00654 011314 16966020 na godz. na dobę w sumie\nWszystkie Książki: 88 149 | Nowości: +88 149\nWszystkie Audiobooki: 7 484 | Nowości: +7 484\nCała Prasa: 159 226 | Nowości: +546\nAutor: Eliza Orzeszkowa Liczba stron: 428\nISBN: 978-83-272-1201-6 Data wydania: 2010-08-05\nNA DNIE SUMIENIA Powieść Eliza Orzeszkowa Tom I. PANU TANOWI PILECKIEMU.Pragnąc tę powieść moją przyozdobić imieniem człowieka zacnego i obywatela społeczności swej pożytecznego, ofiaruję ją Panu – a wymowniej uczynić tego nie potrafię, jak powtarzając słowa przed laty do Pana wyrzeczona przez autora Margiera i Dęboroga: "Niechaj cię skromność twoja nie obraża, Że się ten rozgłos czci twojej udziela; Wszak wolno chorym czcić imię lekarza I przyjaciołom imię przyjaciela. " El. Orzeszkowa.\nROZDZIAŁ I. EWA SALONÓW. Przed dwudziestu około laty, pewnego dnia zimowego, w najobszerniejszym i najozdobniejszym hotelu gubernjalnego miasta N., panował ruch niezwykły. Na dziedzińcu w pobliżu wrót stajennych, śród grubej warstwy śniegu, stały wygodne, rozłożyste sanie, z których nie zdjęto jeszcze okrywającego je kosztownego kobierca. Czwórka pocztowych koni snać tylko co od sani tych odłożona, okryta pianą zmęczenia, pośpieszną zdradzającego jazdę, pobrzękiwała dzwonkami niecierpliwie, wyrywając się z rąk trzymającego ją za uzdy pocztyljona, na widok stajni. Z pańska ubrany i wyglądający kamerdyner zdejmował z sań tłomoki, których spora liczba i wykwintna zewnętrzna postać znamionowały, że właściciel ich był możnym i nawykłym do różnorodnych wygód i wygódek życia człowiekiem. Z tłomoków tych można było jeszcze wnioskować, iż należały one do mężczyzny młodego, rozmiłowanego we wszystkich eleganckich drobnostkach których wartość w istocie bardzo drobną, pobyt na wielkim świecie podnosi do znaczenia nieodbitej prawie potrzeby. Toteż służący w płaszczu futrzanym, z pod którego widniało czarne cienkie ubranie, z prawdziwą pieczołowitością, rzec można z uszanowaniem zdejmował z sań podróżne przybory, napełnione jak się zdawało kosztownemi a wątłej mocy przedmiotami, i ostrożnie stąpając po wschodach, niósł je ku świeżo zajętemu, a na pierwszem piętrze budowy znajdującemu się mieszkaniu swego pana. Wytworny służący dźwigający również zapewne wytworne rzeczy, mijał się po drodze ze służbą hotelową, niezmiernie pośpiesznie i gorliwie biegającą na wsze strony, jak zwykle bywa gdy do podobnego zakładu zawita gość znany z zamożności, a co więcej z hojności, obiecującej obfite za usługi wynagrodzenie. Każdy tam śpieszył się, pragnął pierwszym być w usłużeniu, i okazać się najgorliwszym w spełnianiu rozkazów. Rozkazów tych musiało być wiele, -wnosząc z nadzwyczajnej bieganiny i krzątaniny, jakie poruszały całą hotelową ludność. Gość był snać wymagającym, do zbytku i posłuszeństwa nawykłym; a jeśli nie mógł ograniczyć się byle czem, wszyscy wiedzieli dobrze o tem, że i zapłata jaką wynagradzał oddane mu usługi, nie bywała byle jaką.U szczytu wschodów prowadzących na pierwsze piętro zjawił się kelner w białym fartuchu, i całem ciałem przechylając się nad poręczą, z całej siły krzyknął do stojącego na dole towarzysza. – Pod numer 10-ty! Filiżanka buljonu, jarząbek, komput z pomarańcz i butelka madery!Wydawszy rozkaz zniknął, a ten który go otrzymał, rzucił się z wielkim pędem ku szklanym drzwiom prowadzącym do bufetu i sali restauracyjnej. Drzwi otworzyły się z trzaskiem i szyby brzęknęły tak, że aż stojący przy bufecie posługacz wyższego stopnia, przestraszony odwrócił głowę. – Czegóż tak pędzisz, jakby cię kto z batogiem doganiał! Wystraszysz gości! – zawołał z gniewem do przebiegającego chłopca. – Jaśnie Wielmożny pan Anatol Dembieliński! – w kształcie objaśnienia odkrzyknął zagadnięty, i nie zatrzymując się pobiegł co tchu w swoją stronę.Człowiek strzegący bufetu skinął głową i podniósł brwi w sposób, który objawiał myśl: – To co innego!Ze wschodów zwolna i w zamyśleniu zstępował jeden z hotelowych gości; kelner, ten sam który przed chwilą wydawał dyspozycję śniadania, zbiegając z góry potrącił go tak, że gość aż się zachwiał, i zapominając nawet o przeproszeniu, pędził ku bramie dziedzińca. – Do licha! – zawołał goić potrącony, co się wam stało dzisiaj! biegacie, hałasujecie, roztrącacie ludzi po drodze; kto tam taki przyjechał? król czy papież? – Pan ober sekretarz! – nie odwracając głowy odpowiedział kelner, i wpadłszy na dziedziniec zawołał donośnie: – Pocztyljon pana obersekretarza!Wezwany poskoczył ku wołającemu, a ten wyciągnął doń rękę z assygnatą. – Tryngielt od pana obersekretarza! – wymówił z rodzajem namaszczenia.Pocztyljon także z rodzajem namaszczenia przyjął podarek, i uchylił czapki przed oddającym go kelnerem, jak gdyby uważał go w tej chwili za przedstawiciela samego dawcy. Stosownie do zwyczajów, tryngielt był w istocie królewskim; ale też i konie pianą okryte, zdyszane, świadczyły że ten kto niemi władał, zapracował nań dobrze kosztem sił i zdrowia niewinnych zwierząt.Rządca hotelu stał w pobliżu drzwi swego mieszkania, i z powagą odpowiednią stanowisku zwierzchnika, przypatrywał się bieganiu i krzątaniu się podwładnych. Zdałoby się, że oczekiwał na kogoś, komuby mógł ważne jakieś zadać pytanie, bo wyraźna ciekawość malowała się na jego twarzy.Ile razy służący nowoprzybyłego pana przechodził mimo niego, rządca ścigał go wzrokiem; widząc jednak pośpiech i staranność z jakiemi pełnił swe zajęcie, nie zaczepił go, lubo widoczną miał do tego ochotę. Nakoniec przyszła chwila, w której służący pośpiesznie wprawdzie, ale już bez tłomoków, zstąpił ze wschodów i skierował się ku bramie wiodącej na ulicę miasta.Rządca uczynił parę kroków naprzód. – Dzień dobry panie Ignacy! – wymówił uprzejmym tonem zwiastującym dobrą znajomość. – Dzień dobry, panie Józefie! – odpowiedział sługa uchylając czapki z galonem.Podali sobie ręce na powitanie. – Cóż tam słychać? – zagadnął rządca. – Gdzie? z kim? – A no, ze starym panem Dembielińskim? – Zdrów zupełnie. – Jakto! wyzdrowiał! – zawołał rządca z pewnem zdziwieniem w głosie. – Umarł! – lakonicznie odpowiedział lokaj. Rządca cmoknął ustami. – W takim razie, – wymówił zwolna – pan obersekretarz jest teraz panem całą gębą…Jakiś ironicznie złośliwy wyraz wybił się na twarzy lokaja. – Alboż dotąd nie był takim? – zapytał. – Zapewne! zapewne! ale teraz odziedziczył po ojcu dobra… – A tak! dobra! – powtórzył lokaj, a z gardła jego wydobył się dźwięk podobny do stłumionego śmiechu.Ale rządca nie zwracał uwagi na wyraz twarzy i intonację, głosu tego z kim rozmawiał. – Powiedz mi panie Ignacy, – wypytywał dalej – czy wracacie do stolicy? – A naturalnie… – Pan obersekretarz nie ma więc zamiaru zamieszkać w swoich dobrach… – Nie, takiego zamiaru pan obersekretarz niema… – Zapewne! zapewne! taką robiąc karjerę! taki młody a już jest obersekretarzem">obersekretarzem… Ale może kiedyś w przyszłości zamieszka w swoich dobrach… – Może kiedyś w przyszłości zamieszka… po-' wtórzył sługa zawsze z tym samym wyrazem ukrywanej ironji na twarzy. Patrzył na otwierającą, się w tej chwili bramę, i zdawał się mieć wielką ochotę zakończyć rozmowę. Ale rządca przytrzymywał go za pętlę u płaszcza.__ Słyszałem… nie pamiętam doprawdy od kogo… ot tak mi obiło się coś o uszy, że stary pan Dembieliński miał długi. Musiało to być coś nieznaczącego… jakaś bagatela… taki pan i taką, karjerę zapewnił synowi… w stolicy niepodobna zrobić karjery bez pieniędzy…Lokaj milczał i patrzył na bramę. – Jakże to tam jest, panie Ignacy? – Z czem takiem? – A no, z temi długami.Lokaj usunął się tak żywo, że pętla jego płaszcza wymknęła się z przytrzymujących ją, palców rządcy. – Śpieszy mi się! – zawołał – wszak to jaż pierwsza godzina!I z kieszeni kamizelki wydobył dość piękny zegarek, z wyraźną intencją błyśnięcia nim przed oczami rządcy. Spojrzał na wskazówki, które w istocie ukazywały godzinę pierwszą popołudniu, skinął głową swemu interlokutorowi, i uczynił parę kroków ku bramie. – A dokąd to? – zawołał za nim rządca nie zrażony chłodnem pożegnaniem lokaja. – Do pani Esy Dembielińskiej – była odpowiedź. Pan obersekretarz życzy sobie wiedzieć czy… zdrowa, i o której godzinie może się z nią widzieć. – Zdrowa! zdrowa! i ślicznie wygląda! Widziałem ją dziś jak jechała z córeczką przez miasto, zapewne na spacer.W tej chwili dwaj rozmawiający znaleźli się znowu obok siebie. Rządca poufale złożył rękę na ramieniu lokaja, i ciekawie zaglądając mu w oczy wymówił półgłosem: – Pan obersekretarz będzie miał śliczną, żonę, nieprawda? – To się rozumie! i bogatą naturalnie. – Wszakże zaręczeni z sobą, nieprawdaż? – Podobno że tak… – Jakto! więc to jeszcze rzecz niepewna? Twarz lokaja przybrała wyraz uroczysty. Westchnął i rzekł: – I cóż jest pewnego na tym świecie, szanowny panie Józefie!Mówiąc to, wyszedł na ulicę, a rządca stał jeszcze chwilę na miejscu, jakby rozmyślał nad tajemniczem znaczeniem filozoficznej uwagi, wypowiedzianej przez lokaja pana obersekretarza.Tymczasem w świeżo zajętym apartamencie tylko co przybyłego gościa, wszystko już było urządzone, ustawione, do najdoskonalszego ładu doprowadzone; dwa niewielkie lecz dość wykwintnie przybrane pokoje świeciły czystością i polorem, jakie im zdołała już nadać wprawna i umiejętna ręka kamerdynera, znającego nawyknienia i upodobania swego pana. Znajdowało się tani wszystko co tylko służyć może ku uwygodnieniu i uprzyjemnieniu kilku dni spędzonych w podróży: puszyste dywany, miękkie we wschodnie desenie wyszywane poduszki, lustro w szerokich srebrnych ramach, ostawione mnóstwem toaletowych przyborów, głębokie składane krzesło nabiegunach, okryte cenną tkaniną jedwabną, a mogące służyć tak do poobiedniej drzemki, jak do prowadzenia miłej gawędki z osobą poufałą; wielki portfel z angielskiej skóry wyciskami z kości słoniowej kunsztownie przyozdobionej; kilka książek nakoniec, z których część wyglądała bardzo poważnie, inne oprawą i objętością zdradzały treść lekka, ku rozrywce umysłowej służącą.Właściciel tych wszystkich cennych i wykwintnych przedmiotów, gość nazywany przez hotelową ludność jaśnie wielmożnym Dembielińskim, lub panem ober – sekretarzem, był młodym i niepospolicie pięknym mężczyzną. Bogato rozwinięte i doskonale wykończone kształty jego ciała, zwrócić mogły na siebie baczną uwagę lubującego się we wszelkich objawach piękna artysty; marząca kobieta przez długą chwilę zatrzymałaby swe oko na twarzy jego o regularnych a zarazem wyrazistych, i energicznemi linjami zakreślonych rysach. Ale najmniej już postać ta męzka i twarz energicznie piękna ujść mogła uwagi myśliciela, lubiącego wczytywać się w te znaki i kształty, w jakie zewnętrzną powłokę człowieka urabia wewnętrzna jego istota. Wielkie czoło młodego człowieka, wydęte nieco Dad brwiami hebanowej czarności, znamionowało umysł bystry, rzutki, pojętny lecz niespokojny. Jakieś cienie i zmarszczki błąkały się wciąż po niem, znikały i powracały znowu; były to zapewne chmurne szlaki myśli, które natłokiem przepływały przez głowę, albo wybijające się na zewnątrz niepokoje ducha, targającego się w wątpliwościach, rwącego się z buntem, z żądzą ku celom które spostrzegał i dosięgnąć usiłował. Nad czołem tem mądrem lecz niespokojnem, panował gęsty las włosów kruczej czarności pokręconych w tysiąc kędziorów, i harmonizujących z wielkiemi również czarnemi źrenicami, które pływały po niebieskawych wypukłych białkach, a patrzyły przed siebie z dumą hardą i wyzywającą, lecz bez pogody i słodyczy. Nos prosty, doskonale grecki, z cienkiemu i ruchomemi nozdrzami, zgadzał się dobrze z zarysem ust kształtnych i pąsowych, z niższy wargą nieco wydętą, jak bywa zwykle u łudzi zuchwałych i pogardliwych. Na całej twarzy tej rozlewała się bladość śniada, matowa, jednostajna, zdradzająca życie miejskie, długie lata spędzone bez promieni słonecznych, obficie sypiących się z nieba nie przysłomonego niczem, bez świeżych powiewów swobodnie przelatujących szerokiemi polami, bez uciech prostych jak natura a zdrowych i jędrnych jak ona; życic pędzone śród grubych murów stolicy, nie dozwalających ludziom patrzyć prosto w błękity i słońce, gorączkowe, sztuczne, dzień w noc, a noc w dzień przemieniające, owiane chaotycznym gwarem ulic, napełnione tłokiem i hałasem ścierających się w szalonym boju namiętności i interesów, napojone narkotykiem pychy i próżności, przesiąknięte na wskróś trucizną łatwych, a nie zawsze niewinnych rozkoszy.To życie stołeczne, wykwintne, zbytkowne, całe niby na zewnątrz wylane a jednak obłudne, niby ku ważnym sprawom dążące a jednak uganiające się za drobiazgowemi effektami, i tą doskonałością pozorów które mają pokrywać niedoskonałość gruntu – to życie odarte z blasków słonecznych a przysypane złocistym pyłkiem modnych świecidełek, odzwierciadlało się tak w pełnej niepokoju grze fizjonomji Anatola Dembielińskiego, w oczach jego migocących jakimś stalowym zimnym połyskiem, w zarysie ust dumnym i pogardliwym, w ruchach i giestach wymierzonych i niejako systematycznych, w ubraniu nakoniec pełnem wykwintu i tej drobiazgowej staranności, która jeśli jej dobry smak nie strzeże, przechodzi w przesadę i staje się śmiesznością. Młody Dembieliński musiał jednak posiadać wiele dobrego smaku, bo pomimo niezmiernej staranności i wykwintności swego ubrania, nie miał wcale pozoru stołecznego dandysa – i niktby go nie mógł wziąć za jednego z bohaterów kawiarnianych, lub zakulisowych Donżuanów i salonowych księżyców, jakich pełno posiada każde wielkie i wielobarwne masto.I owszem, jeżeli można było z ruchów, postawy i ubioru Dembielińskiego wyprowadzić wnioski o tem czem okazać się on pragnął, ku czemu dążył, na wzór jakiego typu kształtował całą swą Zewnętrzność, – to już najłatwiej nasuwał się myśli jakiś typ wysokiego dostojnika, zwierzchnika kierującego szerokim zakresem prac ważnych, i trzymającego w swej dłoni losy wielu podwładnych; jakiegoś męża stanu nakoniec pełnego powagi, stanowczości, i tego chłodu urzędowego, pod którym kryć się mogą wulkany, nigdy wszakże nie wybuchając, lub wybuchając w najgłębszej tylko tajemnicy z obawy zamącenia tego tła jednostajnego, na którem monarchowie i ludy kreślą najchętniej votum zaufania. Wulkanom nie ufa nikt rozsądny i o bezpieczeństwo swoje dbały, bo kapryśne są one, a uścisk ich to otchłań napełniona żużlami. Za to gładka i równa powierzchnia wody zachęca ludzi, aby powierzali jej łodzie losów swoich; odzwierciadla ona pogodę niezmąconą, a w łonie swem dla oka nieprzeniknionem, każe domyślać się głębi i bogactw tem więcej nęcących, że okrytych tajemnicą.Widoczną było rzeczą, że Dembiełiński nie był jeszcze ani wysokim dygnitarzem, ani zwierzchnikiem ludzi pracujących nad ważnemi rzeczami, ani mężem stanu zdobywającym zaufanie u monarchów i ludów. Nie osiągnął on jeszcze żadnego z tych wysokich stanowisk, ale osiągnąć wyraźnie pragnął i starał się: a przewidując że cel swych dążeń i pragnień prędzej lub później otrzyma, zawczasu już uczył się na pamięć roli, jaką obrał sobie na scenie społecznego życia – kształtując Zewnętrzność swą, a zapewne i wewnętrzną istotę tak, aby najlepiej odpowiadać jej mogły. Wszystko na nim, począwszy od sposobu w jaki układały się włosy aż do węzła czarnego krawatu, łańcuszka od zegarka i rodzaju haftu przyozdabiającego koszulę, wykwintnem było i kosztownem; zbytnią przecież błyskotliwością nie uderzało, przystając wybornie do siebie i zlewając się w całość pełną powagi i surowości, z za których jakby od niechcenia, przebijał się dostatek do bogactwa posunięty.Ale w powadze i surowości, jaką przyodział siebie ten człowiek, który nie przestał jeszcze być młodzieńcem, umiejętnie godząc je z wykwintem bogatego mieszkańca stolicy, niebyło ani pogody wewnętrznej głębokiego myśliciela, ani zadowolenia z własnych czynów szlachetnego pracownika; widniały z nich za to dwie cechy charakteru, dwa niejako żywioły władające duszą mieszkającą w tem pięknem ciele: energja i ambicja. Anatol był energicznym, poznać to można było z postawy jego, zarysu w jaki układały się usta; że był ambitnym, wydawały to jego spojrzenia tonące w próżnej przestrzeni, niby w pogoni za czemś, lub od czasu do czasu podnoszące się w górę jakby w chęci dosięgnięcia wzrokiem wysokich jakichś szczytów; musiał być także śmiałym, bo głowę nosił wysoko, a na ustach miewał zuchwale uśmiechy – i zaprawionym do ukrywania uczuć swych i myśli, bo wulkany wewnętrzne, które błyskawicami wybuchały mu ze źrenic, i cienie gorączkowych niepokojów rzucały na czoło, osłaniać umiał sztucznym chłodem, rozważną jednostajnością poruszeń, na której wielce tylko wprawne oko omylić się nie mogło.Teraz w ozdobnem hotelowem mieszkaniu, otoczony wszystkiem co tylko może otaczać najwybredniejszego sybarytę znajdującego się w podróży, Anatol leżał na miękkiej sofie z głową na dłoń opuszczoną, w głębokiem pogrążony zamyśleniu. Na twarzy jego rozlewało się jakieś przykre, cierpkie uczucie; z pod na wpół spuszczonych ciemnych powiek, widać było źrenice zapalające się gwałtownie, i z niespokojną szybkością przebiegające z jednego kwadratu woskowanej posadzki na inny, lub szklanno z rodzajem osłupienia, długiemi chwilami wpatrujące się w jedno miejsce; dumne usta przycięte były nieco jakby pod wpływem bólu lub gniewu; czoło naznaczone głęboką zmarszczką, wyrażało namysł a zarazem silnie poczuwaną dolegliwość. Wprawdzie ledwie widzialny biały brzeżek odbijający od czarnego tła ubrania, a oznaczający świeżo przywdzianą żałobę, usprawiedliwiać mógł na pozór to jakby bolesne zadumanie młodego człowieka. Po bliższem wszakże przyjrzeniu się można było dostrzedz, że nie było ono jedynie wypływem żalu po tem co było drogiem a żyć przestało, ani tkliwych wspomnień, jakiemi, jakby żałobnemi kwiatami, serce zranione, w ciszy i zadumie posiewać lubi mogiły ukochanych. W namyśleniu Anatola przebijał się gniew głuchy i niepokój z trwogą nieledwie graniczący. Znać cios jakiś zwalił się nagle na kwiatami dotąd usłane życie tego szczęśliwca, postawił zaporę pośród drogi którą… on postępował łatwo i już wprawnie, zagroził zdruzgotaniem tych gmachów, jakie budowane gorącą wyobraźnią młodzieńca, były przedmiotem namiętnych żądz jego i ambitnych dążeń. Śniadanie oddawna już zastawione było na przygotowanym do tego stole; kelner wchodził co chwilę na palcach, poprawiał nakrycie, ustawiał krzesła, wychodził bez szelestu i wkrótce wracał znowu, spodziewając się nowych rozkazów, – a gość ten siedział wciąż pogrążony w dziwnem swem zamyśleniu, nie zdając się poczuwać drażniącego przyjemnie zmysł powonienia zapachu wyśmienitych potraw, ani słyszeć ostrożnych stąpań gorliwego posługacza. I niewiadomo jak długo pozostałby tak nieruchomy z posągowo ułożoną na sofie postawą, z błyskawicami gwałtownych uczuć w nawpół przysłonionych powieką oczach, z goryczą, w wyrazie ust zaciśnionych, z chmurami niepokoju płynącemi po zmarszczonem czole, gdyby nie otworzyły się głośniej drzwi wiodące z hotelowego korytarza, i nie wszedł przez nie kamerdyner przed półgodziną wysłany przez pana swego na miasto. – Pani Ewa Dembielińska… – wymówił sługa zatrzymując się o kilka kroków od sofy.Na dźwięk jego głosu, a może wymówionego imienia, Anatol wyprostował się, cała twarz jego zmieniła wyraz, i z chmurnej stała się nagle promieniejącą. – Pani Ewa Dembielińska, kończył służący, ' życzy sobie widzieć jaśnie wielmożnego pana o godzinie szóstej wieczorem. – O szóstej, – jakby machinalnie powtórzył Anatol, – o szóstej! a któraż godzina teraz? – Niespełna druga! – odparł kamerdyner spoglądając na swój piękny zegarek, którym pysznił się widocznie.Wyraz zdziwienia odbił się na twarzy młodego człowieka, czarne brwi jego podniosły się lekko w górę, oczy utkwiły w twarzy lokaja. – Czy nie omyliłeś się? – zapytał. – Czyś dobrze słyszał, że proszono mię abym przyszedł o szóstej? – Tak mi powiedziała Aloiza, panna służąca pani Dembielińskiej. – A! Aloiza! – samej więc pani nie widziałeś? – Nie zostałem wezwany przed obecność samej pani, jaśnie wielmożny panie. – A! nie zostałeś wezwany! Aloiza więc powiedziała ci że o szóstej? – Tak, jaśnie wielmożny panie! – A teraz która? – Niespełna druga!Anatol spuścił znowu powieki, i przez chwilę wzrok jego szklany znowu utkwiony był w ziemię. – Może pani Dembielińska chora? – rzucił po chwili pytanie nie podnosząc oczu, i nie zmieniając kierunku ani wyrazu spojrzenia. – Nie, jaśnie wielmożny panie, przyjmowała gości…Na te wyrazy Anatol powstał. Po czole jego i policzkach rumieńce przepłynęły szybką, gorącą falą. – Gości przyjmowała! – wymówił przez zaciśnięte zęby. – I kogóż to?Zdawało się, że pytanie to zadawał więcej sobie samemu niż stojącemu przed nim słudze, ale ten czuł się w obowiązku odpowiedzieć. – U pani Dembielińskiej znajdował się hrabia Seweryn Horski. Anatol jakby spostrzegł niestosowność takiej rozmowy ze swym kamerdynerem, podniósł głowę, przywołał na twarz zwyczajny wyraz chłodnej powagi, i zwracając się ku oknu wymówił niedbale: – Możesz odejść!Zaledwie służący usłuchał pozwolenia, które było rozkazem, Dembieliński odwrócił się od okna, i począł przechadzać się po pokoju. Krok jego równy i mierzony jak też i ruchy wyniosłe i jakby nieco niedbałe, nie objawiały wewnętrznego wzburzenia; snać człowiek ten tak długo panował nad swoją, powierzchownością, i nastrajał ją według pewnej żądanej normy, że nawet w chwilach gwałtownych wzruszeń zdradzić go już ona nie mogła. Ale po twarzy schmurzonej znowu przepływały teraz co chwilę różowe strugi nagle ukazujących się i nagle znikających rumieńców, a w czarnych źrenicach bystro i niespokojnie przebiegających z przedmiotu na przedmiot, krzyżowały się jakieś ostre, stalowe, a coraz żywsze blaski. Stanął nagle na środku pokoju, i białą rękę zapuścił w krucze włosy. O godzinie szóstej! – wymówił zwolna, – pięknej mojej narzeczonej niezbyt pilno jak widać ujrzeć mię po tak długiem rozłączeniu! Rozkazuje abym czekał cztery godziny, a tymczasem przyjmuje gości! Dawniej! o, dawniej!….Nie dokończył swej myśli i stał długo w zamyśleniu ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń. Miłem snać jakiemś przywołany wspomnieniem, słodszy, łagodniejszy blask rozświecił mu oczy; szybko jednak minął, i twarz Anatola wróciła do chmurnego wyrazu jaki okrywał ją przed chwilą. – Nie! – zawołał rzucając się na sofę, – to być nie może! Miałażby ona zawieść mię i zdradzić w najważniejszej i najcięższej chwili mego życia? Fortuna i kobieta miałyżby jednocześnie odwrócić się odemnie, aby cios po ciosie zadawać najpiękniejszym moim nadziejom?Gdy usta Anatola cichym lecz gwałtownym szeptem wypowiadały te wyrazy, twarz jego pobladła widocznie. Przypuszczenie jakie czynił, musiało do głębi wstrząsnąć jego istotą; związek z kobietą o której myslał, był mu snać bardzo drogim. Siedział długo nieruchomy i zadumany, a z wyrazu twarzy jego poznać można było, że z bacznym namysłem a razem z głębokiem wzruszeniem rozważał różne szansę losu, z których jedne wynieść go mogły na szczyt szczęścia, inne strącić w walki i śmiertelne zwątpienia. Ostatnie przecież obrazy jakie ukazały się oczom Anatola w tej tajemniczej dziedzinie przyszłości, w jaką wpatrywał się z natężeniem, światłemi snać malowane były barwami, bo czoło jego rozjaśniało się stopniowo, oczy napełniły się znowu tym wyrazem śmiałości i dumy, który znikł z nich na chwilę, głowę odniósł wysoko, stanął, wyprostował się i odetchnął z głębi piersi. – Nie! – wymówił, – tak źle nie będzie! Kobieta mię nie opuści, a fortuna powróci do mnie. Nie na tom stworzony aby borukać się z nędznemi przeciwnościami i maluczkiemi okolicznostkami życia, których zwyciężanie bywa udziałem pospolitych miernostek! Dotknęło mię wprawdzie nieszczęście wielkie i niespodziane, lecz cóż ztąd? Nie ostatnia to jeszcze stawka gry mojej, i nie przedostatnia nawet! Miłodość, ukształcenie, stosunki w świecie, miłość Ewy….Uśmiech okrążył mu usta, oczy zaświeciły znowu nie tym co wprzódy zimnym stalowym blaskiem, ale gorącemi ogniami, które widocznie wydobywały się z samego serca. – O! bo ona mię kocha! – szepnął, – tyle lat…. tyle miesięcy…. tyle dni żyła myślą o mnie…. Alboż kobieta może kiedykolwiek wyrzec się takiej miłości?….Machinalnie spojrzał w wielkie, odbijające całą jego postać zwierciadło, i zatapiając w niem spojrzenie, wyrazem twarzy dopowiedział: – I takiego jak ja człowieka!….Rozmyślanie to przerwało wejście hotelowego sługi, który przychodził pytać się o rozkazy j… w. pana obersekretarza, a zarazem wielce nieśmiało objawił niepokój swój o śniadanie, które ostygło i zapewne smakować dobrze nie będzie. Dembieliński po raz pierwszy rzucił wzrokiem na stół obficie zastawiony, a po chwili topił nóż wyostrzony jak brzytwa w białej i kruchej piersi jarząbka. Apetyt z jakim zabrał się do ostygłego już nieco śniadania, objawiał wyborne zdrowie młodzieńcze,. gastronomiczne przywyknienia wytwornego smakosza, i zupełne prawie uspokojenie umysłu, sprawione zapewne przedchwilowem długiem rozmyślaniem. Jarząbek zniknął wkrótce z półmiska wraz z towarzyszącym mu komputem, opleśniała butelka wypróżnioną została w czwartej części. Młody sybaryta rozkazał przynieść sobie filiżankę czarnej kawy, i zapalając hawańskie cygaro, z cicha zanucił parę strof jakiejś pieśni. Nagle przerwał sobie nucenie. Traf, czy naprężony ku jednemu przedmiotowi kierunek myśli, przyniósł mu do pamięci ową figlarną a jednak smutnego znaczenia pełną piosenkę z modnej podówczas opery Rigoletto: "La donna e mobile". Przestał śpiewać, opuścił rękę niosącą już ku ustom zapalone cygaro, i szklanemi znowu oczyma wpatrując się w przestrzeń, wymówił zcicha: – Tak! Kobieta zmienną jest! Czyliż tej prawdy nie nauczyło mię życie w stolicy!Oparł głowę na dłoni, pogrążył się w zamyśleniu, a po twarzy jego przesuwał się na przemian wyraz to pełnej wiary w przyszłość ufności, to goryczy, obawy i zwątpienia. Ostatnią godzinę oczekiwania Dembieliński spędził w długiem, biegunowem, na sposób amerykański urządzonem krześle. Kołysał się zwolna, rozmyślał, i co chwilę spoglądał na zegarek. O trzy kwadranse na szóstą powstał, i zbliżywszy się do zwierciadła, kilku rzutami wprawnej ręki przyprowadził do porządku krucze swoje włosy, rozrzucone nieco w czasie niespokojnych przed chwilowych dumań. Przy tej czynności uśmiech zadowolenia parę razy zjawił się na jego ustach. Wiedział widocznie że jest pięknym; ale po sposobie w jaki przypatrywał się twarzy swojej i postaci odbitej w zwierciedle, poznać można było, że powierzchowna piękność ta nie była dla niego, jak dla pospolitych miejskich dandysów i elegantów, przedmiotem próżnej chluby i narzędziem drobnych salonowych powodzeń; ale że uważał ją jako jedną z sił któremi władał, a które umiejętnie użyte zdobyć musiały to, co stanowiło osnowę dumnych jego zamysłów i marzeń, sięgających kędyś wysoko. – Hrabia Horski! – wyrzekł do siebie Anatol, odwracając się od zwierciadła. Hrabia Seweryn Horski! – powtórzył tonem człowieka, który sili się na przypomnienie sobie czegoś. A! – zawołał, nagle dłonią uderzając czoło, – wszakże to ten filozof! – on starał się o jej rękę kiedy była jeszcze młodziuchną…. Wspomnienia! wspomnienia! – dodał z ironją, i zaśmiał się półgłosem, przykrym jakimś i cierpkim śmiechem. Miałyżby one zwyciężyć teraźniejszość? I raz jeszcze spojrzał na zegarek. Kilka już tylko minut brakowało do szóstej. Zadzwonił na kamerdynera, a po chwili w kosztownem futrze zarzuconem na ramiona, w błyszczącym i na znak żałoby wązką przepaską z czarnej krepy otoczonym kapeluszu, wychodził na korytarz. Idąc kończył wkładanie jasnych rękawiczek. Krok jego jednostajny był i równy, postawa nacechowana pewnością siebie, twarz wypogodzona i poważna. Posługacze z głębokiem uszanowaniem usuwali się na bok przed J. W. panem obersekretarzem, w bramie rządca hotelu nisko uchylił przed nim czapki, szwajcar z poskokiem otworzył bramę prowadzącą na ulicę. Jakaś młoda, ze średniej snać klassy pochodząca kobieta, w kapeluszu i salopie, a stojąc za szklannemi drzwiami mieszkania szwajcara, długo ścigała wzrokiem przechodzącego młodzieńca, a gdy oddalił się wymówiła pół głosem: "Jakiżto piękny mężczyzna!" – "A jaka w nim powaga, jaki rozum i grzeczność! to prawdziwy wielki pan!" – dorzucił z boku jeden ze starszych lokajów, i spojrzał na kamerdynera, który towarzyszył swemu panu aż na dół wschodów. Kamerdyner nic nie odpowiadał na te uwagi, ale dziwnie jakoś uśmiechał się pod bujnym wąsem.Ktokolwiek nie gardzi różnemi drobnemi objawami, wybijającemi się na twarze ludzi stojących u samego dołu społeczeństwa, ten niejednokrotnie mogł zauważyć, że uśmiechy ludzi służących u młodych i pięknych panów, miewają w sobie często coś złowieszczego. Nie darmo powiedziano, że nikt nie uchodzi za wielkiego rnęża w oczach swego lokaja. Kamerdyner Anatola Dembielińskiego widocznie nie uważał swego pana za szczęśliwca, wcielającego w siebie bogactwo, potęgę i doskonałe powodzenie, za jakiego mieli go ci, co spoglądali nań z oddalenia. Wieczór zimowy mroźny był nieco, ale pogodny i oświetlony srebrną pół obręczą księżyca, która wystąpiła na blady lecz jasny błękit nieba. Tu i owdzie na ulicach i placach miasta zapalano żółtawo świecące latarnie, przechodniów było sporo, środkiem ulic z brzękiem dzwoneczków przesuwały się liczne sanie. Jedne z tych sań najszybciej ze wszystkich pędzące, zatrzymały się przed niewielkim, ale ładnie zbudowanym domem, zakrawającym na pałacyk, i umieszczonym w głębi obszernego dziedzińca, oddzielonego od ulicy ozdobnemi sztachetami.Byłoto miejsce oddalone od środka miasta, a blisko przysunięte ku otaczającym je polom. Z za domu widniały nagie teraz szkielety licznych a wysokich i rozłożystych drzew, które w lecie musiały tworzyć rozległy i gęstą zielenią napełniony ogród; pośród dziedzińca, z grubej warstwy Śniegowej, wystawały smukłe kształty słomą owiniętych kosztownych snać krzewów, biały kompas świecił pośrodku pod padającym nań promieniem księżyca. W pałacyku kilka okien pierwszego pietra na wpół przysłoniętych malowniczą draperją firanek, jaśniało białem, obfitem światłem. Całe to mieszkanie miało pozór wpół wiejskiej willi i wyglądało pięknie, zamożnie, a Gaikiem po pańsku.Sanie zatrzymały się przed sztachetami; Anatol wysiadł, szparkim krokiem przebył dziedziniec, i przez wysokie oszklone drzwi wszedł do niezbyt obszernej ale bardzo ozdobnej sieni, gdzie u stóp wschodów szerokich, wysłanych kobiercem, siedział w liberję przybrany sługa, i czytał pod światłem spuszczającej się od sufitu lampy, ulotne jakieś pisemko. Na widok wchodzącego, sługa powstał i oddał mu głęboki ukłon; Dembieliński skinąwszy mu głową, wstąpił na oświetlone wschody. W przedpokoju na pierwszem piętrze znalazł innego sługę przyodzianego już nie w liberję, ale w czarne cienkie ubranie, i rzuciwszy mu futro, które tenże skwapliwie przyjął, udał się w głąb apartamentu.Apartament pani Ewy Dembielińskiej składał się z sali jadalnej, dwóch bawialnych salonów, i dwóch czy trzech małych potulnych gabinecikow. Wszystko zresztą w pięknych tych pokojach potulne było, miękkie, wonne, i błyszczące tym na wpół przysłonionym blaskiem, który objawia dobry smak połączony z bogactwem, już przez samą powściągliwość z jaką wystawia na pokaz to ostatnie. Pomiędzy wszystkiemi jednak cechami tego mieszkania, najwybitniejszą była miękkość – miękkość nie tylko już kobieca, ale posunięta do dziecięcego niemal rozpieszczenia. Znać było, że istota będąca panią i mieszkanką tych komnat, nie znosiła niczego coby w najlżejszy sposób razić mogło którykolwiek z jej zmysłów. Półświatła krzyżowały się tam z pół barwami, w powietrzu unosiły się pół-wonie, posadzki zasłane kobiercami, wydawały pod dotykającą ich stopą stłumione półodgłosy. Żadnej nigdzie jaskrawości, żadnego choćby cokolwiek żywszego tonu, żadnej nieco ostrzejszej linji dostrzedzby tam niepodobna; wszystko było miękko zaokrąglone, łagodnie wycieniowane, wychuchane z troskliwą pieczołowitością, nakształt gniazdka usłanego puchem, jedwabiem i różanemi listkami. – Czy było to odbicie się tych cech mieszkania, czy też głębsze jakieś wzruszenie serca, dość, że na twarzy Anatola ukazał się wyraz miękki, graniczący niemal z rzewnością, i spędził z niej do szczętu dotychczasową powagę i chłód urzędownie nieco wyglądający. Po chwili iednak, twarz ta wyrazista i ruchoma wtedy tylko gdy nikt na nią nie patrzył, zadrżała niepokojem i słumionym jakby bólem. Było tak może właśnie dla tego, że nikt dotąd twarzy tej nie spotkał słodkiem powitalnem wejrzeniem; że nie było tam nikogo, na kimby spocząć mogły czarne oczy młodego człowieka, płonące w tej chwili niecierpliwością i oszklone mgłą rozrzewnienia. Anatol przebył już salę jadalną i dwa bawialne salony, zatrzymał się w progu rozkosznie urządzonego gabinetu, i stał tam parę minut nieruchomy, wyczekujący – a nikt jeszcze nie wyszedł na jego spotkanie. Służący którego znalazł w przedpokoju, znikł był na chwilę w oddalonej głębi mieszkania, kędy zapewne oznajmiał swej pani przybycie gościa; potem ukazał się znowu, cichym krokiem przeszedł długi rząd komnat, a nikt nie ukazywał się jeszcze z za tej portjery podniesionej ręką sługi i zapadłej znowu, a za którą kryły się niedostępne obcym oczom i krokom, komnaty.Anatol stał w progu buduaru, i ciężkie snać jakieś uczucie przykuło go do miejsca, bo stał nieruchomy, i można było rzec, że wsłuchiwał się w tę głęboką ciszę jaka go otaczała, przerywana tylko jednostajnym odgłosem zegara, rozświetlona łagodnemi blaskami białych i bladobłękitnych lamp płonących w etruskich wazach pod ażurowemi przysłonami, lub pomiędzy gałęźmi malowniczo ustawionych roślin. Ciężką, bardzo ciężką widocznie dla młodego człowieka była ta chwila wytężonego oczekiwania, bo kilka razy twarz jego pobladła bardzo, a potem zabarwiła się błyskawicznym rumieńcem; bo oczy jego nawpół osłonione ciemną spuszczoną powieką, strzeliły posępnemi jakiemiś ognikami; hebanowe brwi ściągnęły się tworząc na czole głęboką zmarszczkę, a dumna warga przycięta i pobladł a, drżała od chwili do chwili w takt z oddechem gwałtownie pracującej piersi. – "La donna e mobile", wyszeptał Anatol, i nieopisany uśmiech bolesnego sarkazmu okrążył mu usta.Nagle podniosła się tajemnicza zasłona, a z za niej wybiegło dziecię śliczne jak archanioł wymalowany ręką zachwyconego mistrza. Była to dziewięcioletnia najwyżej dziewczynka, z białą jak przezroczysty alabaster twarzyczką, z wielkiemi ciemnemi oczami, z mnóstwem "czarnych zwojów okrywających główkę i opływających drobne obnażone ramiona. Wbiegła jak motylek, niby skrzydłami wiewając sukienką z błękitnego jedwabiu, i stopkami błękitno obutemi zaledwie dotykając puszystego kobierca. Z okrzykiem radości rzuciła się ku stojącemi w progu gościowi. – Kuzynku! – zawołała, – to ty! doprawdy to ty! tak dawno cię nie widziałam! myślałam żeś o nas zapomniał, że nie przyjedziesz już do twojej małejKrysi!Było coś orzeźwiającego w tym dziecięcym srebrnym głosiku, który dzwonił szczerą radością, niewinnego serca, i tą świeżością niewysłowioną, która stanowi wiecznie zwycięzki wdzięk wiosny życia i natury. To też Anatol rozpogodził czoło, i uprzejmie uśmiechnął się do dziecięcia, które stało przed nim z główką podniesioną ku jego twarzy, z różanemi usteczkami otwartemi uśmiechem, powtarzającym się niby w źwierciedle, w roziskrzonych przeczystych źrenicach. – Jak się masz, Krysiu? – wymówił ściskając w dłoniach swych jej drobne rączęta. Nie zapomniałaś więc o mnie jeszcze? tęskniłaś za mną trochę?W głosie młodzieńca gdy wymawiał te wyrazy, dźwięczała tłumiona jakaś boleść. Snać zwątpił on przed chwilą o tem, aby ktokolwiek tęsknił za nim w tym domu. – Kuzynie! – wymówiło dziecię, – byłeś zawsze dla mnie taki dobry! jabym o tobie nigdy zapomnieć nie mogła, nigdy!Anatol pochylił się żywo, i przytknął usta do alabastrowego czoła dziewczynki. Pocałunek ten krótki był, ale gorący; można zeń było poznać, że powitanie tego dziecka ulżyło ciężarowi, jaki spadł był na serce młodzieńca razem z tą ciszą i samotnością, jakie same jedne powitały go w tych progach. Sięgnął do trzymanego w ręku kapelusza, i wydobył zeń wykwintną bombonierkę – To dla ciebie Krysiu – rzekł, – widzisz, i ja pamiętałem o tobie, bom ci przywiózł cukierków ze stolicy.Dziecię wzięło cacko napełnione przysmakami, ale rzuciło nań zaledwie parę obojętnych spojrzeń. – Dziękuję ci! – rzekło, – wszak ja od ciebie zawsze miewam cukierki, przysyłasz je dla mamy i dla mnie, ale teraz daleko to milej żeś je sam przywiózł! A wiesz? ja się już uczę grać i rysować. Monsieur Viret powiada, że mam wielką zdolność do rysunku, et qu'avec le temps je deviendrai artiste.Ostatnie wyrazy wymówiła figlarnie, prostując się z dumą. Francuzka wymowa tego dziecka była bez zarzutu, a sposób w jaki się, wyrażała, objawiał wczesne rozwinięcie umysłu i tę śmiałość, jaką posiadają dzieci hodowane w domach zamożnych, napełnionych zawsze ludźmi i gwarem. – Nie wiem czy będziesz artystką – rzekł Anatol, – ale że jesteś ślicznem dzieckiem, to pewno!Krysia rozśmiała się głośno, i zrobiła dyg głęboki. – Dziękuję! – zawołała, – a chcę tylko wiedzieć czy bardzo kochasz mię za to, że jestem ślicznem dzieckiem?Anatol miał odpowiedzieć na to pytanie, gdy tuż przy nim rozlała się w powietrzu delikatna woń heljotropu, i zabrzmiał miękki jak jedwab, a cichy jak tchnienie glos kobiecy: – Christine! va rejoindre M-lle Flore!Na dźwięk tego głosu, rumieniec długą i purpurową strugą przepłynął po czole i policzkach Anatola; potem zniknął nagle, i pozostawił po sobie tę głęboką bladość, która oznajmia, że wszystka krew namiętnie wzruszonego człowieka, skupiła się w gwałtownie bijącem jego sercu. Podniósł głowę, którą dotąd pochylał ku pięknemu dziecięciu, i oko w oko spotkał się ze stojącą o kilka kroków, panią Ewą Dembielińską. Była to postać tak smukła i powiewna, ie możnaby ją wziąć nie za postać kobiecą, ale za nadpowietrzny uplot tych bladych i drżących świateł, które napełniały, przestrzeń śród której się ukazała. Twarz jej o ściągłych, niezmiernie delikatnych, ale też doskonale regularnych rysach, posiadała bladość śniegu, a przezroczystość porcelany; podłużnie wykrojone oczy, powłóczysto i miękko patrzyły z za gęstej złotej rzęsy, a barwą źrenic swych iść mogły o lepsze z niezapominajkami kwitnącemi na łące, albo z rozpogodzonem niebem letniem, lub tym turkusem, który otoczony rzędami pereł, zapinał bogatą draperję stanika jej, poniżej łabędziej jej szyi. Na szyję tę, jak fale roztopionego złota, spływały zwoje włosów pokręconych w kędziory i warkocze, które podnosząc się w misterną koronę, obejmowały śnieżne, pochylone nieco czoło. Drobniuchne usta rozkwitały śród tej ślicznej twarzy, jak pączek bladoróżowej róży, tak że cała ta kobieta wraz ze swą powłóczystą, miękko wijącą się w koło niej szatą, przywodziła na myśl same kwiaty, alabastry, łagodne światła, i te nadprzyrodzone zjawiska, które w dziedzinie bajek słyną pod imieniem wieszczek lub nimf. Z powabu jakim tchnęła, i uroku jaki wywierać mogła, była to prawdziwa Ewa; ale w niczem niepodobna do owej mieszkanki raju, która stworzona pod gorącym blaskiem słonecznym, na wskroś przyjęta ożywczemi powiewami krzyżujących się w przestrzeni wiatrów, nie znająca ni puchu ni jedwabiów, ni sztucznych woni, ni takichże uczuć – ze snu z którego wywołała ją ręka Twórcy, powstała pro sta, kwitnąca, silna i zdrowa, jak prawdziwa matka ludzkiego rodzaju. Ta Ewa, która teraz stanęła przed wpatrzonym w nią rozkochanym wzrokiem młodzieńca, była Ewą nowoczesną, stworzoną i wyrosłą śród raju salonów, puchu, atłasów, narkotycznych woni, perfum i sztucznych zefirów wiejących z usypiająco szeleszczących wachlarzy. Była to uosobiona miękkość, delikatność, przezroczystość, wiotkość i chwiejność; był to najczystszy ekstrakt tego co w pewnym świecie nosi nazwę dystynkcji; był to nakoniec wdzięk śniegowego płatka, alabastrowej bombonierki, heljotropu hodowanego w cieplarni – wdzięk powabny, drażniący wyobraźnię, zdolny obudzić miłość podobną do litości, rozpalić namiętność kończącą się spazmem; wdzięk potężny w pewnej mierze, ale skarłowaciały jak ta sfera, ten odłam ludzkości, której był dziecięciem, okazem, i chorobliwym lubo ponętnym wykwitem.Małej Krysi nie było już w pokoju; Ewa i Anatol stali przez chwilę naprzeciw siebie, rozdzieleni zaledwie przestrzenią kilku kroków, a żadne z nich nie mogło zdobyć się jeszcze na słowo powitania. Oboje byli bardzo wzruszeni, ale każde inaczej. Twarz mężczyzny mieniła się namiętną radością, kochanka, witającego nakoniec w rzeczywistości tę, której obraz napełniał sny jego i marzenia; we wzruszeniu kobiety przemagało głębokie zmieszanie, nad którem widocznie zapanować pragnęła a nie mogła. Anatol pierwszy wyciągnął rękę, i ujmując miękką jak aksamit a białą jak śnieg dłoń narzeczonej, wymówił z cicha: – Ewo! najdroższa moja! nakoniec widzę cię! W tej chwili był tak przenikniony własnem uczuciem, że nie mógł się wczytywać w twarz kobiety ktorą witał, i zapomniał nawet o wyrzutach, jakie niósł tu z sobą za to, że ona mu zbyt długo na powitanie czekać kazała. Lecz nagle ręka Anatola w dół opadła, a cała postać wyprostowała się jakby pod wpływem zdumienia czy obrazy. Poczuł, że palce pięknej kobiety zlekka tylko i zimno dotknęły jego dłoni; oddała mu ukłon ceremonjalny, i zefirowym swym głosem wymówiła: – Bonjour monsieur!Poczem niedbale i miękko opuściła się na aksamitne poduszki sofy, i powolnym, zaokrągloną linję kreślącym gestem, wskazała gościowi swemu po blizki fotel.Nastąpiła dość długa chwila milczenia. Ewa oparła głowę na dłoni i patrzyła w ziemię ze zmieszaniem, które jak złe sumienie, opuścić jej nie chciało; Anatol stał o kilka kroków od niej w nieruchomej postawie. Boleść wyryła mu znów na czole głęboką fałdę, poczucie upokorzenia nizko pochyliło mu głowę. – Pani! – wymówił po chwili głosem, który z trudnością wydobywał się z jego piersi, a dźwięczał nawpół namiętnym bólem, nawpół srodze zranioną dumą; – pani! powitanie takie jest dla mnie zupełnie, zupełnie niespodzianem! Sądziłem… spodziewałem się, że rozkaz twój dzisiejszy, abym kilka godzin czekał na widzenie się z tobą, był jednym z tych kaprysów kobiecych, które rodzą się z nicości i kończą się niczem… Teraz niewiem co mam myśleć, czego spodziewać się…Umilkł, bo głos ustał mu w gardle. Patrzył na milczącą kobietę, która wzroku nie odrywała od ziemi, oczami gorejącemi i mglącemi się na przemian. W tej walce jednak, która toczyła się w piersi jego pomiędzy poczuwaną, miłością i obrażoną dumą, pierwsza przemogła. – Ewo! – wymówił po chwili milczenia – Ewo moja! – i chciał ku niej przystąpić, ale zatrzymał się jak wryty, bo niezapominajkowe oczy kobiety podniosły się na niego, i wydały mu się podobne do kryształu zimnego, błękitną napojonego barwą,. – Panie! – zaczęła głosem silniejszym jak wprzódy, który jednak drżał trochę zrazu, – powinieneś pan wiedzieć, dla czego przyjmuję cię w ten sposób. Pomiędzy nami wszystko powinno być skończonem. Vous m'avez mortellement offensé, monsieur.Ta kobieta kłamała widocznie, i mówiła o obrazie, której nie czuła. To też zmieszanie, na wzór upartego sumienia, które odepchnięte wraz powraca, ogarnęło ją znowu i zamknęło jej usta, które zadrżały i nic już więcej powiedzieć nie mogły. – Ja obraziłem cię Ewo! czem? jak? – wymówił Anatol z wyrazem głębokiego i zupełnie szczerego zdziwienia. – Powiedz pani com uczynił, a może wytłómaczyć się zdołam?Kobieta z wyraźnem wysileniem podniosła powieki, spojrzenie jej jednak niespokojne i zmącone jakąś tajemną wewnętrzną walką, nie utkwiło w tym z kim rozmawiała, ale w przeciwległej ścianie. – Vous m'avez négligé complétement! ozwała się przeciągle i z cicha. Pisywałeś pan do mnie ze stolicy rzadko, bardzo rzadko; listy pana wyglądały tak jakby były pisane z musu. Enfin, w podróży ze stolicy nie wstąpiłeś pan do N. aby się ze mną widzieć, i od kilku już tygodni zostajesz w tych stronach, a dziś dopiero po raz pierwszy pomyślałeś pan o mnie…Przytoczone pobudki gniewu pięknej kobiety musiały wydać się Anatolowi bardzo błahemi, bo twarz jego rozpogodziła się, i lekki nawet uśmiech wstąpił na jego usta. Słuchając słów narzeczonej, przypisywać je musiał znowu jednemu z tych kaprysów kobiecych, które rodzą się z nicości i kończą się niczem; myślał, że z łatwością wytłómaczyć się potrafii z oskarżeń, i gniew, nie mający słusznych przyczyn, rozbroi. Toteż pewniejszym już krokiem zbliżył się do sofy, i usiadł w pobliżu na umieszczonym fotelu.Przy jego zbliżeniu się kobieta usunęła się zlekka, i przechyliła głowę w inną stronę. Brwi Anatola zsunęły się, ale tylko na chwilę; uśmiechnął się znowu, i patrząc na kobietę odwracającą się od niego, jak na rozkapryszone dziecko, łagodnie mówić zaczął: – Najdroższa moja, najpiękniejsza, najlepsza… – Monsieur! – wymówiła kobieta zwolna obracając ku niemu głowę, – proszę nie przemawiać do mnie w ten sposób.Fala bladości przepłynęła po czole Anatola. Kobieta ta zadawała mu prawdziwe tortury, a jednak kochał ją wszystkiemi siłami swej istoty; znać to było w spojrzeniu jakiem ogarniał głowę jej oblaną złotemi włosami, i niechętnie odwracającą się od niego. – A więc! – wymówił po chwili milczenia – pozwól pani abym wytłómaczył się z tych błahych zarzutów jakie mi czynisz, a które w obec miłości mojej dla ciebie wydają mi się tak drobnemi, tak drobnemi, że są aż zupełnie niczem… – Pan mnie nie kochasz! nie kochałeś nigdy! – zawołała kobieta, i dalej jeszcze usunęła się od niego!Po tym wykrzyku Anatol stał się bardzo poważnym. – Ewo! – wyrzekł starając się spotkać oczami wejrzenie jej ustawicznie zwracające się ku ziemi; – Ewo, ty sama nie wierzysz w to coś powiedziała.Wyrzekł te słowa z wielką prawdą i siłą szczerego przekonaniaj w głosie. Nie mylił się. Ewa w istocie nie wierzyła własnym słowom; wiedziała ona dobrze iż jest kochaną, a tylko tajemnemi jakiemiś wiedziona pobudkami, czyniła mu zarzut, którego niesprawiedliwość czuła. Toteż nie odpowiedziała nic, i tylko głową, uczyniła gest rozpieszczonego dziecka, które upiera się przy swojem. Anatol mówił dalej: – Pisywałem do ciebie ze stolicy, tak jak to czyniłem od czasu gdy zostałaś wolną, i pozwoliłaś mi spodziewać się, że kiedyś będę tak szczęśliwy, iż posiędę rękę twoją i serce. Listy do ciebie wysyłałem w tych odstępach czasu, jakie sama naznaczyłaś, a nie były one nigdy zbyt częste dla mnie, który myślałem o tobie ciągle. Niewiem jak listy te wydać się mogły komuś, ktoby je czytał z chłodną rozwagą, i dla czego wydały ci się jakby były pisane z musu. Pisałem je zawsze ze wzruszeniem, z miłością, z tęsknotą niewysłowioną do tej chwili, która miała połączyć już nas na zawsze, a o której przyśpieszenie błagałem cię, choć nigdy o nic nie błagam nikogo. Być może iż w gwarze i wirze stolicy, śród natłoku zajęć i interesów jakim się oddawałem, pod palącym wpływem uczucia mego dla ciebie, które w coraz silniejszą rosło namiętność, przestałem być kiedykolwiek panem pióra i myśli moich…. Być może, iż zbyt śmiały wyraz jaki wymknął się na papier z kipiącej mej głowy; może myśl jaka niedopowiedziana, z wątkiem przerwanym troską czy nawałem pracy, obraziła wybredny twój umysł. Przebacz mi to Ewo! – mimowolnego przewinienia nie przerabiaj na nieodpuszczalną zbrodnię! Z drobnostki sprowadzonej trafem, nie czyń ciosu, któryby zachwiać mógł mojem a i twojem może istnieniem! Podaj mi twą rękę, spojrz na mnie twoim dobrym wzrokiem, w którego przezroczystej głębi tak lubię czytać dobroć twego serca i niewinność myśli, ja, co tak ciągle, ciągle ocieram się o złość ludzką, i patrzę, na zbrukane sprawy tego świata wśrod jakiego żyję….Zatrzymał się, i na siedzącą przy nim kobietę patrzył z miłością i błaganiem. Ale ona nie podawała mu swej ręki, i nie zwracała n\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Na_dnie_sumienia-ebookRO/p02011006i020" target="_blank" title="Na dnie sumienia [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Na dnie sumienia [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Aluprof SA stale poszukuje oraz wdraża nowe rozwiązania we wszystkich obszarach swej działalności. Dotyczy to także szkoleń i konferencji online w ramach projektu Future Builders. W ciągu najbliższych tygodni odbędzie się pięć spotkań z uznanymi w branży architektami - Bogdanem Zahą, Robertem Koniecznym, Przemo Łukasikiem, Zbigniewem Maćkówem i Álvaro Leite Siza Vieira.\nW jakim celu powstał projekt Future Builders?\nFuture Builders to inicjatywa, dzięki której rozmowy prowadzone dziś zmienią budowy prowadzone jutro, tak byśmy pojutrze żyli w lepszym świecie - tak o idei powstania forum mówi Bożena Ryszka, dyrektor działu marketingu i PR Aluprof SA.\nSłowo "rozmowa" jest w przypadku tego projektu kluczowe. Organizatorom chodzi o stworzenie przestrzeni wymiany doświadczeń pomiędzy wszystkimi praktykami dziedzin wchodzących w zakres zainteresowania projektu. Głównym jego założeniem jest rozmowa na temat miast przyszłości. Future Builders staje się platformą, na której teoretycy urbanistyki i socjologowie przestrzeni mogą skonfrontować swoje wizje z codzienną praktyką przedsiębiorców budowlanych i zatrudniających ich deweloperów.\nSpotkania w formie online to szansa na to, by każdy głos został usłyszany, a każdy ciekawy pomysł zauważony.\nPo pierwsze uczestnicy wydarzenia mają wpływ na treść pytań zadawanych jego gościom.\nPo drugie mogą komentować poszczególne wątki rozmowy, a tym samym polemizować z jej tezami. Na taką polemikę w tradycyjnej formie konferencji czy zjazdu zwykle nie ma czasu. Ten aspekt jest szczególnie bliski pomysłodawcom Future Builders. Dzielenie się wiedzą i doświadczeniem oraz inspirującą perspektywą.\nKiedy odbędą się spotkania z architektami?\nDobór gości programu, świadczy o randze i rozmachu przedsięwzięcia: to architekci światowej sławy, z ogromnym i budzącym uznanie dorobkiem, o zróżnicowanym i ciekawym portfolio – od biurowców najwyższej klasy po zaskakujące formą i rozwiązaniami domy jednorodzinne. Rozmowy i wymiana doświadczeń z takimi twórcami naprawdę zainspirują:\nBogdanem Zahą (termin spotkania podany wkrótce)\nRobert Konieczny (16.09)\nPrzemo Łukasik (23.09)\nZbigniew Maćków (7.10)\nÁlvaro Leite Siza Vieira (14.10)\nO wszelkich zmianach terminów spotkań organizatorzy informować będą na stronie Future Builders


Promieniowanie może zwiększać ryzyko białaczki - FARMAKOTERAPIA\nAutor: PAP/rynekaptek.pl 14-07-2015, 14:19\nPromieniowanie jonizujące aparatów medycznych może zwiększać ryzyko białaczki\nGłówny autor najnowszego raportu, dr Klervi Leraud z Laboratorium Radiobiologii w Fontenay-aux-Roses twierdzi, że badaniami objęto 308,2 tys. pracowników energetyki jądrowej we Francji, Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii. Obserwowano ich średnio przez 27 lat, wszyscy pracowali w tej branży co najmniej przez rok. W tym czasie zmarło 22 proc. osób z tej grupy, przy czym jedynie w przypadku 531 z nich przyczyną śmierci była białaczka, a kolejnych 814 pracowników zmarło z powodu chłoniaka.\nZ raportu wynika, że ryzyko niektórych rodzajów białaczek było tym większe, im większa była skumulowana dawka promieniowania jonizującego, na którą byli narażeni pracownicy elektrowni jądrowych. Wyliczono, że przeciętna skumulowana dawka u jednej z tych osób przez cały okres obserwacji, czyli średnio 27 lat, wynosiła 16 miligrejów (mGy).\nW ciągu roku jeden pracownik elektrowni jądrowej mógł być zatem narażony na dawkę około jednego miligreja. Dla porównania: jedno tylko badanie kręgosłupa lędźwiowego przy użyciu tomografu komputerowego, w którym wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie, wystawia pacjenta na działanie radiacyjne od 1 do 2 miligrejów (w ocenie amerykańskiej Agencji Żywności i Leków - FDA).\nDr Leraud podkreśla, że wraz z postępem medycyny coraz bardziej jesteśmy narażeni na promieniowanie jonizujące aparatów medycznych. W 1982 r. przeciętny Amerykanin głównie z tego powodu był napromieniowany w ciągu roku dawką 0,5 miligreja, w 2006 r. dawka ta wzrosła już do 3 miligrejów.\nAutorzy raportu wyliczają, że 1 grej (1000 miligrejów) zwiększa ryzyko białaczki u pracownika elektrowni jądrowej trzykrotnie. Promieniowanie jonizujące najbardziej jednak zwiększa ryzyko przewlekłej białaczki szpikowej. W przypadku tej choroby z każdym 1 grejem prawdopodobieństwo zachorowania zwiększa się aż ponad dziesięciokrotnie.\nDr Maria Blettner z Moguncji podkreśla, że najnowszy raport nie wnosi do kwestii zagrożenia promieniowaniem radiacyjnym nic nowego. Zwraca też uwagę, że ryzyko błędu w tych badaniach jest na tyle duże, że można wyciągnąć wnioski tzw. fałszywie pozytywne.


Burberry London Woda perfumowana dla kobiet 100 ml - Perfumeria internetowa E-Glamour.pl\nWstecz Perfumy Wody perfumowane Burberry Burberry London dla kobiet Burberry London Wody perfumowane dla kobiet Burberry London Woda perfumowana dla kobiet 100 ml\nPerfumy London marki Burberry to kwiatowa kompozycja przeznaczona dla eleganckich kobiet. Odzwierciedla ona metropolitarny klimat Londynu, wielkomiejski styl życia oraz naturalną pewność siebie. Rozkosz przebłyskująca przez nuty głowy to olśniewająco piękna róża, zachwycający wiciokrzew i soczysta mandarynka. W namiętnym sercu pojawia się upojny jaśmin, ponętna piwonia, egzotyczna gardenia tahitańska i czarująca klementynka. Sensualna baza uwodzi ciepłymi akordami romantycznego zespolenia piżma, paczuli i drzewa sandałowego.


Oliver Frljić – Karol Sienkiewicz\nTag: Oliver Frljić\nKrzyż i klątwa\n„Dziękuję, że pan tu stoi”, starsza kobieta przechodząca Krakowskim Przedmieściem na sekundę przerywa moją rozmowę z Danielem Rycharskim i odchodzi w kierunku Starówki. Stoimy pod Pałacem Prezydenckim. Daniel trzyma w ręku wysoki, drewniany krzyż. Ma za sobą pałac, konny pomnik księcia Józefa Poniatowskiego dłuta Thorvaldsena i tzw. tymczasowy pomnik smoleński – tablice z nazwiskami ofiar katastrofy, postawione tu przez PiS. Kobieta, która dziękuje Danielowi, prawdopodobnie łączy jego obecność właśnie z katastrofą, żałobą i późniejszą walką obrońców krzyża.\nGdy jakiś czas później Daniel niesie krzyż na ramionach Traktem Królewskim w kierunku CSW, a ja odprowadzam go kawałek, do stacji metra, zaczepia nas inna kobieta. Pyta o krzyż, kto go wyrzeźbił, czy ciężki, co to za drewno, że takie jasne. Daniel opowiada, że to krzyż pojednania, że zrobił go z gałęzi drzewa, na którym powiesił się homoseksualista. „Bardzo ciekawe”, odpowiada kobieta.\nObecność Rycharskiego pod Pałacem Prezydenckim to rodzaj prowokacji. Jakby celowo chciał wprowadzić przechodniów w błąd. W tym miejscu stał kiedyś inny krzyż i co jakiś czas się pojawia przy okazji miesięcznic smoleńskich. Krzyż Rycharskiego, chociaż podobny, jest zdecydowanie odmienny, to krzyż LGBTQ+. Bo kto powiedział, że krzyż reprezentuje jeden, spetryfikowany kościół i jedną ideologię? W tym krzyżu jest pewna sprzeczność. Bo czy to nie Kościół jest największą siłą homofobiczną w Polsce? Czy jednocześnie to nie wśród kleru odsetek homoseksualistów jest większy niż wśród reszty społeczeństwa? Czy dla homoseksualistów rzeczywiście jest miejsce w Kościele Katolickim? Kto ma się tu z kim pojednać?\nGdy rozmawiam z Danielem, mam wrażenie, że sam ma coraz większe wątpliwości. Chciał by jego krzyż stał się częścią ekumenicznej drogi krzyżowej, by zorganizowała ją grupa Wiara i Tęcza, ruch homoseksualistów wewnątrz Kościoła, do którego należał. Wiara i Tęcza chce zmieniać Kościół od środka. Drążyć jak kropla drąży skałę. Wydaje mi się to naiwne, katakumbowe, stawiają się w roli ofiar. Wiara i Tęcza to dosyć tajemnicza, podziemna wręcz organizacja.\nZresztą propozycja Rycharskiego została odrzucona. Artysta wśród gejów katolików jest trudny do zaakceptowania. Zamiast drogi krzyżowej wziął więc krzyż z biało-czerwonej wystawy „Późna polskość”, na którą go przygotował, i wyszedł z nim ulicami Warszawy, by stanąć przed Pałacem Prezydenckim. Tu krzyż stał się przekorny. Taki homo-krzyż, naznaczony dramatem, jest jak kukułcze jajo. Ostatecznie do zaakceptowania chyba jedynie w galerii. Na ulicy dla zwykłych przechodniów nie różni się bardzo od innych krzyży, jego treści są trochę ukryte. By się wyróżniał, Rycharski musiałby go jakoś tęczowo przyzdobić.\nW niedzielę byliśmy z Gunią na „Klątwie”. Trwało oblężenie Powszechnego – sami protestujący tak nazywają swoje protesty, które dzień wcześniej zamieniły się w pokaz agresji. W niedzielę się głównie modlili i gdy różaniec w ręce brali młodzi, całkiem nieźle zbudowani chłopcy w ciemnych okularach, wyglądało to nawet malowniczo. Inni zasłaniający twarze wyglądali już bardziej groźnie. Rozmodlone siły narodowe.\nZanim dostaliśmy się na spektakl, dwukrotnie sprawdzano nam bilety, a przed wejściem na widownię przeszliśmy kontrolę wykrywaczem metali. Nawet w kawiarni wszystkie napoje wydawane są w papierowych kubkach – też ze względów bezpieczeństwa. Przez cały spektakl widownię obserwują zaś ochroniarze, chyba w oczekiwaniu na jakieś wybryki, każdy czuje się więc trochę podejrzany. Wszystko to jednak sprawia, że oglądając „Klątwę”, ma się wrażenie, że spektakl rozlewa się ze sceny i sięga daleko poza nią. Rzeczywistość pukająca do drzwi teatru uwiarygadnia przekaz „Klątwy”, chociaż podejmowane problemy są aż nadto znane.\nSpektakl odbywa się w atmosferze narodowo-katolickiego terroru. Wszak „Klątwa” – i ta Wyspiańskiego, i Frljicia – to sztuka o katolickim szantażu. U Wyspiańskiego sam żyjący w grzechu ksiądz, winą za suszę w wiosce obarcza grzechy swych parafian. U Frljicia kler też ma swoje na sumieniu – od molestowania nieletnich, po ograniczanie praw kobiet. Dość powiedzieć, że JPII zostaje nazwany „obrońcą pedofili”. Niebezpodstawnie.\nSztuka rozgrywa się jednak na kilku płaszczyznach – gdzieś w środku są szczątki dramatu Wyspiańskiego, wokół jego dramatu rozgrywa się sam teatr, z aktorami, reżyserem, nieustannym debatowaniem o sensach, tu sztuka zaczyna mieszać się z rzeczywistością, aktorzy są sobą, z imienia i nazwiska, a teatr staje się płaszczyzną dyskusji i auto-wiwisekcji, o uwikłaniu reżysera, o sprzecznościach, z którymi muszą mierzyć się aktorzy. W wielu momentach aktorzy wysyłają krytyczne uwagi w stronę reżysera (ale to przecież wciąż jego sztuka) – że zrobił radykalne przedstawienie i wyjechał do Monachium, robić kolejne, za dobrą kasę; że zaangażował się w festiwal Malta, który nie tak dawno, pod naciskiem poznańskich biskupów, ocenzurował spektakl „Golgota Piknik”. Żeby zrobić laskę kukle papieża, trzeba też zbrukać zdjęcie reżysera.\nAle jest jeszcze jedna płaszczyzna „Klątwy” Frljicia, w warstwie pozawerbalnej, zwłaszcza w tych wielu momentach, gdy spektakl zamienia się w rodzaj performansu, operuje obrazami i gestami, tu już jest po prostu mowa o Polsce i nikt nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości. Gdy w pierwszej scenie aktorzy dzwonią do Bertolta Brechta, słyszą, że powinni się raczej odezwać do JPII, zadzwonić do Watykanu.\nGunia co chwilę powtarzała „O Jezu”, bo co raz na scenie działo się coś co najmniej transgresywnego albo napięcie rosło w oczekiwaniu na to, że coś takiego się zaraz wydarzy. Ale sceny, które w opisach brzmią obrazoburczo, na żywo w teatrze wypadają komicznie. Inaczej byłoby to nie do zniesienia. W każdym razie ja skręcałem się ze śmiechu. I chyba nigdy się tak dobrze nie czułem w teatrze.\nI krzyży tu też pod dostatkiem. Jeden całkiem spory dominuje nad sceną, aż pod koniec jedna aktorka powala go za pomocą piły motorowej. W momencie, gdy krzyż upada, rozświetla się orzeł w tle ułożony z żarówek. A jak wiemy, od krzyża do orła całkiem niedaleko. Wiszą sobie razem nad każdą szkolną tablicą. Kiedy indziej złożone na komendę krzyże zamieniają się w rękach aktorów w karabiny, którymi rozstrzeliwują widownię. Żyjemy w krzyżowym szantażu.\nŚcięcie krzyża nie przynosi żadnego oczyszczenia ani ulgi. A jeśli już, to na krótką chwilę, bo zaraz potem dyrektor teatru, już po oklaskach, poza spektaklem, prosi widownię, by dla własnego bezpieczeństwa opuściła budynek tylnym wyjściem. To powalenie krzyża jest czystym odreagowaniem. Jak pamiętamy z oświęcimskiego żwirowiska, w Polsce w miejsce jednego usuniętego krzyża wyrasta sto nowych. Oczywiście nie krzyż jest tu problemem, nie wiara, lecz grzechy Kościoła, to, co ten krzyż może sobą reprezentować. Z krzyżem i okrzykami „Christus Rex” nacjonaliści atakują teatr i wznoszą antydemokratyczne hasła (dosłownie żądają skończenia z demokracją). Krzyż wielokrotnie stawał się narzędziem politycznego nacisku i elementem politycznej gry. No a geje słyszą od księży, że muszą nieść ten swój krzyż.\nJa żadnego ciężaru związanego z moją orientacją nie czuję. Ale już Daniel trochę się wczoraj nadźwigał.\nOpublikowano 31 Maj 2017 Tagi Centrum Sztuki Współczesnej, Daniel Rycharski, Klątwa, Kościół Katolicki, krzyż, Oliver Frljić, Późna polskość, Teatr Powszechny w Warszawie


O czym szumią szuwary? [+18 | Autorski] - lastinn\nO czym szumią szuwary? [+18 | Autorski]\n« Co nieco w klimatach S.T.A.L.K.E.R-a | [Autorski] Podróż po baśniowym świecie »\n05-05-2016, 01:43 #1\n"O CZYM SZUMIĄ SZUWARY?"\nNo właśnie. O czym? Ta mrożąca krew w żyłach opowieść porwie bohaterów w wir dramatów rozgrywających się w naprawdę niewielkiej i nudnej jak flaki z olejem miejscowości Bourmont. Jeśli Twoim marzeniem było gromić armie nieprzyjaciela, zdobywać skarby, ścinać łby smokom i gwałcić wampiry - to ta opowieść nie jest dla Ciebie. Serio.To prawdopodobnie najbardziej nudna sesja w jaką razem zagramy.\nŚwiat: Płaszcz, bandolet i rapier (dziwne, że akurat na LI przychodzi mi ciągle prowadzić fantasy… )\nMechanika: Autorska (oparta na Uniwersalnej Mechanice)\nTesty: Wykonuje MG\nMedium: Tylko forum LI\nJest sobie miejscowość Bourmont, która niegdyś była punktem obowiązkowym na kupieckich mapach. Gospoda, kilka domów, sklep i usługi, brukowana uliczka, nawet niewielki garnizon z arsenałem do ochrony szlaków. Miasteczko tętniło życiem, przyjezdni zostawiali nieco grosza, a ryby z pobliskiej rzeczki same wskakiwały do sieci. Tak było jeszcze do niedawna. Wszystko się rypło za sprawą mostu pobudowanego 60km na wschód. Od tamtej pory miasteczko nie było już nikomu po drodze. Podupadło. Stało się dziurą jakich pełno. Bród, smród i popelina.\nGracze wcielają się w mieszkańców i żyją dniem codziennym realizując jakieś tam swoje plany.\nGracze wybierają sloty (czyli domy w których mieszkają oraz w jakiś tam sposób powiązane zawody). Będzie można być lokalną wiedźmą, kucharzem czy karczmarzem, ekscentrycznym łapiduchem, ostatnim gwardzistą i kim tam sobie kto wymyśli. Wspólnie będziemy opowiadać o losach tego miejsca, przygodach mieszkańców oraz przejezdnych.\n- Rekrutacja dodatkowa - byłaby otwarta dla Graczy, którzy mają ochotę na chwilę zagościć do miasteczka.\n- Gracze robiliby co chcieli - otwarty świat, dowolne cele (oczywiście uwzględniając jakieś możliwości przerobowe MG).\n- Być może więcej niż jeden MG.\n- PvP/ TvT - być może.\nParę słów o świecie i systemie\nŚwiat to dość prosta magia (dostępna każdemu) oraz również taka wyższa dla arcymagów (potężniejsze czary). Technologia oparta na magicznych kamieniach (np. służący golem, latająca mechaniczna muszka - no problem.) Rasy - jeśli Gracze zechcą grać rasami zostaną one zaproponowane.\nMechanika jest bardzo prosta, tworzenie postaci też. Turlanie wspiera crafting czyli jakieś tam nieskomplikowane tworzenie/ wytwarzanie, budowanie, mieszanie mikstur itp.\nZapisy i ja\nTo byłoby moje drugie podejście do PBF jako MG. Cały czas się uczę. Tym razem odpuszczam skomplikowane, karkołomne kampanie i idę na łatwiznę oraz większy i swobodniejszy udział Graczy.\nTo tylko sonda. Chcę się rozeznać czy w ogóle znajdą się jacyś chętni.\nTermin rozpoczęcia sesji stoi pod znakiem zapytania, nawet jeśli będzie tłum chętnych (w co wątpię). Ale z pewnością chętniej się zabiorę do roboty jak gracze jacyś się znajdą.\nJakieś pytania lub propozycje?\n05-05-2016, 02:08 #2\nPytanie a nawet kilka będzie z mojej strony.\n-Czy można prosić kilka słów więcej o mechanice?\n-Jak bardzo będzie można ingerować w przedstawiony świat, na początek będzie wspólne tworzenie świata otaczające miasteczko (czy będzie już to narzucony przez MG.\nTo by było na tyle pytań, zgłaszam też udział w sesji jeśli by się znaleźli inni chętni.\nOstatnio edytowane przez Orthan : 05-05-2016 o 12:07.\n05-05-2016, 12:59 #3\nTo ja mam inne pytanie - co w tej sesji będzie takiego "18+" ? :P\n05-05-2016, 13:45 #4\nMechanika to przerobiona i rozbudowana przeze mnie nico UM. Wspiera dynamiczne rozwiązania konfliktów. Wyposażenie i broń Bohatera ma znaczenie właściwie w warstwach narracyjnych - mechanicznie rzadko wpływają na rozgrywkę. Czary wymyśla sobie Gracz. Jeśli chodzi o wytwarzanie to zazwyczaj polega to na zdobyciu punktów wykonując rzuty raz dziennie.\nA jeszcze dokładniej: Jest 6 Cech - tak jak się to ma w innych systemach oraz 15 umiejętności. Gracz dodatkowo sam może wymyślać Biegłości (takie podumiejętności). Sumuje punkty i oznacza to liczbę kostek k10 do rzutu.\nKażdy wynik na kostce po wyżej 7 - nazywana jest Sukcesem.\nJest też tzw Komfort Postaci o który trzeba dbać. Jeść, pić, spać i zabawiać się by utrzymać Bohatera w formie. W zamian Komfort wspomaga testy.\nRozwój postaci jest generowany przez system i uzbierane pkt. Nauki można wydawać na umiejętności, biegłości lub specjalizacje. MG za fajne rozgrywki może obdarować Gracza Kartami (To coś jak perki - mocne karty jednorazowego użytku które potrafią wywalić całą fabułę do góry nogami z korzyścią dla Gracza).\nZostaną stworzone pewne ramy w których będzie się toczyć fabuła, ale oczywiście - będzie można sporo wymyślać. Od szczegółów po otoczenie lub konkretne miejsca. Nie miałbym nic przeciwko. Szczególnie na początku będzie to ważne, kiedy będziemy bardziej określać okolicę.\nDocelowo chciałbym by Gracze bawili się i formą i wspólnym światem, by zachodziły jakieś interakcje itd. Prowadziłbym bym oczywiście jakieś indywidualne przygody, cele. Od czasu do czasu wkraczałbym z jakimś questem, misją czy minikampanią tyczącą się wszystkich mieszkańców. Gdyby jeszcze doszedł MG2 i przejezdni - świat by się kręcił\nPonieważ jest spora dowolność i różne rzeczy mogą pojawić się w rozgrywce(od golasów po mordowanie niewinnych, małych kurczaczków, albo mordowanie niewinnych, małych golasów) stawiam przezornie te 18. Nie chciałbym by później mi ktoś nawrzucał coś o demoralizacji, przemocy i nieodpowiednim słownictwie bez Pegi 18.\n05-05-2016, 13:56 #5\nTakie "U Pana Boga za miedzą" w wersji fantasy? Pisałbym się\n05-05-2016, 14:22 #6\nDokładnie. Gracze mieszkają, pranie robią i kapuśniak, od czasu do czasu na wóz ładują co tam sprzedać chcą w pobliskim mieście. Czasem łeb ustrzelą bandziorowi, obronią wiochę przed najazdem, zaciukają kupca z towarami, który zbłądził... Zrobią dochodzenie kto kury morduje, kto w lesie gwałci i do zupy pluje no i dziurę w dachu załatają.\n05-05-2016, 14:29 #7\nOoo jak gwałcą i do zupy plują, to ja chcę! Zastanowię się jeszcze czy wolę gwałcić, czy pluć, ale tego... masz moją mackę.\n05-05-2016, 14:33 #8\nJa to z chęcią pranie zrobię. Innymi słowy - zagrałbym.\n05-05-2016, 15:27 #9\nZgłaszam użytkownika o pseudonimie Martinez.\nChce zabić resztki mojego wolnego czasu.\n05-05-2016, 15:47 #10\nChciałem nie brać nowych sesji, ale to brzmi zacnie. Jak długą grę przewidujesz? Do śmierci ostatniej postaci, do wykonania jakiegoś większego czynu (patrz: naplucie sołtysowi do zupy i zrzucenie winy na teściową) czy do znudzenia wszystkich?


Juncker: Problem to pewne inicjatywy rządu a nie Polska - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plJuncker: Problem to pewne inicjatywy rządu a nie Polska\n„Nie mieszajmy Polski i rządu polskiego we wszystkich możliwych aspektach” - powiedział Juncker.\nDodał, że nie chciałby, żeby Polacy odnieśli wrażenie, że "cała Europa była przeciwko Polsce”. „Polska jest krajem, który cieszy się dużym szacunkiem, w moim przypadku także dużym uznaniem” - podkreślił szef Komisji.\nJuncker: KE za dialogiem z Polską, a nie za nadzorem »\nTagi:Polska w Unii, rząd PiS, Jean-Claude Juncker, k, UE\nPolitolog: KE nie może dać Polsce żadnej "żółtej kartki"\nnatan(2016-01-15 11:44) Zgłoś naruszenie 60\nA w Niemczech kto ma problemy rząd i Merkel czy naród Niemiecki ???? Panie Juncker w Niemczech to są dopiero gwałcona demokracja i wolność słowa i gwałcone kobiety przez islamistów a pan udaje głąba i czepia się Polski !!!\nTen gnojek niemal cytuje(2016-01-15 13:28) Zgłoś naruszenie 40\ngiewu. Życzę sobie, żeby europosłowie z PiSu podważyli legalność tej ich "procedury". Wg Anglików jest ona bezprawna, jest nielegalna.\nOswiadczeni szefa Junckersa jest cukierkowy,(2016-01-15 14:32) Zgłoś naruszenie 30\nNiemerytoryczny . Na jakiej podstawie Herrn Jean Claude Junckers, szef Komisji Europejskiej rozpoczyna wstepna faze kontroli praworzadnosci w naszym kraju ??? Skad szef KE ma takie wiadomosci???Czy podstawa tych wiadomosci jest oparta na dokumentach i jakich ??? Kiedy dokladnie Rzad Beaty Szydlo, ktora sprawuje wladze miesiac czasu dopuscil sie takiego PRZESTEPSTWA, ze Komisarz rozpoczyna wstepna faze kontroli ??? Jednoczesnie stara sie uspakajac POLAKOW ze to nie przeciwko nim ta >kontrola< lecz przeciwko pewnej inicjatywie rzadu !!! Jaka to jest ktora lamie, jest niezgodna z litera PRAWA ? Narod Polski oczekuje merytorycznej odpowiedzi na wszystkie ww zapytania .\nEUROPA juz się na rym poznała... (2016-01-15 14:48) Zgłoś naruszenie 11\nI to jest SEDNO SPRAW , co powiedział .... SZEF KOMISJI EUROPEJSKIEJ Juncker , ... a nie ... "pieprzenie kotka za pomocą młotka" i uprawianie Erystyki ... przez neo-BOSZEWIKÓW z PIS czyli ... KŁAMANIE w kółko Macieju dla uwiarygodniania swoich KŁAMSTW


Korea Płd.: Burmistrz uwierzył oszustom. Obiecał 30 mln dawek szczepionki przeciwko COVID-19 – Razem z Tobą\nKorea Płd.: Burmistrz uwierzył oszustom. Obiecał 30 mln dawek szczepionki przeciwko COVID-19\n10 czerwca 2021 at 11:47\nBurmistrz miasta Daegu w Korei Płd. Kwon Joung Dzin ogłosił niedawno możliwość szybkiego zakupu od zagranicznej firmy 30 mln dawek szczepionki przeciwko COVID-19 koncernu Pfizer. Okazało się, że oferta była fałszywa, burmistrz przeprosił mieszkańców.\n– To był mój błąd, że ta sprawa, uznawana za jedną z prostych spraw nieudanego importu szczepionek, przekształciła się w skandal z oszustwem szczepionkowym – powiedział Kwon na konferencji prasowej, cytowany we wtorek przez agencję Yonhap.\n– Wizerunek Daegu został nadszarpnięty przez moje nieuważne słowa. Spowodowałem również głębokie rany i rozczarowanie mieszkańców chorujących na COVID-19 – dodał burmistrz miasta, które na początku 2020 roku jako pierwsze w kraju borykało się z dużą falą zakażeń.\nKwon wziął na siebie całą odpowiedzialność za „duże zamieszanie”, jakie wywołały jego zapowiedzi. Zapewnił jednak przy tym, że miał „dobre intencje” i chciał pomóc rządowi centralnemu w szybkim nabyciu dodatkowych szczepionek.\n31 maja Kwon powiedział dziennikarzom, że stowarzyszenie medyczne w Daegu skontaktowało się z zagraniczną firmą handlową, która może w ciągu trzech tygodni dostarczyć Korei Płd. 30 mln dawek szczepionki Pfizera.\nDziennik „Dzung-ang Ilbo” podał, powołując się na informacje zamieszczone w internecie przez urzędnika resortu zdrowia, że adres firmy oferującej rzekome szczepionki miał się znajdować na Florydzie, a jej numer telefonu – w Portugalii.\nProgram szczepień w Korei Płd. postępuje wolniej niż w wielu innych państwach rozwiniętych, za co po części odpowiadają opóźnienia w dostawach preparatów. Dotychczas jedną lub dwie dawki otrzymało 16,4 proc. mieszkańców, a zgodnie z planem rządu do końca czerwca zaszczepionych ma być 14 mln ludzi.\nKorea Płd. od połowy listopada boryka się z czwartą falą pandemii i sporadycznymi skupiskami infekcji. Bilanse wykrywanych zakażeń ustabilizowały się w styczniu na poziomie kilkuset nowych przypadków dziennie. W środę władze zgłosiły 602 nowe infekcje.\nPoprzedni artykułDowóz na szczepienia dla seniorów i niepełnosprawnych\nNastępny artykułWarsztaty z papierowej wikliny w „Światowidzie”


Sklep z lampami oferuje oświetlenie rozmaitego rodzaju | Prominas\nHome » Sklep z lampami oferuje oświetlenie rozmaitego rodzaju\nSubmitted by addmean on Mon, 04/08/2019 - 07:18\nW sklepach online z lampami, jest możliwość obecnie znaleźć spory wybór lamp na sufit, jak też i inne części pomieszczenia. Aktualnie stosuje się znacznie częściej oświetlenie podłogowe, lecz jest ono przeważnie wykorzystywane w celu zapewnienia niepowtarzalnego nastroju, niż oświetlenia całego pomieszczenia.\nSklepy internetowe, oferują nowoczesne oświetlenia, które są bardzo popularne i w sporym stopniu nie tylko wpływają na bardzo dobre oświetlenie, ale również i spełniają rolę estetyczną w danym pomieszczeniu. Do tego typu oświetlenia zalicza się plafon, jaki gwarantuje wyjątkowo solidne natężenie światła, ale również swą prezencją, staje się istotnym elementem wystroju danego wnętrza.\nPublikowany artykuł jest niesamowicie wciągający? Jeśli także takie jest Twoje zdanie, to wejdź na oryginalny materiał (http://www.da-bud.pl/oferta/), który zawiera równie ważne dane.\nLampy tego rodzaju, oferowane są aktualnie w kwocie kilkuset złotych, dlatego że jest to dosyć duża lampa i także wykonywana jest z najwyższej jakości materiału, który z użyciem światła stwarza niezwykły efekt wizualny. Jest to obecnie rodzaj lampy, który najczęściej używany zostaje w obiektach o sporej powierzchni, gdzie tego typu element będzie bardzo dobrze pasował i również będzie rozprowadzała światło po pomieszczeniu tym sposobem, iż stworzy to bardzo przyjemny klimat. Bogata oferta oświetlenia www.\nZnacznie częściej bywa tak, iż sklepy online z lampami publikują także wiele niezwykle interesujących artykułów, które dotyczą zastosowania wybranych lampy, instalowania ich itp. Dzięki skorzystaniu z dostępnych tam instrukcji, które zazwyczaj zamieszczone są bezpośrednio przy oferowanym produkcie, jest możliwość dowiedzieć się np., jak zainstalować oświetlenie pod sufitem.\nJest to bardzo istotny zakres wiedzy, jaki umożliwi samemu wykonać takie zadanie, czyli poprzez to będzie szansa zaoszczędzić sporą kwotę, jaką trzeba byłoby wydać na zatrudnienie specjalisty.\nTutaj znajdziesz mnóstwo ciekawych danych na opisywany temat - wystarczy wejść na następujący link (https://damnet.pl/18-sofy), a z pewnością dane tam umieszczone będą cenne.\nRównież tego typu sklepy oferują wiele promocji, jakie pozwalają nabyć niezbędne artykuły w niskiej cenie, a często nawet w kosztach jednego produktu, pozyskać dwa lub więcej. Należy zdecydowanie dokonywać zakupu lamp i innych produktów poprzez sklepy online, dlatego że jest to korzystne rozwiązanie. Nie należy przecież wychodzić z domu, ale wystarczy jedynie poświęcić chwilę czasu, aby usiąść przed komputerem i wyszukać niezbędne produkty. Firmy, typu pmlighting jakie realizują sprzedaż internetową, przeważnie we własnym zakresie dowożą towar do nabywcy, a czas realizacji przesyłki jest rzeczywiście niezwykle krótki.


Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego – Aktualności Medyczne\nKomórki glejaka można zmienić w neurony. Czy to będzie leczenie przyszłości?\n„Cancer Biology&Medicine” donosi, że naukowcy zamierzają przekształcać komórki glejaka wielopostaciowego w neurony i w ten sposób niszczyć ten nieuleczalny nowotwór. Przyczyną glejaka wielopostaciowego jest niekontrolowany podział komórek glejowych. W przeciwieństwie do niedzielących się neuronów, dzielą się, przez co są…\nGlejak: lek na stwardnienie rozsiane pomoże zniszczyć guz?\nBadacze z University of California San Diego School of Medicine przeprowadzili badania na myszach, do mózgów których wprowadzono komórki ludzkiego glejaka pochodzące od operowanych pacjentów. W schemacie leczenia połączyli oni przeciwnowotworową terapię celowaną z teryflunomidem, stosowanym w leczeniu stwardnienia…


PILNE: Donald Tusk podjął decyzję w sprawie wyborów prezydenckich!\nStrona główna/ Silesia Informacje/ Kraj/PILNE: Donald Tusk podjął decyzję w sprawie wyborów prezydenckich!\nDonald Tusk zaprasza Jarosława Kaczyńskiego na spacer. O co chodzi? [fot. archiwum]\nDonald Tusk wydał oświadczenie, w którym poinformował, że nie będzie kandydował w zbliżających się wyborach prezydenckich.\nJak informuje TVN24.pl Donald Tusk dodał, że ogłasza tę decyzję dzisiaj, bo czas nagli. – A nie chciałbym w żaden sposób utrudniać opozycji procesu wyłaniania kandydatów – powiedział przewodniczący Rady Europejskiej.\n-Nie chciałbym w żaden sposób utrudniać opozycji wyłaniania kandydata. Uważam, że możemy te wybory wygrać, ale do tego potrzebna jest kandydatura kogoś, nie obciążonego bagażem trudnych, niepopularnych decyzji. A ja takim bagażem jestem obciążony od czasu, kiedy byłem premierem. Tym bardziej, że nie zamierzam się tych trudnych decyzji wypierać – powiedział Donald Tusk ogłaszając swoją decyzję, iż nie będzie kandydował w wyborach prezydenckich w 2020 roku.\nOd dłuższego czasu mówiło się o tym, że Donald Tusk miałby być konkurentem Andrzeja Dudy w wyborach. O tym, czy będzie kandydował miał poinformować dopiero w grudniu.\n– Po głębokim namyśle podjąłem decyzję, że nie będę kandydował w zbliżających się wyborach prezydenckich – powiedział były premier Donald Tusk @donaldtusk w Brukseli. Więcej na:https://t.co/NCDh6PG0Kg pic.twitter.com/jgP3osyO5v\nandrzej duda Donald Tusk prezydent tusk wybory wybory prezydenckie


Andrzej Olechowski o obietnicach wyborczych PiS - Fakty po Faktach\nTo nie jest polityka przez duże "p", to jest zdobywanie władzy za wszelką cenę - mówił w niedzielnych "Faktach po Faktach" były szef MSZ i były minister finansów Andrzej Olechowski, komentując w ten sposób obietnice wyborcze PiS, zaprezentowane podczas sobotniej konwencji partii. W drugiej części programu gośćmi byli Paweł Kowal i Ireneusz Krzemiński.\nW sobotę Jarosław Kaczyński na partyjnej konwencji przedstawił kilka przedwyborczych obietnic.\nZapowiedział między innymi rozszerzenie 500 plus na pierwsze dziecko, brak podatku PIT dla pracowników do 26. roku życia i pomoc dla emerytów, o której mówił, że to "taka 'trzynastka' w postaci najniższej emerytury, 1100 złotych, dla każdego emeryta".\nTo właśnie ta "trzynasta emerytura" określona została przez Beatę Szydło jako "prezent od Jarosława Kaczyńskiego dla wszystkich emerytów".\n- Jest to upokarzające, żeby tak jawnie kupować głosy - skomentował te słowa w "Faktach po Faktach" Andrzej Olechowski.\n- To nie jest polityka przez duże "p", to jest zdobywanie władzy za wszelką cenę - stwierdził. Dodał także, że w przedstawionych obietnicach "nie ma żadnego programu".\nOlechowski mówił, że "nie można było się dopatrzeć, jakie są kryteria doboru tych decyzji o transferach socjalnych, czyli wypłacie komuś pieniędzy, które ktoś inny wniósł do budżetu".\n- Proszę zwrócić uwagę na to, jak Beata Szydło dopingowała salę, żeby podziękowała Jarosławowi Kaczyńskiemu za te prezenty. To jest oczywiście skalkulowane bardzo starannie, do których grup społecznych zaadresować te pieniądze, bo zapewne zostały przeprowadzone badania czy symulacje, że jak tam się zapłaci, to z tego będą głosy wyborcze - wskazał.\n"Wielki dysonans, nieodpowiedzialność partii rządzącej"\nOlechowski przypomniał, że nadchodzące wybory to wybory do Parlamentu Europejskiego.\nTrzy lata po tym, jak Sejm głosami posłów PiS odrzucił poprawkę PO, zgodnie z którą program 500+...\n- Ja bym oczekiwał od partii rządzącej w Polsce, żeby postąpiła tak, jak wydaje mi się, że postępują teraz partie opozycyjne, które mówią: jesteśmy świadomi wagi tych wyborów dla Unii Europejskiej, nie tylko dla Europy, i dlatego staramy się wspólnie wysłać jak najlepszą polską reprezentację - mówił.\nByły minister finansów pytał, co z tymi wyborami mają wspólnego prezenty zaoferowane przez PiS.\n- Co ten, nazwijmy to, program wskazuje? Że ci delegaci PiS-u, którzy by mieli pojechać do Unii Europejskiej, o jakiego rodzaju rzeczy będą zabiegać w tej Unii, w jaki sposób chcą zbudować Unię w przyszłości? Taką, która będzie płaciła "trzynastki" emerytom? Ale emerytury nie są przedmiotem ustalania przez Unię Europejską - wskazał.\n- Ja widzę tu wielki dysonans, nieodpowiedzialność partii rządzącej, która nie skłania Polaków do refleksji nad tym, co jest przedmiotem tych wyborów i czym powinny się zająć - ocenił.\nZjednoczona Koalicja Europejska. Olechowski: uznanie i gratulacje. Chociaż jest jedno "ale"\n- Uważam, że powinno się wyrazić uznanie i gratulacje dla animatora Koalicji Europejskiej i dla wszystkich liderów partii politycznych, którzy na pewno wbrew bardzo silnym ciśnieniom wewnętrznym i wbrew wielu wątpliwościom zdecydowali się połączyć - mówił Olechowski, odnosząc się do nowych partii w szeregu Koalicji Europejskiej.\nW niedzielę Grzegorz Schetyna (PO), Katarzyna Lubnauer (Nowoczesna), Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL), Włodzimierz Czarzasty (SLD), Małgorzata Tracz (Zieloni) i Marek Kossakowski (także Zieloni) podpisali formalną deklarację o przystąpieniu do koalicji.\n- Teraz pytanie: po co zdecydowali się połączyć te siły? Te wybory europejskie będą jednymi z kluczowych w historii Unii Europejskiej. Grozi nam taki napór populistów i antyunijnych sił i eurosceptyków, że one mogą sparaliżować Parlament Europejski - ocenił Olechowski.\nJak mówił, trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie: "czy chcemy taką Unię zachować i żeby zmieniali ją ludzie godni zaufania, o których wiadomo, że są przekonanymi Europejczykami", czy chcemy "dopuścić różnych eksperymentatorów".\n- Jak choćby Pawła Kukiza z Ruchem Pięciu Gwiazd, który jeśli w tej chwili wejdzie do Unii, to proszę sobie wyobrazić z jakim programem on wejdzie? Zwiększenia solidności Unii czy raczej rozwalania Unii? - pytał.\nByły minister finansów mówił dalej, że "mając taki, a nie inny rząd, jaki mamy w Polsce, który jest w konflikcie z Unią Europejską, to mnie powinno zależeć, żebym ja pokazał inną twarz Polski w ramach tej Unii". - Czyli w parlamencie, żeby była solidna reprezentacja solidnych, proeuropejskich polityków. I wtedy to służy mojemu interesowi. (...) I dlatego mnie bardzo cieszy ta koalicja - przyznał.\nZaznaczył jednak, że nie jest przekonany, że koalicja wytrzyma, ani czy jest potrzebna na wybory parlamentarne.\nWideo: tvn24 "Te wybory europejskie będą jednymi z kluczowych w historii Unii Europejskiej"


Polska nie może przesadzać z oszczędnościami, by nie zdławić wzrostu - premier - 2013-06-06 08:14 | Bezpieczny Dom Maklerski TMS Brokers\nStrona główna » Aktualności » Polska nie może przesadzać z oszczędnościami, by nie zdławić wzrostu - premier\nPolska nie może przesadzać z oszczędnościami, by nie zdławić wzrostu - premier\n06.06. Warszawa (PAP) - Polska nie może przesadzać z oszczędnościami, by nie zdławić wzrostu gospodarczego. Dwa lata na zejście z deficytem do wartości referencyjnej powinny wystarczyć - uważa premier Donald Tusk.\n"(...)chcemy chronić polski wzrost i nie chcemy przesadzać z tymi oszczędnościami, bo one nie mogą być zbyt bolesne dla gospodarki i poszczególnych ludzi. I dlatego ta droga, którą wybraliśmy prowadzi, może nie w zbyt szybkim tempie do obniżania deficytu i te dwa lata powinny wystarczyć, ale jednocześnie udało się uchronić, jak nikomu w Europie wzrost. I tego będziemy się trzymać" - powiedział w "Sygnałach Dnia" premier.\nJego zdaniem odnotowany po I kwartale tego roku wzrost PKB nie gwarantuje osiągnięcia w całym 2013 roku ponad 2-proc. wzrostu gospodarczego.\n"Będziemy w czerwcu przeglądali zapisy budżetu i będziemy zastanawiali się co zrobić z tymi mniejszymi wpływami. Jest niższy wzrost. Ten 0,5 proc. w I kwartale nie daje nam realnej szansy, aby uzyskać ponad 2 proc. wzrostu w 2013 roku. To co jest priorytetem, to starać się chronić ludzi przed tymi cięciami" - powiedział Tusk.\nPremier uważa, że ocena KE w kontekście procedury nadmiernego deficytu była pozytywna.\n"Konkluzja KE jest konkluzją pozytywną dla Polski (...)KE dała do zrozumienia, że ocenia, iż Polska wykonała wysiłek na granicy możliwości, by obniżyć deficyt jak tylko to jest możliwe. To, że mamy deficyt dzisiaj 3,9 proc., a nie 3,0 proc. wynika przede wszystkim z dużo wolniejszego wzrostu, który jest specyficzny dla całej Europy. Doceniono wysiłki Polski na rzecz oszczędzania pieniędzy, wskazano te miejsca, gdzie my możemy dokręcić śrubę" - powiedział premier.\nPokreślił, że Polska w ciągu pięciu lat kryzysu uzyskała 18 proc. wzrostu\n"Na zewnątrz wszyscy obserwatorzy mówią, że Polska okazała się najlepiej przygotowana na ten kryzys i najlepiej z tego kryzysu wyszła" - powiedział.\nPremier podkreślił, że nadal sytuacja gospodarcza jest bardzo trudna.\n"Kryzys nie odpuszcza. Sytuacja jest trudniejsza niż się spodziewaliśmy zarówno w Europie, jak i w Polsce" - powiedział.\nJego zdaniem Parlament Europejski powinien podjąć decyzję w sprawie kolejnej perspektywy finansowej w czerwcu, najpóźniej we wrześniu.\n"Jestem gotów przyjmować wszystkie zakłady, że ta decyzja będzie pozytywna, czyli ostatecznie w czerwcu, najpóźniej we wrześniu PE tę decyzję podejmie. Będziemy wtedy mieli zagwarantowane bez wątpliwości te 400 mld zł(...) Dla mnie najważniejszym jest te 400 mld zł wydać jak najmądrzej, jak najcelniej, by sprzyjały rozwojowi kraju" - powiedział premier.(PAP)


Czymże jest miłość? | eioba.pl\nWyświetlenia: 3.161 Zamieszczono 26/08/2011\nOdpowiedź w cytatach mistrzów........\nNawet ptaki powietrzne mają gniazda, a lisy swoje nory, ale ty nie będziesz miał miejsca, gdzie mógłbyś skłonić głowę w czasie wędrowania przez życie\nMiłość i prawda nie potrzebują żadnych uzasadnień, ponieważ są r z e c z y w i s t o ś c i ą samą w sobie.\nMiłość „zdarzyć” się nie może. Twoim zadaniem nie jest poszukiwanie miłości, ale odnalezienie bramy, przez którą miłość zdoła wkroczyć.\nNie można popaść w miłość będąc świadomym. Możesz kochać, ale miłość będzie wtedy wzlotem. Dlaczego używamy określenia popaść w miłość (ang. fall in love - przyp. tłum.)? To jakby upadek; spadasz, nie wznosisz się. Gdy jesteś świadomy, upadek nie jest możliwy - nie jest możliwy nawet w miłości. Nie może się wydarzyć; po prostu jest niewykonalny. Gdy jesteś świadomy wzrastasz w miłości. To coś zupełnie innego niż wpadnięcie w miłość. Właśnie dlatego zakochanych można rozpoznać po spojrzeniu: wyglądają na bardziej sennych, oszołomionych, rozmarzonych niż inni. Można ich poznać po oczach, ponieważ ich oczy są zaspane. Ludzie, którzy wzrastają w miłości są zupełnie inni. Widać po nich, że nie są już pogrążeni w marzeniach, mierzą się z rzeczywistością i dzięki temu rozwijają się.\nMiłość to rzadki kwiat. Wyrasta tylko czasami. Miliony ludzi żyją w błędnym przekonaniu, że go posiedli. Wierzą, że kochają, ale jest to tylko ich przekonanie.\nMiłość można porównać do tak prostej rzeczy jak zabawka, gdy patrzysz na nią, a nie masz, odczuwasz silną chęć dążenia do jej zdobycia, robisz wszystko, poniżasz się, by za wszelką cenę dostać to, czego tak bardzo pragniesz…\nStarasz się być zawsze blisko niej, służysz radą, pomocą, jesteś na każde jej zawołanie…\nWtedy też zdajesz sobie Sprewa, że każdy ma do niej dostęp i tylko Twoje starania mogą Cie przybliżyć do osiągnięcia celu….\nDrugim etapem jest „posiadanie”,\nNareszcie masz to czego tak bardzo pragnąłeś…\nPrzebywasz z zabawką 2 godziny a odkładasz na półkę na 2 min, odczuwasz euforię, poddajesz się całkowicie nowemu uczuciu…\nJesteś zachwycony tym jaka jest doskonała i niezawodna, wierzysz, że będziesz mógł nad nią panować, że Ona zawsze będzie doskonała i nigdy sie nie zepsuje…\nPowoli przyzwyczajasz się do niej i stajesz się całkowicie zależny, spędziłeś z nią tyle czasu, że nie jest w stanie niczym Cie zaskoczyć, znasz każdy Jej ruch…\nWtedy też bawisz się nią 2 minuty a odkładasz na 2 godziny…\nJuż nie patrzysz na nią jak na coś idealnego, lecz powoli dostrzegasz wady i oddalasz się od niej, rozglądając się po półkach…\nDziś wiem, że nie można stracić tego, czego się nie ma na własność.\nPrawdziwym skarbem jest mieć coś najważniejszego w życiu, bez posiadania tego…\nPamiętajcie, że w prawdziwej miłości nie ma miejsca na reguły…\nCo oznaczą, że prawdziwa miłość to wyjątek.\nJeśli dwoje zakochanych nigdy nie milczy, ukazuje to fakt, że miłość umarła. Teraz tę dziurę zapełniają słowami. Gdy miłość żyje, nie ma słów, bo samo istnienie miłości jest takie napełniające, takie przenikające, że pokonana jest bariera języka i słów. I zwykle pokonywana jest ona tylko w miłości.\nMiłość to dzielenie się ....pożądanie to gromadzenie.\nPożądanie zawsze chce, ale nigdy nie daje, a miłość zna jedynie dawanie i nigdy nie prosi o nic w zamian ...jest bezwarunkowym dzieleniem się.\nJa dziś dzielę się nią z Wami ! :) ....Gamka\nMarcin Kotasiński (www), 26/08/2011\nTo jednanie ze Wszystkim, nie dzielenie, ale brak podziału na moje - twoje. Emanowanie Szczęściem na wszystkich.\nW życiu to bardziej faktycznie bezwarunkowej miłości doświadczyłam tylko od przyrody i od małych dzieci (one potrafią aż do wiekowej granicy lub dopóki nie zostanie im skażone umysły miłością warunkową-często są one jej ofiarami, zadane najpierw nieświadomie przez rodziców a potem przez otoczenie społeczne i media).\nGameczko, Colina Sisson znam osobiście:) Uczestniczyłam w jego seminariach i w zamku Książ to on właśnie prowadził ceremonię chodzenia po rozrzażonych węglach :) Intuicyjny, mądry człowiek. Pozdrawiam serdecznie:)\nRyszard Hałas (www), 27/08/2011\na co myśli autorka o miłości - swoimi słowami?\nGamka (www), 30/08/2011\nZauważyłam, że posty, które piszesz zaczynasz z małej litery!\nDla mnie ta forma jest brakiem szacunku do każdego do kogo piszesz post ! ...może się czepiam! ale takie jest moje spojrzenie na Twój sposób pisania komentarzy.\nGdybyś poczytał artykuły i przejrzał moje komentarze wiedziałbyś, że od prawie dwóch lat, od kiedy jestem na portalu o miłości wyrażam się ... wyświetl więcej\nGdybyś poczytał artykuły i przejrzał moje komentarze wiedziałbyś, że od prawie dwóch lat, od kiedy jestem na portalu o miłości wyrażam się również swoimi własnymi słowami, i to każdej miłości.\nTen artykuł jest zbiorem cytatów i odpowiedzią Mistrzów na pytanie czym jest miłość.\nWarto abyś też przeczytał i przemyślał te słowa, a może wówczas nie byłbyś taki samotny, nie siedziałbyś sam , jak to piszesz w swoich artykułach.\nKsiążki są zawsze przyjacielem każdego, kto je kocha, im można zaufać, ale jest również piękny świat, wystarczy tylko szeroko otworzyć okno i otworzyć swoje serce.\nPrędko zniechęcasz się, kiedy przyjaciele znikają! Czy aby wiesz dlaczego? Czy aby nie jest to Twoja wina?\nPiszesz : >Od teraz stanę się inteligentnym dupkiem, kimś na wzór Dr House'a,<\nA ja myślę, ze nie dorosłeś jeszcze do tego aby stać się tym „inteligentnym dupkiem.”\nMam nadzieję, że nie masz mi za złe tego co napisałam i bardziej otworzysz się na przyjaźń w społeczności Eiobowej.\nŻyczę odnalezienia w sobie wielu form miłości .....\n...” Nie musisz iść na pustynie, jesteś pośród ludzi, ciesz się ich obecnością. Nie mają już jednak władzy nad tobą, która pozwala im uszczęśliwiać lub unieszczęśliwiać ciebie. To właśnie oznacza samotność. W takim odosobnieniu twoja zależność obumiera....”\n...”Miłość jest stanem Istnienia. Twoja miłość nie mieszka gdzieś na zewnątrz ciebie, lecz tkwi głęboko w tobie. Nie możesz jej utracić i ona także nie może cię opuścić. Nie jest zależna od żadnego innego ciała, zewnętrznej formy. W pełni obecny, ogarnięty cichym bezruchem, czujesz prawdziwego siebie – bezpostaciowego, ponadczasowego – jako życie nieprzejawione, dzięki któremu twoja fizyczna forma w ogóle żyje. Zaczynasz też wtedy czuć, że to samo życie trwa we wszystkich ludziach i w innych istotach, w samej ich głębi. Przejrzałeś zasłonę formy i odrębności. To właśnie jest urzeczywistnienie jedni. To właśnie jest miłość....”\nI jak zawsze Autorka częstuje nas niemałą dawką , mądrych i życiowych prawd ! ; ]\nFranticMonk :) a ja jak zawsze dziękuję za Twe słowa ;)\nTo raczej ja powinienem podziękować , w szkole nigdy nie pokażą nam tego typu materiałów a większość stron o miłości to blogi na Onecie i Intreii jakiś 15-latek , które myślą , że coś wiedzą na ten temat l ]\nTak więc : Dziękuję ! ;]\n:) Ale mnie czarujesz :)..oj czarujesz :))


***** HOTEL NH COLLECTION FIRENZE PORTA ROSSA, FLORENCJA *****\nVia Porta Rossa 19, Florencja, Włochy\nUroczy 4-gwiazdkowy Nh Collection Firenze Porta Rossa Hotel usytuowany w zakupowej dzielnicy w 25 minutach spacerem od Muzeum Salvatore Ferragamo. Obiekt cechujący się starożytną architekturą wyremontowano w 2010 roku.\nW Nh Collection Firenze Porta Rossa Hotel przygotowano dla gości 72 pokoi o różnym standardzie, w tym także premium flat, superior twin room for single use i premium twin room for single use z cudownym widokiem na wieżę oraz takimi udogodnieniami jak indywidualna kontrola parametrów klimatycznych, centralne ogrzewanie, sejf na laptop, miejsce do pracy i odtwarzacz DVD. Aranżację w jasnych kolorach uzupełniono oryginalnymi meblami sosnowymi.\nW restauracji codziennie podawane jest zdrowe śniadanie. Hotel zaprasza do odwiedzenia restauracji całodobowej serwującej kuchnię włoskiej. Odprężający bar serwuje szeroki wybór koktajli i kaw. Szeroki wybór dań serwują w pobliższych La Bussola i Gelateria Rinascimento, do których idzie się nie więcej niż 5 minut.\n100 metrów stąd jest przystanek autobusowy. Nh Collection Firenze Porta Rossa Hotel wybudowano w 10 kilometrach od lotniska Florencja-Peretola.\nHotel oferuje skrytkę depozytową, szatnię i windę oraz wyświetlacz wideo, salę konferencyjną i ekran projektowy, żeby sprostać potrzebom wszystkich podróżujących.\nNh Collection Firenze Porta Rossa, Włochy\nHotel Europejski Warszawa 3* strona internetowa\nHotel Palazzo Zichy Budapeszt 4* strona internetowa\nHotel Diplomat Bukareszt 4* strona internetowa\nHotel Earth & People & Spa Sofia 4* strona internetowa\nHotel Hotel Moevenpick Hamburgo Hamburg 4* strona internetowa\nHotel Rahlstedter Hof Hamburg 2* strona internetowa\nHotel Cool Mama Salzburg 4* strona internetowa\nHotel Park Regis Griffin City of Melbourne 4* strona internetowa\nHotel apartamentowy Waldorf Drummoyne Serviced Sydney 3* strona internetowa\nHotel Maria Luisa Sofia 4* strona internetowa\nHotel Novotel On Collins City of Melbourne 4* strona internetowa\nHotel Airport Sydney 3* strona internetowa\nNocleg ze śniadaniem George&dragon Bukareszt 2* strona internetowa


Garderoba to najlepsze miejsce do trzymania ciuchów | phone-vids.com\nmar 12, 2018 by admin in Inspiracje\nGarderoba – w zasadzie z uwagi na dosyć niewielki metraż typowego polskiego mieszkania wyłącznie nieliczni mają możliwość pozwolić sobie na takowe pomieszczenie. Choć jeżeli w rachubę wchodzą domy jednorodzinne, jest sporo lepiej. Jednakże to oczywista oczywistość, że absolutna większość zamieszkujących Polskę to takie osoby, które najzwyczajniej zamieszkują bloki. No cóż, aby być trochę bardziej uniwersalnym, piszmy w tym artykule o takich garderobach, które niejako są skromnych rozmiarów. Bo jeżeli nawet posiadamy garderobę, w przeważającej większości duża nie jest. No takie są przeciętne metraże, choć to chyba oczywiste, że w wielu przypadkach jest inaczej. Dobrze: w jaki sposób zatem zabierać się za własną garderobę?\nNiesamowicie istotną częścią jest poszukiwanie tej firmy, która ogarnia wszystkie prace związane z garderobą. Można śmiało powiedzieć, że ogarnięcie takowej garderoby to spory koszt, lecz zasadniczo ciężko zrezygnować z takiego kosztu, ponieważ definitywnie każda mieszkanka domu będzie pod bardzo dużym wrażeniem. Można śmiało powiedzieć, iż w wielu przypadkach garderoba jest niejako ukochanym miejscem kobiet, a więc wszelkie mebelki oraz lustro powinny być gustowne oraz solidne. No wiadomo – chcielibyśmy, aby garderoba była tym miejscem, które tak jakby będzie pod każdym względem dopracowane. W żadnym przypadku nie chcemy dopuścić do tego, aby małżonka albo córka były choćby odrobinę nieusatysfakcjonowane z prezencji i użyteczności własnej garderoby.\nWarto także porozglądać się za interesującymi projektami architektonicznymi – przecież to coś bardzo istotnego, aby nie sądzić, że jeśli garderoba jest mała, to tak jakby z automatu czymś w zupełności zbędnym jest solidny projekt od architekta. W sumie jest wręcz odwrotnie – czyli ze wszech miar ważne jest to, aby nie uważać, iż mała garderoba całkowicie nie potrzebuje architekta. Porządny architekt powoduje niejako, że będziemy mieli możliwość zapewnić kobietom swojego życia taką garderobę, która niejako jest pod absolutnie każdym względem idealna. Zatem jak widać, posiadanie garderoby w swoim domostwie to trochę problemów, lecz bez przesady.\nTagged with: architekt, garderoby, meble, projekt


Człowiek cierpiący - Sciaga.pl\nArchetyp człowieka cierpiącego bibliografia car Cierpiący szatan młodopolski Cierpienie definicja Cierpienie Hioba cierpienie Jezusa Chrystusa cierpienie Pana Cogito Hiob\nLudzkie postawy wobec cierpienia\nCierpienie? Według słownika PWN jest to „przeżywanie bólu fizycznego lub moralnego”. Świat został już tak urządzony, że obok radości w życiu człowieka nieodłączną jego częścią jest właśnie cierpienie. Od zarania dziejów towarzyszy ono ludzkości w...\nPrawdy o człowieku cierpiącym na podstawie Trenów Jana Kochanowskiego.\n„Człowiek jest uczniem, cierpienie jest jego nauczycielem” – tak pisał kiedyś Alfred de Musset. Czym więc jest cierpienie, które boleśnie doświadczając człowieka, uczy go? Cierpienie – dolegliwość, przykrość, męka, ból – takie wyjaśnienie terminu...\nMichał należał do najpopularniejszych uczniów w gimnazjum. Mówiło się o nim wiele, za sprawą świetnych wyników w nauce jak również niecodziennej umiejętności: potrafił wyjść zwycięsko z każdej ustnej potyczki. Pomimo faktu iż w swych „pojedynkach...\n"Cierpienie i zło, które jednych odrzucało od Boga, innych przynaglało do wpadnięcia w jego ramiona" (ksiądz Józef Sadzik) - ludzkie postawy wobec cierpienia.\n"Cierpienie i zło, które jednych odrzucało od Boga, innych przynaglało do wpadnięcia w jego ramiona" - pisał ksiądz Józef Sadzik. Czy miał rację? Cierpienie przybliża ludzi do Boga, czy też ich od Niego oddala? Na te pytania postaram się...\nNad całością romantyzmu europejskiego sprawują patronat trzej twórcy, którzy powołali do istnienia wzorce literatury, wrażliwości i stylu życia epoki. Pierwszym z nich jest J.W. Goethe. Nie był on romantykiem i nie cenił romantyzmu, jednak zbliżył...\nCzłowiek wobec cierpienia, porównaj sposób ukazania tego motywu w Trenie XVII oraz w Biblijnej księdze Hioba Gdy człowieka spotyka nieszczęście,przychodzi czas na refleksję. Uświadamiamy sobie naszą słabość,kruchość istnienia,pozorność...\nPorównanie motywu cierpienia w "Trenie XVII" oraz "Księdze Hioba".\nCzłowiek wobec cierpienia, porównaj sposób ukazania tego motywu w Trenie XVII oraz w Biblijnej księdze Hioba Człowiek w swoim życiu dokonuje mnóstwa różnorakich wyborów cześć z nich jest dobra a Cześć z nich jest zła, co tworzy istną walką...