozwala członkom Kongresu intensywnie studiować określony temat. Nie oczekuje się ani nie jest możliwe, aby członek był ekspertem we wszystkich dziedzinach przed Kongresem. W miarę upływu czasu członkowie rozwijają wiedzę specjalistyczną w poszczególnych tematach i ich aspektach prawnych. Komitety badają specjalistyczne tematy i doradzają całemu Kongresowi w zakresie wyborów i kompromisów. Na wybór specjalności może mieć wpływ okręg wyborczy członka, ważne kwestie regionalne, wcześniejsze wykształcenie i doświadczenie. Senatorowie często wybierają inną specjalizację niż senator z ich stanu, aby zapobiec nakładaniu się. Niektóre komisje specjalizują się w prowadzeniu spraw innych komisji i wywierają potężny wpływ na całe prawodawstwo; na przykład komisja House Ways and Means ma znaczący wpływ na sprawy wewnętrzne.\nKomitety piszą akty prawne. Chociaż procedury, takie jak procedura składania petycji o absolutorium Izby , mogą wprowadzać rachunki na salę parlamentarną i skutecznie omijać wkład komisji, są niezwykle trudne do wdrożenia bez działań komisji. Komitety mają władzę i są nazywane niezależnymi lennami . Zadania legislacyjne, nadzorcze i administracyjne są podzielone między około dwieście komitetów i podkomitetów, które zbierają informacje, oceniają alternatywy i identyfikują problemy. Proponują rozwiązania do rozważenia przez pełną komorę. Ponadto pełnią funkcję nadzorczą , monitorując władzę wykonawczą i badając wykroczenia.\nNa początku każdej dwuletniej sesji Izba wybiera mówcę, który zwykle nie przewodniczy debatom, ale jest liderem partii większościowej. W Senacie wiceprezydent jest z urzędu przewodniczącym Senatu. Ponadto Senat wybiera funkcjonariusza zwanego prezydentem pro tempore . Pro tempore środki na razie i tym biurze odbywa się zwykle przez najwyższych rangą członek senackiej większości partii i zwykle utrzymuje tę pozycję, dopóki nie nastąpi zmiana kontroli partyjnej. W związku z tym Senat niekoniecznie wybiera nowego prezydenta pro tempore na początku nowego Kongresu. Zarówno w Izbie, jak iw Senacie, faktycznym przewodniczącym jest na ogół młodszy członek partii większościowej, którego powołuje się tak, aby nowi członkowie zapoznali się z regulaminem izby.\nBiblioteka Kongresu Jefferson Building\nGłówny artykuł: Biblioteka Kongresu\nBiblioteka Kongresu została ustanowiona aktem Kongresu w 1800 roku. Jej siedziba mieści się głównie w trzech budynkach na Kapitolu , ale obejmuje również kilka innych miejsc: Narodową Bibliotekę dla osób niewidomych i niepełnosprawnych ruchowo w Waszyngtonie; Narodowy audiowizualne Conservation Center w Culpeper, Virginia; duży magazyn książek zlokalizowany w Fort Meade w stanie Maryland; i wiele zagranicznych biur. Biblioteka miała głównie książki prawnicze, gdy została spalona przez brytyjską partię najazdową podczas wojny 1812 r. , Ale zbiory biblioteki zostały przywrócone i powiększone, gdy Kongres zezwolił na zakup prywatnej biblioteki Thomasa Jeffersona . Jedną z misji biblioteki jest służenie Kongresowi i jego pracownikom, a także amerykańskiej opinii publicznej. Jest to największa biblioteka na świecie, zawierająca prawie 150 milionów pozycji, w tym książki, filmy, mapy, fotografie, muzykę, rękopisy, grafiki i materiały w 470 językach.\nKongresowa Służba Badawcza\nGłówny artykuł: Kongresowa Służba Badawcza\nKongresowa Służba Badawcza, będąca częścią Biblioteki Kongresu, zapewnia szczegółowe, aktualne i bezpartyjne badania dla senatorów, przedstawicieli i ich personelu, aby pomóc im w wykonywaniu ich oficjalnych obowiązków. Dostarcza pomysłów na akty prawne, pomaga posłom w analizie projektu ustawy, ułatwia publiczne przesłuchania, sporządza sprawozdania, konsultuje takie kwestie, jak procedura parlamentarna, a także pomaga obu izbom w rozwiązywaniu sporów. Nazywa się „think tank House” i zatrudnia około 900 pracowników.\nUrząd Budżetowy Kongresu\nGłówny artykuł: Biuro Budżetowe Kongresu\nKongresowe Biuro Budżetowe lub CBO to agencja federalna, która dostarcza Kongresowi dane ekonomiczne .\nZostała utworzona jako niezależna bezpartyjna agencja na mocy Ustawy Kongresu o budżecie i kontroli konfiskat z 1974 r . Pomaga Kongresowi oszacować wpływy z podatków i wspomaga proces budżetowania. Tworzy prognozy dotyczące takich kwestii, jak dług publiczny, a także prawdopodobne koszty legislacji. Przygotowuje roczną prognozę gospodarczą i budżetową z aktualizacją w połowie roku i pisze analizę propozycji budżetowych prezydenta dla senackiej komisji ds . Środków . Przewodniczący Izby i przewodniczący Senatu pro tempore wspólnie powołują dyrektora CBO na czteroletnią kadencję.\nLobbing polega na pielęgnowaniu osobistych relacji przez wiele lat. Zdjęcie: Lobbysta Tony Podesta (po lewej) z byłą senator Kay Hagan (w środku) i jej mężem.\nGłówny artykuł: Lobbing w Stanach Zjednoczonych\nLobbyści reprezentują różne interesy i często starają się wpływać na decyzje kongresu, aby odzwierciedlić potrzeby swoich klientów. Grupy lobbystyczne i ich członkowie czasami piszą akty prawne i biczują rachunki. W 2007 roku w Waszyngtonie było około 17 000 lobbystów federalnych. Wyjaśniają oni ustawodawcom cele swoich organizacji. Niektórzy lobbyści reprezentują organizacje non-profit i pracują pro bono nad sprawami, którymi są osobiście zainteresowani.\nPolicja Kapitolu Stanów Zjednoczonych\nGłówny artykuł: policja Kapitolu Stanów Zjednoczonych\nStronnictwo a dwupartyjność\nKongres przeplatał się między okresami konstruktywnej współpracy i kompromisu między partiami, zwanymi dwupartyjnością , a okresami głębokiej polaryzacji politycznej i zaciekłych walk wewnętrznych, zwanych partyzantami . Okres po wojnie secesyjnej był naznaczony partyzantką, tak jak ma to miejsce obecnie. Komisjom na ogół łatwiej jest osiągnąć porozumienie w kwestiach, w których możliwy jest kompromis. Niektórzy politolodzy spekulują, że przedłużający się okres naznaczony wąską większością w obu izbach Kongresu nasilił partię w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci, ale przemienność kontroli Kongresu między Demokratami i Republikanami może prowadzić do większej elastyczności w polityce, a także pragmatyzmu i uprzejmość wewnątrz instytucji.\nGłówny artykuł: Procedury Kongresu Stanów Zjednoczonych\nKadencja Kongresu podzielona jest na dwie „ sesje ”, po jednej na każdy rok; Kongres był czasami zwoływany na sesję dodatkową lub specjalną . Nowa sesja rozpoczyna się 3 stycznia każdego roku, chyba że Kongres postanowi inaczej. Konstytucja wymaga, aby Kongres zbierał się przynajmniej raz w roku i zabrania którejkolwiek z izb spotykać się poza Kapitolem bez zgody drugiej izby.\nGłówny artykuł: Wspólna sesja Kongresu Stanów Zjednoczonych\nWspólne sesje Kongresu Stanów Zjednoczonych odbywają się przy specjalnych okazjach, które wymagają jednoczesnej uchwały zarówno Izby, jak i Senatu. Sesje te obejmują liczenie głosów wyborczych po wyborach prezydenckich i orędzie prezydenta o stanie Unii . Konstytucyjnie upoważnione raport , zwykle podawany jako roczną mowy, jest wzorowana na brytyjskiej mowie tronowej , został napisany przez większość prezydentów po Jefferson ale osobiście dostarczone jako mówionego oracji począwszy Wilsona w 1913 roku wspólne sesje i wspólnych spotkań są tradycyjnie przewodniczył przez przewodniczącego Izby, z wyjątkiem liczenia głosów w wyborach prezydenckich, gdy przewodniczy wiceprezydent (pełniący funkcję przewodniczącego Senatu).\nRachunki i rezolucje\nZobacz także: Ustawa Kongresu i lista przepisów federalnych Stanów Zjednoczonych\nUstawa Kongresu z 1960 roku.\nKomisja Dom Financial Services spełnia. Członkowie komisji zasiadają w rzędach podniesionych krzeseł, podczas gdy zeznający i publiczność siedzą poniżej.\nPomysły legislacyjne mogą pochodzić od członków, lobbystów, ustawodawców stanowych, wyborców, radców prawnych lub agencji wykonawczych. Każdy może napisać projekt ustawy, ale tylko członkowie Kongresu mogą wprowadzać projekty ustaw. Większość projektów nie jest pisana przez członków Kongresu, ale pochodzi od władzy wykonawczej; grupy interesu często przygotowują również rachunki. Zwykłym następnym krokiem jest przekazanie wniosku do komisji do przeglądu. Propozycja ma zwykle jedną z następujących form:\nRachunki są przepisami w trakcie tworzenia. Projekt ustawy utworzony przez Izbę zaczyna się od liter „HR” oznaczających „Izbę Reprezentantów”, po których następuje numer, który jest zapisywany w miarę postępu prac.\nWspólne rezolucje . Różnica między projektem ustawy a wspólną rezolucją jest niewielka, ponieważ oba są traktowane podobnie; na przykład wspólna uchwała Izby zaczyna się od „HJRes”. po którym następuje jego numer.\nRównoległe uchwały dotyczą tylko Izby i Senatu, w związku z czym nie są przedstawiane prezydentowi do późniejszego zatwierdzenia. W Domu zaczynają się od „H.Con.Res”.\nProste rezolucje dotyczą tylko Izby lub tylko Senatu i zaczynają się od „H.Res”. lub „S.Res”.\nPrzedstawiciele wprowadzają rachunek podczas obrad Izby, umieszczając go w leju na biurku Sekretarza. Jest przypisywany numer i kierowany do komisji, która na tym etapie intensywnie bada każdy projekt. Sporządzenie statutu wymaga „wielkich umiejętności, wiedzy i doświadczenia”, a czasami zajmuje rok lub dłużej. Czasami lobbyści piszą akty prawne i przedstawiają je posłowi do wprowadzenia. Wspólne rezolucje to normalny sposób proponowania zmiany konstytucji lub wypowiadania wojny. Z drugiej strony uchwały równoległe (podejmowane przez obie izby) i uchwały proste (podejmowane tylko przez jedną izbę) nie mają mocy prawnej, lecz wyrażają opinię Kongresu lub regulują tryb postępowania . Rachunki mogą być wnoszone przez każdego członka każdej izby. Jednak Konstytucja stanowi, że „Wszystkie ustawy o zwiększaniu dochodów będą wystawiane przez Izbę Reprezentantów”. Podczas gdy Senat nie może wydawać rachunków za przychody i przywłaszczenia , ma prawo je zmieniać lub odrzucać. Kongres szukał sposobów na ustalenie odpowiednich poziomów wydatków.\nKażda izba ustala własne wewnętrzne zasady działania, chyba że przewiduje to Konstytucja lub ustawa. W Izbie legislacyjnej kieruje Komitet Reguł ; w Senacie działa komisja Stałego Regulaminu . Każda gałąź ma swoje własne tradycje; na przykład Senat w dużym stopniu opiera się na praktyce uzyskiwania „jednomyślnej zgody” w sprawach niekontrowersyjnych. Reguły Izby Reprezentantów i Senatu mogą być złożone, czasem wymagając stu konkretnych kroków, zanim ustawa stanie się prawem. Członkowie czasami zwracają się do zewnętrznych ekspertów, aby dowiedzieć się o właściwych procedurach Kongresu.\nKażdy projekt przechodzi przez kilka etapów w każdym domu, w tym rozpatrywanie go przez komisję i doradztwo z Government Accountability Office . Większość aktów prawnych jest rozpatrywana przez stałe komisje, które mają jurysdykcję nad konkretnym tematem, takim jak rolnictwo lub środki. Izba ma dwadzieścia stałych komisji; Senat liczy szesnaście. Stałe komisje spotykają się przynajmniej raz w miesiącu. Prawie wszystkie posiedzenia komisji stałych zajmujących się transakcjami biznesowymi muszą być otwarte dla publiczności, chyba że komisja publicznie głosuje za zamknięciem posiedzenia. Komisja może wezwać na publiczne przesłuchania w sprawie ważnych projektów. Każdemu komitetowi kieruje przewodniczący, który należy do partii większościowej i członek rangi partii mniejszościowej. Świadkowie i biegli mogą przedstawiać swoje argumenty za lub przeciw projektowi. Następnie, rachunek może przejść do tego, co nazywa się znak-up sesji, gdzie członkowie komisji omówienia zalet rachunku i może zaoferować poprawek lub zmian. Komisje mogą również wprowadzać poprawki do projektu, ale cała izba jest uprawniona do przyjmowania lub odrzucania poprawek komisji. Po debacie komisja głosuje, czy chce zgłosić ten środek pełnej sali. Jeśli zostanie złożony projekt, zostanie on odrzucony. Jeśli poprawki są obszerne, czasami nowy projekt z wbudowanymi poprawkami zostanie przedłożony jako tzw. Czysty rachunek z nowym numerem. Obie izby mają procedury, w ramach których można omijać lub unieważniać komitety, ale są one rzadko używane. Ogólnie rzecz biorąc, członkowie, którzy są w Kongresie dłużej, mają większy staż pracy, a zatem większą władzę.\nUstawa, która dociera do pełnej sali, może być prosta lub złożona i zaczyna się formułą uchwalającą, taką jak „Czy zostanie uchwalona przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w Kongresie zebranych”. Rozpatrzenie projektu wymaga samo w sobie zasady, którą jest zwykła uchwała określająca szczegóły debaty - terminy, możliwość dalszych poprawek i tym podobne. Każda strona ma tyle samo czasu, a członkowie mogą ustąpić innym członkom, którzy chcą zabrać głos. Czasami przeciwnicy próbują ponownie wystawić rachunek, co oznacza zmianę jego części. Zasadniczo dyskusja wymaga kworum , zwykle połowy całkowitej liczby przedstawicieli, zanim dyskusja będzie mogła się rozpocząć, chociaż są wyjątki. Izba może debatować i zmieniać projekt; dokładne procedury stosowane przez Izbę i Senat różnią się. Następuje ostateczne głosowanie nad ustawą.\nGdy rachunek zostanie zatwierdzony przez jeden dom, jest przesyłany do drugiego, który może go zatwierdzić, odrzucić lub zmienić. Aby projekt stał się prawem, obie izby muszą uzgodnić identyczne wersje projektu. Jeśli drugi dom zmienia ustawę, to różnice między tymi dwoma wersjami należy pogodzić w komisji konferencyjnej , w ad hoc komisji, która obejmuje zarówno senatorów i przedstawicieli czasami za pomocą procesu pojednania na rachunki budżetu limitu. Obie izby stosują mechanizm egzekwowania budżetu, nieformalnie znany jako pay-as-you-go lub paygo, który zniechęca członków do rozważania działań zwiększających deficyty budżetowe. Jeśli obie izby zgodzą się na wersję zgłoszoną przez komitet konferencyjny, projekt zostaje przyjęty, w przeciwnym razie nie.\nKonstytucja stanowi, że większość członków, zwana kworum , jest obecna przed rozpoczęciem działalności w każdym domu. Jednak regulamin każdego domu zakłada, że kworum jest obecne, chyba że wezwanie kworum wykaże coś przeciwnego, a debata często toczy się pomimo braku większości.\nGłosowanie w Kongresie może przybierać różne formy, w tym systemy wykorzystujące światła i dzwonki oraz głosowanie elektroniczne. W obu izbach głosowanie decyduje o większości spraw, w których członkowie krzyczą „tak” lub „nie”, a przewodniczący ogłasza wynik. Konstytucja wymaga jednak głosowania nagranego, jeśli zażąda tego jedna piąta obecnych członków lub podczas głosowania nad odrzuceniem weta prezydenta. Jeśli głosowanie jest niejasne lub jeśli sprawa jest kontrowersyjna, zwykle ma miejsce nagranie. Senat stosuje głosowanie imienne , w którym urzędnik wykrzykuje nazwiska wszystkich senatorów, a każdy senator podaje „tak” lub „nie”, gdy ogłaszane jest ich nazwisko. W Senacie wiceprezydent może oddać głos rozstrzygający, jeżeli jest obecny przy równym podziale senatorów.\nIzba rezerwuje głosowania imienne w sprawach najbardziej formalnych, ponieważ wezwanie wszystkich 435 przedstawicieli zajmuje sporo czasu; zazwyczaj członkowie głosują za pomocą urządzenia elektronicznego. W przypadku remisu przedmiotowy wniosek zostaje odrzucony. Większość głosów w Izbie są wykonywane elektronicznie, co pozwala członkom, aby zagłosować Yea lub Nay lub obecnych lub otwarte . Członkowie wkładają dowód osobisty do głosowania i mogą zmieniać swoje głosy w ciągu ostatnich pięciu minut, jeśli zechcą; ponadto czasami używa się papierowych kart do głosowania - tak zaznaczone kolorem zielonym, a nie czerwonym. Jeden członek nie może oddać pełnomocnictwa na innego członka . Głosy kongresowe są rejestrowane w internetowej bazie danych.\nPo przejściu przez obie izby zapisywany jest rachunek i przesyłany do prezydenta do zatwierdzenia. Prezydent może ją podpisać ustanawiając prawo lub zawetować, być może zwracając Kongresowi ze sprzeciwem prezydenta. Zawetowana ustawa może nadal stać się prawem, jeśli każda izba Kongresu głosuje za odrzuceniem weta większością dwóch trzecich głosów. Wreszcie prezydent nie może nic zrobić - ani podpisać, ani wetować ustawy - i wtedy ustawa staje się automatycznie prawem po dziesięciu dniach (nie licząc niedziel) zgodnie z Konstytucją. Ale jeśli Kongres zostanie odroczony w tym okresie, prezydenci mogą zawetować ustawę uchwaloną na końcu sesji Kongresu, po prostu ją ignorując; manewr ten jest znany jako weto kieszonkowe i nie może zostać uchylony przez odroczony Kongres.\nKongres i publiczność\nGłówny artykuł: Kongres USA i obywatele\nObywatele i przedstawiciele\nSenatorowie są wybierani co sześć lat, a przedstawiciele co dwa. Ponowne wybory zachęcają kandydatów do skoncentrowania działań promocyjnych na swoich stanach lub dystryktach. Zdaniem niektórych krytyków, ubieganie się o reelekcję może być wyczerpującym procesem dalekich podróży i zbierania funduszy, co odwraca uwagę senatorów i przedstawicieli od zwracania uwagi na rządzenie. Chociaż inni odpowiadają, że proces ten jest konieczny, aby członkowie Kongresu pozostawali w kontakcie z wyborcami.\nW tym przykładzie bardziej równomierny rozkład znajduje się po lewej stronie, a gerrymandering jest przedstawiony po prawej stronie.\nNiemniej jednak urzędujący członkowie Kongresu ubiegający się o reelekcję mają silną przewagę nad pretendentami. Zbierają więcej pieniędzy, ponieważ darczyńcy finansują zasiedziałych działaczy zamiast pretendentów, postrzegając tych pierwszych jako bardziej prawdopodobne, że wygrają, a darowizny są niezbędne do wygrania wyborów. Jeden z krytyków porównał bycie wybranym do Kongresu do dożywotniego stażu na uniwersytecie. Kolejną zaletą dla przedstawicieli jest praktyka gerrymanderingu . Po każdym dziesięcioletnim spisie ludności stanom przydziela się przedstawicieli na podstawie liczby ludności, a urzędnicy będący u władzy mogą wybrać sposób wyznaczenia granic okręgów kongresowych, aby wspierać kandydatów z ich partii. W rezultacie wskaźniki reelekcji członków Kongresu kształtują się na poziomie około 90 procent, co powoduje, że niektórzy krytycy oskarżają ich o bycie klasą uprzywilejowaną. Naukowcy, tacy jak Stephen Macedo z Princeton, zaproponowali rozwiązania mające na celu naprawienie zjawiska chaosu w Stanach Zjednoczonych. Zarówno senatorowie, jak i przedstawiciele mają prawo do darmowej korespondencji, zwane przywilejami frankowskimi ; chociaż nie są one przeznaczone do prowadzenia kampanii wyborczych, zasada ta jest często omijana przez skrajne wysyłki związane z wyborami podczas kampanii.\nW 1971 r. Koszt kandydowania do Kongresu w Utah wyniósł 70 000 USD, ale koszty wzrosły. Największy wydatek to reklamy telewizyjne. Dzisiejsze wyścigi kosztują ponad milion dolarów za miejsce w Izbie i sześć milionów lub więcej za miejsce w Senacie. Ponieważ zbieranie funduszy jest niezbędne, „członkowie Kongresu są zmuszeni spędzać coraz więcej godzin na zbieraniu pieniędzy na ich reelekcję”.\nNiemniej jednak Sąd Najwyższy potraktował wkład kampanii jako kwestię wolności słowa . Niektórzy postrzegają pieniądze jako dobry wpływ na politykę, ponieważ „umożliwiają kandydatom komunikowanie się z wyborcami”. Niewielu członków odchodzi z Kongresu na emeryturę bez narzekania na to, ile kosztuje walka o reelekcję. Krytycy twierdzą, że członkowie Kongresu z większym prawdopodobieństwem zajmą się potrzebami ofiarodawców kampanii niż zwykli obywatele.\nNa wybory wpływa wiele zmiennych. Niektórzy politolodzy spekulują, że istnieje efekt płaszcza (gdy popularna pozycja prezydenta lub partii powoduje ponowny wybór urzędników, którzy wygrywają „jeżdżąc na płaszczyźnie prezydenta”), chociaż istnieją dowody na to, że efekt ten jest nieregularny i prawdopodobnie spada od lata pięćdziesiąte. Niektóre dzielnice są tak mocno demokratyczne lub republikańskie, że nazywa się je bezpieczną siedzibą ; każdy kandydat wygrywający prawybory prawie zawsze zostanie wybrany, a kandydaci ci nie muszą wydawać pieniędzy na reklamę. Ale niektóre rasy mogą być konkurencyjne, gdy nie ma tam urzędnika. Jeśli zwolni się miejsce w dzielnicy otwartej, obie strony mogą sporo wydać na reklamy w tych wyścigach; w Kalifornii w 1992 r. tylko cztery z dwudziestu wyścigów o miejsca w House uznano za wysoce konkurencyjne.\nTelewizja i reklama negatywna\nPonieważ członkowie Kongresu muszą intensywnie reklamować się w telewizji, zwykle wiąże się to z reklamami negatywnymi , które rozmazują charakter przeciwnika bez skupiania się na problemach. Negatywne reklamy są postrzegane jako skuteczne, ponieważ „komunikaty mają tendencję do przyklejania się”. Jednak te reklamy ogólnie krytykują proces polityczny, ponieważ większość członków Kongresu stara się uniknąć winy. Jedna błędna decyzja lub jeden szkodliwy obraz telewizyjny może oznaczać porażkę w następnych wyborach, co prowadzi do kultury unikania ryzyka, konieczności podejmowania decyzji politycznych za zamkniętymi drzwiami i koncentracji działań promocyjnych w rodzinnych dzielnicach członków.\nPubliczne postrzeganie Kongresu\nW Federalist Papers argumentowano za silnym związkiem między obywatelami a ich przedstawicielami.\nWybitni Ojcowie Założyciele piszący w The Federalist Papers uważali, że wybory są niezbędne dla wolności, że więź między ludem a przedstawicielami jest szczególnie istotna i że „częste wybory są niewątpliwie jedyną polityką, dzięki której można skutecznie zabezpieczyć tę zależność i sympatię. " Jednak w 2009 roku niewielu Amerykanów znało przywódców Kongresu. Odsetek Amerykanów uprawnionych do głosowania, którzy faktycznie głosowali, wyniósł 63% w 1960 r., Ale od tamtej pory spada, chociaż w wyborach w 2008 r. Odnotowano niewielką tendencję wzrostową. Sondaże opinii publicznej pytające ludzi, czy aprobują pracę, którą wykonuje Kongres, w ciągu ostatnich kilku dekad wahały się w okolicach 25% z pewnymi wahaniami. Uczony Julian Zeliger zasugerował, że „wielkość, bałagan, zalety i wady, które czynią Kongres tak interesującym, stwarzają również ogromne bariery w zrozumieniu tej instytucji… W przeciwieństwie do prezydencji Kongres jest trudny do konceptualizacji”. Inni badacze sugerują, że pomimo krytyki „Kongres jest instytucją niezwykle odporną… jego miejsce w procesie politycznym nie jest zagrożone… jest bogaty w zasoby” i większość członków zachowuje się etycznie. Twierdzą, że „Kongres jest łatwy do nielubienia i często trudny do obrony”, a to postrzeganie jest zaostrzone, ponieważ wielu pretendentów do Kongresu występuje przeciwko Kongresowi, co jest „starą formą polityki amerykańskiej”, która dodatkowo podważa reputację Kongresu wśród opinii publicznej:\nNiespokojny świat prawodawstwa nie jest uporządkowany i obywatelski, ludzkie słabości zbyt często skazują jego członkostwo, a wyniki legislacyjne są często frustrujące i nieskuteczne ... Mimo to nie przesadzamy, gdy mówimy, że Kongres jest niezbędny dla amerykańskiej demokracji . Nie przetrwalibyśmy jako naród bez Kongresu, który reprezentowałby różnorodne interesy naszego społeczeństwa, prowadził publiczną debatę w głównych kwestiach, znajdował kompromisy w celu pokojowego rozwiązywania konfliktów i ograniczał władzę naszych instytucji wykonawczych, wojskowych i sądowniczych. .. Popularność Kongresu spada i przepływa wraz z ogólnym zaufaniem opinii publicznej do rządu… Proces legislacyjny jest łatwy do nielubienia - często generuje polityczne pozory i pretensje, z konieczności wiąże się z kompromisem i często pozostawia po sobie złamane obietnice. Ponadto członkowie Kongresu często wydają się być samolubni, realizując swoje kariery polityczne i reprezentując interesy oraz odzwierciedlając wartości, które są kontrowersyjne. Skandale, nawet jeśli dotyczą jednego członka, potęgują frustrację opinii publicznej Kongresem i przyczyniają się do niskich notowań instytucji w sondażach.\nDodatkowym czynnikiem, który zaburza postrzeganie Kongresu przez opinię publiczną, jest fakt, że kwestie kongresowe stają się coraz bardziej techniczne i złożone oraz wymagają specjalistycznej wiedzy w takich dziedzinach, jak nauka, inżynieria i ekonomia. W rezultacie Kongres często przekazuje uprawnienia ekspertom władzy wykonawczej.\nOd 2006 roku Kongres spadł o 10 punktów w sondażu zaufania Gallupa, a tylko 9% ma „bardzo dużo” lub „całkiem dużo” zaufania do swoich ustawodawców. Od 2011 roku sondaż Gallupa wykazał, że Kongres przyznał, że Kongres osiągnął 10% lub mniej niż trzy razy. Opinia publiczna Kongresu spadła do 5% w październiku 2013 r. Po tym, jak część rządu USA uznała zamknięcie rządu za „nieistotny”.\nMniejsze stany i większe państwa\nKiedy Konstytucja została ratyfikowana w 1787 roku, stosunek liczby ludności dużych do małych stanów wynosił mniej więcej dwanaście do jednego. Connecticut Kompromis dał każdy stan, duże i małe, równe głosowanie w Senacie. Ponieważ każdy stan ma dwóch senatorów, mieszkańcy mniejszych stanów mają większe wpływy w Senacie niż mieszkańcy większych stanów. Ale od 1787 r. Wzrosła dysproporcja w populacji między dużymi i małymi stanami; na przykład w 2006 roku Kalifornia miała siedemdziesiąt razy więcej mieszkańców niż Wyoming . Krytycy, tacy jak konstytucjonalista Sanford Levinson , sugerują, że dysproporcja populacji działa przeciwko mieszkańcom dużych stanów i powoduje stałą redystrybucję zasobów z „dużych stanów do małych stanów”. Jednak inni twierdzą, że Kompromis z Connecticut był celowo zamierzony przez Ojców Założycieli w celu zbudowania Senatu tak, aby każdy stan miał równe szanse, a nie na podstawie liczby ludności, i twierdzą, że wynik działa dobrze w równowadze.\nCzłonkowie i wyborcy\nGłówną rolą członków Kongresu jest świadczenie usług wyborcom . Mieszkańcy proszą o pomoc w przypadku problemów. Świadczenie usług pomaga członkom Kongresu w zdobywaniu głosów i wyborach oraz może mieć znaczenie w bliskich wyścigach. Personel Kongresu może pomóc obywatelom w poruszaniu się po rządowej biurokracji. Jeden z naukowców opisał złożone, przeplatane relacje między ustawodawcami a wyborcami jako styl domowy .\nWedług politologa Richarda Fenno jednym ze sposobów kategoryzacji prawodawców jest ich ogólna motywacja:\nPonowna selekcja. Są to prawodawcy, którzy „nigdy nie spotkali wyborcy, którego nie lubili” i zapewniają doskonałe usługi wyborcze.\nDobra polityka publiczna. Prawodawcy, którzy „cieszą się reputacją eksperta politycznego i przywództwa”.\nMoc w komorze. Ustawodawcy, którzy spędzają czas na „balustradzie podłogi Izby lub w szatni Senatu, posługując na rzecz swoich kolegów”. Słynny ustawodawca Henry Clay w połowie XIX wieku był opisywany jako „przedsiębiorca problemowy”, który szukał problemów, które mogłyby służyć jego ambicjom.\nPrzywileje i wynagrodzenie\nPrzywileje chroniące członków\nCzłonkowie Kongresu korzystają z przywilejów parlamentarnych , w tym wolności od aresztowania we wszystkich przypadkach z wyjątkiem zdrady , przestępstwa i naruszenia pokoju oraz wolności słowa w debacie. Ten konstytucyjnie wyprowadzony immunitet ma zastosowanie do członków podczas sesji oraz podczas podróży do i z sesji. Termin aresztowanie jest interpretowany szeroko i obejmuje każde zatrzymanie lub opóźnienie w trakcie egzekwowania prawa , w tym wezwania do sądu i wezwania do sądu . Regulamin Domu ściśle strzeże tego przywileju; członek nie może samodzielnie zrzec się przywileju, ale musi zwrócić się do całego domu o pozwolenie. Reguły Senatu są jednak mniej surowe i pozwalają poszczególnym senatorom na zrzeczenie się przywileju według własnego uznania.\nKonstytucja gwarantuje całkowitą swobodę debaty w obu izbach, przewidując w klauzuli dotyczącej przemówień lub debaty Konstytucji, że „w przypadku jakiejkolwiek przemowy lub debaty w którejkolwiek z izb nie będą one kwestionowane w żadnym innym miejscu”. W związku z tym członek Kongresu nie może być pozwany do sądu za zniesławienie z powodu uwag wygłoszonych w którymkolwiek z domów, chociaż każdy dom ma własne zasady ograniczające obraźliwe przemówienia i może karać członków, którzy naruszają.\nUtrudnianie pracy Kongresu jest przestępstwem w świetle prawa federalnego i nazywane jest pogardą Kongresu . Każdy członek ma prawo powoływać się na osoby z powodu pogardy, ale może jedynie wnieść powództwo o pogardę - system sądowy prowadzi sprawę jak normalną sprawę karną. W przypadku skazania w sądzie, osoba uznana za winną obrazy Kongresu może zostać pozbawiona wolności na okres do jednego roku.\nFranking przywilej pozwala członkom Kongresu wysłać oficjalny list do wyborców na koszt rządu. Chociaż nie wolno im wysyłać materiałów wyborczych, materiały z pogranicza są często wysyłane, zwłaszcza w okresie poprzedzającym wybory, przez osoby biorące udział w zaciętych wyścigach. Rzeczywiście, niektórzy naukowcy uważają, że darmowe mailingi dają obecnym firmom dużą przewagę nad konkurentami.\nZobacz także: Wynagrodzenia członków Kongresu Stanów Zjednoczonych\nOd 1789 do 1815 roku członkowie Kongresu otrzymywali tylko dzienną wypłatę w wysokości 6 dolarów podczas sesji. Członkowie otrzymywali roczną pensję w wysokości 1500 dolarów rocznie od 1815 do 1817 roku, a następnie dzienną pensję w wysokości 8 dolarów od 1818 do 1855 roku; od tego czasu otrzymywali roczną pensję, ustaloną po raz pierwszy w 1855 roku na 3000 dolarów. W 1907 r. Pensje wzrosły do 7500 USD rocznie, co stanowi równowartość 173 000 USD w 2010 r. W 2006 r. Członkowie Kongresu otrzymywali pensję w wysokości 165 200 USD rocznie. Przywódcy Kongresu otrzymywali 183 500 dolarów rocznie. Przewodniczący Izby Reprezentantów zarabia 212 100 dolarów rocznie. Pensja prezydenta pro tempore w 2006 r. Wynosiła 183 500 USD, czyli tyle, ile wynosi pensja przywódców większości i mniejszości w Izbie i Senacie. Do przywilejów należy posiadanie biura i płatny personel. W 2008 r. Nieoficjalni członkowie Kongresu zarabiali 169 300 dolarów rocznie. Niektórzy krytycy narzekają, że płace w Kongresie są wysokie w porównaniu z medianą dochodu w USA wynoszącą 45 113 dolarów dla mężczyzn i 35 102 dolarów dla kobiet. Inni sprzeciwiają się temu, że wynagrodzenie Kongresu jest zgodne z innymi gałęziami rządu. Inna krytyka dotyczy tego, że członkowie Kongresu mają dostęp do bezpłatnej lub niedrogiej opieki medycznej w rejonie Waszyngtonu . Petycja „Usuń dotacje na opiekę zdrowotną dla członków Kongresu i ich rodzin” zebrała ponad 1 077 000 podpisów na stronie Change.org . W styczniu 2014 r. Podano, że po raz pierwszy ponad połowa członków Kongresu to milionerzy. Kongres był krytykowany za próbę ukrycia podwyżek płac poprzez wsuwanie ich w duży rachunek w ostatniej chwili. Inni krytykowali bogactwo członków Kongresu. Przedstawiciel Jim Cooper z Tennessee powiedział profesorowi Harvardowi Lawrenceowi Lessigowi, że głównym problemem Kongresu było to, że członkowie po odbyciu służby skupiali się na lukratywnej karierze lobbystów - że Kongres był „ Farm League for K Street ” - zamiast na służbie publicznej.\nCzłonkowie wybierani od 1984 r. Są objęci Federalnym Systemem Emerytalnym Pracowników (FERS). Podobnie jak inni pracownicy federalni, kongresowa emerytura jest finansowana z podatków i składek uczestników. Członkowie Kongresu w ramach FERS wpłacają 1,3% swojego wynagrodzenia na plan emerytalny FERS i płacą 6,2% swojego wynagrodzenia z tytułu podatków na ubezpieczenia społeczne. Podobnie jak pracownicy federalni, członkowie płacą jedną trzecią kosztów ubezpieczenia zdrowotnego, a rząd pokrywa pozostałe dwie trzecie.\nWysokość emerytury kongresowej zależy od stażu pracy i średniej z najwyższych trzech lat ich wynagrodzenia. Zgodnie z prawem kwota wyjściowa renty emerytalnej członka nie może przekraczać 80% jego końcowego wynagrodzenia. W 2006 r. Średnia roczna emerytura emerytowanych senatorów i przedstawicieli w ramach Systemu Emerytalnego Służby Cywilnej (CSRS) wynosiła 60 972 USD, podczas gdy osoby, które przeszły na emeryturę w ramach FERS lub w połączeniu z CSRS, wyniosły 35 952 USD.\nCzłonkowie Kongresu wykonują misje informacyjne, aby dowiedzieć się o innych krajach i być na bieżąco, ale takie wycieczki mogą budzić kontrowersje, jeśli podróż zostanie uznana za nadmierną lub niezwiązaną z zadaniem rządzenia. Na przykład Wall Street Journal poinformował w 2009 r., Że wyjazdy prawodawców za granicę na koszt podatników obejmowały spa, dodatkowe niewykorzystane pokoje w wysokości 300 USD za noc oraz wycieczki na zakupy. Ustawodawcy odpowiadają, że „podróżowanie z małżonkami rekompensuje częste przebywanie z dala od nich w Waszyngtonie” i uzasadniają wyjazdy jako sposób na spotkanie z urzędnikami z innych krajów.\nKluby Kongresu Stanów Zjednoczonych\nObecni członkowie Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych\nObecni członkowie Senatu Stanów Zjednoczonych\nWybory w Stanach Zjednoczonych § Wybory do Kongresu\nLista kongresów w Stanach Zjednoczonych\nPrzysięga urzędu § Stany Zjednoczone\nStowarzyszenie Korespondentów Radia i Telewizji\nLimity terminów w Stanach Zjednoczonych\nKomisja Specjalna Kongresu Stanów Zjednoczonych ds. Redukcji deficytu\nMecz baseballowy Kongresu Stanów Zjednoczonych\nPrzesłuchanie w Kongresie Stanów Zjednoczonych\n„Jak posprzątać bałagan wewnątrz systemu, apel - i plan - zreformowanie finansowania kampanii, zanim to się stanie” . Newsweek . 28 października 1996 r. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 stycznia 2021 r . Źródło 20 września 2009 r .\n„Konstytucja i idea kompromisu” . PBS. 10 października 2009 r. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 stycznia 2021 r . Źródło 10 października 2009 .\nAlexander Hamilton (1788). „Federalista nr 15 - Niewystarczalność obecnej Konfederacji w zachowaniu Unii” . FoundingFathers.info. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 stycznia 2021 r . Źródło 10 października 2009 .\nBoczek, Donald C .; Davidson, Roger H .; Keller, Morton, wyd. (1995). Encyklopedia Kongresu Stanów Zjednoczonych (4 tomy) . Simon & Schuster.\nCollier, Christopher & Collier, James Lincoln (1986). Decyzja w Filadelfii: Konwencja konstytucyjna z 1787 r . Ballantine Books. ISBN 0-394-52346-6 .\nDavidson, Roger H. & Walter J. Oleszek (2006). Kongres i jego członkowie (wyd. 10). Kwartalnik Kongresu (CQ) Press. ISBN 0-87187-325-7 . (Procedura ustawodawcza, nieformalne praktyki i inne informacje)\nAngielski, Ross M. (2003). Kongres Stanów Zjednoczonych . Manchester University Press. ISBN 0-7190-6309-4 .\nFrancis-Smith, Janice (22 października 2008). „Prowadzenie kampanii przeciwko urzędnikom w Oklahomie” . Rekord dziennika Oklahoma City. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 10 maja 2010 r . Źródło 20 września 2009 r .\nHerrnson, Paul S. (2004). Wybory do Kongresu: kampanie w kraju i Waszyngtonie . CQ Press. ISBN 1-56802-826-1 .\nHuckabee, David C. (2003). Wskaźniki reelekcji zasiedziałych operatorów . Hauppauge, Nowy Jork: Novinka Books, wydawnictwo Nova Science Publishers. p. 21. ISBN 1-59033-509-0 . Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 stycznia 2021 r . Pobrano 27 września 2020 r .\nHuckabee, David C. - Analityk w amerykańskim rządzie narodowym - Wydział Rządowy (8 marca 1995). „Wskaźnik reelekcji domów zasiedziałych w latach 1790–1990 Podsumowanie (strona 2)” (PDF) . Kongresowa Służba Badawcza - Biblioteka Kongresu . Źródło 20 września 2009 r . Cite Journal wymaga |journal= ( pomoc )\nMaier, Pauline (recenzent książek) (18 listopada 2007). "HISTORIA - The Framers 'Real Motives (recenzja książki) Unruly Americans and the Origins of the Constitution, książka Woody'ego Holtona" . Washington Post . Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 stycznia 2021 r . Źródło 10 października 2009 .\nOleszek, Walter J. (2004). Procedury kongresowe i proces polityczny . CQ Press. ISBN 0-87187-477-6 .\nPolsby, Nelson W. (2004). Jak kongres ewoluuje: społeczne podstawy zmian instytucjonalnych . Oxford University Press. ISBN 0-19-516195-5 .\nCena, David E. (2000). Doświadczenie kongresowe . Westview Press. ISBN 0-8133-1157-8 .\nStruble, Robert Jr. (2007). Rozdział siódmy, Traktat o dwunastu światłach . Powiedzieć. Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 kwietnia 2016 r.\nZelizer, Julian E. (2004). Kongres amerykański: The Building of Democracy . Houghton Mifflin. ISBN 0-618-17906-2 .\nBaker, Ross K. (2000). House and Senate , wyd. Nowy Jork: WW Norton. (Informacje proceduralne, historyczne i inne dotyczące obu domów)\nBarone, Michael i Richard E. Cohen. Almanach polityki amerykańskiej, 2006 (2005), zawiera szczegółowe informacje na temat każdego okręgu i członka; 1920 stron\nBerg-Andersson, Richard E. (2001). Wyjaśnienie rodzajów Sesji Kongresu (Okres Kongresu)\nBerman, Daniel M. (1964). Zgromadzono w Kongresie: proces legislacyjny w rządzie krajowym. Londyn: The Macmillan Company. (Procedura ustawodawcza)\nHamilton, Lee H. (2004) How Congress Works i Why You Should Care , Indiana University Press.\nHerrick, Rebekah (2001). „Wpływ płci na satysfakcję z pracy w Izbie Reprezentantów”. Kobiety i polityka . 23 (4): 85–98. doi : 10.1300 / J014v23n04_04 . S2CID 144370608 .\nHunt, Richard (1998). „Korzystanie z zapisów kongresu w klasie”. Magazyn historii OAH . 12 (lato): 34–37. doi : 10.1093 / maghis / 12.4.34 .\nImbornoni, Ann-Marie, David Johnson i Elissa Haney. (2005). „Słynne nowości amerykańskich kobiet”. Infoplease.\nLee, Frances i Bruce Oppenheimer. (1999). Rozmiary Senatu: nierówne konsekwencje równej reprezentacji. University of Chicago Press: Chicago. (Równa reprezentacja w Senacie)\nRimmerman, Craig A. (1990). „Nauczanie polityki legislacyjnej i tworzenia polityki”. Nauczyciel nauk politycznych , 3 (zima): 16–18.\nRitchie, Donald A. (2010). Kongres USA: bardzo krótkie wprowadzenie. (Historia, reprezentacja i procedura ustawodawcza)\nSmith, Steven S .; Roberts, Jason M .; Vander Wielen, Ryan (2007). Kongres amerykański (wyd. 5). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-19704-5 . (Procedura ustawodawcza, nieformalne praktyki i inne informacje)\nHistoria, Józefie. (1891). Komentarze do Konstytucji Stanów Zjednoczonych. (2 tomy). Boston: Brown & Little. (Historia, konstytucja i ogólna procedura ustawodawcza)\nTarr, David R. i Ann O'Connor. Kongres A do Z (kwartalnik kongresowy CQ) (4.2003) 605 pp\nWilson, Woodrow. (1885). Rząd Kongresu. Nowy Jork: Houghton Mifflin.\nNiektórych informacji w tym artykule udzieliło Biuro Historyczne Senatu .\nPosłuchaj tego artykułu (5,3 MB)\nTen plik dźwiękowy został utworzony na podstawie rewizji tego artykułu z dnia 4 sierpnia 2006 r. I nie odzwierciedla kolejnych edycji. ( 2006-08-04 )\nKongresem Konfederacji Ustawodawca Stanów Zjednoczonych\n4 marca 1789 - obecnie Następca\nTę stronę ostatnio edytowano 15 stycznia 2021 o 23:37 (UTC) .


Szampony naturalne i ziołowe - naturalne - rosyjskie - Sklep Helfy.pl\nStrona główna » kosmetyki » włosy » szampony\nwłosy tłuste (13)\nwłosy jasne (10)\nwłosy ciemne (10)\ncera/skóra sucha (5)\ncera/skóra tłusta (5)\ncera/skóra atopowa (3)\nwłosy cienkie (13)\ncera/skóra naczynkowa (3)\ncera/skóra wrażliwa (3)\ncera młodzieńcza (1)\nolej jojoba (1)\nkobieta 20+ (17)\nkobieta 30+ (17)\nkobieta 40+ (17)\nkobieta 50+ (17)\nBabcia Agafja (11)\nSzampony do każdego typu włosów – oczyszczające, przeciw wypadaniu oraz łagodne szampony bez parabenów. W ofercie szampony do przetłuszczających się włosów, przeciwłupieżowe, nawilżające do suchych i zniszczonych. Delikatne szampony dla dzieci i dorosłych.\nBajkalski regenerujący szampon do włosów zniszczonych 280 ml\n[Nr kat. BAI-008]\ncena w : 11,70 zł\nCzytaj dalej wpis Baikal Herbals\nSzampon Baikal Herbals to doskonała propozycja dla osób, których włosy są zniszczone, napuszone i suche. Szampon dokładnie usuwa zanieczyszczenia ze skóry głowy, a przy tym pielęgnuje delikatne włosy.\nSzampon przeciwłupieżowy dla mężczyzn Moc Jelenia Syberyjskiego 250 ml\n[Nr kat. SIB-015]\nSzampon Natura Siberica Men doskonale oczyszcza, odżywia, nawilża i tonizuje skórę głowy, przez co likwiduje występujące problemy skórne i uczucie swędzenia. Zapobiega nadmiernemu łuszczeniu się naskórka, reguluje prawidłową pracę gruczołów łojowych, eliminuje łupież i zapobiega jego ponownemu powstawaniu.\nSzampon rokitnikowy z efektem laminowania 400 ml\n[Nr kat. SIB-009]\nSzampon rokitnikowy Natura Siberica to produkt dla osób, które marzą o gładkich, lśniących włosach i ujarzmionej fryzurze. Można pielęgnować nim wszystkie rodzaje włosów. Szampon nie zawiera żelatyny.\nSyberyjski szampon przeciw wypadaniu włosów na łopianowym propolisie No3\n[Nr kat. BAB-037]\ncena w : 11,52 zł\nOsobom, które mają problem z osłabionymi i wypadającymi włosami zielarka Agafia polecała mieszankę propolisu łopianowego z młodą pokrzywą, rumiankiem i miodem. Właśnie te składniki odpowiadają za skuteczność syberyjskiego szamponu No3.\nSzampon Marokański - oczyszczający 280 ml\n[Nr kat. POR-020]\nCzytaj dalej wpis Planeta Organica\nOczyszczający szampon marokański marki Planeta Organica został stworzony z myślą o potrzebach włosów przetłuszczających się, oklapniętych i obciążonych. Dzięki zawartości glinki Ghassoul skutecznie oczyszcza skalp, odblokowuje mieszki włosowe i odbija włosy od nasady.\nSzampon Tybetański - objętość i siła 280 ml\n[Nr kat. POR-019]\nNaturalny szampon marki Planeta Organica, którego formuła została oparta na starożytnej, tybetańskiej recepturze. Zawiera ekstrakty z 9 alpejskich ziół, dzięki którym wzmacnia włosy i ogranicza ich wypadanie.\nDelikatny szampon dla dzieci Bez mydła i łez 300 ml\n[Nr kat. MAB-004]\nCzytaj dalej wpis Mama&Baby\nPreparat marki Mama & Baby „Bez mydła i łez” przeznaczony dla dzieci i niemowląt od pierwszego miesiąca życia do codziennej higieny i pielęgnacji włosów i skóry głowy. Szampon z wysokiej jakości roślinnych składników organicznych i d-pantenolu skutecznie nawilża i wzmacnia włosy oraz chroni przed wysuszeniem delikatną skórę dziecka.\nMiękkie mydło tureckie do ciała Beldi 450 ml\n[Nr kat. POR-013]\nMydło Beldi marki Planeta Organica to doskonały, w 100% naturalny kosmetyk do codziennej pielęgnacji wszystkich typów skóry. Skład produktu oparto na starej tureckiej recepturze z użyciem organicznego oleju z oliwek i oleju rycynowego, które intensywnie nawilżają i odżywiają skórę.\ncena w : 8,91 zł\nSzampon chlebowy do wszystkich rodzajów włosów 350 ml\n[Nr kat. BAB-056]\ncena w : 6,75 zł\nChlebny szampon Agafii przeznaczony do mycia i pielęgnacji wszystkich rodzajów włosów oparty jest na starej syberyjskiej recepturze, która dzięki naturalnym środkom myjącym i ekstraktom roślinnym doskonale oczyszcza, odżywia i regeneruje zniszczone i osłabione cebulki włosowe.


Nie zatrzymała się do kontroli. Padł strzał - eLuban.pl - Lubań w skrócie, portal informacyjny o Lubaniu i regionie\nNie zatrzymała się do kontroli. Padł strzał\n27.08.2020, 09:53 (aktualizacja 27.08.2020, 12:42)\nDramatyczny przebieg miały wydarzenia, które rozegrały się wczoraj po południu w Lubomierzu. Podczas próby zatrzymania samochodu policjanci oddali strzał ostrzegawczy.\nRzecznik lwóweckiej policji potwierdza, iż w Lubomierzu doszło do zdarzenia, w którym z uwagi na to, iż kierowca nie zatrzymał się do kontroli, policjanci zostali zmuszeni do oddania strzału ostrzegawczego. Ostatecznie pojazd i jego kierowcę udało się zatrzymać. W zdarzeniu nikt nie został ranny.\nJak informuje portal DLW112 zatrzymano mieszkańca Gryfowa Śląskiego, który niedawno opuścił zakład karny oraz kobietę kierującą autem poszukiwaną przez lubańską policję. Oboje uciekali po spowodowaniu zdarzenia drogowego.\nJarząca 😉 31.08.2020, 11:30\nTy hebel zapewne masz doświadczenie w "sam się powiesił"\nArek 27.08.2020, 11:02\nStrzał ostrzegawczy w przednią szybę to widać ile życie jest warte ,śmieszny kraj już powinien być lincz\nxyz 31.08.2020, 11:38\nSherlock Holms, a wskażesz gdzie na tym zdjęciu na szybie jest wlot kuli? No, bo chyba kula nie odbiła się od szyby, co? I jeżeli policjant chciał zatrzymać jadące na niego auto, twoim zdaniem, celował by w pasażera? (Skoro zbita jest przednia szyba, to przyjmuję, że strzał padłby z przodu). Za dużo kurwizji się naoglądałeś, bo stosujesz ich sposób myślenia. Jak na mój gust, pasażer ma sporego guza.\nPoli 31.08.2020, 10:18\nRozbita szyba nie ma nic wspólnego ze strzałem ostrzegawczym - głombie pospolity!\nxd 27.08.2020, 17:49\nNaoglądałeś się filmów, strzał ostrzegawczy nei pada w strone człowieka :D\nArek 28.08.2020, 10:31\nSam sie naogladales, glupi jestes akurat bylem swiatkiem dwu krotnie jak wyglada strzal ostrzegaeczy ty widac oderwany jestes od rzeczywistosci tak samo jak ci co wierza ze Lepper sam sie powiesil\nhebel 31.08.2020, 09:12\nto akurat łatwo zrobić żeby "sam się powiesił" była cała seria takich przypadków i było to wręcz nagminne za Kwacha.\nstefan 27.08.2020, 12:10\nbardziej nie zapinanie pasów, aniżeli strzał w szybę.


Ironman odbędzie się w Poznaniu!\nMeta i cała wioska zawodów będą zlokalizowane na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich!\nJuż 4 września legendarna seria zawodów triathlonowych IRONMAN zadebiutuje w stolicy Wielkopolski. Rywalizacja odbędzie się na dystansach IRONMAN 70.3 oraz olimpijskim. Partnerem strategicznym wydarzenia jest Grupa MTP.\nPoznań jest kolejnym polskim miastem, po Gdyni oraz Warszawie, które będzie gościć najbardziej rozpoznawalny cykl zawodów triathlonowych na świecie.\n- Cieszymy się bardzo, że dodajemy IRONMAN 70.3 Poznań i 5150 Poznań do naszego portfolio imprez IRONMAN w Polsce – powiedział Michał Drelich, dyrektor IRONMAN Poland. - To kolejny kamień milowy dla współczesnej polskiej sceny triathlonowej, ale także hołd dla jej historii, ponieważ etap pływacki odbędzie się w Jeziorze Kierskim, gdzie miały miejsce pierwsze zawody triathlonowe w Polsce, które odbyły się w 1984 roku. Z niecierpliwością czekamy na wspaniały weekend triathlonowy w Poznaniu i nadal będziemy angażować całą swoją energię w stworzenie możliwie najlepszej imprezy dla naszych zawodników, partnerów, miasta-gospodarza – podsumował.\n- Grupa MTP to nowoczesna firma, która w swojej strategii, oprócz oczywiście organizowania targów, ma zapisane otwarcie na kulturę i sport. Od wielu lat to realizujemy, organizując CAVALIADĘ, a także współorganizując maraton i półmaraton, który jest oceniany jako jeden z najlepszych biegów półmaratońskich w Europie. Dojrzeliśmy do triathlonu – przyznaje Tomasz Kobierski, prezes zarządu Grupy MTP. Jak dodaje, Ironmanowi w Poznaniu towarzyszyć będą targi o tematyce sportowej. Meta i cała wioska zawodów będą zlokalizowane na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich.\nGłównym motywem rywalizacji w Warszawie, Gdyni oraz Poznaniu będzie „Rok Marzycieli”. Organizatorzy zawodów chcą w ten sposób przekazać, że za każdym wielkim osiągnięciem, na początku stoi zawsze marzenie. „Rok Marzycieli” ma też inspirować do podjęcia wyzwania, jakim jest ukończenie zawodów IRONMAN. Ta droga zaczyna się od marzenia, które następnie staje się celem, a w końcu - rzeczywistością. Dodatkowo, w każdym mieście wybrano jeden symbol, którego historia idealnie odzwierciedla realizację wielkiego marzenia. W Warszawie będzie to Zamek Królewski, w Gdyni - Port Gdynia, a w Poznaniu - Międzynarodowe Targi Poznańskie.\n- Poznań jest liderem w zakresie organizacji imprez aktywizujących mieszkańców w Polsce – mówi Jacek Jaśkowiak, prezydent Poznania. - Nasze największe biegi, takie jak Poznań Maraton, Poznań Półmaraton, Wings For Life World Run czy bieg Niepodległości mają najwyższą frekwencje w kraju. Od wielu lat konsekwentnie rozwijamy projekt wyścigu rowerowego dla amatorów w cyklu Gran Fondo. Mamy swój duży udział w rozpropagowaniu triathlonu w Polsce - od 2013 roku nad poznańską Maltą odbywają się jedne z największych zawodów w kraju, obecnie w cyklu Super League Triathlon. W 2022 roku portfolio naszych imprez wzrośnie o kolejne zawody multisportowe za sprawą zaproszenia do współpracy międzynarodowej organizacji IRONMAN. Liczymy, że dzięki temu Poznań pojawi się na mapie najbardziej legendarnego cyklu zawodów, a do naszego miasta zjadą zawodnicy z całego świata i będą mogli przekonać się, że nie tylko słyniemy z perfekcyjnej organizacji i wspaniałego klimatu sprzyjającego sportowcom, ale mamy też do zaoferowania wiele atrakcji – dodaje.