O „INN-ej” muzyce czyli… wywiad z Aleksandrą Uznańską i Michałem Zielonką z łódzkiego zespołu INN - wywiady - ArtRock.pl\nO „INN-ej” muzyce czyli… wywiad z Aleksandrą Uznańską i Michałem Zielonką z łódzkiego zespołu INN\nNiedawno nagrali swój pierwszy materiał „Sen o aniołach”. Stało się to doskonałą okazją do porozmawiania z członkami formacji o ich muzycznym świecie. W sobotnie, słoneczne popołudnie, w ogródku jednego z piotrkowskich pubów, spotkałem się z wokalistką i gitarzystą zespołu…\nArtrock.pl: Zacznijmy od spraw podstawowych. Opowiedzcie proszę o początkach zespołu.\nAleksandra Uznańska: Wygodniej jest mi mówić o początkach INN z mojej perspektywy, gdyż tak naprawdę o historii grupy opowiadali mi inni członkowie zespołu. Na początku były zespoły Jarka (Dębickiego – przyp. MD) czyli naszego basisty. To on po rozpadzie jednego z nich spotkał się z Łukaszem (Brynkiewiczem – przyp. MD) i Michałem Borowskim. Później dołączył do nich klawiszowiec czyli Bartek (Brzeziński – przyp. MD). Jeśli chodzi o mnie, trafiłam do zespołu poprzez serwis rockmetal.pl i zamieszczone tam ogłoszenie, gdyż mój poprzedni zespół się rozpadł. Bezskutecznie szukałam grupy, w której mogłabym śpiewać. A zdarzyło mi się śpiewać w zespole, w którym to ja przesłuchiwałam chłopaków na wejściu, na pierwszej próbie… a nie oni mnie (śmiech), zatem było chyba coś nie tak. W końcu trafiłam na obecnych muzyków INN. Jeśli chodzi o siedzącego tu obok Michała…\nA: Najświeższy nabytek zespołu…\nMichał Zielonka: Tak. W grupie pojawiłem się w kwietniu tego roku. Spotkaliśmy się na koncercie zespołu w łódzkiej „Morfinie”. Później, poprzez znajomych…\nAU: Moja przyjaciółka mieszkała w tym samym akademiku co Michał…\nMZ: Tak. Zgadza się. Ostatecznie tak wyszło, że skontaktowaliśmy się ze sobą, przyszedłem na próbę i… zostałem.\nA: Co oznacza dosyć enigmatycznie i tajemniczo brzmiąca nazwa grupy - INN. Czy coś pod nią się kryje?\nAU: To efekt pewnej „burzy mózgów”. Dosyć długo myśleliśmy o tym. Analizowałam nazwy innych zespołów i zastanawiałam się, co chcę osiągnąć poprzez nazwę grupy. Jeśli chodzi o INN – to gra słów, tylko i wyłącznie. Ta nazwa praktycznie nic nie znaczy aczkolwiek konotacje ze słowem „inność” czy „inny” są jak najbardziej na miejscu. Mówiąc o nazwie zespołu, ważna jest w niej pewna oryginalność a wszystkie świetne słowa zostały już zarezerwowane przez… równie świetne zespoły (śmiech).\nA: Czy muzyczny styl, w którym się poruszacie i dla którego „szukałem” nazwy w recenzji „Snu o aniołach” jest efektem jakiegoś wcześniejszego porozumienia czy raczej wypadkową muzycznych zainteresowań poszczególnych członków grupy?\nMZ: Tak naprawdę, każdy nowy numer, który jest przygotowywany, to istna „burza mózgów”. Ktoś wpada na pomysł jakiegoś riffu i zaczyna to mieć charakter. Następnie reszta zespołu próbuje to w jakiś sposób ukształtować, no i wychodzi to… co wychodzi. Z racji tego, że każdy z nas słucha zupełnie innych gatunków muzycznych – klawiszowiec słucha klasycznego rocka, my czegoś jeszcze cięższego czyli metalu, perkusista słucha nawet hip–hopu – wychodzi taka mieszanina.\nAU: Dodam tylko, że te hip-hopowe wpływy u naszego perkusisty Łukasza staramy się… ograniczyć (śmiech).\nA: Jednym słowem, żadnych ram gatunkowych sobie nie narzucacie?\nAU: Nie. Zdecydowanie nie, aczkolwiek jeżeli ktoś przyniesie pomysł, który nie odpowiada większości zespołu, ponieważ kompletnie nie pasuje do naszej stylistyki, staramy się mu wyperswadować odrzucenie tego pomysłu.\nA: Nawiązując do tego wątku. Osobiście zauważam pewien dualizm w waszej muzyce. Jest w niej z jednej strony sporo lekkości, z drugiej - gitarowego, rockowego grania. Czy bliżej wam do tego pierwszego czy drugiego elementu. Czy wiecie już, w którym kierunku może zmierzać wasza twórczość?\nMZ: Ostatnimi czasy bardziej w stronę tego cięższego grania…\nAU: Ostatnie kompozycje – owszem, jednak nigdy nie uwolnimy się od pewnego – jak to zostało nazwane – lukru. To mój wpływ i myślę, że chłopakom też to odpowiada. Według mnie, gdybyśmy grali typowo rockowo, powielalibyśmy wszystko to, co już jest. Jeśli jednak skrzyżuje się dwa przeciwległe bieguny, może powstać coś ciekawego. Moim zdaniem brakuje takiego zespołu na rynku. Nie chcę powiedzieć, że jesteśmy oryginalni, bo nie jesteśmy, ale z pewnością coś takiego przydałoby się i ja osobiście lubię takie kapele. Cenię na przykład Within Temptation, w którego muzyce jest miejsce na piękny wokal i delikatne klawisze. Po nich jednak pojawiają się ostre riffy, ostre granie, w trakcie których można wyszaleć się na koncercie.\nA: Rozumiem Michał, że tobie to nie przeszkadza? Dopytuję o to, gdyż wyczytałem na waszej oficjalnej stronie, iż cenisz sobie takie kapele jak Dream Theater czy Iron Maiden.\nMZ: Nie. Absolutnie nie! Słucham wielu gatunków muzycznych. Bardzo różne rzeczy grałem i gram. Otarłem się nawet o jazz. Nie można powiedzieć zatem, żeby cokolwiek mi przeszkadzało. Po prostu lubię muzykę taką, jaka jest.\nAU: Staramy się nie ograniczać. Wszyscy mamy otwarte umysły i każdy z nas stara się jakiś swój pomysł do naszej muzyki wnieść. Jest to faktycznie pewna mieszanka i tą drogą podążamy.\nA: W opisie płytki można przeczytać, że autorem muzyki jest cały zespół. Czy faktycznie tak jest? Czy może jednak któryś z członków dominuje i jest w pewnym sensie liderem?\nAU: Rozumiem… liderem jeśli chodzi o kompozycje? Z pewnością na początku głównym kompozytorem był Michał Borowski. On przynosił pomysły i większość numerów, które teraz są nagrane na płycie. Były jednak momenty, w których przykładowo klawiszowiec wymyślał jakiś element. Każdy z nas do tego, co tworzył Michał dodawał swoją „działkę”. Nie możemy więc powiedzieć, że kompozycją zajmował się i zajmuje tylko on. Nie rozpisuje mi na przykład linii wokalu, które sama wymyślam, nie rozpisuje także linii basu. Staramy się wszyscy sobie podpowiadać i pomagać, na zasadzie: ten dźwięk może jednak nie, tu może ułożysz bardziej skomplikowane solo. Ostatnio Michał Zielonka zajął się kompozycją i nasze najnowsze numery, których nie ma na płycie są kompozycjami Michała oraz naszego klawiszowca Bartka.\nA: Abstrahując zupełnie od autorstwa muzyki – czy wobec tego INN posiada lidera czy funkcjonuje na demokratycznych zasadach?\nAU: Tradycyjnie patrząc, liderem jest wokalista i co do tego nikt z zespołu nie ma wątpliwości. Jeśli chodzi o sprawy menadżerskie – zajmuje się tym również Jarek. To on wiele rzeczy załatwia, ma sporą grupę znajomych, którzy potrafią w jakiś sposób podpowiedzieć i pomóc. Jednym słowem sprawami organizacyjnymi zajmuje się właśnie on. Wywiadów udzielamy w różnym składzie. Wracając do pytania - tradycyjnie wokalistka jest przez osoby najbardziej postrzegana i…\nMZ: …to jest po prostu wizerunek zespołu…\nA: Jak to pięknie brzmi w ustach mężczyzny, pełne podporządkowanie kobiecie (śmiech)! Zmieńmy temat. Wszystkie teksty śpiewane są w języku polskim. Czy oznacza to, że rezygnujecie z docierania ze swoją muzyką poza granice naszego kraju i podbijania zachodniego rynku?\nAU: Po pierwsze – to jest świadoma decyzja. Cóż, powiem tak. Jeśli naprawdę kiedyś nastąpiłby jakikolwiek podbój (śmiech), wtedy zaśpiewanie przeze mnie w języku angielskim nie byłoby najmniejszym problemem. Śpiewałam już w tym języku, nawet dobrze się w tym czuję, aczkolwiek jeśli gramy dla polskiej publiczności, ekspresja języka polskiego jest dużo bardziej odpowiednia. Gdy idę na koncert zespołu, którego nie znam i… nie jest to na przykład Riverside, tylko grupa zupełnie mi obca, śpiewająca dodatkowo po angielsku a wokalista sepleni w tym języku, to… do mnie to nie dociera. Jeśli zespół wychodzi i śpiewa po polsku a wszyscy rozumieją słowa, wydaje mi się to najodpowiedniejszą formą dotarcia do publiczności.\nA: Jesteście stosunkowo młodym zespołem. Czy w tym krótkim okresie wspólnego grania wydarzyło się coś co moglibyście nazwać swoim największym sukcesem?\nAU: Na pewno sukcesem było dla nas nagranie teledysków dla telewizji Toya. Było to dość miłe ze strony pana Sławomira Maciasa, który nas zaprosił do tego przedsięwzięcia zrealizowanego na potrzeby telewizji. One są takie… jakie są, ale jest to jakieś tam osiągnięcie. Cóż ponadto? Z pewnością samo nagranie takiej ilości numerów w studio. Nie każdy zespół potrafi się zmobilizować i to zarówno pod względem finansowym jak i organizacyjnym, żeby wejść do studia i zakończyć większy materiał w tak krótkim czasie. Jest to jednak 45 minut muzyki. To na pewno nasz sukces. Na takie większe, bardziej spektakularne cały czas czekamy.\nA: Na chwilkę zrobię „wycieczkę” w twoją stronę. Czytając o twojej muzycznej przeszłości dostrzegłem współpracę z muzykiem zespołu Delight, Markiem Tkoczem, pod szyldem The Legacy. Możesz coś więcej na ten temat powiedzieć?\nAU: Tak. Nagraliśmy w studiu w Bytomiu kilka numerów. Jest to muzyka typowo gotycka, czasami elektroniczna, a czasami bardziej rockowa. W tym momencie mamy jakieś tam plany i nowe kompozycje ale funkcjonuje to bardziej na zasadzie hobbystycznej. To projekt poboczny, zarówno Marka jak i mój. Jeśli jednak zmobilizujemy się – może coś z tego wyjdzie. Marek mieszka w Rudzie Śląskiej, ja w Piotrkowie i Łodzi zatem jest to również jakaś forma przeszkody aczkolwiek kompozycje są wysyłane drogą mailową. Najogólniej rzecz ujmując, nie jest to moja główna działalność. Teraz skupiam się na zespole INN.\nA: No właśnie. Jak wyglądają wasze najbliższe plany i… marzenia. Czy dążycie do wydania albumu pod skrzydłami jakiejś wytwórni?\nAU: Jeśli chodzi o mnie – bardziej wierzę w potęgę Internetu niż w wytwórnie. Zresztą większość zespołów w tej chwili tak chyba myśli. Staramy się kontrolować to, jak jesteśmy odbierani przez naszą stronę internetową, przez myspace’a i to jest według mnie ważniejsze w tym momencie. Płyta? Moim zdaniem, nie jest to główne marzenie zespołu INN. Dwadzieścia lat temu wydanie płyty było czymś wielkim. Teraz marzeniem byłoby wystąpienie przed jakąś gwiazdą, zrealizowanie teledysku oraz jakieś inne drobne kroczki, które pozwoliłyby na zdobycie szerszej publiczności.\nA: Na koniec poproszę was o kilka słów dla czytelników naszego serwisu.\nMZ: Oczywiście. Pozdrawiamy wszystkich naszych słuchaczy, wszystkie osoby, które wspierają nas w tym co robimy. Pojawiła się już grupka fanów, których mamy okazję poznawać na koncertach a oni odzywają się do nas mailowo. Ich wszystkich ciepło pozdrawiamy…\nAU:… i zapraszamy na nasze strony, szczególnie na „myspace’a”, gdzie można posłuchać naszej muzyki.


Przewodnik ksenofoba. Belgowie - Antony Mason | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Adamantan Seria: Przewodnik ksenofoba publicystyka literacka, eseje\nBelgia Belgowie Flamandowie Walonowie\nWyspy marzeń Antony Mason\nThe Xenophobes... Antony Mason\nPo "Przewodnik ksenofoba" sięgnęłam, nie mając większego pojęcia o tym kraju. Lektura jest lekka i przyjemna, w podobny też sposób podano intrygujące ciekawostki i podstawowe informacje o Belgii i Belgach. Czyta się ją bowiem jak opowieść znajomego, który w Belgii był i wrócił (zresztą autor sam raczej wpada do Belgii niż w niej mieszka), nie tak jak typowy przewodnik. Dzięki temu informacje łatwo przyswoić.\nPo "Przewodnik ksenofoba" sięgnęłam, nie mając większego pojęcia o tym kraju. Lektura jest lekka i przyjemna, w podobny też sposób podano intrygujące ciekawostki i podstawowe informacje o Belgii i Belgach. Czyta się ją bowiem jak opowieść znajomego, który w Belgii był i wrócił (zresztą autor sam raczej wpada do Belgii niż w niej mieszka), nie tak jak typowy przewodnik....\nPrzyjemna, krótka lektura, znacznie mniej żartobliwa od czytanych przeze mnie wcześniej odcinków francuskiego, hiszpańskiego czy australijskiego.\nAntony Mason jest doświadczonym pisarzem, mającym na koncie ponad 80 książek o wielorakiej tematyce. Nie jest ani Belgiem z urodzenia, ani mieszkańcem tego kraju. Przyjeżdża do niego sporadycznie na wakacje. Być może z tego powodu opisał naród w dosyć suchy sposób z pewną dozą rezerwy (mówiąc pół żartem, pół serio - może nie chciał narazić się rodzinie żony Belgijki). Nie brakuje bowiem w jego opisie faktów, a mało jest tekstów z przymrużeniem oka.\nCzytelnik odczuje dystans i rywalizację dzielącą Flamandów i Walonów, dowie się jak obie nacje widzą się nawzajem, z czego słyną i jakie święta obchodzą. Nie brakuje też ciekawostek dotyczących systemu edukacji, rządu, zwyczajów... Opis jest jednak na tyle lakoniczny, że być może lepiej byłoby zajrzeć do innej pozycji na ten temat. "Przewodnik ksenofoba" nie jest bowiem ani skarbnicą wiedzy, ani satyrą z prawdziwego zdarzenia.\nAntony Mason jest doświadczonym pisarzem, mającym na koncie ponad 80 książek o wielorakiej tematyce. Nie jest ani Belgiem z urodzenia, ani mieszkańcem tego kraju. Przyjeżdża do niego sporadycznie na wakacje. Być może z tego...\nPrzewodniki ksenofoba nabierają blasku, gdy ich autorami są rodowici przedstawiciele opisywanych nacji, w dodatku żyjący na co dzień w swoim kraju. Pozornie brak dystansu zwykle jest wadą, ale okazuje się w tej serii zaletą. Dobrze to widać na przykładzie Belgów. W tym tomiku czegoś zabrakło - może satyrycznego podejścia do tematu, może wnikliwej znajomości obu nacji, które jakoś nie mogą stworzyć w pełni jednolitego narodu. w każdym razie czyta się lekko, można sporo się dowiedzieć, ale to bardzo przeciętna książeczka. Dla chcących poznać trochę mieszkańców Belgii - przydatna.\nPrzewodniki ksenofoba nabierają blasku, gdy ich autorami są rodowici przedstawiciele opisywanych nacji, w dodatku żyjący na co dzień w swoim kraju. Pozornie brak dystansu zwykle jest wadą, ale okazuje się w tej serii zaletą. Dobrze to widać na przykładzie Belgów. W tym tomiku czegoś zabrakło - może satyrycznego podejścia do tematu, może wnikliwej znajomości obu nacji, które...\nDodaj cytat z książki Przewodnik ksenofoba. Belgowie


Lepsza Ja: Bieganie - bierznia czy teren? Co lepsze?\nIrytacja, która dziś mnie spotkała.\nRozmowa która w pracy się rozwinęła... ehh\nBieganie... co lepsze... bieżnia (na stadionie,boisku), teren (miasto, park, łąki,) czy może siłownia i bierznia elektryczna?\nI w jakim celu biegać ?\nCzłowiek, który zawsze ma racje (czyt. ironia) wmawiał mi że bieżnia na stadionie jest lepsza niż teren zróżnicowany. Są lepsze efekty, szybciej się schudnie, szybciej wyrobi się kondycje... człowiek który biegał w podstawówce a jest ładne parę lat po 30.\nPróbowałam delikatnie, mówiąc mu że nie każdy lubi biegać w kółko... np ja wolę łąki... i ciągle nowe drogi.\nW kółko szybko bym się zniechęciła.\nZostałam oczywiście skwitowana - "Łąki haaa a po co?" "Zobaczyć co??"\nDowiedziałam się że na bieżni szybciej przebiegnie się km niż w terenie(no ok jest równe podłoże) co daje lepsze efekty. (myślę że nie koniecznie...)\nI ludzie którzy mają dzieci, nie mają czasu wyskoczą na chwilę zrobią swoje km i wracają nie mają czasu biegać po łąkach. I tak tam zrobiliby mniej km. (ludzie którzy mają dzieci i nie mają czasu wypowiedzcie się, proszę)\n- Na moje słowa że nie km są ważne a sam ruch... i tak zostałam przegadana.\nW rozmowie powiedziałam, że nie istnieje tylko bieganie, ale jest wiele innych ciekawych sportów, bo są ludzie którzy biegać po-prostu nie lubią.I najważniejsze jest coś robić, a nie koniecznie bić rekordy w bieganiu.\n- Tylko bieganie jest najlepsze żeby schudnąć!(Jest dobre ale czy ktoś nie może biegać lub nie lubi jest skreślony? )\n- Gdy próbowałam powiedzieć, że sport uprawia się nie tylko po to żeby schudnąć.\nDowiedziałam się że wszyscy biegają właśnie z tego powodu.\nSkończyłam rozmowę mówiąc... że nie ja! Robię to dla lepszego humory, lepszej kondycji i dla budowania lepszej samooceny. Robię to bo to lubię. I tak przede wszystkim jestem dalej od tych którzy nie ruszyli się z kanapy.\nWidzę, że z niektórymi osobami nie ma sensu rozmawiać. Mam swoje zdanie i zostawię je przy takich osobach dla siebie.\nCzy wy też macie styczność z tak irytującymi ludźmi ?\nPost powstał strasznie chaotycznie, za co wybaczcie... ale pisanie pod wpływem impulsu nie służy poprawności i skupieniu się na komponowaniu treści ;)\nyoungwildfree 4 listopada 2014 18:49\nNieważne co inni myślą! Trzeba robić swoje, podążać za swoimi celami i nie zwracać uwagi na takie komentarze :) Najważniejsze, żeby każdy znalazł swój 'złoty środek' - ja uwielbiam biegać w terenie tak jak Ty, zimą często przenoszę się na bieżnie elektroniczną, a np. mam koleżankę, która lubi biegać w kółko na stadionie. :)\nEwa Janicka 5 listopada 2014 21:34\nDokładnie, ale nie ma co wpierać komuś ze to czy to jest lepsze. ;) Ehh czasem szkoda mi takich "kanapowców" ;)\nAleksandra. 4 listopada 2014 19:43\nA ja nie lubię biegać po bieżni... w kółko jedno i to samo :). A irytujących ludzi nie ma co słuchać... ja jakoś biegam po mieście, polach i schudłam, co to za różnica:O?\nEwa Janicka 5 listopada 2014 21:33\nDokładnie każdy lubi coś innego ;) Ja np uwielbiam biegać na łąki ;) Gdzie płynie rzeka, mogę a nawet często spotykałam sarny i inne zwierzęta. To jest piękne!\np.zawodowa 4 listopada 2014 22:35\nDobrze skończyłaś tą "rozmowę" ;] Chyba Ci co tak mówili to właśnie takie lenie kanapowe ;) Każdy sport jest dobry jeśli czerpie się z niego przyjemność i w dodatku pomoże schudnąć lub poprawić sylwetkę :)\nEwa Janicka 5 listopada 2014 21:32\nDokładnie, zgadzam się z każdym Twoim słowem ;)\nVen Lifestyle 5 listopada 2014 09:09\nbiegałam kilka razy na stadionie w kółko i myślałam że zwariuję! najlepiej biega mi się ulicami miasta bądź ścieżkami ale wśród zabudowań, wtedy nie nudzę się tak bardzo i podziwiam wszystko co się dzieje dookoła ;)\nEwa Janicka 5 listopada 2014 21:31\nTylko ja rozumiem ludzi którzy powiedzą "ja jednak wolę biegać w kółko..." ok ... ale nie mogę zrozumieć kogoś kto ze sportem praktycznie nie ma styczności ;p a próbuje mi wmówić jak jakiś trener ;p hehe ;)\nMałgorzata Uryga 10 listopada 2014 18:12\nPolecam wszystkim bieganie na świeżym powietrzu!


Jabłoń - Jezioro Brzozolasek. Atrakcje turystyczne Jabłoni. Ciekawe miejsca Jabłoni\nStrona główna ciekawe miejsca przyroda: jeziora i rzeki Jezioro Brzozolasek\nJezioro Brzozolasek to małe jezioro w Puszczy Piskiej, na skraju Mazurskiego Parku Krajobrazowego, 4 km od Pisza. Nad jeziorem leży mała wioska Jabłoń, a w niej, bezpośrednio nad jego brzegiem, znajduje się hotel o tej samej nazwie. Można tu zażyć kąpieli, popływać na kajakach, rowerach wodnych i deskach windsurfingowych. Jezioro jest świetnym miejscem dla lubiących ciszę i spokój. Oprócz hotelu można skorzystać z miejsc noclegowych w Jabłoni oraz okolicznych miejscowościach.\nSnopki - Cmentarz z okresu I wojny światowejOdległość: 2,81km\nSnopki - Obelisk upamiętniający ofiary obozu p...Odległość: 3,15km\nSnopki - Dawny cmentarz ewangelickiOdległość: 3,15km\nPisz - Zabytkowa kolejowa wieża ciśnieńOdległość: 3,53km\nPisz - Wieża ciśnień Odległość: 3,54km


my style, my life: NA PRZEKÓR ZIMIE\nAutor: Asia o 10:35\nfamfaramfam 5 grudnia 2012 10:49\nbluzka bardzo mi się podoba, świetna! ;)\nanka slomka 5 grudnia 2012 15:50\nCiekawa bluzeczka! Pozdrawiam. Anka\nMała Mi. 5 grudnia 2012 19:25\nNieco Starsza Dziewczyna 5 grudnia 2012 22:10\nFajny look ale najbardziej podoba mi się sweterek :-))\nAsia 6 grudnia 2012 08:25\nBardzo Wam dziękuję. A przez chwilę zastanawiałam się czy w ogóle ją kupić :)\nAnonimowy 6 grudnia 2012 10:22\nDori 6 grudnia 2012 13:34\nDream of Paradise 7 grudnia 2012 18:14\nPrzepiękna stylizacja najbardziej mnie urzekła bluzka. Serdecznie pozdrawiam i zapraszam do mnie :)\nBasia 7 grudnia 2012 20:46\nBardzo ciekawa bluzka!:)))\nOla Wiecha 7 grudnia 2012 23:59\nUwielbiam taki set, bosko!!\nKatsuumi 8 grudnia 2012 10:56\nBardzo ladnie :)) tak letnio! :) Buziaki, zapraszam na nowy wpis! :)\nby ola 8 grudnia 2012 20:07\nAnonimowy 8 grudnia 2012 21:09\nLittle Glam Dress 9 grudnia 2012 11:59\nSleeping-beauty 9 grudnia 2012 17:46\nkobietka 11 grudnia 2012 21:45\nCiekawy zestaw,bluzka ma interesujący motyw\nmadzia 11 grudnia 2012 21:51\nJoanna Pinkowska 1 stycznia 2014 13:30\nBluzeczka świetna, ale mnie zachwyca tło zdjęc... To tapeta, Asiu? Te niebieskie drzwi mnie rozwaliły... Boskie...\nAsia 1 stycznia 2014 16:25\nTo była ściana z fototapetą w hotelu :)


Biuro nieruchomości i nowe mieszkanie - Piękny Ibis\nBiuro nieruchomości i nowe mieszkanie\nHome / Biuro nieruchomości…\nLipiec 1, 2016 | Przez Tomasz Stępień\nW pewnym momencie stwierdziłem, że muszę zmienić mieszkanie. Moje stare było bardzo nie wygodne, a w dodatku właściciel ciągle podwyższał czynsz. Był bardzo ostrożnym człowiekiem i najmniejsze zażalenie odbierał jako moje nie poprawne zachowanie.\nOdwiedziłem biuro nieruchomości w Bydgoszczy\nSąsiedzi byli bardzo nie mili i okazało się, że czasami specjalnie skarżyli się na moje zachowanie. Dla mnie były to bardzo dziwne, ponieważ większość czasu spędzałem w pracy, a w domu tylko spałem i przygotowywałem posiłki. Na dodatek nie miałem żadnych zwierząt i nikt nie robił zbędnego hałasu. Pewnego dnia miałem tego dość i odwiedziłem biuro nieruchomości Bydgoszcz. Tam przywitał mnie jeden agent i zaprosił do sali konferencyjnej. Na miejscu wszystko z nim uzgodniłem i powiedziałem o moich wymaganiach. Stwierdziłem, że wolałbym jedno pokojową kawalerkę, ponieważ mógłbym za nią trochę mniej płacić. Takie rozwiązanie mi bardzo odpowiadało. Biura nieruchomości miały naprawdę szeroką wiedzę i można było ją wykorzystać. Jako klient wierzyłem w ich szerokie możliwości. Marzyła mi się mała kawalerka w spokojnej okolicy. Jako człowiek pracujący sam nie wyobrażałem sobie nocnych hałasów, które mogły w czymś przeszkadzać. Sam w internecie ciągle widziałem jakieś działki na sprzedaż. Jednak nigdy nie chciałem domku jednorodzinnego. Zazwyczaj zajmowałem się pracą i obowiązkami ze służbą. Duży dom byłby dla mnie po prostu nie odpowiedni.\nMój agent nieruchomości czasami pokazywał mi zupełnie inne ciekawe rzeczy takie jak jakieś działki rekreacyjne na sprzedaż. Trochę mnie to denerwowało, ponieważ ja chciałem tylko kawalerkę, której właściciel nie robiłby mi żadnych problemów. Nie chciałem być znowu obiektem nienawiści sąsiadów bez wyraźnego powodu.\nPo co używa się erp dla budownictwa?<< >>Motoreduktor i ekologia


Zdrowe zęby to zdrowie całego Ciebie - manatura\nHome » Piękno » Leczenie » Zdrowe zęby to zdrowie całego Ciebie\nDodane: 2017-07-18 :: Kategoria: Piękno / Leczenie\nProblemy zdrowotne w jamie ustnej, to zagadnienie, z jakim zmagają się ludzie od zarania dziejów. W dobie wysoko posuniętej technologii mamy do wyboru całą gamę sposobów leczenia tego typu zaburzeń. Jednak nikt lepiej nie zadba o nasze zęby jak stomatolog. Warszawa to miejsce, gdzie ścierają się doświadczenia wielu pokoleń dentystów. Coraz to nowe materiały wypełnień, nowe sposoby leczenia ubytków, czy też inna kultura obsługi pacjentów. Wszystko to posuwa się nieustannie do przodu i sprawia, że wizyty u stomatologa nie są już obiektem strachu i przerażenia. Problem natury stomatologicznej to nie tylko chore zęby. To także stomatologia estetyczna oraz szeroko rozumiana profilaktyka. Nie można zapomnieć także o najmłodszych. To na nich szczególną uwagę skupia stomatolog. Warszawa jest obecnie miejscem pracy najwyższej klasy fachowców w tej dziedzinie. Indywidualne podejście do każdego pacjenta to ich znak rozpoznawczy.


"Nowa drużyna, nowe cele". Michał Kubiak o intensywnym sezonie reprezentacyjnym - Sport WP SportoweFakty\nPiotr Bobakowski 17 Maja 2019, 22:38\nKapitan reprezentacji siatkarzy, Michał Kubiak zdradził, że trener Vital Heynen odbył już rozmowy z kadrowiczami i każdy zawodnik wie, gdzie i jak będzie grał. Nadchodzący sezon będzie wyjątkowo ciężki.\n- Przed nami są nowe cele, nie ma co już rozpamiętywać i myśleć o tym, co było. Jest nowa drużyna. Oczywiście, gros zawodników zostało, ale pojawili się nowi, żądni tego, by pograć i się pokazać. Myślę, że każdy będzie miał szansę - powiedział Michał Kubiak w magazynie #7strefa na Polsacie Sport.\nKapitan Biało-Czerwonych podkreślił, że selekcjoner Vital Heynen odbył już rozmowy ze wszystkimi kadrowiczami na temat występów w poszczególnych turniejach i każdy z reprezentantów wie, czego może się spodziewać.\n- Trener lubi rozmawiać z zawodnikami i mieć z nimi dobry kontakt. Każdy z nas rozmawiał już z nim na temat swoich planów i planów drużyny. Każdy z nas wie, gdzie i jak będzie grał. Oczywiście, jeśli zdrowie pozwoli - dodał 31-letni Kubiak, który zagra w dwóch turniejach Ligi Narodów (w Katowicach i Lipsku).\nZOBACZ: Michał Kubiak: Podporządkowuję kadrze całe życie. Celem jest złoto w Tokio >>\n- Do Niemiec przyjadę, a potem będziemy przygotowywać się do kwalifikacji olimpijskich. Oczywiście, to zależy też od tego, czy zakwalifikujmy się do Final Six Ligi Narodów - zakończył gość magazynu #7strefa.\nKalendarz gier siatkarskiej reprezentacji w tym roku jest niezwykle napięty. Polacy rozpoczną sezon meczem towarzyskim z Niemcami (25 maja w Gliwicach). Potem wezmę udział w Lidze Narodów (31 maja - 14 lipca) - zagrają kolejno w Polsce, Chinach, Iranie, we Włoszech, Niemczech i ew. w USA.\nZOBACZ: Klubowe Mistrzostwa Azji: Michał Kubiak ze srebrnym medalem, wyróżnieniem indywidualnym i sporym niedosytem >>\nMemoriał Huberta Jerzego Wagnera (1-3 sierpnia w Krakowie) będzie generalnym sprawdzianem przez kwalifikacyjnym turniejem do IO 2020 w Tokio, który odbędzie się w Gdańsku (9-11 sierpnia). Następnie kadrę czekać będą mistrzostwa Europy (13-29 września) oraz Puchar Świata w Japonii (1-15 października).\nYu Mi 18-05 10:50 Zgłoś\nbrakuje listy, z kim Heynen rozmawiał.


» Industrialny hoker stołek barowy loft metalowy\nKod produktu: 5EC2-57370\nHoker Krono to ultra modny mebel, wyróżniający się industrialnym designem, w którym prym wiedzie surowy materiał o loftowym sznycie – stal. Ponadczasowe tworzywo, słynące z niebywałej odporności. Meble w takim minimalistycznym wydaniu sprawdzają się nie tylko w najmodniejszych lokalach gastronomicznych. Ale również w nowoczesnej kuchni, gdzie w oryginalny sposób zastępują one tradycyjne krzesła z oparciami i taborety.\nŚwietnym rozwiązaniem jest stabilny hoker z grubym siedziskiem! Do dodatkowego komfortu użytkownika przyczynią się też funkcjonalne podpórki na nogi.\nHoker, swoim designem, winien wpisywać się także w unikalny styl konkretnego wnętrza. Nasz awangardowy model Krono doskonale będzie komponować się z przestrzenią w minimalistycznym nurcie. Siedzisko z włókien drzewnych idealnie będzie współgrać z domem lub mieszkaniem w skandynawskim stylu. Stalowe nogi stołka wpiszą się zaś w industrialny aranż pomieszczenia, nadając mu dodatkowej surowości. Funkcjonalny hoker o oryginalnym wyglądzie świetnie sprawdzi się również jako element wyposażenia w klimatycznym barze lub hotelu.\nWymiary: szerokość 30 cm, głębokość 30 cm, wysokość 75 cm\nMateriał: stelaż /stalowy, malowany proszkowo, siedzisko / kwadratowy, płyta MDF+ okleina naturalna\nStelaż z profilu metalowego 40 x 20 mm, grubość siedziska 36 mm\nKolor: stelaż - czarny, siedzisko - dąb sonoma, jasny beton, sosna bielona, dąb pradawny, retro, orzech\nPrzeznaczenie: do salonu, do kuchni, do stylowej poczekalni\nW uwagach przy składaniu zamówienia prosimy podać wybrany kolor siedziska.\nStołek kuchenny industrialny 30x30 czarny\nMiejsce, gdzie przyrządza się i spożywa posiłki – to serce każdego domu! Dlatego tak ważną kwestią jest to, by w sposób przemyślany zaaranżować kuchnię i jadalnię. A szczególnie ten fragment przestrzeni mieszkalnej, gdzie rodzina i przyjaciele spotykają się, wspólnie spędzają czas, rozmawiają i jedzą.\nStołek kuchenny industrialny loft kolory\nDesign stołków Krono to bezpretensjonalne połączenie nowoczesności i klasyki. Niebanalnie wyprofilowane metalowe nogi krzesła są wyjątkowo stabilne i wpisują się charakterem w loftowy, industrialny styl. Ale na równą uwagę zasługuje siedzisko o modnym, uniwersalnym charakterze.\nIndustrialny hoker barowy z oparciem i podnóżkiem\nIndustrialny hoker metalowy, surowy, regulowany, loft\nIndustrialny hoker, stołek barowy, kuchenny loft 60 cm\nHoker Krono to ultra modny mebel, wyróżniający się industrialnym designem, w którym prym wiedzie surowy materiał o loftowym sznycie – stal. Ponadczasowe tworzywo, słynące z niebywałej odporności. Meble w takim minimalistycznym wydaniu sprawdzają się nie tylko w najmodniejszych lokalach gastronomicznych.\nHoker industrialny stołek barowy loft 75cm\nHokery świetnie prezentują się w otwartych przestrzeniach domów i mieszkań, w których lada barowa lub wyspa – subtelnie, a zarazem efektownie wyznacza umowną granicę między kuchnią a salonem. Tutaj niebanalne krzesła barowe podkreślają wystrój, nadając wnętrzu wyjątkowego charakteru i niepowtarzalnego klimatu.


Podstawą funkcjonowania Szkoły jest arkusz organizacyjny opracowany przez dyrektora i zatwierdzony do 30 maja danego roku przez organ prowadzący, który zawiera szczegółową organizację nauczania, wychowania i opieki w danym roku szkolnym.\nW arkuszu organizacji Szkoła zamieszcza się w szczególności: liczbę pracowników, w tym pracowników zajmujących stanowiska kierownicze, ogólną liczbę godzin zajęć edukacyjnych finansowanych ze środków przydzielonych przez organ prowadzący.\nSzkołą kieruje Dyrektor Szkoły powołany przez Prezydenta Miasta Opola.\n- Rada Pedagogiczna Szkoły,\n- Rada Rodziców Szkoły,\nSzczegółowy opis działań Szkoły oraz kompetencji organów określa Statut Szkoły\nPubliczna Szkoła Podstawowa nr 8 im. Gustawa Morcinka zatrudnia 37 pracowników, w tym :\n- 26 nauczycieli\n- 7 pracowników obsługi.\nSzczegółowy opis organizacji Szkoły wraz z zakresami obowiązków pracowników zawiera Regulamin Organizacyjny Szkoły z załącznikami.\nCykl kształcenia w Szkole trwa 8 lat i obejmuje 2 etapy edukacyjne: I etap klasy I-III i II etap klasy IV-VIII; liczba oddziałów: 10; liczba uczniów: 201


eucharystia komunią z chrystusem - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 12 z 12 znalezionych dla zapytania eucharystia komunią z chrystusem w 12 sklepach\n.in.: Eucharystia komunią z Chrystusem i między ludźmi; Stół Słowa Bożego i Ciała Pańskiego; Adoracja istotnym elementem kultury bycia człowiekiem; Świadectwo... Pełen opis produktu 'Eucharystia komunią z Chrystusem i między nami' »\n.in.: Eucharystia komunią z Chrystusem i między ludźmi; Stół Słowa Bożego i Ciała Pańskiego; Adoracja istotnym elementem kultury bycia człowiekiem; Świadectwo miłości... Pełen opis produktu 'Eucharystia komunią z Chrystusem i między nami [Nadolski Bogusław]' »\nw pracy, to m.in.: Eucharystia komunią z Chrystusem i między ludźmi; Stół Słowa Bożego i Ciała Pańskiego; Adoracja istotnym elementem kultury bycia człowiekiem; Świadectwo... Pełen opis produktu 'Eucharystia komunią z Chrystusem i między nami - Bogusław Nadolski' »


Gminy od ręki wypłacą środki dla powodzian - GazetaPrawna.pl\nGminy od ręki wypłacą środki dla powodzian\nOsoby, które na skutek powodzi poniosą szkodę albo chociażby czasowo utracą możliwość korzystania z nieruchomości albo lokalu, otrzymają zasiłek powodziowy w wysokości 2 tys. zł.\nRodzina albo osoba samotnie gospodarująca, poszkodowana w wyniku wystąpienia powodzi, w ciągu dwóch dni od złożenia wniosku o pomoc otrzyma zasiłek. Jego wysokość nie będzie zależała od dochodów. Tak wynika z projektu ustawy powodziowej, którego projekt został przygotowany w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zgodnie z nim w przypadku gdy wartość poniesionych szkód nie przekroczy 2 tys. zł, zasiłek wypłacany będzie w wysokości odpowiadającej szkodzie. Jeśli jednak poniesiona szkoda będzie równa 2 tys. zł, lub większa, osoba poszkodowana otrzyma 2 tys. zł. Kwota zasiłku będzie stała, bez względu na wysokość dochodów. Zasiłek będzie wypłacany na wniosek poszkodowanego. Decyzję w sprawie przyznania zasiłku wyda wójt (burmistrz albo prezydent miasta) gminy, w której osoba uprawniona poniesie szkodę. Na jej wydanie poszkodowany poczeka maksymalnie dwa dni od złożenia wniosku o pomoc. Gmina przyzna świadczenie na podstawie zawartego we wniosku oświadczenia o poniesionej w wyniku powodzi szkodzie. Poszkodowany złoży bowiem takie oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Gmina przeprowadzi weryfikację danych zawartych we wniosku już po wypłacie zasiłku. Jeśli okaże się, że świadczenie otrzymała osoba, która nie była poszkodowana, będzie ona zobowiązana do jego zwrotu.\nProjekt zakłada ponadto, że w razie powodzi Rada Ministrów będzie wydawała rozporządzenie z nazwami gmin i miejscowości, w których przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy będą obowiązywały przepisy ustawy powodziowej. Wydając takie rozporządzenie, rząd określi również, jakie rozwiązania prawne z ustawy powodziowej będą mogły zostać zastosowane na danym terenie. Po ogłoszeniu rozporządzenia przedsiębiorcy, którzy zatrudniają nie więcej niż 50 pracowników, będą mogli otrzymać pożyczki na odbudowanie utraconego przedsiębiorstwa.\nRozwiązania zaproponowane przez MSWiA mają obowiązywać permanentnie, a nie incydentalnie, w przypadku wystąpienia powodzi. Obecnie ustawy dotyczące usuwania skutków powodzi przygotowywane są w związku z wystąpieniem konkretnej powodzi i obowiązują okresowo. Takie rozwiązanie powoduje, że w praktyce natychmiastowe udzielenie pomocy poszkodowanym jest niemożliwe.\nSAMORZĄD ZADANIA zasiłki administracja\n15 lat po dużej powodzi Wrocław wciąż nie jest bezpieczny\nNapieralski oskarża Tuska: nie dotrzymał obietnic złożonych powodzianom


Relacje z Ochotnicy Górnej – Akademia Karate Tradycyjnego Kraków-Niepołomice\nRelacje z Ochotnicy Górnej\n29 stycznia 2017 /in Bez kategorii /by Joanna Musiał\nBardzo dużo się u nas dzieje, w każdym dniu mamy mnóstwo atrakcji.\nW niedzielę wybraliśmy się na długą wyprawę w teren aż do jednego położonego bardzo wysoko punktu widokowego. Brnęliśmy w śniegu po kolana, dużą część trasy cały czas pod górę. Drogę torował nam dzielny koń gospodarza Baśka. Widoki były przepiękne, pogoda też dopisała. Wszyscy byli bardzo dzielni, choć nie było łatwo.\nPo dotarciu na szczyt mogliśmy podziwiać piękny widok z wieży. Później przyszedł czas na odpoczynek przy ognisku. Wszyscy głodni więc z wielkim apetytem zjedli kiełbaski z ogniska, które dla wszystkich 80 osób wyniósł na górę sensei Paweł. Wycieczka się udała wyszliśmy z ośrodka o 11.00 a wróciliśmy na 17.00. Pokonaliśmy 11 km. Sensei był z nas naprawdę dumny.\nW poniedziałek rano ostro trenowaliśmy przygotowując się do egzaminów. Po obiedzie wszyscy chętni wybrali się z senseiem Pawłem na narty do Jaworek. Stok był dostępny prawie tylko dla nas, więc karatecy dali popis swoich umiejętności . Reszta szalała na górce pod domkiem.\nWe wtorek było „mokro” podzieliliśmy się na dwie grupy i cały dzień spędziliśmy na termach w Białce. Było bardzo dużo zabaw i wodnych atrakcji wszyscy byliśmy bardzo zdyscyplinowani (naszą grupą zachwycali się ratownicy. Na pytanie „skąd oni tacy zdyscyplinowani?”, sensei z uśmiechem i dumą mówił – „to są prawdziwi karatecy”:)\nPobyt przebiegł sprawnie i bezpiecznie bez żadnych niemiłych niespodzianek – sensei nas pochwalił 🙂\nWtorkowy wieczór przebiegł na oglądaniu bajki, śpiewaniu piosenek, prezentacji składów pokoi oraz okrzyków z nazwą grupy. Oczywiście jak co dzień sensei Paweł opowiadał jak być prawdziwym karateką, jak być świadomym i odpowiedzialnym swoich działań i jak ważna jest perfekcja w ruchach. Opowiadał w sposób poważny, ale również nie brakowało śmiesznych sytuacji 🙂 a my z ciekawością wsłuchiwaliśmy się w opowieści i też braliśmy w nich udział.\nŚroda do południa mija na treningu oraz zbieraniu podpisów od sensei (żeby otrzymać autograf musimy zaprezentować kata, kumite, kihon) Potrzebne są, aby otrzymać nominacje na egzamin). Po obiedzie czeka nas kulig w zaprzęgach konnych. Udamy się na leśną polanę, gdzie będzie trening, ognisko z oscypkami i pieczenią;). Oczywiście wszystko zakończy się bitwą na śnieżki…\nSzczęśliwie dojechaliśmy do Ochotnicy Górnej.\nNie obyło się bez atrakcji, mieliśmy przy okazji spontaniczną kontrolę techniczną pojazdu. Autokar przeszedł przez nią pomyślnie, a dzieci otrzymały opaski odblaskowe od policjantów. Dziękujemy Panu Marianowi Gruszeckiemu za bezpieczną i komfortową podróż.\nW Ochotnicy przywitało nas piękne słońce i dużo śniegu. Po obiedzie wybraliśmy się na spacer i były atrakcje śnieżne na okolicznych górkach.\nUwaga, jak co roku nie mamy tu zasięgu. Wszystkich stęsknionych informujemy, że można dzwonić na telefon stacjonarny – 18 262 41 47.\nObóz zimowy w Ochotnicy Górnej\nhttp://karatedo.krakow.pl/wp-content/uploads/2017/01/IMG_3480.jpg 640 853 Joanna Musiał http://karatedo.krakow.pl/wp-content/uploads/2018/06/loga_nazwa-300x122rr-300x122.jpg Joanna Musiał2017-01-29 00:20:292017-02-06 17:09:04Relacje z Ochotnicy Górnej\nKończą się miejsca na ferie z AKT Podsumowanie obozów w Ochotnicy Górnej


NEXUS AG - kolejne kontrakty w Grupie\n- NEXUS AG - kolejne kontrakty w Grupie\nHome NEXUS AG Home Company News NEXUS AG - kolejne kontrakty w Grupie\nNEXUS AG wygrywa kolejny kontrakt dla 22 ośrodków rehabilitacyjnych w Holandii\nNiemiecka spółka macierzysta dostawcy ZIS / EPD NEXUS Holandia otrzymała w dniu 24 sierpnia 2020 r. zlecenie wprowadzenia HIS w 22 ośrodkach rehabilitacyjnych Federalnego Towarzystwa Ubezpieczeń Emerytalnych, dysponujących łącznie 5550 łóżkami.\nSystem informacyjny HIS, zaprojektowany jako kompleksowe rozwiązanie dla sektora klinicznego i administracyjnego, umożliwia skonfigurowanie procesów we wszystkich 22 lokalizacjach w ustandaryzowany, jednolity i skuteczny sposób. Oprócz systemu informacyjnego kliniki, który cyfrowo wspiera codzienne procesy pracy lekarzy, pielęgniarek, terapeutów i personelu administracyjnego, NEXUS / PEGASOS zapewni bezpieczne przechowywanie dokumentów i danych. Całe rozwiązanie jest dostarczane i zarządzane przez NEXUS w centrum danych DRV Bund. System wyposażony jest również w kanał do komunikacji wewnętrznej dla ok. 4000 pracowników Centrów Rehabilitacji.\n„Po dostarczeniu aplikacji do kliniki pilotażowej przewidujemy stopniowe wdrażanie we wszystkich pozostałych lokalizacjach. Projekt systemu można łatwo dostosować do specyficznych procesów leczenia w danej instytucji ”, mówi Daniel Heine, kierownik ds. Sprzedaży w NEXUS/ DEUTSCHLAND.\nRalf Heilig, CCO w NEXUS AG, dodaje: „Projektowanie procesów, tworzenie sieci i cyfryzacja w placówkach służby zdrowia to nasze podstawowe kompetencje. Dlatego nie możemy się doczekać realizacji tego zadania!”


Skorupski wygrywa w Belgii | Polski Związek Motorowy\nSkorupski wygrywa w Belgii\nKrzysztof Skorupski zdobył komplet punktów podczas Belgijskiej eliminacji Mistrzostw Europy Rallycross. Były to bardzo dobre zawody dla naszego rodaka. Jednocześnie runda w Maasmechlen miała największą frekwencję w klasie Super 1600 - wystartowało w niej aż 37 zawodników. W finale Krzysztof starował z trzeciej pozycji. Połową sukcesu był perfekcyjny start Skorupskiego dzięki któremu wysunął się na prowadzenie. Nie oddał go aż do mety, pomimo nacisku ze strony głównego rywala Andreasa Bakkeruda. Norweg gorzej przejechał okrążenie Jokker Lap, co dało oddech dla Krzysztofa, który ze spokojem i znaczną przewagą przejechał ostatnie okrążenie. Jako drugi linię mety minął debiutujący w klasie Super 1600 Norweg Joni Wiman. Jest to utytułowany zawodnik kartingowy, który przez cały weekend nie dawał o sobie zapomnieć całej czołówce. Trzeci finiszował jego teamowy kolega Jussi-Peeri Leppihalme startującym Renault Clio.\nW klasyfikacji sezonu Krzysztof Skorupski awansował na drugą pozycję w Mistrzostwach Europy klasy Super 1600. Polak ma 92 punkty, ex aequo z Ulrikiem Linnemannem. Do prowadzącego Bakkeruda, brakuje już tylko 7 punktów.\nKolejne zmagania w Mistrzostwach Europy Rallycross już za tydzień w Holandii. Na torze w Valkenswaard odbędzie się VIII runda mistrzostw starego kontynentu. Oczywiście również tam biało czerwone barwy będzie reprezentował Krzysztof Skorupski.\n2. Joni Wiman (FIN) Renault Clio II\n3. Jussi-Petteri Leppihalme (FIN) Renault Clio II\n4. René Münnich (D) Skoda Fabia\n5. Ildar Rachmatullin (RUS) Renault Clio II\n6. Teemu Suninen (FIN) Renault Clio II\n7. Andreas Bakkerud (N) Renault Twingo II\n8. Wadim Makarow (RUS) Skoda Fabia\n1. Bakkerud 99, 2. Linnemann 92, 3. Skorupski 92, 4. Rachmatullin 84, 5. Leppihalme 83, 6. Makarow 59.\nERC - DUIVELSBERGCIRCUIT (Belgia) - Galeria zdjęć


Cameron Diaz Modelka - Pomponik\nPlotki Pomponik » cameron diaz modelka\nArtykuły na temat: cameron diaz modelka\n...trafi film wyreżyserowany przez Ridleya Scotta "The Counselor". Hiszpańskie małżeństwo wystąpiło w tym thrillerze obok Brada Pitta i Cameron Diaz.(...) fakt, że również siostra aktorki, Monica Cruz, spodziewa się dzidziusia. By zostać matką, modelka zdecydowała się na metodę in vitro - pod koniec 2011 roku rozstała się ze swoim chłopakiem, Alexem...\nTimberlake i Biel byli parą od 2007 roku. Justin związał się z aktorką krótko po rozstaniu z Cameron Diaz. Jak relacjonują przyjaciele 30-letniego Timberlake'a, uczucie między nim a 29-letnią Biel(...) od dawna krążą w mediach. Według różnych źródeł, wśród kochanek Timberlake'a była m.in. aktorka i modelka Olivia Munn. "Nie mówił jej nic o zdradach, choć wszyscy o nich wiedzą" - dodaje przyjaciel...\nDiaz obraża Larę Croft\nCameron Diaz ( "Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość" ) podczas jednego z ostatnio udzielonych wywiadów poniosły nerwy i nazwała brytyjską modelkę Lucy Clarkson "głupią suką". Powodem wybuchu były wypowiedzi pięknej Brytyjki, jakoby miała romans z Justinem Timberlakiem, chłopakiem Cameron Diaz.\nCameron Diaz forsuje dżunglę\nCameron Diaz ( "Ostrożnie z dziewczynami" , "Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość" ) być może wystąpi w filmie "X-Girls", przygotowywanym dla wytwórni 20th Century Fox. Oparty na autentycznych wydarzeniach obraz opowie o trzech modelkach "Playboy'a", które zgodziły się na udział w szokującym telewizyjnym reality-show.


Sprawdź, jak bezpiecznie usuwać dane - poradyodo\nPrzedstawiamy metody bezpiecznego usuwania danych z nośników zgodnie z normą NIST 800-88 Rev. 1.\nPodczas zwykłego usuwania danych z dysku dane te zwykle nie są usuwane fizycznie z dysku; znikają jedynie odpowiednie wpisy w tablicy alokacji plików. Podobnie dzieje się podczas tzw. szybkiego formatowania, które nie usuwa danych z dysku, lecz jedynie tworzy nową tablice alokacji plików, zaś same dane nadal pozostają na dysku. Zatem do faktycznego usunięcia danych z dysku potrzebujemy odpowiednich narzędzi.\nJednak dyski twarde to nie jedyne medium, z którym mamy współcześnie do czynienia; coraz bardziej popularne są dyski SSD i pamięci flash. Z kolei w większych organizacjach do celów archiwizacyjnych stosowane są nadal taśmy, dyski M-DISC i inne. Amerykańska norma NIST 800-88  oferuje kompleksowe podejście do zagadnień związanych z bezpiecznym usuwaniem danych z różnych używanych obecnie nośników, zalecając użycie rozwiązań adekwatnych do poziomu ryzyka związanego z ujawnieniem danych znajdujących się na nośniku.\nDziały IT stają przed problemem bezpiecznego usuwania danych przede wszystkim w dwóch sytuacjach: (1) utylizacja lub sprzedaż sprzętu oraz (2) przeniesienie sprzętu z jednego działu do drugiego. W obu przypadkach, rozważając dobór odpowiedniego rozwiązania, należy wziąć pod uwagę koszt odzyskania danych. NIST 800-88 przedstawia trzy kategorie metod usuwania danych:\nCzyszczenie (clear): to tradycyjne nadpisywanie danych uniemożliwiające odzyskanie danych metodami programowymi; odnosi się do nośników obsługujących operację ponownego zapisu. Nadpisane powinny zostać wszystkie bloki adresowalne przez użytkownika. Niektóre typy nośników, takie jak pamięć flash, mogą utrudnić kompletne wyczyszczenie całego nośnika tego rodzaju metodą ze względu na wbudowane mechanizmy chroniące nośnik przed zużyciem.\nCzyszczenie gruntowne (purge): techniki uniemożliwiające odzyskanie danych metodami laboratoryjnymi wykorzystujące dedykowane funkcje czyszczenia bądź nadpisywania bloków zamiast standardowych mechanizmów zapisu i odczytu. Do tej grupy zalicza się również mechanizm kryptograficznego usuwania danych (CryptographiC Erase, CE). Stosowany jest on w dyskach, których zawartość jest zaszyfrowana. Funkcja CE powoduje usunięcie (odpowiednio silnego) klucza szyfrującego, co w praktyce prowadzi do niemożności odzyskania danych. Zaletą tej metody jest szybkość działania: wielokrotne nadpisanie całej zawartości dysku twardego może trwać nawet wiele dni, natomiast usunięcie klucza szyfrującego - jedynie ułamek sekundy.\nZniszczenie fizyczne (destroy): metody uniemożliwiające odzyskanie danych i dalsze korzystanie z nośnika, np. poprzez demagnetyzację nośnika magnetycznego. Uwaga: metoda zniszczenia powinna być dostosowana do typu nośnika. Niszczenie przeprowadzane jest zwykle przez specjalistyczne firmy dysponujące odpowiednim sprzętem i certyfikatami. Niszczenie jest jedyną metodą w przypadku uszkodzonych dysków i innych nośników, w przypadku których dwie poprzednie metody okazują się nieskuteczne.\nPo wyczyszczeniu danych należy przeprowadzić weryfikację, sprawdzając za pomocą dostępnych narzędzi, czy faktycznie z urządzenia nie da się odzyskać żadnych danych.\nKorzystanie z funkcji usuwania kryptograficznego (CE) jest dopuszczane przez normę NIST 800-88, pod warunkiem, że wrażliwe dane znalazły się na nośniku już po włączeniu funkcji CE. Jeśli znajdowały się tam już wcześniej bądź nie jesteśmy pewni, w którym momencie została włączona funkcja CE, NIST radzi nie korzystać z CE. Zwraca też uwagę na rozwiązania sprzętowo-programowe, w których klucze służące do szyfrowania są przechowywane poza dyskiem, np. w systemie plików, co w niektórych sytuacjach jest wygodne, ma jednak negatywny wpływ na bezpieczeństwo danych „usuwanych” za pomocą CE. Innym istotnym argumentem przeciw stosowaniu CE są błędy w implementacji szyfrowania w dyskach różnych producentów.\nDo przeprowadzenia czyszczenia zwykłego tradycyjnych dysków twardych wystarczy popularne narzędzie Darik’s Boot And Nuke  czy CBL Data Shredder . DBAN dystrybuowany jest w postaci obrazu ISO, który należy wypalić na płycie bądź skopiować na pendrive’a odpowiednim narzędziem (Win32DiskImager w Windows, dd w Linuksie). Po zrestartowaniu komputera wybieramy nośnik zawierający DBAN jako urządzenie rozruchowe. Uwaga: domyślnie DBAN czyści wszystkie nośniki podłączone do komputera, musimy więc najpierw wybrać nośnik do wyczyszczenia przyciskiem F1, a dopiero potem przejść do metody usuwania danych.\nJedną z metod gruntownego usunięcia danych (purge) jest użycie funkcji ATA Secure Erase, która jest opcjonalną funkcją standardu ATA i można ją znaleźć w dyskach PATA i SATA wyprodukowanych po 2001 roku. Funkcji Secure Erase można użyć za pomocą różnych narzędzi, takich jak Parted Magic , MHDD , HDDerase , Victoria  oraz Hdparm ; w dalszej części artykuły zajmiemy się tą ostatnią opcją.\nOpisany niżej proces nie daje gwarancji powodzenia i może doprowadzić do trwałego uszkodzenia dysku. Zanim więc go przeprowadzimy, należy wyczyścić dysk w zwykły sposób (np. DBAN-em). Dodatkowo metoda ta nie sprawdzi się w przypadku dysków podłączanych przez USB, nie zaleca się też korzystania z Hdparma w wersji starszej niż 9.31. Jeśli proces się nie powiedzie, można spróbować przywrócić dysk do stanu poprzedniego, wywołując Hdparma z opcją --disable-security. Do przeprowadzenia poniższych czynności będzie nam potrzebna dowolna dystrybucja Linuksa.\n1. Najpierw sprawdzamy, czy nasz dysk nie ma statusu frozen (/dev/sdX to nazwa urządzenia, które chcemy wyczyścić):\nPo wykonaniu tego polecenia powinniśmy ujrzeć kilka wierszy, wśród nich not frozen. Jeśli natomiast ujrzymy samo frozen (bez not), przeprowadzenie operacji nie będzie możliwe.\n2. Drugi krok to ustawienie tymczasowego hasła:\nhdparm --user-master u --security-set-pass HASŁO /dev/sdX\nJeśli sprawdzimy teraz status dysku poleceniem hdparm -I /dev/sdX, w sekcji Security pod Master password i supported powinniśmy ujrzeć dodatkowy wiersz enabled.\n3. Trzeci krok to samo uruchomienie funkcji ATA Secure Erase:\nhdparm --user-master u --security-erase HASŁO /dev/sdX\nW zależności od rodzaju dysku (HDD/SSD) i jego pojemności wykonanie tego polecenia może trwać od kilkunastu sekund do kilku godzin.\n4. Po bezpiecznym usunięciu danych hasło zabezpieczenie hasłem powinno zostać wyłączone, co można sprawdzić, ponownie wydając polecenie hdparm -I /dev/sdX. Jeśli wszystko przebiegło, jak należy, wspomniany wyżej wiersz enabled powinien zmienić formę na not enabled.\nWybór metody bezpiecznego usunięcia danych z dysku zależy od wielu czynników, z których decydujące znaczenie ma rodzaj nośnika, typ przechowywanych informacji i konsekwencje dostania się ich w niepowołane ręce. Norma NIST 800-88 definiuje trzy poziomy bezpiecznego usuwania danych, przy czym nie każdy nośnik obsługuje wszystkie trzy poziomy. W przypadku dysków dobry rezultat uzyskamy, korzystając z opcji ATA Secure Erase. Użycie funkcji Cryptographic Erase, choć wygodne, wiąże się z pewnymi ograniczeniami. W NIST 800-88 znajdziemy też obszerną listę różnych urządzeń – od telefonów komórkowych po routery – wraz z dostępnymi metodami usuwania danych dla każdego z nich.\n Pełen tekst normy NIST 800-88: https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/SpecialPublications/NIST.SP.800-88r1.pdf\n CBL Data Shredder: http://www.cbldatarecovery.com/data-shredder/\n Parted Magic: https://partedmagic.com\nochrona danych osobowychusuwanie danych osobowych


Potwory, które nie chcą spać - Quentin - Portal Pisarski\nPotwory, które nie chcą spać - Quentin\nProza » Inne » Potwory, które nie chcą spać\n„Potwory, które nie chcą spać”\nKiedy dokładnie to się zaczęło? Cóż, trudno powiedzieć. Pamiętam poczekalnię w przychodni. Miałem nie więcej niż sześć, może siedem lat. Mama kupiła mi samolocik, z którego byłem bardzo zadowolony. Latałem z nim po całym korytarzu i naśladowałem dźwięk silnika. Byłem cholernie głośno, aż w końcu matka musiała zwrócić mi uwagę. Zesztywniałem cały na widok obcych ludzi patrzących na mnie z rozbawieniem. Pragnąłem zapaść się pod ziemię. Nie wiem czy ma to jakiekolwiek znaczenie, ale właśnie to zapamiętałem.\nInnym razem siedziałem na zajęciach technicznych i robiliśmy różne rzeczy z kubków po jogurtach. Lubiłem zajęcia praktyczne, a jeszcze bardziej lubiłem dziewczynę, która siedziała tuż za mną. Kiedy obróciłem się, aby obejrzeć jej dzieło, warknęła na mnie. Serio, powiedziała, żebym nie ściągał i natychmiast się odwrócił. Jedyne, na co było mnie stać, to głupkowaty uśmiech.\nPo raz trzeci wstydziłem się, gdy zlałem się w gacie. Miało to miejsce tuż po przeprowadzce. Pierwszego dnia każdy z nauczycieli kazał mi stanąć naprzeciwko całej klasy, przedstawić się i powiedzieć o sobie kilka słów. Mniej więcej sześć razy w ciągu całego dnia. Już po trzecim razie wszyscy pewnie znali moje imię, wiedzieli, że mam psa i skąd przyjechałem. Całe szczęście wtedy jeszcze miałem suche spodnie. Popuściłem kilka dni później, gdyż nie chciałem wejść do toalety, w której urzędowały starsze dzieciaki.\nMniej więcej w tym samym czasie poznałem jego. Za pierwszym razem się nie przedstawił.\nMiałem swoją paczkę. Było nas trzech, czasem czterech, o ile Maluch unikał skutecznie ataków padaczki. Całymi dniami po szkole rozmawialiśmy o grach video, o których najwięcej wiedział Maluch; o motoryzacji będącej pasją Patyka, a także o sporcie, co z kolei było konikiem moim i Kota. Prócz tego sporo uwagi poświęcaliśmy tematowi dziewcząt, a nawet kobiet. O tym ostatnim mniej więcej wszyscy mieliśmy takie samo pojęcie.\nByłem przekonany, że wiedza czerpana z materiałów pornograficznych, odważnego kina i własnych przemyśleń doprowadzi mnie na szczyt, cokolwiek to nie znaczyło. Prędko przekonałem się, jak niewiele rozumiem, gdy pewnego dnia moja pierwsza dziewczyna, zakatarzona, pogrążona w gorączce i najprawdopodobniej spragniona czułości zbliżyła swą twarz do mojej twarzy, zamknęła swe oczy i złożyła usta gotowe do pocałunku, licząc, że w międzyczasie uczyniłem dokładnie to samo.\nZa ścianą jej starsza siostra podsłuchiwała nas, o czym doskonale oboje wiedzieliśmy. Sam nie wiem, co takiego wydarzyło się w mojej głowie, ale instynktownie wycofałem się. Trudno powiedzieć, kto poczuł się gorzej: ja czy moja pierwsza dziewczyna.\nCałą drogę do domu słyszałem ten prześmiewczy głos.\n– Nieźle poszło jak na pierwszy raz – naigrywał się. – Jak tak dalej pójdzie, do matury będziesz musiał sam sobie przesuwać skórkę.\nW domu wcale nie było lepiej. Słyszałem go nawet, gdy wcisnąłem głowę pod poduszkę.\n– Wolisz w kącie walić prącie?\n– Dobra, mogę nic nie mówić, ale zastanów się, kto wtedy będzie twoim mądrzejszym przyjacielem.\nOd razu pomyślałem o Maluchu, który był nieco starszy od naszej trójki. Zaraz potem usłyszałem głośny śmiech.\n– Z czego rżysz? – spytałem.\n– Naprawdę uważasz, że Maluch ma o czymkolwiek pojęcie? – rzekł tamten. – To ćwok i maminsynek. W życiu nie czeka go nic dobrego. Poza tym on ma lepszego kumpla od ciebie.\n– Robi wszystko, co tamten mu nakaże.\n– Serio. Kiedy tamten naprawdę się wkurzy, bierze Malucha w kleszcze i wali jego pierdolonym łbem o podłogę. Słyszałeś to już kiedyś, prawda?\nPrzypomniałem sobie o urodzinach Malucha przed kilkoma laty, gdy na naszych oczach doznał ataku. Odrzuciłem poduszkę na bok.\n– On jest chory – rzekłem.\n– Wszyscy na coś chorujemy – oznajmił mój rozmówca. – Maluch ma tego skurwiela, a ty masz szczęście.\n– Bo ja jestem twoim kumplem. Nie wierzysz? Jeśli mi zaufasz, zobaczysz jak wyglądam.\n– Kumpla bym przecież nie oszukał.\nJedno wiem na pewno: nie wszystko można wytłumaczyć racjonalnie. Czasem coś się po prostu wydarzy i już wiesz, że w całej tej cholernej układance brakuje kilku elementów, które pozwoliłyby ułożyć wszystko w jedną, w miarę logiczną całość.\nTak było, gdy weszła tego dnia do naszej klasy. Miała na sobie jedną ze swych ulubionych spódniczek, które z czasem stały się moją obsesją. Choć z całych sił starałem się nie patrzeć w jej stronę, musiałem uznać wyższość odruchu.\n– Cześć, jestem Karolina, ale możecie mówić na mnie Karo – powiedziała uśmiechnięta od ucha do ucha.\nKażde z wypowiadanych słów brzmiało tak spokojnie i tak pewnie, że nawet gdyby oznajmiła, iż nazywa się Ewa Braun, a jej ojciec Dyl Sowizdrzał tańczy z samym diabłem, uwierzyłbym.\nUkradkiem obserwowałem, jak siada w najbliższej wolnej ławce i nachyla się, aby sięgnąć do torby po książki. Wyobraziłem sobie, że idziemy po zajęciach na colę. Odprężony jak nigdy opowiadam jej o rzeczach związanych ze szkołą i miasteczkiem. Ona śmieje się z tego, co mówię, a ja słucham i rozumiem wszystko to, co moja towarzyszka chce przekazać w kilku zdaniach.\nPatrząc na miny kliku swoich kolegów, od razu wywnioskowałem, że większość myśli o tym samym. Na ten przykład niedomknięta gęba Morysa i mętne spojrzenie aż raziły w oczy. Wcale zresztą nie przeszkadzało mu, że ktoś uchwyci jego kosmate myśli, w końcu jako najpospolitszy troglodyta nie musiał przejmować się takimi bzdurami jak opinia innych ludzi, przyzwoitość czy instynkt samozachowawczy. Miał to gdzieś. To zresztą chyba jedyna rzecz, której naprawdę mu zazdrościłem. Poniekąd.\nJeszcze tego samego dnia Denis Morys zaproponował naszej nowej koleżance wspólny wypad na colę. Biedaczka zgodziła się bez wahania.\nW domu rodzinnym Karo – w jej prawdziwym domu rodzinnym – mieści się biuro, które usytuowane jest w piwnicy, zaraz obok kotłowni. Biuro zamykane jest zwykle na klucz, z którym ojciec Karo – jej prawdziwy ojciec – nie rozstaje się na krok. Nosi go zawsze w tylnej kieszeni spodni.\nMała Karo bardzo nie lubiła piwnicy. Z własnej woli nigdy nie zaglądała do środka. Wystarczyło tylko, że stanęła u wejścia, spojrzała na długi korytarz – który wcale nie był długi, ale ona była mała, więc mogło jej się wiele rzeczy wydawać innymi niż były w rzeczywistości – na drzwi prowadzące do biura i na te, za którymi buczał złowieszczo piec, wystarczyło, że tylko na nie spojrzała, a przez małe ciałko przechodziła fala chłodu.\nRaz, w szparze pomiędzy drzwiami biura a podłogą, dostrzegła dziwny kształt. Wiedziała, że w środku czas spędza jej ojciec – ten prawdziwy ojciec – ale to nie był on. W biurze musiał być ktoś jeszcze; ktoś, kto wcale nie przypominał człowieka. Tak sądziła mała Karo.\nPewnej nocy zbudziła się z krzykiem. Była przekonana, że patrzyło na nią mnóstwo oczu. U drzwi własnego pokoju dostrzegła ojca stojącego z założonymi rękami i opartego o futrynę. Milczącego.\n– Tatusiu…? – rzekła cicho i piskliwie.\n– Jestem tu – powiedział mężczyzna.\n– Usłyszałem twój krzyk. Nic ci nie jest?\n– To dobrze. Śpij już.\nWychodząc zamknął za sobą drzwi.\nZ mojej szafy zaczęła wypływać kleista i bezbarwna maź. Nie musiałem nawet patrzeć w tamtą stronę. Dźwięki mlaskania, przelewania i ciapania były tak donośne, że nawet gdybym zatkał sobie uszy, na nic by się to zdało. Jak zwykle pozostało czekać na nieuniknione.\nKiedy bezbarwna substancja wypłynęła na środek pokoju i zaczęła rosnąć, nabierając przy tym wysmukłego kształtu, udawałem, że powtarzam ostatni temat z historii. Nie drgnąłem nawet, gdy mlaśnięcia i chlapnięcia ustały.\n– Czym jestem? – zapytał mój stary przyjaciel.\nOdłożyłem książkę na bok. Nie ruszając się z łóżka, patrzyłem przed siebie.\n– Jestem drzewkiem z przedstawienia „Jaś i Małgosia”. Pamiętasz mnie?\n– Nie – rzekłem od razu.\nOn zawsze wiedział, kiedy próbowałem ukryć prawdę.\n– Ty mi powiedz. Tylko nie łżyj, że jesteś zajęty. Nie pojawiłbym się, gdybyś tego naprawdę nie chciał. Chodzi o tę dziewczynę, prawda?\n– Jasne, że tak. Ślicznotka z niej. Gustu nie można ci odmówić.\n– Co z tego – odparłem i na powrót sięgnąłem po podręcznik do historii.\nW międzyczasie usłyszałem jak Galareta przeistacza się w swoją standardową formę rozlazłego gluta, który przypominał mi trochę dżina z bajki o przygodach Aladyna. Usiadł ciężko na brzegu mojego łóżka.\n– Zaskocz ją – poradził.\n– Że też na to nie wpadłem.\n– Sprzedam ci jeden ze swych sprawdzonych sposobów. Gwarantuję, że zadziała i w ciągu doby będziesz miał z głowy Morysa.\nZnowu odłożyłem podręcznik. Czułem się jak naiwniak, ale z drugiej strony i tak nie miałem nic do stracenia.\n– Spróbujmy – powiedziałem.\n– Zapytaj ją o przyjaciela. O tego, którego nie chce znać. Zrób to, a będziesz szczęśliwy. Oboje będziecie.\nBiuro. Mała Karo siedzi na zbyt dużym krześle. Jej nóżki wiszą w powietrzu około trzydzieści centymetrów nad podłogą z desek, którą przykrywa bordowy dywan. Tuż obok dziewczynki, również na krzesełku, siedzi nieznajomy chłopczyk. Oboje mrużą oczy, gdyż bezpośrednio na nich skierowane są ostre światła, takie same jak mała Karo widziała po raz pierwszy u fotografa.\n– Tatusiu, bolą mnie oczy – mówi mała, a na to głos zza światła mówi:\n– Chcesz być księżniczką?\n– Ale księżniczka ma taką małą koronę – zauważa Karo.\nTak naprawdę chodziło jej o diadem, ale przecież była za mała, żeby to wiedzieć.\n– Nie koronę, tylko diadem – poprawia ją głos zza światła. Głos jej prawdziwego ojca.\nMała pozostaje nieustępliwa.\n– Tego też nie mam.\n– Zrobię tak, że następnym razem dostaniesz swój diadem – zapewnia jej prawdziwy ojciec. – Albo zostaniesz wróżką i będziesz miała swoją różdżkę. Dobrze? A teraz obejmij królewicza i daj mu całusa. Zasłużył sobie.\nGalareta uważał, że wcale nie muszę być delikatny. Według niego miałem Karo w garści, bez dwóch zdań. Wystarczyło jedynie dać jej do zrozumienia, że nie jestem byle kto i wiem więcej niż cała reszta półgłówków, których okręciła sobie wokół palca. I że mnie nie zwiodą jej piękne oczy czy nogi. Tego ostatniego nie byłem jednak pewien.\nTak czy inaczej postanowiłem czekać na odpowiedni moment, który nadszedł w dniu imprezy.\nW pewien piątkowy wieczór niemal cała moja klasa wybrała się nad rzekę, gdzie zwykle palono ognisko. Zabraliśmy ze sobą mnóstwo piwa i dobry humor.\nMorys od samego początku nie odstępował Karo na krok. Nie wiedziałem czy oficjalnie ze sobą chodzili, czy też nie. Wolałem jednak nie wchodzić naszemu troglodycie w paradę, toteż cierpliwie czekałem na odpowiedni moment.\nW pamięci odnotowywałem puszki piwa opróżniane przez Morysa jedna za drugą. Do dwudziestej trzeciej sukinsyn opróżnił ich siedem i ani razu nie był się odlać. Dopiero przy ósmej pęcherz osiłka dał o sobie znać. W napięciu patrzyłem jak Morys chwiejnym krokiem gna w stronę krzaków, a kiedy zniknął mi zupełnie z pola widzenia, wkroczyłem do akcji.\n– Trzymaj – powiedziałem do Solskiego i podałem mu swoją puszkę z piwem.\nKaro siedziała na przewróconym pniu, wpatrując się w ognisko. Jak zwykle miała na sobie jedną z tych spódniczek, które od kilkunastu dni pobudzały moją wyobraźnię.\n– Cześć – odparła na to dziewczyna, obdarowując mnie najszczerszym uśmiechem.\nMomentalnie nogi się pode mną ugięły.\n– Posłuchaj, Karo – wydukałem zbierając w pośpiechu myśli. Zapomniałem jednak, co chciałem powiedzieć i przez około pół minuty stałem po prostu jak niemowa ze skurczem mięśni.\n– Ty jesteś Ksawery, prawda? – przerwała w końcu ciszę dziewczyna.\n– Słyszałam o tobie co nieco.\n– Tak? – Kątem oka dostrzegłem nadchodzącego Morysa. – Powinniśmy o czymś pogadać, ale może zrobimy to kiedy indziej.\n– W porządku – odparła ślicznotka.\nCzym prędzej pożegnałem się i odszedłem.\nCałą drogę do domu biłem się w głowę. Byłem absolutnie pewien, że Galareta użyje sobie na mnie za wszystkie czasy, dlatego też wpadłem na pomysł upicia się. Pomyślałem, że w ten sposób urwie mi się film, a wtedy ten pieprzony trefniś nie znajdzie drogi do mego umysłu.\nPomysł był niezły, choć nad ranem przekonałem się, że przed Galaretą nie zdołam umknąć. Z głową opartą o deskę sedesową rzygałem piwem. Mój przyjaciel w tym czasie siedział sobie w wannie i od dobrego kwadransa nucił temat przewodni Titanica.\n– Możesz przestać? – upomniałem go. – Od tego gówna robi mi się niedobrze.\n– A wiesz, co we mnie wywraca flaki do góry nogami? – zagaił Galareta. – Twoja niefrasobliwość. Możesz być, kim tylko zechcesz, więc zamiast wybrać rolę twardziela z zasadami albo ewentualnie uroczego romantyka, ty postanowiłeś wejść we wdzianko pana Lane Kluchy.\n– O proszę, teraz wiesz, co powiedzieć? Ty żałosna kupo gówna.\n– Zamknij się, bo zrobię coś, czego naprawdę pożałujesz.\n– Zesrałem się ze strachu.\nSpuściłem wodę w kiblu, a potem poszedłem do kuchni. Z szafki na leki wyjąłem pudełko pastylek. Łyknąłem od razu dwie.\nSiedzący wciąż w wannie Galareta, przepoczwarzył się w miniaturę tonącego Titanica.\nOczu nie mogłem oderwać od jej smukłych nóg. Słowo daję, gdyby to było możliwe, leżałbym u jej stóp i patrzył na malutkie paluszki z pomalowanymi paznokciami, na niewielką stopę kołyszącą się luźno w lewo i prawo, na gładki piszczel i szczupłą łydkę, na wypukłość rzepki i odbarwienie nieco poniżej, na jędrne udo i na biodro, którego wygląd mogłem sobie jedynie wyobrazić.\n– Skąd o nim wiesz? – spytała wybudzając mnie z odrętwienia.\n– To przez mojego przyjaciela – oznajmiłem, a potem opisałem jej pokrótce wygląd i zachowanie Galarety.\n– Ty to masz szczęście – rzekła zafrasowana Karo. – Na myśl o swoim mam dreszcze.\n– Przykro mi – przyznałem. – Bierzesz coś?\n– Tak, ale to nie pomaga. Myślę, że prochy tylko go usypiają. Potem zawsze wraca silniejszy i straszniejszy niż poprzednio. Tak bardzo chciałabym się go pozbyć raz na zawsze. Rany, ile bym za to dała.\n– Posłuchaj, Karo. Nie chciałem cię straszyć ani nic z tych rzeczy.\n– Wiem. Czuję, że jesteś inni niż reszta.\n– Jesteś… dobry.\nPatrzyła na mnie przez chwilę tak, jakby za sekundę miało wydarzyć się coś nadzwyczajnego.\n– Miło mi to słyszeć – rzekłem zawstydzony.\n– Hej, może byś mi pomógł.\n– To chyba przez ten dom. Może gdybym tam poszła, wszystko by się skończyło.\n– Można by spróbować – powiedziałem drżącym głosem.\nKaro przestała być małą dziewczynką. Nie znaczy to jednak, że pozbyła się „problemów” z dzieciństwa. Jej stary przyjaciel – który wcale nie był przyjacielem – szybko odnalazł nowy adres dorastającej Karo.\nNowi rodzice byli bardzo uprzejmi i delikatni. Zgodnie z zaleceniami psychologa nie naciskali na małą, jeśli ta nie chciała o czymś mówić.\nPierwsza noc w nowym domu upłynęła spokojnie. Ostrożna Karo sprawdziła czy pod jej łóżkiem nikt się nie skrywa. Z tego samego powodu zajrzała do szafy, a nawet do pudła, w którym wciąż jeszcze spoczywała część osobistych rzeczy. Z rodzinnego domu dziewczynka zabrała tylko kilka drobiazgów, w większości szkolnych przyborów i ubrań. Na pytanie nowych rodziców, dlaczego zostawiła wszystkie swoje zabawki, nie odpowiedziała nic.\nWciąż miała przed oczami jedną scenę. Jak jej ojciec – ten prawdziwy ojciec – siedzi na brzegu łóżka i obraca w dłoniach pluszowego misia. Nie słyszał nawet, gdy mała przestąpiła próg swego pokoju.\n– Co robisz, tatusiu? – spytała dziewczynka.\nOjciec nie odpowiedział od razu. Przywykła, że staruszek reagował ze sporym opóźnieniem, jakby tak musiało być.\n– Bardzo mi przykro – powiedział w końcu, trzymając misia za łapki.\n– Coś się stało? – dociekała mała Karo.\n– Straciliśmy księcia.\n– Może jutro wróci.\n– Nie wróci. Odszedł na zawsze. Przykro mi. Tak mi przykro…\nPewnej nocy – już w nowym domu – coś ją zbudziło. Zaraz, gdy tylko otworzyła oczy, w szparze między drzwiami a podłogą dostrzegła znajomy cień. Od razu zaczęła krzyczeć. Po chwili w jej pokoju znaleźli się rodzice, aby powiedzieć małej, że to był tylko zły sen i wszystko będzie dobrze.\nGalareta jak zwykle trafnie przewidział przyszłość. Najpierw przestrzegł mnie przed Morysem. Powiedział dokładnie, że czeka mnie trudna przeprawa, ale ostatecznie poradzę sobie. Wystarczy tylko, że użyję w odpowiednim momencie swojej mocy.\n– Jakiej znowu mocy? – spytałem zupełnie tym faktem zaskoczony.\n– Tej, którą ci przekazałem – wyjaśnił mój przyjaciel.\nKiedy nazajutrz Morys dopadł mnie w szatni, byłem cholernie spietrany, ale wierzyłem, że Galareta ma rację, przecież z Karo w ogóle się nie pomylił.\n– Masz przejebane – obwieścił Morys, stając mi na drodze do jedynego wyjścia. Ostentacyjnie strzelił głośno palcami u ręki i karkiem.\nPróbowałem zachować pozory odwagi, ale nogi tak mi się trzęsły, że z trudem mogłem stać prosto.\n– Nie chciałem tego – rzekłem. – Ale tak wyszło.\n– No i teraz dostaniesz wpierdol.\n– To nic nie zmieni, Morys.\n– I tak oberwiesz. Najpierw dostaniesz, a potem zostawisz moją dziewczynę w spokoju.\nKiedy ruszył naprzód z furią, wyciągnąłem przed siebie prawą rękę i zamknąłem oczy. W ułamku sekundy poczułem trzęsienie ziemi i zapadającą ciemność.\nPonownie otworzyłem oczy, gdy woźna klepała mnie dłonią po policzkach. Ujrzałem też twarz Morysa.\n– Nawet go nie dotknąłem – zapewniał Morys starszą kobietę. – Przysięgam.\nKolejne, co pamiętam, to lekarz pytający o leki, które biorę, o inne problemy ze zdrowiem i inne problemy ze zdrowiem w rodzinie. Jako że byłem jeszcze trochę otumaniony, nie wszystko łapałem.\n– Chodzi o to, chłopcze, że niektóre choroby są dziedziczne. Na co zmarł twój dziadek?\n– Miał wypadek samochodowy – wyjaśniłem.\nLekarz tylko się uśmiechnął. Wiedziałem, że nie wolno mówić lekarzom o Galarecie, choćby nie wiem co.\nO tym, co wydarzy się dalej, mój przyjaciel poinformował mnie kilka godzin później.\n– Pójdziesz do jej domu i powiesz, że jesteś gotowy – rzekł.\n– Gotowy na co? – zapytałem.\n– Ona będzie wiedziała.\nJako nastolatka Karo potrafiła oswoić się z myślą, że tuż za jej drzwiami czyha bestia z odwłokiem i mnóstwem odnóży. Obudzona w środku nocy Karo nie krzyczała z rozpaczy, nie rzucała się na łóżku ani nie zagryzała boleśnie warg. Nie znaczy to jednak, że kontrolowała sytuację. Od kilkunastu lat żyła pod presją szczególnego miejsca i czasu.\nPrzed zaśnięciem zażyła proszki, które miały zagwarantować odprężenie jej organizmowi. Kiedy nadeszła pierwsza fala senności, usłyszała hałas za oknem. To niemożliwe, pomyślała. Przecież to coś nigdy nie próbowało przedostać się do pokoju oknem. To coś prawdopodobnie nigdy nie było nawet na zewnątrz.\nOdruchowo spojrzała na szparę u dołu drzwi. Żadnego cienia.\n– Karo… – usłyszała czyjś szept.\nTo ją uspokoiło. Podeszła do okna.\nKwadrans później siedzieli na tyłach ostatniego tego dnia autobusu.\n– Przepraszam, jeżeli miałeś przeze mnie kłopoty z Denisem – powiedziała nastolatka.\n– Nie ma spawy – odparł Ksawery.\n– Jakim cudem wyszedłeś z tego cało?\n– To długa historia. Dlaczego w ogóle jesteś z Morysem?\n– Chyba czuję się przy nim bezpieczna. Zawsze mi tego brakowało.\nMała dziewczynka idzie ciemnym korytarzem. Zapytacie, po jaką cholerę tam lazła? To proste. Pomyślała, że odnajdzie księcia. Przecież nie można być księżniczką bez księcia. Tak samo jak nie można być królem bez królestwa. Nim jednak stanie się na powrót księżniczką, przywdzieje postać wróżki, gdyż tylko tak, jak sądziła, może zwyciężyć z tym, co zalęgło się w biurze ojca – tego prawdziwego ojca.\nMała ma w sobie mnóstwo zapału. Gdyby tylko zechciała, mogłaby otworzyć drzwi biura samą siłą woli. Mała jest jednak mądra i wie, że powinna zachować siły i moce na później, dlatego po prostu sięga do klamki. Drzwi skrzypią, a do ciasnego korytarzyka wlewa się trochę światła. Wewnątrz pali się tylko jedna lampka ustawiona na małym stoliku. Po prawej zaś mruga czerwone oczko kamery, które mała Karo widziała nie raz.\n– Książę? Jesteś tu? – pyta mała.\nSłyszy jakiś szmer, więc wyciąga przed siebie różdżkę i idzie dalej. Odważna mała cholera!\nNagle czerwone oczko kamery zaczyna szaleć. Mruga coraz szybciej i trzęsie się jak wiązka lasera. Coś zaczyna trzeszczeć i dzwonić. Mała odsuwa rączkę wraz z różdżką.\n– Książę?! – woła raz jeszcze.\nKu własnej zgubie różdżka wypada jej z rączki, a wtedy na środek biura wyskakuje ta poczwara. Na zgiętych odnóżach trzęsie odwłokiem i świdruje małą laserowym oczkiem, które teraz pulsuje, jakby za chwilę miało wybuchnąć. Kończyny stwora trzeszczą naprężone i gotowe do skoku.\nUciekaj mała cholero! Uciekaj!\nNie chciałeś tam być, prawda? Nie chciałeś widzieć tego, co ujrzałeś, gdy dotarliście na miejsce, ale jednak dokonało się.\nStałeś ramię w ramię z Karo. Rety, ależ ona ma figurę! Wtedy jednak nie myślałeś o jej płaskim brzuchu, o wypukłych pośladkach i zachęcająco sterczących cycuszkach, choć miałeś czego żałować, gdyż dawno nie była tak bezradna. Gdybyś w tamtej chwili zdobył się na gest i nadzwyczajnie otoczył ją ramieniem, poszłaby za tobą w ogień. Niestety, znów byłeś małym zasmarkanym gnojkiem biegającym ze swym samolocikiem i narażającym się na śmieszność. Cud, że nie zeszczałeś się w gacie.\n– Przestań! – powiedziałeś stanowczo, aż Karo drgnęła z wrażenia. Ho ho ho.\nMiałeś łzy w oczach. Powiesz, że kłamię, ale dobrze wiem jak było. Wszystko wiem lepiej od ciebie. Wiem też, że ojciec Karo, jej prawdziwy ojciec, czekał na was całymi latami.\n– Świetnie wyglądasz, maleńka – pochwalił wygląd córki, choć dawno przestała go kręcić. – Nie mogłem się doczekać. – Widzisz, a nie mówiłem! Spojrzał na ciebie swymi zmęczonymi oczami, a potem znowu skupił uwagę na Karo. – To twój kochaś? – zapytał.\nDziewczyna nawet nie drgnęła. Dopiero po chwili zdobyła się na te oto słowa:\n– Gdzie jest książę?\nDługowłosy staruszek uśmiechnął się.\n– Już mówiłem – odparł. – Odszedł. Jest teraz w lepszym miejscu.\n– Zabiłeś go, draniu!\nTwardziel wzruszył spokojnie ramionami.\n– Świat pełen jest książąt gotowych spełnić każde życzenie swojej wybranki. To coś w rodzaju tradycji. Upuściłem jedynie trochę szlachetnej krwi. Nic poza tym.\n– Jesteś potworem… – Karo miała łzy w oczach. Trzęsło ją tak, że z trudem stała prosto.\n– Świat pełen jest także potworów – wyjaśnił spokojnie ojczulek. – Gdybym nie miał racji, nie przyszlibyście tutaj. Siedzielibyście teraz w starej, opuszczonej szopie i spędzali czas na obmacywaniu się. Niestety coś ciągle was gryzie, burzy spokój i wiecie co? – Tu tatusiek zrobił przerwę, aby w ciszy usłyszeć bicie waszych serc, a kiedy już je dosłyszał, rzekł: – Rozumiem was. Jestem taki sam. Gdyby nie strach nie byłoby mnie tutaj, bo tylko tutaj czuję się bezpieczny. Moja mała Karo, dawno temu opowiedziałem ci bajkę. Znamy jej początek, wiemy też co wydarzyło się dalej. Jesteś już na tyle duża, że możesz zakończyć tę historię.\nTy jeszcze nie wiedziałeś, o co chodzi, ale coś zacząłeś przeczuwać. Wszystko stało się jasne dopiero, gdy wróżka Karo wręczyła ci rewolwer. No co masz taką głupią minę? Czegoś się, kurwa, spodziewał? Różdżki?\n– Skąd to masz? – spytałeś.\n– Dostałam od Denisa – wyjaśniła dziewczyna, po czym dodała: – Powiedział, że sam tego nie może zrobić.\nNa wieść o Morysie poczułeś ukłucie w klatce piersiowej. Po raz pierwszy w życiu mogłeś w czymś go przebić. Wypuszczenie takiej szansy z rąk byłoby nie tylko tchórzostwem, ale i głupotą.\n– Wyobraź sobie, chłopcze, że nie jestem człowiekiem – poradził spokojny jak zawsze ojczulek. – W gruncie rzeczy to wcale nie takie trudne. Śmiało.\nZ tego, co wydarzyło się później, pamiętasz niewiele. Kojarzysz tylko huk i błysk, no i zapach prochu. Na końcu bordowy dywan zaczął robić się coraz ciemniejszy. Nie zapomnisz tego widoku do końca życia.\nSiedzieliśmy w barze, który zachęcał gości domowymi obiadami. Teraz była jednak pora śniadaniowa, więc zamówiliśmy jajecznicę i grzanki. Karo wyglądała na niewyspaną i zmęczoną, ale wciąż była piękna. Chciałem jej to nawet powiedzieć, ale nie zdążyłem.\n– Wiesz co teraz będzie? – spytała dziewczyna, a kiedy wzruszyłem ramionami, dodała: – Zamkną nas w jakimś cholernym ośrodku i będą faszerować prochami, dopóki nie staniemy się bezbronni jak szczenięta.\n– Przynajmniej uwolniłaś się od swojego… – zacząłem, ale Karo szybko weszła mi w słowo.\n– Przyjaciela? Może masz rację. Oby było warto.\n– Moglibyśmy razem uciec.\n– Bez różnicy. Każde miejsce jest dobre, aby zacząć wszystko od nowa. Razem.\nOczy Karo zrobiły się chłodne, jakbym powiedział coś, co bardzo ją uraziło. Po chwili jednak znowu stały się łagodne. Wtedy usłyszałem te oto słowa:\n– Wracajmy do domu. Jestem bardzo senna. Rodzicom powiemy, że byliśmy na imprezie. Dostaniemy co najwyżej szlaban. Wyrzuciłeś tę broń?\n– Owszem – potwierdziłem. – Do rzeki.\n– Dobrze. Weź coś na sen i zapomnij o wszystkim do rana.\n– O wszystkim? – spytałem.\nKaro wstała od stołu. Nachyliła się i pocałowała mnie w policzek.\n– Tak będzie lepiej dla nas wszystkich, książę.\nSkamieniały patrzyłem jak odchodzi. Kilka stolików dalej mały chłopiec zaczął płakać, bo nie dostał deseru. Poczułem się upokorzony i wykorzystany.\nQuentin · dnia 10.04.2020 08:49 · Czytań: 778 · Średnia ocena: 4,75 · Komentarzy: 13\nDobra Cobra dnia 11.04.2020 10:53\nŚwietnie napisana opowieść. Może nawet styl lepsiejszy od tematyki, kto wie...\nNajbardziej zasluguja na pochwałę opisy i porywy serca. Ta młodość...\nCzy jest odpowiedź na to, dlaczego ostatnimi czasy młodzież jest taka milcząca i nieśmiała? Wszak przecież nie z powodu molestacji. Może bardziej z powodu nadopiekunczosci rodziców? Jakie jest Twoje zdanie w tej kwestii?\nPięknie dziękuję za możliwość przeczytania.\n[quote] Byłem cholernie głośno [ /quote] tu coś na poczatku opowiadania nie zagralo. Moze winno byc: Bylem cholernie głośny, lub: Bylo cholernie głosno (z powodu mojego zachowania).\nJOLA S. dnia 11.04.2020 12:30 Ocena: Świetne!\nTym razem jest to opowieść o sile literatury i dyscyplinie, którą musiałeś sobie narzucić, aby przekonująco, bez zbędnego patosu dotknąć spraw bolesnych.\nMoże sęk w tym, że w życiu nie wszystko jest oczywiste.\nMam przekonanie, że ten tekst zostanie we mnie na długo.\nA teraz pora na życzenia świąteczne, dla Ciebie i wszystkich portalowiczów.\nSpróbujcie być szczęśliwi.\nMiladora dnia 11.04.2020 14:19\nNieźle sobie poradziłeś, jeżeli chodzi o temat, Quen, ale z wykonaniem jest trochę gorzej, bo nie do końca panujesz nad formą opowiadania.\nNa przykład - przejścia z narracji prowadzonej w czasie przeszłym do narracji prowadzonej w czasie teraźniejszym nie są zbyt płynne i prawdę mówiąc, wprowadzają pewien chaos do tekstu.\nTe fragmenty warto byłoby jeszcze dopracować.\nMasz także małe braki interpunkcyjne i uparcie stosujesz przestarzały zaimek "swą/swego".\nByłem cholernie głośno\n- głośny -\npatrzących na mnie z rozbawieniem. Pragnąłem zapaść się pod ziemię. Nie wiem czy ma to jakiekolwiek znaczenie, ale właśnie to zapamiętałem.\nInnym razem siedziałem na zajęciach technicznych\nUnikaj przypadkowych rymów - w prozie są one dysonansem.\nzakatarzona, pogrążona w gorączce i najprawdopodobniej spragniona czułości zbliżyła swą twarz do mojej twarzy, zamknęła swe oczy i złożyła\nRymy, a zaimki do kosza.\nSłyszałem go nawet, gdy wcisnąłem głowę pod poduszkę.\n- Słyszałem go, nawet gdy wcisnąłem głowę pod poduszkę. -\nPatrząc na miny kliku swoich kolegów,\nNa ten przykład niedomknięta gęba Morysa i mętne spojrzenie aż raziły w oczy.\nNiezgrabne to zdanie.\n– Cześć – odparła na to dziewczyna, / Ty jesteś Ksawery, prawda? – przerwała w końcu ciszę dziewczyna.\nWiadomo, o kogo chodzi, więc "dziewczyny" zbędne.\nna gładki piszczel i szczupłą łydkę, na wypukłość rzepki\nPiszczel to kość. Miałeś chyba na myśli goleń.\n– Wiem. Czuję, że jesteś inni niż reszta.\n– Nie ma spawy – odparł Ksawery.\nW sumie - jeżeli chcesz, by opowiadanie naprawdę robiło wrażenie, to przemyśl je jeszcze i dopracuj. Bo materiał wyjściowy masz, tylko trzeba odpowiednio go wyeksponować.\nWesołych (o ile mogą być wesołe) Świąt.\nQuentin dnia 11.04.2020 16:03\nDoCo, z tą młodzieżą i nieśmiałością trudno powiedzieć. Problem polega na tym, że każde pokolenie jest... inne (ale odkrycie, co? ;-)). Chodzi o to, że nie jestem na bieżąco z tzw. młodzieżą, gdyż sam mam 30tkę na karku i o dzisiejszych "gówniarzach" zbyt wiele nie wiem. Dzieciaki, których znam, widzę, obserwuję, jawią mi się jako pokolenie przyklejone do telefonów, zakorzenione w mediach społecznościowych (zbyt bardzo i zbyt mocno), niezbyt kreatywne. Oczywiście nie ma co generalizować, bo przecież proporcje zawsze są podobne. Zawsze i wszędzie jest grupka matołów, geniuszy i rozrabiaków. Norma.\nW związku z powyższym piszę raczej o dzieciakach, które znałem w przeszłości. Trochę o sobie, trochę o znajomych (dalszych i bliższych). Myślę, że to akurat mało współczesny tekst, choć jak zawsze staram się zwrócić uwagę na pewną uniwersalność - niezależną od czasów.\nWielkie dzięki za komentarz i uznanie.\nJolu, rzekłbym nawet, że mało co jest oczywiste i może na tym polega cała "zabawa". Nie żeby udowodnić, że coś jest oczywiste, tylko że nie jest :-)\nSerdecznie dziękuję za wizytę i życzenia\nMila, przede wszystkim dziękuję za poświęcony czas i pochylenie się nad stroną techniczną. Któż jak nie ty :-)\nSą rzeczy, z którymi się zgadzam, ale nie ze wszystkim. Już tłumaczę.\nNad interpunkcją na pewno się pochylę. Bez dwóch zdań. Nie może być inaczej. To samo literówki. Absolutna porażka i rzecz niedopuszczalna. Sypię głowę popiołem i walę się w nią jakimś ciężkim przedmiotem. Auć! Należało się.\n"Byłem cholernie głośno" - tu spierał się nie będę. Skoro i ty i DoCo zwróciliście na to uwagę, może coś jest na rzeczy. Prawdą jest, że są bardziej pasujące formy, więc ok. Auć!\nRymy? No niech i tak będzie. Jest to jakiś zgrzyt powodujący dyskomfort dla czytającego, więc również sypię popiół, ale już bez bicia. Żeby nie było.\n"Na ten przykład" - tu już staję murem za SWYM pisanym słowem :-) (nie gniewaj się za zaimek, to tylko na potrzeby żartu). "Na ten przykład" to kwestia wypowiadana przez narratora, w tym przypadku nastolatka prowadzącego dość bogate życie wewnętrzne. Nie wiem, w jakim środowisku się wychowywałaś, być może większość, a może nawet wszyscy "lecieli" Cerventesem lub Szekspirem, jednak ze mną było inaczej :-) Znam gościa, który potrafił pieprznąć się w pisowni własnego nazwiska, a przedsłowie jego pamiętnika zdobiło: "MUJ PAMIĘTNIK". Reszta to raczej przyzwoici ludzie, którzy aż tak się nie kompromitowali, choć orłami nazwać ich też nie można. Zresztą sam byłem pod tym względem raczej przeciętny.\nDlaczego w ogóle atakuję cię wątkami swojej biografii? Bo wydaję mi się, że łatwiej zwrócić uwagę na styl i konwencję. Narracja pierwszoosobowa w moim przypadku niemal zawsze zakłada wejście w buty danej postaci (ale odkrycie, co? ;-)). Sęk w tym, że ja zawsze robię to z maksymalnym poświęceniem. Kiedy piszę o małolacie z bujnym życiem wewnętrznym, to jestem tym małolatem. Kiedy trzeba pozbawić życia pewną panienkę, bo pies sąsiada każe mordować, to ostrzę nóż i ruszam na łowy. Tak samo jest tutaj.\nNiektóre "potknięcia" w zdaniach, niektóre ułomności w wypowiedziach lub narracji są, powiedzmy, elementem krajobrazu. Nie mówię tu o literówkach (to akurat oznaka niechlujstwa. Auć!). Mój bohater w ten sposób zdaje relację - z całym bagażem osobistych niedoskonałości. Pewnie, że można umieścić NA TEN PRZYKŁAD ;-) bohaterów w więzieniu i kazać im recytować poemat, ale czy w ten sposób zachowują się kryminaliści? Chyba co najwyżej ci farbowani.\nDobijając do brzegu. Czasem tzw. błędy są elementem świata przedstawionego. Istnieją tam, bo inaczej trzeba by powiedzieć wiarygodności "sory, może innym razem". DoCo zwrócił uwagę na styl, co utwierdza mnie w tym przekonaniu.\nMam nadzieję, że wyraziłem się w miarę jasno i nie odbierasz mojego częściowego sprzeciwu jako ataku w ramach obrony ;-). Pełnisz na PP, Milu, zbyt ważną rolę, o czym wszyscy wiemy, dlatego wolałbym się nie narażać :-)\nWszystkim jeszcze raz dziękuję za uwagi, opinie i poświęcony czas.\nMiladora dnia 11.04.2020 17:24\nMój bohater w ten sposób zdaje relację - z całym bagażem osobistych niedoskonałości.\nJak najbardziej to rozumiem, Quen, bo moje postacie też mówią własnym językiem.\nAle zauważ, że zdanie z "na ten przykład" jest w zasadzie jedynym, które nie współgra z resztą opowieści. Nie każ mi wierzyć, że bohater znający Dyla Sowizdrzała i słowo "troglodyta" pozwala sobie nagle na taką niezręczność językową, bo i tak nie uwierzę.\nZwłaszcza że w jego narracji nie ma niczego, co uzasadniałoby użycie podobnego kolokwializmu.\nPiszesz, że to "nastolatek", więc zastanów się, czy w tym kontekście jest on wiarygodny i czy nie lepiej byłoby postawić na lepszą stylistykę, niż zachować ten jeden niezręczny wtręt językowy.\nPatrząc na miny kliku swoich kolegów, od razu wywnioskowałem, że większość myśli o tym samym. Na ten przykład niedomknięta gęba Morysa i mętne spojrzenie aż raziły w oczy.\n- Patrząc na miny kilku swoich kolegów, od razu wywnioskowałem, że większość myśli o tym samym, a niedomknięta gęba Morysa i jego mętne spojrzenie aż raziły w oczy. -\nPo co komplikować narrację "natenprzykładem", skoro można powiedzieć coś znacznie prościej? I bez szkody dla tekstu.\ni nie odbierasz mojego częściowego sprzeciwu jako ataku w ramach obrony ;-).\nOczywiście, że nie. To dyskusja. A dyskusje, jak wiadomo, mogą być kształcące.\nNo to miłego wieczoru, Quen.\nKazjuno dnia 11.04.2020 21:16 Ocena: Świetne!\nTeż zachwyciłem się tą opowieścią o miłości. Spodobała się od razu, ale czytałem 2 razy. Za pierwszym, nie do końca ogarnąłem, kim jest Galareta. Duchem? Alter ego? Więc jednak tym drugim. Też nie od razu skojarzyłem, kim jest prześladująca Karo poczwara, a przecież stanowiła tkwiące w niej dziecięce lęki.\nGłęboka i pięknie opowiedziana historia o młodzieńczej miłości.\nDziękuję też Jolu.S za Świąteczne Życzenia. Ja też pod tym świetnym tekstem składam Ci Jolu, oczywiście Autorowi i wszystkim Portalowiczom życzenia wspaniałej Wielkanocy.\nUsunięty dnia 11.04.2020 21:35\nNapisałem spory komentarz, ale wylogowało mnie i tekst poszedł się...\nOgólnie mówiąc: bardzo dobry tekst o nastolatkach. Ze światem wewnętrznym przebijającym się ponad rzeczywistość.\nQuentin dnia 12.04.2020 00:10\nKaz, nie pierwszy raz przychodzi ci podejmować mój tekst w dwóch próbach. Podziwiam za wytrwałość i konsekwencję. Pewnie na twoim miejscu część czytelników odpuściłaby sobie i uznała, że lepiej nie będzie. Chylę czoła i dziękuję za poświęcony czas.\nAntoni, wielka szkoda, że nie mogę poznać pierwotnej wersji komentarza, ale znam ten ból. Też mnie to spotkało kilka razy i wiem, stary, co czujesz :-) To, że się podoba można wyrazić w kilku słowach. Wielce jestem rad, że moje potwory przypadły ci do gustu.\nSerdeczne pozdrowienia i jeszcze raz wszystkim Wesołych Świąt.\nGalernik dnia 15.04.2020 20:40 Ocena: Bardzo dobre\nQuentin, wciągnęła mnie Twoja opowieść. I chociaż nie lubię czytać na PP długich tekstów, tu mi się nie dłużyło i doczytałem z przyjemnością do końca. Choć temat dziecięcych / młodzieńczych strachów i miłości do łatwych nie należy.\nNa błędy techniczne zwróciła już uwagę Miladora, więc się nie czepiam. Gdzieś tam zazgrzytała mi tylko narracja w trzeciej osobie - część 11.\nDziękuję z możliwość zanurzenia się w Twojej historii.\np.s. "na ten przykład" mnie nie razi, przyjąłem ten zwrot, tak jak Ty go zinterpretowałeś, wywołany do tablicy.\nQuentin dnia 15.04.2020 23:36\nGalerniku, wielkie dzięki, że wpadłeś. Miłe te słowa, nawet bardzo :-)\nZ dłużyznami tak już mam. I tak muszę się pochwalić, że od jakiegoś czasu staram się ograniczać z treścią. Wcześniej rozwlekałem się dużo, dużo bardziej.\nO "na ten przykład" już była dyskusja, więc nie ma się co powtarzać. Cieszę się jednak, że odbierasz to tak samo jak ja. Masz intuicję i potrafisz interpretować pewne niuanse tak jak należy lub tak jakbym chciał, żeby należało. To ważna cecha zarówno dla czytelnika, jak i autora.\nSerdecznie dziękuję za poświęcony czas i ciepły komentarz.\nmike17 dnia 18.04.2020 18:59 Ocena: Świetne!\nNo w końcu udało mi się dotrzeć do Ciebie i poczytać\nTekst bardzo gęsty i niejednoznaczny - trzeba czytać każde zdanie, by nie utracić wątku.\nOpko przypomina mi historie Kinga, ze stylu i narracji.\nZagmatwałeś to na amen: wielość wątków nakazuje uwagę i ciągłe czuwanie.\nJak ze złego snu, snu, w którym nie chciałoby się być.\nChoć są wątki miłosne, mrok je przytłacza.\nTo w zasadzie opowieść o złych w świecie złych.\nNie wyczuwam tu dobra, nie wyczuwam czułości.\nWyczuwam za to wynaturzenie i skrzywienie.\nBrak dobra równa się triumfowi zła.\nPewne niuanse są bardzo wyraziste - to kontakty dziewczyny z facetami.\nTo dość mroczne i niejasne.\nTakie trochę jak nie z tego świata.\nCałość jak to u Ciebie cacy.\nCzyta się od deski do deski.\nBez przestojów i pustych przebiegów.\nJesteś dobrym psychologiem, wyczuwasz ludzi.\nDlatego to wszystko tak się trzyma kupy.\nBravo, stary, cienkie psychologicznie jak nawiała mija polonistka słynna Anna Radziwiłł, kiedy coś jej się bardzo podobało\nQuentin dnia 22.04.2020 00:48\nŚwiat jest zły - to pewne. Ale... jest bywa też i dobry, tylko nie zawsze da się w to wierzyć :-)\nJako pesymista (choć nie jakoś mega ortodoksyjny) znacznie więcej uwagi poświęcam mrocznej stronie ludzkiej natury i coś mi się widzi, że nie bez powodu.\nPewnie między innymi dlatego lubię twoje utwory, które pomimo tego, że ukazują wyboiste drogi bohaterów, na końcu jednak krzepią. Ty mówisz ludziom/czytelnikom: "bądźcie cierpliwi, a będzie dobrze"; ja natomiast nie daję im/wam/nam takiej pewności. Ot taka różnica :-)\nCieszę się, że wchłonąłeś w atmosferę tekstu. Jeśli jest klimat i czuć gęstość w powietrzu, znaczy, że plan się powiódł.\nWielkie dzięki za wizytę i przyjemny komentarz.\nmike17 dnia 30.01.2021 18:34 Ocena: Świetne!\nKamilu, przypominam się z nowym opkiem :\nSzkoda, że nie odblokowałeś skrzynki.


Niemcy wprowadzają zakaz dopuszczania do ruchu samochodów Porsche Cayenne - motowolf najszybszy blog motoryzacyjny\nJak pisze “Spiegel online”, Porsche wykorzystywał w samochodach marki Cayenne silniki produkowane przez Audi. W niektórych modelach tego producenta także wykryto nielegalnie oprogramowanie. Audi wezwało 24 tys. samochodów do serwisu.\nOprogramowanie to, znane pod angielską nazwą “defeat device” (urządzenie udaremniające), w celach oszczędnościowych wyłączało system neutralizowania tlenków azotu podczas normalnej eksploatacji samochodu i włączało go po rozpoznaniu, że silnik poddawany jest testom.


Grupa biegowo - ekologiczna AsfaltLove Dziki w porozumieniu z Nadleśnictwem Ciechanów przygotowuje na jutro akcję zbierania śmieci w okolicznych lasach. To nie pierwsze sprzątanie lasu w wykonaniu Asfaltlovych Dzików, wcześniej podobne akcje były organizowane w lesie na Grędzicach, Ropelach, Czeruchach i Lesie Śmiecińskim.\n- Wystarczy tylko przyjść, być chętnym do posprzątania, mieć w sercu troszkę ekologii, troszkę zrozumienia dla otaczającego nas świata i to naprawdę wystarczy- do udziału w akcji zachęca Agnieszka Kościelska współzałożycielka grupy Asfaltlove Dziki. Worki na śmieci oraz rękawiczki jednorazowe zapewniają organizatorzy.\nZbiórka uczestników sprzątania w sobotę 25 lipca o godz. 15:00 przy Leśniczówce "Bogdanka" (wjazd od drogi na Strzegowo). Po zakończeniu sprzątania, jak deklarują organizatorzy, wszyscy uczestnicy będą mogli odpocząć przy ognisku, wsłuchując się w leśne opowieści.\nEdyta Szewczyk fot. Asfaltlove Dziki\n~top1 2020-07-30 22:25\nWARTO POWRACAC I PROMOWAC TAKIE AKCJE CZESCIEJ I ZAPEWNE KOLEJNE OSOBY BEDA SIE ZGŁASZAC.\nSą pieniądze na założenie własnej firmy


Hialuronian sodu i dekspantenolu na nawilżenie i regenerację oczu\nDobroczynny wpływ kombinacji hialuronianu sodu i dekspantenolu na nawilżenie i regenerację oczu8 marca 2016\nWedług najnowszych doniesień co trzeci zgłaszający się do okulisty pacjent mówi o objawach sugerujących zespół suchego oka (ZSO). Najczęstszymi wymienianymi dolegliwościami są: dyskomfort, ból, pieczenie, uczucie ciała obcego lub/i piasku pod powiekami, czasem zamazywanie obrazu, nietolerancja soczewek kontaktowych, zaczerwienienie oczu, uczucie suchości lub paradoksalnie – łzawienie.\nFilm łzowy składa się z trzech warstw – lipidowej, zapobiegającej parowaniu wody, oraz warstwy wodnej i mucynowej, które nawilżają powierzchnię oka, zapewniając rogówce przejrzystość oraz działając przeciwbakteryjnie. Odgrywa on niezwykle istotną rolę w oku, a co za tym idzie w samym procesie widzenia. Nie tylko nawilża powierzchnię gałki ocznej i zapobiega jej wysychaniu, ale zapewnia również prawidłowy metabolizm rogówki oraz wyrównuje drobne nierówności na jej powierzchni. Dzięki łzom rogówka jest przezroczysta i zachowuje swoje właściwości optyczne. Dodatkowo wypłukują one zanieczyszczenia, mają działanie przeciwzapalne i bakteriobójcze.\nCzynnikami ryzyka występowania wyżej wymienionych zaburzeń są: podeszły wiek, płeć żeńska (kobiety zwłaszcza w okresie menopauzalnym). Negatywnie na film łzowy wpływa palenie tytoniu, przebywanie w ogrzewanych i klimatyzowanych pomieszczeniach, niska wilgotność, a także rzadkie mruganie, np. przy pracy z komputerem bądź czytaniu oraz noszenie soczewek kontaktowych. Stosowanie niektórych leków, np. doustna antykoncepcja, leki przeciwdepresyjne czy przeciwalergiczne oraz choroby ogólne, np. cukrzyca, choroby tarczycy czy stany po chemioterapii, również potęgują objawy zespołu suchego oka.\nMówiąc o przyczynach ZSO, nie sposób pominąć stanów po korekcji laserowej wzroku, po urazach oka czy oparzeniach. Dla prawidłowego rozprowadzania filmu łzowego ważnym czynnikiem jest gładka powierzchnia nabłonka rogówki i spojówki, a zatem wszelkie zaburzenia tej powierzchni, takie jak na przykład blizny, owrzodzenia, oparzenia, guzy, powodują, że w chorobowo zmienionych miejscach powstają suche plamy.\nPodstawową metodą leczenia objawowego ZSO jest stosowanie kropli nawilżających. Celem takiego postępowania jest zmniejszenie tarcia pomiędzy strukturami oka. Dzięki nim poprawia się komfort widzenia oraz zmniejszają się dolegliwości związane z suchością. Jeśli zastosujemy je odpowiednio szybko, zapobiegną również powstawaniu stanów zapalnych i podrażnień oka prowadzących do pogorszenia jakości widzenia.\nNa polskim rynku znajduje się szeroka gama kropli nawilżających, dlatego ich wybór najlepiej skonsultować z lekarzem okulistą, gdyż preparaty te różnią się między sobą składem, zawartością konserwantów, a także długością przydatności do użytku po otwarciu.\nPreparaty nawilżające są połączeniem wody i tzw. polimerów, które mają zdolność do zatrzymywania wody na powierzchni oka. Popularnym składnikiem o działaniu nawilżającym jest kwas hialuronowy. Jest to glikozaminoglikan występujący w warunkach naturalnych w całym organizmie. Dzięki specyficznej budowie i wysokiej lepkości hialuronian sodu po podaniu do worka spojówkowego długo utrzymuje się na powierzchni oka. Preparaty z kwasem hialuronowym nie zaburzają ostrości widzenia i regenerują powierzchniowe tkanki gałki ocznej. Mając na uwadze fakt, że tylko integralność wszystkich trzech warstw filmu łzowego chroni nas przed ZSO, ideałem byłyby krople wpływające korzystnie na cały film łzowy, a nie tylko na komponentę wodną. Obecnie w Polsce mamy dostępne również preparaty złożone zawierające w swym składzie oprócz komponenty nawilżającej, np. oleje naturalne, fosfolipidy czy trehalozę.


Kontenery na gruz Czerwonak – OdpadyPoznan.pl\nJeśli chcesz pozbyć się z posesji ciężkiego i nieporęcznego gruzu, jesteś w dobrym miejscu – kontenery na gruz Czerwonak z pewnością Ci w tym pomogą! Nowoczesne rozwiązania, które proponujemy, to efekt wieloletniego doświadczenia. Chętnie podejmujemy się wyzwań, dzięki czemu jakość naszych usług stale rośnie. Inwestując w kontenery na gruz Czerwonak sporo zyskujesz – cała usługa zawiera w sobie nie tylko podstawienie pojemnika, ale też jego późniejsze odebranie.\nDysponujemy szeroką flotą dostosowanych do różnych warunków pojazdów, dzięki czemu dojeżdżamy nawet na piaszczyste tereny budowy czy kamieniste place rozbiórek. Problemem nie są dla nas również wąskie bramy. Wystarczy, że wybierzesz odpowiednią wielkość kontenera – od 1,7 m3 do 40 m3, a z pewnością dostarczymy go we wskazane miejsce o ustalonej porze. Jeśli masz problem z wyborem pojemnika, skontaktuj się z nami – z pewnością doradzimy Ci, jakiej wielkości i ile pojemników potrzebujesz, by pozbyć się z posesji gruzu.\nWytrzymałe kontenery na gruz – Czerwonak i okolice\nPo uzupełnieniu pojemnika zabieramy go z posesji wraz z zawartością – nie musisz zatem martwić się samodzielnym planowaniem wywozu gruzu czy tym, gdzie go umieścić po zapełnieniu pojemnika. W naszej sortowni odpowiednio utylizuje i poddajemy recyklingowi wszelkie odpady, a nawet kruszymy gruz – dzięki temu możesz zyskać budulec alejek w ogrodzie czy utwardzić grunt pod garaż. Kontenery na gruz Czerwonak pomieszczą w sobie zarówno gruz zmieszany, ceglany, jak i betonowy. Możesz również w pojemnikach umieścić dachówki, kafelki, elementy izolacji i instalacji, pokrycia dachowe, styropian, tynki, gipsy, cement i tapety. Za jedną opłatą pozbędziesz się z działki tego wszystkiego – wystarczy, że zainwestujesz w naszą profesjonalną usługę jaką są kontenery na gruz Czerwonak.\nKontenery na gruz Czerwonak, które udostępniamy naszym klientom, zostały stworzone z wysokiej jakości, wytrzymałej blachy, która jest odporna na uszkodzenia mechaniczne i trudne warunki atmosferyczne, takie jak długotrwały deszcz bądź mróz. Wysoki poziom techniczny jest niezbędny, by zapewnić wszystkim pracownikom bądź osobom prywatnym bezpieczeństwo. Wybierając solidne kontenery na gruz Czerwonak masz pewność, że inwestujesz w usługę najwyższej jakości. Co więcej, jesteśmy gotowi do działania już w ciągu kilku godzin od przyjęcia zgłoszenia – przekonaj się!


Przychodnia ginekologiczna we Wrocławiu - e-halina.pl\nHome›Zdrowie i Uroda›Przychodnia ginekologiczna we Wrocławiu\nCentrum zdrowia Medfemina to obecnie jedna z najlepszych placówek ginekologiczno – położniczych w kraju. Od początku swojej obecności na rynku usług medycznych działa na najwyższym światowym poziomie.\nDzięki temu kobiety, które zdecydują się skorzystać z usług tej placówki mogą być pewne, że zaopiekuje się nimi najlepszy zespół. Bez wątpienia jest to miejsce, gdzie przyjmuje niejeden doskonały ginekolog we Wrocławiu.\nPlacówka dysponuje najnowocześniejszym sprzętem. Wykonuje badania USG, a także cytologię. Jeśli tylko jest to możliwe, wykorzystuje sprzęt jednorazowego użytku, zapewniając tym samym swoim klientkom bezpieczeństwo na najwyższym poziomie.\nNie można zapominać również o personelu, który posiada niezwykle wysokie kwalifikacje. Każda osoba zatrudniona w tej placówce to rozległa wiedza i naprawdę bogate doświadczenie praktyczne. Do tego dochodzi empatia na najwyższym poziomie. Wszystko to sprawia, że każda kobieta otrzyma w placówce niezbędną jej pomoc na naprawdę niezwykle wysokim poziomie.\nSklep fryzjerski – dla firm i osób ...


Bezpieczeństwo i ochrona pracy w magazynie - IntraMag Poland\nStrona główna/Bez kategorii/Bezpieczeństwo i ochrona pracy w magazynie\nJednym z kluczowych aspektów, które trzeba wziąć pod uwagę planując prace w centrach dystrybucyjnych jest bezpieczeństwo i higiena pracy. Pracodawca jest zobowiązany do przeszkolenia swoich pracowników oraz dbania o aktualizowanie i podnoszenie ich wiedzy. Każda zatrudniona osoba, zajmująca wysokospecjalistyczne stanowisko, musi posiadać także odpowiednie kwalifikacje. Pracownik powinien nosić właściwe ubranie oraz obuwie, a także profesjonalne akcesoria, jeśli wymaga tego sytuacja, typu kask, rękawice itp. Maszyny oraz wszelkie sprzęty muszą być sprawne, oprogramowanie na bieżąco aktualizowane, a zepsute narzędzia poddawane reperacji. W przypadku prac w magazynie, bardzo istotne jest odpowiednie oznakowanie dróg transportowych, których trasy powinny przebiegać bezkolizyjnie. Każda wymieniona wyżej procedura nie będzie sprawnie działać, jeśli nie stała kontrola człowieka.


Ambasada Rosji w Londynie w ogniu krytyki z powodu żaby Pepe - 11.01.2017, Sputnik Polska\nAmbasada Rosji w Londynie do jednego z postów na Twitterze dodała rysunek, który wielu kojarzy się z neonazizmem – pisze „The Sun”. Wywołało to falę krytyki ze... 11.01.2017, Sputnik Polska\nBrawo Rosja, ta należy postępować z Anglosaską hołotą.\nZidiocenie zachodu gwaltownie wzrasta. Jakiś gostek uznał biedną żabkę za symbol białej supremacji i zabronił jej pokazywania, a inni oburzają się, gdy ktoś to durne żądanie ignoruje.\nrosja, wielka brytania, żaba pepe\n08:32 11.01.2017 (Zaktualizowane: 20:47 11.01.2017)\n© SputnikDo twitta dodano rysunek żaby Pepe, co wywołało ostrą reakcję użytkowników portali społecznościowych\n4 Wrzesień 2016, 11:02\nRosyjska ambasada w stolicy Wielkiej Brytanii została oskarżona o wykorzystanie „neonazistowskiej symboliki”, by „dociąć” premier Theresie May.\nAmbasada Rosji zamieściła na Twitterze: „Dziś w gazetach: eksperci apelują do Theresy May, by zapobiec ewentualnemu ociepleniu w stosunkach między Rosją a USA. Najlepszemu przyjacielowi i sojusznikowi Wielkiej Brytanii już nie ufają?”.\n— Russian Embassy, UK (@RussianEmbassy) 9 stycznia 2017\nPlacówka dyplomatyczna w taki sposób skomentowała artykuł w „The Times”, w którym stwierdzono, że brytyjską premier powinna „niepokoić możliwość zawarcia dużego kontraktu między Putinem a Trumpem”, której przedmiotem będzie nie tylko Bliski Wschód.\n4 Grudzień 2016, 17:34\nDo twitta dodano rysunek żaby Pepe, co wywołało ostrą reakcję użytkowników portali społecznościowych. Chodzi o to, że została ona uznana przez amerykańską Ligę Przeciwko Zniesławieniu (ADL) za symbol nienawiści.\n— Jest to symbol białej supremacji. Właśnie poinformowaliście mniejszości, po której stronie opowiada się Rosja – czytamy w jednym z komentarzy. Z kolei były niezależny kandydat w wyborach prezydenckich w USA Evan McMullin napisał na Twitterze: „Rosyjscy dobroczyńcy Trumpa w swojej ambasadzie w Londynie użyli symbolu białej supremacji, by wyśmiać głównego sojusznika USA. Rosja nie jest naszym przyjacielem”.\n— Evan McMullin (@Evan_McMullin) 9 stycznia 2017\nInni internauci proponowali, by wydalić z kraju pracownika misji, który użył rysunku żaby Pepe w twitcie.\n11 Styczeń 2017, 11:456\n11 Styczeń 2017, 11:566