Piękno Zbawi Świat: września 2016\nObrazy, które rysuje przed nami Prorok zadają się przerastać możliwości naszej wyobraźni- tego, co znamy i co odbija zwierciadło naszego poznania- fascinosum et tremendum. Tylko wizjoner jest wstanie przedrzeć się przez zasłonę apofazy i zatrzymać wzrok na obrazie przemienionego i triumfującego Syna Człowieczego. „Pantokrator, w świetle swego przemienionego oblicza, odnawia pierwotne symbole, wyzwala Mądrość kosmiczną od jej smutku, prowadzi ją do rozżarzonej do białości ostatecznej przejrzystości” (O. Clement). Przedwieczny zasiadł na tronie historii- ogniskując na sobie spojrzenie przeobrażonego świata subtelnych bytów- utkanych ze światłości- wystawionych ku Źródłu Życia, niczym rośliny wychylające swe łodygi ku słońcu. „Paruzja sprawi, że piorunujące przyjście Chrystusa w chwale będzie oczywiste dla wszystkich- pisał Evdokimov. Paruzja będzie widoczna nie w historii, lecz ponad historią, co zakłada przejście do innego eonu: „wszyscy będziemy przemienieni” (1Kor 15,51). „Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana” (1Tes 4,17). Eschatologiczny obraz proroka Daniela, zawsze nasuwa mi skojarzenie z rzeźbiarską wizją triumfu Chrystusa z romańskiego portalu opactwa Moissac. Pośrodku na tronie zasiada ukoronowany Chrystus, pełen hieratyczności i splendoru. Otaczają Go cztery symbole ewangelistów, ze swej strony flankowane przez dwa anioły z rozwiniętymi rotulusami w dłoniach. Są one jedyną wskazówką, że w tym momencie odbywa się Sąd Ostateczny. Resztę miejsca zajmuje dwudziestu czterech Starszych, po dwóch w górnym szeregu, po trzech w niższym, a pozostali siedzą poniżej wzburzonych fal morza pod stopami Chrystusa. Tympanon wspiera się na nadprożu, na którym wirują ogniste koła symbolizując infernalne ognie apokalipsy. Całość spoczywa na dwóch potężnych węgarach o osobliwym, falowanym profilu, skierowanym do wewnątrz, na których, na których znajdują się smukłe płaskorzeźbione postacie: św. Piotra i proroka Izajasza. Program rzeźbiarski w swojej katechetycznej funkcji implikuje wypełnienie się historycznego łańcucha wydarzeń, stając się profetyczną wizją, objawiającą moc i niczym nieograniczone panowanie Chrystusa kosmicznego. W obliczu misterium Paruzji, Objawienie pozwala uchwycić zdumiewający finał którego najpełniejszym akordem będzie uczestnictwo ludzkości w światłości bez końca. Chciałoby się zapytać za św. Izaakiem Syryjczykiem „Cóż to jest wiedza ? To doznanie życia nieśmiertelnego. A cóż to jest życie wieczne ? To odczuwanie rzeczy w Bogu”. Przyszłość naszego świata jest naznaczona stygmatami końca- „stworzenie jęczy w bólach”- oczekując pęknięcia kokonu czasu i wzlotu ku górze. „Człowiek, który jest wieczny w swojej najgłębszej istocie- powie M. Quenot- jest w naturalny sposób zorientowany ku przyszłości. Odosobnienie i ukierunkowanie na przeszłość należą do starego człowieka z upadłego świata. Czas teraźniejszy jest czekaniem na przyjście Syna Człowieczego, którego powtórne i chwalebne przyjście celebruje Eucharystia”. Przyjdzie i zajaśnieje niewyobrażalną światłością, ten blask oślepi wątpiących, a wierzących napełni weselem.\nPójdę za Tobą ! W przypływie chwili i odruchu serca, zbyt szybko i łatwo przychodzi deklaracja podążania za Chrystusem. Taka fascynacja bardzo szybko traci swój żar, przemieniając się w chłodną kalkulację- czy to mi się opłaca, czy też nie ? Wielu ludzi z różnym nastawieniem i emocjonalnym bagażem, ukrytymi celami- przychodziło do Jezusa. Jakie mieli oczekiwania, pragnienia, intencje… ? Pewnie trudno sądować ich wnętrza. Człowieka kształtują treści jego serca i autentyczna głębia ducha- poruszona niewidzialnym palcem Boga. „Miejsce w którym materia świata staje się w największym stopniu przejrzysta dla osoby jest twarz, a w twarzy spojrzenie”- mówił św. Makary Wielki. Chrystus potrafił czytać ludzkie twarze i spojrzenia. Spoglądał w oczy i serce; wtedy nic nie umknęło Jego uwadze. Wystarczyło jedno spotkanie i było wiadomo z kim ma do czynienia oraz jakie usprawiedliwienie zostanie wyciągnięte z rękawa. Bóg zawsze ceni w człowieku szczerość, a nade wszystko odwagę „porzucenia siebie”. Jakby chciał powiedzieć: nie bój się wyruszyć w nieznane, zrezygnować ze spraw i sytuacji, które kształtują twoją codzienność. To już jest za tobą, nie oglądaj się wstecz, możesz wejść w przygodę która odmieni twoje życie. Potrzeba tylko odrobiny szaleństwa i porzucenia pokusy odwrócenia się do tyłu. Miał rację Guardini, kiedy pisał, że los człowieka jest zawsze losem Boga. Te dwie drogi splatają się ze sobą. Czasami marzę o byciu „ewangelicznym kloszardem”, nieprzywiązanym kurczowo do spraw szarej egzystencji. Wędrowny apostoł, przepowiadający „na dachach” Ewangelię i celebrujący Eucharystię w zapomnianym horyzoncie pulsującego miasta; wśród opuszczonych i zmarginalizowanych ludzi- upodobniony do rosyjskiego świętego szaleńca, przekonującego w zgiełku świata innych, że Bóg naprawdę istnieje i ciągle kocha.\nUroczystą Wieczernią Kościół Wschodni rozpoczął celebrację Święta Podwyższenia Krzyża Świętego. Niezwykle podniosłe i teatralne w swojej oprawie jest nabożeństwo upamiętniające wydarzenie odnalezienia relikwii Krzyża przez cesarzową Helenę. „Podniesiony dobrowolnie na krzyżu Chryste Boże, daj swoje miłosierdzie swemu nabytemu dziedzictwu daj ludowi swemu moc zwycięstwa nad wrogami, gdyż ma on moc Twojego oręża pokoju, niezwyciężony znak zwycięstwa”- tymi słowami liturgia wysławia największe palladium chrześcijaństwa- Znak Zbawienia i tajemnicę Odkupienia. Uroczystemu wniesieniu krzyża przez kapłana, towarzyszy moment największego uniżenia ze strony modlącego się Kościoła. Ludzie klękają i czołem dotykając ziemi- uznają swoją nicość przed Panem, który wstąpił na Krzyż jak Mocarz- przywracając światu na powrót Eden i miłość. Modlitwa na kolanach i gest największego pokajania, jak zauważa Orygenes, „jest znakiem pokory i uniżenia”. W tej chwili pełnej łaski, zdają się z jeszcze większą siłą wybrzmiewać słowa św. Pawła: „Aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich, ziemskich i podziemnych” (Flp 2,1). Teloleptos z Filadelfii podkreślał: „Niech każdemu pokłonowi towarzyszy duchowe wezwanie do Chrystusa, aby oddać cześć Bogu dusz i ciał skłonnych do ugięcia się, pochylając dusze i ciała przed Panem”. Krzyż uniesiony wysoko, okadzany i całowany z szacunkiem egzorcyzmuje świat z brudu grzechu i niweczy wszelkie działania demona. Utrwala w świadomości wierzących, że zło zostało zdruzgotane w posadach, a ostatecznie jaśnieje blask zwycięskiego oręża. „Niech powstanie Bóg i rozproszą się wrogowie Jego, niech uciekają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą; jak znika i rozwiewa się dym, tak niech znikną biesy sprzed oblicza miłujących Boga i żegnających się znakiem Krzyża Świętego…” To właśnie skoncentrowana moc istoty i zbawczego charakteru krzyża spowodowała, że jego kształt odcisnął się niczym pieczęć na architekturze świątyni chrześcijańskiej, a każdy ochrzczony wchodząc do wnętrza, stał się cząstką mistycznego Znaku Zwycięstwa. Krzyż na patenie lub hostii wskazuje na odkupienie świata przez Chrystusa, który sam jest recapitulatio mundi- zbiega się w Nim wszystko, „to, co w niebiosach, i to, co na ziemi” (Ef 1,10). Według Grzegorza z Nyssy krzyż Chrystusa od początku był wpisany przez Boga w postać kosmosu. Krzyż, który dzieli przestrzeń, wyznacza kierunki i ustala porządek, stał się sensem i formułą- signum Logosu Chrystusa jako prawdziwej duszy świata.\nAutor: ks. Rafał o 11:10 Brak komentarzy:\nJezusowi nie chodzi o to, aby nas przede wszystkim przestraszyć przyszłym piekłem lub pocieszyć przyszłym niebem. Chce nam raczej pokazać, że niebo jest tam, gdzie rozbrzmiewa Słowo Boże, które pomaga człowiekowi odnaleźć własnego brata\nNatchniony Psalmista uświadamia mi niezwykle ważną sprawę; każdy budzący się do życia dzień jest wielkim darem Boga. Odsuwam rolety i dostrzegam świat opromieniony promieniami słońca; stworzenie snuje fabułę o cudownej obecności Boga- nasycającego wszystko wokół swoją życiodajną łaską. To, co nam się jawi na zewnątrz jako oczywiste, w rzeczywistości jest objawieniem się Boga. „Każdego dnia Bóg dla nas stwarza świata”- powie mądrość żydowska. Stwarzać to dla Boga tyle, co objawiać siebie. Innymi słowy, w tej mierze, w jakiej objawienie jest stworzeniem, stworzenie jest objawieniem. W przekonaniu wielu średniowiecznych myślicieli- świat, będący manifestacją Bożej światłości, przestałby istnieć, gdyby Bóg przestał promieniować. Dlatego każda rzecz jest w istocie znakiem, symbolem, poprzez który Bóg daje się nam poznać. Można w tym miejscu przywołać słowa Jana Szkota Eriugeny: „Nie ma niczego pośród rzeczy widzialnych i cielesnych, co by oznaczało czegoś niecielesnego i niewidzialnego”. Stąd nasuwa się jeden wniosek: całe stworzenie partycypuje w obecności Boga- ożywczym tchnieniu życia. Święty Maksym Wyznawca komentuje, iż w każdej rzeczy istnieje „tajemnicza obecność” i „scalająca moc”, które wprowadzają ją we wzajemną wspólnotę bytów. Od małego zadziwienia można z pewnością dotrzeć do mistyki uniwersum. „Wraz z człowiekiem i poprzez człowieka całe stworzenie odbywa swój powrót do Boga jak Stwórcy i źródła wszelkiego bytu. Jest to droga do ku przeobrażeniu całego stworzenia, jego przejście do ostatecznego spełnienia- Pascha kosmosu, której początkiem jest zmartwychwstanie Chrystusa”(W. Hryniewicz). Chrystus przyjmuje świat i przemienia go w „ciało duchowe”, swoją materię. „Od momentu Wcielenia i Zesłania Ducha Świętego wszechświat, jest piękny, a jednak podporządkowany śmierci, nosi w sobie Kościół- pisze O. Clement- który w rzeczywistości niesie świat i poddaje go metamorfozie. Ponieważ Kościół, rozumiany w całej jego głębi ewangeliczej, chrzcielnej i eucharystycznej, dąży nie tylko do zbawienia ludzkości, lecz całego stworzenia”. Jeżeli Psalmista mówi o łasce rozlanej na początku dnia, to jednocześnie wskazuje na twórcze zadanie człowieka- pomocnika Boga, aby doprowadzić to wszystko w pełnym kształcie do ostatecznej metamorfozy.\nAutor: ks. Rafał o 02:34 Brak komentarzy:\nPamięć, to niewyobrażalnie ważna „przestrzeń unieśmiertelnienia kogoś”. Psalmista przekonuje nas o najważniejszej czynności Boga- pamiętaniu. Człowiek jest okruchem pamięci Stwórcy. Pamięci szerokiej, głębokiej, zatrzymującej i utrwalającej najdrobniejszy szczegół- nawet ten pozornie błahy i niezauważony. Przedwieczny i Nieogarniony, poza wieczną miłością, dysponuje również wieczną pamięcią… „Na początku była Moc, myśląca, kochająca i czynna. Na początku było Słowo, władne zapanować nad mającą się narodzić materią i ukształtować ją”. (T. Chardin) Na początku człowiek utrwalił się w Jego pamięci jako święto stworzenia. Nie jest On samotnikiem nudzącym się w zaświatach, ale uczestniczącym w życiu jako wydarzeniu obecności i spotkania. Wskazuje na to cały szereg tekstów biblijnych: „Na każdym miejscu, na którym każę ci wspomnieć moje imię, przyjdę do ciebie i będę ci błogosławił”. Ludzie potrafią zbyt szybko zapomnieć o Bogu; z wielką łatwością wchodząc w niepamięć- duchową amnezję. Kiedy Bóg przypomina sobie człowieka, nie chodzi o zwykły proces myśli czy wewnątrzboskie nowe działanie, Bóg jest niezmienny. Nie poddaje się kaprysom chwili, wycofaniom, unikom czy zobojętnieniu. Pamięta i kocha. Kiedy Bóg wspomniał na Rachelę lub Annę, znaczyło to, że obdarzył je potomstwem. Gdy Bóg nie pamięta grzechów, to znaczy, że je odpuszcza. Gdy Bóg w nieszczęściu wspomina człowieka, oznacza to przyjście z pomocą. Ile to razy w czasie modlitwy wołamy do Boga: Tylko nie zapomnij o mnie. Nie odwracaj ode mnie swego Oblicza ! W chrześcijaństwie odkrywamy pełną zachwytu w metaczasie teologię- pamięć Boga i pamięć człowieka o Bogu (anamneza); wzajemnie się splatające. A gdyby mój Stwórca i Odkupiciel zapomniał o mnie ? Co wtedy się stanie ? Wtedy nastąpiłby koniec świata- katastrofa- wejście w niebyt, unicestwienie… Ale tak nigdy się nie stanie: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona ? A nawet, gdyby ona zapomniała, ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49, 15). W Eucharystii w sposób szczególny przekonujemy się o wielkiej pamięci Boga. „Jeśliby ktoś więc zapytał, o czym przede wszystkim jest Msza, odpowiem: o niezawodnej pamięci Boga- pisał T. Kwiecień. Kiedy uczestniczę w Mszy, wszystkie gesty i słowa mówią mi o tym jednym: Ojciec pamięta. W każdym ułamku sekundy mego istnienia jestem otoczony Jego pamięcią. Moje życie- i każde inne- jest nieskończenie cenne w Jego oczach…” Czy historia naszego życia, nie jest obarczona świadomością i lękiem przed byciem zapomnianym ? Człowiek wierzący jest o wiele bardziej szczęśliwy, ponieważ nosi w sobie przekonanie, „w Nim porusza się i jest”. Bóg, który nieustannie czuwa i nie odstępuje na chwilę. Już najstarsza ikonografia Kościoła ukazywała wychylającą się z niebios dłoń Boga- Manus Dei. Dłoń opieki i wsparcia, na której jest wypisane życie człowieka. Słynna ikona „Oko, które nigdy nie śpi” znajdujące się w cerkwiach prawosławnych, najczęściej w miejscu przygotowaniach darów chleba i wina do Eucharystii; uświadamia prawdę o przenikającym świat i ludzi miłosiernym spojrzeniu Pana. „Oto nie zdrzemnie się ani nie zaśnie Ten, który czuwa nad Izraelem” (Ps 121). Tłumaczą to przebywanie vis a vis, słowa Claudela: „Niezrównane jest staranie Boga wobec swojego ludu, strzeżonego dzięki Jego nigdy nie śpiącemu oku. Temu oku zaufali już zarówno lud Starego Testamentu, jak i psalmista. Także wierzący z Nowego Testamentu mogą być pewni Bożej czujności, której nigdy nie zabrakło boskiemu Logosowi, który stał się ciałem, Chrystusowi Emanuelowi”. Bóg o mnie pamięta !\nAutor: ks. Rafał o 03:08 Brak komentarzy:\nMarność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami – wszystko jest marnością. Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy. Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje śpieszy z powrotem, i znowu tam wschodzi. Ku południowi ciągnąc i ku północy zawracając, kolistą drogą wieje wiatr i znowu wraca na drogę swojego krążenia. Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie. Każde mówienie jest wysiłkiem: nie zdoła człowiek wyrazić wszystkiego słowami. Nie nasyci się oko patrzeniem ani ucho napełni słuchaniem. To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie, więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem…\nMądrość Koheleta dla nas współczesnych jest często niewygodną i trzeźwą katechezą życia. Prorok nie jest fantastą, czy wycofanym moralistą snującym na uboczu „pesymistyczną” filozofię codzienności. Wręcz przeciwnie to człowiek mądry, przenikliwy, na wskroś realistyczny. Potrafić z wielką sprawnością rozgryźć świat i człowieka przyssanego do swoich przyzwyczajeń, rzeczy i zachcianek. Ów Kaznodzieja był zapewne wykształconym Żydem, pochodzącym z gruntownie wykształconej elity Izraela. Pisał w Palestynie, ale do aspiracji i zmagań swego narodu odnosił się obojętnie, a nawet sceptycznie. Miał przenikliwe spojrzenie, które potrafił przełożyć na ostre słowa krytyki rzeczywistości. Widział aż nadto wyraźnie, że ludzie dobrzy nie otrzymują żadnych nagród, a na złych nie spadają kary. Wedle Koheleta w ostatecznym rozrachunku losami ludzkimi rządzi czas i przypadek. Na świecie nic się nie zmienia, wszystko toczy się w ramach wiecznie powtarzających się cyklów, które donikąd nie prowadzą, a śmierć ingeruje w tok wydarzeń w sposób absolutnie bezsensowny. Ostatecznie jego przemyślenia, nie są aż tak pesymistyczne jak może się komuś wydawać przy początkowej i powierzchownej lekturze jego rozważań. Człowiek musi stanąć naprzeciw świata i wytrwać; nie może zrezygnować i poddać się fatalizmowi. Trzeba trzeźwo i roztropnie cieszyć się życiem, a tym samym nie pozwolić zawłaszczyć się rzeczom. Nie należy dopuszczać do przesytu, ale jeśli zachowuje się umiar, to trzeba iść dalej, spożywając swój chleb w radości i używać życia. Prorok wskazuje na inwestycję w pracę nad sobą, tym samym jawi się jako prekursor „odnowy wewnętrznej”. Myśliciel, nie wskazuje na ucieczkę od świata- w sensie porażki, bezczynności, braku sił. Świat stworzony został jako dobry, tylko człowiek zaczął go źle uprawiać, użytkować- tym samym doprowadził do deprawacji i naruszenia stanu harmonii. W Jego przemyśleniach możemy odkryć podstawy chrześcijańskiej ascetyki, wyrażonej w dystansie do tego, co zewnętrze i mogące odebrać człowiekowi wolność istnienia. Obecne życie określane jest jako „krótkie, ulotne, pełne cierpień i złudzeń”. Kiedyś całe rzesze chrześcijan- nie tylko mnichów udawało się na pustynię, ale nie gardzieli oni społeczeństwem ludzkim, poza takim które św. Bazyli określał jako społeczeństwo „ludzi próżnych i rozwiązłych”, które może utrudniać skoncentrowanie się na Bogu i zawłaszczyć w sferze ludzkich przyjemności. Według Abby Izajasza świat, od którego winniśmy uciekać to świat, który zmusza nas do zapomnienia Boga i wciąga nas w grzech. „Mamy unikać tego, co nas oddala od Boga, a równocześnie przeżywać to, co daje nam okazję do służenia Mu.”( T. Spidlik). Rosyjski filozof Sołowjow próbuje ten stan przełożyć na etykę i wyjaśnia: „We wszystkim, co istnieje, powinniśmy dojrzeć możliwość (potencjalność) dobra i przyczynić się do tego, aby owa możliwość stała się rzeczywistością”. Stąd serca ludzi szukających Boga i przechadzających się przez świat, jak przez wielki przedpokój- winny być wypełnione pokojem wewnętrznym i sercem opróżnionym od niepokojów. Stąd staje się bardziej wyraźne stwierdzenie o. Floreńskiego, „że celem ascezy jest nie tyle stworzenie osobowości dobrej, ile raczej pięknej- oblicza, które rozświetla swoje otoczenie”. Chyba wyszliśmy bardzo poza myśl Koheleta, ukazując, że człowiek nie jest niewolnikiem, czy konsumpcyjną ubezwłasnowolnioną marionetką- lecz istotą przekraczającą struktury świata, zahaczającą tym samym o piękno i świętość Boga.\nGdy Jezus wychodził z Kafarnaum, ujrzał człowieka siedzącego w komorze celnej, imieniem Mateusz, i rzekł do niego: „Pójdź za Mną”. On wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: «Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary». Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.\nChrystus przychodzi do Kafarnaum, a właściwie to wchodzi do życia konkretnego człowieka. To symboliczna scena, której słowo wybrania będzie przenikać przez czas i miejsca, „zawłaszczając” dla siebie całe rzesze osób w których sercach rozbrzmiewać będzie słowo Chrystusa: „Pójdź za Mną”. Janusz Pasierb pisał: „Nie ma miłości bez odpowiedzi. Serce odeszło dalej choć odeszło, byle nie dla siebie”. Powołanie jest zawsze „fuzją” dwóch woli i serc- komplementarności i harmonii, przy jednoczesnym porzuceniu przez człowieka tego, do czego się przywykło, przyzwyczaiło, własnego poukładanego pozornie świata. "Komora celna"- to również przestrzeń naszej egzystencji- miejsce nawiedzenia i duchowej metamorfozy. „Nadzwyczaj silna łaską mnie ogarnęła. Poszedłem do Kościoła nie posiadając wiary, czułem się dobrze jedynie tam. Spędziłem tam długie godziny powtarzając tę dziwną modlitwę: Mój Boże, jeśli Jesteś, spraw bym Ciebie poznał”- zwierzał się w swoich pismach bł Karol de Foucauld. Chyba niezwykle ważnym wymiarem drogi powołania jest niedostrzegalne na zewnątrz napięcie duszy, emocjonalne- rozpostarte pomiędzy euforią chwili wybrania i spojrzenia Boga pełnego miłości, a momentem próby- cierpienia, lęku, męczeństwa. Powołanie należy odczytywać w perspektywie Krzyża- Miłości- całkowitego daru z siebie. Powołanie jest włóczęgą po śladach Chrystusa, aż do utożsamienia się z Jego Krzyżem. Wielki kapłan o. Sergiusz Bułgakow, doświadczony cierpieniem choroby nowotworowej napisał niezwykłe słowa: „Szukam Tego, który, za nas umarł; pragnę Tego, który za nas Zmartwychwstał”.\n„To, co słowo mówi, ukazuje nam milcząco obraz. Zobaczyliśmy to, o czym usłyszeliśmy”- to stwierdzenie Ojców Kościoła uzasadniających rolę i sens sztuki, stanowi asumpt do pełniejszego zrozumienia malarstwa jakim jest witraż. „Ikonostas Zachodu”, tak wielu teologów postrzega specyficzną i wyróżniającą się od pozostałych warsztatowo gałęzi malarstwa sztukę. Chociaż witraże były znane poza średniowieczem, to swój renesans i zastosowanie na szeroką skalę zyskały w budowlach sakralnych od XII wieku. Wraz z rozwojem architektury gotyckiej- zastosowanie ogromnych okien, które przepruwały ogromne połacie ścian- umożliwiając tym samym na doświetlenie przestrzeni. Niezwykle ważną rolę pełniło światło, ze względu na jego znaczenie symboliczne, jak również praktyczne. Praca witrażownika wymagała znajomości kompozycji i właściwego doboru barw, jak również wiedzy teologicznej pozwalającej zaprojektować katechetyczne narracje. Najpierw przygotowywano projekt kompozycji, początkowo na drewnianej tablicy pokrytej warstwą gipsu, na której wykonywaną kompletny szkic. Później drewnianą tablicę zastąpiono tańszym papierem. W naniesionym szkicu, niczym skompletowanych fragmentach puzzli umieszczano poszczególne barwy. Później na tafli szkła wycinano fragmenty o wymaganym kształcie i wielkości, posługując się rozżarzonym żelaznym prętem. Poszczególne kolory uzyskiwano, używając szkła barwionego w masie lub pokrywając szklaną taflę pigmentem. Po nałożeniu koloru, zręczny rzemieślnik wypalał szklaną taflę w celu utrwalenia pigmentu na jego powierzchni. Później układano elementy zgodnie z wcześniejszym konceptem i oprawiano je w ołowiane ramki. Finałem był montaż w otworze okiennym z pomocą metalowej ramy, nadającej trwałość i stabilność w pełni ukończonemu dziełu. To bardzo uproszczony rys technologiczny. Podążając tropem materialnej kultury średniowiecza, nie sposób pominąć tak efektowną teologiczną opowieść, zatrzymaną w ołowianych ramach. „Witraże są to pisma Boże, które wznoszą blask prawdziwego słońca, to znaczy Boga, do kościoła, to znaczy do serc wyznawców” (G. Durand). Chyba nie ma takiego człowieka, który wchodząc do gotyckich katedr, nie poddałby się mistycznemu pięknu- urzeczywistnionemu dzięki roli światła przechodzącego przez barwne szkła. Jednak na przykładzie kilku zespołów, które zachowały się do naszych czasów, takich jak: Sainte- Chapelle w Paryżu oraz katedry w Chartres, Yorku i Canterbury, widać wyraźnie, że witraże mocniej działają na zmysły niż malarstwo, a nawet mozaiki ułożone ze złotych i szklanych płytek. „Gdy światło wpada przez okna, wnętrza wypełnia feeria barw, kolorowe refleksy kładą się na posadzce, ścianach i postaciach ludzi, tworząc niezwykłą atmosferę. Nadając materialną formę pierwiastkowi duchowemu- symbolizowanemu przez światło- średniowieczne witraże kreowały wirtualny boski świat” (M. Bird). Czy ówczesny człowiek, nie stawał się uczestnikiem niesamowitego widowiska form. Przenikające wszystko światło, zdawało się opowiadać nieustannie, iż Bóg nie zakończył stwarzania świata- a każdy wschód słońca zapowiada Jego życiodajną obecność. Kiedy kapłan celebrował Eucharystię- ad Orient, wtedy światło niczym snop, czy „kolumna ognia” przechodziło przez rozetę, uwiarygodniając nieustannie powtarzający się cud zstępowania Boga w sakramentalnych znakach liturgii. Mamy tu reminiscencję biblijnych słów: „Niech się stanie światłość”- Światłość jako najszlachetniejszym atrybut Boga. Chrystus jako Światłość. Jego moc „oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J 1,0). Nie sposób zrozumieć w pełni sztuki witrażu, bez teologicznych przesłanek wynikających z głębokiej myśli Pseudo- Dionizego: „Nie jest rzeczą dla naszego umysłu możliwą odtwarzać i kontemplować hierarchie niebiańskie inaczej niż posługując się sposobami materialnymi. Dla myślącego zjawiskowe piękności stają się obrazami piękna niewidzialnego. Wonie zmysłowe są odbiciem umysłowej przyczyny, a światła materialne są obrazami niematerialnego źródła”. A według św. Symeona Bóg „przemienia w światło tych, których oświeca”. Może te nieporadnie złożone myśli, pozwolą nam inaczej czytać malarstwo- nie tylko jak zadziwiająca grę form i estetycznych podniet dla zmysłu wzroku, ale nade wszystko jako przyszłe Święto Światła- zapowiadające skąpany w światłości cudowny świat Boga.\nAutor: ks. Rafał o 04:25 Brak komentarzy:\nJezus powiedział do tłumów: «Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz umieszcza na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło…\nChrześcijaństwo od samego początku dobrze rozumiało symbolikę światła. W znaczeniu metaforycznym lampą jest sam Bóg: "Bo Ty, o Panie, jesteś moim światłem, Pan rozjaśnia moje ciemności" (2 Sm 22,29). Człowiek jest podobny do kruchej glinianej lampki, która mimo swojej delikatności może nieść światło Chrystusa i powinna nim promieniować. Hilary z Poitiers nazywa lampę "promieniującym światłem duszy, oświetlonej Sakramentem Chrztu Świętego". Każdy chrześcijanin w momencie chrztu otrzymuje świecę to bardzo wymowny gest Kościoła, aby pamiętał ze ma być światłością jak Chrystus, i jego życie ma być przeniknięte światłem prawdy. To przywilej wybrania i posłania z kerygmatem życia i miłości, świadectwa prawdziwej obecności Boga, rozświetlenia drogi każdego człowieka. "Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, i dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali, jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu." (2P1,19). Wczesnochrześcijański apokryf wielokrotnie już cytowany pięknie oddaje powołanie chrześcijanina: "Ten, kto jest ze mną, jest ogniem". Nie chodzi tu o paradoksy ani o dialektykę, ale o ogień, który spala. Trzeba wrócić do prostego i uderzającego języka przypowieści, moje życie ma być światłem i zapalać świat ogniem, aby twarz Chrystusa rozbłysła na twarzach uśpionych obojętnością uczniów. Chrześcijańska wspólnota przeniknięta światłem Ewangelii, porwana ogniem kerygmatu, staje się prawdziwa i rozświetla ciemność, narzuca się jako znak, przemawia do każdego brata i siostry językiem przemieniającej siły Pana. Kościół ma być wypełniony światłością Zmartwychwstałego Pana- duchowo i materialnie. „Kościół jaśnieje, w środku rozjaśniony. Jasne jest bowiem, co jasno z jasnym się łączy. I dzieło jaśnieje szlachetne, gdy przenika je nowe światło” (Opat Suger). Rozświetlenie wszystkiego- począwszy od wnętrza każdego wierzącego, aż po materialne mury świątyni- skąpanej w oślepiającym świetle. Dopiero dotknięty taką wizją, świat może rozpocząć dialog z autentycznym chrześcijaństwem, które doświadczyło Mistrza na górze Tabor, zobaczyło Jego chwalebne rany pełne światłości i pusty grób. Wtedy przyjdą inni do lampy i zajaśnieją ich oblicza. "Widziałem jak ludzie szarzy, brudni i brzydcy- niczym stare szlachetne kamienie, z których zdejmuje się warstwę kurzu i którym daje się przez chwilę poleżeć w żywym cieple wnętrza dłoni- nagle rozbłyskują strumieniami światła".\nAutor: ks. Rafał o 07:09 Brak komentarzy:\nWczoraj wieczorem wróciłem z naukowego objazdu dotyczącego śladów sztuki romańskiej. „Zasiewa się zniszczalne- powstaje zaś niezniszczalne”- napisze św. Paweł objaśniając chrześcijanom soteriologiczny sens istnienia i nowego istnienia. Jestem w pełni przekonany, że sztuka średniowiecza w swoich plastycznych formach próbuje przybliżyć ten fascynujący świat- zawierający się w zwycięskim triumfie Zbawiciela. Zostaje przeobrażona ludzka percepcja i ukierunkowana na piękno innego świata. Tematem plastyki, najczęściej nie jest świat jako taki- szary, przeciętny, przeniknięty defektami i znamieniem ludzkiego grzechu, czy szamotaniny. „Co warte są rzeczy doczesne, śmierć je niszczy w jednej godzinie. Co warta piękność i bogactwo. Co warte zaszczyty i godności, skoro śmierć wszystko rozstrzygnie” (Helinand z Froidmont). Ludzkie spojrzenie zostaje zagarnięte przez jakże odmienną wizję świata zmartwychwstałego, w której harmonia, ład i dostojeństwo stają się przestrzenią przebywania w szczęśliwości Boga. Sztuka zatem próbuje uchwycić pierwociny najbardziej zdumiewającego piękna, zaktualizowanego w Bogu- czyniącym człowieka ziemskiego, bytem niebiańskim. „Bóg więc jest najdoskonalszą doskonałością, najpełniejszym wypełnieniem, najkształtniejszym kształtem i najpiękniejszą pięknością, Mówi się o pięknym człowieku, pięknej duszy, pięknym świecie, o tym i tamtym pięknie; ale zapomnij o tym i o tamtym pięknie, i patrz, jeśli tylko możesz, na samo piękno. W ten sposób ujrzysz Boga, który jest piękny nie przez inne, lecz jest samym pięknem wszystkiego co piękne”- pisał Grosseteste. Czy zmartwychwstanie człowieka nie jest partycypacją w cudzie Bożego piękna ? Niebieski człowiek- przyobleczony i opromieniony światłem poranka wielkanocnego i eschatologicznego wydarzenia Paruzji. „Bóg będzie wszystkim we wszystkich”. Takie przemyślenia towarzyszyły mi kiedy w kujawskim Strzelnie, w dawnym kościele norbertanek oglądałem tympanon północny- zapewne upamiętniający fakt konsekracji świątyni w 1216 roku. Wcale nie trzeba podróżować do Moisac, aby odczytać wzrokiem przekaz średniowiecznej katechezy- której głównym motywem jest „nadzieja nowego nieba i ziemi”. Tympanon wrzeźbiony w ramę trójlistnej rośliny, sfazowany dekorowaną archiwoltą w formie dekorowanej wici roślinnej wychodzącej z lwich paszczy- stanowi ilustrację Kościoła rozpostartego pomiędzy sacrum i profanum, tym co cielesne (grzeszne), a tym co przemienione i wszczepione w Chrystusa. Forma tego dzieła odzwierciedla aspekt trynitarny- Trójca jest źródłem wszystkiego; „Niebo i ziemia, morze, po prostu cały ten świat jest wielką i chwalebną księgą Bożą, w której Bóg otwiera się samym swym milczeniem” (św. Grzegorz Teolog). Przedstawiona rzeźbiarsko scena, zalicza się to typu Maiestas Domini i Rex gloriae stanowiąc niejako serce portalu. Triumfujący Chrystus zasiada na tęczy depcząc infernalny świat złego ducha. Prawą ręką błogosławi, a lewej dłoni trzyma otwartą Księgę Ewangelii. Nad Jego głową możemy uchwycić zstępującą gołębicę- Ducha Świętego wpisaną w symbol ryby. Takie przedstawienie ewokuje źródło życia duchowego, jakim jest sakrament chrztu. Mandorlę podtrzymują aniołowie, jakby zastygli w kontemplacji nieuchwytnej aż do tej pory obecności Osobowego Boga. U stóp postaci anielskich może rozpoznać w dolnej części „migdała” zookefaliczne półpostacie ewangelistów Marka i Łukasza oraz postaci śś. Piotra i Pawła. Na dole wije się draperia pozioma, wężykowata linia- stanowiąc alegorię upływu ludzkiego czasu. „Wtedy otworzy się całe niebo- powie św. J. Chryzostom- rozerwą się bramy sklepionych przybytków i zstąpi jednorodzony Syn Boga w otoczeniu… aniołów i innych mocy, a wszystko będzie pełne trwogi drżenia. Gdy rozstąpi się ziemia, wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek istnieli od stworzenia Adama aż do owego dnia, wyjdą z grobów, a sam Chrystus ukaże się w takiej chwale, że księżyc, słońce i wszelkie ciało skryje się w jasności tego blasku. Jakież słowa wypowiedzą taką szczęśliwość, wspaniałość i chwałę ?”\nŚwięto Podwyższenia Krzyża. Kiedy myślę o najważniejszym znaku chrześcijaństwa, to wydaje mi się, że już tak wiele w tym temacie napisałem. Pisanie o krzyżu wydaje się często mało atrakcyjne (przyzwyczailiśmy się już do widoku kaźni, cierpienia…, kino pozbawiło nas współodczuwania, wszystko zamieniając w groteskową farsę), a nawet politycznie niepoprawne biorąc pod uwagę kontekst naszych czasów. Krzyż, który dla chrześcijaństwa był najważniejszym znakiem wiary, jakoś spowszedniał i został okradziony z należnego mu blasku. Dzisiejsze święto przypomina nam prawdę o odkrywaniu krzyża; poszukiwaniu- tak cesarzowa Helena wiele wieków temu pielgrzymowała do Ziemi Świętej z nadzieją odnalezienia najświętszej relikwii- Drzewa Życia. Pod stosem odpadków odnaleziono trzy drewniane krzyże, a także deskę z tytułem winy: „Jezus Nazareński Król Żydowski”. Pojawił się dylemat, który z tych trzech narzędzi tortur nosił ciało Zbawiciela. Przywołany na miejsce biskup Makary uznał, że prawdziwy Krzyż powinien być zidentyfikowany przez swoją moc, co też wykonano. Każdy z trzech krzyży kolejno dotykał ciała zmarłego człowieka. Ostatecznie trzeci sprawił, że zwłoki ożyły, ten fakt wywołał poruszenie i społeczne zdumienie- cud potwierdził autentyczność krzyża. Według tradycji poniósł go do góry biskup Makary i pobłogosławił nim cztery strony świata. Ten szczególny „przedmiot” został później przeniesiony do bazyliki Świętego Grobu. Jego fragmenty zostały przesłane do wszystkich najważniejszych miejsc chrześcijaństwa na świecie. Aby jeszcze lepiej zrozumieć to podniosłe wydarzenie, które urosło do rangi symbolu i wydarzenia utrwalonego w liturgiczną celebrację Kościoła, trzeba przenieść się w czasie nieco wstecz. To cesarz Konstantyn i ostatecznie jego nawrócenie przyczyniło się do zwrócenia uwagi na drogocenną wartość Krzyża. Jeden z poetów IV wieku napisał: Krzyż „to jest środek ziemi, to jest znak zwycięstwa”. Tak go odczytał rzymski cesarz, kiedy miał stoczyć decydującą bitwę. Opisując wielki, polityczny i religijny przełom swego życia, Konstantyn opowiedział o tym swego biografowi Euzebiuszowi, jak około południa, kiedy słońce zaczynało się obniżać ujrzał na własne oczy świetliste trofeum krzyża na niebiosach. Temu niezwykłemu zjawisku towarzyszył napis, który zapisał się do końca życia w pamięci cesarza: „W tym znaku zwyciężaj”. „Ten otoczony chwałą krzyż, łączący ziemię z niebem, pokryty szlachetnym metalem i upiększony drogimi kamieniami, symbol śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, wyniesiony na wysokościach i panujący na wieki, stał się wzorem dla niezliczonej ilości arcydzieł sztuki, którymi każdy dobrze wyposażony kościół chrześcijański ozdabiał swoje ołtarze”(G. Henderson). Krzyż- znak i największe palladium chrześcijaństwa, przed którym pokolenia chrześcijan z pokorą klękały rzewnie modliły: „Raduj się życiodajny Krzyżu, pobożności niezwyciężone zwycięstwo, bramo raju, wiernych umocnienie, Kościoła obrono, przez którego zniszczenie zostało zniszczone i zlikwidowane, i zdeptana władza śmierci, i zostaliśmy podniesieni z ziemi na niebo…” Chrześcijaństwo nie tylko pochyla się drzewem łaski, ale uwielbia na nim- przytwierdzonego do niego stygmatami miłości Baranka. „Zbawiciel na krzyżu nie jest zwyczajnie zmarłym Chrystusem- napisze pewien teolog prawosławny- jest Kyriosem, Panem własnej śmierci i Panem swego życia. Męka nie wywołała w Nim żadnej zmiany. Pozostaje Słowem, Życiem wiecznym, które wydaje się na śmierć i przezwycięża ją”. W Krzyżu ludzie wierzący postrzegają nade wszystko triumf życia- ocalenie i radość, która przepruwa na wylot matowość zranionego grzechem świata. „Oto Drzewo Życia na którym zwisło Zbawienie Świata”- wyśpiewuje podniośle w Wielki Piątek kapłan ukazując wiernym „Narzędzie” urzeczywistnionej Miłości. Jeżeli miałbym napisać o krucyfiksie, który zrobił na mnie największe wrażenie i wywołał skalę duchowych emocji, to myślę o krucyfiksie namalowanym przez Cimabuego (ok. 1270r.) wykonanym dla kościoła San Domenico w Arezzo. Jak po raz pierwszy zobaczyłem to dzieło in situ, nie mogłem oderwać od niego oczu. „Artysta, pragnąc jednak zachować elegancję postaci Chrystusa rozpiętego na krzyżu, podporządkował wizerunek Ukrzyżowanego ścisłym zasadom proporcji, pojmowanym jak wyraz kosmicznej harmonii i mającym walor mistyczny- kształt krzyża wpisuje się w formę kwadratu, a rozpiętość jego ramion odpowiada wysokości figury Chrystusa… Dramatyzm przedstawienia uwydatnia umiejętne rozłożenie barw. Czarne cienie rysujące się na twarzy i ciele konającego Chrystusa kontrastują z wyrafinowaną kolorystyką pozostałych partii dzieła…” Chrystus cierpiący rozpostarty pomiędzy niebem i ziemią, emanuje niesamowitym spokojem tak bardzo charakterystycznym dla bizantyjskiej ikonografii pasyjnej. Ukrzyżowany Przyjaciel ludzi śpi, ale za chwilę triumfalnie zejdzie z krzyża. Jego konwulsyjnie wygięte ciało przeszyte niewyobrażalnym bólem, zostanie przeniknięte mocą z wysoka. „Cierpienie zniszczyło wszystko. Jedno tylko przetrwało- miłość !”\nAutor: ks. Rafał o 06:11 Brak komentarzy:\nBracia: Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami…\nW wielu rozmowach z różnymi ludźmi, kiedy wymawia się słowo „Kościół”, pierwszym skojarzeniem, które się pojawia- jest stwierdzenie, niczym etykieta- kościół to instytucja. Jakże błędne jest to pierwsze odczucie, powoduje ono już na samym wstępie zamknięcie furtki i zatrzymanie się na tym powierzchownym konstrukcie myślowym. „Wskutek tego niekiedy Kościół- pisał o. I. Congar- był i jest pojmowany w oderwaniu od ludzi, jak gdyby jego istota nie polegała na tym, że tworzą go chrześcijanie.” Nawet przeciętny teolog doskonale rozumie, że eklezjologia jest ściśle usytuowana w antropologii; to wspólnota osób połączona więzami wiary i wszczepiona w Chrystusa- Mistyczne Ciało. Obraz „Ciała” pozwala nam uchwycić tę głeboką więź pomiędzy Chrystusem, a człowiekiem. Orygenes pisał: „Jedynie we wspólnocie wiernych może się znaleźć Syn Boży, ponieważ może żyć tylko wśród tych, którzy są połączeni”. Między Chrystusem a Kościołem istnieje najgłębsza i nierozerwalna więź, wyraża to maksyma św. Augustyna: „Chrystus cały jako głowa i ciało”. Nie można zatem zrozumieć Kościoła w oderwaniu do Chrystusa, tak samo nie można zrozumieć chrześcijaństwa w oderwaniu od wspólnoty braci. Kościół jest całością- zjednoczoną wspólnotą osób, zanurzonych w sakramentalnym źródle Chrztu i obmytych krwią Odkupiciela. „Jest on Boską społecznością i już obecnie- życiem „przyszłego wieku” (P. Evdokmov). Kościół jest „ośrodkiem i organem zbawczego dzieła Chrystusa… jest on przedłużeniem Jego prorockiej, kapłańskiej i królewskiej mocy… Kościół i Jego Założyciel są ze sobą nierozerwalnie powiązani… Kościół jest Chrystusem z nami” (Ch. Androutos). Święta społeczność, która stanowi „Ciało” z „Jego Ciała”; Oblubienica- „Mistyczna Ewa”, wyjęta z boku Nowego Adama. Tak więc chrześcijanin, nie jest członkiem jakieś lepiej lub gorzej prosperującej instytucji w strukturach świata, ale jest członkiem Ciała. A tu chodzi o coś o wiele więcej. „Kto widzi Kościół- przekonuje nas św. Grzegorz z Nyssy- ten naprawdę widzi Chrystusa”. Na samym końcu pozostawiam mądrą przestrogę św. Teofana Pustelnika: „Nikt nie może sam się zbawić i że Pan nakazał połączyć wszystkich wiernych w jednym ciele, którego On jest głową. Ten, kto pragnie swego zbawienia, nie może go osiągnąć poza Kościołem, lecz jedynie żyjąc w Jego łonie”.\nAutor: ks. Rafał o 06:54 Brak komentarzy:\n1 Kor 11, 23- 27\nJa bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę!» Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!» Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie. Tak więc, bracia moi, gdy zbieracie się, by spożywać wieczerzę, poczekajcie jedni na drugich!\nEucharystia o której wspomina św. Paweł, stanowi centrum misteryjnych czynności Kościoła. Pozwala nie tylko przeżyć jeszcze raz wydarzenie obecności Chrystusa- celem liturgii jest przekazywanie życia Pana, który żyje i otwiera wspólnotę wierzących na wydarzenie Paschy. W powtarzanej tajemnicy Wieczernika uobecnia się spożywanie Pokarmu Życia- Ciała Zmartwychwstałego Pana. Pierwsi chrześcijanie tak celebrowali „Wieczerzę Pańską”, jako uprzywilejowane wydarzenie przepełnione świadomością, iż to co się dzieje- tu i teraz- jest kontynuacją paschalnych posiłków z będącym na wyciągnięcie dłoni Mistrzem. To było dla nich tak ważne, że na początku obowiązywała ich ścisła disciplina arcani- należało wszystko, co święte zachować w tajemnicy. Atmosferę tajemniczości w wielu zachowanych liturgiach, stanowił moment wyjścia katechumenów i zamknięcie drzwi. Towarzyszyło temu głębokie przeświadczenie o realnej obecności Chrystusa w przemienionej materii chleba i wina. Ta bliskość była tak wyraźna i oczywista, iż nikt nie miał wątpliwości- Pan uobecnia się w gestach i rytach Kościoła. Wszystko to dokonywało się i utrwalało w sercach wierzących dzięki przyzywaniu Ducha Świętego. Bóg wskrzesił Chrystusa „dla nas” (Rz 4,25). Jego istnienie jest istnieniem zwróconym ku nam. Eucharystia stanowi trwałą formę ukazywania się i obecności paschalnej. Jest sakramentem zmartwychwstania- najbardziej intymnej komunii z osobowym Bogiem. Doskonale i z wielką przenikliwością wyjaśniał to św. Augustyn: „Także i ty, jeśli chcesz mieć życie, czyń to, co oni uczynili, abyś poznał Pana. Przyjęli w gościnę, Pan był podobny do kogoś z dala wędrującego, a oni Go zatrzymali. Gdy przybyli do miejsca, do które zmierzali, rzekli: „Zostań z nami tu, bo dzień ma się ku wieczorowi”. Zatrzymali gościa, jeśli chcesz poznać Zbawiciela: co zabrała niewiara, to oddała gościnność. A Pan przedstawił się przy łamaniu chleba. Nauczcie się gdzie macie szukać Pana, nauczcie się, gdzie macie Go mieć, nauczcie się, gdzie macie Go poznać wtedy, gdy spożywacie !” W książce Życie w Chrystusie, stanowiącej komentarz do sprawowanych przez Kościół sakramentów w tym Eucharystii, Mikołaj Kabasilas pisał: „Święci mogą w tym obecnym świecie nie tylko mieć skłonność i być przygotowani do wiecznego życia w Chrystusie, lecz także już teraz żyć i działać z godnie z nim”. To w sercu liturgii, człowiek staje naprzeciw Boga, w bezpośredniej bliskości i zdumieniu, euforii szczęścia oraz poczuciu spełnienia, że wszystko jest wypełnione cudem Jego miłości.\nAutor: ks. Rafał o 09:03 Brak komentarzy:\n(J 3,16)- w tajemnicy Wcielenia uobecnia się filantropia- miłość do każdego człowieka, wyrażona w cierpliwym poszukiwaniu zagubionej owcy. Bóg szuka człowieka; pragnie ocalić, uzdrowić, podnieść, wskrzesić na powrót do nowego życia. On potrafi „stracić wiele”, jest rozrzutny w miłości i zdeterminowany do końca- przyjmując ostatniego jako pierwszego, potrafiąc grzesznika zawrócić i postawić na drodze ku doskonałości. Dobrze to rozumieli pierwsi chrześcijanie, kiedy na ścianach katakumb tworzyli spójną i najsilniej oddziaływującą na przeżywanie wiary wizualną katechezę. Dobry Pasterz, Piękny Młodzieniec- to nie tylko alegoria szczęścia, której osnową było antyczne wyobrażenie pełnego witalności mężczyzny o cechach boskich. Chrześcijanie interpretowali ten obraz zgoła inaczej- „zmienili sens tej alegorii; przez postać niosącą ratunek zagubionej owieczce sięgając wstecz do psalmów i przypowieści ewangelicznych odnieśli ją w końcu do Zbawiciela Jezusa Chrystusa, od zbawienia- soteria do Zbawiciela- soter. Słusznie zatem uznano w pasterzu niosącym owcę chrześcijańskie zobrazowanie szczęśliwości w zaświatach; dotyczy to oczywiście najstarszego przykładu w rzymskich katakumbach Kaliksta”(F. Deichmann). Najbardziej poruszająca serce jest determinacja Pasterza- szuka do momentu, aż znajdzie. Dlatego opuszcza niebo i zstępuje na ziemię. Dlatego wybiera towarzystwo najbardziej pogardzanych, wykluczonych i zmarginalizowanych- przygniecionych ciężarem grzechu i cierpienia. W tym rozproszonych na bezdrożach, odnajduje bowiem samego siebie. Opuszczając zagubioną owcę, w jakimś sensie Bóg zdradziłby samego siebie; zaprzeczył bezgranicznej miłości. Człowiek również potrzebuje tego, aby być poszukiwanym i ocalonym- wyjętym z otchłani beznadziei i paraliżującego lęku przed samym sobą oraz własną wolnością. „Poza Chrystusem człowiek nie jest ani prawdziwie, ani w pełni człowiekiem. Jest on poniżej swej natury, żyje odcięty od części samego siebie, jest wyalienowany. Tylko stając się bogiem przez usynowienie w Chrystusie, człowiek staje się człowiekiem integralnym, człowiekiem doskonałym, całkowicie zgodnym ze swą prawdziwą naturą. Albowiem nie ma doskonalszej natury ludzkiej jak tylko przez zjednoczenie z naturą boską, co spełniło się w osobie Chrystusa i co każdy człowiek może zrealizować przez upodobnienie się do niej” (J.C. Larchet). Pragnę zakończyć to rozważanie słowami modlitwy pragnienia br. Rogera: „Jezu Chryste, Zbawco wszelkiego życia. Ty cierpisz z tymi, którzy przechodzą ciężkie próby i zawsze przygarniasz tych, którzy na Ciebie zrzucają własne ciężary. Boże, który przynosisz pocieszenie, nawet jeśli zupełnie nie odczuwamy Twojej obecności, Ty jesteś przez Twojego Ducha Świętego- choć niewidzialny, zawsze jesteś z nami”.\nZ przykrością muszę przyznać, że w moim życiu spotkałem wielu „ślepców”- nie mam na myśli ludzi niewidomych, ale raczej religijnych fanatyków i dewiantów. Nie sposób policzyć ilu jest w naszych środowiskach ludzi aroganckich i niestabilnych duchowo, którzy swoje słabości tuszują fałszywą religijnością. Wobec takich osobników, zasadna wydaje się opinia ks. Tischnera: „Religia jest dla mądrych. A jak ktoś jest głupi i jak chce być głupi, nie powinien do tego używać religii i nie powinien religią swojej głupoty zasłaniać”. Każdego człowieka staram się postrzegać jak wielki dar, ale irytują mnie dogłębnie ludzie fanatyczni i ciemni; psuedobraciszkowie moralności, czy grupy obskuranckich klepaczy różańców- którym bardziej po drodze do postawy faryzeuszów, niż do przenikniętych wrażliwością, czy współczuciem uczniów Chrystusa. W tym momencie przypomina mi się sugestywny obraz Petera Brueghla pt. Ślepcy- „Ślepcy, tłumaczeni zazwyczaj jako parabola zaślepienia ludzi ciągnących się wzajemnie do upadku”. Obraz stanowi doskonałą ilustrację- ślepych przewodników ślepych. To obraz przestroga- dla tych, którzy nie zagubili realizmu życiowego. „Najlepszym dowodem prawdziwej wielkości człowieka jest przeświadczenie o własnej małości” (T. Carlye). Taka postawa pozwala na dalekowzroczność i równowagę ducha; spostrzegawczość w penetracji własnego wnętrza. Aby żyć spokojnie i nie wpaść w dół rozgoryczenia- trzeba omijać „ślepców” szerokim łukiem i zabiegać o mądre oczy serca, aby nie stać się wyrywaczem cudzych drzazg.\nAutor: ks. Rafał o 04:03 Brak komentarzy:\nDzisiaj świętujemy dzień urodzin Matki Bożej i nasza myśl zwraca się do Niej; Ona zrodziła się jak powie Ewangelia, nie z pożądania ciała i z pożądania męża- Ona urodziła się z Boga. Ona urodziła się jako ostatnie ogniwo długiego łańcucha ludzi, którzy w ciągu całej ludzkiej historii walczyli: o czystość, walczyli o wiarę i pełnię, walczyli o pobożność, walczyli, aby na pierwszym miejscu w ich życiu był Bóg, a oni oddawali Mu cześć w prawdzie i służyli Mu z całą wiernością… Dzisiaj urodziła się Matka Boża; dzisiaj zaczyna się przezwyciężenie tego podziału, jaki istniał miedzy Bogiem i człowiekiem od momentu upadku: urodziła się Ta, która stanie się mostem miedzy niebem i ziemią; Ta, która stanie się Bramą Wcielenia, bramą otwierającą się na niebo. Dzisiaj będziemy się radować, bowiem nadszedł początek naszego zbawienia; będziemy myśleć o Niej z łaskawością, zadziwiać się Nią i prosić Ją, aby nauczyła nas- być może, nie upodobnić się do Niej, gdyż większość z nas nie może się tego spodziewać- ale kochać Ją z pobożnością, oddawać Jej cześć, tak aby stać godnymi być jednego z Nią rodzaju: rodzaju ludzkiego, z którego urodził się Bóg, dlatego że Ona okazała tak doskonałą wierność.\nAutor: ks. Rafał o 02:42 Brak komentarzy:\nJezus podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: «Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom. Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».\nNigdy nie było mi dane być w Ziemi Świętej. Zawsze mnie intrygowały niestandardowe miejsca- wybierane świadomie przez Chrystusa dla przekazywania najważniejszych treści. Kiedy czytam Ewangelię wybieram się w taką moją osobistą wędrówkę wiary; oczami duszy próbuję uchwycić podniosłość i atmosferę tych fantastycznych miejsc. Łagodne i przestronne wzgórze, sprzyjające gromadzeniu się wielkich rzesz. Z góry widać rozpościerającą się w całej okazałości panoramę jeziora Genezaret. Wszystko jest otulone promieniami słońca, a na horyzoncie można zaobserwować spotkanie nieba z ziemią. W takiej scenerii łatwiej zapadają w pamięć i serce słowa największego kazania Jezusa. W tej lapidarnej wersji Łukasza Nauczyciel wyłoży prostą zasadę życia- najważniejsze kwestie opisujące i charakteryzujące człowieka otwartego na dar wiary. Przemowa rozpoczyna się od błogosławieństw- dobrych życzeń, a kończy się energicznym i pełnym stanowczości wezwaniem do czynu. Wyczuwamy silne przeciwstawienie dwóch wezwań: „błogosławieni” i „biada”. To dwie różne postawy: człowiek otwartego serca i opróżnionego serca z miłości. „Krótsza forma błogosławieństw zapisana u Łukasza uważana jest za bardziej pierwotną. Wyraźniej dochodzi w niej do głosu wymiar społeczny, wzmocniony poczwórnym „Biada”, następującym po czterech błogosławieństwach. Owe „biada” to odwrotna strona błogosławieństw, ich przeciwieństwo. W Ewangelii według św. Mateusza Błogosławieństwa zostały rozwinięte i zinterpretowane. Mają charakter bardziej duchowy. Obydwie wersje wydają się wzajemnie uzupełniać” (W. Hryniewicz). Zwróćmy uwagę, iż odbiorcami tej katechezy byli ludzie najczęściej z marginesu: biedni, pogardzani, doświadczający niesprawiedliwości społecznych, tułający się w pogoni za lepszym życiem. W dzisiejszym czasie, chyba najbardziej żywe wydaje się wezwanie za prześladowanych, znienawidzonych i wykluczonych. W kontekście chrześcijaństwa doświadczającego ucisku, bezradności i agresji- słowa te wydają się umocnieniem oraz pocieszeniem. I Jezus do tego wezwania za cierpiącymi dodaje: „tak bowiem prześladowali proroków”, a cały Kościół jest lub powinien być proroczy, jak to podkreślał Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy. Duch został wylany na Kościół, aby umocnić go w męstwie i w zgorszeniu Krzyża. Prorocy są zapowiedzią „odwróconego świata” Błogosławieństw. „Prześladowania, zniewaga, kalumnie stają się niczym odpryski świata śmierci, który rzeczywiście rozpryskuje się pod naporem królestwa, tak jak na wiosnę pąki pękają pod naporem soków. Aż do końca świata trzeba będzie walczyć z głupotą i nienawiścią, z siłami nicości, lecz tych, którzy się nie zniechęcą- wiedząc, że chwała i sława narodów muszą wejść do nowego Jeruzalem- „niebiosa” nie przestaną ogarniać w najtajniejszej części ich istoty, w „sercu”, powołanym do tego, by „oglądać Boga”. W katechezie błogosławieństw zawiera się nadzieja na przemieniony i przeobrażony miłością świat Boga- w którym zło zostanie unicestwione, a twarze ludzie zostaną przeniknione blaskiem „Słońca nieznającego zachodu”. „W ten sposób nasze istnienie- pisał o. D. Staniloae- zostanie wyzwolone by móc żeglować ku życiu prawdziwemu, ku prawdziwym relacjom… (Chrześcijanie) Staną się pełni prostoty, niczym niewinne dzieci, których nie dotknął grzech. Jest w nich szczerość, pełna niezwykłego zawierzenia się Bogu i ludziom. Porzucili samych siebie, oddając się Bogu i innym. Postępują tak, że zarówno Bóg, jak i ludzie otwierają przed nimi drzwi”.\nAutor: ks. Rafał o 01:36 Brak komentarzy:\nChrystus wpisuje się w duchową tradycję Starego Testamentu; wielkie wydarzenia zawsze poprzedzone były modlitwą na górze. Myślę, że istnieje coś tak bardzo subtelnego i nieprawdopodobnego w sferze przeżycia religijnego- co można określić mianem „mistyki gór”. Tischner pisał: „Góry milczą, wszystko co milczy nadaje się do przechowywania ludzkich tajemnic”. Wzniesie i bliskość Ojca, pozwalały Chrystusowi- spokojnie rozmyślać nad życiem mężczyzn, którzy mieli być wezwani po imieniu. Zawsze kiedy trzeba podjąć ważną decyzję, Chrystus udaje się w miejsce osamotnienia; nie jest to miejsce planowania, czy konstruowania programów, ale przestrzeń duchowego rozeznania- pełnego miłości spojrzenia na ludzkie sprawy. Apostołowie naśladując swojego Mistrza w chwilach osobistych napięć, chwilowych porażek czy rozczarowań, będą uciekać od ubitej ziemi pod stopami i wchodzić na szczyt. Mistyka głębi, będzie postrzegała wspinaczkę jako proces duchowej metamorfozy- wstępowania mistycznego. „Ten, kto wspina się, nie przestaje zaczynać ciągle od początku, a tym początkom nie ma końca. Nigdy ten, kto się wspina, nie przestaje pragnąć tego, co już zna” (św. Grzegorz z Nyssy). Całe życie człowieka jest wypatrywaniem przesłoniętego tajemnicą szczytu- miejsca tęsknoty- oczekiwania na bliskość mozolnie wybieranej każdego dnia Miłości.\nAutor: ks. Rafał o 23:55 Brak komentarzy:\nTłumy wędrujące za Chrystusem, musiały w pewnym momencie być bardzo uciążliwe. Nie obeszło się bez słów, które mają swój ciężar gatunkowy. Łatwo jest wędrować za Mistrzem, być świadkiem wielu znaków i cudów; ale jakże trudno jest porzucić swoje życie, zmienić wektor myślenia, działania, czy postrzegania rzeczywistości. W końcu następuje taki moment, że trzeba podnieść własny krzyż, włożyć na ramiona i wyruszyć w najmniej przewidywalną, a może nawet niebezpieczną drogę. W pewnym momencie można poczuć się zaskoczonym, ponieważ znajdziemy się w samym centrum duchowej wojny. Prawdziwy chrześcijanin nie stoi w miejscu- przyjmując postawę świętej obojętności, ciągle jest gotowy na przygodę, niczym żołnierz oczekujący rozkazu wymarszu. Uczeń przemieniony ewangelicznym słowem, będzie wiedział w jaki sposób i gdzie odnaleźć ślady, po który przeszedł Jezus z Nazaretu. Wyrzec się wszystkiego- jakie to trudne, bolesne i oczyszczające zarazem. Porzucenie umeblowanego świata, własnych pragnień, projektów i zabezpieczeń- to brzmi jak szaleństwo. Ale właśnie o taki rodzaj szaleństwa chodzi Panu ! Taka postawa wymaga odwagi i porzucenia pokusy oglądania się wstecz. Bóg nie chce słuchać naszych wygodnych monologów, nieustannego tłumaczenia się i usprawiedliwiania. Jeśli natomiast przedstawimy Mu trudny, odważny, dalekosiężny projekt, Bóg będzie pozytywnie zaskoczony. Chętnie stanie się „wspólnikiem” tak wielkiej sprawy. „Ludzie naśladują innych z różnorakich powodów: jedni czynią tak, by się podobać tym, których naśladują, ponieważ sprawia im to przyjemność, inni wreszcie gdyż ciągną z tego korzyści. My chrześcijanie- pisał Tichon Zadoński- powinniśmy naśladować Chrystusa, naszego Pana, ze wszystkich tych powodów razem wziętych. Kiedy naśladujemy Chrystusa, jest Mu to miłe. On tego pragnie jednak nie dla siebie samego ile dla naszego dobra”. Zatem odwaga otwiera serce na zrozumienie, że żyć nie oznacza jedynie iść, czy kroczyć do przodu, oznacza także akceptację bycia powołanym i posłanym- tzn. zespolonym ściśle krzyżem Pana. Zakończę pięknymi słowami Matki Teresy z Kalkuty: „Możemy stać się ludźmi wielkiej świętości, jeśli tylko będziemy tego chcieli”.\nAutor: ks. Rafał o 01:17 Brak komentarzy:\na On spełni pragnienia twego serca (Ps 37, 3-4)\nJakim pocieszeniem są słowa natchnionego Psalmisty, który potrafi słowami uwielbienia podnieść na duchu- wznieść się ku górze. Czasami tyle spraw nas przygniata i nie pozwala odkrywać w drobiazgach codzienności momentów szczęścia. „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni…”, powiedział Chrystus w najpiękniejszym i porywającym serce słuchaczy kazaniu na Górze. „Możliwe jest- zauważa św. Jan Chryzostom- być pogrążonym w smutku z powodu swoich grzechów i być radosnym z powodu Chrystusa”. Często nawet nie chodzi o grzechy, ale o trudną, twardą, uwierającą rzeczywistość w której nieprzewidziane sploty wydarzeń mogą przeniknąć wnętrze człowieka smutkiem. „On spełni pragnienia twego serca”- Bóg wyprowadzi smutek z twojej duszy i udrożni kanały szczęścia. „Smucenie się oznacza przede wszystkim uświadomienie sobie, że człowiek nosi w swoim wnętrzu serce z kamienia i że to serce z kamienia trzeba rozkruszyć. Nasze lęki, troski, nasze bezustanne poszukiwania wrogów, na których przerzucamy część własnej winy, wszystko to skrywa głęboko zakorzeniony lęk, który obnażają łzy smutku… Wówczas, w świetle wiary, jeszcze głębiej odkrywamy Boga wcielonego i ukrzyżowanego, który już na zawsze stoi miedzy nicością a nami. Wtedy pojawiają się łzy wdzięczności, łzy radości” (O. Clement). Najbliższa mi osoba widząc, że jestem czymś zafrasowany, przygnębiony, często mi powtarza: Nie przejmuj się, Bóg jest większy niż to, co teraz przeżywasz. Bóg jest wielki ! W takich momentach objawia się Bóg, a człowiek przyjmuje słowo Jego pocieszenia, uznaje Jego wolę i wraca na uprzednio obrany kurs. Powtarzam sobie każdego dnia słowami starca Makarego z powieści Dostojewskiego pt. Młokos: „Wszystko jest w Tobie, Panie, i ja jestem w Tobie, przyjmij mnie…” Wtedy matowość życia odchodzi w zapomnienie, a powraca radość istnienia !\nAutor: ks. Rafał o 07:57 Brak komentarzy:\nBracia: Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane: «On udaremnia zamysły przebiegłych» lub także: «Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców». Niech się przeto nie chełpi nikt z powodu ludzi! Wszystko bowiem jest wasze: czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe, wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga.\nRozpoczęcie kolejnego roku szkolnego. Obawy i zmagania nauczycieli z coraz bardziej nieuchwytnym i wymykającym się poznawczo młodym pokoleniem. Rozterki i napięcia uczniów dla których szkoła jest często nieuniknionym oraz przymusowym etapem życia. Z sentymentem wracam do mojej edukacyjnej młodości; wydaje się, że wtedy wszystko było łatwiejsze, bardziej proste i pozbawione mnóstwa niepotrzebnych rytuałów czy opakowań. Szkoła przekazywała wiedzę, a co najważniejsze mądrość- opartą na autorytecie doświadczonych ludzi. Nie było rankingów, słupków, wyścigów po wyniki…, kombinowania i udowadniania czegokolwiek. Człowiek uczył się dla siebie; pokonywał kilometry do różnych bibliotek, nasłuchiwał świata, rozglądał się z ciekawością, stawiając te odwieczne filozoficzne pytanie: dlaczego ? Każdy jakoś podświadomie wiedział, że zdobyta mądrość jest wartością, która nie dewaluuje się. Potrafiłem się zadziwiać najmniejszymi sprawami, szukając mozolnie odpowiedzi na zadane kwestie, czy problemy. Nawet trud zdobywania wiedzy był pozbawiony szczególnych napięć, stresów i niepotrzebnych stanów psychicznych mogących naruszyć w posadach zdrowie człowieka. W dzisiejszych szkołach pozostała tylko sucha wiedza- wklejana i importowana do głów w różnych opakowaniach i zmieniających się z prędkością światła podręcznikach i podstawach programowych. Zestresowani nauczyciele i uczniowie skazani na siebie niczym rozbitkowie- dryfujący wspólnie- jak na obrazie Gericaulta pt. „Tratwa Meduzy”. Gdzie wspólnie dobiją ? Szkoła dwudziestego pierwszego wieku. Tony biurokracji i makulatury, pochłaniają edukacyjne projekty, chwyty marketingowe; wszystko, aby urzeczywistnić marzenia biurokratów siedzących gdzieś wysoko za biurkiem i snujących wizję liberalnej wszechnicy wiedzy. Znaleźć dzisiaj mądrego i elokwentnego belfra mówiącego poprawną polszczyzną, graniczy z tym samym pragnieniem, które miał filozof Diogenes szukając z pochodnią człowieka. Odnaleźć ucznia siedzącego u stóp poczciwego mędrca- zasłuchanego z namiętną wrażliwością i przenikliwością, staje się bezpłodnym roztrząsaniem zamierzchłych czasów. „Jesteśmy jak karły na barkach olbrzymów”- powtarzał ze średniowieczną łagodnością Bernard z Chartres. Wszystko jakoś skarłowaciało, a pamięć o olbrzymach przeszła w sferę zapomnianego mitu. Dysonans- nastąpiło tragicznie rozmycie, a może erozja…; a młodzież zamiast być mądrzejsza, stała się bardziej egoistyczna, próżna, rozbita wewnętrznie i otumaniona internetem. Miał rację Gogol kiedy mówił: „Gdyby ludzie byli mądrzejsi, nie byłoby wcale egoistów”. Gdzie się podziała kuźnia mądrości-przenikliwość Salomona, scholarchat Platona i lykejon Arystotelesa- mądrość Jerozolimy i Aten ? Czy pozostały tylko zgliszcza i peryferia tych dawnych szkół ? Proudhon pisał: „Prawdziwa szkoła to warsztat pracy”, a ta dzisiejsza to jako tako prosperująca firma. W każdym bądź razie nie można poddać się narzekaniu i penetrowaniu zamierzchłej historii; trzeba stanąć naprzeciw nowych czasów i wyzwań. Trzeba prometejskiej determinacji, aby przebić się przez szczelne schematy i kuratoryjne dywagacje; wzbić się ku mądrości- tej boskiej- czyniącej życie człowieka bardziej szczęśliwym. Zakończę profetycznymi słowami poety Norwida: „Bo nie jest światło, by pod korcem stało. Ani sól ziemi do przypraw kuchennych; Bo piękno na to jest, by zachwycało Do pracy; praca- by się zmartwychwstało”.\nAutor: ks. Rafał o 00:16 Brak komentarzy:\nDn 7,9-10.13-14Patrzałem, aż postawiono trony, a P...\nŁk 9, 57-62GdyJezus z uczniami szedł drogą, ktoś p...\nUroczystąWieczernią Kościół Wschodni rozpocząłcel...\nJezusowi nie chodzi o to, aby nasprzede wszystkim ...\nPs 90 Nasyć nas o świcie swojąłaską, abyśmy prze...\nPs 144 Panie, czym jestczłowiek, że troszczysz się...\nKoh 1, 2-11 Marnośćnad marnościami, powiada Kohel...\nMt 9,9-13GdyJezus wychodził z Kafarnaum, ujrzał cz...\nŁk 8, 16-18Jezuspowiedział do tłumów: «Nikt nie za...\n1 Kor 15, 35-37. 42-49Bracia:Powie ktoś: A jak zm...\nJ 3,13-17 Jezuspowiedział do Nikodema: „Nikt nie ...\n1 Kor 12, 12-14. 27-31aBracia:Podobnie jak jedno j...\n1 Kor 11, 23- 27Jabowiem otrzymałem od Pana to, co...\nŁk 15, 1-10Wowym czasie przybliżali się do Jezusa...\nŁk 6, 39-42Jezus opowiedział uczniom przypowieść: ...\nDzisiajświętujemy dzień urodzin Matki Bożej i nasz...\nŁk 6, 20-26Jezuspodniósł oczy na swoich uczniów i ...\nŁk 6, 12-19Pewnegorazu Jezus wyszedł na górę, aby ...\nŁk 14, 25-33Wielkietłumy szły z Jezusem. On odwróc...\nMiejufność w Panu i czyń to, co dobre, a będzies...\n1 Kor 3, 18-23Bracia:Niechaj się nikt nie łudzi. J...


kultura.wiara.pl » Ukryty za symbolem\n„Sztuka dzisiejsza szuka siebie, sztuka religijna Boga” – pisał Jacek Malczewski. Właśnie obchodzimy 160. rocznicę urodzin ojca polskiego symbolizmu.\n160. rocznica urodzin Malczewskiego to świetna okazja do takiego odkrywania. Jak wiele jest jeszcze białych plam w naszej wiedzy o tej postaci, pokazuje chociażby otwarta niedawno wystawa w Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, rodzinnym mieście artysty. Do stałej ekspozycji jego dzieł dołączyło tam teraz 15 prac z kolekcji prywatnych. Jest wśród nich m.in. obraz „Chrystus i jawnogrzesznica” – jedno z najwybitniejszych dzieł malarza, namalowane w 1910 r. i niezwykle rzadko pokazywane publicznie. Można oglądać „Akt” – niedokończony mistrzowski portret żony Marii – ale i portrety dwóch innych kobiet: Wandy Karczewskiej, młodzieńczej miłości artysty, oraz Marii Balowej, jego wieloletniej muzy. Ciekawym nabytkiem radomskiego muzeum jest fotograwiura wykonana w 1894 r. w Chicago na podstawie oryginalnej pracy Malczewskiego „Śmierć wygnanki”. Obraz inspirowany jest poematem Juliusza Słowackiego „Anhelli” i przedstawia tytułowego zesłańca na Sybir, opłakującego zmarłą wygnankę Elenai. Oryginał znajduje się obecnie w amerykańskim stanie Indiana, więc mało który znawca twórczości Malczewskiego miał okazję widzieć\ngo na własne oczy.


nie wytrzymuję sama z sobą. - Wizaz.pl\nnie wytrzymuję sama z sobą.\n2011-05-06, 14:42 #1\nJak w tytule, nie wytrzymuję z sobą. Wyglądam nijak, bezbarwnie, źle się ze sobą i swoim wyglądem czuję. Już pomijam budowę ciała, która jest dość nieproporcjonalna. Z twarzą jest jeszcze gorzej. Uważam, że mam jasną cerę, ale mimo to zawsze kupuję za ciemne podkłady, nie potrafię sobie dobrać odpowiedniego odcienia. Nie wiem, jakie kolory w makijażu by do mnie pasowały. Nie wiem też co zrobić z włosami, bo rudość mi się znudziła (cięcie też zresztą nudne ). Marzy mi się taka ognista czerwień, coś jak Michał Wiśniewski, ale nie wiem czy to coś da. Zastanawiałam się też nad jakimś jasnym, naturalnym blondem. Poza tym, planuję zapuszczać włosy, dbać o nie jak najlepiej, chociaż nie zawsze mi to wychodzi - mam skórę głowy skłonną do podrażnień i niestety łupieżu, co dyskwalifikuje wiele szamponów. Nie wiem już co robić, poradźcie coś, żebym nie wyglądała tak bezbarwnie.\n1. loki (niestety nie naturalne, moje włosy są proste jak druty -,-)\n2. moje włosy jakiś rok temu, króciutkie.\n3. tego nie skomentuję, po prostu chodziło mi o pokazanie długości włosów\n4. mój kolor (zdjęcie robione na szybko, dosłownie przed chwilą).\nI co, poradzicie coś?\nZdjęcie0126.jpg (110,4 KB, 336 załadowań)\nP8020030.jpg (55,8 KB, 297 załadowań)\nZdjęcie4853.jpg (31,7 KB, 413 załadowań)\nP5060327.jpg (119,7 KB, 837 załadowań)\n2011-05-06, 21:12 #2\nDot.: nie wytrzymuję sama z sobą.\nczerwień, ala Wiśniewski odradzam z miejsca, nie doda to wyrazy twojej twarzy, a jedynie oszpeci. problemem nie są włosy. one są bardzo ładne widać, że zdrowe i zadbane.\nproponuję zmienić oprawki okularów na mniejsze i nie takie kanciaste, albo zacząć nosić soczewki.\nBRWI (i rzęsy)- za jasne i do lekkiej regulacji. proponuję zacząć je podkreślać tzw. henną- ja jestem wierna krakowskiej "Kamie", dobry jest podobno "refectocil", ale sama nie probowalam nigdy. wazne zeby Kame trzymac na wloskach dluzej niz to podane na opakowaniu i na swiezej wodzie utlenionej robic. mozna tez przyciemniac kredką lub cieniami (u Ciebie brązowymi).\nMAKIJAŻ od dziś zrezygnuj z niebieskich cieni-zupelnie nie pasują do tych rudych włosów, nie dodają wyrazistości. proponuję eyeliner lub kredkę i poćwiczyć robienie pięknych kresek, bo masz powieki idealne do eyelinera.\nruda.jpg (120,0 KB, 537 załadowań)\n2011-05-06, 21:25 #3\nA skoro nie czerwień, to jaki inny kolor włosów by do mnie pasował? Ruda jestem od dwóch lat i naprawdę powoli zaczyna mnie drażnić ten kolor. Za to niebieskie cienie przez przypadek znalazły się na moich powiekach.\nBardzo dziękuję za rady. Ktoś jeszcze?\n2011-05-06, 21:47 #4\na jaki jest twoj naturalny kolor wlosow? czyzby nie blond? cos mi sie wydaje, że wlasnie w blondzie będzie Ci ladniej. pomysł z zapuszczeniem włosów oczywiście popieram- masz owalną twarz bez wyraźnie zaznaczonych kości policzkowych-krótkie włosy ją trochę poszerzają. na pewno jest Ci dobrze w upiętych włosach, lub w takich przynajmniej do ramion, lub dluzszych\n2011-05-07, 09:18 #5\nMój naturalny kolor włosów to średni brąz.\nTak, właśnie ostatnio zauważyłam, że wyglądam "znośnie" w upiętych włosach, więc często je spinam, zwłaszcza w cieplejsze dni.\n2011-05-07, 15:40 #6\nBrwi! Brwi mi tu psują wszystko.\nTrzeba je wyregulować i henna, tak jak doradziła Holly85.\n2011-05-07, 20:18 #7\nDzięki dziewczyny W poniedziałek lecę po hennę.\nMożecie mi jeszcze mniej więcej powiedzieć jakim jestem typem urody? Dodam, że mam niebiesko-szare oczy (bo słabo to widać na zdjęciach), naturalne włosy, jak już wcześniej mówiłam, to średni brąz.\nI może ktoś jeszcze mi pomoże?\n2011-05-07, 21:57 #8\nCzerwony na 100 % odpada, na prawde niewielu osobom pasuje, poza tym podkresla wszelkie niedoskonalosci cery itp, same minusy postawiłabym raczej na delikatny, jasny brąz, natura przewaznie wie co robi fajnie, ze masz proste wloski, wygladaja bardzo ladnie i zdrowo proponuje zapuscic, z pewnoscia dodadza kobiecosci i uroku\nDo tego wytuszuj rzesy, plus brazowa kredka - to taka delikatna wersja makijazu do tego moze byc bezowy cien plus podkreslenie kosci policzkowych rozem lub brazerem, na usta jasny blyszczyk albo na codzien poprostu pomadka.\nBrwi tak jak dziewczyny radzily - lekko wyregulowac, natomiast z henna badz ostrozna, alby efekt nie byl przerysowany.\nTakie male zmiany na pewno przyniosa ogromny efekt i poprawe samopoczucia tak samo jak starannie zrobiony manikiur czy jakis nowy, dziewczecy ciuszek Twoja uroda zdecydowanie ma potencjał, wystarczy ją odpowiednio podkreślić\nAha i jezeli jest to mozliwe, pomysl nad soczewkami - niesamowita wygoda, koszt nie jest taki wielki ok. 20 zl miesiecznie. Sama nosze i jestem mega zadowolona. A jesli nie soczewki to moze jakies modniejsze/ o nowoczesniejszym ksztalcie okulary?\n2011-05-07, 22:05 #9\n20 złotych? Aż mnie to zaciekawiło. Mogłabyś podać mi firmę tych soczewek, tutaj albo chociaż na PW?\n2011-05-07, 22:20 #10\nsa ta soczewki do noszenia w trybie miesiecznym pure vision firmy bausch & lomb Niska cena, poniewaz kupuje je na allegro, oczywiscie od dobrych sprzedawcow, najczesciej sklepow. U optyka rzeczywsicie sa drozsze. Bardzo dobrze mi sluza, polecam z czystym sumieniem\n2011-05-08, 00:33 #11\nwiesz co.. wpisz moze w google Scarlett Johanson i pooglądaj zdjęcia tej dziewczyny- zobacz w jakich farbach wygląda najkorzystniej (w brązie, który jest jej naturalnym i blondzie) masz podobny typ urody.\nzauważ jak podkreśla makijazem oczy i brwi w zaleznosci od koloru wlosow.\ntak teraz myślę, że chyba lepiej będzie jak zrezygnujesz z rudego\n2011-05-08, 12:15 #12\nPoza tym, wybierz się na regulację i hennę brwi do dobrej, najlepiej poleconej kosmetyczki. Jeśli to pierwszy raz, sama lepiej nie próbuj.\n2011-05-08, 14:33 #13\nJa nawet u optyka soczewki z bausch & lomb kupuję za 20zł jedna\n2011-05-08, 17:31 #14\nDzięki dziewczyny za wszystkie rady.\nHolly85, patrzyłam zdjęcia Scarlett i bardzo podoba mi się jej wygląd w blond włosach. Chciałabym mieć podobny kolor, coś takiego, chociaż zdaję sobie sprawę, że trzeba lecieć z takim pomysłem do fryzjera, bo w domu raczej nic nie zdziałam (chyba, że rozjaśniaczem, ale nigdy nie wiadomo jak wyjdzie). Widziałybyście mnie w takim kolorze?\n2011-05-08, 22:55 #15\nja uważam, że blond przy Twoim typie urody (jasna karnacja, brwi, oczy) będzie pasować, tylko pamiętaj, że blond wymaga wiele pracy:\n-częste farbowanie, bo odrosty wyglądają paskudnie i są wyjątkowo widoczny na ciemnych włosach.\n-rozjasnianie niszczy bardzo włosy, więc wkrótce zamiast takich włosów jak masz możesz mieć połamane, przesuszone włosy i nie uda Ci się ich zapuścić\n-jesli rudy byl trwałą farbą to prawdopodobnie będziesz jeszcze musiala sciągać kolor.. pewna nie jestem, moze niech wypowie się fryzjerka.\nmogłabyś wstawić zdjęcia w naturalnym odcieniu włosów? takie żeby było zrobione w naturalnym oświetleniu, albo najlepiej oddawało rzeczywiste kolory??\n2011-05-09, 22:41 #16\na moze taka fryzura by cie interesowała http://i2.pinger.pl/pgr477/8f8118e90...4b3b0b55/1.jpg\n2011-05-13, 15:46 #17\nWłaśnie o to chodzi ze na allegro tyle, może 22 zł płacę za parę + przesyłka ale zamawiając na kilka miesięcy bardzo się opłaca\nPrzepraszam autorkę wątku za offtop\n2011-06-26, 13:33 #18\nDopiero niedawno zmieniłam kolor włosów - na blond. Bardzo dobrze się czuję w tym kolorze. Teraz znowu mnie naszła ochota na zmiany, bardzo chętnie bym zmieniła kształt fryzury, ale nie mam pojęcia na jaki. Nie chcę skracać włosów, w każdym razie nie aż tak bardzo. Doradzicie?\nWrzucam zdjęcia mojego blondu. Przekłamane trochę kolory, normalnie moje włosy są ciut bardziej ciemne. Bardzo przepraszam z góry za jakość.\nP6240367.jpg (75,8 KB, 148 załadowań)\n2011-06-26, 14:10 #19\no wiele ładniej, wrzuć może jednak lepsze zdjęcie, bez takich przerobek na kolorach. zrob sobie zdjęcie z wieksszej odleglosci, za pomocą samowyzwalacza. najlepiej przodem, i jedno z profilu., mozna bedzie ocenic dlugosc szyi, realny ksztalt twarzy itd, zdjecia z bliska przeklamują perspektywę.\n2011-06-26, 15:21 #20\nNie zwracajcie uwagi na twarz, bo nie wyspałam się dzisiaj. I tak, wiem, mam grubą szyję.\nP6260340.jpg (112,1 KB, 162 załadowań)\nP6260341.jpg (98,6 KB, 126 załadowań)\nP6260343.jpg (113,1 KB, 79 załadowań)\nP6260344.jpg (103,0 KB, 83 załadowań)\n2011-06-27, 09:15 #21\nMoim zdaniem o niebo lepiej niż w przypadku tego miodowego odcienia.\nChociaż może te włoski są trochę zbyt żółte?\nJa bym je trochę ochłodziła, np. srebrną płukanką.\nNo i BRWI - naprawdę wymagają ogarnięcia...!!\n2011-06-27, 09:44 #22\ntak, też powielam - brwi, brwi, brwi !\nTylko radze poogldac trochę filmików na youtube o tym jak je regulować żebyś sobie krzywdy nie zrobiła.\nPrzy okazji polecam tez pesetę KOBO. Genialna ! Łapie wszystkie włoski, nawet najkrótsze.\nJezeli chcesz cos zmienić w sobie to moze pooglądać trochę inspiracji.\nMnie to zawsze pomaga. Spedziłam rok czasu na blogu, a ja kompletnie zmieniłam swój styl.\nI jeszcze jedno - masz cere godną pozazdroszczenia )\n2011-06-27, 11:43 #23\nkoniecznie zrób te brwi i rzęsy tak jak wyżej zrobiłam symulację, włosy są chyba odrobinę zbyt żółte-zbyt ciepłe, (dopuszczam też myśl, ze to efekt aparatu). farba albo się wypłucze, albo możesz zrobić płukankę-ona zniweluje żółty odcień.\nnajwięcej da Ci zrobienie brwi- ich przyciemnienie i rzęs także.\naha przy krótkiej, bądź jak to piszesz-grubej szyi lepiej jest nosić wydekoltowane bluzki- dekolty w trójkąt-tzw "serek", okrągłe, unikaj takich bluzek w jakiej zrobilas sobie te zdjęcia\n2011-06-27, 13:47 #24\nNie bijcie za te brwi, po prostu o tym kompletnie zapomniałam! Chociaż na co dzień, jak gdzieś wychodzę, to staram się pamiętać o przyciemnieniu brwi kredką, zawsze to jakiś efekt.\n[/COLOR]aha przy krótkiej, bądź jak to piszesz-grubej szyi lepiej jest nosić wydekoltowane bluzki- dekolty w trójkąt-tzw "serek", okrągłe, unikaj takich bluzek w jakiej zrobilas sobie te zdjęcia\nTa bluzka z tych zdjęć to taka "po domu", w życiu bym nawet w niej nie wyszła. Bluzek z dekoltem w trójkąt mam dużo i często je noszę, więc przynajmniej z tym nie mam problemu\nDziękuję Wam bardzo za rady!\n2011-06-28, 00:57 #25\nNie lubię, kiedy ktoś mówi, że jasne brwi koniecznie trzeba przyciemniać. g*wno prawda. Jeżeli ktoś naturalnie ma jasne brwi, to nic innego, jak tylko powinien dobrać odpowiednio jasny kolor włosów. Wtedy wszystko wygląda natralnie tak jak powinno.\nChyba, że osoba taka chce farbować na ciemniejsze kolory, wtedy myślę, że powinna podfarbować brwi, nigdzie indziej.\nCo do Twoich włosów, myślę że powinnaś je zapuścić. Czerwień nie jest dla ciebie odpowiednia. Rudy może i byłby ładny, ale po zafarbowaniu na taki kolor brwi. Ale myślę, że albo brąz, średni nie ciemny, i pomyśl o jasnym blondzie, nie platynowym, tylko takim naturalnym.\nI moim zdaniem obowiązkowo podkreśl oczy przynajmniej czarnym tuszem do rzęs bo w ogóle ich nie widać.\nPrzez to człowiek nie skupia się na Twojej twarzy, tylko właśnie na włosach, które nie są nie wiadomo jak piękne.\nNa prawde przemyśl to.\n2011-06-28, 23:54 #26\na to trzeba tak ostro? To moze lepiej poradzisz co zrobic by i wlosy byly "nie wiadomo jak piekne" tak przeglądam watki na metamorfozach i zwróciłam uwagę, że styl Twoich wypowiedzi jest bardzo zgryzliwy, chociaz jest w nich wiele przydatnych informacji. Mysle, że dziewczyny i tak duzo kosztuje zamieszczanie zdjęć tutaj, więc po co z taką złością sie odnosić.\n2011-06-29, 00:16 #27\nMylisz pojęcia dziewczyno szczerości ze zgryzliwością ale ten temat nie jest o mnie więc łaskawie nie pisz tutaj swoich prywatnych spraw.\nCo do koleżanki, a po co mam jej mówić coś, co byłoby nie prawdą? Mnie się nie podobają, ja mam ideał piękna długich włosów więc dla mnie te są przeciętne, to moja wypowiedz, dziewczyna się pyta więc ja odpowiadam tak jak i wiele dziewczyn to co widzę i co mnie się wydaję.\nJa też założyłam tutaj wątek metamorfozy, każdy może go skomentować, i jeżeli ktoś powie mi że moje włosy są do dupy to również się nie obrażę. Więc zapraszam, pokomentuj byleby szczerze a nie z zawiścią.\nTrochę dystansu nie każdy musi być milusi i wszystkim dookoła przytakiwać.\nJeżeli komuś się to nie podoba to wybaczcie, ale myślę że niczym nie zawiniłam i powinniście to uszanować, bo moja wypowiedz jest tylko jedną z wielu, które odpowiadają na to o co dziewczyna zapytała.\n2011-06-29, 08:57 #28\nMam wrażenie że to jednak Ty mylisz te pojęcia Można sobie niektóre teksty darować jesli nie są niezbędne a mogą kogoś zranić Tego typu teksty i sposób wypowiedzi jest już złośliwy/zgryźliwy/niemiły a już napewno nie wprowadza nic nowego. Jeśli masz jakieś rady dla kogoś na jakiś temat (tu włosów) to wystarczyło zaproponować jakąś fryzurę w której byś widziała koleżankę a nie napisać ze to i to ma brzydkie - tak to każdy potrafi\nZ tego co czytałam w Twoich wypowiedziach, to widać, że masz wiedzę na tematy w których się wypowiadasz (co doceniam), ale ich styl i wygłos pozostawia wiele do życzenia. Konstruktywna krytyka nie jest Twoją mocną stroną niestety. Nie obrażaj się bo nikt tu Cię nie chce atakować , po prostu wszystkie tu chcemy żeby dziewczyny które proszą o pomoc dobrze się tu czuły. Ja sama wiem ile mnie kosztowało zamieszczenie fotek (zwłaszcza tych bez makijażu) i gdybyś do mnie napisała coś w tym stylu to zrobiłoby mi się przykro\nPrzepraszam za offtop ale czułam potrzebę wypowiedzenia się w tym temacie.\nA według mnie założycielka wątku ma śliczne(!!!) włosy , gładkie, grube, gęste wystarczy zmienić kolor i cięcie - ja bym widziała jakiś delikatny brązik i cieniowane włosy okalające twarz


Świętochłowice - Gastro Paczka Świętochłowice - Gastro Paczka\nSmaczny, wygodny, zdrowy, a przy tym tani catering dietetyczny Świętochłowice? Tylko Gastro Paczka! Zajmujemy się przygotowywaniem diet pudełkowych i dostarczaniem ich na terenie Świętochłowic. Dzięki temu nie musisz gotować, a posiłek możesz zjeść gdziekolwiek chcesz. Nie musisz zamawiać jedzenia w restauracjach, a możesz zachować restauracyjny smak i jakość dań.\nJeśli interesuje Cię rozsądna, smaczna i skuteczna dieta, która pozwoli Ci bez wysiłku wrócić do formy, zrzucić zbędne kilogramy lub poprawić kondycję zdrowotną – zapraszamy do nas. Catering pudełkowy Świętochłowice to gwarancja zadowolenia i szybkich rezultatów.\nW naszej ofercie znajduje się sześć diet – mamy opcję dla wegan i osób jedzących mięso, mamy coś bezglutenowego, ale też diety dla osób, które nie mają specjalnych wymagań żywieniowych. Serwujemy pyszne i zawsze świeże zestawy posiłków na cały dzień. W zależności od tego, o jakiej porze dnia potrzebujesz posiłku, możesz wybrać jeden z ośmiu wariantów diety.\nPamiętaj, że dajemy Ci nie tylko jedzenie. Dajemy Ci wymarzoną sylwetkę, lepsze samopoczucie i znacznie więcej wolnego czasu.\nChcesz zamówić catering pudełkowy Świętochłowice?\nAby złożyć zamówienie na catering pudełkowy Świętochłowice wejdź na naszą stronę do zakładki „Zamów online”. Tam określ rodzaj diety i jej wariant, a także dzienną kaloryczność swoich posiłków. Określ też czas trwania diety i dni dostawy. Co ważne, możesz dowolnie, wedle własnych upodobań, ustalić harmonogram swoich dostaw, kierując się trybem życia i rytmem dnia. Chcesz zrobić kilka dni przerwy? Nie ma sprawy. Chcesz zamówić dietę z weekendami? Da się zrobić. Wystarczy zaznaczyć to, podczas składania zamówienia. Twoja wygoda to dla nas priorytet, dlatego zrobimy, co w naszej mocy, by sprostać Twoim oczekiwaniom. Tani catering dietetyczny Świętochłowice – serdecznie zapraszamy!


Dziś kolekta remontowa. W związku z tym, że bierzemy kolejny kredyt na spłacenie remontu kościoła w Iławie – ośmielam się zwrócić z prośbą o pomoc w przygotowaniu pieniędzy na spłatę tego remontu. Wpłat można dokonywać na numer konta, które znajdziemy w gazetce parafialnej. W przyszła niedzielę kolekta na WSD i Kurię w Opolu.\nJak zawsze chcemy też z dziećmi kolędować przy żłóbku Jezusa Chrystusa – jako, że Świętych Młodzianków przypada w poniedziałek – to zapraszam dziś na godzinę 15:00 do kościoła jak co roku, by wspólnie śpiewać na cześć Pana Jezusa. Każdy, kto gra na jakimś instrumencie, może również przynieść swój instrument i zaprezentować nam kolędę.\nW czwartek zakończenie Roku Pańskiego 2020. Zachęcam do wspólnego uczestnictwa w Eucharystii o godzinie 17:00, by dziękować za wszystko, nawet za to, co było dla nas trudne i bolesne.\nW piątek (01.01.2021) uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. W tym dniu obchodzimy 54. Światowy Dzień Modlitw o Pokój.\nW tym tygodniu przypada pierwszy piątek i sobota miesiąca. Po mszy o godzinie 11:00 zmiana tajemnic różańcowych. Odwiedziny chorych były przed świętami – dlatego następne planuje w lutym – zobaczymy, co z moich planów wyjdzie.\nRok 2021 w Kościele powszechnym przeżywany będzie jako Jubileuszowy Rok Jakubowy. W Santiago di Compostella, a także w wybranych kościołach stacyjnych na całym świecie, czciciele św. Jakuba (od 31 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.) będą mogli zyskiwać odpust zupełny. Informujemy, że zgodnie z decyzją Penitencjarii Apostolskiej na terenie diecezji opolskiej kościołami stacyjnymi będą: Bazylika Mniejsza św. Jakuba i Agnieszki w Nysie, Kościół św. Jakuba w Raciborzu (filia kościoła farnego) oraz Kościół św. Jakuba w Skorogoszczy\nBóg zapłać za sprzątanie kościoła i przygotowanie na dzisiejsze świętowanie. Za tydzień – Koperniki 96-102


Wzrasta poziom oleju w silniku ? Wiemy, dlaczego tak się dzieje i co z tym zrobić\nSytuacja, w której wzrasta poziom oleju w silniku, może się pojawić zarówno w samochodach z silnikiem diesla i benzynowych. Dzieje się tak w przypadku modeli wyposażonych w filtr cząstek stałych, czyli DPF.\nDlaczego wzrasta poziomu oleju w silniku?\nSamochody wyposażone filtr DPF mogą generować problemy w postaci podwyższonego poziomu oleju w silniku. Taka sytuacja może niedługo mieć miejsce w większości samochodów na ulicach. Dlaczego? Ponieważ nowe samochody z benzynowym silnikiem również wyposaża się w DPF. Dzieje się tak na skutek nieudanego procesu, jakim jest regeneracja filtra cząstek stałych. Co to za proces?\nMa na celu pozbycie się nagromadzonej w filtrze DPF sadzy, która się wypala. Taki proces oszczyszcza filtr i przywraca go do pełnej sprawności. Dlatego proces nazywa się regeneracją.\nKierowca nie ma na niego wpływu i nie wie, kiedy się odbywa. Dzieje się to automatycznie, bez jego udziału. Sterownik silnika aktywuje cały proces, podając dużą dawkę paliwa do cylindrów. Jest ona niezbędna, ponieważ część z niej zostanie spalona, a część trafi do układu wydechowego, gdzie dojdzie do jej samozapłonu.\nW efekcie temperatura spalin wzrasta, by wypalić nagromadzoną w filtrze sadzę. Aby proces zakończył się sukcesem, muszą być spełnione dwa warunki – odpowiednie obroty silnika i stała prędkość jazdy. W takim wypadku cały proces trwa jedynie kilka minut.\nGdy regeneracja się nie powiedzie, wzrasta poziom oleju w silniku\nW związku z tym, że kierowca nie wie, kiedy nadchodzi moment na regenerację DPF, proces wypalania nie zawsze się powiedzie, a poziom oleju w silniku znacznie wzrośnie.\nKomputer samochodu wyczekuje na odpowiedni moment i wówczas aktywuje proces. Zwykle dzieje się tak, gdy kierowca prowadzi samochód ze stałą prędkością. W niektórych samochodach pojawi się wówczas komunikat o tym, by kierowca utrzymywał stałe obroty silnika. Nie zawsze się to udaje i cały proces zostaje przerwany, co ma swoje konsekwencje.\nDuża dawka paliwa podawana do cylindrów w niekorzystnych dla procesu warunkach, nie ulega spaleniu, ale w nich pozostaje i może spływać do układu smarowania. Jeżeli do takiej sytuacji dochodzi często, nagromadzony olej napędowy miesza się z silnikowym, przez co podnosi poziom tego drugiego. Co kierowca może z tym fantem zrobić?\nJest kilka sposobów, by zapobiec tej sytuacji\nWbrew pozorom nie wystarczy usunięcie nadmiaru oleju, bo mieszanka z paliwem jest dla silnika niebezpieczna. Dlaczego? Taka mieszanka powoduje, że olej traci swoje właściwości smarne i nie chroni elementów silnika przez zatarciem.\nDlatego olej w silniku należy bezwzględnie wymienić. Z tego też powodu, jeżeli posiadasz silnik z filtrem DPF, powinieneś częściej go wymieniać. Problem dotyczy samochodów, którymi kierowcy poruszają się na krótkich dystansach oraz tych, które posiadają tzw. suchy DPF (nie FAP). Jak pozbyć się problemu?\nMożesz raz na jakiś czas wybrać się na drogę szybkiego ruchu, gdzie możesz przejechać odcinek na stałych obrotach i przejechać w ten sposób kilkanaście kilometrów. Wystarczy jazda na obrotach od 2 tys. do 3 tys. obrotów na 4 biegu. Bliższe informacje na ten temat możesz znaleźć w instrukcji swojego samochodu.\nWarto również wyposażyć samochód w urządzenie, które pozwoli kierowcy monitorować proces osadzania sadzy na filtrze DPF. Wystarczy zakupić niewielki urządzenie, które zamontujesz w gnieździe OBD2 i aplikacja w telefonie, by nie martwić się o prawidłową regenerację filtra. Jedną z nich możesz zainstalować za darmo.\nDPF, eksploatacja, filtr DPF, nieudana regeneracja DPF, olej, olej w silniku, podwyższony poziom oleju, samochód


Rozbito grupę okradającą garaże - Aktualności - Policja.pl\nPolicjanci z Komisariatu Szczecin Pogodno zidentyfikowali grupę po tym, jak w krótkim odstępie czasu, w porze nocnej, na terenie dzielnicy doszło do kilku włamań. W wyniku podjętych przez funkcjonariuszy działań rozpoznawczych skradzione przedmioty zostały odnalezione w punktach z akcesoriami samochodowymi. Kolejne czynności doprowadziły policjantów do wytypowania sprawców, a dzięki pracy operacyjnej i dochodzeniowo-śledczej kryminalni dotarli do kolejnych pokrzywdzonych, którzy nie zgłosili włamań popełnionych na ich szkodę.\nWyniki pracy kryminalnej wskazywały, że sprawcy planują kolejne włamania.Zaplanowane zostały więc nocne działania, dzięki którym policjanci namierzyli sprawców niemal na gorącym uczynku. Cztery dni temu, nad ranem, funkcjonariusze, korzystając z oznakowanego radiowozu, dali sygnał do zatrzymania kierującemu vw golfem. Kierowca znacznie przyspieszył, po czym gwałtownie zahamował kilkaset metrów dalej. Z pojazdu wybiegł pasażer, który przeskakując ogrodzenia ogródków działkowych zdołał się oddalić. Uciekający golfem mężczyzna nie reagował na sygnały do zatrzymania wydawane przez policjantów, a manewry wykonywane przez kierującego doprowadziły do kolizji z radiowozem. W zatrzymanym pojeździe znajdowało się dwóch mężczyzn. Badanie kierowcy wykazało, że jest pod wpływem amfetaminy. Po przeszukaniu golfa okazało się, że znajdują się w nim elektronarzędzia oraz opony, prawdopodobnie pochodzące z kradzieży.\nW wyniku kolejnych przeszukań przeprowadzonych u zatrzymanych, policjanci zabezpieczyli różnego rodzaju elektronarzędzia, akcesoria samochodowe i inne sprzęty, których wartość szacuje się na kwotę ponad 20 tysięcy złotych. Cześć z nich została zidentyfikowana przez pokrzywdzonych, jednak policjanci nadal docierają do prawowitych właścicieli.\nZ zebranego do tej pory materiału dowodowego wynika, że grupa działała od dwóch miesięcy. Przez ten czas zdążyli ukraść przedmioty o wartości około 55 tysięcy złotych.\nW sumie w toku sprawy policjanci zatrzymali trzy osoby w wieku 41, 30, i 29 lat. Usłyszeli oni łącznie 44 zarzuty za trzydzieści włamań. Prokurator zastosował wobec podejrzanych policyjny dozór. Sprawa jest rozwojowa.\nkardzieże z włamaniem


Lemon curd – krem cytrynowy – Jak gotować i nie zwariować, czyli sprawdzone przepisy z niskim ig\nLow carb, Niski ig, Przetwory, Słodkości\nOpublikowane przez Kardamonka dnia 21 marca 2016 21 marca 2016\nNaszło mnie na coś słodkiego – a więc zabrałam się za bezy z kremem. Z bez co prawda nic nie wyszło i cała blacha wylądowała w koszu, ale krem… zjadłam go samego, taki był pyszny 😀 Kwaśny od cytryny i słodkawy od słodzików – po prostu pycha :3 Czekam tylko na okazję żeby zrobić go po raz kolejny – może jako nadzienie do babeczek, albo polewę do sernika? A może z kruchą tartą na słodko… pomysłów mam od groma, tylko na który się zdecydować? Chociaż właściwie to nieważne, bo z takim kremem wszystko będzie smaczne 😉\n1/2 szklanki soku z cytryny (około 3-4 cytryny)\n1/2 szklanki słodzika w proszku (u mnie pół na pół erytrol i cukier kokosowy – stąd ciemniejszy kolor 😉 )\n6 łyżek masła klarowanego (około 90-100g)\nZaczynamy od wymieszania soku z cytryny, sproszkowanego słodzika, jajek i żółtek w średniej wielkości rondelku (najlepiej takim z dość grubym dnem, ale w każdym wyjdzie 😉 ). Potem do mieszanki dodajemy masło klarowane i stawiamy rondelek na średnim ogniu. UWAGA: krem trzeba często mieszać przez cały czas, kiedy jest na ogniu!\nKiedy nasz krem zacznie lekko bulgotać zmniejszamy nieco ogień, i czekamy aż krem zacznie gęstnieć – co stanie się dosyć szybko 🙂 Pamiętamy o mieszaniu kremu!\nGęsty krem przelewamy do miski lub pojemnika i szczelnie zawijamy folią aluminiową (w folię zawijamy od razu albo po przestygnięciu kremu). I tadamn! Gdy wystygnie jest już gotowy – i tak pyszny, że zaraz zniknie! 😀 Chyba że wcześniej zdążycie go do czegoś wykorzystać – na przykład do wypełnienia babeczek 😉\ncytrynadeserykremkrem cytrynowyLCHFlemon curdLow carbmasło klarowanemontignacniski igposiłki tłuszczowesok z cytrynysłodycze\nPoprzedni wpis Kurczak z warzywami w sosie curry\nPingback: Babka cytrynowa – Jak gotować i nie zwariować, czyli sprawdzone przepisy z niskim ig\nPingback: Tartaletki kokosowo-orzechowe z kremem cytrynowym – Jak gotować i nie zwariować, czyli sprawdzone przepisy z niskim ig


Utworzono: 19 sierpień 2016\tW finale niedzielnego wyścigu (14 sierpnia) Red Bull Air Race w brytyjskiej miejscowości Ascot Australijczyk Matt Hall pokonał lidera klasyfikacji generalnej Niemca Matthiasa Dolderera, udowadniając tym samym, że jeszcze nic nie jest przesądzone i tegorocznego mistrza wyłonią dopiero ostatnie trzy przystanki sezonu. Szansę na upragniony tytuł wciąż ma także zamykający pierwszą trójkę Austriak Hannes Arch.\nRozpoczynający drugą połowę sezonu Mistrzostw Świata Red Bull Air Race niedzielny wyścig na legendarnym torze wyścigów konnych w Ascot przez cały czas trzymał w napięciu. Dobrą passę lidera klasyfikacji generalnej Niemca Matthiasa Dolderera próbowały przerwać nawet upadające pylony i kolejne rekordy toru.\nOstatecznie w rundzie Final 4 to Australijczyk Matt Hall zagwarantował sobie zwycięstwo czasem 1:03,426, wyprzedzając Dolderera, któremu wynik 1:04,887 zapewnił dopiero drugą pozycję. Trzeci był Austriak Hannes Arch.\nPodczas sobotnich zmagań Amerykański pilot Kevin Coleman zaliczył pierwsze w karierze zwycięstwo w klasie Challenger. W październiku będzie mógł się wykazać na własnym terenie, kiedy to Red Bull Air Race zadebiutuje na legendarnym torze Indianapolis Motor Speedway w USA. Wyniki wyścigu w Ascot – klasa Master: 1. Matt Hall (AUS), 2. Matthias Dolderer (GER), 3. Hannes Arch (AUT), 4. Michael Goulian (USA), 5. Martin Sonka (CZE), 6. Nigel Lamb (GBR), 7. Nicolas Ivanoff (FRA) 8. Yoshihide Muroya (JPN), 9. Kirby Chambliss (USA), 10. Peter Podlunšek (SLO), 11. Juan Velarde (ESP), 12. Francois Le Vot (FRA), 13. Pete McLeod (CAN), 14. Petr Kopfstein (CZE). Klasyfikacja generalna Mistrzostw Świata po przystanku w Ascot: 1. Matthias Dolderer (GER) 53.25 pkt, 2. Hannes Arch (AUT) 35 pkt, 3. Matt Hall (AUS) 33.75 pkt, 4. Kirby Chambliss (USA) 27.25 pkt, 5. Nicolas Ivanoff (FRA) 26.00 pkt, 6. Yoshihide Muroya (JPN) 25.50 pkt, 7. Nigel Lamb (GBR) 24.75 pkt, 8. Martin Šonka (CZE) 20.00 pkt, 9. Michael Goulian (USA) 13.75 pkt, 10. Pete McLeod (CAN) 12.50 pkt, 11. Francois Le Vot (FRA) 10.00 pkt, 12. Juan Velarde (ESP) 9.25 pkt, 13. Peter Podlunšek (SLO) 4.00 pkt, 14. Petr Kopfstein (CZE) 2.00 pkt\nLas Vegas, Nevada, USA (15-16 października) MISTRZOSTWA ŚWIATA RED BULL AIR RACE\nJesteś tutaj: Home Wiadomości Ze świata Red Bull Air Race 2016: Australijczyk Matt Hall odnosi kluczowe zwycięstwo w podniebnym wyścigu w Ascot.


Brąz ją natchnął | Dziennik Polski\nBrąz ją natchnął\nZawodniczka KKSz-u jest brązową medalistką mistrzostw Europy FOT. ANDRZEJ BANAŚ\nRenata Knapik, szpadzistka Krakowskiego Klubu Szermierzy przebywa w Spale na trzecim już zgrupowaniu przygotowawczym przed sezonem. A w sobotę w Warszawie czeka ją pierwszy start w Pucharze Polski.\nSZERMIERKA. Na Renatę Knapik czekają w 2014 roku nowe wyzwania\n- Trenuję pod kątem nowego sezonu od października - mówi zawodniczka. - Zaczyna się rywalizacja, najpierw w Pucharze Polski, a w styczniu już w Pucharze Świata. Na pierwsze zawody tego typu udam się 22 stycznia do Kataru.\nMiniony sezon był dla Knapik znakomity, została brązową medalistką mistrzostw Europy, w kraju potwierdziła prymat, broniąc tytułu mistrzyni Polski.\n- Pierwszy cel, jaki będzie mi przyświecał w 2014 roku, to utrzymanie się w czołówce - mówi. - Jeśli będę więc regularnie dostawać się do grona 32 najlepszych w Pucharach Świata, będę oczywiście zadowolona. W sportach walki bardzo trudno utrzymać wysoką dyspozycję przez dłuższy czas. Poziom jest bardzo wyrównany, a przeważnie o wynikach decyduje dyspozycja dnia.\nCelem długofalowym jest udział w igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro, ale do kwalifikacji do nich zostało jeszcze bardzo dużo czasu - prawie dwa lata. Knapik ma dwie szanse występu na igrzyskach, bądź to indywidualnie bądź drużynowo. - Na razie myślę o mistrzostwach Europy i świata - mówi Knapik. - Przede wszystkim o kwalifikacjach na te imprezy. Będzie to trudny rok, bo kończymy sezon z początkiem sierpnia, a już kolejny zacznie się w październiku. Brązowy medal zdobyty na mistrzostwach w Zagrzebiu przywrócił mi radość uprawiania szermierki. Zwłaszcza po zmianach w kadrze, którą objął trener Michał Morys, w klubie też się wszystko poukładało.\nDla Knapik był to udany sezon także jeśli chodzi o występy krajowe. Oprócz tytułu mistrzyni kraju, wywalczyła też z koleżankami z drużyny wicemistrzostwo Polski. Zajęła 5. miejsce na Uniwersjadzie i 4. w drużynie. - Żałuję, że nie udało się nam wywalczyć medalu - mówi. - Byliśmy od niego o jedno trafienie w starciu z Ukrainą. Nieźle wspominam też występ na mistrzostwach świata, przegrałam walkę o awans do najlepszej szesnastki z Niemką Brittą Heide-mann, aktualną wicemistrzynią olimpijską.\nKnapik musi się skupić na kolejnych startach i na tym, by dostać się do 4-osobowej drużyny, a aspiruje do występów w niej siedem zawodniczek.


Stary zegar kominkowy w stylu Boulle Francja ok. 1860 r Marti obiekt muzealny - Galeria Antikon\nGłówna > Stare zegary>Stary zegar kominkowy w stylu Boulle Francja ok. 1860 r Marti obiekt muzealny\nStary zegar kominkowy w stylu Boulle Francja ok. 1860 r Marti obiekt muzealny\nStary zegar pałacowy w stylu Boulle mamrurowy\nDzięki swym walorom estetycznym zegary kominkowe zawsze stanowiły istotny element dekoracji wnętrz. Ten piękny francuski zegar, pochodzący z około 1860 roku, znakomicie będzie się prezentował postawiony na kominku czy komodzie w Państwa domu. Zegar przykuwa wzrok i z pewnością zrobi wspaniałe wrażenie na gościach.\nPołączenie eleganckiej formy zegara zapoczątkowanej przez mistrza Boulle w XVIIw z trwałym materiałem jakim jest marmur jest kwintesencją bogatego i pałacowego stylu Ludwika XIV.\nKształt i wielkośc zegara - prawie pół metra wskazują na pałacowy, dworski charakter przedmiotu. Zagar pochodzi z francuskiej kolekcji i jest świetnie zachowany. Zegar ma cztery finezyjne w kształcie nóżki ze złoconego brązu. Złocony brąz to także materiał, z którego wykonano ozdobne aplikacje zegara. Obudowa zegara jest wykonana z pięknego bordowego marmuru. Oryginalna metalowa tarcza ozdobiona jest apliką kwiatową w kontrastowej srebrnej barwie. Na dekorowanej finezyjnym motywem tarczy umieszczone są wskazania godzin. Tarczę z wyraźnymi rzymskimi cyframi osłaniają przeszklone drzwiczki. Kluczyk do nakręcania zegara i wahadło oczywiście dołączamy do przedmiotu. Zegar wybija półgodziny i godziny. Wahadło oraz werk oznaczone są numerami. Na tylnej płycie mechanizmu znajduje się sygnatura zegarmistrza, wybita pieczęć Medaille de Bronze S. Marti & Cie oraz numerami. Zegar jest bardzo ciężki.\nŚrednica tarczy 12 cm,


II Turniej Wiedzy o Twórczości Jacka Kaczmarskiego\nTym razem test wiedzy na temat patrona Festiwalu miał formułę znanego teleturnieju „Jeden z dziesięciu”. Mimo małego falstartu organizacyjnego, konkurs przebiegł rewelacyjnie. Korzystając z doświadczeń ubiegłorocznych, założyłem, że nie zgłosi się więcej niż trzydziestu kandydatów. W związku z tym zrezygnowałem z wprowadzenia wymogu wcześniejszej rejestracji. To spowodowało zamieszanie, gdyż trudno było prognozować frekwencję. Ze strony organizatorów na miejscu wszystko jednak było przygotowane perfekcyjnie. Układając pytania popadałem trochę w skrajności – od lęku, że są one za łatwe dla tak zwanych „środowiskowych” wyjadaczy, więc szybko zabraknie mi pytań, po lęk, że stres i kilka sekund na odpowiedź spowodują, że grający padną jak muchy i zabawa nie wypali. Po dłuższej analizie uznałem, że do drugiej rundy konkursu potrzebuję około sześćdziesięciu pytań. W końcu zabezpieczyłem się, przygotowując sto pytań, przy czym gdzieś od pięćdziesiątego powoli zaczęły się pojawiać pytania coraz trudniejsze – żeby zapobiec wyczerpaniu się zasobów. Testując pytania na kilku zaufanych osobach zauważyłem również, że pojęcie trudności jest bardzo subiektywne. Na przykład pytanie według mnie bardzo łatwe – którym utworem Jacek zaczynał recital „Live” – okazało się bardzo trudne. W konkursie otrzymał je Oli i nie miał z nim najmniejszego problemu.\nDzięki ogromnej wiedzy grających, którzy odpowiadali rewelacyjnie, a przy tym świetnie się bawili, całość przebiegła fantastycznie. Dość powiedzieć, że w drugim etapie odczytałem aż 64 pytania, zaś w trzecim 38 (a więc tylko dwóch pytań z trzeciej części nie udało mi się odczytać). A wszystko przez mój błąd – w momencie, kiedy w grze został jeden zawodnik, zakończyłem konkurs. Tymczasem zgodnie z prawdziwym „Jednym z dziesięciu” zwycięzca powinien odpowiadać aż do momentu utraty szans. Ponieważ Jaś Bulak miał jeszcze dwie szanse, obydwa pytania powinny zostać odczytane, nawet gdyby nie odpowiedział na pierwsze z nich.\nDo finału awansowali: Adam Leszek (Adam Leszkiewicz), Kraśny (Piotr Stankiewicz) i Zbrozło (Jan Bulak). Taktycznie rozegrali to tak, że Adam i Kraśny ścigali się, biorąc serie po kilka pytań na siebie, zaś Zbrozło odpowiadał na pytania, ale na siebie nie wskazywał. W efekcie błędu strategicznego Kraśny stracił szanse i odpadł pierwszy, mając 232 punkty. Z drugiej strony, gdyby nie brał pytań na siebie, Adam przypuszczalnie by go prześcignął. Tak czy inaczej, Adam odpadł jako drugi z liczbą 161 punktów. Wygrał więc Zbrozło, mając punktów 81 i jest on niewątpliwym zwycięzcą konkursu.\nNie podzielam złośliwych komentarzy, że Zbrozło wygrał chytrością, nie biorąc pytań na siebie. Przekonany jestem, że gdyby Jaś brał pytania na siebie, również zgromadziłby kilkaset punktów. Zasady konkursu są jednak jasne i wiadomo, że wygrywa nie ten, kto zgromadzi najwięcej punktów, tylko ten, kto najdłużej zachowa szanse.\nPowyższe nie zmienia oczywiście faktu, że wszyscy uczestnicy konkursu (za wyjątkiem jednego, który odpadł w pierwszym etapie, nie odpowiedziawszy na żadne z dwóch pytań), a finaliści w szczególności, popisali się ogromną wiedzą, odpowiadając błyskawicznie na bardzo trudne niekiedy pytania. Jeszcze raz serdecznie im gratuluję i szczerze ich podziwiam.\nRefleksjami na temat turnieju podzielił się Krzysztof Nowak.