Nieodkryte Niemcy - Rugia | e-magnes.pl : hobby\nStrona główna » Warto zobaczyć » Nieodkryte Niemcy - Rugia\nSzwecja - trasy rowerowe, narty, snowboard, golf (5714)\nNajmniejszy Park Narodowy w Niemczech, pełne kutrów rybackich i statków porty morskie, a także tętniące życiem kurorty nadmorskie to tylko niektóre z atrakcji, którymi może pochwalić się niemiecka wyspa Rugia.\nNiemcy to kraj, który zaraz po Hiszpanii jest najczęściej odwiedzanym państwem w Europie. Niestety, my Polacy, nie doceniamy tego kraju pod względem turystycznym tak jak na to zasłużył. Jeśli się już do niego wybieramy to głównie do dużych miast lub ośrodków akademickich w tych trochę mniejszych miastach. Kiedy ostatnio podzieliłam się zdjęciami ze znajomymi z mojej wyprawy na Rugię, to większość z nich pytała ze zdumieniem czy to na pewno są Niemcy? Tak, Niemcy to nie tylko duże miasta, ale także przyroda i te mniejsze miasteczka, które nierzadko znajdziemy też na światowej liście UNESCO. Warto o tym pamiętać, gdyż to właśnie te mniej popularne miejsca potrafią zrobić na nas większe wrażenie niż Berlin, Monachium, Hamburg, itp...\nNa Rugię dostałam się bez większych problemów, ponieważ jechałam z Lipska w Saksonii. Byłam tam wówczas na Erasmusie i moim głównym celem (marzeniem) był właśnie ten wyjazd. Kupiłam bilet na Flixbusa, który w ok. 6-7 godzin dowiózł mnie do centralnie położonej miejscowości na Rugii – Bergen. Spotkałam się tam z moim chłopakiem, który jechał z Warszawy. Jego podróż była trochę bardziej skomplikowania, gdyż on dostał się najpierw do Szczecina bla bla carem, a następnie kupił sobie bilet kolejowy na cały land Meklemburgia Pomorze-Przednie (tak, obejmuje on też miasto Szczecin) i na tym bilecie, z kilkoma przesiadkami dojechał do Bergen (ogólnie bilety na landy to bardzo atrakcyjna możliwość podróżowania, szczególnie kiedy jest nas więcej. Bilet dla jednej osoby kosztuje 23 euro, ale kiedy uzbiera się już 5 osób to wtedy wychodzi ok. 8,5 euro na osobę. Ponadto, często bilety oferują możliwość podróżowania także do innych krajów związkowych, a w niektórych przypadkach nawet za granicę). Z Bergen dojechaliśmy już komunikacją miejską (która swoją drogą jest bardzo droga, więc przygotujcie sobie dużo pieniędzy jeśli nie macie auta. Bilet kupuje się u kierowcy więc karty płatnicze nie wchodzą w grę) do Sassnitz, gdzie mieliśmy wynajęty pokój z łazienką w domu jednorodzinnym.\nZmęczeni, ale szczęśliwi, że znowu razem na podboju świata, po wielogodzinnej podróży postanowiliśmy jeszcze przejść się po uroczym miasteczku. Był to koniec czerwca, więc choć było już późno, to było jeszcze widno i dość ciepło jak na bałtyckie warunki. Wybraliśmy się do portu, w którym słyszeliśmy kilka polskich głosów – nie zagadywaliśmy, gdyż naszym celem była oddalona latarnia, do której za wszelką cenę chcieliśmy dotrzeć przed zmrokiem. Nasz pośpiech wynikał z faktu, że molo w Sassnitz liczy sobie aż 3 km, więc w sumie do przejścia mieliśmy 6 km. Oczywiście nie są to spore odległości, ale my byliśmy już zmęczeni podróżą, a poza tym nie chcieliśmy wracać o zmroku. Okazało się, że był to świetny pomysł wybrać się o tej porze, gdyż latarnia na tle nieba, które dopiero co uśpiło słońce, wyglądała niesamowicie.\nNasz krótki wypad do latarni, okazał się nie tylko dobrym pomysłem ze względu na piękny zachód słońca, ale także ze względów czasowych i pogodowych. Kolejny dzień przywitał nas deszczem, więc z domu wyszliśmy ledwo przed południem. Mieliśmy już plany na ten dzień, a wyprawa do latarni raczej by się nie zmieściła w naszym grafiku (co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj). Wsiedliśmy do autobusu w Sassnitz i za 10 min byliśmy u wejścia do Parku Narodowego Jasmund. Warto podjechać autobusem, gdyż wejście jest dość strome, a trasa w obydwie strony taka sama. Oczywiście jeśli ktoś woli się wspinać może wejść na górę i zjechać autobusem, lub też zejść o własnych siłach. Trzeba mieć tylko na uwadze, że trasa liczy w jedną stronę ok. 11km. Wejście do parku kosztowało nas 8 euro i tego nie polecamy Wam robić. Wstęp obejmuje wejście do muzeum i krótki film (jednak wchodząc do parku narodowego nie mamy ochoty siedzieć w muzeum czy na filmie) oraz punkt widokowy, który owszem zapiera dech w piersiach, ale w porównaniu z innymi widokami na trasie, za które nie trzeba płacić, wejście do parku można sobie darować. Wejście na trasę widokową znajduje się natomiast na przeciwko wejścia do parku i jest dość całkiem dobrze oznaczone, tak jak cała trasa, która prowadzi do Sassnitz. Zajęła nam ona około 3,5 godz. Ciężko mi powiedzieć czy to dużo czy mało, gdyż robiliśmy przerwy na zdjęcia czy też na uzupełnienie płynów.\nWchodząc na trasę na początku idziemy górą wzdłuż urwiska. Nie jest ono niczym zabezpieczone, więc nie należy podchodzić zbyt blisko. Zatrzymujemy się co chwile podziwiając piękne widoki i błękit naszego pięknego, jakże wówczas spokojnego Bałtyku. Największe wrażenie zrobił na nas widok, który znajduje się w miniaturce zdjęcia. Westchnieniom nie było końca, ale dłuższe przerwy jednak nie wchodziły w grę, gdyż w tym roku Rugię nawiedziła plaga muszek, które choć nie gryzą to jednak były bardzo uciążliwe dla nas. W połowie trasy zdecydowaliśmy się na zejście na plażę\ni pokonanie reszty trasy wzdłuż morza. Trasa plażą oznaczona jest jako droga na własną odpowiedzialność, gdyż istnieje ryzyko osuwiska. Wąska plaża nie zapewnia także bezpieczeństwa przed większą falą, a uciekać nie ma za bardzo jak. Dobrze, że morze nam tego dnia sprzyjało, bo widoki z dołu są równie imponujące jak te, które najpierw podziwialiśmy z góry. Jesteśmy prawie sami, rzadko kiedy mijamy innych turystów, choć pogoda znowu nam dopisuje. Trasa dość ciężka. Nie jesteśmy raczej zwolennikami chodzenia po piasku czy kamieniach przez trudną do określenia ilość czasu, ale raz na jakiś czas dla takich widoków możemy się poświęcić.. Niestety, na sam koniec przed wejściem do miasta przejście jest całkowicie zatarasowane przez osuniętą ziemie. Wtedy dopiero uświadamiamy sobie z jakim ryzykiem\ni żywiołem mamy do czynienia. Nie bez powodu na plaży mijamy powyrywane drzewa z korzeniami – jedne już zeschnięte, a inne bardziej „świeże”. Udaję nam się przejść po osuwisku, choć oprócz nas nikt tego nie próbował. Trochę na czworaka, ale ważne, że skutecznie. Byliśmy już zbyt głodni, żeby wracać się do jednego z wyjść, które po drodze mijaliśmy. Choć nie ma ich za dużo, więc jeśli zdecydujesz się na spacer plażą, to lepiej, żeby nie towarzyszyły Ci zbyt duże fale. Tymczasem, my znów byliśmy w Sassnitz. Zjedliśmy obiad, pokręciliśmy się jeszcze trochę po mieście (bo też warto przejść się wśród pięknych willi) i wróciliśmy pełni wrażeń do naszego domku.\nSellin i Binz to był nasz plan na kolejny dzień. Początkowo chcieliśmy wypożyczyć rowery, ale Pan z informacji turystycznej w Sassnitz (swoją drogą bardzo pomocni, warto do nich zaglądnąć) skutecznie nas do tego zniechęcił twierdząc, że trasa jest zbyt ciężka. Trochę potem żałowaliśmy, że nie wypożyczyliśmy tych rowerów, bo i kilometrów nie dużo było (ok. 15 do Sellinu i 11 do Binz). Autobus do Sellina jechał ok 40 min (jeżdżą trochę naokoło). To miasteczko zdecydowanie bardziej oblegane przez turystów, z większą ilością willi, ale już nie z tak okazałym wybrzeżem. Oczywiście molo z pięknym budynkiem zrobiło na nas wrażenie tak jak zdjęcia z internetu. Plaża piękna, duża i piaszczysta. Niestety, w morzu duże ilości glonów, które nie zawsze wydzielały przyjemny zapach. Pomimo zachmurzenia morze było dość ciepłe, choć u nas skończyło się na moczeniu nóg. W Sellinie kusiła nas też jeszcze jedna atrakcja. Kapsuła podwodna kosztowała w granicach 10 euro i oferowała całkowite zanurzenie i możliwość zobaczenia dna Bałtyku. Pod warunkiem, że się je zobaczy – no bo niestety nasz Bałtyk jest dość mętny i raczej nie oferuje takich atrakcji jak morza koralowe... Na szczęście my nie skorzystaliśmy, a po opiniach w Internecie tylko bardziej utwierdziliśmy się w przekonaniu, że dobrze zrobiliśmy.\nZ Sellina do Binz jedzie się krótko, więc nie zdążyliśmy odpocząć. Naszym pierwszym celem był obiad. Udało nam się trafić na tradycyjnego, niemieckiego currywursta z frytkami. Tanio i smacznie. Trochę się naszukaliśmy tej budki, gdyż Binz jest jednym z najdroższych kurortów na Rugii więc królują tam dość drogie restauracje, wille, ekskluzywne sklepy czy też hotele. Mile zaskoczyła nas natomiast plaża, która choć znajduje się zaledwie 4-5 km od Sellinu, była znacznie czystsza i lepiej zagospodarowana. Można było rozegrać mecz siatkówki plażowej na specjalnym boisku czy tez zrelaksować się na specjalnych krzesłach do wynajęcia lub napić się drinka w barze na plaży. Nie było też glonów, które w Sellinie potrafiły skutecznie obrzydzić wejście do wody na niektórych odcinkach. Aż chciałoby się tam zostać na dłużej! No, ale może też nie za długo, bo niestety piękne plaże przyciągają też tłumy głośnych turystów. Coś za coś. Po zachodzie słońca wróciliśmy do Sassnitz.\nW ostatni dzień wybraliśmy się na Kap Arkona. Żeby dojechać tam z Sassnitz musieliśmy się aż trzy razy przesiadać co zajęło nam trochę ponad godzinę! Trzeba uważać na autobusy, bo choć nie raz mają napisane, że kończą kurs w połowie trasy, to okazuje się, że tam czeka wówczas kolejny autobus, który jedzie dalej. Trzeba dopytywać kierowców. Podczas jednej przesiadki mamy 20 min do kolejnego autobusu. Jesteśmy w miejscowości Altenkirche,\nw której jak sama nazwa wskazuje znajduje się stary kościół. Jest on akurat w remoncie, ale nie przeszkadza nam to w wykonaniu kilku zdjęć i zaglądnięcia na chwilę do środka. Z Altenkirche dojeżdżamy w kilka minut do Putgarten. Sprawdzamy kiedy odjeżdża ostatni autobus i lecimy na Kap Arkona. Możemy iść na nogach lub podjechać specjalną kolejką za kilka euro. Można też podjechać autem czy rowerem po normalnej drodze asfaltowej, ale nam nie było dane skorzystać z takich przywilejów. Wybieramy drogę ma pieszo - w końcu to tylko 1,5 km. Po drodze mamy piękne widoki na latarnie morską. Wygląda niesamowicie, co chwile przystajemy na zrobienie zdjęć. Wejście na latarnie kosztuje 5-6 euro. Darujemy sobie, obchodzimy wokół i zmierzamy dalej na punkt widokowy. Trasa po raz kolejny dobrze oznaczona więc bez problemu trafimy tam gdzie trzeba. Idziemy chwilę przez las, choć czuję się jakbym była w dżungli. Co jakiś czas mijamy turystów, ale nie ma też specjalnych tłumów. W końcu zza drzew, gdzieś z oddali przebija się głęboki, niebieski kolor. Widok na morze niesamowity - gładka, turkusowa tafla wody, którą od czasu do czasu przeszywają delikatne, białe bałwany. Pozujemy przez chwilę do zdjęć, ale nie za długo bo muszki nie dają nam spokoju. Uciekamy więc na plażę, w nadziei, że będzie ich mniej. Plaża jest kamienista, a rozbijające się o kamienie fale wyglądają bajecznie. Jednak wejście do wody nie jest zbyt zachęcające. Dużo glonów, kamieni i nie wiadomo gdzie jest dno a gdzie grunt. Tym razem plaża (wejścia do wody) wystarcza nam w zupełności.\nMając jeszcze sporo czasu do autobusu, zdecydowaliśmy się na wyprawę do wioski rybackiej Vitt. Oddalona zaledwie kilometr od Kap Arkona, do której prowadzi piękna trasa wzdłuż urwiska, a następnie wzdłuż zboża jest warta naszego wysiłku! Znajduje się na niej kilka punktów widokowych, z których można bez końca podziwiać piękny przylądek z latarnią, czyli już przez nas zaliczony Kap Arkona.\nKilometr zleciał nam szybko, a my z każdym metrem czuliśmy, że już się zbliżamy! Zapach ryb ulatniał się już z daleka, gdyż na miejscu można było zjeść świeżą rybkę z grilla, którą dopiero co złowiono. To one nam tak ucierały nosa kiedy zbliżaliśmy się do wioski. Niestety, to nie był obiad dla mnie. Kocham owoce morza, ale ryby nie należą do mojego ulubionego menu. Wioska, choć bardzo malutka to jakże piękna! Wszystkie domki były białe, i tylko w niektórych miejscach (np. wokół okien) były pomalowane na pomarańczowy lub brązowy kolor. Urocze miejsce. Plaża była kamienista i trzeba było jak najdłużej iść w butach jeśli chciało się wejść do morza. W morzu już tak wielu kamieni nie było, ale trzeba było uważać na meduzy. Podobno te z Bałtyku nie parzą, ale jakoś woleliśmy tego nie sprawdzać. Zrobiliśmy kilka zdjęć i wróciliśmy do Putgarten, w okolice naszego przystanku autobusowego. Zjedliśmy obiad i pojechaliśmy do Sassnitz.\nTak zakończył się nasz pobyt na pięknej wyspie. Czujemy niedosyt, gdyż przydałyby się nam jeszcze co najmniej ze trzy dni, a nawet i więcej mogłoby być! Polecano nam Putbus, Hidden Insel , a także cypel na południe od Sassnitz. Gdyby nie ograniczenia finansowe prawdopodobnie wybralibyśmy się na Hidden Insel, zamiast na Kap Arkona. Nie chodzi tutaj o fakt, że żałuje naszej wyprawy na Kap Arkona, gdyż jesteśmy z niej bardzo zadowoleni, ale Hidden Insel wydawał nam się bardziej atrakcyjny. Niestety podróż statkiem i dojazd do tego miejsca zdecydowanie ograniczał nasz i tak już duży budżet studencki. Dlatego też z miłą chęcią tam wrócimy i Was również zapraszamy w to cudowne miejsce!


Romans żony prezydenta - Dziennik.pl\n17 września 2008, 02:09 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nRomans żony prezydenta / Inne\nJak ty mnie, tak jak tobie - pomyślała zapewne żona prezydenta Czech Vaclava Klausa, Livia. I na trwający od dłuższego czasu romans męża z młodszą od niego o 40 lat stewardesą zareagowała romansem ze swoim ochroniarzem - ujawnia czeski dziennik "Blesk".\nLivia Klaus oczywiście utrzymywała to w tajemnicy. Ale wystarczyła chwila nieuwagi, by sprawa wyszła na jaw. Fotoreporter uchwycił panią prezydentową, jak trzymając się czule za rączkę, idzie z ochroniarzem podczas oficjalnego spotkania z żonami innych europejskich prezydentów - pisze "Fakt".\nRzecznik prezydenta nieudolnie bagatelizował to zdarzenie. "Ochroniarz pomógł pani prezydentowej zejść po schodach" - wyjaśniał. Tyle że wcale tam schodów nie było.\nNa dodatek ochroniarza sfotografowano w domku, którzy Klausowie kupili jakiś czas temu. Co to może znaczyć? Odpowiedziała osoba z otoczenia pary prezydenckiej: "Tylko podczas oficjalnych spotkań Klausowie udają, że w ich małżeństwie nic złego się nie dzieje" - pisze "Fakt".\nAle prawda jest inna. Klaus mieszka w siedzibie prezydenta, jego żona w domu w dzielnicy Kobylisi. Praktycznie są w separacji. Dla obojga jest to jednak wygodne. Pani prezydentowa ma swojego ochroniarza, a jej mąż nadal spotyka się w hotelach ze swoją stewardesą - pisze "Fakt".\nBokser spotyka się z piękną modelką


Wzmacnianie organizmu - Jadwiga Górnicka - ebook - pdf - Virtualo - Virtualo.pl\nWzmacnianie organizmu - ebook\nDoktor Jadwiga Górnicka radzi, jak wzmocnić organizm i jak się zahartować, aby żadna pogoda nie była nam straszna. Autorka poleca też naturalne sposoby na przeciwdziałanie zmęczeniu i wyczerpaniu organizmu. Ponadto podaje sprawdzone receptury, jak szybko poradzić sobie z przeziębieniem i grypą.\nWszystkie porady zostały opracowane na podstawie wieloletniej praktyki lekarskiej dr Górnickiej.\n- skuteczne sposoby na przeziębienie i grypę


Duch w oknie - Paranormal Zone\nDuch w oknie\nZdjęcia wykonano pięć lat temu w mieście Wem, Shropshire. Na pierwszym planie widoczna jest grupka rozbawionych młodych ludzi wracających z meczu. Ale to nie pierwszy plan jest ważny. Za nimi w oknie można dostrzec dziwną postać. Według niektórych jest to kobieta z dzieckiem na ręku, która przygląda się rozbawionej grupie.\nZdjęcia udostępniła na Facebooku pani Natasha Oliver lat 22.\nWedług matki jednego z panów, mieli oni wejść na rusztowania i sprawdzić kto tam jest jednak nikogo nie zastali. Nie było tam też niczego białego. Niektórzy sugerują, że stały tam pewnie deski na podłogę. Pani Oliver uważa, że ta tajemnicza postać to widmo kobiety która kiedyś pracowała w tym budynku. Służył on jako składowisko drewna dla stoczni. Twierdzi również, że zdjęcie nie było poddawane obróbce graficznej w żadnym z programów. Ma nadzieję, że eksperci do spraw paranormalnych pomogą rozwiązać tą tajemnicę tych fotografii.\nNależy zwrócić uwagę na fakt, że ta postać znajduje się na dwóch zdjęciach, zrobionych praktycznie z tego samego miejsca. Na pierwszy rzut oka biała postać jest identyczna jak na poprzednim zdjęciu, co mogło by sugerować, że tam coś po prostu stało. Jednak jak przyjrzymy się uważniej to wyraźnie widać, że głowa postaci oraz jej lewy bark jest inaczej ułożony, tak jakby odchodziła już od okna.


Tworzenie stron - Katalog Stron 3db.pl\nTworzenie stron Data dodania - 01.01.1970\nOddech - tworzenie stron internetowych. Usługi projektowania stron www, grafiki użytkowej i na cele stron www, bannery, wizytówki, obiekty flash, animacje, prezentacje. Profesjonalna i atrakcyjna grafika. Pozycjonowanie stron w wyszukiwarce Google, optymalizacja, audyt, analiza strony pod kątem pozycjonowania. Do każdego zamówienia podchodzimy indywidualnie starając się, by każda strona była unikatowa. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą i do kontaktu.\nSłowa kluczowe:projektowanie stron, strony internetowe, tworzenie stron, strony www, strony internetowe, projekty stron www\nTworzenie stron internetowych »Data dodania: 23 11 2009\nSerwis agencji Merix Studio proponującej tworzenie stron internetowych Poznań zgodnie z indywidualnymi wymaganiami klienta. Nasz dobrany i doświadczony zespół profesjonalistów zapewnia każdemu całościową obsług...\nTworzenie stron Białystok »Data dodania: 14 01 2010\nWłasna witryna internetowa to podstawa - mawiają specjaliści od reklamy w internecie. Jeśli nie posiadacie Państwo strony internetowej, która jest na pewno bardzo potrzebna, aby przedstawić swoją ofertę to zapr...\nProjektowanie stron WWW, Tworz »Data dodania: 05 03 2010\nNaszą specjalizacją jest projektowanie graficzne na potrzeby Internetu i poligrafii.Naszą specjalizacją jest:- projektowanie stron internetowych (stron www) zgodne ze standardami W3C oraz zoptymalizowane do poz...\nTworzenie Stron Rzeszów »Data dodania: 24 03 2010\nTworzenie stron Rzeszów MAX WEB to Firma, dzięki której Twoja działalność zaistnieje w krajowym i światowym Internecie!Firmowa Strona internetowa to idealny sposób na zdobywanie nowych klientów, zarówno na rynk...\n:: Realizacje multimedialne - »Data dodania: 06 05 2010\nRealizacje multimedialne piterasek.com - szybko, profesjonalnie i w rozsądnej cenie projektujemy i wykonujemy strony internetowe, aplikacje online, systemy cms, dedykowane gry flash, filmy video i animowane, sp...\nTworzenie stron www - ArtSEO »Data dodania: 27 06 2010\nArtSEO oferuje profesjonalne tworzenie stron www, ich pozycjonowanie i optymalizację w wyszukiwarkach internetowych, zapewnia aktualizację serwisów i stron www, konfigurację serwerów i domen, a także oferuje wy...\nProjektowanie stron internetow »Data dodania: 26 09 2010\nF-MEDIA: Interaktywna agencja oferująca najnowsze rozwiązania internetowe. Projektowanie stron internetowych. Reklama w Internecie - pozycjonowanie w Google oraz linki sponsorowane na terenie Warszawy, okolic i...\nProjektowanie stron internetow »Data dodania: 05 06 2013\nNasza firma eConnect4U działa na polskim rynku już od dwunastu lat. Nie jest to jednak jedyne pole naszej działalności. Od sześciu lat zajmujemy się również świadczeniem usług w Wielkiej Brytanii. Czym się zajm...\nNiedrogie strony internetowe w »Data dodania: 08 08 2013\nJednym z głównych celów jakie przyświecają nam w pracy są strony internetowe dostępne na każdą kieszeń, a jednocześnie dalekie od szablonowego traktowania. Do każdego zlecenia podchodzimy indywidualnie. Rozumie...\nStrony www Łódź »Data dodania: 25 05 2018\nObecnie Internet to teren, na którym firmy zdobywają najwięcej swoich klientów. Podstawą ku temu jest profesjonalna, przyjazna dla użytkownika strona WWW lub sklep internetowy. Oferujemy nasze usługi w tym zakr...\nstrony www, usługi, bydgoszcz, fohow, szkolenia, bizuteria, marketing, promocja stron, darmowy katalog, pozycjonowanie stron, tworzenie stron, online, hydraulik, ogłoszenia, wyszukiwarka firm, katalog www, katalog stron www, zbiór, notebooki, firmy, nieruchomości, ciekawe strony, tatuaże, hotele, domy, blog, spis stron, strony, mieszkania, strony internetowe, spis firm, Kraków, baza firm, katalog stron internetowych, gdańsk, serwis


Szalone wieczory kawalerskie: Co tak naprawdę dzieje | Papilot.pl\nSzalone wieczory kawalerskie: Co tak naprawdę dzieje się podczas ostatniej nocy przedślubnej?\nFantazja kolegów przyszłego Pana Młodego nie zna granic…\nJak świat długi i szeroki, tak niemal wszędzie ślub oznacza dla faceta przywiązanie się sznurem do jednej kobiety i koniec z życiem „wiecznego dziecka”. Dlatego właśnie wymyślono wieczory kawalerskie: ostatni dzień, w którym mogą oni zażyć wolności; ostatnie nabranie powietrza i naładowanie akumulatorów przed czekającym ich wyzwaniem. Nieodłączny element naszej kultury, rytuał przygotowywany niejednokrotnie z podobnym rozmachem, co samo wesele - tylko że przez kolegów Pana Młodego. Nie każdemu drużbie uda się stworzyć wydarzenia na miarę „Kac Vegas”, ale na pewno będzie chciał dołożyć wszelkich starań, żeby była to niezapomniana noc.\nPrzekonajcie się, jak dalece sięga fantazja niektórych panów…\nEkipa z tego filmiku wymyśliła coś totalnie niekonwencjonalnego i wybitnie kreatywnego. Postanowili porwać Pana Młodego, porzucić go na środku drogi i dać mu misję do wykonania. Kolejne instrukcje doprowadziły go na… przygotowaną w lesie olimpiadę! A na niej między innymi: rzut beczką, strzelanie z wielkiej procy, ślizganie się, walki gladiatorów, chodzenie po linie i mnóstwo innych genialnych zabaw z najlepszymi kumplami. Na koniec zabrali go na wynajętą łódź. Majstersztyk.\nNieodłącznym elementem każdego wieczoru kawalerskiego jest striptizerka. Albo dwie. Najlepiej kilkanaście. Striptizerek nigdy za wiele. Choć nie zawsze muszą one spełniać wyobrażenia Pana Młodego. Świetnym numerem jest zasłonięcie oczu i… przebranie jednego z kolegów za striptizerkę.\nCo Wy na to? Myślicie, że wieczory panieńskie są spokojniejsze od kawalerskich?\nCóż to za wieczór bez spłatania małego psikusa? Dość popularnym jest zawiązanie oczu i wmówienie głównemu bohaterowi, że będzie skakał na bungee. Mimo powszechności tego pomysłu, wciąż wszyscy się nabierają. Dla przykładu Norwegia:\nAnonim (Ocena: 5) 03.10.2013 19:28\njakbym sie dowiedziala ze moj poszedl na kawalerskie i byly tam lachociagi to odwolalabym slub, ale ze szkoda byloby tego latania i zalatwiania, to lepiej wczesniej sobie wyjasnic pewne kwestie. Jesli chce cos takiego miec mimo ze ja sobie tego nie zycze to chyba lepiej taki zwiazek zakonczyc\nann (Ocena: 5) 02.10.2013 21:43\na ja byłam niedawno na kawalerskim połączonym z panieńskim..znajomi uznali( a raczej przyszła panna młoda ) że takie rozwiązanie będzie dobre, i uważam to za świetny pomysł, zaposzono wszystkich znajomych,alkohol muzyka, panowie mogli sie schlać(przynajmniej miał sie kto nimi zając gdy kończyny odmówiły posłuszeństwa) ogólnie fajna zabawa i miła atmosfera, po tym mój narzeczony stwierdził że my też coś takiego zorganizujemy , ja będę spokojna i będe go mieć na oku a ona napije się z kumplami wiecej niz zwykle :)\nAurora (Ocena: 5) 02.10.2013 21:06\nJa tam się nie boje wieczoru kawalerskiego mojego faceta. Niech się zabawi chłopak, mogą być striptizerki, byleby żadnego syfa nie złapał. Ja także nie zamierzam próżnować na swoim panieńskim, striptizer w stroju policjanta będzie obowiązkowo :)\nSami (Ocena: 5) 02.10.2013 19:07\nCzytam komentarze kobiet typu: "jestem przerażona, bo niedługo ślub, a koledzy mojego już zacierają ręce itp" Ale ja też brałam ślub, a mój mąż ma kolegów, którzy słyną z głupich pomysłów. Po prostu nie zgodziłam się na wieczór kawalerski i kropka. Powiem wam jedno: jeśli facet naprawdę kocha, to odmówi sobie takich głupot, ba wręcz nawet nie będzie ich chciał (mój stwierdził, że to zbędne). Co do diaska? To był wtedy mój chłopak/narzeczony i byliśmy sobie wierni, odkąd się związaliśmy, więc nie rozumiem chorej idei takiej zabawy wręcz niekiedy nawet zdrady przed samym ślubem. Mówcie co chcecie, ale jeżeli wybranek ma głupowatych kolegów, to zawsze kończy się to panienkami w różnej postaci + alkohol i święty nie wytrzyma. Po co kusić los? Mój ma zakaz chodzenia na takie imprezy i nigdy na żadnej nie był - powiecie, że wiedźma ze mnie Może i tak, ale w narzeczeństwie/ małżeństwie/związku o to chodzi, żeby też czasem narzucić jakieś granice. Zaufanie zaufaniem, a ja tam swoje wiem.\nAnonim (Ocena: 5) 02.10.2013 12:46\nSkoro mężczyzna oświadcza się kobiecie, chcę wziąć z nią ślub to dla mnie znak, że chcę tylko ją. Nie rozumiem idei wieczoru kawalerskiego/panieńskiego jako "ostatniego dnia wolności". Skoro ktoś potrzebuje adrenaliny typu flirty z wieloma osobami, może niech po prostu będzie singlem. Małżeństwo nie oznacza, że nic już człowieka nie czeka, przecież można mieć dalej jakieś swoje pasję, bawić się razem itp. Moim zdaniem to piękne mieć taką osobę na którą można zawsze liczyć, z którą się jest do śmierci.. żadne flirty, żadne romanse, żadne podboje nie mogą się z tym liczyć ( mówię to jako osoba która spędziła dużo czasu jako singielka, a teraz jestem w związku ). Ale wszystko zależy od tego co człowiek ma głowie. Ja bardzo chciałabym być z moim mężczyzną do końca życia, tak by nikt nie stanął między nami, mam nadzieję, że tak będzie. W każdym razie bardzo bym tego chciała.


Miała 22 lata, gdy zachorowała na raka. "Bóg przemienił to doświadczenie w coś niezwykle cennego" / Świadectwa\nMiała 22 lata, gdy zachorowała na raka. "Bóg przemienił to doświadczenie w coś niezwykle cennego"\n24.07.2018 07:00, aktualizacja 30.07.2018 14:12\nZOBACZ WIĘCEJ #Ewangelia: choroba duszy, na którą cierpi wielu z nas 7 minut z tą kobietą zmieni całe twoje życie [WIDEO] Kuba ma autyzm. Napisał szczery list do rówieśników, w którym tłumaczy swoje zachowanie Poznaliśmy się na portalu randkowym. Jesteśmy pięć lat po ślubie, bardzo szczęśliwi "Mam na imię Sandra i zapraszam Was na krótki film o tym, co przeszłam" [WIDEO] Dołącz do Mszy świętej, w czasie której dzieją się cuda [TRANSMISJA LIVE]\nOdkąd pamiętam, Bóg był obecny w moim życiu. Gdy byłam dzieckiem moją wiarę pielęgnowali rodzice żyjący blisko Kościoła. W pewnym momencie sama wybrałam Jezusa i staram się, często nieudolnie, rozwijać naszą relację i oddawać Bogu swoje sukcesy, porażki, lęki i radości.\nJednak to Jezus jest Tym, który wie lepiej jak zadbać o naszą przyjaźń, wzmocnić ją i po raz kolejny przyciągnąć mnie do siebie. Potrafi do tego wykorzystać nawet najtrudniejsze doświadczenia i zwyczajne fizyczne cierpienie.\nKilka dni po 22. urodzinach dowiedziałam się, że jestem poważnie chora. Chłoniak Hodgkina, jeden z najczęściej występujących nowotworów wśród młodych ludzi. Choroba pojawiła się w moim życiu nagle, nieoczekiwanie. Dobrze się czułam, nie odczuwałam żadnych objawów.\nByłam wtedy w połowie studiów farmaceutycznych, uczyłam się francuskiego, działałam w harcerstwie, śpiewałam w scholi parafialnej. Żyłam na wysokich obrotach, starałam się panować nad wszystkim i nie dawałam sobie prawa do błędów. Nagle okazało się, że będę musiała przeorganizować moje dotychczasowe życie, dostosować je do rytmu leczenia. Chorobę potraktowałam jak kolejne wyzwanie, któremu muszę sprostać. O dziwo od początku byłam spokojna, nie załamałam się.\nBardziej martwiłam się o moich bliskich, czy będą umieli poradzić sobie z tą sytuacją.\nOd razu po postawieniu diagnozy lekarz skierował mnie do szpitala onkologicznego w Warszawie. Na miejscu wyjaśniono mi, jak będzie wyglądało leczenie - będę mieszkała w domu i przyjeżdżała do szpitala raz na dwa tygodnie na kilka godzin chemioterapii. Usłyszałam, że standardowa terapia jest bardzo skuteczna i u większości pacjentów wystarcza do całkowitego wyleczenia.\nPierwsza chemioterapia została wyznaczona na trzeci tydzień stycznia - czas sesji zimowej na studiach. Na oddział przyjechałam naiwnie z całym plikiem notatek, gdyż następnego dnia miałam egzamin z biotechnologii. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że po powrocie do domu przez kilka dni będę dochodziła do siebie leżąc w łóżku. Tego jednak nie można przewidzieć. Ile nowotworów tyle różnych schematów leczenia, a ilu chorych, tyle różnych reakcji na te same leki.\nPo pierwszej chemioterapii przez kilka godzin czułam się dość dobrze, ale z czasem zaczęłam mieć nieznane mi dotąd objawy. Nie wiedziałam, co się dzieje z moim ciałem. Bolało mnie wszystko, a nic nie pomagało. Kiedy już jeden ból ustawał, w jego miejsce pojawiał się inny. Akurat zaczęły się ferie zimowe, na popularnych portalach społecznościowych oglądałam zdjęcia moich znajomych ze stoków narciarskich i ciepłych krajów.\nNie było we mnie rozgoryczenia, żalu. Raczej smutek, zmęczenie, niezrozumienie. Poczucie bezsilności i całkowitego zdania się na Boga. Swoje cierpienie oddawałam właśnie Jemu, tak po prostu. W zwykłej modlitwie, swoimi słowami. Nie miałam wpływu na to co się działo z moim ciałem. Bywały momenty, kiedy ból nie dawał mi spokoju, odbierał sen, był moim nieodłącznym towarzyszem.\nNa studiach musiałam wziąć urlop dziekański. Nie byłabym w stanie zaliczyć wszystkich przedmiotów, gdyż na farmacji większość zajęć to długie i fizycznie męczące laboratoria. Zdecydowałam się kontynuować zajęcia całoroczne, a pozostałe przełożyłam na kolejny rok. Spotkało mnie dużo ciepła, zrozumienia i pomocy ze strony wykładowców i pracowników administracyjnych uczelni.\nW czasie choroby bardzo zbliżyłam się do Boga. Rozpoznałam w Nim Ojca, który chce ulżyć dziecku w cierpieniu, Przyjaciela, który nie opuszcza w bezsenną noc. Kiedy myślę o tamtych momentach z perspektywy czasu, jestem zdumiona, ile sił, spokoju i radości dał mi Bóg w tym trudnym doświadczeniu. Jego Miłość, którą okazywał mi także poprzez innych ludzi, ich wsparcie, pomoc i modlitwę, pomaga mi teraz w chwilach zwątpienia. Pozwala po raz kolejny Mu zaufać, przypomnieć sobie, jak ważna jestem dla Niego, jak bardzo pragnie On mojego szczęścia, radości z codziennych przyjemności, uśmiechu.\nŚwięta Wielkanocne podczas choroby były pierwszymi, które przeżyłam tak świadomie. Czułam się na tyle dobrze, że mogłam uczestniczyć w Triduum Paschalnym, służyć przy ołtarzu śpiewem. Adorować Jezusa w ciemnicy i w grobie czując słabość i kruchość własnego ciała. Z nadzieją czekać na zmartwychwstanie.\nDostałam też kilka "prezentów" od Boga. Pierwszym z nich były moje włosy, które nie wypadły od razu, jak to bywa u większości pacjentów, tylko powoli, stopniowo. Prezentem po każdej chemioterapii był też moment odzyskania sił, pierwszy normalny posiłek, spacer, spotkanie z przyjaciółmi, nawet wyjazd na zajęcia. Wszystkie najprostsze czynności sprawiały mi mnóstwo przyjemności.\nNie wiem czy bez Boga potrafiłabym udźwignąć moją chorobę. Mogę się pytać: dlaczego? po co? Mogę też spojrzeć za siebie i zobaczyć ogromną lekcję pokory, wiary i zaufania. Dzisiaj, gdy minęły 3 lata, a po nowotworze pozostała mi jedynie blizna na szyi i wizyty kontrolne u onkologa, widzę jak Pan Bóg to trudne doświadczenie przemienił w coś niezwykle cennego. Nie mogę zostawić tego tylko dla siebie!\nTagi: uzdrowienie, choroba, rak, świadectwo


ZANĘTA GERMINA PIERNIK 1 KG | Centrum Wędkarskie „Wabik”\n» ZANĘTA GERMINA PIERNIK 1 KG\nZANĘTA GERMINA PIERNIK 1 KG\nKod produktu: 5907440201668\nMieszanki zanętowe Germina to produkty powstałe dzięki najnowszej technologii i pasji do wędkarstwa. Zespół tworzący nasze zanęty, to najlepsi wędkarze w Europie, specjaliści w połowie ryb karpiowatych różnymi metodami. Tworząc receptury wykorzystywaliśmy badania naukowe i prowadziliśmy analizy laboratoryjne w celu uzyskania optymalnych i najskuteczniejszych stymulatorów wabiących. Podstawą zanęt Germina są składniki najwyższej jakości, przyjazne środowisku i zdrowiu ryb. W naszych produktach znajdziesz wszystko, co potrzebne do zapewnienia najlepszych wyników w połowie ryb spokojnego żeru.


Sonda Juno wykrywa zmiany w polu magnetycznym Jowisza | Urania - Postępy Astronomii\nAstronomia 30 Maj 2019 / 0 Comments\nSonda Juno po raz 20. przeleciała nisko nad chmurami Jowisza. Amerykański statek okrąża największą planetę Układu Słonecznego od lipca 2016 roku i dostarcza kolejnych odkryć i fenomenalnych zdjęć.\nStatek przeleciał przez peryjowium orbity 29 maja o 10.44 czasu polskiego. Zakończył tym samym już 20. okrążenie wokół Jowisza. Okres orbity sondy wynosi 53 dni i poprzedni bliski przelot miał miejsce 6 kwietnia 2019 roku.\nZmiany w polu magnetycznym Jowisza\nZespół misji ogłosił ostatnio, że dzięki danym z Juno, po raz pierwszy poza Ziemią wykryto zmiany w wewnętrznym polu magnetycznym – zwane zmiennością sekularną. Zjawisko jest wywoływane najprawdopodobniej przez wiatry wiejące głęboko w atmosferze planety. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie „Nature Astronomy”.\nNaukowcy porównali dane z poprzednich misji do Jowisza (statki Pioneer 10, Pioneer 11, Voyager 1 oraz Ulysses) do najnowszego modelu pola magnetycznego planety, utworzonego na bazie pomiarów magnetometru statku Juno z pierwszych 8 orbit naukowych misji.\nZauważono niewielkie, ale istotne zmiany w polu magnetycznym Jowisza, które zaszły w przeciągu kilkudziesięciu lat od ostatnich obserwacji. Po stwierdzeniu występowania zjawiska zmienności sekularnej, należało wyjaśnić, jakie są jego najbardziej prawdopodobne przyczyny.\nOkazuje się, że strefowe wiatry atmosferyczne najlepiej wyjaśniają zaobserwowane zmiany. Jak już wskazano na podstawie innych analiz danych z sondy Juno, jowiszowe wiatry sięgają nawet 3000 km w głąb atmosfery, do rejonu, gdzie wnętrze planety przechodzi ze stanu gazowego w ciekły, dobrze przewodzący metal. Największych zmienności pola magnetycznego doszukano się w obszarze tzw. Wielkiej Niebieskiej Plamy – silnej anomalii pola magnetycznego w pobliżu równika.\nNaukowcy chcą za pomocą następnych zbiorów danych z magnetometru utworzyć globalną mapę zmienności sekularnej Jowisza. Obserwacje te mogą również pomóc w zrozumieniu ziemskiego pola magnetycznego, które nadal kryje wiele tajemnic.\nZdjęcia z ostatnich przelotów\nOprócz odkryć naukowych, sonda Juno z każdym bliskim przelotem dostarcza zdjęć planety. Tak też było podczas lutowego zbliżenia. Poniżej kilka wybranych fotografii. Pierwsza przedstawia obszar na zachód od Wielkiej Czerwonej Plamy.\nNa tym zdjęciu widać cyklon na północnej półkuli planety. Zdjęcie powstało 12 lutego 2019 roku, 8000 km nad równoleżnikiem 44 N.\nŹródło: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Gerald Eichstädt/Seán Doran.\nNa koniec polarny prąd strumieniowy Jet N4, uchwycony także podczas bliskiego przelotu Juno 12 lutego 2019 roku. W tym czasie statek również był 8000 km nad górnymi warstwami chmur planety, nad szerokością 44 stopni na północ od równika.\nŹródło: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Gerald Eichstädt/Justin Cowart.\nMisja sondy Juno potrwa do lipca 2021 roku. Statek wykona jeszcze do tego czasu 15 okrążeń wokół Jowisza. Najbliższe peryjowium nastąpi 21 lipca 2019 roku. Od początku misji dane z sondy przyczyniły się do wielu odkryć. Poznano lepiej strukturę atmosfery planety, odkryto układy geometryczne burz na obu biegunach oraz wykonano najdokładniejsze w historii zdjęcia Wielkiej Czerwonej Plamy.\nNa zdjęciu tytułowym: Cały dysk Jowisza utworzony na bazie trzech zdjęć, wykonanych podczas lutowego bliskiego przelotu sondy Juno. Źródło: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Kevin M. Gill .


Zoom chce konkurować z największymi. Oprócz wideorozmów ma zaoferować też pocztę i kalendarz | Antyweb\nZoom chce konkurować z największymi. Oprócz wideorozmów ma zaoferować też pocztę i kalendarz\nPandemia pozwoliła Zoomowi nabrać wiatru w żagle. Komunikator radzi sobie świetnie, a wkrótce miałby zaoferować użytkownikom coś więcej niż "tylko" bycie komunikatorem.\nJeżeli miałbym wskazać największych wygranych 2020, to poza producentami środków odkażających i maseczek na szczycie znalazłyby się komunikatory. Microsoft Teams i Zoomowi nawet nie śniło się o wzrostach które zaliczyły dzięki konieczności konieczności przystosowania się tysięcy użytkowników do pracy i nauki zdalnej. Zoom zaliczył 500% wzrost użytkowników, po drodze miał odrobinę perturbacji: zarówno w kwestii ochrony prywatności darmowych użytkowników jak i serwerów, które najzwyczajniej w świecie nie wydalały. Ale kiedy udało się zażegnać wszelkie kryzysy — firma postawiła na dalszy rozwój. I kolejnym etapem, według The Information, miałoby rozszerzenie portfolio usług o pocztę i kalendarz.\nPoczta e-mail od Zoom miałyby trafić do użytkowników już w przyszłym roku\nWedług wieści podanych w TI, Zoom miałby prowadzić zaawansowane prace nad nowymi usługami, które pozwoliłyby przekształcić po prostu komunikator w kompleksowe narzędzie do zdalnej pracy i nauki. Ich poczta e-mail miałby doczekać się pierwszych testów już w 2021, następny w kolejności zaś będzie kalendarz. Nie wiadomo jednak nic na temat tego, czy prace nad nim się już w ogóle zaczęły.\nProjekt zapowiada się imponująco — chociaż wiadomo, że masowi użytkownicy kochają darmowe rozwiązania. Trudno mi zatem dostrzec na horyzoncie sukces płatnej poczty w obrębie platformy, chociaż kto wie. Wiatry sprzyjają Zoomowi i możliwe, że dobra passa będzie trwała dłużej. Jego rynkowi konkurenci to dwaj Microsoft oraz Google. I jeżeli faktycznie uda im się z nimi zawalczyć na kilku polach, będę szczerze zaskoczony. Zdrowa konkurencja jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziła, a zyskamy na niej przede wszystkim my: użytkownicy.\nPoczątek końca. Koniec rozmów grupowych w Google Hangouts Kamil Świtalski


Wojna w Wietnamie - WP Wiadomości\nWielka klęska USA. Udział miała w niej... Polska - zdjęcia\n40 lat temu podpisano pokój, który miał zakończyć wieloletni konflikt\n40 lat temu w Paryżu podpisano porozumienia pokojowe, które miały być wstępem do zakończenia wieloletniej wojny w Wietnamie.\nPo prawie pięciu latach negocjacji główni przedstawiciele wojujących stron (Henry Kissinger z USA i Le Duc Tho z Wietnamu Północnego) wreszcie doszli do konsensusu. I chociaż obaj zostali za swoje wysiłki nagrodzeni Pokojową Nagrodą Nobla, to porozumienia paryskie z prawdziwym pokojem nie miały nic wspólnego.\nJednak zanim rozpoczęły negocjacje, Amerykanie wysłali do odległych Indochin ponad pół miliona żołnierzy. Jak do tego doszło?\nWszystko zaczęło się od rezolucji Senatu z 7 sierpnia 1964 roku. Niemal jednogłośnie przyjęty akt (tylko dwóch senatorów było przeciw) pozwolił prezydentowi Stanów Zjednoczonych Lyndonowi B. Johnsonowi na eskalację działań zbrojnych skierowanych przeciw Wietnamowi Północnemu. Reakcja USA była zdecydowaną odpowiedzią na zdarzenia z Zatoki Tonkińskiej, które po latach okazały się wytworem wyobraźni Amerykanów...\nPolska Rzeczpospolita Ludowa również miała swój skromny udział w konflikcie. W latach 1965-1973 na Północy przebywało ok. 2,5 tys. Polaków. Byli to głównie doradcy wojskowi ulokowani pośród komunistycznych przywódców.\nNa zdjęciu: ówczesny sekretarz obrony Robert McNamara wskazuje Wietnam na mapie podczas konferencji prasowej w Pentagonie.


h, które muszą być rozwiązane przez sąd pomoc prawnika jest bardzo potrzebna. Warto korzystać z pomocy osoby wykształconej w tym kierunku. Dobry prawnik orientuje się w różnych dziedzinach prawa: w prawie cywilnym, ro\nKancelaria prawnicza to miejsce, w którym każdy może sięgnąć pomocy specjalisty od prawa pracy, rodzinnego, itd. Każdy ma świadomość, że w trudnych sprawach, które muszą być rozwiązane przez sąd pomoc prawnika jest bardzo potrzebna. Warto korzystać z pomocy osoby wykształconej w tym kierunku. Dobry prawnik orientuje się w różnych dziedzinach prawa: w prawie cywilnym, ro\nJak działa sauna? Krótko o parowych łaźniachSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Pomocna dłoń prawnikaCzego jeszcze nie wiesz o programach z przeglądarkiJak walczyć z trądzikiemEkologicznie - o oszczędzaniu wodyCzy w 2020 warto poświęcić czas aby znaleźć dentystę w CieszynieBusem do pracy za granicęTechnology and the job of an electricianO skórach na tapicerce, odzieży czy meblach Ikke v?r redd for tannlegen Ale jak znaleźć psychologa?UWAGA! Stosując Te 8 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak Szkolić z bhp w Opolu A Very Strange But Effective Method To Buy us auto parts Zabawy podwórkowe i chodnikowe - jak się kiedyś grało?4 Sprawdzonych Sposobów Aby uczyć się hiszpańskiegoCo warto wiedzieć o prawieSerwisujemySezon na ciepłoKraj, w którym są wszystkie atrakcje? Hiszpania Is there a new law on how to buy us auto parts? Endoskopia - czym jest, jak działa urządzenie?PILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz sprowadzić samochódKto powinien skorzystać z usług wypożyczalni mebli?Licówki i korony z porcelany - co i jakW jakim celu korzystać z porad prawnika w Gliwicach?Radzimy jak kupic włoską kawę taniejGeneral property maintenance - is it worth the money?Wizyta u stomatologa - kilka poradCo musisz wiedzieć o stomatologach?


"Na Żoliborzu jestem u siebie" - Żoliborz\n04.07.2011 23:20 PiS rozpoczęło kampanię w kinie Wisła\n"Na Żoliborzu jestem u siebie"\nWyborcze spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim przyciągnęło tłumy. Wynajętą w kinie Wisła salę szczelnie wypełnili mieszkańcy Żoliborza. Jednak o lokalnej polityce było niewiele.\nNa wstępie spotkania prezes Prawa i Sprawiedliwości wytłumaczył, czemu spotkanie zostało zorganizowane właśnie na Żoliborzu. - Czuję się tu jak u siebie – mówił.\nStoimy przed ważnym wyborem\n- Polska stoi przed wyborem między polityką degradującą nas w oczach sąsiadów a polityką ambitną – przekonywał. Prezes PiS mówił głównie o problemach ogólnopolskich: bezrobociu, polityce lokalowej prywatyzacji. Lokalna polityka pojawiła się jedynie w postulowanym przez PiS ogłoszeniu referendum w sprawie podwyżek w stolicy m.in. cen biletów komunikacji miejskiej\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 15:32 ~k.\nu siebie jest?\nto niech popatrzy na wyniki wyborów w dzielnicy :D\nw cyrku to mozesz byc u siebie :*\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 15:28 ~praga\nDo lemingów na forum - spadajcie za granicę i weźcie ze sobą Donka i Bronka\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 15:00 ~belka ... w oku\n@prawdziwy - poczytaj sobie co tu Twoi ziomkowie pisza. Coz za swiatla emfaza! Uch.... dawno plwociny nie byly tak blyskotliwe i pelne zadumy nad przyszloscia kraju. heheheheheh.... to Twoi wspolziomkowie, a Ty piszesz o wychowaniu i mentalnosci zamiast dbac o kulture wlasna.\nNo ale rozumiem ze Twoi ziomkowie nie podlegaja Twoim prawom, co? Rozumna istosto?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 14:55 ~Jarek nie pekaj!!\nJarek nie przejmuj sie debilami. Ja mam 30 lat i rozumiem ze Wasza wizja Polski jest sluszna.\nTo co tu widac to plemienny analfabetyzm.\nKibole nie zadaly sobie trudu by przeczytac, ani program Twoj ani Donalda. Oni poprostu Cie nie lubia.\nZ tym musisz walczyc. Bo debilizmu juz nie zwalczysz. Oni nie czytali, nie czytaja i czytac nie beda. Klapki na oczach maja a trudu sobie nie zadadza by zrozumiec o co chodzi. Papka platformiana im wystarcza i gardluja jak wszyscy ze jest zle, ale najlepiej zmieniac nie wchodzac z nikim w konflikt. Jak mawia Komor "zgoda buduje, niezgoda rujnuje"... bzdury.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 14:34 ~jak Kuba Bogu\npozdrawiam serdecznie wszystkich idiotow wypowiadajacych sie na tym forum i zachecam do wyjazdu za granice. Zabierzcie Donka ze soba.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 13:53 ~acomitam\nDzień bez |Jarka, dniem straconym - jak ja lubię słuchać tego cłowieka, codziennie wyczekuję na Fakty lub inne Wiuadomości by obejrzeć kabaret "Jarek i spółka" oj jest się z czego pośmiać...\nu siebie ti się czuć powinien na ursynowie, przecież to tam rządzi PIS w samorządzie\nPIS z Jarusiem na czele jest partią skończoną, w nadchodzacych wyborach zagłosuje na nią tylko ścisły elektorat czyli mochery, emeryci z radyjkami nastawionymi na Radio Maryja i innymi debilami którzy ślepo wierząc w Jarusia, cholera jakby nie patrzeć to około 30% społeczeństwa polskiego\nPS jak to się dzieje, żę polonia amerykańska jest za PISem? Niby siedzą w ameryca a decydują o losach Polski, do tego nie grzeszą iteligencją bo w Jarusiu coś widzą? Czy ludzie, którzy na stałe wyjechali z Polski powinni głosować w najbliższych wyborach? Jak myślicie?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 13:19 ~pisiorek\nKaczyński wracaj do Wołowa, gdzie matka za krowami ganiała\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 12:47 ~WAWA\nOCZYWISCIE MIALO BYC "BO NIE JESTES JEDNYM Z NAS"... :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 12:21 ~WAWA\nŻOLIBORSKA INTELIGENCJA Z DZIADA PRADZIADA 0 ODRZUCA UZURPATORA-KACZYŃSKIEGO...\nSPADAJ GOŚCIU - NIE WYOBRAŻAJ SOBIE ZA DUŻO, BO JESTEŚ JEDNYM Z NAS...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 05.07.2011 12:04 ~JAWOR\nJeżeli na Żoliborzu jest u siebie to czemu na zakupy jeździ na Okęcie? :)


Ewelina, dziewczyna na medal! - Lidzbark Warmiński\nEwelina, dziewczyna na medal!\n2017-05-12 08:00:00 (ost. akt: 2017-05-12 08:49:30)\nZawodniczka LUKS Warmii Ewelina Kaczyńska zdobyła brązowy medal na Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, która odbyła się w ubiegły weekend w Drzonkowie. Gratulujemy! Na zdjęciu z trenerem Arturem Wanginem.\nTagi: Lidzbark Warmiński Ewelina Kaczyńska zapasy LUKS Warmia


Szczerze mówiąc - Coś się kończy, coś zaczyna... - Armatki\nSzczerze mówiąc – Coś się kończy, coś zaczyna…\nPosted by Mikołaj Baran 3 lutego 2018\nKanonierzy przechodzą aktualnie przez niezwykle ciężki okres w swojej historii – czas na zakończenie współpracy z panującym od lat niemal niepodzielnie francuskim szkoleniowcem nadchodzi nieubłaganie, co sprawia, że okręt pod banderą Arsenalu jest ostatnio bardzo niestabilny. Tyle co zakończone zimowe okienko transferowe pozwoliło nam jednak odetchnąć z ulgą. Wszystko wskazuje bowiem na to, że zima powoli dobiega końca i choć za oknem nadal deszcz i zimno, to w perspektywie widać już zbliżającą się odrodzeniową wiosnę. Na naszych oczach dochodzi do kluczowych zmian, których wszyscy tak pragnęli. Zarząd dokłada wszelkich starań, by to przedwiośnie przebiegło jak najłagodniej, jednak, jak to podczas rewolucji, i w Arsenalu nie mogło obyć się bez ofiar. Nad powiewającym rześkim wiatrem zmian będziemy mieli jeszcze czas się pochylić. Zanim jednak zajmiemy się przyszłością, warto rozliczyć się z przeszłością i szczerze podziękować tym, z którymi przyszło nam się pożegnać. Szczególnie, że naprawdę na to zasłużyli.\nCoraz więcej wskazuje na to, że Wenger z tygodnia na tydzień drobnymi kroczkami powoli odchodzi w cień. Jego dyktatura w Arsenalu zdecydowanie została już przez zarząd obalona. Wszystko jednak dzieje się na tyle delikatnie i cierpliwie, że Francuz nie tylko nie może poczuć się pokrzywdzony, ale jeszcze powinien być wdzięczny za ostatnie bardzo mądre posunięcia Boardu (o ile sam w ogóle nie maczał palców w układaniu i wdrażaniu tego planu na nowy Arsenal). Jesteśmy świadkami między innymi totalnej zmiany polityki transferowej i pomysłu na skład. W konsekwencji Klub zdecydował się podziękować za współpracę kilku, do tej pory wydawałoby się, kluczowym i, co ważniejsze, lojalnym i oddanym zawodnikom. Nasze szeregi opuścili bowiem: Theo Walcott, Francis Coquelin, Mathieu Debuchy oraz Olivier Giroud. A wszystko to, z największym szacunkiem dla każdego z nich, w imię tak długo wyczekiwanego postępu.\nJako pierwszy “do odstrzału” poszedł w dużej części wychowany i ukształtowany przez naszą własną akademię Francis Coquelin. Francuz nie miał łatwego życia w Arsenalu. Prawdę mówiąc, chyba sam nawet nie spodziewał się, że będzie kiedyś odgrywał tak ważną rolę w układance Wengera. W 2008 roku 17-letni wówczas Coq opuścił słoneczną Francję i za kwotę około miliona euro został podebrany Stade Laval. Od początku wykazywał on ogromne zaangażowanie i niemały talent, lecz nie jako znany nam teraz defensywny, ale jak najbardziej ofensywny środkowy pomocnik. W debiutanckim sezonie w nowych barwach udało mu się zadebiutować w dorosłej drużynie – w 3. rundzie Pucharu Ligi dostał od swojego rodaka 19 minut w wygranym 6:0 meczu przeciwko Sheffield United, co, jak się później okazało, było jego jedynym występem w kampanii 08/09. Kolejny sezon nie był w jego wykonaniu wciąż tak udany, jak oczekiwał po nim sztab szkoleniowy. W seniorskiej drużynie zdołał rozegrać łącznie zaledwie dwie godziny. Wspólną decyzją udało się dojść do najlepszego możliwego rozwiązania – wypożyczenia do ojczystej Ligue 1, konkretnie FC Lorient. Tam Francis zdołał wywalczyć nawet miejsce w podstawowym składzie, występując aż w 24 ligowych potyczkach, co przywróciło wiarę trenerów w jego talent. Na jego rozwój obojętny nie pozostał także Wenger, który podjął wówczas jedną z kluczowych decyzji dla tego zawodnika o przesunięciu go na pozycję defensywnego pomocnika. Przez następne 2 sezony Francuz pozostawał w londyńskim Arsenalu, gdzie łapał coraz więcej minut na nowej pozycji. W końcu jednak zdecydował, że rola zmiennika nie do końca go satysfakcjonuje i w 2013 roku udał się na kolejne roczne wypożyczenie do niemieckiego Freiburga. Bundesliga nie przyjęła go jednak z otwartymi rękami. Jakoś sobie radził, lecz nie był w stanie przekroczyć progu, który osiągał już wcześniej w Arsenalu. Stąd, zgodnie z dewizą, że czasem warto zrobić krok w tył, by potem zrobić dwa w przód, zapadła zrozumiała decyzja o wypożyczeniu do występującego w Championship Charltonu. Kto by się spodziewał, że to właśnie tak rozpocznie się najlepszy w karierze sezon Francisa… (Nie)szczęśliwy splot wydarzeń, plaga kontuzji w ekipie Wengera i rewelacyjna postawa Coquelina w pierwszych pięciu spotkaniach w barwach Charltonu sprawiły, że Le Boss w lekkim akcie desperacji sięgnął po młodego, by w ogóle miał kim grać. Coq jednak jak już zaczął grać, to za nic w świecie nie pozwolił na wypuszczenie swojej szansy z rąk. Jego rewelacyjna dyspozycja szokowała wszystkich: od kibiców, przez ekspertów i kolegów z drużyny, aż po samego Wengera. Jego współpraca w środku pola z Santim Cazorlą biła na głowę każdego – z pomocą obecnego wówczas mistrza Anglii, Manchesteru City na czele. Jego poświęcenie, zaangażowanie, brak kalkulacji i wybitne wręcz uzupełnianie luk zostawianych przez zawodników bardziej ofensywnych z pewnością na długo zostaną zapamiętane przez wszystkich sympatyków The Gunners, tak samo jak jego spektakularne wejście bez pukania do pierwszej jedenastki. Ostatecznie Francuz zdołał z armatą na piersi wykręcić całkiem niezłe liczby: 160 występów podczas 9 lat pobytu w klubie okraszone przede wszystkim dwoma Pucharami Anglii, do których zdobycia wydatnie się przyczynił. Jak wiele znaczyły dla niego klubowe barwy, nikomu nie trzeba chyba tłumaczyć. Jak sam powiedział w pożegnalnych słowach dla fanów Arsenalu, zawdzięcza temu klubowi wszystko.\n“Powiedziałbym, że Arsenal nie tylko ukształtował mnie jako piłkarza, ale także jako człowieka. Zawdzięczam klubowi bardzo wiele, to było 9 lat mojego życia, których nigdy nie zapomnę” – podsumowywał nowy zawodnik Valencii.\nKolejnym piłkarzem, który opuścił stołeczny klub został kilka dni później Theo Walcott. Historii Anglika nie trzeba chyba nikomu przytaczać. Ogromny talent szkółki Southamptonu w wieku 16 lat debiutujący w pierwszym zespole, rekordowy transfer do wielkiego Arsenalu i natychmiastowy wyjazd na Mundial 2006, niemrawe początki, lecz z czasem coraz śmielsze pukanie do bram wyjściowej XI, a potem błędne koło, które zniszczyło jego wspaniale zapowiadającą się karierę, czyli: poważna kontuzja – mozolne dochodzenie do siebie – eksplozja formy – poważna kontuzja… Sami zresztą wiecie. Zamiast jednak zanudzać Was listą uszkodzonych części ciała Theodora, której nie powstydziłyby się “najbardziej schorowane” emerytki siedzące non-stop u lekarza, które kolejne przypadłości wynajdują sobie czysto hobbystycznie, chciałbym przedstawić Wam pokrótce kilka punktów widzenia na karierę Anglika, byście sami mogli właściwie dokonać oceny. Przez wielu Walcott jest uważany za zmarnowany talent. Kiedy był w odpowiedniej dyspozycji, stanowił bowiem bardzo istotną część składu zarówno Arsenalu jak i reprezentacji. Jak na tak zniszczonego urazami zawodnika, jego statystyki rzeczywiście są imponujące. W 397 meczach w barwach Kanonierów zdołał zdobyć aż 108 bramek i zaliczyć 77 asyst, co czyni go 15. najlepszym strzelcem w całej bogatej historii Klubu. W tym czasie strzelił także 8 bramek dla Synów Albionu w 47 występach. Walcott może poszczycić się ponadto trzema tytułami Pucharu Anglii i dwoma Superpucharami Anglii. Stać go było ponoć jednak na znacznie, znacznie więcej. Z drugiej strony, spotkałem się też z felietonami brytyjskich opiniotwórców, którzy wypowiadali się w drastycznie odmiennym tonie. Według nich, Walcott od samego początku był przewartościowany. Jego jedynymi zaletami były zabójcza szybkość i przebojowość, co wszak najbardziej imponuje u młodych piłkarzy, lecz z czasem jest brutalnie obnażane na najwyższym poziomie rozgrywek. Ich zdaniem, Walcottowi zawsze brakowało techniki użytkowej, wykończenia i umiejętności gry kombinacyjnej. Ocenę pozostawiam Wam, drodzy Czytelnicy. Jedyne, czego nie zawaham się nigdy powiedzieć, to to, że Anglik za swoje oddanie klubowi i zaangażowanie zasługuje na najwyższy szacunek wśród fanów i tego nie może zmienić żadna opinia na jego temat.\n“Chciałbym powiedzieć wielkie dziękuję do wszystkich w Arsenalu – menedżera, trenerów, obsługi i wielu innych, którzy byli częścią mojej rodziny przez ostatnie 12 lat. Ale przede wszystkim chciałbym podziękować kibicom za ich niewiarygodne wsparcie. Jest mi smutno, że odchodzę” – wyznał na odchodne Anglik, który od kilku dni strzela już bramki dla Evertonu.\nW ostatnim dniu okienka transferowego kluby zmienili jeszcze dwaj Francuzi. Jednym z nich był Mathieu Debuchy, który dołączył do francuskiego Saint-Etienne. Doświadczony defensor, który trafił na Emirates Stadium z Newcastle w 2014 roku, swojej przygody z Arsenalem nie będzie chyba jednak wspominał najlepiej. Mimo ostatnich problemów, jego wejście do ekipy Wengera było naprawdę obiecujące. Debuchy grał przyjemnie dla oka w ofensywie i zabójczo skutecznie z tyłu. Wydawało się, że będzie idealnym zastępcą dla Bacary’ego Sagni. Niestety, problemy zdrowotne, z którymi borykał się praktycznie od niemal samego początku pobytu w londyńskim klubie sprawiły, że w debiutanckim sezonie zdołał zameldować się na placu gry jedynie 15-krotnie. Brak odpowiedniej dyspozycji fizycznej sprawił, że kolejna kampania była co najmniej równie słaba – zaledwie 16 występów sprawiło, że Francuz zdecydował się na wypożyczenie do Girondins Bordeaux. W ojczyźnie był pierwszym wyborem trenera, ale pech nie ominął go i tam. Kolejne kontuzje i powrót na Wyspy z poważnym urazem kolana w zupełności przekreśliły jego szanse na zaistnienie w zespole z Londynu. Przenosiny do Ligue 1 są w zasadzie ostatnią szansą 32-latka na grę w piłkę na relatywnie wysokim poziomie. Wydaje się jednak, że jeszcze przez długi czas nie będzie mógł odżałować straconej przez urazy okazji na dużą karierę…\nNajbardziej fanów Arsenalu zabolało jednak rozstanie ostatnie, kiedy to ‘do widzenia’ powiedzieć musiał Olivier Giroud. Kto by pomyślał, że to właśnie odejście rosłego napastnika tak rozczuli zatwardziałych sympatyków The Gunners? Nie jestem ekspertem od spraw miłosnych, ani żadnym psychologiem, ale coś mi się wydaje, że swoją prostotą, pasją i oddaniem Oli kupił niejedno armatnie serce. Jak to w prawdziwej miłości bywa: na początku, kiedy przychodził z Montpellier w 2012 roku jako król strzelców Ligue 1, była fascynacja. Szybko potem zaczęliśmy jednak dostrzegać coraz to więcej jego wad. Że za wolny, że za mało skuteczny, że nieprzydatny, że drewniany… Zaczęliśmy psioczyć na niego jak na mało kogo. Były momenty, że Oliemu obrywało się dosłownie za wszystko. Każdy jednak natychmiast puszczał w niepamięć jego słabsze występy po tzw. “screamerach”, które ładował jak natchniony i niespotykanemu w obecnych czasach zaangażowaniu emocjonalnym w reprezentowanie klubowych barw. A wszystko po to, by tydzień później znowu z czystym sumieniem zmieszać go z błotem… Ostatecznie jednak Giroud może szczerze powiedzieć sobie, że swoją pasją wygrał wszystko. Bo absolutnie nikt, nawet wychowany od małego Walcott, nie był tak niechętnie żegnany na Emirates. I coś mi mówi, że kibice Arsenalu po prostu chyba troszkę się we Francuzie zakochali… A nawet troszkę bardziej niż troszkę! Francuz kończy swoją przygodę z Arsenalem z 105 bramkami i 41 asystami na koncie w 253 występach z armatką na piersi. I choć nigdy nie był graczem wybitnym, to na długo zapisze się w pamięci wszystkich z tej czerwonej części Londynu!\nOdejście wszystkich tych zawodników sygnalizuje wyraźnie chęci całkowitej przebudowy zespołu przez zarząd. Są dwa główne powody odejścia właśnie ich, które według mnie zdecydowanie nasuwają się na myśl. Z jednej strony, zarząd wreszcie przestał cackać się z piłkarzami, co w zwyczaju od zawsze miał Arsene Wenger. Nie jesteś w stanie osiągnąć poziomu, którego oczekujemy od zawodnika przywdziewającego koszulkę Arsenalu? Zwolnij tygodniówkę dla kogoś lepszego! Z drugiej jednak może chodzić o zwykły szacunek do lojalnego pracownika. Mam na myśli przede wszystkim Coquelina i Walcotta, którzy mogliby przecież pozostać jako wartościowi zmiennicy, lecz w obecnej sytuacji większość czasu przesiadywaliby na ławce rezerwowych, co powoli odsuwałoby od nich perspektywę gry na najwyższym poziomie jeszcze kiedykolwiek w ogóle. Te transfery to dla nich szansa na odbudowanie swojej renomy i udowodnienie czegoś kibicom. W przypadku Giroud mogłoby to wyglądać podobnie, ale przyczyny jego transferów najlepiej wyjaśni chyba przede wszystkim… Aubameyang! Można się rozgadywać, pisać wiele ciepłych słówek i nie szczędzić pochwał, ale meritum jest banalne i nie będziemy sobie więcej komplikować życia – Panowie, dziękujemy za wszystko i szczerze życzymy powodzenia! A teraz czas już zacząć budować nowy Arsenal – bo przecież coś się kończy, coś zaczyna…\ntogged in: francis coquelin, okienko transferowe, olivier giroud, szczerze mówiąc, theo walcott\nOceny: Swansea – Arsenal\nZapowiedź: Arsenal – Everton


Odkryj moc roślin strączkowych! | Kreatywna.pl\nEksperci dowodzą, że rośliny strączkowe korzystnie wpływają na pracę i zdrowie serca | fot.: materiał partnera\nStrona główna/Zdrowie/Odkryj moc roślin strączkowych!\n30 listopada 2020\tZdrowie Skomentuj 1,089 odsłon(y)\nRośliny strączkowe – za sprawą rosnącej popularności diety roślinnej – mają coraz większe grono fanów. Ciecierzyca, fasola, bób czy soczewica są bardzo pożywne i sycące, zawierają też wiele cennych witamin i minerałów. Jaka moc kryje się w roślinach strączkowych?\nRośliny strączkowe są cennym źródłem wielu witamin oraz mikro- i makroelementów. Przykładowo 100 g surowych ziaren soi zawiera tylko 147 kcal, a roślina ta stanowi doskonałe źródło witaminy C, wapnia, magnezu, potasu i fosforu. Jest także doceniana ze względu na wysoką zawartość fitoestrogenów – przede wszystkim genisteiny, która jest polecana m.in. kobietom podczas menopauzy, ponieważ łagodzi jej objawy. Fitoestrogeny mają także właściwości antyutleniające i grzybobójcze.\nEksperci dowodzą, że rośliny strączkowe korzystnie wpływają na pracę i zdrowie serca. Wprowadzenie ich do jadłospisu pomaga obniżyć poziom lipoprotein o niskiej gęstości, czyli tzw. złego cholesterolu, a także obniżyć ciśnienie krwi. Naukowcy porównali wyniki badań osób, które nie sięgają po te rośliny, oraz zwolenników strączków. Wnioski mówią same za siebie: dieta bogata w rośliny strączkowe pomaga zachować zdrowe serce – obniża ryzyko choroby wieńcowej i nadciśnienia o ok. 10%. Wystarczy jedna porcja tych warzyw dziennie, by już po 2-3 tygodniach zaobserwować poprawę wyników badań i ogólnego samopoczucia.\nWszystkie osoby, które z różnych przyczyn – zdrowotnych, ideologicznych lub innych – zrezygnowały z jedzenia mięsa, starają się wypełnić czymś energetyczną pustkę w codziennym jadłospisie. Szczególnie dotkliwe są braki białka w bezmięsnych daniach. Receptą na ten problem jest włączenie do menu roślin strączkowych. Najlepszym źródłem białka jest soja – w 100 g zawiera go aż 40 g. Inne dobre źródła białka to bób i soczewica. Rośliny strączkowe charakteryzują się także niskim indeksem glikemicznym, co oznacza, że po ich zjedzeniu cukier nie wzrasta do wysokiego i niebezpiecznego – szczególnie dla diabetyków – poziomu. Z wszystkich roślin strączkowych jedyną, na którą należy uważać ze względu na indeks glikemiczny, jest bób.\nJak wprowadzić rośliny strączkowe do jadłospisu?\nWiele osób rezygnuje z jedzenia roślin strączkowych, ponieważ kojarzą się one z nieprzyjemnymi dolegliwościami, takimi jak wzdęcia. Taki problem rzeczywiście może się pojawić – winę za to ponoszą oligosacharydy, które rozkładają się w przewodzie pokarmowym, powodując gazy. Wystarczy jednak odpowiednia obróbka termiczna, by całkowicie wyeliminować te dolegliwości. Rośliny strączkowe warto wprowadzać do diety stopniowo – rozpocząć od kilku łyżeczek lub łyżek dodawanych do dań 1-2 razy w tygodniu, a następnie zwiększać ich ilość. Najbardziej przyjazne dla przewodu pokarmowego rośliny strączkowe to czerwona soczewica, zielony groszek i fasolka szparagowa – warto zacząć od tych gatunków, a później przejść do innych. Strączki w zalewie należy przed dalszą obróbką bardzo dokładnie wypłukać. Nasiona strączkowe przed gotowaniem koniecznie trzeba moczyć – najlepiej przez całą noc. Inny patent, dzięki któremu staną się lżejsze dla układu pokarmowego, to moczenie do momentu, aż zaczną kiełkować – wówczas można poddać je dalszej obróbce. Do dań ze strączkami warto używać przypraw, które pobudzają trawienie, np. kminku, majeranku i liści laurowych.\nTagirośliny strączkowe soja


Strona główna > 14 listopada: Początki Poczty Polskiej we Wrocławiu\n14 listopada: Początki Poczty Polskiej we Wrocławiu\nDnia 14 listopada 1945 roku Poczta Polska we Wrocławiu rozpoczęła dostarczanie listów i przesyłek do domów i urzędów. Organizacja usług pocztowych w powojennym Wrocławiu nie była rzeczą łatwą, gdyż w trakcie walk o Festung Breslau zniszczona została wraz z wyposażeniem większość wrocławskich urzędów pocztowych, poza kilkoma placówkami położonym na peryferiach. Jak rozwijały się usługi pocztowe w powojennym Wrocławiu? Z jakimi problemami borykali się pierwsi listonosze?\nZniszczony budynek głównej siedziby poczty we Wrocławiu, II połowa lat 40. XX wieku.\nFot. ze zbiorów Ośrodka „Pamięć i Przyszłość”\nDyrekcja Okręgu Poczt i Telegramów we Wrocławiu, której zadaniem było przejęcie w imieniu polskiego Ministerstwa Poczt i Telegrafów całego majątku niemieckiej poczty na Dolnym Śląsku, powstała już 27 marca 1945 roku, czyli wtedy, gdy we Wrocławiu trwały jeszcze zacięte walki. Mimo tego Dyrekcja rozpoczęła już tworzenie na terenie regionu polskiej sieci pocztowej. Swoje funkcjonowanie instytucja ta rozpoczęła w Trzebnicy, przenosząc się następnie do Legnicy, a dopiero 21 lipca 1945 roku do Wrocławia. Tymczasem 16 maja – już dziesięć dni po zakończeniu działań wojennych w mieście i po sześciu dniach od przybycia do Wrocławia grup operacyjnych pod wodzą prezydenta Bolesława Drobnera – w stolicy Dolnego Śląska powstał pierwszy urząd pocztowy zorganizowany przy obecnej ul. Jedności Narodowej 4. Wkrótce zaczęto tworzyć następne placówki. 15 sierpnia rozpoczął działalność dworcowy urząd pocztowy Wrocław 2 przy ul. Małachowskiego, co znacznie usprawniło ambulansowy ruch pocztowy na terenie miasta. W tym czasie uruchomiono również pierwsze połączenia pocztowe między Wrocławiem, Legnicą, Kluczborkiem i Ząbkowicami.\nWraz z postępującą stabilizacją i odbudową życia społeczno-ekonomicznego stopniowo zwiększano liczbę urzędów i punktów obsługi pocztowej oraz zakres świadczonych usług. Rozbudowywano i modernizowano bazę materialną oraz strukturę tej tak niezwykle istotnej dla społeczeństwa instytucji.\nW pierwszych miesiącach funkcjonowania Poczty Polskiej we Wrocławiu, wśród zatrudnianych przez nią listonoszy przeważali Niemcy. Znali oni dobrze swoje rodzinne miasto, choć nie znając nowych polskich nazw, bardzo często mylili adresy, przez co przesyłki błąkały się nieraz, jak notowała ówczesna prasa wrocławska, nawet przez kilka tygodni. Stopniowo, wraz z wyjazdem Niemców oraz napływem Polaków, nastąpił proces polonizacji tej instytucji.\nPod koniec 1946 roku na Dolnym Śląsku działały już 382 urzędy pocztowe, z tego kilkadziesiąt w samym Wrocławiu. Placówki te obsługiwało łącznie 3440 pracowników. W chwili obecnej na terenie miasta funkcjonuje 65 placówek pocztowych.\nWiele o historii poczty, a także jej losach we Wrocławiu, można się dowiedzieć, odwiedzając Muzeum Poczty i Telekomunikacji działające we Wrocławiu od 1956 roku. Mieści się ono w kompleksie Poczty Polskiej przy ul. Zygmunta Krasińskiego 1. Do 1998 roku Muzeum było placówką resortową, a od tego roku podporządkowane jest samorządowi województwa dolnośląskiego.


70-lecie OSP Wilczków - roland-gazeta.pl\n70-lecie OSP Wilczków\n25 sierpnia strażacy z Wilczkowa organizują uroczystość z okazji powstania miejscowej jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej.\nRozpocznie ją msza św. o godzinie 16:30. Apel przy remizie zaplanowano na godzinę 17:30. Godzinę później odbędzie się przemarsz na boisko. Około godziny 19:00 rozpocznie się zabawa taneczna.\n- Serdecznie zapraszamy wszystkich mieszkańców! Dla uczestników przygotowane zostaną dania z grilla, strażacka grochówka, napoje i inne przekąski - zapraszają strażacy.\nW przypadku złych warunków atmosferycznych apel oraz dalsze części uroczystości zostaną przeniesione na świetlicę wiejską w Wilczkowie.\n(rol) fot. OSP Wilczków\nNaszym chłopakom życzę dużo zdrowia i jak najmniej wyjazdów chociaż to akurat dla nich nie jest najlepsze z ekonomicznego punktu widzenia :lol: Na poważnie to w obecnym sezonie mają chłopaki masę roboty przez te upały.\nJesteś tutaj:Start / Wszystkie kategorie / Powiat Średzki / Malczyce / 70-lecie OSP Wilczków


Piccola Italia z nowym adresem w stolicy. Sieć zmniejszyła się do 8 placówek - Hurt i franczyza\nPiccola Italia z nowym adresem w stolicy. Sieć zmniejszyła się do 8 placówek\nDo sieci należy obecnie 8 placówek w Warszawie z czego 2 z nich działają w systemie partnerskim. Do niedawna działało 11 sklepów, ale zamknięto m.in. sklep w centrum, przy Emilii Plater w Warszawie oraz placówkę w Łodzi.\n16:27 Lotos powiększa sieć restauracji Subway na stacjach paliw\n09:00 Ekonomiści PKO BP: Do końca roku dynamika płac może przekraczać 7 proc.\n08:54 Kaufland ze świąteczną ofertą produktów premium marki własnej Exquisit\n08:54 Nowy serwis Carrefoura oparty na zaawansowanych rozwiązaniach technologicznych\n08:54 Branża detaliczna stoi u progu nowej rewolucji technologicznej


Nieco rozszerzony wykład ze Wstępu do Matematyki z naciskiem na zagadnienia obliczeniowe i interakcję z komputerem. Autorem tej koncepcji wykładu jest Henryk Michalewski. Elementy klikalne nie działają na stronie dydmat i ogólnie dość słabo działa formatowanie - wersję tego wykładu bez defektów można znaleźć na portalu wdm. Program wykładu jest obliczony na około 15 tygodni i obejmuje następujące tematy:\nprzykłady dowodów w matematyce; na kolejnych wykładach pojawią się przykładowe dowody z“Elementów” Euklidesa, dowody arytmetyczne, dowody w rachunku zdań i dowody teoriomnogościowe.\noperacje na zbiorach skończonych: dodawanie, sumy, wyróżnanie, zbiór potęgowy.\nsuma i produkt w kategorii zbiorów,\npojęcie mocy zbioru, tw. Cantora, tw. Cantora-Schrödera-Bernsteina,\n1. Zmieniające się postrzeganie podstaw matematyki\nWspólnym mianownikiem aktywności matematycznej jest pisanie dowodów, czyli rozumowań, które wychodzą od zbioru ustalonych przesłanek i doprowadzają do twierdzeń, czyli wniosków wypływajacych z tych przesłanek. Tym matematyka różni się od księgowości, informatyki, fizyki albo nauk inżynierskich. Obecność dowodów i koncentracja na procesie dowodzenia wyróżnia tekst matematyczny. “Elementy” Euklidesa można uznać za pierwszy “Wstęp do Matematyki”, gdyż ten napisany około 2300 lat temu 13-to ksiąg składa się z dowodów twierdzeń wyprowadzonych z ustalonych definicji, postulatów i aksjomatów. Przykładowo, w pierwszym tomie Euklides podaje 23 definicje, 5 postulatów i 9 aksjomatów odnoszących się do geometrii płaszczyzny.\nRysuje się zatem fundamentalna w matematyce wątpliwość, kiedy możemy być usatysfakcjonowani dowodem matmatycznym. W XIX wieku i wcześniej matematykom na ogół wystarczało, że ich nowe dowody były dostatecznie podobne do dowodów Euklidesa i dowodów prezentowanych przez innych znanych matematyków na przestrzeni dziejów. Zatem dowód matematyczny to była wyspecjalizowana konstrukcja językowa, dzięki której matematycy komunikowali się między sobą i upewniali się, że ich argumentacja jest rozumiana i akceptowana przez innych matematyków. Ta konstrukcja językowa podlega podobnym ograniczeniom, jak na przykład język przyjęty w przewodach sądowych, lub też mieszanka łaciny i języka polskiego używana w medycynie z tym, że specyficzną cechą dowodu matematycznego ma być niezawodność rozumiana w ten sposób, że wnioski są prawdziwe przy założeniu prawdziwości przesłanek.\nW czasach współczesnych dowody matematyczne mogą służyć także innym celom niż tylko komunikacja między matematykami. W niektórych sferach aktywności ludzkiej chcielibyśmy mieć możliwie daleko posunięta pewność, że wszystko przebiega zgodnie z planem. Odnosi się to do obronności, kryptografii, finansów, aeronautyki, gdyż tam pomyłki mogą być bardzo kosztowne.\nW powyższych przykładach matematyka może pomóc w uzyskaniu takiej pewności, gdyż chcemy w nich weryfikować, że dane urządzenie lub program komputerowy pracują dokładnie zgodnie ze specyfikacją, a to podlega opisowi matematycznemu i może być przedmiotem matematycznych dowodów.\nMożna sobie wyobrazić, że lekturą dowodu matematycznego pokazującego “poprawność rakiety”może zająć się generał albo zatrudniony przez niego matematyk. Scenariusz ten można posunąć jeszcze dalej, gdyż dowody matematyczne przedstawiane są w sformalizowanym i precyzyjnym języku, który można uczynić zrozumiałym dla komputera. Chodzi tu zatem o sytuację, w której dowód jest wymyślany przez człowieka, natomiast czytany i weryfikowany nie tylko przez innych ludzi, ale także przez komputer. Wysiłki związane z formalizacją całej matematyki sięgają początku dwudziestego wieku i nasz przedmiot je podsumowuje w skróconej formie. Ten proces formalizowania matematyki do pewnego stopnia można uznać za zamknięty w tym sensie, że udało się ustalić, co formalizacja może nam dać, a na co nie możemy liczyć. Najbardziej intersujące wnioski, jakie matematykom udało się osiągnąć przez ostatnie sto lat to tw. K. Gödla o niezupełności, twierdzenie P. Cohena o niezależności pewnych zdań matematycznych od “reszty” matematyki, a także zainpirowanie infomatyki odnośnie poszukiwania własnych podstaw, czego pokłosiem jest hipoteza milejnijna P vs NP. Jedną z konsekwencji tw. Gödla o niezupełności jest konkluzja, że przy bardziej skomplikowanych dowodach komputer może co prawda zweryfikować poprawność naszej argumentacji, ale nie możemy liczyć na to, że znajdzie za nas dowód twierdzenia1.\n2. Wybiórcze przedstawienie definicji, postulatów i aksjomatów Euklidesa\nPrzedstawiam poniżej wybrane definicje, postulaty i aksjomaty z pierwszej księgi “Elementów”Euklidesa, ograniczając się do tych, które będą potrzebne w podanych niżej przykładach. Szerszy zakres definicji, postulatów i aksjomatów może się przydać na ćwiczeniach i podczas odrabiania pracy domowej.\nPostulat 1. Niech będzie wymagane, aby: poprowadzić prostą od każdego punktu do każdego punktu.\nPostulat 2. Niech będzie wymagane, aby: skończoną prostą przedłużyć w sposób ciągły po prostej.\nPostulat 3. Niech będzie wymagane, aby: narysować koło o dowolnym środku i promieniu.\nDefinicja 15. Kołem jest figura płaska zawarta w obrębie jednej linii zwanej okręgiem, takiej, że wszystkie proste spadające na nią z jednego spośród punktów wewnątrz figury są sobie równe.\nDefinicja 20. Wśród figur trójbocznych, równobocznym jest trójkąt mający trzy równe boki, równoramiennym – mający jedynie dwa równe boki, a nierównoramiennym – mający trzy nierówne boki.\nAksjomat 1. Rzeczy równe temu samemu są też sobie równe.\nAksjomat 3. Jeśli od rzeczy równych odjąć równe, części pozostałe będą równe.\nPoza zależnościami od aksjomatów, w “Elementach”pojawiają się także zależności od poprzednich wyników udowodnionych przez Euklidesa. Uzyskujemy w ten sposób dość skomplikowane drzewo zależności.\n3. Przykłady dowodów\n3.1. Przykład 1\nJako pierwszy przykład dowodu aksjomatycznego przestudiujemy Zagadnienie 1 z “Elementów” Euklidesa 2. Zagadnienie to w polskim tłumaczeniu L.A. Kołodziejczyka i R. Szczepkowskiego mówi, żeby\nNa danej prostej skończonej skonstruować trójkąt równoboczny.\nW nieco bardziej współczesnym języku\nZagadnienie 1. Dla danych punktów można skonstruować trójkąt równoboczny, którego bokiem jest odcinek z do .\nFigure 1. Ilustracja konstrukcji w dowodzie Zagadnienia 1.\nOryginalny dowód przedstawia się następująco\nNiech daną prostą skończoną będzie AB. Na prostej AB należy teraz skonstruować trójkąt równoboczny. Narysujmy koło BCD o środku A i promieniu AB. Dalej, narysujmy koło ACE o środku B i promieniu BA. Z punktu C, w którym przecinają się te koła, pociągnijmy proste CA, CB do punktów A, B. Ponieważ punkt A jest środkiem koła CDB, prosta AC jest równa AB. Dalej, ponieważ punkt B jest środkiem koła CAE, prosta BC jest równa BA. Wykazaliśmy jednak, że również CA jest równe AB. Obie proste CA, CB są więc równe AB. Rzeczy równe zaś temu samemu są też sobie równe. Również CA jest więc równe CB. Wszystkie trzy proste CA, AB, BC są więc sobie równe. Trójkąt ABC jest więc równoboczny i został skonstruowany na danej prostej skończonej AB. Na danej prostej AB skonstruowaliśmy więc trójkąt równoboczny. Co należało wykonać\nNiech daną prostą skończoną będzie AB. Na prostej AB należy teraz skonstruować trójkąt równoboczny. Narysujmy koło BCD o środku A i promieniu AB. Dalej, narysujmy koło ACE o środku B i promieniu BA.\ndwukrotnie korzystamy z Postulatu 3. Następnie aby uzsadnić kolejny fragment dowodu\nZ punktu C, w którym przecinają się te koła, pociągnijmy proste CA, CB do punktów A, B.\nkorzystamy z Postulatu 1. Następnie korzystamy z Definicji 15 aby uzasadnić, że\nDalej, ponieważ punkt B jest środkiem koła CAE, prosta BC jest równa BA. Wykazaliśmy jednak, że również CA jest równe AB. Obie proste CA, CB są więc równe AB.\nZ Aksjomatu 1 wnioskujemy, że\nRzeczy równe zaś temu samemu są też sobie równe. Również CA jest więc równe CB. Wszystkie trzy proste CA, AB, BC są więc sobie równe.\nStąd na mocy Definicji 20 wnioskujemy, że trójkąt o wierzchołkach , , jest równoboczny.\n3.2. Przykład 2\nJako drugi przykład dowodu aksjomatycznego przestudiujemy Zagadnienie 2 z “Elementów” Euklidesa. Zagadnienie to w polskim tłumaczeniu L.A. Kołodziejczyka i R. Szczepkowskiego mówi, że\nW danym punkcie położyć prostą równą danej prostej.\nW nieco bardziej współczesnym języku moglibyśmy to zagadnienie sformułować następująco\nZagadnienie 2. Dla danych punktów można skonstruować punkt taki, że odcinek z do jest równy odcinkowi z do .\nOryginalny dowód Euklidesa przedstawia się następujco\nNiech danym punktem będzie A, a daną prostą BC. Należy teraz położyć w punkcie A prostą równą danej prostej BC.\nPociągnijmy z punktu A do punktu B prostą AB i skonstruujmy na niej trójkąt równoboczny DAB.\nW tym miejscu korzystamy z Zagadnienia 1. Zauważamy następnie, że z Postulatu 2 dopuszczalne jest\nPrzedłużmy DA, DB po prostej prostymi AE, BF.\nDwukrotnie wykorzystujemy Postulat 3 aby uzasadnić, że\nNarysujmy koło CGH o środku B i promieniu BC. Dalej narysujmy koło GLK o środku D i promieniu DG.\nNastępnie korzystamy z Definicji 15:\nPonieważ punkt B jest środkiem koła CGH, prosta BC jest równa BG. Dalej, ponieważ punkt D jest środkiem koła GLK, prosta DL jest równa DG, z czego DA jest równe DB.\nWykorzstujemy Aksjomat 3 który pozwala na usunięcie z dwóch równych sobie odcinków innych równych sobie odcinków— po tej operacji usuwania ciagle mamy do dyspozycji dwa równe odcinki, w tym wypadku AL i BC.\nPozostałe AL jest więc równe pozostałemu BG. Wykazaliśmy jednak, że również BC jest równe BG.\nWykorzystujemy Aksjomat 1 aby uzsadnić, że\nObie proste AL, BC są więc równe BG. Rzeczy równe zaś temu samemu są też sobie równe. Również AL jest więc równe BC. W danym punkcie A położyliśmy więc prostą AL równą danej prostej BC. Co należało wykonać.\nFigure 2. Ilustracja konstrukcji w dowodzie Zagadnienia 2.\n4. Zadanie do przemyślenia, ewentualnie do zrobienia na ćwiczeniach\nRozłożyć na czynniki jedno z poniższych zagadnień:\nW pracy domowej pojawiają się zagadnienia 5 i 6.\n5. Dygresja na temat aksjomatyzacji Tarskiego i Hilberta\nNa pierwszy rzut oka można stwierdzić, że o ile 23 definicji, 5 postulatów i 9 aksjomatów Euklidesa mogło nadawać ton badaniu geometrii płaskiej na przestrzeni ponad 2000 lat, o tyle sformułowania twierdzeń i rozumowania dowodowe wymagają dość sporej inwencji intepreretacyjnej, która objawiała się dopisywaniem brakujących słówek, czy nawet całych postulatów do systemu Euklidesa. Przeczytanie dowodów Euklidesa jest do dziś możliwe i same rozumowania są przekonujące dla matematyków, jednak jest jasne, że czytelnik o ograniczonych możliwościach interpretacyjnych może mieć z tym tekstem dość duży problem. W szczególności, bez gruntownego przepisania tekst ten będzie z całą pewnością niezrozumiały dla komputera, to znaczy komputer może mieć trudności z odgadnięciem, z jakich przesłanek korzysta dany krok dowodu (przyuczenie komputera do zgadywania odpowiednich aksjomatów w dowodach Euklidesa wydaje mi się dość interesującym eksperymentem z zakresu uczenia maszynowego/machine learning). W roku 1899 D. Hilbert w The Foundations of Geometry/Grundlagen der Geometrie (link do wersji angielskiej) zaproponował nową aksjomatyzację geometrii w przestrzeniach euklidesowych. Nieco inną formalizację zaproponował A. Tarski. Opis tej ostatniej formalizacji można znaleźć w książce W. Schwabhäusera, W. Szmielew i A. Tarskiego “Metamathematische Methoden in der Geometrie” oraz w artykule A. Tarskiego i S. Givanta “Tarski's System of Geometry” 3. Zarówno system Hilberta jak i Tarskiego podlega formalizacji komputerowej, w szczególności system Tarskiego został zaimplementowany w ramach projektu Geocoq.\n1.W każdym razie nie tego typu komputer, z którego możemy skorzystać współcześnie. ↩\n2.W odniesieniu do oryginalnego tekstu Euklidesa będę używał trochę nietypowego terminu “Zagadnienie” na określenie zarówno twierdzeń, jak i konstrukcji. Cytowane przeze mnie angielskie tłumaczenie “Elementów” posługuje się słowem “Proposition”. ↩\n3.Tarski opublikował w 1959 roku artykuł What is elementary geometry?; artykuł z S. Givantem ukazał się już po śmierci A. Tarskiego. ↩\n1. Wprowadzenie do teorii zbiorów\nPodobnie jak w teorii Euklidesa, poniżej przedstawimy zestaw postulatów, przy pomocy których będziemy dowodzić twierdzeń o zbiorach. Tak jak punkty, proste i okręgi w teorii Euklidesa, zbiory w teorii zbiorów maja charakter obiektów pierwotnych, którym nie przypisujemy materialnej interpretacji. Przyjęte sa jednak pewne wygodne konwencje oznaczeniowe, którymi będziemy się posługiwali przez cały wykład Wstępu do Matematyki:\nZbiór pusty będziemy oznaczać .\nElementy zbioru skończonego będziemy wypisywać jako ; zważywszy, że w teorii zbiorów jedynym obiektem pierwotnym są zbiory, elementy są także zbiorami.\nSumę dwóch zbiorów skończonych i oznaczamy jako i możemy wypisać jako\nKolejność, w jakiej wypisujemy elementy nie ma znaczenia.\nPrzypominam te oznaczenia dla podkreślenia, że poniższy formalny opis teorii zbiorów jest tylko nieco bardziej precyzyjnym ujęciem tego, z czym mieli już Państwo styczność w szkole średniej.\n2. Zbiory skończone i nieskończone\nPochodząca z początku dwudziestego wieku aksjomatyzacja Zermelo i Fraenkla teorii zbiorów stanowi dziś standard, jeśli chodzi o precyzyjne ujęcie własności zbiorów skończonych i nieskończonych. Zważywszy jednak, że operowanie zbiorami nieskończonymi wywołuje szereg poważniejszych trudności, najpierw przedysktujemy wersję teorii zbiorów, która skoncentrowana jest na zbiorach skończonych. Mając na uwadze to, że elementami zbiorów są również zbiory, jeśli istotnie chcemy nie dyskutować tymczasem zbiorów nieskończonych, musimy nie tylko ograniczyć się do zbiorów skończonych, ale także dodatkowo żądać, żeby elementy zbioru także były skończone. Takie zbiory nazywamy dziedzicznie skończonymi. Bardziej ogólne ujęcie teorii zbiorów, uwzględniajce zbiory nieskończone, pojawi się w dalszej części semestru. Zaproponowana poniżej formalizacja wywodzi się z książki A. Tarskiego i S. Givanta “A Formalization of Set Theory without Variables”, a mówiąc dokładniej z wersji tej formalizacji rozpatrywanej w pracy S. Świerczkowskiego “Finite sets and Gödel's incompleteness theorems”. W języku teorii zbiorów mamy do dyspozycji symbole na zbiory , symbole , oraz , których znaczenie jest doprecyzowane przez poniższe trzy aksjomaty (DS1)-(DS3). W teorii Euklidesa nie nalegaliśmy na to, żeby dowodzone zdania były wypisane w sformalizowanym języku matematycznym - zadowoliliśmy się tym, że mają one w miarę precyzyjny sens matematyczny. Tymczasem także nie będziemy wymagali pełnej precyzji odnośnie zdań teorii zbiorów. To znaczy przyjemiemy, że legalnym zdaniem teorii zbiorów jest każde rozsądne, ścisłe zdanie o zbiorach używające typowych dla matematyki konstrukcji językowych jak spójniki logiczne“lub”,“i”, sformułowań“dla każdego”,“istnieje”,“nie”,“implikuje”. W tym sensie przykładem zdania teorii zbiorów jest zatem\nnie jest zdaniem teorii zbiorów mimo, że występuje w nim słowo “zbiory”. Posługując się typową notacją na kwantyfikatory“dla każdego”,“istnieje” i spójniki“lub” i“wtedy i tylko wtedy” pierwsze z powyższych zdań możemy równoważnie zapisać jako\n2.1. Aksjomaty teorii zbiorów dziedzicznie skończonych\nPodajemy poniżej aksjomaty zbiorów dziedzicznie skończonych zaproponowane przez S. Świerczkowskiego w pracy “Finite sets and Gödel's incompleteness theorems”.\nAksjomat (DS1) podaje definiująca własność zbioru pustego: jest to zbiór bez elementów.\nAksjomat (DS2) mówi w szczególności, że jeśli , to . Zatem oznacza zbiór , do którego dodano element .\nAksjomat (DS3) trzeba zastosować do każdego zdania , które opisuje własność zbiorów.\nAksjomat ten oznacza, że jeśli własność zachodzi dla zbioru pustego, oraz własność z przenosi się na , to musi zachodzić dla wszystkich zbiorów.\n2.2. Przykłady twierdzeń o zbiorach\nPrzykłady są zaczerpnięte z dodatku do pracy S. Świerczkowskiego “Finite sets and Gödel's incompleteness theorems”, strona 41 i następne.\nTwierdzenie 1. (zasada ekstensjonalności) Dla każdych zbiorów zachodzi wtedy i tylko wtedy, gdy\nDowód. Niech będzie powyższą formułą ( jest ustalone), to znaczy\nWykorzystujemy aksjomat (DS3) dla wykazania, że zdanie zachodzi dla wszystkich zbiorów. Zauważmy najpierw, że warta dowodzenia jest jedynie implikacja\ngdyż druga implikacja jest oczywista.\nPodstawa indukcji. Dla formuła przyjmuje postać\nPozostaje zatem wykazać, że\nNa mocy (DS1) wiemy, że dla każdego zachodzi . Z założenia wnioskujemy, że dla każdego zachodzi . Zatem ponownie korzystając z (DS1) wnioskujemy, że .\nKrok indukcyjny. Wiemy już, że zachodzi oraz . Chcemy wykazać, że zachodzi , czyli\nJest to natychmiastowy wniosek z aksjomatu (DS2).\nTwierdzenie 2. (istnienie sumy dwóch zbiorów) Dla każdych dwóch zbiorów istnieje zbiór o tej własności, że dla każdego zachodzi\nDowód. Niech mówi, że istnieje zbiór o tej własności, że .\nPodstawa indukcji. Zachodzi , gdyż jako można wziąć zbiór .\nKrok indukcyjny. Ustalmy zbiory i . Zakładamy, że zachodzi , to znaczy istnieje zbiór taki, że . Wtedy jest sumą i .\nTwierdzenie 3. (zasada wyróżniania) Dla każdego zbioru i każdej formuły istnieje zbiór taki, że\nTwierdzenie 4. (zasada zastępowania) Dla każdego zbioru i formuły załóżmy, że dla każdego istnieje dokładnie jeden taki, że zachodzi . Wtedy istnieje zbiór taki, że\nTwierdzenie 5. (zasada zbioru potęgowego) Dla każdego zbioru istnieje zbiór taki dla każdego zbioru zachodzi\nUwaga. Aksjomaty (DS1)-(DS3) można użyć do dowodu podstawowych własności zbiorów. Można też przyjąć inny punkt widzenia - treści powyższych twierdzeń można przyjąć jako aksjomaty teorii zbiorów (ta lista nie wyczerpuje listy aksjomatów ZF). Odnośnie zbiorów skończonych obydwa podejścia prowadzą do podobnych konkluzji, gdyż zbiory skończone realizują aksjomaty teorii ZF bez aksjomatu nieskonczoności. Aksjomaty (DS1)-(DS3) nie uogólniają się na zbiory nieskończone. Inaczej przedstawia się sprawa zasad w twierdzeniach 1-5. Przykładowo, jako aksjomat zbioru potęgowego w teorii ZF wymagamy, żeby dla każdego zbioru istniał zbiór taki, że dla każdego zbioru zachodzi . O ile dla konkretnego zbioru skończonego zbiór potęgowy można skonstruować (przykłady na ćwiczeniach), to jeśli założymy istnienie zbiorów nieskończonych, aksjomat zbioru potęgowego prowadzi do coraz większych zbiorów (uściślenie tego stwierdzenia stanowi treść twierdzenia Cantora, o którym będziemy mówić później na tym wykładzie), o których namacalnym istnieniu nie można się przekonać.\nZadanie z * na ćwiczenia. Udowodnić wybrany akjomat ZF posługując się metodami z książki S. Świerczkowskiego (“Finite sets and Gödel's incompleteness theorems”, strona 41 i następne.\n2.3. Odwzorowanie W. Ackermanna\nW. Ackermann w pracy z 1937 roku pod tytułem “Die Widerspruchsfreiheit der allgemeinen Mengenlehre” wskazał1 interesujące odwzorowanie zdefiniowane na zbiorach dziedzicznie skończonych, prowadzące w liczby naturalne. Mianowicie, na zbiorze pustym definiujemy\nZałóżmy, że i są już zdefiniowane i . Definiujemy\nDaje to asumpt do następujcej definicji , prowadzącej z liczb naturalnych w zbiory dziedzicznie skończone. Zadajemy . Jeśli po zapisaniu binarnym liczby dostajemy dla pewnych liczb , to definiujemy\nTwierdzenie 6. Odwzorowania i są wzajemnie odwrotne, to znaczy dla każdego zbioru dziedzicznie skończonego zachodzi oraz dla każdej liczby naturalnej zachodzi .\nDowód. Przedstawimy tutaj tylko jedną cześć rozumowania, mianowicie tą, że dla każdego zbioru dziedzicznie skończonego zachodzi .\nZauważmy, że dla równość wynika z przyjętych definicji funkcji i . Załóżmy teraz, że dla i już wiemy, że\nNaszym zadaniem jest wykazać, że jeśli , to\nZ definicji wiemy, że\nNiech . W rozwinięciu dwójkowym nie ma , gdyż w przeciwnym razie otrzymalibyśmy , wbrew przypuszczeniu, że .\nZ powyższego wnosimy, że skoro , nie występuje w rozwinięciu , to w rozwinięciu musi wystąpić . Poza tym występują - dokładnie te potęgi , co w . Zatem z definicji\nZadanie. Jak wyrazić i w terminach i ?\n3. Dygresja na temat grafu Rado\nGraf Rado to graf nieskończony, którego wierzchołkami są zbiory skończone. W grafie Rado dwa różne zbiory skończone , są połączone krawędzią wtedy i tylko wtedy, gdy . Ten dość trudny do wyobrażenia graf ma szereg intersujących własności, między innymi zachodzi dla niego\nTwierdzenie o rozszerzaniu. Jeśli i to dwa rozłączne skończone zbiory wierzchołków, to istnieje wierzchołek , który jest połączony z każdym elementem i nie jest połączony z żadnym elementem .\nOkazuje się, że z dokładnością do izomorfizmu grafów istnieje tylko jeden graf, którego wierzchołkami są zbiory skończone i który spełnia twierdzenie o rozszerzaniu - wynika to z faktu, że korzystając z tego twierdzenia możemy krok po kroku rozszerzyć izomorfizm ze zbiorów skończonych na cały graf (jest to sensowne zadanie do przemyślenia niekoniecznie w tej chwili, ale w granicach tego kursu). Graf Rado nazywany jest także grafem losowym, gdyż po ustaleniu odpowiedniego pojęcia prawdopobieństwa, prawie każdy graf, którego zbiorem wierzchołków jest rodzina wszystkich zbiorów skończonych, jest izomorficzny z grafem Rado.\n4. Dygresja na temat twierdzenia Gödla o niezupełności\nAksjomaty (DS1)-(DS3) postulują pewne własności zbiorów. Można się zastanawiać, czy wraz z żądaniami odnośnie równości zbiorów charakteryzują one rodzinę zbiorów dziedzicznie skończonych. Można tu postawić dwa pytania:\nczy każde zdanie udowodnione przy pomocy aksjomatów (DS1)-(DS3) jest prawdziwe dla zbiorów dziedzicznie skończonych?\nczy jeśli zdanie zachodzi dla zbiorów dziedzicznie skończonych, to można je wyprowadzić z aksjomatów (DS1)-(DS3)?\nW powyższym sformułowaniu żadne z tych pytań nie jest do końca precyzyjne. Na pierwsze pytanie można udzielić odpowiedzi pozytywnej, jeśli za zbiory dziedzicznie skończone uznać zbiór pusty i zbiory możliwe do uzyskania przy pomocy2 operacji . Intuicja stojąca za tym stwierdzeniem jest taka, że tak zdefiniowana rodzina zbiorów spełnia również aksjomat (DS3), a zatem posługując się aksjomatami (DS1)-(DS3) nie możemy udowodnić żadnej własności, która by nie zachodziła dla tak zdefiniowanej rodziny zbiorów.\nNa drugie pytanie negatywną odpowiedź można uzyskać posługując się twierdzeniem K. Gödla o niezupełności oraz powyższym kodowaniem W. Ackermanna. Odpowiedź wymaga pewnych umów, które można streścić w następujący sposób. Z twierdzenia o niezupełności wynika, że o ile dana teoria, w tym wypadku złożona ze zdań prawdziwych dla zbiorów dziedzicznie skończonych, wyraża w sobię arytmetykę liczb naturalnych z dodawaniem i mnożeniem, to żadna prosta lista aksjomatów typu (DS1)-(DS3) nie może w pełni aksjomatyzować tej teorii, to znaczy pozostaną zdania prawdziwe dla zbiorów dziedzicznie skończonych, których nie da się udowodnić z tychże aksjomatów. Będą też istniały inne, niestandardowe struktury matematyczne, realizujące te aksjomaty. Bardziej precyzyjne potraktowanie powyższych tematów ma miejsce na kursie logiki matematycznej.\n5. Dygresja na temat formalizacji twierdzenia o niezupełności\nTak jak w przypadku formalizacji geometrii Euklidesowej we współczesnych terminach aksjomatycznych (patrzy poprzedni wykład), podobnie można sformalizować teorię zbiorów dziedzicznie skończonych. Mając na oku kodowanie Ackermanna, o zbiorach dziedzicznie skończonych możemy myśleć jako o liczbach naturalnych. L.C. Paulson w pracach A machine-assisted proof of Gödel's incompleteness theorems for the theory of hereditarly finite sets i A Mechanised Proof of Gödel’s Incompleteness Theorems using Nominal Isabelle nie tylko podaje komputerową formalizację zbiorów dziedzicznie skończonych, ale także wykorzystuje ją do dowodu wersji twierdzenia Gödla o niezupełności. Inną formalizację tego twierdzenia (w wersji wychodzącej od arytmetyki Peano) można znaleźć w rozprawie doktorskiej doktorskiej R. O'Connora Incompleteness & Completeness : Formalizing Logic and Analysis in Type Theory i w pracy tego samego autora Essential Incompleteness of Arithmetic Verified by Coq.\n1.Niemiecki tytuł “Die Widerspruchsfreiheit der allgemeinen Mengenlehre” przykłada się na “Niesprzeczność ogólnej teorii zbiorów”. Chodzi tu o teorię zbiorów dziedzicznie skończonych, a niesprzeczność polega na tym, że Ackermann wyraził teorię zbiorów skończonych w terminach dodawania i mnożenia na liczbach naturalnych. ↩\n2.konstrukcja nowych zbiorów z przy pomocy operacji będzie w szczegółach dyskutowana na ćwiczeniach. ↩


Muzyczne Dinozaury :: View topic - Wzory realizacji dźwięku w muzyce.\nPosted: 07.01.2015, 23:48 Post subject:\nDziś pół wieczoru słuchałem U2 - The Joshua Tree. Kolejna mistrzowska produkcja (Brian Eno i Daniel Lanois). Jakiś miesiąc temu nabyłem za 15 zł wersję winylową i nie mogę się nadziwić jak to przepięknie brzmi. Myślałem, że ten etap mam już dawno za sobą, a tu odkrywam tę muzykę na nowo\nPosted: 08.01.2015, 00:01 Post subject:\nZdecydowanie się pod tym podpisuje. Brzmienie pyt Stinga to jest zawsze brzytwa. Pamiętam jak kiedyś u dobrego znajomego robiliśmy odsłuch różnych rzeczy, przyniosłem między innymi Magic Springsteena i mówię - dobrze wyprodukowany album. Odpaliliśmy i kicha straszna za to wspomniany Sting zabrzmiał tak że mnie wcięło, swoją drogą sprzęt był nie z tej ziemi i niestety słychać na tym każdą niedoróbkę a przy Stingu nie było się czego uczepić.\nPosted: 27.05.2015, 08:40 Post subject:\nŚwieżutki materiał, który powala realizacją - Zbigniew Wodecki i Mitch & Mitch - 1976: A Space Odyssey\nDuże znaczenie ma z pewnością miejsce nagrania - Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, ale oczywiście oprócz miejsca potrzeba czegoś więcej. Selektywność wszystkich instrumentów (a jest ich trochę, bo skład tworzy ponad 40 muzyków) oraz ich głębia powalają. Do CD w stereo dołączone są obrazki w 5.1 i chyba pierwszy raz żałuję, że nie mam na czym tego posłuchać\nPosted: 27.05.2015, 22:26 Post subject:\nJedna z najlepiej zrealizowanych płyt - to nasz I CHING ... Nawet z CD brzmi to mega ... Jak to zrobili - nie wiem ... Ale ...\nPosted: 16.06.2016, 12:44 Post subject:\nWszystko co poniżej, napisane zostało z punktu słyszenia mojego ucha. Nie ma żadnej mocy sprawczej, za to jest próbą podzielenia się własnymi refleksjami o istotności realizacji od strony producenta. Ponadto mam pełną świadomość, że znam tylko jakiś niewielki wycinek dokonań światowej fonografii, a fonografii polskiej szczególnie, co powoduje, iż dla tego rodzaju przemyśleń stosowniejszy byłby tryb przypuszczający.\nZ niektórymi Waszymi wskazaniami zgadzam się a z innymi polemizowałbym. Nie podważę jakości realizacyjnej "Dark side of the moon" bo się, zwyczajnie, nie da. Pan Parsons stał się kolejnym członkiem zespołu i jego pomysły wpłynęły na kształt nagrań w stopniu nie mniejszym niż materiał kompozytorski i literacki. Jakoś tak. Ale zapytany o te najcudowniejsze, wg. mnie, produkcje to o tej płycie nie myślę.\nDire Straits - "Brothers in arms" to, jak już tu zauważono, materiał przeprodukowany, wyjałowiony jak sala porodowa... Płyta zostaje w pamięci i w sercu bardziej za kunszt kompozytorski. Ale gdyby tak pozwolić by gitara w tytułowym, choćby, dostała więcej <brudu> może poczułbym tę więź, o której mowa w piosence, bardziej. W kwestii produkcji istotniejszy jest dla mnie\n"On every street", zresztą, nie tylko produkcji.\nU2 - "Joshua tree" to w porównaniu z poprzedniczką postęp ogromny, za którą Danielowi Lanois, wypadałoby odebrać prawo wykonywania zawodu."Unforgettable fire" to właściwie płyta, której mogę słuchać warunkowo w samochodzie z kasety(mam tylko w tej formie). A przecież Daniel Lanois to jeden z moich "bohaterów", nawet jeśli wspomniany w tym wątku "So" Gabriela to rzecz znacząco poniżej jego, Lonois, możliwości. Za to "Us" to fantastyczny rezultat współpracy obu twórców, zdarza się mi zabierać na odsłuchy nowych <klocków> do znajomych. Realizacyjny smak tego wydawnictwa jest nieoczywisty i potrzeba trochę czasu by się zachwycić. Co może zrobić produkcja plus rzecz jasna, twórca z wyobraźnią to posłuchajcie proszę, gabrielowskiej wersji "My body is a cage" z , chyba niedocenionej "Scratch my back" nijakiej piosenki, zespołu bez większego potencjału. Soniczny thriller, włosy wychodzą z głowy.\nLanois to także współpraca z Dylanem: przepiękne "Oh mercy", "Time out of mind", czy kolaboracja z Neilem Youngiem przy, wzgardzonej przez to forum "La noise" co biorąc pod uwagę wynik te kolaboracji każe mi napisać, że wzgardzonej niesłusznie.\nWymienione w tym wątku: Ernest Ranglin-"Modern answers...", Talk Talk -"Spirit of eden", Tears for Fears - "Seeds of love", w przypadku tego ostatniego warto wskazać też na zremasterowany debiut, to przykłady bardzo solidnej pracy producenckiej, z którymi również ja lubię obcować.\nw przypadku fonografii polskiej, skrępowany jestem znacznie bardziej nieznajomością tejże. I o ile debiutPerfect" pozostaje płytą dla mnie, co podkreślam, ważną także z realizacyjnej strony, to już płyty Ciechowskiego, niekoniecznie, a którego dorobek lubię bardzo.\nZ kilkunastu ostatnich lat wskazałbym na:Oczi Cziorne - "Aoeiux"2014, ale też realizatorski <taniec Derwisza> Jacka Gładkowskiego udokumentowany płytą "Nosowska/Osiecka"2008. Z nieco starszych to:Łoskot - "Sun", Raz, dwa trzy - "Cztery", Voo Voo kilka tytułów. Ale też Voo Voo ma na swym koncie realizacyjny knot pod nazwą Z środy ... na czwartek" w wariancie CD niesłuchalne! Co zrobić z takimi płytami, mając sentyment do ich zawartości? a przykładów takich mam więcej (Soft Machine, Colosseum...) to tak z brzegu.\nDobrze skonfigurowany system, nie musi kosztować kilkadziesiąt tysięcy PLN, w pomieszczeniu, które w wyniku rodzinnego kompromisu może podnieść jakość odsłuchu często przenosi nas w światy, z których wracać się nie chce. Ale może nam też coś zabrać...


Rozszerzenie pliku A00 - File Extension A00 - Proste wskazówki jak otworzyć plik A00.\nTyp pliku Split Multi-volume ARJ Compressed File Archive (part 2)\nJeżeli pojawiła się sytuacja, w której nie możesz otworzyć pliku A00 na swoim koputerze - przyczyn może być kilka. Pierwszą i zarazem naważniejszą (najszęściej spotykaną) jest brak odpowiedniej aplikacji obsługującej A00 wśród tych zainstalowanych na Twoim komputerze.\nBardzo prostym sposobem na rozwiązanie tego problemu jest znalezienie i pobranie odpowiedniej aplikacji. Pierwsza część zadania już wykonana - programy do obsługi pliku A00 znajdziesz poniżej. Teraz wystarczy pobrać i zainstalować odpowiednią aplikację.\nW dalszej części tej strony znajdziesz inne możliwe przyczyny powodujące problemy z plikami A00.\nProgram(y), które potrafią otworzyć plik .A00\nMożliwe problemy z plikami w formacie A00\nBrak możliwości otwarcia i pracy z plikiem A00, wcale nie musi oznaczać, że nie mamy zainstalowanego na swoim komputerze odpowiedniego oprogramowania. Mogą występować inne problemy, które również blokują nam możliwość pracy plikiem Split Multi-volume ARJ Compressed File Archive (part 2). Poniżej została zamieszczona lista możliwych problemów.\nUszkodzenie otwieranego pliku A00.\nBłędne powiązania pliku A00 we wpisach rejestru.\nPrzypadkowe usunięcie opisu rozszerzenia A00 z rejestru Windows\nNiekompletna instalacja aplikacji obsługującej format A00\nOtwierany plik A00 jest zainfekowany niepożądanym, szkodliwym oprogramowaniem.\nKomputer ma zbyt mało zasobów sprzętowych by poradzić sobie z otwarciem pliku A00.\nSterowniki sprzętu używanego przez komputer do otwierania pliku A00 są nieaktualne.\nJeżeli jesteś pewien, że wszystkie wymienione powody nie występują w Twoim przypadku (bądź zostały już wyeliminowane), plik A00 powinien współpracować z Twoimi programami bez żadnego probelmu. Jeżeli problem z plikiem A00 mimo wszystko nie został rozwiązany, może to oznaczać, że w tym przypadku pojawił się jeszcze inny, rzadki problem z plikiem A00. W takim wypadku pozostaje już tylko pomoc specjalisty.\nJeżeli chcesz powiązać jakiś plik z nowym programem (np. moj-plik.A00) możesz skorzystać z dwóch ścieżek postępowania. Pierwsza i najłatwiejsza to kliknięcie prawym przyciskiem myszki na wybranym pliku A00. Z rozwiniętego menu wybrać opcję Wybierz program domyślny", następnie opcję "Przeglądaj" i znaleźć żądany program. Całą operację należy zatwierdzić kliknięciem w przycisk OK.\nWiele plików zawiera w sobie dane w postaci tekstu lub liczb. Możliwe jest, że przy otwieraniu nieznanych plików (np. A00) popularny w systemie Windows prosty edytor tekstu, jakim jest Notatnik pozwoli nam zobaczyć część danych zakodowanych w pliku. Metoda ta pozwala podejrzeć zawartość wielu plików, jednak zapewne nie w takiej strukturze, jak program dedykowany do ich obsługi.