bielika widziałem wiele razy szczególnie zimą, ale także latem. Miałem też szczęście przyjrzeć się mu przez lunetę Swarowskiego ustawioną na max. 60x powiększenie, kiedy oddzielała mnie od niego mała łąka lub lustro wody stawu rybnego.\nNajwiększego z naszych drapieżnych ptaków można odróżnić od orłów min. po sterówkach, które nie są idealnie wachlarzowate, lecz bardziej trójkątne i specyficznie krótkie. W literaturze określa się je najczęściej jako klinowate.\nU starych bielików ogon na zewnątrz ma barwę jednolicie śnieżnobiałą (na tle błękitnego nieba "blednie", tzn. może się nam wydawać, że drapieżnik prawie nie ma ogona). Młode zaś mają „brudnobiałe” sterówki, tzn. ciemne z rozjaśnieniami w niektórych miejscach, a bieleją im ok. 5-7 roku życia. Masywny dziób ma charakterystyczny kolor świeżej cytrynki, u młodych jest jeszcze ciemny. Stare ptaki na głowie, karku i grzbiecie są upierzone w odcieniu kawy z mlekiem . Pióra na karku tworzą jakby lwią grzywę, którą szczególnie dobrze widać w wietrzne dni, gdy podmuch wiatru ją stroszy.\nMłode zaś mają upierzenie ciemniejsze, ciemnobrązowe a w moim odczuciu pstrokate (najciemniejsze są po wylocie z gniazda, widziałem takiego młokosa w czasie szkolenia na Warmii). I jeszcze jeden szczegół: kiedyś zimą młody ptak podleciał pod bulwar. Położyłem się na betonie i pod ciemnymi skrzydłami dostrzegłem jasną, wąską pręgę biegnącą wzdłuż skrzydeł.\nGdyby zdarzyło się nam mieć wątpliwości np. w zoo, czy patrzymy na orła przedniego czy też bielika, to jest pewien prosty sposób żeby wyzbyć się wszelkich wątpliwości. Napisałem w zoo, gdyż tego szczegółu nie widać z reguły z większej odległości. Kiedyś zdarzyło się, że do znajomego zadzwonił przejęty rolnik twierdząc uparcie, że ma u siebie na posesji rannego orła przedniego. Sytuacja miała miejsce na Mazurach, więc znajomy nabrał podejrzeń, że jest to bielik. Chłop upierał się jednak przy orle przednim. Wtenczas kolega zapytał, czy skoki ma opierzone aż po same palce? Nie miał i później okazało się, że to oczywiście bielik. Dlatego min. birkut nie zalicza się do orłów właściwych, które mają pióra aż po palce włącznie z naszymi orlikami. Jest to związane z przystosowaniem do łapania zdobyczy na lub w wodzie, gdzie skok jest często zamaczany. A przemoczone w tym miejscu pióra byłyby problemem.\nZ kolei same palce są od spodu szorstkie co ułatwia przytrzymywanie ryb (osobiście widziałem na spreparowanych szponach).\nBielik ma bardzo duże skrzydła, mierząc je nie tylko wzdłuż, lecz także wszerz (dlatego, że lotki drugorzędowe są prawie tej samej długości co pierwszego rzędu). Stąd określenie "deskowate" (w Skandynawii nazywają go przez to „latającymi wrotami od stodoły”). Są one wyraźnie palczasto zakończone dzięki przewężonym lotkom pierwszego rzędu z długimi „palcami”.\nchoć bywa nazywany orłem morskim, to spotkać go można nie tylko nad morzem. Jego żywiołem są jeziora i skromniejsze w swych rozmiarach stawy rybne, gdzie go min. obserwowałem. Zimą bieliki w ostatnich czasach wkraczają zdecydowanie na Wisłę zapędzając się aż do centrum miast o czym osobiście się przekonałem w Toruniu. Poza tym o tej porze roku spotkać je można przynajmniej jeszcze we Włocławku i w Warszawie.\nNa rzekach również zdarzają się pary całoroczne (nowe stanowiska odkryte właśnie nad Wisłą pod Toruniem latem 2005 r i 2006 r.)\nCentrum występowania bielików w Polsce jest Zalew Szczeciński. Zamieszkują one licznie wyspę Uznam i Wolin, równinę Goleniowską. Na Pomorzu zachodnim znajduje się ok. 180 par, na Pomorzu Środkowym z kolei ok. 35. Poza tym licznie gnieździ na terenie północno – wschodniej Polski: Pojezierzu Olsztyńskim, Mrągowskim, Równinie Mazurskiej. W Wielkopolsce ok. 70 par lęgnie się na Pojezierzu Lubuskim, Poznańskim i w Kotlinie Gorzowskiej. Bieliki możemy też spotkać w Dolinie Noteci, na Pojezierzu Chodzieskim, Gnieźnieńskim, a także na Wysoczyźnie Leszczyńskiej i Kaliskiej.\nŚląsk też ma się nieźle, 50 par zamieszkuje Bory Dolnośląskie, Dolinę Baryczy, Równinę Oleśnicką. Kilkanaście par zakotwiczyło nad Doliną Odry, aż po Racibórz. Kolejnych 25 par zasiedla Lubelszczyznę, 10 centrum kraju i bielik zagnieździł się nawet w Karkonoszach co jest nowością. (Mizera 2002)\nPodstawą diety bielika są ryby. Analizy jego wypluwek wykazały, że np. na Mazurach najczęściej chwyta leszcze i szczupaki a także płocie, karasie, wzdręgi. Na stawach hodowlanych żywi się głównie karpiami. Łowi ryby w wadze od 0,5 do 6 kg, lecz najczęściej ok. 3 kg osobniki.\nDo drugiej grupy jego menu należą ptaki wodne, szczególnie zaś łyski (70%). Poza tym krzyżówki, nurogęsi, perkozy, mewy śmieszki. Poluje również młode na łabędzie.\nSsaki chwyta tylko czasami (2-12%). Są to zające, młode sarny a nawet warchlaki dzików. (Mizera 2002).\nW/g innego źródła (J. D. Zawadzcy) do ssaków można dodać jeszcze jeże i piżmaki, a z ptaków choć rzadko kormorany, krukowate, kuraki a także inne drapieżne. W puszczy Augustowskiej bielik polował licznie na bociany.\nRoczny cykl żywieniowy bielika wygląda tak: na wiosnę dominują ryby, w okresie wiosenno-jesiennym chwyta coraz więcej ptaków (głównie młode) , jesienią zaczyna już żerować na padlinie, która dominuje w diecie zimą (padlina raczej mniej dotyczy bielików zimujących przy niezamarzających rzekach, bo tu widziałem niejedno polowanie na ryby czy krzyżówki). W tej porze roku poluje też częściej niż w pozostałych na ssaki. ( Zawadzcy 2005)\nDowodem na dominujący udział padliny w zimowej diecie są całoroczne analizy wypluwek, które wykazały liczne fargmenty sierści dużych ssaków tylko (głównie) w wypluwkach zbieranych zimą. Z kolei wypluwki wiosenno-letnie, to łuski ryb i pióra ptaków.\nDowodów obserwacyjnych dostarczają też myśliwy. Wielu z nich może potwierdzić jak łatwo o bielika na postrzelonej zwierzynie. (Cenian 2006)\nPodstawowym drzewem gniazdowym bielika jest stara sosna w wieku przynajmniej ok. 100 lat. Kontrolowane przeze mnie gniazda znajdują się na skrajnych albo prawie skrajnych sosnach, graniczących z obniżeniem terenu, np. uprawa, młodnik (jedna z tych sosen rośnie na szczycie niewielkiego wzniesienia - w takich miejscach zagęszczenie drzew jest najmniejsze. A więc wybór raczej nieprzypadkowy). Te gniazda są oddalone od Wisły o 2-3 km.\nZnane mi gniazda są osadzone przy samym szczycie korony drzewa. Na przykład na charakterystycznie wygiętym, dużym konarze, który tworzy jakby siodło lub w rozwidleniu solidnych konarów. Ciężko mi określić na oko wysokość, ale mieści się ona w przedziale 15-25 m.\nInne gniazda, które znam bielik zbudował na lipie, buku czy olszy. W tym ostatnim wypadku (olcha) 2 gniazda jednej pary znajdują się w odległości 200-300 m od siebie – jedno porzucone /A/, drugie /B/ obecnie zajęte w 2006 r. Rok później ta sama para dobudowała nowe, równie potężne gniazdo na tej samej olszy /B/ 3-4 wyżej!! (jest to rzadki przypadek, ale niezwykle ciekawy wizualnie).\nNa razie najciekawszym przypadkiem są 2 gniazda osadzone na topolach, ale … w śródpolnym zadrzewieniu! Żaden tam wielki las, ale miejsce to jest dość wyjątkowe bo znajduje się na wyspie otoczonej ze wszystkich stron wodą. W takiej „twierdzy” bielik zapewne czuje się na tyle bezpiecznie, że do założenia gniazda wystarczyła mu kępa drzew. Tutaj odległość między gniazdami wynosi również mniej więcej 200-300 m.\nCzęsto przy kontrolowanych gniazdach widzę suche drzewa. Służą one bielikom jako miejsca wypoczynkowe i obserwacyjne (Mizera 2002).\nGniazda bielika są bardzo charakterystyczne nie tylko pod względem rozmiarów: obwód – wysokość. Chodzi tu średnicę gałęzi z których gniazdo jest z budowane. Bielik wykorzystuje do budowy gniazda okazałe, grube badyle, gałęzie o średnicy paru centymetrów (oceniając na oko 3-4 cm a nawet i więcej)\nDlatego podchodząc do takiego gniazda od razu czuje się, że jest ono bielika i nie sposób w lesie pomylić go z też dużym gniazdem bociana czarnego (bocianie gniazda są ułożone z drobniejszych gałązek).\nGałęzie nie są plecione tylko przypominają stos pod rozpałkę skleciony z luźno ułożonych patyków. Pośród nich są również suche gałęzie. Co do rozmiarów, to zacytuję T . Mizerę (2002): gniazda jednoroczne mają rozmiary 0,6 m wys. i 0,8 - 1,2 m m średnicy. Rozbudowane mogą być wysokie nawet na 4 m, osiągnąć średnicę 2,5 m i ważyć 1 tonę!\nSzczątki pokarmu bielika\nPod gniazdami można znaleźć ciekawe rzeczy (pomijam lotki, bo to zupełnie naturalne - tu orłany spędzają dużo czasu w porze lęgowej, więc pozostają ślady po ich pierzeniu). W\tczasie ostatniej kontroli koleżanka odkryła intrygującą czaszkę! Po wysłaniu jej na uniwersytet, okazało się że najprawdopodobniej należy ona do młodej sarny, być może nawet upolowanej przez bielika albo spałaszowanej jako padlina.\nobecnie jest w Polsce ok. 800 par (Mizera 2007) i bielik z drapieznika nielicznego stał się prawie pospolity. Mimo tego nadal wokół gniazd tworzy się strefy ochronne (500 m w sezonie lęgowym i całoroczne 200 m).\nsamica znosi 2-3 białe, duże jaja. Wysiaduje je od pierwszego ok. 40 dni, czasami zamieniając się z samcem (głównie rano). Do lęgu przystepuje na przełomie lutego i marca albo w marcu.\nPisklę po wykluciu jest pokryte białym puchem, a po 3 tygodniach życia ma już gęstszy szary puch. który skutecznie chroni przed kwietniowymi chłodami. Tydzień później pojawiają się pierwsze pióra, które inetnsywnie rosną do 8 tygodnia życia (osiąga wtedy ostateczną masę ciała).\n. Do tego momentu pokarm zdobywa samiec, podsuwa go samicy, a ona karmi młodego.\nMłode które przebywają w gnieździe ok. 10-13 tygodni nie są wobec siebie tak agresywne, jak u innych orłów (brak zjawiska kainizmu lub występuje w małym nasileniu). Dlatego gniazdo często opuszczają (w lipcu) 2 młode, a zdarzają się nawet trojaczki .\nRodzice opiekują sie podlotami jeszcze przez 5-6 tygodni. Mogą one pozostać w rewirze rodziców do następnej wiosny. (Mizera 2002)\nbielik jest drapieżnikiem kontrowersyjnym. Przez wielu naukowców zaliczany do osobnej grupy systematycznej (tzw. orłanów - najpotężniejszych drapieżnych ptaków świata obok niektórych sępów), ale w świadomości ogółu istnieje jako orzeł. I tak jak go będę nazywał, choć oficjalnie jest po prostu bielikiem, a nie orłem.\nJednak tak jak orły łączy się w pary na całe życie, a po starcie partnera /rki/ szybko znajduje sobie następnego (Mizera 2002)\n[z własnych obserwacji - Mariusz Tkacz\nMapa rozmieszczenia bielków\nna zimowisku w Toruniu.\n... Toruń, 26.12.2002 r. – ujście kolektora przy żwirowni na krańcu ul. Popiełuszki. Jakieś 300 metrów od spacerowego bulwaru i niecały kilometr od starówki, północny brzeg Wisły. Wychodzę na betonową główkę (teraz już ośnieżoną) wcinającą się w Wisłę, z nastawieniem na spotkanie zimującego tu myszołowa. Nie zdążyłem się nawet dokładnie rozejrzeć po rzece i jest! Ale coś mi się tu nie zgadza… Za duży jak na myszołowa, zdecydowanie za duży. Długo nie musiałem kombinować na co patrzę… nie sposób go pomylić z innymi drapieżnikami .. to bielik!\nW moim mieście od lat zimują bieliki. Mam „swoją” parę, którą obserwuję najczęściej. To stare orły przesiadujące godzinami na ulubionej topoli rosnącej tuż nad Wisłą, jakieś 400 m za ruinami zamku Dybowskiego. Ich topola jest otoczona z jednej strony polami uprawnymi, a z drugiej rzeką. Birkuty spotykałem również na krach jak i bezpośrednio na brzegu. Z bielikami często pojawiały się całymi chmarami gawrony, a także wrony. Otaczały je np. na zamarźniętym brzegu rzeki. Co śmielsze z nich zbliżały się do wielkich ptaków, a nawet próbowały bodajże skubnąć jednego orła w ogon. Ich natręctwo było na tyle skuteczne, że bielik raz czy dwa przeniósł się kawałek dalej. Choć i zdarzyło się tak, ze zdenerwowany orzeł przegonił niechcianych kompanów.\nMiałem też farta obserwować ponad godzinę podniebny spektakl. Bieliki często wówczas, swym orlim zwyczajem krążyły nad polami, niekiedy całkiem niewysoko. Nawet raz wykonały „mijankę”, tzn. że ich tory szybowania skrzyżowały się.\nDo mojego najbliższego spotkania z bielikiem doszło przy moście. Nadlatywał nad obniżonymi w tym miejscu przęsłami, niziutko, wydawało się że niemalże ocierając brzuchem o dachy samochodów. A potem wprost nade mną ....... na wysokości gdzieś tak na oko 10-15 metrów! I to nie było na Animal Planet , tylko na żywo! Później jeszcze parę razy widziałem go z niewiele większej odległości, tym razem na moście. Nie rzadko przelatywał niziutko nad przęsłami.\nBieliki lubiły odpoczywać na zamarźniętych brzegach rzeki lub na ...krach. Parę razy widziałem jednego z nich, jak płynął sobie na krze z nurtem rzeki rozglądając się dookoła. Nie stracił jednak czujności, bo nie pozwolił mi podejść zbyt blisko siebie (oczywiście od strony lądu). Raz nawet nakryłem go, jak na takiej płynącej krze coś tam rozdziobywał. Odleciał na swoją orlą basztę, jak nazwałem ich ulubione drzewo, a potem znów wrócił na krę, pewnie po to, żeby dokończyć ucztę. A może to był ten drugi?\nJednego dnia widziałem 7 /słownie siedem/ bielików siedzących na różnych drzewach zaczynając od orlej baszty „mojej” pary! Ok. 100 m dalej /stanowisko 2/ samotny ptak, następne 100 m na zachód /stan. 3/ trzy bieliki na dwóch sąsiadujących ze sobą drzewach i jakieś 150 m od nich /stan. 4/ również w zachodnią stronę kolejny samotny orzeł.\nPo pewnym czasie dwa bieliki ze stanowiska 3 (pozostał teraz jeden) dołączyły do ptaka na stanowisku 4.\nPóźniej orły gdzieś zniknęły, widziałem tylko jak jeden z nich odleciał w kierunku Portu Drzewnego /na zachód/ znikając za „zakrętem” Wisły. Podejrzewam, że właśnie z okolic tegoż właśnie Portu Drzewnego gościnnie nadleciały, bo tam ornitolodzy z UMK też widzieli zimujące bieliki. Pozostała „moja” para i przez pewien czas jeden samotny bielik.\nI niezwykła notatka z 24.02.03 r. - jeden bielik krążył wysoko nad nadwiślańskim bulwarem filadelfijskim! Dokładnie w okolicach mostu drogowego. Podejrzewam, że przez moment był nawet w pobliżu toruńskiej starówki! Znajdował się więc ponad głowami spacerowiczów spragnionych wiosny i nieświadomych niezwykłości natury, jaka rozgrywała się tam w górze! Krążąc pomagał sobie niekiedy wachlowaniem skrzydeł i tak zaleciał bezpośrednio nad Wisłę, a stamtąd już niżej odleciał na zachód /Port Drzewny?/. Dodam, że w iście prawie wiosennym słońcu /może stąd to krążenie/ lśnił śnieżną bielą jego ogon.\nNa koniec tego raportu z zimowiska bielika zostawiłem to, co zwykle jest najbardziej niezwykłe. Polowanie orłów...\nnajpierw z pozoru niewinna scenka: bielik wylądował na zamarźniętym brzegu rzeki. Nagle szybko wskoczył do Wisły na płyciznę, zanurzając dziób. Postał w wodzie przez chwilę, lecz kiedy wyszedł na brzeg to nie zauważyłem, żeby w dziobie trzymał rybę (100 % pewności nie mam, bo obserwowałem przez szerokość Wisły). Śmiało jednak zaryzykuję teorię, że był to jeden z jego łowieckich zwyczajów, taki na piechotę).\njego przelot nad stadkiem kaczek budził w nich panikę. Wówczas kaczki podrywały się w popłochu w górę, z głośnym trzepotem skrzydeł. Nie reagowały jednak specjalnie, kiedy bieliki siedziały na swojej gałęzi albo nawet, gdy orzeł stał spokojnie w pobliżu na brzegu. Dopiero lecący bielik budził strach.\ndokładnie dwa razy obserwowałem bielika atakującego (?) mewę (nie zwróciłem uwagi na gatunek) i za każdym „podejściem” nieskutecznie! Mewa kilkoma szybkimi zwrotami zgubiła znacznie potężniejszego, ale też i mniej zwrotnego orła. W drugim przypadku widziałem taką scenę z mostu, co wyglądało szczególnie efektownie. Dodam tylko, że obie scenki trwały najwyżej kilka sekund.\npiękne są jego niskie patrole: sunie wówczas nad wodą jak ślizgacz, jakby ledwie muskająć jej powierzchnię. Pułap 1 m, a może nawet i 0,5 m nad rzeką! Mój ulubiony widoczek ...\nczasami kręci nad rzeką "pętle" (to moje osobiste określenie). Niewysoko nad rzeką wykonuje niespokojne zwroty, podlatuje prawie pionowo w górę, wykręca się niemal w miejscu i zdecydowanie zjeżdża w doł, by śmignąć niziutko nad Wisłą, a potem kolejna ósemeczka ... nawet nie wiem, czy można to sklasyfikować jako inną metodę polowania.\nno i wreszcie danie na deser: 14.02. bielik podleciał w okolice bulwaru obniżając lot przy brzegu. Tu z ugiętymi skrzydłami i wysuniętymi szponami rzucił się na rzekę, ale pewnie spudłował, bo dopiero za trzecim podejściem z niskiego pułapu "usiadł" na wodzie i wyciągnął zdobycz. Teraz w szponach trzymał coś, co wielkością odpowiadałoby jakiejś rybie /na kaczkę było raczej za małe, może padlina?/. Nisko nad Wisłą odleciał ze zdobyczą i nagle pojawił się drugi bielik. Wówczas dwa orły na ułamek sekundy zamarły w powietrzu niemal naprzeciw siebie z rozłożonymi skrzydłami i ... nagle jeden chyba wyrwał zdobycz drugiemu, dosłownie „z łapki do łapki” * (sfilmowane z odl. ok. 150-200 m z przybliżeniem 22x zoom optyczny. Przeglądałem do znudzenia poklatkowo na wideo, raczej więc się nie mylę). Teraz ten z rybą (?) wylądował na krze. Jego kompan zatoczył koło i usiadł na tej samej krze. Po chwili pojawiły się nie wiadomo skąd dwa następne bieliki! I tak w moją stronę płynęły cztery orły. Niektórym z nich bieliły się ogony, a więc stare ptaki. Zdarzały się zatargi, przynajmniej raz jeden orzeł doskoczył do drugiego i przegonił go z kry atakując szponami. Nie na długo. „Wygnaniec” wkrótce powrócił. Zresztą takich odlotów i powrotów było kilka. Poza tym bieliki po prostu płynęły w moją stronę, ale obiektywnie nie mogę powiedzieć, czy rozdziobywały zdobycz. Kiedy znalazły się w odl. ok. 80 m ode mnie, pozostały już tylko dwa bieliki i wówczas jeden z nich coś rozszarpywał na krze. W odl. ok. 50-60 m. od mojego stanowiska uciekły i te dwa orły. A ja stałem po kostki w lodowatej wodzie z kamerą i nie mogłem uwierzyć, że po wielu tygodniach oczekiwania zobaczyłem na żywo polowanie bielików!\n* - takie zachowanie bielików, tzn. podkradanie sobie zdobyczy nazywa się fachowo kleptopasożytnictwem.\nprzenieśmy się na chwilę do grudnia tego roku (zimowisko 2003/04). Niedziela tuz przed świętami. Filmuję bielika w powietrzu, jak okrąża Wisłę na wysokości 15-20 m. Spokojna scenka nie zapowiada niczego nadzwyczajnego, nie zanosi się na to, ze za chwilę stracę oddech z wrażenia. A jednak.... Nagle bielik ugiął skrzydła i z wyraźnie wyciągniętymi szponami swobodnie, ale zdecydowanie zapikował w dół (w tle, na drugim planie przez most przejeżdżały samochody !). I jak spadochroniarz tuż nad wodą (1-1,5 m) zawisł na moment. A zaraz potem uderzył szponami w nurt rzeki siadając na fali. Przez chwilę wydawało się, że zakryje go Wisła, a jednak po sekundzie poderwał się znów w górę i odleciał. W szponach niestety nie wiła się żadna ryba. Trudno, może następnym razem... Ale i tak wyglądało to bajecznie!\nZ ciekawostek dodam, że pewnej słonecznej niedzieli usłyszałem nawoływanie bielika . Na tym drzewie, co zwykle siedziały dwa stare bieliki, a w pobliżu przelatywał młody (z ciemnym ogonem). I to pewnie on był przyczyną tego wołania. A wyglądało to niezwykle efektownie: bielik odchylił głowę do tyłu, uniósł otwarty dziób wysoko w górę i głośno oznajmiał wszem, czyj to teren. Gdyby tak jeszcze zobaczyć go w tej pozie o zachodzie słońca... może kiedyś...\n10 marca widziałem bielika po raz ostatni. Krążył przez chwilę w okolicach punktu widokowego na Kępie Bazarowej.\nA na koniec już w letnim nastroju: Jezioro Ciche na pojezierzu brodnickim ma kształt zimowego buta a w miejscu, nazwijmy je obcasem, jest zatoczka z przystanią i małą plażą po stronie wschodniej (zamieszkaną min. przez zaskrońce). Właśnie tam kilka razy spotkałem starego bielika. Oprócz kołowania, dwa razy (w lipcu i w sierpniu) czatował na wysokiej, nadbrzeżnej sośnie której szczytowa korona tworzy idealne siedzisko (może wskutek ułamania lub jest to ponad 120-letnia sosna z koroną parasolowatą). To drzewo łatwo namierzyć, bo wyrasta prawie dokładnie nad małym pomostem, tyle że dla odmiany po stronie zachodniej tej zatoczki. Tam również ostatnio czatował, a potem zataczał kręgi nisko nad wodą, jakby przymierzając się do ataku i nagle jednak rezygnując z łowów. A może tylko przelatywał dla rozrywki? Spotkania z birkutem w tym miejscu były krótkie i nie zawsze na niego trafiałem, ale wpada tam przynajmniej od czasu do czasu, a więc przy okazji pobytu w Brodnickim Parku Krajobrazowym warto również tam wpaść. A nóż zaszczyci nas swoją obecnością?\nRok później, zimą 2003/2004 bieliki znów pojawiły się nad Wisłą min. w centrum Torunia. Para zajęła dokładnie to samo drzewo, co zeszłej zimy (za ruinami zamku Dybowskiego). Piszę para, bo choć u bielików nie występuje wyraźny dymorfizm płciowy, to często widziałem je na tym samym drzewie, niekiedy na tej samej gałęzi. Nierzadko bywało, że siedział tam samotny bielik. Dlatego zakładam, że to para starych orłów (łatwe do rozpoznania głównie po białych sterówkach).\nIch rewir miał ten sam zasięg co ubiegłej zimy. Z reguły podlatywały najdalej na wysokość fortu X, ew. kawałek dalej do zakrętu Wisły w kierunku Portu Drzewnego. Nie wykluczam oczywiście dalszych lotów. W drugą stronę często obserwowałem przeloty nad mostem drogowym na Kępę Bazarową, w okolice mostu kolejowego (czy dalej, to nie wiem). Z tego wyciągnąłem nieśmiało wniosek, że między mostami (na Kępie) bieliki miały swoje drzewa noclegowe (teren nadawałby się ze względu ustronność, a nawet „dzikość”. Silnie zakrzaczony na tym odcinku, bez łąk nie zachęca do spacerów). Łowiska też pozostały bez zmian: atakowały min. między bulwarem, a żwirownią (po stronie bulwaru), za swoim drzewem-czatownią w kierunku fortu X (płd. brzeg rzeki). Ataków w innych miejscach nie zaobserwowałem.\nParę razy widziałem je na piaszczystych łachach przy moście drogowym, czy kawałek drogi za żwirownią. Czatowały również wprost na płd. brzegu Wisły (niedaleko „swojego” drzewa).\nW pobliżu kręcił się też młody bielik z wyraźnie ciemniejszym, tylko częściowo wybielonym ogonem. Był też ciemnobrunatny, nie w odcieniu kawy z mlekiem, jak stary orzeł. Pamiętam, że raz przemknął (raczej właśnie młody ptak) nad mostem którym właśnie szedłem z lornetką (tak się szczęśliwie złożyło). Sądziłem, że pogna przed siebie a tymczasem nagle wykonał zwrot w powietrzu. Z ugiętymi skrzydłami oraz wyciągniętymi szponami „zjechał” w dół. Przypuszczałem, ze uderzy w nurt rzeki, ale wylądował na śródrzecznej łasze piachu. Tam przeszedł kawałek i coś zaczął podskubywać. Szybko jednak odleciał. Pewnie wypatrzył jakieś padło , ale chyba nie było tego dużo skoro tak szybko się uwinął. A może mu nie smakowało?\nBielik jako największy z orłów budzi respekt nie tylko wśród ptactwa, ale także lisy przed nim zmykają . Którejś mglistej, zimowej niedzieli bohater tego komentarza zatoczył koło w pobliżu mostu drogowego i zaczął lądować na lodzie (mniej więcej na środku rzeki, tak gdzieś w miejscu, które opisałem wyżej). Wtem ku swojemu zaskoczeniu dojrzałem … dwa lisy czmychające przed bielikiem do brzegu co sił w swoich łapkach. Ze względu na odległość mogę przyjąć na 90%, że to były lisy. W najgorszym wypadku zwierzaki bardzo zbliżone do nich rozmiarami i wyglądem. Stawiam jednak zdecydowanie na lisy min. dlatego, że chyba jeszcze tego samego dnia jeden przebiegł prawie pod moimi nogami, na skraju brzegu. Skąd się tam wzięły? To łatwo wytłumaczyć: Wisła tego dnia była tak zamarźnięta, że lód sięgał prawie przez całą szerokość rzeki.\nZ ciekawostek raz zanotowałem, że kiedyś bielik po powrocie na swoje stałe drzewo-czatownię (opisywane na początku) rozpostarł nieco skrzydła na dłuższą chwilę, jak kormoran. I być może w tym samym celu: wysuszenia ich po przypadkowym kontakcie z wodą.\n25.01.04 r. na stanowisku „736” siedziały przez pewien czas 4 bieliki, a dołączył do nich na chwilę 5-ty! ( Ta liczba wzięła się stąd, że koło ich ulubionego drzewa postawiono tabliczkę z oznaczeniem 736-go kilometra Wisły. Dlatego w skrócie tę czatownię oznaczam jako „736”). Nadlatywały po kolei w godz. 9-11 i dosiadały się do mojej pary (jeśli to para). Najkrócej zabawił tam piąty orzeł. Każdy pojawiający się nowy był z reguły witany nawoływaniem któregoś z pozostałych bielików ( a może wszystkich?). Nadciągały od strony Portu Drzewnego. Tuż przed przylotem tego piątego niemal nad moją głową przemknął 6-y orzeł. Leciał majestatycznie na wysokości drzew nad żwirownią w stronę bulwaru! (żwirownia jest mniej więcej naprzeciwko „736” po drugiej – płn - stronie Wisły). Ok. 11 cztery z pięciu bielików odleciały nisko nad rzeką w kierunku mostu drogowego.\nBieliki nie są wcale takimi łagodnymi barankami. Za chwilę przytoczę parę przykładów, które mogą wskazywać na zaczepne zachowanie (być może zachowania terytorialne). Zaczęło się niewinnie: stary i raczej młody bielik (ciemnobrunatny bez wyraźnie jasnych sterówek) sunęły dość nisko nad wodą. Stary z tyłu. I wtem wykonały parę szybszych zwrotów w powietrzu. Wyglądało to tak, jakby starszy orzeł gonił tego młodszego „siedząc mu na ogonie”. Innym razem w podobny sposób popisały się dwa „wiekowe” bieliki z bialutkimi ogonami. Jeden naleciał na drugiego nieco z góry, a ten niby zaatakowany zrobił unik przepuszczając atakującego, który pomknął w górę pod ostrym kątem, jak strzała Amora wystrzelona do nieba. Na koniec orły spokojnie odleciały. I jeszcze jedna sytuacja: sfilmowana między gałęziami z większej odległości tak, że dopiero po obejrzeniu „poklatkowo” nagrania mogłem zauważyć, co się wydarzyło. Otóż na siedzącego sobie spokojnie na konarze bielika „naskoczył” z powietrza z wysuniętymi szponami drugi orzeł. Ten atak trwał króciutko. Bielik na drzewie zareagował jakimś ruchem, ale nie wiem co dokładnie zrobił. Jeśli są nawet wobec siebie trochę agresywne, to trudno się dziwić, wszak to orły.\nTak jak rok temu na koniec zostawiłem, to co z reguły budzi najwięcej emocji: polowanie.\nzacznę od kaczek, naszych popularnych krzyżówek, które stały się celem ataku bielika. Ale jak się niedługo okaże celem wcale niełatwym…. Widziałem dwie charakterystyczne próby: za pierwszym razem bielik zaatakował gwałtownie z dość niskiego pułapu. Po króciutkiej pogoni kaczka, która ledwie odbiła się od wody wykonała gwałtowny unik w bok i rozpędzony orzeł spudłował wzlatując ostro w górę. Zatoczył dużą pętlę nad rzeką i odleciał nisko nad wodą. Cóż to był za widok!\nW drugiej próbie (chwilę później) orzeł patrolował niewysoko Wisłę i nagle ostro zawrócił. Sunąc nisko nad rzeką zdecydowanie przyspieszył. Tajemnica takiej nagłej zmiany w zachowaniu od razu się wyjaśniła, kiedy dostrzegłem wymachującą szybko swoimi skrzydełkami kaczkę. Bielik przeciw krzyżówce! Obydwa ptaki na pełnych obrotach leciały niziutko nad wodą. Przez moment wydawało się, że los krzyżówki jest już przesądzony….Ale cóż to, nieoczekiwanie po przebyciu ok. 100-150 m dystans między ptakami powiększa się! Orzeł powoli odpuszcza kaczce. Jest wielki, piękny i na pewno silniejszy, lecz wcale nie szybszy od śmigającej krzyżówki. A przecież jeszcze strach dodaje skrzydeł…. Ostatecznie bielik pomknął wyżej godząc się z porażką. Tego styczniowego dnia, w godź. (12-14) polowanko się nie udało.\nWarto dodać, że wcześniej bielik wpadł w stadko krzyżówek podrywając je momentalnie w górę. Jego lot był niski, niespokojny (trochę zygzakowaty), a więc chyba podjął jakąś akcję zaczepną. Ale nasze kaczuszki, „choć mają krzywe nóżki” tak łatwo sobie w kaszę dmuchać nie dadzą….\nŁowy na kaczki rozgrywały się przy płd. brzegu Wisły.\nno i wreszcie przyszedł czas na rybkę. Dopadł ją z wysokiego pułapu w sposób efekciarski, lecz ofiary nie oddają życia tak łatwo. Ale po kolei: z pozoru niewinny przelot nad wierzchołkami drzew zupełnie nieoczekiwanie przeistoczył się w szybkie nurkowanie! Bielik (wydaje mi się, że młody) ugiął skrzydła i wysunął szpony jednocześnie gwałtownie obniżając pułap. Potem zdecydowanie uderzył w lustro wody i zaraz poderwał się w górę. I tu, jak głosi stare przysłowie „zaczęły się schody”. Niewielka ryba o jasnym, czy srebrzystym odcieniu wyślizgnęła mu się i wpadła z powrotem do Wisły. Orzeł odpowiedział natychmiast ponownym atakiem (na jego szczęście nie zdążył się wzbić wysoko). Jeszcze raz „siadł” na wodzie, by za chwilkę już unosić się w powietrzu. Problem w tym, czy z rybą w szponach? Tego nie jestem pewien mimo wielokrotnego przeglądania tej sfilmowanej sceny. Nie zakładając się o wysoką sumą obstawiałbym, że tak!\nAtak miał miejsce przy płd. brzegu rzeki bliżej fortu X.\nokazuje się, że z bielika jest niezły akrobata. Widziałem raz, jak po wyższym kołowaniu nad Wisłą złożył nieco skrzydła, jak to ma zwyczaju czynić przed atakiem i wtem popisał się błyskawicznym półobrotem w powietrzu. Przypominało to lotniczy korkociąg. Teraz bodajże z wypuszczonymi już szponami „zjechał” nisko nad rzekę i tu …..niespodzianka! Wykonał jakiś niespokojny ruch (być może jeszcze jeden szybki, prawie niezauważalny zwrot) i odbił w górę. No cóż rybka, jak to rybka lubi popływać i pewnie mu gdzieś umknęła….Chyba, że wcale tu nie chodziło o rybę. Cokolwiek spróbował złowić, to na czas „dało nogę”!\nBardzo podobną scenę, tylko że bez takich numerów z korkociągiem opisałem już wcześniej (na żywo) i dołączyłem do „raportu” z zimowiska 2002/03 (na samym końcu). Tamten atak został przeprowadzony też przy tym samym płn. brzegu Wisły między bulwarem, a żwirowiskiem.\nDodam jeszcze, że po raz pierwszy na zimowisku bielika zobaczyłem w tym roku pod koniec listopada 2003 r. , a jak na razie ostatni 17.03.04 r. (młody bielik nad toruńskim lotniskiem ).\nLatem tego roku (2004) zdarzyło mi się obserwować bieliki na Warmii. Oto parę notatek:\nOkazuje się, że nie tylko Wisła i wielkie jeziora są areną polowań bielików. Ataki tych orłów widziałem na niewielkich hodowlanych stawach rybnych, a także dzikim stawie zasobnym jednak w ptactwo wodne i zapewne ryby. Te stawy otoczone były lasami w których zachowały się starodrzewia, co umożliwiło bielikowi założenie gniazda. Stary bielik, a właściwie subadult („sub.”)* - jak zauważyli znajomi - pojawił się nad stawem w godzinach południowych. Ledwie zdążyłem nasycić wzrok jego kołującą sylwetką, a już obniżył lot i spłynął na staw na ugiętych skrzydłach. Szpony zaczepnie wymierzył a w powierzchnię wody, wykonał mały skręt i zniknął za pasem przybrzeżnej roślinności. Samego momentu ataku w związku z tym niestety nie widziałem. Ale niebawem znów pojawił się. Leciał nisko nad stawem ściskając w szponach całkiem okazałą zdobycz! Jak na mój nos zgarnął dużą rybę albo nawet ptaka wielkości łyski. I tu byłem świadkiem ciekawego zjawiska. Wielkiego orła zaatakował błotniak stawowy ścierając się z nim na moment w niskim przelocie (już wcześniej „zahaczał go wysoko w powietrzu). Bielik jakby zignorował zaczepkę nie reagując w żaden szczególny sposób. Szybko jednak wylądował i niestety znów za „zielskiem”, które skutecznie zasłoniło widok (obserwowaliśmy z małego wzgórza, ale podchodzić bielika nie miało sensu bo to spory kawałek drogi i pewnie by uciekł). Domyślaliśmy się, ze szarpał zdobycz (musiała sporo ważyć skoro z nią dalej nie odleciał). Dlatego zacząłem obserwować drugiego starego bielika (już nie „sub.” ), który właśnie pojawił się na niebie. Kołował sobie klasycznie, gdy ktoś ze znajomych do mnie zawołał, że „subadult.” znów przelatuje. Namierzyłem go i zobaczyłem, że za sobą wlecze …trawę. Sens tego zrozumiałem później. Oto ten krążący stary momentalnie rzucił się w pogoń za „sub.” Zanim obydwa orły zniknęły za drzewami zdążyły wykonać jeden szybki zwrot w powietrzu.\nTeraz stało się jasne, że „sub.” na widok starego bielika wystartował ze zdobyczą w takim pośpiechu, że przy okazji wyrwał kilka źdźbeł trawy. Stary zaś, jak to bieliki mają w zwyczaju chciał mu odebrać „obiad” (opisane kiedyś kleptopasożytnictwo).\n* - subadult osobnik prawie dojrzały. Ma już praktycznie wszystkie najważniejszych cechy starego ptaka, ale brakuje wykończenia w szczegółach. Ten bielik miał już rozjaśnione upierzenie na głowie i grzbiecie, lecz biel ogona nie była „czysta”. Stąd znajomi z którymi prowadziłem wtenczas obserwacje określili go jako subadult.\nNawet tak wielki ptak, jak bielik musi się czasami bronić przed mniejszymi drapieżnikami. W opałach był akurat młody orzeł na stawie hodowlanym. Zaczepiany wysoko w powietrzu (chyba przez błotniaka) natychmiast wykonywał kołyskę, tzn. ustawiał się grzbietem do ziemi a szponami do atakującego przeciwnika. Tu bronił się w ten sposób przynajmniej dwa razy (stare orły w chwili zagrożenia reagują tak samo).\nNo i nadeszła zima 2004/05 r. Nie trudno zgadnąć, że na zimowisko przyleciały jak zwykle bieliki. Pewnego mroźnego, ale słonecznego południa wybrałem się pod ich ulubioną topolę. Najpierw zaszedłem je od tyłu, tzn. od strony ruin zamku Dybowskiego. Podchodziłem pod osłoną drzew. Jedno z nich fartownie rozwidlało się na dwa pnie i to mniej więcej na wysokości moich oczu, przez co świetnie zastępowało statyw. W te „widły” wsunąłem lunetę o powiększeniu 30x. Dodam jeszcze, że stałem nie dalej niż 150-200 m od orlej topoli. Przy tak małej odległości ta luneta zapewniała dobre zbliżenie. Obydwa orły siedzące na jednym konarze były więc widoczne, jak na dłoni. Bielik po lewej miał nieco większą posturę, czyli samica. Stroszyła pióra na głowie i karku, co bielikom często się zdarza. W blasku słońca pięknie prezentował się jej okazały cytrynowy dziób. Spoza skrzydeł niewiele wystawały króciutkie sterówki barwy śniegu. Głowa i grzbiet miały już kolor kawowy (w moim odczuciu). Samica była pięknym dojrzałym orłem.\nSiedzący po jej „prawicy” trochę mniejszy samiec mógł też się pochwalić tymi samymi jaskrawymi kolorami dzioba i ogona, lecz wydał mi się trochę ciemniejszy.\nZaskoczyła mnie też śmiałość bielików , które pozwoliły podejść się tak blisko. A zdarzyło się, że jeden z nich dopuścił człowieka jeszcze bliżej. Było to w troszkę innym miejscu przy ścieżce oddzielającej pas drzew od pola. Akurat z tej ścieżki obserwowałem przez chwilę samotnego starego bielika na topoli. Tymczasem pod drzewa podjechał ciągnik z małą przyczepką. Nie dalej niż na 150 m od topoli z bielikiem! Z ciągnika wysiadł jakiś facet i spokojnie zbierał sobie gałązki rzucając je na przyczepkę. Orzeł nie odleciał …\nNie wiem, czy była to ta sama para, która przylatuje do Torunia każdej zimy. Nie mam po prostu odpowiedniej optyki, żeby odczytać obrączki (jeśli je mają). Skoro jednak drapieżniki wybierają zawsze tę topolę na główną czatownię, to ja stawiam na te same orły.\nTej zimy odkryłem ich nowe ulubione drzewo , na którym też nierzadko czatowały. A była to również topola, bardzo wysoka i wznosząca się nad brzegiem Wisły. Z drugiej strony sąsiadowała z polem kukurydzy. Rosła na samym łuku rzeki ok. 739 km rzeki. Tu przypuszczalnie kończył się rewir „mojej” pary. Bieliki przesiadywały też na nadbrzeżnych drzewach w okolicach fortu X. Ale nie tylko Wisłę na odcinku przedmiejskim sobie upodobały. Pewnego dnia zawędrowałem za bielikiem aż do centrum. Usiadłem na bulwarze przy toruńskiej starówce i namierzyłem go na topoli zakorzenionej na Kępie Bazarowej między mostem drogowym, a tarasem widokowym. Orzeł po prostu tak sobie siedział visa vi średniowiecznych murów.\nBielik przynajmniej zimą długą czatują szczególnie na drzewach, na krach np. widywałem je tej zimy rzadko. Według mnie jest to ich podstawowa taktyka łowiecka. Ale takie czaty czasami przerywają krótkim patrolowym oblotem rzeki. Jeden z takich patroli utkwił mi w pamięci szczególnie. Na swej ulubionej topoli siedziały „moje” stare orły. Jeden z nich pewnie coś wypatrzył, bo raptownie zerwał się z drzewa. Na wysokości koron drzew przeleciał na „mój” północny brzeg całkiem niedaleko od bulwaru. Tutaj od razu zawrócił na topolę. I teraz stało się coś nieoczekiwanego: ledwie wylądował obok drugiego bielika, to tamten natychmiast wzbił się w powietrze. Pokonał dokładnie tę samą trasę co jego kompan przed chwilą. Dokładnie „trop w trop”. No i oczywiście „zakotwiczył” na tej samej topoli.\nCóż począć, kiedy zdobycz mała, a orły dwa? Można by zanucić stary kawałek: „Pobili się górale dwaj …”, tyle, że nie o dziewkę, a pewnie o małą rybkę. Z mojego punktu obserwacyjnego na brzegu nie byłem w stanie określić, co to za zdobycz? Załóżmy jednak, że ryba, bo rozmiarami do niej pasowała. Rybka była więc jedna, a orły jak już wspomniałem dwa. I kolejność dziobania została błyskawicznie ustalona … A rozegrało się to tak: na dużej krze zobaczyłem dwa bieliki. Mimo typowo zimowej pochmurnej pogody szybko połapałem się, że jeden jest młokosem z wyraźnie szarymi sterówkami, a drugi to senior orlego rodu z widocznymi białymi końcówkami ogona. I to właśnie stary rozszarpywał zdobycz. A młody orzeł?? Cóż on się nakombinował, żeby sobie skubnąć … Obchodził starego w jedną i drugą stronę, co rusz podfruwając niewysoko w górę, żeby po chwili wylądować obok czujnego starego bielika. A ten ani myślał ustąpić. Co pewien czas przerywał lunch i obserwował swego młodszego kompana, a nawet nawoływał unosząc głowę. Przynajmniej raz zareagował na taniec młodego w swoisty sposób: rozłożył swe potężne skrzydła i spojrzał tamtemu w oczy, zapewne twardo. Niezwykła to była postawa, pełna dumy. I jak nietrudno się domyśleć nie pozwolił sobie odebrać zdobyczy. Ale koniec końców natręctwo młokosa nie poszło na marne. Oto ostatecznie senior pozwolił się zbliżyć uparciuchowi do ryby. Młody niewiele się namyślając porwał z lodu zdobycz i niziutko oblatując Wisłę „zakotwiczył” na wszelki wypadek na drugim końcu kry. Teraz stary orzeł odleciał na swoją topolę, a młokos próbował coś tam sobie skubnąć, jeśli jeszcze coś zostało do spałaszowania. Nie muszę chyba dodawać, że do uczty przymierzały się jeszcze krukowate: gawrony i chyba wrony.\nPod koniec stycznia wybrałem się nad małą zatoczkę w okolicach działek na brzegu płn. Bieliki kręciły się kawałek za fortem X po drugiej stronie Wisły. Słowo kręciły się nie jest tu przypadkowe, gdyż tego dnia zachowywały się trochę inaczej niż zwykle . Przez dłuższy czas mojej obserwacji krótko siedziały na drzewach, a za to razem latały prawie nieustannie nawołując czego przecież drapieżniki nie mają w zwyczaju. Ale jak już wspomniałem działo się to w styczniu, a to czas tokowania. Serce zabiło mi żywiej, czyżby wreszcie … przecież jeszcze nie widziałem tokujących orłów. Nagle zniknęły gdzieś za horyzontem. Już zamierzałem przejść się na chwilę dla rozgrzewki, lecz wtem … !!! Usłyszałem je bardzo blisko. „Kawaleria nadciąga” – pomyślałem. I są!! Tuż nad wierzchołkami drzew nad zatoczką nie dalej niż 40-50 m ode mnie. Nawet bez lornetki dobrze je widziałem. Para starych bielików tak blisko ludzi. Odleciały nad rzekę.\nNiestety jeszcze nie nadszedł czas … a może to była część ich rytuału godowego?\nNo i czas na polowanka , a troszkę się działo …\n7.01.2005 r., ok. 13,00. Siedzę z lornetką w krzakach przy kolektorze. Zaczęło się, jak zwykle niewinnie. Stary orzeł wykonał niski lot patrolowy, jeden z tych przypominających niemal ślizg brzuchem po wodzie. Potem odbił w górę tak mniej więcej na pułap koron drzew i zawrócił w moją stronę. Podleciał do płn. brzegu dość blisko mnie. Na wysokości żwirowni wszedł w ostry zakręt i od razu wysunął szpony. Teraz z ugiętymi skrzydłami rzucił się na rzekę wzdłuż jej nurtu. Zanurzył w niej całe skoki i chwilkę później już podrywał się w górę. „Nie może być !!” – przemknęło mi przez myśl. W szponach ściskał średnich rozmiarów, jasną rybę !! Wydawało mi się, że poprawił chwyt, albo ścisnął ją mocniej.\nPo tym popisowym numerze pomknął ze zdobyczą nisko nad Wisłą na jej płd. brzeg. Nie wrócił z rybą na swoją topolę, tylko zniknął gdzieś między drzewami za którymi rozciągało się niewielkie orne pole. Czyżby miał zamiar rozszarpać ją wprost na ziemi? Niestety, nie mogłem tego sprawdzić. Wpław nie bardzo, a zanim dotarłbym tam przez most, to już dawno zdążyłby strawić.\n15.12.04 r. – dokładnie w samo słoneczne, choć mroźne południe bielik znalazł się w tarapatach . Ustawiłem sobie lunetkę na kolektorze. Ledwie przez nią zerknąłem, a już zaczęło się … Stary orzeł uderzył z niedużego pułapu koło płn. brzegu między bulwarem, a moim stanowiskiem na kolektorze. „Przysiadł” na wodzie i …. utknął!! Rozłożył skrzydła płynąc z nurtem, jak kaczka. „Co do diabła?!” – pomyślałem zaniepokojony. Wreszcie drapieżny ptak zamachnął się parokrotnie skrzydłami w powietrzu próbując poderwać się w górę. Ale bez efektu. Został na rzece i znów z rozpostartymi skrzydłami dał ponieść się nurtowi. Nabierał zapewne sił przed kolejną walką. No właśnie … z kim? Domyślałem się …\n„Oj niewesoło !!” – na wszelki wypadek zacząłem się rozglądać się za jakąś łajbą. Na Wiśle żadnej nie było, ale nieopodal znajdował się posterunek policji wodnej. Może tam w razie czego?\nTymczasem orzeł zmierzył się kolejny raz z niewidzialnym przeciwnikiem. Każde skrzydło potężnym zamachem rozpruło powietrze, ale jakby jakaś kotwica trzymała go od spodu. Teraz już na serio pomyślałem o policyjnej motorówce. I wtenczas bielik uwolnił się, wielkość i siła orła okazały się górą!!\n222;No bez takich numerów więcej!221; – odetchnąłem z ulgą. Bielik obleciał to feralne miejsce, zawrócił i … wznowił atak. Ponownie zamarłem w bezruchu. Tym razem wydawało mi się, że wyciągnął z wody jakąś rybę. Z nią, czy bez niej odleciał gdzieś w krzaki na przeciwnym. brzegu.\nCo się tam mogło wydarzyć? Słyszałem o szczupakach, czy innych większych rybach, na grzbietach których rybacy po ich złowieniu znajdowali szpony rybołowa. Nietrudno się domyśleć, co się stało z nieszczęsnym drapieżnym ptakiem. Być może tego dnia bielik natrafił właśnie na dużą rybę, np. szczupaka?\n13.03.05 r.; 9.30 – jestem na stałym punkcie obserwacyjnym na kolektorze. Nie liczę na nic szczególnego, bo zwykle w połowie marca, to rzadko widywałem bieliki. A jednak … fart mnie nie opuszcza! Oto prawie dokładnie naprzeciw mnie przy brzegu południowym pojawił się nieoczekiwanie młody orzeł. Dokładnie w tym samym miejscu, gdzie pływał sobie spokojnie łabędź. Wtenczas jeszcze nie wiedziałem, że za chwilę będę świadkiem przypuszczalnie ataku na łabędzia !\nOto bielik na rozpostartych skrzydłach, niczym na spadochronie opuścił się w dół. Wachlując skrzydłami, jak myszołów zawisł w miejscu 2-3 metry nad głową parkowego, białego ptaka! Spanikowany łabędź zabierał się stamtąd czym prędzej. Ciężko przebierając nogami nabrał rozpędu. Dobiegł mnie charakterystyczny świst jego skrzydeł. Jakieś kaczki też rejterowały się ucieczką. I tu niespodzianka, a raczej … rozczarowanie. Orzeł nie uderzył na godnego siebie ( przynajmniej rozmiarami ) przeciwnika. Pognał za łabędziem na niskim pułapie jakieś 20-30 m i odpuścił sobie „atak”. Nie wyglądało to na zażartą pogoń. W ogóle to bielik w czasie tego „ataku” sprawiał wrażenie trochę niezdecydowanego. Jakby to była jedynie przymiarka … Może dlatego, że był jeszcze młody? A rywal z ciężkiej wagi, pewnie w pełni sił. I licho wie, jakby się to skończyło dla mało doświadczonego orła, gdyby uczepił się szponami tak wielkiego cielska?\nA na koniec parę ciekawostek, które zaobserwowałem jeszcze tej zimy:\npewnego razu młody orzeł wylądował na brzegu Wisły. A tu lis wędrujący jej brzegiem zapędził się tak daleko, aż prawie wszedł na bielika. Król przestworzy i król kurników tak wystraszyli się siebie nawzajem, że lis dał nura za krzaki, a bielik podleciał na konar drzewa. Dopiero, kiedy drapieżny ptak usiadł na gałęzi, to lis odważył się kontynuować wycieczkę.\nkormorany wybrały sobie dziwne sąsiedztwo … bielików. I wiele razy widziałem je blisko orlej topoli najspokojniej w świecie suszące sobie skrzydła. A bieliki tam na górze, na konarze i żadnego polowanka na czarne ptaki. Dopiero bliski przelot, któregoś z orłów siał wśród kormoranów zamęt.\nw któryś z zimowych dni, jeszcze przed południem byłem akurat na zakupach na starówce. Zimowe słońce świeciło nie gorzej niż latem. Skuszony tak ładną pogodą poszedłem na bulwar. Był to odcinek Wisły między mostami, w centralnej części miasta. Patrzę na drugi brzeg, na Kępę Bazarową i oczom nie wierzę! Blisko tarasu widokowego wybudowanego na Kępie przelatuje …bielik. Nie miałem oczywiście przy sobie lornetki, ale przy tak dobrej widoczności i na tak niewielkim dystansie ( może ze 300 m ) nie sposób pomylić tego ptaka z jakimkolwiek innym. W blasku słońca zalśniły śnieżną bielą sterówki. Orzeł zatoczył niewysoko parę kółek nad rzeką i spokojnie opuścił się na jej powierzchnię. Toż to wyglądało na atak w samym centrum miasta!! O szczegółach nic nie mogę powiedzieć, gdyż jak wspomniałem patrzyłem „okiem nieuzbrojonym”. Jeśli to rzeczywiście było polowanie, to nie wiem czy skuteczne. Bielik od razu poderwał się na przybrzeżną topolę.\nna deser zostawiłem coś specjalnego: 19.02. młody bielik w otoczeniu paru gawronów, czy wron po prostu sobie krążył. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że krążył niewysoko nad … wieżą kościoła św. Janów !! Pamiętam, jak czytałem w jakiejś książce Puchalskiego (lata chyba 60-te) o tym, że bieliki można spotkać już tylko w nielicznych puszczach. A dziś proszę, latają nad miastami …\nTej zimy 2004/05 spotkałem po raz pierwszy młodego bielika w połowie listopada, a widziałem orły po raz ostatni ok. połowy marca.\nJest prawie dokładnie piątkowe południe, 10.06.05 r. Stoję nad Wisłą w malej miejscowości o rzut beretem od Torunia. Zafascynowany wpatruję się w ok. setkę kormoranów z trzepotem skrzydeł i pluskiem wody nadciągających wprost na mnie. Miałem je na wyciągnięcie ręki, czarna poświata zasłoniła drugi brzeg. Kiedy odleciały dość daleko ode mnie, to chciałem się wycofać nad staw rybny, gdzie strażnicy leśni ponoć widywali bieliki. To już moje trzecie, jak na razie bezskuteczne podejście. Trochę już zwątpiłem i…nagle coś słyszę. Poznałbym ten głos spośród tysiąca innych. Tak nawołuje tylko bielik !! I są … nie jeden, lecz dwa. Wysoko na niebie, nad przybrzeżną łąką. W blasku słońca, na tle błękitnego nieba lśnią śnieżną bielą ich sterówki, a głowy wydają się prawie białe. Ale cóż to, bardziej na prawo też słyszę nawoływanie orłów … Obok pojawiła się druga para! Te dwa są bliżej, więc na nich się skupiam. Krążą jakoś niespokojnie. Jeden wyrzucił szpony i z „wysuniętym podwoziem” sprowokował tego drugiego to lekkiej „kołyski”, jakby za chwilę obydwa bieliki miały się szczepić w tokowaniu.\nObie pary zeszły teraz niżej i zbliżyły się do siebie nad Wisłą. A wówczas zdaje się, że jeden z nich opuścił swego kompana i pognał w kierunku „wrogiej” pary. Do starcia jednak nie doszło i cztery orły odpłynęły na drugą stronę rzeki.\nTo było moje pierwsze spotkanie z bielikami od zimy. To było odkrycie (z pomocą leśników) nowego stanowiska pod Toruniem!!\nDotychczas obserwowałem nasze wspaniałe orłany w ataku z powietrza, a właśnie latem 2005 na wyżej opisanym stanowisku po raz pierwszy zobaczyłem nieco mniej efektowne łowy bezpośrednio z zasiadki.\nBielik od dłuższego czasu czatował na niskiej, przybrzeżnej wierzbie. Nagle zupełnie „bez ostrzeżenia” cichutko poszybował ślizgiem na Wisłę. Klasycznie: ugięte skrzydła i wysunięte skoki. Teraz nieco rozłożył skrzydła, a mimo to uderzenie w rzekę miało taki impet, że spieniona woda rozprysła się na boki. Za chwilkę poderwał się w górę, ale z pustymi szponami. Po nieudanym ataku, który miał miejsce bliziutko brzegu wrócił na drzewo.\nPierwsze jesienne obserwacje w 2005 roku zaczęły się od intrygującego zdarzenia. I tu chylę czoła przed czarnymi ptakami – krukami. Za ich odwagę … ale po kolei. W połowie listopada wybrałem się na pola za ruinami zamku Dybowskiego. Blisko wału przeciwpowodziowego, w okolicach fortu X na konarach drzew siedziały dwa stare bieliki. W blasku wyglądającego czasami zza chmur słońca bieliły się ich sterówki. Kucnąłem za wałem słomy w odległości ok. 150 – 200 m od nich. Tymczasem orłany czuwały nie bezpośrednio nad Wisłą, lecz nad polem. I to był ich błąd, bo jak się potem okazało ten teren należał zapewne do kruków …\nSpokojnie podziwiałem przez lunetę bielika omiatającego okolicę swym orlim wzrokiem, kiedy nagle usłyszałem ostre krakanie. Kruki pojawiły się nie wiadomo skąd i bez wahania zaatakowały bieliki ! Szybko sięgnąłem po lornetkę, która ze względu na mniejsze powiększenie zapewniała mi z kolei większe pole widzenia. Wpierw tylko jeden „orzeł” zerwał się gwałtownie z drzewa i czmychnął nisko nad polem przeganiany przez czarne ptaki. Ratował się unikami na boki. Raz próbował bronić się „po swojemu” obracając się szponami do nadlatującego z góry kruka. Ale miał chyba na to za mało miejsca między drzewami, bo wykonał tylko ćwierć obrotu.\nGdy drugi bielik opuścił swoje stanowisko obserwacyjne, to zaraz obskoczyły go te dwa kruki. „Orzeł” odleciał w ślad za swym kompanem nad Wisłę….\nPrzyznam szczerze, że stałem zdumiony na polu zastanawiając się, jak przynajmniej dwukrotnie większe do kruków bieliki mogły tak dać się zapędzić w przysłowiowy kozi róg. Zaraz jednak zastanowił mnie ten nieudany i przerwany manewr obrony. Może to jest właśnie jakieś wyjaśnienie? Kruki zaatakowały w miejscu nazwijmy to ogólnie „zakrzaczonym”, a to ogranicza możliwości manewrowe i bojowe taka dużych ptaków, jak bieliki. Ale to tylko moja interpretacja … Mimo, że fascynuję się orłami, to chylę czoła przed krukami!\nPoszukuję nagrań zawołań bielików oraz innych ptaków. Badam związek mowy ptaków z "udźwiękowieniem grafiki" czyli genezą mowy. Wg. moich ustaleń głosy ptaków miały wpływ na to jak je nazywamy i stanowią swoisty stroik który może pozwolić odtworzyć orginalne starodawne brzmienie naszej mowy. Herodot opisuje że mowa ludzi północy przypomina dzwieki ptaków.\nPracuje nad www.intellact.com/o.jpg to jedna z 228 stron tajemniczej księgi CR. Wczesne wyniki : www.intellact.com/72.wav\nz własnych obserwacji;\nw 2002 roku postrzelona łania /myśliwy albo kłusownik/\nwchodzi na zamarznięte jeziorko Dreńskie ukryte w lesie przy drodze Ostróda Morąg i tam kończy żywot. Nikt nie może tam wejść z powodu cienkiej warstwy lodu. Zaczyna się uczta padlinożerców , lisy kruki i pan tego terenu Bielik.\nPo kilku dniach zostają resztki zwierzęcia. Niestety warunki do robienia zdjęć by ly fatalne dopiero po kilku dniach udało mi się zrobić zdjęcie tylko resztek jakie pozostały po padłym zwierzęciu. W krótce będzie można zobaczyć je w www.lanius.x.wp.pl\nChciałbym jeśli można odnieść się do fragmentu dotyczącego komentarza Danusi. Myśliwi rzadko zostawiają zwierzynę strzeloną w lesie – więc nie może ona być padliną (strzelają, po to by pozyskać mięso, a nie by nakarmić padlinożerców).\nNatomiast co do polowania bielików na żywe zwierzęta to znany mi jest przypadek, kiedy wygłodniały, dorosły bielik siadł na podwórku rolnika na kurę. Był tak słaby że ciężko było mu się podnieść z upolowanym ptakiem. Widząc to, rolnik chwycił za kołek i zatłukł nieszczęśnika wyzywając go od diabłów. Drapieżnik został wypchany i stanowi eksponat w którymś z muzeów parkowych.\nPrzy opisie rodzaju pokarmu bielika zabrakło mi bardzo istotnej rzeczy. Nie można zapominać że zimą bieliki bardzo chętnie jedzą padlinę. Z moich obserwacji wynika, że bardzo szybko odnajdują martwe zwierze, a zwłaszcza zastrzelone przez mysliwych (prawdopodobnie lecą za krukami, które reagują na odgłos strzału z broni palnej).\nPadlina to bardzo istotny rodzaj pokarmu w okresie zimowym, zwłaszcza dla ptaków dorosłych, które na zimę pozostają na swoim stałym terenie i nie maja dostępu do zamarzniętych jezior. Zresztą znamy przypadki specjalnego "dokarmiania" bielików padliną.\nProponuję uzupełnić część dotyczącą pokarmu, również o nielicznie spotykane (ale jednak)polowania na żywe ssaki.


równoległy ŚWIAT DANKI M.: Takie zwyczajne a nadzwyczajne\nTakie zwyczajne a nadzwyczajne\nKażdy kwiatuszek ma swój niepowtarzalny urok, każdy jest piękny, każdy zachwyca całym sobą.\nNawet kiedy przekwitnie .......\nNawet gdy to tylko kwitnący szczypiorek .......\nAlbo niepozorny aster alpejski ......\n...... czy zwyczajna wiosenna margaretka .......\nPeonia (piwonia) już nie taka zwyczajna ......\nNie wiem dlaczego ale naparstnica należy do moich ulubionych roślinek.\nCzasem zapominam nazwy gdy ktoś pyta o ten kwiat (w moim wieku już mam prawo do zapominania) wtedy odpowiadam ,,To jest to czym się Gucio zatruł,,.\nNiech no tylko zakwitną malwy ..... to też moje ulubione:)\nAutor: Danka M. o 21:27:00\nDanuta 2 czerwca 2011 23:35\nOj masz racje Danusiu każdy kwitnący kwiat ma swój urok. Ja też lubię te kwiaty o których piszesz. A kwiaty szczypiorku mam w flakoniku w kuchni. Uwielbiam jego barwę . Naparstnicę też lubię.\ndamurek 3 czerwca 2011 09:06\nMiło mi Danusiu, że wpadłaś do mojego ogródka .... można tutaj znaleźć rośliny wszelakie, u mnie nawet pokrzywy mogą spokojnie kwitnąć - motyle je lubią:)\nPowoli wracam do ,,ogródka mojej Babci,, czyli nastawiam się na roślinki nasze, swojskie i te odporne ... ,,egzotycznych,, już nie chcę bo trzeba na nie ,,chuchać,,:)\nMała Mi 5 czerwca 2011 17:45\nDla mnie szczypiorek i jego kwiatki to cud natury :) są piękne! A zielone jeszcze do tego smaczne ;p\nP.S. damurku ;) dziękuję za wsparcie :) widzę poprawę! Myślę, że przeżyję mojego półpaśca ;p\nMłody kos i tęcza ...\nRósł sobie bluszcz ...


Colitis chronica - Odbyt - eChirurgia.pl\nPrzez Gość Ania, 27 Luty 2013 w Odbyt\nOd wielu lat występują u mnie spore krawawienia przy oddawaniu stolca. Mam 21 lat. Jedynym objawem towarzyszącym są zaparcia. Poza tym nie występują żadne dodatkowe boleści. Trzy lata temu zgłosiłam się do gastroenterologa. Wykonano badanie FSS. Stwierdzono odbyt o przekrwionej śluzówce. Początkowy odcinek odbytu ok. 3cm przekrwienie śluzówki z zatartym rysunkiem naczyniowym. Przypisano leki i dietę. Podczas ich stosowania nastąpowała poprawa, lecz dolegliwości szybko powaracały. Po roku nieskutecznego lecznia, byłam zmuszona do rezygnacji, z powodu zmiany miejsca zamieszaknia. Miesiąc temu poraz kolejny zgłosiłam się do gastroenterologa. Przeprowadzono kolonoskopię. Wynik - okolica odbytu bez zmian. Aparat zalożono do połowy wstępnicy, ponieważ dalej występowały duże ilości stolca z resztakami pokarmowymi. Jelito o krętym przebiegu. W bańce odbytnicy błona śluzowa, miejscami z licznymi wybroczynami - pobrano wycinki. Na pozostałym oglądanym wycinku prawidłowo ukrwiona z wyraźną siatką naczyń. W kanale odbytu poszerzone naczynie żylne. Wyniki badania histopatologicznego z wycinków z bańki odbytnicy wskazały na COLITIS CHRONICA, nacinek zapalny o znacznym nasileniu. Czy te wyniki mogą wskazywać na poważną chorobę?\nPrzewlekłe zapalenie jelita grubego można leczyć, nalezy również stosować odpowiednią dietę. Samo zapalenie jelit nie jest groźne jednak może prowadzić do tworzenia się zmian tj. polipy jelita grubego, gruczolaki.\nRozpoznanie Colitis chronika u mnie nastąpiło 2008r obecnie mam guz na nadnerczu lewym,ide do szpitala zdiagnozować go co jest przyczyną tego incydentu oby to nie były powikłania zwiazane z tą chorobą na okrągło mam wzdęcia i zaparcia.\nGuz w nadnerczu na pewno nie jest związany z powikłaniami przewlekłego zapalenia jelita grubego. To całkiem oddzielny problem i schorzenie.\nCo może być przyczyną powstania colitis chronika ?


silikonowa rura wlotu powietrzajest stworzony dla wytrzymałości i wydajności w niestandardowych aplikacjach samochodu. Kauczuk silikonowy z 4-warstwowym lub 5-warstwowym wzmocnieniem poliestrowym sprawia, że węże są wytrzymałe, niezawodne i elastyczne w zakresie temperatur od -50 ° C do + 245 ° c. ręcznie wykonane w Chinach i jakości sprawdzone zgodnie z najwyższymi standardami jakości. jasny kolor z gładkim wykończeniem. skonstruuj dokładne długości i zakręty według potrzeb.\nkróćce silikonowe do pobierania powietrzanie są używane w instalacjach paliwowych ani w aplikacjach olejowych. może wytrzymać sporadyczne dotknięcie oleju i oleju, ale nie wytrzyma długotrwałego kontaktu z olejem. może trochę mgły olejowej trafia w silikonową rurkę wlotową turbo, rury wlotowe mogą być wykonane z fluorowanej wykładziny silikonowej, jeśli to konieczne.\nmożemy zapewnić cenne odniesienie dowąż silikonowy wlot zimnego powietrzaprojekt. w razie potrzeby skontaktuj się z nami w fazie projektowania. mamy silne doświadczenie w produkcji różnych węży silikonowych. chcielibyśmy podzielić się z nami naszym doświadczeniem, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej.\nKolejny :niestandardowe zestawy silikonowych turbo węża wlotowego turbo\nsilikonowa rura wlotu powietrza wąż silikonowy wlot zimnego powietrza wlotowe silikonowe coupery silikonowe wloty zimnego powietrza silikonowy kolanko wlotu powietrza silikonowy wlot powietrza


Przekształcenie spółki lub przedsiębiorcy | Internetowa Encyklopedia Prawa\nPrzekształcenie spółki lub przedsiębiorcy – spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna (spółka przekształcana), w tym spółka cywilna może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą).\nPrzedsiębiorca będący osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 672, 675 i 983) – (przedsiębiorca przekształcany) może przekształcić formę prowadzonej działalności w jednoosobową spółkę kapitałową (spółkę przekształconą) – jest to wówczas przekształcenie przedsiębiorcy w spółkę kapitałową.\nDo przekształcenia czy to spółki czy jednoosobowego przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wymagane jest dokonanie wielu czynności, w tym sporządzenie planu przekształcenia, przygotowanie opinii biegłego rewidenta etc.\nSpółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną. Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (jednoosobowego przedsiębiorcy będącego osoba fizyczną) w tym posiadane koncesje, zezwolenia, ulgi, o ile ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.


CV Dla Inżyniera | CORSON.pl\nStrona główna CV dla inżyniera\nTag: CV dla inżyniera\nOPINIA – Inżynier Produktu, Robert, Katowice\nOpublikowany: 2014/02/19, Tagi: CV dla inżyniera\nMacie bardzo dobre wyczucie. Dokumenty, które od was otrzymałem okazały się trafione. Mogłem się z nimi w pełni zidentyfikować. W przeciągu dwóch tygodni byłem na kilku rozmowach, z czego otrzymałem 2 propozycje pracy. Jestem bardzo szczęśliwy, że na was trafiłem. Dziękuję. Inżynier Produktu, Robert, Katowice\nOPINIA – Konstruktor, Leszek, Toruń\nOpublikowany: 2014/02/19, Tagi: CV dla inżyniera, Profesjonalne CV dla konstruktora\nDoradców z Corson.pl jak najbardziej polecam. Zlecenie zostało zrealizowane sprawnie i w terminie. CV, które otrzymałam było bardzo dobre i wyprofilowane pod moją branżę. Zaoszczędziłam mnóstwo czasu. Dziękuję za pomoc. Konstruktor, Leszek, Toruń\nOPINIA – Projektant – konstruktor, Dawid, Anglia\nOpublikowany: 2014/02/19, Tagi: CV dla inżyniera, CV dla konstruktora, wzór CV\nTak jak wspomniałem w rozmowie telefonicznej moje nowe cv „robi furorę”. Wyświetleń mam tyle co celebryci na facebooku :-). W ciągu 5 dni wyświetlone było ponad 290 razy – dla porównania dodam, że poprzednie w ciągu 2 tygodni tylko 70 razy. Aktualnie cv jest „zdjęte” z portalu ponieważ musze dziennie odpisywać na kilka maili i […]


Psychologowie apelują o pomoc dla Czeczenów koczujących na granicy. ?Nie odbierajmy im jedynej możliwości ratunku!?\n26 września 2016 | 17:31\n?Sytuacja koczujących tam setek ludzi jest dramatyczna. Większość z nich ucieka do Europy z powodu tortur, które przeszli, o czym świadczą często niezagojone jeszcze rany albo zdjęcia robione niedługo po przebytych torturach" - piszą w swoim apelu psychologowie Polskiego Ośrodka Rehabilitacji Ofiar Tortur, którzy pomagają uchodźcom.\nPsychologowie Polskiego Ośrodka Rehabilitacji Ofiar Tortur (PORT) odwiedzili białoruski Brześć w ub. tygodniu. Na miejscu spotkali kilkaset osób narodowości czeczeńskiej, które uciekły przed prześladowaniami i torturami i szukają azylu w Europie. Po powrocie napisali apel, w którym opisują tragiczną sytuację osób koczujących na granicy.\nPsychologowie podkreślają, że w Czeczenii, która jest częścią Federacji Rosyjskiej, panuje terror. "Ci, których Straż Graniczna nie przepuściła na teren RP, a zostali przez nas zdiagnozowani, przeszli na terenie Federacji Rosyjskiej przez następujące tortury:\nRażenie prądem, także i miejsc intymnych;\nKopanie ciężkimi, często podkutymi butami;\nBicie pałkami, napełnionymi wodą dużymi plastikowymi butelkami, plastikowymi rurami, kablami elektrycznymi. Bicie odbywa się po całym ciele i po głowie, najczęściej z wyjątkiem twarzy (by nie zostawiać śladów);\ninkwizytorstarszy 27.09.2016, 00:52\nTo przypalanie papierosami jest wyjątkowo nieekonomiczne i zatruwa środowisko... Ach ci ludzie, jak oni tak mogą innym ludziom. Około 7 mld. pozostałych ludzi na planecie jest przerażonych tym okrucieństwem... (szczególnie mieszkańcy południowej Kalifornii... i Malibu)\naneka72 27.09.2016, 23:20\n@inkwizytorstarszy kolejne podejście w konkursie na najdurniejszy komentarz;\nbiba1234567 27.09.2016, 00:24\nGdyby Brytyjczycy uciekli do USA w czasie 2 WŚ to cała Europa byłaby wyeksterminowana przez Niemców. Czeczeni albo niech walczą, albo niech siedzą cicho. Do teraz to walczyli dla ISIS a to jest barbarzyństwo. Mamy do czynienia z najbardziej żałośną inwazją w dziejach świata. Inwazją udawanych uchodźców. Przyjadą napłodza dzieci, a za 20 lat w Belgii będzie kamienowanie kobiet i wydawanie zgwałconych dzieci za ich gwałcicieli, jak do 2014 było w Maroku.\nbiba1234567 26.09.2016, 23:55\nCzeczeni na granicy to prowokacja Putina trzeba być diota jak Petru czy Misiewicz, by tego nie widzieć.\ninkwizytorstarszy 26.09.2016, 23:33\nPrzepraszam, ale Europa zapłaciła cmentarzami za swoją wolność... (zamiast walczyć, łatwiej jest uciec tam gdzie inni przelewali swą krew)\nmazop 26.09.2016, 23:39\n@inkwizytorstarszy No tak, Czeczenia się mało wykrwawiła, za mało...\nmazop 26.09.2016, 23:29\nWpłaciłam na konto, przynajmniej tyle mogę zrobić. Zachęcam innych do wpłat. Wstyd mi za Polskę i Polaków. Zapomnieliśmy już, jak to jest, uciekać z własnego kraju? Obejrzyjcie "300 mil do nieba". A PRL lat 80-tych to był raj w porównaniu z Czeczenią, jeśli chodzi o przestrzeganie praw człowieka.\naneka72 27.09.2016, 23:23\n@mazop masz całkowitą rację - zrobiłam tak samo; a hienom, które się zleciały na to forum czując krew, z całego serca życzę tego samego, przez co przeszli ci ludzie;\nbiba1234567 26.09.2016, 23:12\nWbijcie sobie do głowy wyborcy Nowoczesnej, że na świecie jest 4 miliardy ludzi, którzy by chcieli mieszkać w UE i jeżeli zaczniemy wpuszczać udawanych uchodźców to ruszy lawina.\ninkwizytorstarszy 26.09.2016, 23:43\n@biba1234567 Spokojnie, Pandemia już stoi u bram Afryki i Azji Wschodniej, bo te 4mld. uciekinierów, to wynik ciemnoty i biedy w krajach które wolały leżeć pod palmami lub latać po pustyniach, rozmnażając się jak króliki w ciepłym klimacie, niż ciężko i krwawo walczyć o lepsze życie. Niech podziękują swoim kapłanom, jeszcze cwańszym i bogatszym od naszych.\nbiba1234567 26.09.2016, 20:27\nNie zostaną wpuszczeni bo mogą złożyć wniosek na Białorusi. Choć Płaszczak wpuścił już 6.000 a do konca roku wpuści 12.000 jak Lech "Smoluch" Kaczyński w latach 2005-07, powinno być zero. Dowód, że PIS to krowa co dużo ryczy a mało mleka daje.\nmelka_28 26.09.2016, 20:50\n@biba1234567 Białoruś ich przekaże Rosji i wrócą do Czeczenii. Jakoś w 80-tych Polaków nie zawracali choc w Polsce też wojny nie było. Nawet stan wojenny był zniesiony.\nbiba1234567 26.09.2016, 21:36\n@melka_28 Melka nie poplłacz się teraz jest modna turystyka na idawanie uchodźcy, ci co naprawdę są uchodźcami to akurat nie mają kasy na podróż. Poza tym czeczeni to problem Łukaszenki i KAdyrowa.\nmelka_28 26.09.2016, 22:06\n@biba1234567 Polacy jakos nie byli problemem tylko Jaruzelskiego i Kiszczaka.\nbiba1234567 26.09.2016, 20:24\nRyszard Petru chce przyjmować 90.000 arabowa rocznie. wpisz w google ryszard petru za przyjęciem uchodźców. NFZ by zbankrutował od razu. Gwałtów byłoby 3 razy więcej. Barbarzyńcy z ISIS uciekają od KAdyrowa i nie żal mi ich. Wojna w czeczenii sie dawno skonczyla, bandyci ISIS won.\nmazop 26.09.2016, 23:27


Testowe obudowy tegorocznych iPhone'ów - kto chce, ten niech patrzy - Tabletowo.pl\nStrona główna » Producenci » Apple » Testowe obudowy tegorocznych iPhone’ów – kto chce, ten niech patrzy\n10:30, 22-05-2017 @szuwarny\nInformacji na temat trzech iPhone’ów, które Apple pokaże w tym roku jest i dużo, i mało jednocześnie. Dużo, bo od różnej maści renderów i grafik koncepcyjnych internet już się przelewa, a mało – bo konkretów tak naprawdę jest niewiele. Poniżej wrzucam zdjęcie czegoś, co można nazwać testowymi obudowami lub czymś na kształt ich projektów.\nPrzynajmniej można to nazwać zdjęciem, a nie jest to kolejny owoc fantazji grafików. Tylko co my tu widzimy?\nMamy tu komplet aluminiowych wzorów tylnych paneli trzech iPhone’ów – iPhone’a 7s Plus, iPhone’a 8 oraz 7s. Kształty „siódemek” nie są żadnym zaskoczeniem. Właściwie bryła nowej „ósemki” też nie jest – przynajmniej dla tych, którzy śledzą plotki na temat nowego smartfonu Apple od jakiegoś czasu.\niPhone 8 wydaje się być nieco wyższy i szerszy od iPhone’a 7s, choć trudno o dokładną ocenę wielkości, biorąc pod uwagę, że ten pierwszy jest nieco przesunięty do góry, no i to, że są to jednak tylko aluminiowe atrapy.\nKształt aparatu w iPhonie 8 się potwierdza – o ile modele tych obudów reprezentują rzeczywiście to, z czym będziemy mieli do czynienia podczas jesiennej konferencji Apple. Chodzi głównie o to, że podwójny aparat będzie ułożony w pionie i najwyraźniej będzie sporo wystawał poza obudowę.\nTego typu aluminiowe „pancerzyki” tworzone są na podstawie projektów. Następnie, biorąc pod uwagę ich ogólny charakter, produkuje się dokładniejsze prototypy, takie jak ten. Choć nie są żadnym odkryciem, potwierdzają wcześniejsze przecieki i dają jakieś pojęcie na temat tego, jak będzie wyglądać nowy iPhone 8.\nźródło: Gadgets360, VenyaGeskin1\niPhone 7siPhone 7S PlusiPhone 8iPhone 8 zdjęciaprzecieki z Applesok z jabłka


Piąta część waszej ulubionej serii literackiej! Kolejne przygody arystokratki Marii, jej rodziców oraz zwariowanego personelu zamku Kostka! Audiobook czyta Mirella Rogoza-Biel.\nMglista Kotlina Kłodzka i jej mrok, który znowu budzi się do życia. Audiobook czytają Joanna Domańska, Marta Wardyńska, Agnieszka Krzysztoń.\nNa małej wyspie w Irlandii ma się odbyć idealny ślub. Wszystko jest dopięte na ostatni guzik, aby zdjęcia dobrze prezentowały się w piśmie dla celebrytów. Audiobook czytają Mirella Rogoza-Biel i Konrad Biel.\nSłodkie czy słone? Pasta czy pizza? Pietruszka czy bazylia? Poznajcie nowe pyszne hobby Emi i Tajnego Klubu Superdziewczyn! Audiobook czyta Joanna Pach-Żbikowska.\nPierwsza powieść o Tamarze Łempickiej (1898–1980). O jej genialnych obrazach i arcybarwnym życiu. O podróżach do Włoch, Niemiec, Ameryki. O dramatycznych okolicznościach ucieczki z bolszewickiej Rosji za cenę, która nie pozwoli jej już nigdy uzyskać spokoju. Audiobook czyta Elżbieta Kijowska.\nStatek zwiadowczy Selene wyrusza do gromady kulistej 47 Tucanae. Załoga ma ocenić czy znajdują się tam zasoby, które warto wydobywać i czy są tam światy nadające się do kolonizacji. Na miejscu okazuje się, że 47 Tucanae nie jest rejonem dziewiczym i Federacja Solarna wysłała już tam statki zwiadowcze, z których żaden nie powrócił. Audiobook CD mp3, czyta Roch Siemianowski.\nMokrzycki – hrabia, dyplomata, szpieg, jednym słowem: polski Bond czasów II wojny światowej – otrzymuje kolejną misję. Zostaje wysłany przez generała Andersa i amerykański wywiad do ojczyzny z karkołomnym zadaniem zatrzymania powstania przeciw Niemcom i kontynuowania walki z Sowietami. Bierze udział w piekle powstania warszawskiego i ściera się z Niemcami, by zaraz potem przeciwstawić się komunistom z UB i NKWD. Nie wie jednak, że ubecja ma w swoich szeregach kogoś, dla kogo zabicie Mokrzyckiego staje się sprawą osobistą... Audiobook czyta Maciej Więckowski.\nPIERWSZA SZCZEGÓŁOWA ANALIZA NOWEGO PORZĄDKU EKONOMICZNEGO, NARZUCONEGO PRZEZ CYFROWĄ REWOLUCJĘ, JEDNA Z NAJWAŻNIEJSZYCH KSIĄŻEK XXI WIEKU O GOSPODARCE I SPOŁECZEŃSTWIE. Audiobook czyta Elżbieta Kijowska.\nKontynuacja bestsellerowego „Kastora”! Audiobook czyta Janusz Zadura.\nZnany fizyk i autor bestsellerów Stephen Hawking i jego córka Lucy w fascynującej książce wyjaśniają czytelnikom w każdym wieku, czym jest wszechświat. Uwaga! Wciąga jak czarne dziury! Audiobook czyta Krzysztof Plewako-Szczerbiński.\nKultowa "Saga o Kotołaku" w wersji poszerzonej przez autora. Drapieżna, pełna namiętności historia bestii pragnącej osiągnąć człowieczeństwo. Audiobooki czyta Roch Siemianowski.\nTom 3 serii powieści kryminalnych dla dzieci. Po co włamywać się do banku? Po co wymachiwać bronią? Dziś przestępstw dokonuje się przy pomocy komputera i szarych komórek. Audiobook czyta Krzysztof Plewako-Szczerbiński.\nMalwina i Alek poznali się na studiach. To była miłość od pierwszego wejrzenia, która połączyła ich na całe życie. (...) Czy uda im się rozpocząć wspólnie nowy etap życia, pozostawiając za sobą sprawy i wydarzenia, które od lat pomijali milczeniem? Przed nimi pierwszy weekend tylko we dwoje. Jeśli go przetrwają, czeka ich nowy, piękny etap. Jeśli... Audiobook czyta Donata Cieślik.\nKontynuacja "Wiecznej wojny", laureatki nagród Hugo i Nebula. Pierwszorzędna science fiction - „Asimov’s Science Fiction”... Audiobook czyta Maciej Kowalik.\nW prestiżowym warszawskim liceum dochodzi do krwawego ataku terrorystycznego. Zamaskowani sprawcy detonują ładunki wybuchowe i strzelają na oślep do przerażonych uczniów i pracowników. Jednym z zamachowców jest Błażej Dragiel, który popełnia samobójstwo na oczach swojej najlepszej przyjaciółki, Kai Almond. Audiobook czyta Lena Schimscheiner.\nDruga część monumentalnego dzieła francuskiego historyka, w którym po mistrzowsku przedstawiono największe triumfy i porażki Napoleona. Bonaparte należy chyba do najbardziej kontrowersyjnych postaci w dziejach ludzkości. Z jednej strony wielu badaczy uważa go za najwybitniejszego dowódcę wojskowego w historii, ambitnego reformatora i wizjonera pragnącego realizować określoną przez siebie misję cywilizacyjną. Z drugiej jednak – często wspomina się o nim jako o przebiegłym socjotechniku, cynicznym tyranie i bezwzględnym agresorze. Audiobook czyta Roch Siemianowski.\nOstatnia, najdojrzalsza i powszechnie uważana za arcydzieło powieść Fiodora Dostojewskiego. Opowiada dzieje czterech braci, których łączy tragedia: zabójstwo ojca. Każdy z nich, dręczony własnymi winami, stara się znaleźć swoje miejsce w mrocznym świecie Karamazowów. Audiobook czyta Krzysztof Plewako-Szczerbiński.\nCzy wydmy potrafią śpiewać? Od czego zależy kształt piorunów? Kto skonstruował najprecyzyjniejszy zegar na świecie? Dlaczego gorąca woda zamarza szybciej niż zimna? Zawsze się nad tym zastanawialiście, ale wstydziliście się zapytać? Książka "Nauka. To lubię" autorstwa znanego, cenionego i lubianego dziennikarza Tomasza Rożka odpowie na wszystkie te pytania. Audiobook czyta Maciej Radel.\nWyjątkowa edycja w jednym tomie dwóch magicznych opowieści oraz baśniowego cyklu wierszy, nawiązującego do jednej z najbardziej tajemniczych postaci z „Władcy Pierścieni” – Toma Bombadila. Audiobook czyta Wojciech Masiak.\nSłynne dzieło Michaiła Bułhakowa – jedna z najważniejszych powieści XX wieku w tłumaczeniu Andrzeja Drawicza. Czyta Krzysztof Gosztyła.\nWielokrotnie nagradzany bestseller Patricka Nessa – autora słynnych „Siedmiu minut po północy”. Na podstawie książki został nakręcony film z Daisy Ridley i Tomem Hollandem w rolach głównych, który wejdzie na ekrany kin w 2021 roku. Audiobook czyta Maciej Więckowski.\nMIŁOSNE KŁAMSTWA I PRAWDZIWA NAMIĘTNOŚĆ W PRZESYCONYM SUBTELNYM HUMOREM ROMANSIE Z PIERWSZYCH MIEJSC LIST BESTSELLERÓW. Audiobook czyta Agnieszka Krzysztoń.


Elon Musk stworzył bitcoina. Pewnie ma też bursztynową komnatę\nElon Musk stworzył bitcoina. Możliwe, że zakopał też złoty pociąg i wynalazł walkmana\nBitcoin stał się ostatnio wiodącym tematem w świecie IT oraz finansów. Trudno się temu dziwić - kryptowaluta jest już wyceniana na ponad 160 mld dolarów, pod tym względem przebija szereg amerykańskich korporacji o globalnym zasięgu. Jednych fascynuje, drugich niepokoi, obie grupy zastanawiają się... kto za tym stoi? Twórca bitcoina do dzisiaj pozostaje postacią nieznaną, nie jest pewne, czy to instytucja, grupa ludzi czy też jedna osoba. Ostatnio pojawiła się sugestia, że legendarny już Satoshi Nakamoto, który miałby stworzyć cyfrowy pieniądz, to... Elon Musk. Ciekawe, co jeszcze zostanie przypisane szefowi Tesli...?\nElon Musk bywa porównywany do Tonego Starka, czyli komiksowego Iron Mana. Geniusz, miliarder, wynalazca i celebryta w jednym. To musi łechtać ego, większość z nas chciałaby usłyszeć coś podobnego na swój temat. I o ile zgodzę się, że szef SpaceX jest postacią przebojową, że świat może mu zawdzięczać naprawdę wiele, a branża IT (plus kilka innych sektorów) potrzebowała takiego lidera, o tyle widzę już pewne "przegrzanie" tematu - Amerykanin rodem z RPA staje się herosem XXI wieku, zaczyna się przypisywać mu projekty, z którymi ma niewiele wspólnego. Mit będzie pewnie rósł.\nZwracam uwagę na ten wątek ze względu na plotki, jakie ostatnio obiegły Sieć. Pojawił się w niej wpis, w którym autor przekonuje, że Elon Musk to Satoshi Nakamoto, rzekomy twórca bitcoina. Prawdą jest, że może nim być każdy, bo personaliów tej jednostki (grupy ludzi?) nie ustalono. Były jakieś poszlaki, konkretne wskazania, lecz nie zostało to potwierdzone. Komuś przyszło zatem do głowy, że to szef Tesli: w czasie, gdy powstawała kryptowaluta, miał wiedzę, umiejętności i możliwości, by ją stworzyć. Przecież pierwszych dużych pieniędzy dorobił się właśnie na biznesie z działki finansów. A gdy rozpętał się kryzys, Musk postanowił działać. Co na to miliarder?\nZaprzecza. Dodaje przy tym, że kiedyś nawet miał część bitcoina, ale gdzieś ją zapodział. Wyraźne lekceważenie. Dla jednych temat zamknięty (nim się na dobre otworzył), dla innych... będzie to pewnie znak, że coś jest na rzeczy. Wszak teorie spiskowe cieszą się dzisiaj sporym zainteresowaniem i mają wielu zwolenników. Nie zdziwię się zatem, jeśli ktoś pociągnie ten pomysł i próbuje dowieść, że Elon Musk to Satoshi Nakamoto (już wyciągane i analizowane są wypowiedzi z przeszłości). Jeśli mu się uda, miliarder wyjdzie na niezłego hipokrytę - tyle uwagi poświęca kwestiom OZE i racjonalnego używania energii, a tymczasem bitcoin wyrasta na zjawisko o olbrzymich potrzebach energetycznych. Chociaż, w dobrej teorii spiskowej i na to znajdzie się wyjaśnienie...\n— Elon Musk (@elonmusk) 28 listopada 2017\nTo dobry moment, by kupić MacBooka Air. Sprzęt "stary, ale jary" KK Konrad Kozłowski\nIdzie nowe: młodzi Polacy rezygnują z alkoholu - wolą fejsa i snapa MS Maciej Sikorski\nMnie najbardziej intryguje fakt, że Muska przywołuje się teraz przy każdej możliwej okazji, robi się z niego speca od wszystkiego, zniekształca jego przeszłość oraz... teraźniejszość. Wspominałem już kiedyś, że pisanie o Musku jako o założycielu Tesli to błąd. Miliarder nie pracuje też nad rozwojem hyperloop, a firmy, które się tego podjęły, nie należą do niego. Skoro dzisiaj te tematy zaczynają się komplikować, jak to będzie wyglądać za dekadę? Elon Musk jest bardzo aktywny, to trzeba mu przyznać. Działa na wielu polach i wypowiada się na różne tematy, przez co jest z nimi natychmiast łączony. Wystarczy jedno zdanie w wywiadzie, jeden tweet i świat szaleje. Media szaleją. Wspominałem niedawno o emejzingu Tesli, teraz zastanawiam się, czy chodzi o firmę, czy też o jej szefa?\nNie chcę niczego odbierać miliarderowi - doceniam jego pracę, życzę, by miał się dobrze i działał. Ale jednocześnie boję się, że któregoś dnia wyskoczy z lodówki jako jej producent, serowar i dietetyk. Nie będzie przy tym miało znaczenia, czy pełni te funkcje. Niedawno na aukcji sprzedano obraz Salvator Mundi - dyskusję wywołała nie tylko kwota, jaką udało się wylicytować (450 mln dolarów), ale też kwestia autorstwa dzieła - niektórzy przekonują, że nie namalował go Leonarda da Vinci. Boję się, że za jakiś czas autorstwo zostanie przypisane Muskowi - skoro to coś wielkiego, tajemniczego i związanego z dużymi pieniędzmi, musiał w tym maczać palce znany Amerykanin...\nPrzesiadłem się z Google Chrome na Microsoft Edge i… nastała cisza Grzegorz Ułan\nRobot niedawno dostał obywatelstwo. Teraz myśli o zakładaniu rodziny Maciej Sikorski\nJak telefon za mniej niż 100 złotych może być lepszy od smartfona pod względem jakości rozmów? Albert Lewandowski


Agroturystyka - rekomendowane kwatery i noclegi agroturystyczne -Chałupa Górola\nDane teleadresowe: Konfederatów Barskich 46\n887 296 133\nSzerokość geograficzna gps 49° 23' 37.1934\nDługość geograficzna gps 21° 2' 7.1658\nStrona w serwisie: http://www.chalupagorola.kiedrowski.agroturystyka.pl\nNasz dom razem z gospodarstwem położony jest w Tyliczu, blisko Krynicy Zdrój i granicy ze Słowacją. Otoczeni jesteśmy łąkami, na których pasą się nasze zwierzęta, górami i lasami. Na naszym podwórku można już posłuchać śpiewu i odgłosu dzikich i domowych ptaków.\nOferujemy Państwu nowe, wygodne, 2,3,4-osobowe pokoje z łazienkami i balkonami oraz apartament. Lodówka jest w apartamencie i na korytarzu. W każdym pokoju oprócz podstawowego wyposażenia jest czajnik bezprzewodowy, TV, Wi-Fi, ręcznik i mydełko dla każdego gościa. W apartamencie podgrzewana podłoga w łazience. Do dyspozycji Gości mamy łóżeczko dla dziecka, zabawki i inne potrzebne rzeczy, z których korzystanie należy zgłosić w momencie rezerwacji.\nNasz dom posiada wiele elementów drewnianych, charakterystycznych dla tradycji góralskich.Mamy regionalne stroje: strój krakowski z elementami stroju łemkowskiego oraz strój pieniński gospodarza rodem z Pienin. W tych strojach występujemy przy okazji ważnych wydarzeń i uroczystości.\nNasze nowo powstałe gospodarstwo agroturystyczne opiera się na wielopokoleniowych tradycjach. Uprawiamy zboża i ziemniaki oraz warzywa owoce w przydomowym ogródku. Tylko u nas można spróbować kozio-krowie sery, masło, jajka, wędliny, chleb wypiekany w piecu opalanym drewnem. Wszystko to robimy w sposób tradycyjny, przekazany nam przez przodków. Nasze korzenie sięgają tradycji góralskich i łemkowskich. Goście mogą uczestniczyć w zajęciach gospodarskich (karmienie i dojenie kóz, karmienie królików, zwożenie siana, itd.).\nNasze kury znoszą jajka z niską zawartością cholesterolu (zielononóżki) oraz koloru zielonego. U nas można obserwować naturalny proces wylęgania się kurcząt.\nNasi Goście mogą zapoznać się z naszymi zwierzętami: krowami, owieczkami, baranami, kozami, capami, królikami, kotami, psami, kurami i pawiem.\nWspaniały wypoczynek dopełnia zdrowa i smaczna kuchnia oparta na produktach pochodzących z naszego ekologicznego gospodarstwa. Wędliny i sery wędzimy w tradycyjnej wędzarni opalanej drewnem olchowym. Istnieje możliwość zakupu produktów wytwarzanych w naszym gospodarstwie.\nCena za cały pokój/mieszk: 60.00 PLN do 160.00 PLN\nObowiązkowe wyżywienie: Nie śniadanie: 15 PLN obiad: 25 PLN


5 czerwca 2018 - Z Wiosennej - Home & Lifestyle blog\nDaily Archives: 5 czerwca 2018\nProblemy z integracją sensoryczną\nEla / Przedszkolnie /\tintegracja sensoryczna /\t0 comments\nNieprawidłowy poziom aktywności ruchowej (zawyżony, bądź obniżony), niski poziom koordynacji ruchowej, wzmożona lub obniżona wrażliwość na bodźce, niewłaściwy poziom uwagi u dziecka, czy ogólne problemy z zachowaniem – to tylko niektóre z cech charakteryzujących zaburzenia integracji sensorycznej. Jest to temat rzeka, ale postaram się w skrócie przybliżyć, o co w tym wszystkim chodzi oraz jak można sobie z tym zagadnieniem poradzić. Ten problem coraz częściej pojawia się u dzieci w wieku przedszkolnym.\nDzieci z problemami integracji sensorycznej mają kłopot z przetwarzaniem bodźców w obrębie systemu: czuciowego, przedsionkowego, słuchowego, wzrokowego, węchowego i smakowego. Dzieci mają problem w uczeniu się, zachowaniu, a także ogólnym rozwoju społeczno-emocjonalnym. Poniżej przedstawiam najważniejsze cechy tego zaburzenia, które świadczą o tym, że dziecko jak najszybciej powinno udać się do specjalisty:\n– nadwrażliwość na dotyk – dziecko broni się przed dotykiem;\n– nie lubi, gdy dotyka się jego buzi;\n– odczuwa lęk przed zmianą pozycji ciała, nie lubi tego;\n– uwielbia karuzele i huśtawki (nadmiernie) lub wręcz przeciwnie – bardzo tego nie lubi;\n– boi się upaść oraz ogólnie oderwać ciało od podłoża;\n– jego ruchy są zbyt szybkie albo zbyt wolne;\n– jest stale w ruchu, biega, podskakuje, poszukuje możliwości ruchu;\n– nieumyślnie wchodzi lub wpada na meble;\n– dziwacznie trzyma przedmioty codziennego użytku;\n– jest nadwrażliwe, często się obraża;\n– bardzo łatwo się rozprasza oraz ciężko koncentruje;\n– ma słabą równowagę, przewraca się częściej niż inne dzieci, co chwilę ma siniaki od upadku;\n– ma problemy z samodzielnością – myciem się, ubieraniem, zapinaniem guzików (dzieci starsze);\n– jest płaczliwe, ma problemy z zasypianiem;\n– nie lubi obcinania paznokci, mycia włosów, mycia buzi, zębów, smarowania kremem;\n– podczas dłuższego siedzenia przy stoliku musi podpierać się ręką;\n– w nowym miejscu jest zagubione, nie może się odnaleźć;\n– w szkole ma problemy z czytaniem i pisaniem, myli oraz odwraca znaki graficzne.\nIm szybciej rozpoznamy u dziecka problemy z integracją sensoryczną, tym szybciej możemy rozpocząć terapię, która przyniesie pożądane efekty. Nasze podejrzenia muszą być oczywiście potwierdzone przez specjalistę. My natomiast musimy bacznie obserwować u dzieci ich ogólną aktywność, w szczególności rozwój ruchowy, a także zwracać szczególną uwagę na rozwój mowy i reakcje dziecka na otaczające go bodźce (ubrania, muzyka, jedzenie, zabawa).\nĆwiczenia dla dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej\nJest wiele ćwiczeń, które mogą pomóc w terapii. Poniżej przedstawiam najprostsze z nich:\n– kręcenie się na krześle obrotowym;\n– zawijanie w naleśnik – kocem albo kołdrą;\n– przelewanie, wylewanie, dolewanie wszelkich substancji płynnych albo sypkich;\n– wyobrażanie sobie, że pchamy wielki kamień;\n– zabawa w fryzjera;\n– szukanie skarbu w skarpetce lub podkolanówce – do podkolanówki możemy wrzucić trochę kaszy i np większą kulkę. Podkolanówkę zawiązujemy i prosimy dziecko, aby rączkami przez naciskanie kaszy w podkolanówce odnalazło skarb – większą kulkę;\n– zabawa mydłem lub gąbką podczas kąpieli;\n– wspólne gotowanie;\n– malowanie dłońmi;\n– skakanie na piłce;\n– chodzenie tyłem;\n– zabawa w taczkę.\nCzy nie bawiliśmy się tak, gdy byliśmy mali?\nJeśli podejrzewamy u dziecka problemy z integracją sensoryczną udajmy się do specjalisty. Im szybciej pomożemy dziecku, tym szczęśliwiej będzie się rozwijać.


Milwaukee Wymienne ostrza trapezowe 62mm...\nMilwaukee Wymienne ostrza łamane 9mm 10szt\nMilwaukee Wymienne ostrza łamane 18mm 10szt\nMilwaukee Wymienne ostrza łamane 25mm 10szt\nMetalowa rama do stabilnego mocowania (170 kN) Rękojeść z wstawką gumową dla lepszego komfortu trzymania Wbudowane miejsce na ostrza dla dodatkowych ostrzy Dostarczane z ostrzem 12˝ / 24 Tpi\nMilwaukee Nóż kompaktowy wysuwany z ostrzem...\n108,52 zł 127,67 zł\nNóż z ostrzem stałym oznacza najwyższą trwałość Ostrze 101 mm ze stali nierdzewnej pozostaje ostre na dłużej. W pełni metalowy trzpień zapewnia najwyższą trwałość przy wymagających cięciach. Ergonomiczna rękojeść zapewnia pewny i wygodny uchwyt. Możliwość przymocowania smyczy. Osłona ostrza posiada wygodny zaczep do paska.\nMilwaukee Nóż Składany Fastback z...\nJednoręcznie otwierany nożyk, łatwy i prosty w użyciu Otwór w obudowie pozwala na cięcie bez całkowitego otwarcia nożyka Wymienne ostrze bez użycia dodatkowych narzędzi Możliwość cięcia przewodów Kompaktowa, wygodna obudowa Możliwość zawieszenia na pasku


Duet szczypiornistów Azotów Puławy nominowany do Gladiatorów sezonu 2019/2020 PGNiG Superligi Mężczyzn | Kurier Lubelski\nDuet szczypiornistów Azotów Puławy nominowany do Gladiatorów sezonu 2019/2020 PGNiG Superligi Mężczyzn\nKrzysztof Szuptarski 8 kwietnia 2020, 19:00\nAntoni Łangowski był najskuteczniejszym zawodników Azotów Puławy w sezonie 2019/2020, zdobywając ogółem 100 bramek fot. Wojciech Szubartowski\nSezon PGNiG Superligi 2019/2020 został oficjalnie zakończony. Czwarte miejsce w przedwcześnie zakończonej kampanii zajęła ekipa szczypiornistów Azotów Puławy. Po raz czwarty też kapituła PGNiG Superligi, złożona z dziennikarzy sportowych i ekspertów telewizyjnych, wytypowała najlepszych zawodników i trenerów do Gladiatorów 2019/2020. Szanse na indywidualne nagrody dla najbardziej wartościowych postaci ligi otrzymał m.in. duet puławskich zawodników: obrotowy Dawid Dawydzik oraz boczny rozgrywający Antoni Łangowski.\n25-letni Dawydzik w minionym sezonie zanotował 76 celnych trafień dla Azotów w 25 starciach, przy skuteczności 79,17%. Z kolei 30-letni Łangowski zdobył 100 goli dla teamu z Puław w 23 meczach, notując skuteczność na poziomie 67,57%. Co ciekawe w kategorii "Odkrycie Sezonu", w gronie nominowanych znalazł się m.in. wychowanek Unii Lublin - Maciej Zarzycki. Lublinianin po odejściu z Unii był uczniem i zawodnikiem SMS-u Gdańsk, w którego barwach występował w I lidze. W 2017 roku przeszedł do Gwardii Opole, z którą podpisał trzyletni kontrakt. W sezonie 2019/2020 zdobył 77 bramek dla opolan, występując w 24 pojedynkach.\nMimo wcześniejszego zakończenia rozgrywek organizatorzy postanowili docenić wysiłek zawodników, którzy rozegrali 169 meczów, czyli praktycznie całą rundę zasadniczą i przyznać prestiżowe tytuły Gladiatorów sezonu 2019/2020. 18-osobowy zespół wybrał nominowanych w 9 kategoriach. Do 10 kategorii, “Wybór Sezonu”, zostali nominowani zawodnicy, którzy najczęściej wygrywali tytuł Gracza Serii i zdobyli w nich najwięcej głosów.\nZwycięzców w poszczególnych kategoriach wybiorą sami zawodnicy i sztab trenerski z zastrzeżeniem, że nie mogą głosować na siebie oraz na kolegów ze swojej drużyny. Wyjątek stanowi kategoria "Wybór Sezonu", gdyż w niej zwycięzcę wyłonią kibice. Głosować można na stronie www.pgnig-superliga.pl. Zwycięzców poznamy 15 kwietnia.\nW skład kapituły tegorocznej edycji weszli: Artur Siódmiak (ekspert telewizyjny), Damian Pechman (tvpsport.pl), Dariusz Faron (Onet.pl), Iwona Niedźwiedź (ekspert telewizyjny), Jakub Trzaska (TVP Opole), Kamil Kołsut (Rzeczpospolita), Krzysztof Bandych (nc+), Leszek Salva (Interia), Maciej Iwański (TVP Sport), Maciej Wojs (tvpsport.pl), Marcin Górczyński (Sportowe Fakty), Marek Skorupski (Handball Polska), Michał Matysik (ekspert telewizyjny), Michał Świrkula (Eleven Sports), Paweł Kotwica (Polska Press Grupa), Sylwia Michałowska (TVP Sport), Wojciech Osiński (Przegląd Sportowy) i Wojciech Staniec (Handball News).


TANITA BC-601, waga/monitor składu ciała z kartą SD\nWaga / Analizator Składu Ciała TANITA BC-601 umożliwia wykonanie pomiaru składu ciała metodą bioimpedancji elektrycznej. Posiada 8 wbudowanych elektrod powierzchniowych. Dwie elektrody umieszczone są na uchwytach do rąk, a dwie kolejne na platformie pomiarowej przy stopach. Dzięki temu możliwa jest segmentowa analiza składu ciała.\nOcena zawartości tkanki mięśniowej w poszczególnych częściach ciała jest doskonałym rozwiązaniem dla sportowców chcących kontrolować swoje postępy w kształtowaniu sylwetki. Po wykonanym badaniu, dane zapisywane są na dołączonej karcie SD, co umożliwia analizowanie otrzymanych wyników za pomocą oprogramowania, wydruk raportów wraz z porównaniem do norm. Waga z analizatorem BC-601 jest przeznaczona do użytku prywatnego.\nDCI - zalecane dzienne spożycie kalorii (kcal)\nkompatybilny z oprogramowaniem GMON cons\npamięć 4 osób


Roboty budowlane w Powiatowym Centrum Kształcenia Technicznego i Branżowego w Oświęcimiu przy ul. Stanisławy Leszczyńskiej 8 w ramach zadania inwestycyjnego pn. „Utworzenie i rozwój Centrum Kompetencji Zawodowych branży administracyjno – usługowej Powiatu Oświęcimskiego - oneplace.marketplanet.pl - OnePlace\nPrzetargi i zapytania ofertowe Roboty budowlane w Powiatowym Centrum Kształcenia Technicznego i...\nPrzedmiotem zamówienia jest wykonanie robót budowlanych w Powiatowym Centrum Kształcenia Technicznego i Branżowego przy ul. Stanisławy Leszczyńskiej 8 w ramach zadania inwestycyjnego pn. „Utworzenie i rozwój Centrum Kompetencji Zawodowych branży administracyjno – usługowej Powiatu Oświęcimskiego”.\nZamawiający jest w posiadaniu dokumentacji projektowej.\n• Roboty rozbiórkowe/demontażowe m.in.:\n• Demontaż ścianki działowej pomiędzy salami;\n• Demontaż istniejącej wykładziny PVC;\n• Skucie istniejącej wylewki cementowej;\n• Skucie warstwy kleju;\n• Demontaż istniejących drzwi;\n• Montaż nadproży drzwiowych;\n• Roboty wykończeniowe m.in.:\n• Wykonanie konstrukcji stalowej pod nową posadzkę;\n• Wykonanie podestu wraz ze schodami;\n• Montaż typowej ścianki działowej rozsuwanej, akustycznej;\n• Montaż żaluzji okiennych zasuwanych elektrycznie;\n• Montaż sufitów podwieszonych kasetonowych na stelażu stalowym;\n• Montaż stolarki drzwiowej;\n• Ułożenie wykładziny PVC.\n• Wyposażenie sal w ekrany projekcyjne i tablice kredowe trójdzielne.\n• Instalacja centralnego ogrzewania m.in.:\n• Demontaż grzejników stalowych wraz z zaworami;\n• Remont odcinka instalacji centralnego ogrzewania;\n• Ponowny montaż grzejników stalowych wraz z zaworami.\n• Instalacja klimatyzacji m.in.:\n• Montaż jednostek wewnętrznych klimatyzacji;\n• Montaż jednostek zewnętrznych klimatyzacji;\n• Rozprowadzenie instalacji skroplin i wpięcie do istniejącego pionu kanalizacyjnego;\n• Rozprowadzenie instalacji chłodniczej.\n• Instalacja wentylacji mechanicznej m.in.:\n• Rozprowadzenie instalacji wentylacyjnej z blachy stalowej ocynkowanej;\n• Montaż wentylatora kanałowego wyciszonego;\n• Montaż tłumika akustycznego;\n• Wpięcie do istniejącej wentylacji mechanicznej.\n• Instalacja elektryczna m.in.:\n• Wykonanie instalacji oświetlenia podstawowego;\n• Wykonanie instalacji gniazd wtyczkowych ogólnego przeznaczenia oraz gniazd komputerowych DATA i RJ45;\n• Wykonanie instalacji nagłośnienia;\n• Wykonanie instalacji multimedialnej;\n• Montaż szaf multimedialnych.\na) dokumentacja projektowa (projekt wykonawczy),\nZ uwagi na fakt, że budynek szkoły jest obiektem funkcjonującym wszystkie roboty tzw. „głośne” czyli przekucia, rozbiórki itp. należy wykonywać w uzgodnieniu z Dyrekcją PCKTiB w Oświęcimiu.\nSzczególną uwagę należy zwrócić na zabezpieczenie i ogrodzenie terenu budowy z uwagi na fakt, że w budynku uczy się młodzież.\nOstateczna kolorystyka wykończenia (kolorystyka ścian, elementów stalowych, ślusarki i innych elementów wykończeniowych, wykładzin) zostanie ustalona z Dyrekcją PCKTiB w Oświęcimiu oraz Zamawiającym.\nJeżeli dokumentacja projektowa, przedmiary robót lub specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót wskazywałaby w odniesieniu do niektórych materiałów i urządzeń znaki towarowe lub pochodzenie zamawiający, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Pzp, dopuszcza składanie „produktów” równoważnych. Wszelkie „produkty” pochodzące od konkretnych producentów, określają minimalne parametry jakościowe i cechy użytkowe, jakim muszą odpowiadać towary, aby spełnić wymagania stawiane przez zamawiającego i stanowią wyłącznie wzorzec jakościowy przedmiotu zamówienia. Poprzez zapis dotyczący minimalnych wymagań parametrów jakościowych, zamawiający rozumie wymagania towarów zawarte w ogólnie dostępnych źródłach, katalogach, stronach internetowych producentów. Operowanie przykładowymi nazwami producenta, ma jedynie na celu doprecyzowanie poziomu oczekiwań zamawiającego w stosunku do określonego rozwiązania. Tak, więc posługiwanie się nazwami producentów /produktów/ ma wyłącznie charakter przykładowy. Zamawiający, przy opisie przedmiotu zamówienia, wskazując oznaczenie konkretnego producenta (dostawcy) lub konkretny produkt, dopuszcza jednocześnie produkty równoważne o parametrach jakościowych i cechach użytkowych, co najmniej na poziomie parametrów wskazanego produktu, uznając tym samym każdy produkt o wskazanych parametrach lub lepszych. W takiej sytuacji zamawiający wymaga złożenia stosownych dokumentów, uwiarygodniających te materiały lub urządzenia. Będą one podlegały ocenie autora dokumentacji projektowej, który sporządzi stosowną opinię. Opinia ta będzie podstawą do podjęcia decyzji o akceptacji „równoważników” lub odrzuceniu oferty z powodu ich „nierównoważności”.\nWarunki realizacji robót.\nWarunki realizacji robót określa wzór umowy stanowiący załącznik do SIWZ.\nWykonawca jest zobowiązany prowadzić roboty z uwzględnieniem uwag Przedstawiciela PCKTiB w Oświęcimiu.\nPodczas prowadzenia robót należy zapewnić bezpieczny dostęp do budynku szkoły. Prace należy prowadzić z zachowaniem przepisów BHP, odpowiednio wygrodzić, oznakować oraz zabezpieczyć obszar, na którym prowadzone są roboty.\nZamawiający dokonał zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych w dniu 19.06.2018 r. i uzyskał zaświadczenie o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia w dniu 25.06.2018 Znak: WAB.6743.388.2018.\nZgodnie z art. 29 ust. 3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, Zamawiający wymaga, aby Wykonawca lub podwykonawca(y) zatrudniali na podstawie umowy o pracę wszystkie osoby, które będą wykonywać czynności o charakterze robót fizycznych – zgodnie z dokumentacją projektową tj. prace remontowe, wykończeniowe obejmujące m.in. roboty demontażowe, montażowe stolarki drzwiowej, posadzkowe, malarskie, instalacyjne.\nSposób dokumentowania zatrudnienia osób, o których mowa w art. 29 ust. 3a Pzp, uprawnienia Zamawiającego w zakresie kontroli spełniania przez Wykonawcę wymagań, o których mowa w art. 29 ust. 3a Pzp, oraz sankcji z tytułu niespełnienia tych wymagań - zawarto we wzorze umowy\n(Zał. Nr 6 do SIWZ).


SpeakToSnooze – pogadaj sobie z budzikiem | Bukmacherskie aplikacje mobilne\nBukmacherskie aplikacje-iOS-Aplikacje na iOS-SpeakToSnooze – pogadaj sobie z budzikiem\nSpeakToSnooze – pogadaj sobie z budzikiem\nCo powiecie na aplikację, dzięki której każdego ranka będziecie mogli kłócić się z budzikiem? SpeakToSnooze to fajna propozycja dla wszystkich leniuchów, którym nie chce się ruszać zastaną jeszcze z nocy ręką. By uruchomić drzemkę, wystarczy wypowiedzieć magiczną komendę. No to co? Budzimy się nowocześnie?\nNa początek ważna informacja – na co dzień za narzędzie trzeba zapłacić prawie dwa dolary. Dzięki uprzejmości autorów w dniu dzisiejszym możecie pobrać apkę za darmo i cieszyć się jej możliwościami w pełnej wersji.\nUruchamiając budzik warto wskazać pożądaną godzinę rozpoczęcia budzenia, oraz czas wstania z łóżka. Druga opcja jest o tyle ważna, że od tej pory budzik nie reaguje na żadne komendy, przez co należy się ruszyć i najnormalniej w świecie wstać. Takie funkcje jak powtarzanie w dane dni tygodnia są chyba standardowe, więc nad nimi nie będę się rozpisywać.\nWiększą wagę przyłożę do komend. Wystarczy wypowiedzieć dwa słowa ,,alarm off”, bądź ,,snooze alarm”, by nasz wredny i wkurzajacy budzik się na chwilę przymknął. Fajną rzeczą jest to, że możemy wybrać sobie lektora. Będzie on nie tylko odpowiadał na wypowiedziane przez nas słowa, ale także budził nas o wskazanej porze.\nInterfejs aplikacji prezentuje się bardzo ładnie, przez co miło spogląda się na ekran. Zdaję sobie sprawę, że nijak to się ma do porannego wstawania, lecz nawet w ciągu dnia można sobie spojrzeć na neonową godzinę i ucieszyć oczy. Polecam narzędzie leniuchom, jak również tym, którzy mają wielkie problemy ze wstawaniem :)\nSpeakToSnooze Alarm Clock ProJason TongbaiUtilities8,99 złDownload\naplikacje aplikacje na iOS darmowe darmowe aplikacje na ios fajne aplikacje na ios ios najlepsze darmowe aplikacje na ios najlepsze płatne aplikacje na ios płatne aplikacje na ios polecamy speaktosnooze speaktosnooze aplikacja speaktosnooze budzik speaktosnooze clock speaktosnooze czy działa speaktosnooze działa speaktosnooze narzędzie speaktosnooze opienie speaktosnooze opinie speaktosnooze opis speaktosnooze pro speaktosnooze recenzja\nDot Hunter - ganiaj za kulkami


SERWISSALESZKOLENIAMenu kategorii Przedłużanie paznokciWielkość czcionki na stronieWalutaEURPLNUSDJesteś tu: StartZdobienie paznokciHologramyHolo. KoniczynkiKod produktu: HOL-KON-ROZ-36srebrnyzłotyczarnyfioletowyjasnoróżowyróżowyturkusowyżółtyHologramowe koniczynki mienią się różnymi barwami. Stosuje się je do wtapiania w żel, akryl. Można je też nakleić na paznokieć, po czym przemalować lakierem bezbarwnym. Podaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyHolo. KoniczynkiKod produktu: HOL-KON-ROZ-36kolor: różowy\ndekoracje na paznokcie:koniczynkiInne klientki kupiły również:Żel zmiękczający naskórek do pedicure medycznego, 500 ml 30,00 zł


Bilety lotnicze Tajlandia online. Tanie bilety na samolot Tajlandia / Tickets.pl\nBilety lotnicze do Tajlandia wszystkich linii lotniczych w przystępnych cenach\nBilety lotnicze / Tajlandia\nBilety lotnicze do Tajlandia\nPorównaj ceny tanich lotów, a następnie zarezerwuj bilet na samolot do punktu przeznaczenia Tajlandia bezpośrednio na Tickets.pl. Musisz tylko określić kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Następnie system zaoferuje wszystkie możliwe opcje rezerwacji biletów lotniczych do Tajlandia.\nNa stronie internetowej naszej firmy zawsze znajduje się harmonogram lotów do Tajlandia i z Tajlandia zarówno bezpośrednich lotów, jak i lotów z przesiadką. Bądź na bieżąco z nowymi technologiami - kupowanie biletów do Tajlandia online jest proste!\nIle kosztuje bilet na samolot do Tajlandia\nKoszt przelotu do Tajlandia zależy od:\nKtóre miasta są popularne w Tajlandia?\nNajpopularniejsze miasta w Tajlandia: Bangkok, Phuket, Krabi, Bo Phut, Chiang Mai.\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 1801739559


Cezary Walenciuk C# z Alan Wake\nC# z Alan Wake\nKlasa abstrakcyjna, Interfejs, Dziedziczenie, Enum : C# z Alan Wake\n13 listopada 2014 C#\nObiekty #1Część NR.1Oto mały eksperyment. Postanowiłem stworzyć serię wpisów, w których będą uczył programowania, równocześnie opowiadając historię. To nie są normalne wpisy objaśniające, jak coś działa krok po kroku. Witam więc w tej emocjonalnej wędrówce, która być może czegoś ciebie nauczy.\nKiedyś ktoś mnie zapytał, dlaczego lubię programować?\nJa odpowiedziałem, że lubię programować, ponieważ kod ma logicznych sens w przeciwieństwie do ludzi i do rzeczywistego świata. Kod mnie rozumie i o nic mnie nie pyta?\nMyślenie w ten sposób dawało wiele swobody. Wszystko jest logiczne, więc wszystko jest bezbłędne. Jeśli coś podam do systemu ,to wiem co z niego wyjdzie. Jestem perfekcyjny\nPodstawy Constructor Dependency Injection: C# z Alan Wake 2\n15 listopada 2014 C#\nInject #2Część NR.2Witam w drugim wpisie mojego eksperymentu. Tym razem będę objaśniał wstrzykiwanie zależności do konstruktora oraz omówię podstawowe użycie Castle.Windsor. Oto seria wpisów, które będą uczył programowania równocześnie opowiadając przy tym historię.\nW trakcie jazdy samochodem, w moim koszmarze objaśniłem, dlaczego klasa jest specyfikacją danego bytu. Powiedziałem także, dlaczego pola klasy muszą być prywatne. Podczas objaśniania tych funkcji potrąciłem autostopowicza.\nBędąc w szoku, aby się odstresować, wydzieliłem swoje cechy i cechy autostopowicza do klasy abstrakcyjnej, która reprezentuje kategorie osoby i wspólnych cech.