Synod Biskupów - Instrumentum laboris\nO Nowej Ewangelizacji dla przekazu Wiary chrześcijańskiej\n“Przymnóż nam wiary!” (Łk 17, 5). Tymi słowami proszą Pana Jezusa Apostołowie, widząc, że jedynie w wierze, będącej darem Boga, mogą z Nim nawiązać osobistą relację i sprostać powołaniu uczniów. Prośba ta wynikała z doświadczenia własnych ograniczeń. Nie czuli się dość silni, by przebaczyć bratu. Wiara jest niezbędna również do tego, by urzeczywistniać znaki obecności Królestwa Bożego w świecie. Jezus posłużył się uschniętym od korzeni drzewem figowym, by dodać otuchy swym uczniom: “Miejcie wiarę w Boga! Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: ‘Podnieś się i rzuć się w morze!’, a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie. Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie” (Mk 11, 22-24). Również Ewangelista Mateusz podkreśla znaczenie wiary w urzeczywistnianiu wielkich dzieł. “Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę, a nie zwątpicie, to nie tylko z figowym drzewem to uczynicie, ale nawet jeśli powiecie tej górze: ‘Podnieś się i rzuć się w morze!’, stanie się” (Mt 21, 21). Pan Jezus wypomina niekiedy “Dwunastu” ich słabą wiarę. Na pytanie, dlaczego nie zdołali wypędzić złego ducha, Nauczyciel odpowiada: “Z powodu małej wiary waszej” (Mt 17, 20). Nad Jeziorem Tyberiadzkim, Jezus zanim uciszył burzę, pyta się uczniów: “Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary” (Mt 8, 26). Uczniowie muszą powierzyć się Bogu i Opatrzności, nie lękać się o dobra materialne. “Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary?” (Mt 6, 30; cf. Łk 12, 28).\nPodobnie zachowuje się również przed rozmnożeniem chlebów. Kiedy uczniowie zdają sobie sprawę, że zapomnieli zabrać ze sobą na drugi brzeg chleba, Pan Jezus mówi do nich: “Ludzie małej wiary, czemu zastanawiacie się nad tym, że nie wzięliście chleba? Czy jeszcze nie rozumiecie i nie pamiętacie owych pięciu chlebów na pięć tysięcy, i ile zebraliście koszów?” (Mt 16, 8-9).\nW osobie Piotra możemy rozpoznać postawę wielu wiernych czy całych wspólnot chrześcijańskich, zwłaszcza w krajach od dawna zewangelizowanych. W różnych Kościołach partykularnych dochodzi bowiem tego, że wierni z powodu słabej wiary odchodzą od życia sakramentalnego i praktyk chrześcijańskich, a niektórych można by wręcz uznać za niewierzących (cf. Mt 17, 17; 13, 58). Jednocześnie niemało Kościołów doświadcza też, że po pierwszym entuzjazmie przychodzi znużenie i lęk w obliczu dość złożonych sytuacji współczesnego świata. Jak Piotr obawiają się wrogiej atmosfery, różnego rodzaju pokus, wyzwań ponad ludzkie siły. Tak jednak dla Piotra, jak i dla wiernych, indywidualnie czy jako członków wspólnoty Kościoła, wybawienie przychodzi jedynie od Pana Jezusa. Jedynie On może podać dłoń i poprowadzić na bezpieczne miejsce w drodze wiary.\nTe krótkie refleksje o wierze w Ewangeliach pomagają nam zilustrować temat XIII Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów: “Nowa ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej”. Znaczenie wiary w tym kontekście zostało dodatkowo podkreślone przez decyzję Ojca Świętego Benedykta XVI o ogłoszeniu Roku Wiary, który rozpocznie się 11 października 2012 r., dla upamiętnienia 50. rocznicy otwarcia Soboru Powszechnego Watykańskiego II i 20. rocznicy opublikowania Katechizmu Kościoła Katolickiego.\nWszystko to będzie miało miejsce w trakcie obrad Zgromadzenia Synodalnego. Po raz kolejny sprawdzają się słowa, które Pan Jezus powiedział do apostoła Piotra, skały, na której Pan zechciał wybudować swój Kościół (cf. Mt 16, 19): “Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci” (Łk 22, 32). Po raz kolejny otworzą się przed wszystkimi “podwoje wiary” (Dz 14, 27).\n Nikola ETEROVIĆ\n1. Tematem przyszłego Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, które odbędzie się od 7 do 28 października 2012 r., będzie “nowa ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej”, jak to ogłosił Papież Benedykt XVI, zamykając obrady Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu. Aby ułatwić przygotowania do tego wydarzenia, sporządzono Lineamenta. Na te właśnie Lineamenta oraz dołączony do nich kwestionariusz odpowiedziały Konferencje Episkopatów, Synody Biskupów Katolickich Kościołów Wschodnich sui iuris, dykasterie Kurii Rzymskiej oraz Unia Przełożonych Generalnych.\nSwoje spostrzeżenia nadesłali również poszczególni biskupi, kapłani, członkowie instytutów życia konsekrowanego, świeccy, stowarzyszenia i ruchy kościelne. Wielkie zaangażowanie w proces przygotowawczy potwierdza, jak bardzo temat wybrany przez Ojca Świętego leży na sercu współczesnym chrześcijanom i Kościołowi. Wszystkie nadesłane opinie i refleksje zostały zebrane i ujęte w sposób syntetyczny w tym oto Instrumentum laboris.\n12. Idąc za wskazaniami Soboru, Papież Paweł VI dalekowzrocznie zauważał, że należy pilnie i z całą mocą wznowić działalność ewangelizacyjną, biorąc pod uwagę dechrystianizację wielu osób, które choć przyjęły chrzest nie żyją po chrześcijańsku, a także fakt, że prości ludzie, choć są w jakiejś mierze wierzący, słabo znają podstawy tejże wiary. Wskazywał też, że coraz więcej osób odczuwa potrzebę poznania Jezusa Chrystusa w innym świetle, inaczej niż w nauczaniu, które otrzymali w dzieciństwie. A wierny nauce Soboru, dodawał, że ewangelizacyjna działalność Kościoła “musi szukać nieustannie odpowiednich środków i języka, aby głosić oraz przypominać objawienie Boga i wiarę w Jezusa Chrystusa”\n13. Dla Papieża Jana Pawła II zadanie to stało się jednym z głównych punktów jego obszernego nauczania i zostało ujęte konkretnie w postaci nowej ewangelizacji, którą systematycznie wyjaśniał w licznych wystąpieniach jako zadanie stojące przed współczesnym Kościołem, zwłaszcza w regionach, które dawno przyjęły chrześcijaństwo. Program ten dotyczy głównie postawy Kościoła na zewnątrz, ale zakłada przede wszystkim stałą odnowę od wewnątrz, stałe przechodzenie, by tak powiedzieć, od ewangelizowanego do ewangelizującego. Wystarczy przypomnieć niektóre jego słowa: “Całe kraje i narody, w których niegdyś religia i życie chrześcijańskie kwitły i dały początek wspólnocie wiary żywej i dynamicznej, dzisiaj wystawione są na ciężką próbę, a niekiedy podlegają procesowi radykalnych przemian wskutek szerzenia się zobojętnienia, sekularyzmu i ateizmu. Chodzi tu przede wszystkim o kraje i narody należące do tak zwanego Pierwszego Świata, w których dobrobyt materialny i konsumizm, aczkolwiek przemieszane z sytuacjami zastraszającej nędzy i ubóstwa, sprzyjają i hołdują zasadzie: ‘żyć tak, jak gdyby Bóg nie istniał’. [...] W innych regionach i narodach chrześcijańskie tradycje pobożności i religijności ludowej pozostały żywe. Dziś jednak owemu moralnemu i duchowemu dziedzictwu grozi roztrwonienie pod wpływem wielorakich procesów, wśród których na pierwszy plan wysuwa się proces sekularyzacji i rozwój sekt. Jedynie nowa ewangelizacja może zapewnić rozkwit czystej i głębokiej wiary, zdolnej nadać tym tradycjom siłę prowadzącą do autentycznej wolności. Oczywiście wszędzie istnieje pilna potrzeba odtworzenia chrześcijańskiej tkanki społeczności ludzkiej. Jednak warunkiem tego jest odtworzenie chrześcijańskiej tkanki samych wspólnot kościelnych w tych krajach i narodach”\n14. Sobór Watykański II oraz nowa ewangelizacja to tematy, które często pojawiają się w nauczaniu Benedykta XVI. W swym przemówieniu bożonarodzeniowym do Kurii Rzymskiej w 2005 r. – co zbiegło się również z 40-tą rocznicą zakończenia Soboru – podkreślił on w obliczu “hermeneutyki nieciągłości i zerwania” potrzebę “‘hermeneutyki reformy’, odnowy w ciągłości jednego podmiotu Kościoła, który dał nam Pan; jest to podmiot, który wzrasta w czasie i się rozwija, pozostając jednak zawsze sobą, jedynym podmiotem Ludu Bożego w drodze”. Ogłaszając Rok Wiary, Ojciec Święty wyraził życzenie, aby wydarzenie to “mogło być dobrą okazją do zrozumienia, że teksty, które otrzymaliśmy jako dziedzictwo po Ojcach soborowych, jak powiedział bł. Jan Paweł II, ‘nie straciły swej wartości i blasku’”. I dodawał: “Ja również pragnę powtórzyć z mocą to, co powiedziałem o Soborze kilka miesięcy po mym wyborze na Następcę Piotra: ‘jeśli odczytujemy go i przyjmujemy, kierując się prawidłową hermeneutyką, może on być i stawać się coraz bardziej wielką mocą dla wciąż tak bardzo potrzebnej odnowy Kościoła’”. Dlatego też, jak podkreślono w niektórych odpowiedziach na Lineamenta, powyższe wskazania Benedykta XVI, współbrzmiące z nauczaniem jego poprzedników, są niezawodnym przewodnikiem pozwalającym podjąć temat przekazu wiary w nowej ewangelizacji, w Kościele wrażliwym na wyzwania współczesnego świata, lecz zarazem silnie zakorzenionego w swej żywej tradycji, do której należy Sobór Watykański II.\n17. Pierwszy rozdział zostanie zatem poświęcony ponownemu odkryciu istoty nowej ewangelizacji, czyli doświadczenia wiary chrześcijańskiej: spotkaniu z Jezusem Chrystusem, Ewangelią Boga Ojca dla człowieka, która nas przemienia, gromadzi i wprowadza nas, dzięki darowi Ducha, w nowe życie, którego doświadczamy już teraz, właśnie w owym byciu zgromadzonymi w Kościele; i to właśnie to doświadczenie skłania nas do wyjścia z radością na drogi świata, w oczekiwaniu na urzeczywistnienie Królestwa Bożego, i bycia radosnymi świadkami i głosicielami otrzymanego daru. W kolejnym, drugim rozdziale, odjęta została refleksja nad rozeznaniem skoncentrowanym na przemianach, które dotyczą naszego sposobu życia wiarą, co ma też wpływ na nasze chrześcijańskie wspólnoty. Przeanalizowano też powody, dla których szerzy się idea nowej ewangelizacji, oraz w jaki sposób poszczególne Kościoły lokalne podejmują to pojęcie. W trzecim rozdziale podjęta została analiza podstawowych miejsc, narzędzi, podmiotów i czynności, dzięki którym przekazuje się wiarę chrześcijańską, takich jak: liturgia, katechizacja, działalność charytatywna; pamiętając, że przekazywana wiara, musi być wyznawana, sprawowana, przeżywana i przemodlona. Zgodnie z tym, w czwartym i ostatnim rozdziale podjęto w końcu debatę nad sektorami działalności duszpasterskiej, które w sposób szczególny mają na celu głoszenie Ewangelii i przekaz wiary. Chodzi tu o sektory klasyczne, ale rozważymy też nowe, które pojawiły się w odpowiedzi na bodźce i przynaglenia, które pod wpływem refleksji nad nową ewangelizacją rodzą się we wspólnotach chrześcijańskich i dotyczą ich sposobu przeżywania wiary.\n21. “Sam Jezus, Boża Ewangelia, był całkiem pierwszym i największym ewangelizatorem”. Przedstawił się jako ten, który został posłany głosić wypełnienie się Bożej Ewangelii, przepowiedzianej w dziejach Izraela, przede wszystkim przez proroków i w Świętych Pismach. Ewangelista Marek rozpoczyna swoje opowiadanie, łącząc “początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie” (Mk 1, 1) z odniesieniem do Pisma Świętego: “Jak jest napisane u proroka Izajasza” (Mk 1, 2). W Ewangelii św. Łukasza sam Jezus przedstawia się, w synagodze w Nazarecie, jako odczytujący Pisma, zdolny wypełnić je samą swoją obecnością: “Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (Łk 4, 21). Ewangelia według św. Mateusza stworzyła cały system spełniających się cytatów, mający skłonić do refleksji nad najgłębszą tożsamością Jezusa na podstawie tego, co zostało powiedziane przez proroków (cf. Mt 1, 22; 2, 15. 17. 23; 4, 14; 8, 17; 12, 17; 13, 35; 21, 4). W chwili aresztowania sam Jezus tak to wszystko ujmuje: “stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków” (Mt 26, 56). W Ewangelii według św. Jana sami uczniowie potwierdzają ten związek; po pierwszym spotkaniu Filip stwierdza: “Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy” (J 1, 5). W czasie swej posługi sam Jezus wielokrotnie powołuje się na swą relację ze Świętymi Pismami i świadectwo, które one dają: “Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo” (J 5, 39); “Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie bowiem on pisał” (J 5, 46).\n23. Dla Jezusa celem ewangelizacji staje się wprowadzenie ludzi w Jego wewnętrzną relację z Ojcem i Duchem. Taki jest ostateczny sens Jego nauczania i cudów: głoszenie zbawienia, które choć przejawia się w konkretnych aktach uzdrowienia, nie może być łączone z wolą przekształceń społecznych czy kulturowych, lecz jest danym każdemu człowiekowi głębokim doświadczeniem bycia kochanym przez Boga oraz poznania Go w obliczu kochającego i współczującego Ojca (cf. Łk 15). Objawienie zawarte w Jego słowach i czynach jest związane ze słowami proroków. Emblematyczne jest pod tym względem opowiadanie o znakach, które Jezus czyni w obecności wysłanników Jana Chrzciciela. Chodzi tu o znaki objawiające tożsamość Jezusa, ponieważ są one ściśle związane z wielkimi przepowiedniami proroków. Ewangelista Łukasz pisze: “W tym właśnie czasie wielu uzdrowił z chorób, dolegliwości i uwolnił od złych duchów; oraz wielu niewidomych obdarzył wzrokiem. Odpowiedział im więc: ‘Idźcie i donieście Janowi, coście widzieli i słyszeli: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię’” (Łk 7, 21-22). Słowa Jezusa ukazują pełny sens Jego gestów jako znaków, które zostały dokonane w odniesieniu do niezliczonych12 proroctw biblijnych (cf. w szczególności Iz 29, 18; 35, 5. 6; 42, 18; 26,19; 61, 1).\nSam sposób, w jaki Jezus traktuje ludzi, należy postrzegać jako istotny element Jego ewangelizacyjnej metody. Potrafił On przyjąć wszystkich, nikogo nie dyskryminując ani nie wyłączając: przede wszystkim ubogich, następnie bogatych, jak Zacheusz i Józef z Arymatei, obcokrajowców, jak centurion i Syrofenicjanka; ludzi sprawiedliwych, jak Natanael; prostytutki i publicznych grzeszników, z którymi zasiadał nawet do stołu. Jezus potrafił dotrzeć do głębi człowieka i zrodzić go dla wiary w Boga, który pierwszy umiłował (cf. 1 J 4, 10. 19), którego miłość zawsze nas uprzedza i nie zależy od naszych zasług, ponieważ jest samym Jego bytem: “Bóg jest miłością” (1 J 4, 8.16). Staje się On tym samym przykładem dla Kościoła ewangelizującego, pokazując mu istotę wiary chrześcijańskiej: wierzyć w miłość poprzez oblicze i głos tejże miłości, czyli przez Jezusa Chrystusa.\n32. Niektóre odpowiedzi z przekonaniem przytaczały moc tych wzorców świętości, wspominając zarazem o trudnościach w ich uaktualnieniu i przekazie tych oświadczeń. Niekiedy odnosi się wrażenie, że te dzieła naszej historii nie tylko należą do przeszłości, ale są niemal jej więźniami, nie są w stanie przekazać ewangelicznego charakteru ich świadectwa naszym czasom. Od obrad synodalnych oczekuje się zatem rozważenia tych trudności, zastanowienia się nad głębokimi przyczynami ograniczeń różnych instytucji kościelnych w ukazywaniu wiarygodności własnych działań i własnego świadectwa, w zabieraniu głosu i w przekonywaniu do wysłuchania tego, co się mówi jako głosiciel Bożej Ewangelii.\n35. Misja Apostołów i jej kontynuacja w misji starożytnego Kościoła pozostają podstawowym wzorem ewangelizacji na wszystkie czasy: misja często naznaczona męczeństwem, jak pokazuje początek dziejów chrześcijaństwa, lecz także dzieje wieku, który właśnie dobiegł końca, historia naszych czasów. To właśnie męczeństwo uwiarygodnia świadków, którzy nie szukają władzy czy zysku, lecz oddają swoje życie za Chrystusa. Pokazują oni światu bezbronną i bezgraniczną moc miłości do ludzi, którą otrzymuje ten, kto idzie za Chrystusem aż po całkowity dar ze swego życia, jak to zapowiedział sam Jezus: “Jeśli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować” (J 15, 20). Jednakże nie brak też niestety fałszywych przekonań, które ograniczają wymóg głoszenia Dobrej Nowiny. Dostrzegamy dziś bowiem “narastające zamieszanie, [które] powoduje, że wielu ludzi nie słucha i nie wypełnia misyjnego polecenia Pana (por. Mt 28, 19). Często uważa się, że wszelkie próby przekonywania innych w sprawach religijnych są ograniczaniem wolności. Uprawnione byłoby jedynie prezentowanie własnych poglądów i zachęcanie innych, aby postępowali w zgodzie z własnym sumieniem, bez zabiegania o ich nawrócenie do Chrystusa i na wiarę katolicką: twierdzi się, że wystarczy pomagać ludziom, aby byli bardziej ludźmi lub wierniejsi własnej religii, że wystarczy budować wspólnoty zdolne zabiegać o sprawiedliwość, wolność, pokój i solidarność. Niektórzy utrzymują ponadto, że nie należy głosić Chrystusa tym, którzy Go nie znają, ani też nakłaniać ich do przystąpienia do Kościoła, ponieważ można rzekomo zostać zbawionym nawet nie znając Chrystusa i nie należąc formalnie do Kościoła”.\n37. Jako ewangelizator Kościół przeżywa tę swą misję rozpoczynając od ewangelizacji samego siebie. “Jako wspólnota wierzących, jako wspólnota nadziei wyrażanej życiem i dzielonej z innymi oraz wspólnota braterskiej miłości, musi ciągle słuchać tego, w co wierzy, i motywów swej nadziei, i nowego przykazania miłości. Jako Lud Boży, który żyje wśród świata i często jest kuszony przez jego bożki, ustawicznie musi przyjmować wieść o ‘wielkich sprawach Bożych’, dzięki którym nawrócił się do Pana, żeby znowu być przezeń wzywanym i zgromadzonym w jedno. Mówiąc krócej, Kościół zawsze winien być ewangelizowany, żeby mógł zachować swą świeżość, żarliwość i moc w głoszeniu Ewangelii”. Sobór Watykański II zdecydowanie zajął się tym tematem Kościoła, który się ewangelizuje poprzez stałe nawracanie i odnowę, aby ewangelizować świat w sposób wiarygodny.\nDobrzmiewają jeszcze wciąż aktualne słowa Papieża Pawła VI, który potwierdzając priorytetowy charakter ewangelizacji, przypominał wszystkim wiernym: “Nie będzie bez pożytku, jeśli poszczególni wierni i poszczególni głosiciele Ewangelii rozważą na modlitwie to zdanie:\nLudzie, choćbyśmy nie głosili im Ewangelii, będą mogli zbawić się na innych drogach, dzięki miłosierdziu Bożemu, ale czy my sami możemy się zbawić, jeśli zaniechamy jej głoszenia z powodu gnuśności, lęku, ‘wstydzenia się Ewangelii’ – jak pisał św. Paweł – lub kierowania się fałszywymi poglądami?”. Nie dając gotowej odpowiedzi, Paweł VI zasugerował raczej, by to pytanie stało się konkretnym przedmiotem refleksji synodalnej.\n“Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15)\n42. Sobór Watykański II przypomina, że “grupy, wśród których obecny jest Kościół, z rozmaitych przyczyn nierzadko zmieniają się całkowicie, tak że mogą pojawić się zupełnie nowe okoliczności”.\nDalekowzrocznie Ojcowie Soborowi widzieli perspektywę przemian kulturowych, o których dziś łatwo możemy się przekonać. Właśnie ta zmiana sytuacji, która stworzyła nieoczekiwane okoliczności dla wierzących, wymaga szczególnej uwagi w głoszeniu Ewangelii, aby uzasadnić naszą wiarę w sytuacji, którą w porównaniu do przeszłości pod wieloma względami można uznać za nową i krytyczną.\n83. Dając te precyzyjne i bogate w nadzieję wskazania, odpowiedzi na Lineamenta pokazują, że obrano drogę powolnego, lecz skutecznego dzieła rewizji sposobu bycia Kościołem pośród ludzi, który unika pułapki sekciarstwa i “religii oficjalnej”, a także pozwala zachować postać Kościoła misyjnego. Innymi słowy, Kościół potrzebuje, by w wielości swych postaci, nie zatracić oblicza Kościoła «domowego, ludowego». Nawet kiedy jest mniejszością czy podlega dyskryminacji, Kościół nie może zatracić swej umiejętności udziału w codziennym życiu człowieka, by z tego miejsca głosić ożywcze przesłanie Ewangelii. Jak mówił Papież Jan Paweł II, «nowa ewangelizacja» oznacza odbudowę chrześcijańskiej tkanki społeczeństwa, poprzez odrodzenie tkanki samych wspólnot chrześcijańskich; oznacza to pomagać Kościołowi, by nadal był obecny «pośród swych synów i córek» , aby animować ich życie i prowadzić do Królestwa, które przychodzi.\n84. Na osobną refleksję zasługuje kwestia braku księży: wszystkie odpowiedzi uskarżają się na niewystarczającą liczbę duchownych, którzy w konsekwencji nie są w stanie podjąć się z optymizmem i skutecznie owej transformacji sposobu bycia Kościołem. W niektórych odpowiedziach dokonano szczegółowej analizy tego problemu, postrzegając ten kryzys przez analogię do kryzysu małżeństwa i rodzin chrześcijańskich. W wielu odpowiedziach potwierdza się potrzebę wypracowania pomysłu na lokalną organizację Kościoła, która będzie coraz bardziej zintegrowana wokół postaci prezbiterów, lokalnych podmiotów animujących wspólnotę. Liczne odpowiedzi wiążą wielkie nadzieje z debatą synodalną na związane z tym tematy, oczekując wyjaśnień i perspektyw na przyszłość. Niemal wszystkie odpowiedzi zawierają w końcu zachętę do zainicjowania w całym Kościele prężnego duszpasterstwa powołaniowego, które bierze początek w modlitwie, wzywa do odpowiedzialności wszystkich kapłanów i osoby konsekrowane, zachęcając ich do stylu życia, który potrafiłby dać świadectwo o zafascynowaniu otrzymanym powołaniem i określić takie jego formy, które przemawiałyby do młodych. Dotyczy to również powołań do życia konsekrowanego, zwłaszcza żeńskich. Niektóre odpowiedzi podkreśliły również rolę odpowiedniej formacji w seminariach i nowicjatach, a także w ośrodkach akademickich, z myślą o nowej ewangelizacji.\n85. Zwołanie Zgromadzenia synodalnego, a zaraz po tym utworzenie Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, to kolejny etap w uściślaniu znaczenia tego pojęcia. Zwracając się do tej Papieskiej Rady, Papież Benedykt XVI w ten sposób uściśla ów termin “nowa ewangelizacja”: “Podzielam troskę moich czcigodnych poprzedników i uważam, że należy udzielić właściwych odpowiedzi, aby cały Kościół, odradzając się w mocy Ducha Świętego, zwrócił się do współczesnego świata z nowym zapałem misyjnym, by krzewić nową ewangelizację. Dotyczy ona przede wszystkim dawno założonych Kościołów [...] Nietrudno zauważyć, że na terytoriach tradycyjnie chrześcijańskich wszystkim Kościołom potrzebny jest odnowiony zapał misyjny, wyrażający nowe, ofiarne otwarcie na dar łaski”. W międzyczasie, powołując się na Redemptoris misio, znaczenie pojęcia nowa ewangelizacja sprecyzowała również Kongregacja Nauki Wiary, tak je definiując: “W ścisłym sensie mówimy o missio ad gentes – skierowanej do tych, którzy nie znają Chrystusa. W szerokim znaczeniu nazywa się ‘ewangelizacją’ normalną pracę duszpasterską, oraz mówi się o ‘nowej ewangelizacji’, skierowanej do tych, którzy zaniechali praktyk chrześcijańskich”. Definicja ta została następnie zacytowana w Posynodalnej Adhortacji apostolskiej Africae munus.\n87. Definicja taka ma jednak charakter bardziej przykładowy niż wyłączny. Traktuje Zachód bardziej jako przykład niż jako jedyny cel wszelkiej nowej ewangelizacji. Ma nam pomóc zrozumieć głęboki cel nowej ewangelizacji, który nie może się redukować do zwykłego uaktualnienia niektórych praktyk duszpasterskich, lecz przeciwnie wymaga poważnego i dogłębnego zrozumienia przyczyn, które sprawiły, że chrześcijański Zachód znalazł się w takiej sytuacji. Jednakże pilna potrzeba nowej ewangelizacji nie może zostać zredukowana do tych sytuacji. Jak stwierdził Papież Benedykt XVI, zwracając się do Kościoła afrykańskiego “również w Afryce, sytuacje, które wymagają nowej prezentacji Ewangelii, ‘nowej w swym zapale, w metodach i w sposobie wyrazu’ nie należą do rzadkości. […] Nowa ewangelizacja jest pilnym zadaniem chrześcijan w Afryce, ponieważ również oni muszą odrodzić w sobie entuzjazm z przynależności do Kościoła. Kierując się natchnieniem Ducha zmartwychwstałego Pana, mają oni żyć, w wymiarze osobistym, rodzinnym i społecznym, Dobrą Nowiną i głosić ją z nowym zapałem bliskim i dalekim, korzystając w jej szerzeniu z nowych metod, które Opatrzność Boża daje nam do dyspozycji”. Słowa te można też zastosować, stosownie oczywiście do konkretnej sytuacji, do chrześcijan w Ameryce, Azji, Europie i Oceanii, na kontynentach, gdzie Kościół od dawna jest zaangażowany w szerzenie nowej ewangelizacji.\n“Trwali oni w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. […] Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia” (Dz 2, 42. 46-47)\n92. Takie zadanie zwiastowania i głoszenia nie jest zarezerwowane wyłącznie dla niewielu wybranych. Jest to dar udzielony każdemu człowiekowi, który odpowiada na wiarę. Przekaz wiary nie jest działaniem zarezerwowanym dla jakiejś odpowiednio wydelegowanej jednostki. Jest to zadanie każdego chrześcijanina i całego Kościoła, który w tym działaniu stale odkrywa na nowo własną tożsamość ludu zgromadzonego przez powołującego go Ducha, aby żyć obecnością Chrystusa wśród nas i odkrywać w ten sposób prawdziwe oblicze Boga, który jest nam Ojcem. Ta podstawowa działalność Kościoła, jakim jest przekaz wiary, skłania wspólnoty chrześcijańskie do jasnego wyodrębnienia podstawowych dzieł w życiu wiarą: miłość, świadectwo, głoszenie, celebrowanie, słuchanie, dzielenie się. Trzeba pojmować ewangelizację jako proces, poprzez który Kościół, inspirowany przez Ducha, głosi i szerzy Ewangelię w całym świecie; pobudzony miłością przenika i przemienia cały prządek doczesny, otwierając się na kultury i przemieniając je. Głosi otwarcie Ewangelię, wzywając do nawrócenia. Poprzez katechezy i sakramenty inicjacji towarzyszy tym, którzy nawracają się do Jezusa Chrystusa bądź postanawiają na nowo pójść za Nim, wcielając jednych i przyprowadzając z powrotem drugich do wspólnoty chrześcijańskiej. Ożywia nieustannie w wiernych dar wspólnoty poprzez naukę wiary, sakramenty i praktykowanie miłości. Pobudza nieustannie do misji, wzywając wszystkich uczniów Chrystusa do głoszenia Ewangelii, słowami i czynem, w całym świecie. W dziele rozeznania, niezbędnego w nowej ewangelizacji, Kościół odkrywa, że w wielu wspólnotach przekaz wiary potrzebuje odrodzenia.\nDwa poprzednie Zgromadzenia Zwyczajne, których tematem były Eucharystia i Słowo Boże w życiu Kościoła, były przeżywane jako cenna pomoc w dalszym, owocnym przyjmowaniu i rozwoju reformy liturgicznej zainicjowanej przez Sobór Watykański II. Przypomniały one o centralnej roli tajemnicy Eucharystii i Słowa Bożego w życiu Kościoła. W tym kontekście liczne odpowiedzi wspominają o znaczeniu lectio divina. Lectio divina (osobista i wspólnotowa) jawi się w sposób naturalny jako miejsce ewangelizacji: jest ona modlitwą, która pozostawia dużo miejsca na słuchanie Słowa Bożego, zwracając życie wiary i modlitwy do jego niewyczerpanego źródła, Boga, który przemawia, wzywa, zapytuje, ukierunkowuje, oświeca, osądza. Jeśli wiara “rodzi się z tego, co się słyszy” (Rz 10, 17), słuchanie Słowa Bożego jest dla poszczególnego wierzącego i dla Kościoła jako całości wartościowym, a zarazem prostym środkiem ewangelizacji i odnowy w łasce Bożej.\n98. W każdym razie odpowiedzi dają świadectwo o istnieniu wspólnot chrześcijańskich, którym udało się odkryć głęboką wartość liturgii, będącej zarazem kultem Bożym, głoszeniem Ewangelii i czynną miłością. W wielu odpowiedziach uwaga koncentruje się przede wszystkim na sakramencie pojednania, który niemal zniknął z życia tak wielu chrześcijan. Wiele odpowiedzi bardzo pozytywnie oceniło sprawowanie tego sakramentu przy okazji nadzwyczajnych wydarzeń: Światowych Dni Młodzieży, pielgrzymek do sanktuariów, nawet jeśli gesty te nie są w stanie wywrzeć pozytywnego wpływu na praktykę sakramentalnego pojednania.\n104. Proces sekularyzacji kultury ukazał także, że różnorodność metod katechezy jest świadectwem żywotności, ale nie zawsze przyczyniło się to do osiągnięcia pełnej dojrzałości w przekazywaniu wiary. Obrady synodalne muszą zatem kontynuować zadanie, którego podjął się Synod o katechezie: urzeczywistniać dzisiaj przekaz wiary, który będzie się kierował podstawowym prawem katechezy, a mianowicie podwójną wiernością, Bogu i człowiekowi, w tej samej postawie miłości.\nSynod powinien się zastanowić nad tym, jak prowadzić katechezę, która byłaby integralna, organiczna, która przekazywałaby w sposób nienaruszony istotę wiary, a zarazem była w stanie przemówić do współczesnych ludzi, w ramach ich kultur, wsłuchując się w ich pytania, ożywiając w nich poszukiwanie prawdy, dobra, piękna.\n114. Jako o darze, który trzeba przyjąć z wdzięcznością, odpowiedzi wspominają o życiu konsekrowanym. Uznaje się znaczenie, ze względu na przekaz wiary i głoszenie Ewangelii, wielkich zakonów i tak wielu form życia konsekrowanego, w szczególności zakonów żebraczych, instytutów apostolskich i instytutów świeckich, z ich profetycznymi i ewangelizacyjnymi charyzmatami, również w trudnych dla nich chwilach i kiedy dokonują rewizji własnego stylu życia. Ta ich obecność, choć ukryta, jest postrzegana jednak oczami wiary jako źródło wielu owoców duchowych, z korzyścią dla misyjnego zadania Kościoła, które musi on wypełniać również dzisiaj. Wiele Kościołów lokalnych uznaje znaczenie tego profetycznego świadectwa Ewangelii, źródła tak wielu energii dla życia wiarą wspólnot chrześcijańskich i tak wielu ochrzczonych. W wielu odpowiedziach wyraża się życzenie, aby życie konsekrowane wnosiło istotny wkład w nową ewangelizację, w szczególności na polu edukacji, służby zdrowia, pracy duszpasterskiej, przede wszystkim względem ubogich i osób najbardziej potrzebujących pomocy duchowej i materialnej.\n116. To jasne odniesienie do zagadnienia charyzmatów, postrzeganych jako ważne zaplecze nowej ewangelizacji, wymaga, by w refleksji synodalnej głęboko rozważono tę problematykę, nie ograniczając się jedynie do potwierdzenia faktu, iż takie zaplecze rzeczywiście istnieje, ale podejmując problem integracji ich działań w życiu Kościoła misyjnego. Stąd prośba, by Zgromadzenie synodalne podjęło się refleksji nad tematem relacji między charyzmatem i instytucją, między darami charyzmatycznymi i darami hierarchicznymi w konkretnym życiu diecezji, w ich misyjnych dążeniach. W ten sposób można by usunąć przeszkody, które zostały napiętnowane w niektórych odpowiedziach i które nie pozwalają na pełną integrację charyzmatów w służbie nowej ewangelizacji. Można by rozważyć temat “współistotności” – jak sugerują niektóre odpowiedzi – owych darów Ducha w życiu i misji Kościoła, w perspektywie nowej ewangelizacji.\nRefleksja taka mogłaby być podstawą dla skuteczniejszych środków duszpasterskich, które lepiej potrafiłyby docenić zaplecze charyzmatyczne.\n124. Umocnieni wiarą, patrzymy z nadzieją na nasze zaangażowanie w świecie, w oczekiwaniu na “nowe niebo i nową ziemię, w których będzie mieszkała sprawiedliwość” (2 P 3, 13). Samo zaangażowanie ewangelizacyjne wymaga od nas, jak mówił Paweł VI, by “mocą Ewangelii dosięgnąć i jakby przewracać kryteria oceny, hierarchię dóbr, postawy i nawyki myślowe, bodźce postępowania i modele życiowe rodzaju ludzkiego, które stoją w sprzeczności ze słowem Bożym i planem zbawczym”.\nLiczne odpowiedzi proszą, by skłaniać wszystkich ochrzczonych do przeżywania z większym poświęceniem konkretnego zadania ewangelizacji również poprzez Katolicką Naukę Społeczną, przeżywając własną wiarę w świecie w poszukiwaniu prawdziwego dobra wszystkich, w poszanowaniu i promowaniu godności każdego człowieka, aż do bezpośredniego udziału – zwłaszcza w wypadku wiernych świeckich – w działalności społecznej i polityce. Miłość jest językiem, który w nowej ewangelizacji bardziej niż w słowach wyraża się w dziełach braterstwa, bliskości i pomocy tym, którzy są w duchowej i materialnej potrzebie.\n125. Kolejnym owocem Kościoła, który daje się przemienić Ewangelią Chrystusa, Jego obecnością, jest nowe zaangażowanie ekumeniczne. Jak przypomina Sobór Watykański II, podziały między chrześcijanami są antyświadectwem: “Ten podział otwarcie sprzeciwia się woli Chrystusa i jest zgorszeniem dla świata, a nadto przynosi szkodę najświętszej sprawie głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu”.\nPrzezwyciężenie podziałów jest nieodzownym warunkiem pełnej wiarygodności naśladowania Chrystusa. To, co łączy chrześcijan, jest mocniejsze niż to, co ich dzieli. Musimy zatem pobudzać się nawzajem w dążeniu do wiernego dawania świadectwa Ewangelii, ucząc się wzrastać w jedności. W tym sensie, jak podkreślają liczne Kościoły partykularne, sprawa ekumenizmu jest z pewnością jednym z owoców, których należy oczekiwać po nowej ewangelizacji, ponieważ obie te czynności mają wspierać jedność w widzialnym ciele Kościoła, dla zbawienia wszystkich.\n127. Sprawdzianem takiej postawy jest na pewno dialog międzyreligijny, którego warunkiem nie może być rezygnacja z kwestii prawdy, która należy do natury doświadczenia religijnego: poszukiwanie Boga jest aktem, który w sposób najwyższy określa wolność człowieka. Poszukiwanie to jest naprawdę wolne, kiedy jest otwarte na prawdę, która nie narzuca się przemocą, lecz mocą przyciągania samej prawdy.\nJak stwierdza Sobór Watykański II, “prawdy należy szukać w sposób odpowiadający godności osoby ludzkiej i jej społecznej naturze, mianowicie przez wolne dociekania, przez nauczanie i wychowywanie, wymianę myśli i dialog, przez co jedni drugim przedkładają prawdę, którą znaleźli albo sądzą, że znaleźli, by pomagać sobie nawzajem w jej zgłębianiu. Do poznania prawdy należy jednak mocno przylgnąć przez decyzję osobistą”. Oczekuje się, że Synod ponownie rozważy kwestię nowej ewangelizacji, przekazu wiary w świetle zasady ukazanej przez dwumian prawda-wolność.\n128. Do tej logiki rozpoznawania owoców należy też w końcu odwaga napiętnowania niewierności i skandali, które pojawiają się we wspólnotach chrześcijańskich jako znak i konsekwencja osłabienia dążeń na tym polu głoszenia. Trzeba uznać winy, a przy tym dalej świadczyć o Jezusie Chrystusie i stałej potrzebie bycia zbawionym. Jak nas naucza św. Paweł, możemy patrzeć na nasze słabości, ponieważ w ten sposób rozpoznajemy moc Chrystusa, który nas zabawia (cf. 2 Kor 12, 9; Rz 7,14 n.). Praktyka pokuty jako element nawrócenia prowadzi do oczyszczenia i naprawienia konsekwencji błędów, w ufności, że nadzieja, która została nam dana “zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5, 5). Postawy te są owocem przekazu wiary i głoszenia Ewangelii, które przede wszystkim nie przestaje odnawiać chrześcijan, ich wspólnoty, niosąc światu świadectwo wiary chrześcijańskiej.\n“Nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28, 19-20)\n129. Polecenie nauczania wszystkich narodów i udzielania im chrztu dało początek różnym epokom w historii Kościoła i praktyk duszpasterskich dyktowanych przez wolę przekazu wiary i konieczność głoszenia Ewangelii językiem ludzi, zakorzenionych w swych kulturach, i pośród nich.\nZasada ta została w sposób jasny sformułowana przez Sobór Watykański II: “Kościół od początku swej historii, nauczył się wyrażać Nowinę Chrystusową przy pomocy pojęć i języka różnych ludów, a ponadto starał się objaśniać ją z pomocą mądrości filozofów w tym celu, aby w miarę możności dostosować Ewangelię czy to do zdolności rozumienia przez ogół, czy też do wymagań mędrców. I to właśnie dostosowywanie się w głoszeniu objawionego słowa powinno stać się prawidłem wszelkiej ewangelizacji. [...] Sprawą całego Ludu Bożego, zwłaszcza duszpasterzy i teologów, jest wsłuchiwać się z pomocą Ducha Świętego w różne głosy współczesności, rozróżniać je i tłumaczyć oraz osądzać w świetle słowa Bożego, aby Prawda objawiona mogła być ciągle coraz głębiej odczuwana, lepiej rozumiana i stosowniej przedstawiana”.\n130. Coraz jaśniejsze rozumienie form przekazu wiary oraz przemiany społeczne i kulturowe, które jawią się jako wyzwanie dla współczesnego chrześcijaństwa, sprawiły, że w Kościele został zainicjowany proces refleksji i rewizji niektórych jego praktyk duszpasterskich, zwłaszcza tych, które w sposób szczególny dotyczą wprowadzenia w wiarę, wychowywania do niej i głoszenia orędzia chrześcijańskiego. W istocie “ponieważ Kościół ma widzialną strukturę społeczną, która jest znakiem jego jedności w Chrystusie, może on być, i jest, wzbogacany również przez ewolucję ludzkiego życia społecznego, nie dlatego by brakowało czegoś w nadanym mu przez Chrystusa kształcie, lecz żeby go głębiej poznać, lepiej wyrazić i właściwiej dostosować do naszych czasów”.\nPrzypominając słowa Pawła VI z Evangelii nuntiandi, Benedykt XVI potwierdza, że “ewangelizacja nie będzie pełna bez brania pod uwagę wzajemnego odniesienia, jakie ustawicznie zachodzi między Ewangelią, a konkretnym, osobistym i społecznym życiem człowieka. [...] Świadczenie o Chrystusowej miłości poprzez dzieła sprawiedliwości, pokój i rozwój należy do ewangelizacji, ponieważ Jezus Chrystus, który nas miłuje, ma w sercu całego człowieka. Z tego ważnego nauczania wynika, że aspekt misyjny nauki społecznej Kościoła jest istotnym elementem ewangelizacji. Nauka społeczna Kościoła jest głoszeniem i świadectwem wiary. Jest narzędziem i nieodzownym ‘miejscem’ wychowywania do niej”.\nSą to tematy, które należy jeszcze głębiej rozważyć w ramach nowej ewangelizacji. Dotyczy ona również “posługi Kościoła na rzecz pojednania, sprawiedliwości i pokoju”.\n136. Jeśli chodzi o drogi inicjacji chrześcijańskiej, odpowiedzi wspominają w tym względzie o dwóch faktach: wielka jej rozmaitości i pokojowym współistnieniu wielkiej różnorodności. Udzielanie pierwszej Komunii dokonuje się zazwyczaj w szkole podstawowej i jest poprzedzone procesem przygotowania. Istnieją też doświadczenia mistagogiczne, towarzyszenia dzieciom już po pierwszej Komunii. Większa różnorodność istnieje natomiast w przypadku wieku przystępowania do sakramentu bierzmowania i to również w wypadku sąsiadujących ze sobą diecezji. Opierając się na tym, co zostało powiedziane na Synodzie o Eucharystii, czyli że zróżnicowanie praktyk, nie ma charakteru dogmatycznego, lecz duszpasterski, zainteresowane podmioty nie przewidują w tym zakresie żadnej rewizji. Przeciwnie, twierdzi się, że aktualna sytuacja jest ubogaceniem, które warto zachować. Ta równoczesna obecność różnych praktyk nie wzbudza refleksji, które sugerowałyby wzięcie pod uwagę różnicy praktyk inicjacji chrześcijańskiej w katolickich Kościołach wschodnich.\n137. Pod tym względem praca, którą czeka Synod, jest wielka. Nie chodzi tu tylko o ukierunkowanie zróżnicowanych praktyk, aby uniknąć rozproszenia. Chodzi tu również, w głębszym sensie, o urzeczywistnienie tego, co postulował Synod o Eucharystii, by zweryfikować “skuteczność aktualnego toku wtajemniczenia, po to, by działalność wychowawcza naszych wspólnot pomagała chrześcijaninowi w coraz pełniejszym dojrzewaniu, by doszedł on do przyjęcia w swoim życiu autentycznie eucharystycznego fundamentu, tak, aby mógł w sposób odpowiadający naszym czasom zdawać sprawę z własnej nadziei (cf. 1P 3, 15)”.\nTrzeba lepiej zrozumieć, z punktu widzenia teologicznego, sekwencję sakramentów inicjacji chrześcijańskiej, której kulminacją jest Eucharystia, oraz podjąć refleksję nad jej modelami, aby osiągnąć w praktyce głębsze podejście, którego pragniemy.\nTo właśnie tej sytuacji dotyczy pierwsze głoszenie, o którym mówi tekst Lineamentów. Rozumiane jako metoda otwartego proponowania, czy raczej proklamowania podstawowych treści naszej wiary, pierwsze głoszenie jest skierowane przede wszystkim do tych, którzy dotychczas nie poznali Jezusa Chrystusa i do tych, którzy de facto żyją w obojętności religijnej. Wzywa ono do nawrócenia i musi być zintegrowane z innymi formami głoszenia i wprowadzania w wiarę. Podczas gdy te formy służą towarzyszeniu, dojrzewaniu wiary, która już istnieje, celem właściwym dla pierwszego głoszenia jest nawrócenie, które później pozostaje stałym elementem życia chrześcijańskiego.\n144. Sakrament pojednania ma swoje oryginalne znaczenie w rzeczywistym doświadczeniu miłosiernego oblicza Boga Ojca w celu nawrócenia i rozwoju poszczególnego penitenta i wspólnoty, która sprawuje ten sakrament. Aby ten sakrament sprzyjał ewangelizacji, budząc poczucie grzechu, wystarczyłoby zastosować w codziennej praktyce to, co przewiduje obrzęd, czyli by rozpoczynał się on głoszeniem fragmentu Pisma Świętego, w świetle którego można zrobić rachunek sumienia, rozeznać własne oddalenie od woli Boga i od Ewangelii .\nW ten sposób można by odtworzyć drogę dobrze znaną z Dziejów Apostolskich: od głoszenia Słowa przez skruchę do odpuszczenia grzechów (cf. Dz 2, 14-47).\n145. W końcu pobożność ludowa ze swymi nabożeństwami skierowanymi do Maryi przede wszystkim, do świętych, w miejscach świętych, sanktuariach, pomagając wejść na drogę pokuty i życia duchowego, coraz bardziej okazuje się być bardzo ważną i oryginalną metodą. W czasie pielgrzymek i nabożeństw człowiek zostaje wprowadzony w doświadczenie wiary i wielkie pytania egzystencjalne, które dotyczą również osobistego nawrócenia. Przeżywa się wspólnotowe doświadczenie wiary, które otwiera nowe spojrzenie na świat i życie. Zabieganie o to, by bogactwo modlitwy chrześcijańskiej zostało w pełni zachowane w tych miejscach nawrócenia jest na pewno wyzwaniem, które trzeba postawić przed nową ewangelizacją. W szczególności zaś, gdy chodzi o kult Maryjny, nowa ewangelizacja powinna pójść za wskazaniami Soboru Watykańskiego II: “Sobór święty umyślnie podaje do wiadomości tę katolicką naukę, napominając równocześnie wszystkich synów Kościoła, aby szczerze popierali kult Błogosławionej Dziewicy, szczególnie liturgiczny, a praktyki i zbożne ćwiczenia ku Jej czci zalecane w ciągu wieków przez Urząd Nauczycielski cenili wysoko i to, co postanowione było w minionych czasach o kulcie obrazów Chrystusa, Błogosławionej Dziewicy i Świętych, pobożnie zachowywali. [...] Niechaj następnie wierni pamiętają o tym, że prawdziwa pobożność nie polega ani na czczym i przemijającym uczuciu, ani na jakiejś próżnej łatwowierności, lecz pochodzi z wiary prawdziwej, która prowadzi nas do uznawania przodującego stanowiska Bogarodzicielki i pobudza do synowskiej miłości ku Matce naszej oraz do naśladowania Jej cnót “.\n147. Lineamenta zaproponowały powiązanie inicjacji w wiarę z głęboko pojętym wychowaniem. Nie można ewangelizować, nie wychowując zarazem człowieka, by był naprawdę sobą: ewangelizacja wymaga tego i bezpośrednio się z tym łączy. W spotkaniu z Chrystusem tajemnica człowieka ukazuje się, jak twierdzi Sobór Watykański II, w swym prawdziwym świetle.\nKościół posiada w tym względzie tradycję zasobów pedagogicznych, instytucji, osób – konsekrowanych i niekonsekrowanych, należących do zakonów, zgromadzeń, instytutów – tak, że jest w stanie być znacząco obecnym w świecie oświaty i wychowania.\n152. Papież Benedykt XVI tak opisuje przyczyny tego kryzysu: “Wydaje mi się, że istotną przyczyną jest tu fałszywe pojęcie autonomii człowieka, według której człowiek miałby się rozwijać wyłącznie sam z siebie, bez jakiegokolwiek wpływu ze strony innych, którzy mogą mu towarzyszyć w samorozwoju, ale bez ingerowania w tenże rozwój. […] Inną przyczynę katastrofalnego stanu edukacji dostrzegam w sceptycyzmie i relatywizmie, albo, mówiąc prościej i jaśniej, w odrzuceniu dwóch źródeł, które nadają orientację drodze człowieka. Pierwszym z tych źródeł powinna być natura, a drugim Objawienie. […] Rzeczą podstawowej wagi jest zatem ponowne odkrycie prawdziwego pojęcia natury jako stworzonej przez Boga, który do nas mówi; poprzez księgę stworzenia Stwórca do nas mówi i pokazuje nam prawdziwe wartości. A ponadto odkryć też na nowo Objawienie: odkryć, że księga stworzenia, w której Bóg dał nam zasadniczą orientację, zostaje\nwyjaśniona przez Objawienie”.\n153. Również miedzy wiarą i poznaniem istnieje związek podobny do tego, który łączy wiarę i edukację. Tekst Lineamentów wyraził ten związek za pomocą pojęcia zaproponowanego przez Papieża Benedykta XVI, a mianowicie “ludzkiej ekologii” . Wskazując konsekwencje kryzysu, który mógłby naruszyć integralność społeczeństwa jako całości, Papież Benedykt XVI ukazuje również możliwą drogę wyjścia z tego zagrożenia, a mianowicie rozwój ludzkiej ekologii, rozumianej we właściwym sensie, czyli jako takie ustalenie rozumienia świata i rozwoju nauki, który uwzględnia wszystkie wymogi człowieka, łącznie z otwarciem na prawdę i pierwotną relacją z Bogiem.\n157. W tym rozdziale poświęconym relacji między wiarą i wiedzą trzeba też wspomnieć o tym, że w odpowiedziach przypomniano o roli sztuki i piękna jako miejsca przekazu wiary. Motywy tego przypomnienia zostały wyjaśnione w sposób szczegółowy, zwłaszcza przez te Kościoły, które, silne swą tradycją, jak wschodnie Kościoły katolickie, potrafiły zachować bardzo ścisłą relację w dwumianie wiary i piękna. W tradycjach tych relacja między wiarą i pięknem nie jest jedynie aspiracją estetyczną. Przeciwnie, jest postrzegana jako istotne źródło służące świadectwu wiary i rozwojowi wiedzy, która byłaby rzeczywiście “integralną” służbą całości bytu człowieka. To poznanie inspirowane przez piękno pozwala, jak na przykład w liturgii, podjąć rzeczywistość widzialną w jej oryginalnej roli objawienia powszechnego zjednoczenia, do którego człowiek jest powołany przez Boga. Trzeba zatem, by ludzka wiedza została na nowo połączona z mądrością Bożą, czyli z wizją stworzenia, którą ma Bóg, i która za pośrednictwem Ducha i Syna znajduje się w stworzeniu. W chrześcijaństwie należy pilnie zachować tę pierwotną rolę piękna. Nowa ewangelizacja ma w tym względzie ważną rolę. Kościół uznaje, że istota ludzka nie żyje bez piękna. Dla chrześcijanina piękno znajduje się wewnątrz tajemnicy paschalnej, w przejrzystości rzeczywistości Chrystusa.\n158. Tekst Lineamentów kończył rozdział poświęcony analizie praktyk duszpasterskich przypomnieniem głębokiej intuicji Pawła VI: aby ewangelizować Kościół nie potrzebuje jedynie odnowić swoje strategie, ale musi raczej poprawić jakość swego świadectwa; problem ewangelizacji nie jest kwestią przede wszystkim organizacyjną czy strategiczną, lecz raczej duchową. “Człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków, aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami. […] A więc Kościół jak najbardziej może ewangelizować świat za pomocą swego postępowania i obyczaju, to jest przez świadectwo potwierdzone życiem; ono jasno uwidacznia jego wierność Panu Jezusowi, ubóstwo, wstrzemięźliwość, wolność od jakiejkolwiek ziemskiej władzy w świecie, a wreszcie świętość”. Wiele Kościołów rozpoznało się w tych słowach o potrzebie świadków, którzy potrafią ewangelizować przede wszystkim swoim życiem i przykładem. Zgadzają się z tym oczywistym stwierdzeniem, że ostatecznie prawdziwą istotą nowej ewangelizacji jest odpowiedź każdego chrześcijanina na powołanie do świętości. Ewangelizować może tylko ten, kto sam się dał zewangelizować i nadal daje się ewangelizować, kto potrafi dać się odnowić duchowo poprzez spotkanie i zjednoczenie w życiu z Jezusem Chrystusem. Świadectwo chrześcijańskie jest splotem gestów i słów.\nStanowi ono fundament wszelkich praktyk ewangelizacji ponieważ tworzy relację między głoszeniem i wolnością: “Stajemy się świadkami, gdy poprzez nasze czyny, słowa i sposób bycia ktoś Inny objawia się i udziela. Można powiedzieć, że to świadectwo jest środkiem, dzięki któremu prawda o miłości Bożej dociera w historii do człowieka, zapraszając go, by dobrowolnie przyjął tę radykalną nowość. W tym świadectwie Bóg się wystawia, by tak rzec, na ryzyko wolności człowieka”.\n161. W przekazywaniu wiary należy przywiązywać należytą wagę do edukacji i postrzegać samych siebie w relacji do Boga, który powołuje. Aktualne są w tym względzie słowa Papieża Benedykta XVI: “Przez podkreślenie, że nieodłącznym wymogiem wiary jest pogłębianie więzi z Chrystusem, Słowem Bożym pośród nas, Synod chciał również uwypuklić fakt, że to Słowo wzywa każdego osobiście, ukazując w ten sposób, że samo życie jest powołaniem w odniesieniu do Boga. Oznacza to, że im bardziej pogłębiamy naszą osobistą więź z Panem Jezusem, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że On powołuje nas do świętości, domagając się definitywnych wyborów, którymi nasze życie odpowiada na Jego miłość, oddając się zadaniom i posługom mającym na celu budowanie Kościoła. W tej perspektywie można zrozumieć wezwania, które Synod kieruje do wszystkich chrześcijan, by pogłębiali więź ze słowem Bożym jako ochrzczeni, ale także jako powołani do życia zgodnie z różnymi stanami”. Jednym z przejawów skuteczności nowej ewangelizacji będzie ponowne odkrycie życia jako powołania i\npojawienie się powołań do radykalnego pójścia za Chrystusem.\n“Gdy Duch Święty zstąpi na was, będziecie moimi świadkami” (Dz 1, 8)\n169. Podchodźmy zatem do nowej ewangelizacji z entuzjazmem. Uczmy się łagodnej i pokrzepiającej radości płynącej z ewangelizowania, również wtedy, gdy wydaje się, że głoszenie jest zasiewem pośród łez (cf. Ps 126, 6). Niech światu, który poszukuje odpowiedzi na wielkie pytania dotyczące sensu życia i prawdy, dane będzie doświadczyć z niespodziewaną radością spotkania ze świadkami Ewangelii, którzy w prostocie i dzięki wiarygodności swego życia potrafią ukazać przemieniającą moc wiary chrześcijańskiej. Jak pisał Paweł VI: “Niech to będzie wielką radością nam, którzy poświęciliśmy swe życie. Oby świat współczesny, który szuka już to w trwodze, już to w nadziei, przyjmował Ewangelię nie od jej głosicieli zgnębionych lub pozbawionych nadziei, nie od niecierpliwych lub bojaźliwych, ale od sług Ewangelii, których życie jaśniałoby zapałem, od tych, co pierwsi zaczerpnęli swą radość od Chrystusa i nie wahają się poświęcić życia, byle tylko głosić Królestwo i zaszczepiać Kościół w sercu świata”.\n“Nie bójcie się” – to słowa Pana (cf. Mt 14, 27) i anioła (cf. Mt 28, 5), które wspierają wiarę głosicieli, dając im moc i entuzjazm. Niech będą to również słowa głosicieli, którzy wspierają i dają pokarm każdemu człowiekowi w jego drodze do spotkania z Bogiem. “Nie bójcie się” – niech będą to słowa nowej ewangelizacji, poprzez którą Kościół, ożywiany Duchem Świętym, głosi “aż po krańce ziemi” (Dz 1, 8) Jezusa Chrystusa, Ewangelię Bożą, aby ludzie uwierzyli.


Mmmmmm miodzio czyli kremowy peeling do ciała od The Body Shop | Siouxie and the City / blog kosmetyczny w kategorii pielęgnacja ciała. Mowa o kremowym peelingu do ciała the Body Shop z serii Honeymania.\nDo tej pory jestem pod dużym wrażeniem miodkowego peelingu chociaż nie jest on typowym mocnym ścierakiem (a w takich raczej gustuję) jednak efekt jaki pozostawiał na mojej skórze i cudowny lekko słodki miodowy zapach rekompensowały mi fakt iż nie zdziera skóry, a bardziej ją delikatnie masuje i kremuje.\nMiodowy peeling zamknięty jest w tradycyjnym dla Body Shop słoiczku i trochę miałam trudności z wygrzebywaniem go palcami (wchodził pod paznokcie) ale kiedy już miziałam nim po całym ciele masując i wcierając delikatne drobinki od razu czułam jak nawilża skórę. Bo kwintesencją tego kosmetyku jest niewątpliwie fakt, iż mocno nawilża naszą skórę nie pozostawiając tłustego filmu jak w przypadku peelingów cukrowych, których osobiście nie cierpię. Do tego realistyczny ale nie mdlący zapach miodu i już byłam Królową Pszczół.\nDrobinki nie są nawet zbyt widoczne w tej kremowej bardzo gęstej konsystencji, która podczas smarowania lekko rozpuszcza się pod wpływem ciepła pozostawiając skórę gładką i odżywioną. Co ciekawe, stosowałam go również jako peeling do twarzy - według mnie nadaje się do tego idealnie bo delikatnie peelinguje buźkę no i dodatkowo ją nawilża.\nTak, opcja kremowego peelingu definitywnie do mnie przemówiła - dodatkowo lubię zapach miodu i ten produkt zasłużył na to, aby znaleźć się w ulubieńcach Siouxie za rok 2013. Mam ochotę na pozostałe miodowe kosmetyki Honeymania, zwłaszcza na mgiełkę do ciała.\nCena peelingu to 65 zł - jak zwykle można szukać okazji, a w TBS mamy je dość często.\nBody Shop kremowy peeling peeling do ciała pielęgnacja ciała TBS The Body Shop


Regulamin określa zasady korzystania ze Sklepu.\nSklep internetowy, działający pod adresem www.peka.pl (dalej „Sklep”) prowadzony jest przez: PEKA Sp. z o.o. Jasin, ul. Wrzesińska183, 62-020 Swarzędz, wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzonego przez Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, Wydział VIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, pod numerem KRS 0000106928, NIP 777-10-83-708, REGON 630655006, o kapitale zakładowym 700.000 zł.\nKażda osoba przed przystąpieniem do korzystania z usług Sklepu powinna zapoznać się z jego Regulaminem.\nSklep prowadzi sprzedaż towarów na odległość na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, za pośrednictwem Internetu.\nZ funkcji Sklepu korzystać mogą osoby fizyczne o pełnej zdolności do czynności prawnych, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które korzystają z usługi świadczonej drogą elektroniczną, i które spełniają warunki Regulaminu.\nUsługi świadczone drogą elektroniczną na podstawie Regulaminu, polegają na umożliwieniu korzystania ze Sklepu w celu zawarcia umowy sprzedaży oraz jej realizacji.\nwymagania techniczne niezbędne do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się Sklep,\nwarunki sprzedaży, dostawy i płatności,\nzakres ochrony danych osobowych.\nW celu prawidłowego i niezakłóconego korzystania ze Sklepu stacja /urządzenie końcowe Klienta powinna spełniać poniższe minimalne wymagania techniczne:\nposiadać aktywne łącze internetowe,\nmieć włączoną akceptację plików cookies,\nSklep nie jest zobowiązany do dostarczenia powyższych urządzeń i/ lub oprogramowania.\nInstalacja oprogramowania o którym mowa powyżej jest przedmiotem oddzielnej umowy licencyjnej pomiędzy Klientem a licencjodawcą.\nŚwiadczenie usług drogą elektroniczną przez Sklep jest nieodpłatne.\nZawarcie umowy o świadczenie usługi drogą elektroniczną następuje w momencie rozpoczęcia korzystania ze Sklepu internetowego, w szczególności poprzez dodanie towarów do koszyka, utworzenie konta Użytkownika (rejestrację), zapisanie się na newsletter, lub złożenie zamówienia.\nDodanie towarów do koszyka polega na wybraniu towaru ze strony internetowej Sklepu oraz kliknięcie pola o treści - "Dodaj do koszyka".\nStan koszyka widoczny jest w zakładce " Koszyk".\ndokładny opis danego produktu i jego cechy,\ncenę jednostkowa towaru,\nłączną cenę zamówionych produktów wraz z podatkiem i kosztem transportu,\ndotyczące sposobu i rodzaju zapłaty\ndotyczące sposobu i terminu spełnienia świadczenia przez Sklep.\nDokonanie zakupu wybranego towaru nie wymaga rejestracji w Sklepie.\nUtworzenie konta Użytkownika (rejestracja) polega na wypełnieniu formularza rejestracyjnego na stronie peka.pl/do/registration.\nDostarczanie treści Sklepu za pomocą newslettera polega na wpisaniu swojego adresu e-mail i wyrażenie zgody na przetwarzanie danych osobowych i otrzymywanie wiadomości w wyskakującym pop up na stronie sklepu i/lub podczas składania zamówienia zaznaczać odpowiednie okienko oraz po zapoznaniu się z Regulaminem i Polityką Prywatności Sklepu.\nZłożenie Zamówienia oraz zawarcie umowy sprzedaży zostało opisane w części Regulaminu zatytułowanej „WARUNKI SPRZEDAŻY, DOSTAWY I PŁATNOŚCI”.\nAdministrator Sklepu może wypowiedzieć umowę o świadczenie usług drogą elektroniczną, jeżeli Klient korzysta z usług w sposób oczywiście sprzeczny z zasadami prawa, uzyskał urzędowe zawiadomienie, że podane dane Klienta mają charakter bezprawny, bądź działania podejmowane przez Klienta są bezprawne, sprzeczne z obowiązującymi normami obyczajowymi, naruszają prawa osób trzecich.\nTermin wypowiedzenia umowy w przypadku jej wypowiedzenia wynosi 30 dni.\nWypowiedzenie umowy o świadczenie usług drogą elektroniczną skutkuje po upływie terminu wypowiedzenia usunięciem Konta Klienta.\nZgodnie z ustawą o prawach konsumenta, Klient będący konsumentem ma prawo do pisemnego odstąpienia od zawartej umowy bez podania przyczyny w terminie czternastu dni od dnia wydania rzeczy tj. od momentu, w którym Klient wszedł w posiadanie rzeczy, lub w którym osoba trzecia inna niż przewoźnik wskazana przez Klienta weszła w posiadanie rzeczy. Do zachowania czternastodniowego terminu wystarczające jest wysłanie oświadczenia o odstąpieniu przed jego upływem. Oświadczenie można złożyć na formularzu. Wzór Formularza Odstąpienia Od Umowy został zamieszczony na końcu Regulaminu. Korzystanie z przedmiotowego formularz jest nieobowiązkowe.\nZgodnie z art. 38 ustawy o prawach konsumenta, prawo odstąpienia od umowy zawartej na odległość nie przysługuje konsumentowi w wypadkach:\nświadczenia usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgoda konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy,\nw której cena towaru zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca nie sprawuje kontroli i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia od umowy,\nw której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsument lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb,\nw której konsument wyraźnie żądał, aby przedsiębiorca do niego przyjechał w celu dokonania pilnej naprawy lub konserwacji; jeżeli przedsiębiorca świadczy dodatkowo inne usługi niż te, których wykonania konsument żądał lub dostarczenia rzeczy inne niż części zamienne niezbędne do wykonania naprawy lub konserwacji, prawo odstąpienia od umowy przysługuje konsumentowi w odniesieniu do dodatkowych usług lub rzeczy.\nW przypadku odstąpienia od umowy Klient zobowiązany jest do zwrotu towaru na adres: PEKA Sp. z o.o., Jasin, ul. Wrzesińska 183, 62-020 Swarzędz lub przekazać go osobie upoważnioną przez Sklep do odbioru, niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że Sklep zaproponował, że sam odbierze towar. Odsyłany towar należy zapakować w sposób uniemożliwiający jego uszkodzenie w transporcie.\nW przypadku skorzystania przez Klienta z uprawnienia do odstąpienia od umowy bezpośrednie koszty zwrotu towaru pokrywa Klient.\nW przypadku skorzystania przez Klienta z prawa do odstąpienia od umowy zwracane są mu wszystkie otrzymane od niego płatności, w tym obejmujące koszty dostarczenia rzeczy, niezwłocznie, nie później niż 14 dni od dnia, w którym Sklep został poinformowany o decyzji Klienta o wykonaniu prawa odstąpienia od umowy ze sklepem.\nZwrot płatności Sklep dokonuje przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty, jakiego użył Klient, chyba , że Klient wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu, który wiąże się dla niego z żadnymi kosztami.\nKonsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy będące warunkiem korzystania z niej w sposób inny niż konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy.\nAdministrator prowadzi sprzedaż towarów prezentowanych na stronach Sklepu.\nStronami umowy sprzedaży zawieranej za pośrednictwem Sklepu są: Sprzedający oraz Kupujący.\nSprzedającym jest PEKA Sp. z o.o. Jasin, ul. Wrzesińskiej 183, 62-020 Swarzędz.\nKupującym jest Użytkownik/Klient.\nUmową sprzedaży uważa się za zawartą w chwili potwierdzenia przez Sprzedawcę przyjęcia zamówienia do realizacji/ złożenia zamówienia, które następuje poprzez wysłanie do Kupującego e-maila. Od tej chwili Sprzedawca zobowiązany jest zrealizować zamówienie zgodnie z warunkami umowy, a Kupujący do zapłaty ceny i odebrania produktu.\nSprzedaż towarów odbywa się na podstawie zamówień składanych za pośrednictwem Internetu. Zamówienia przyjmowane są 7 dni w tygodniu, przez 24 godziny za pośrednictwem strony www.peka.pl\nAby złożyć zamówienie Kupujący dodaje towar do koszyka za pomocą przycisku znajdującego się w karcie produktu „Dodaj do koszyka”.\nAkceptacja koszyka oraz wybranych wcześniej sposobu dostawy oraz metody płatności następuje za pomocą przycisku „Realizuj zamówienia”, w wyniku której Zamawiający (niezalogowany) jest przekierowany do opcji uzupełnienie danych adresowych Kupującego i Odbiorcy.\nPrzed złożeniem zamówienia Kupujący proszony jest o sprawdzenie poprawności całego zamówienia w szczególności danych teleadresowych oraz o zaakceptowanie niniejszego Regulaminu i zasad Polityki Prywatności.\nZłożenie zamówienia stanowi ofertę i wiąże Klienta, jeżeli Sprzedawca niezwłocznie potwierdzi jej otrzymanie.\nKupujący może wybrać następujące sposoby dostawy towaru:\nEwentualne koszty dostawy zostaną wskazane w trakcie składania Zamówienia. Więcej informacji na temat kosztów dostawy można znaleźć w zakładce: DOSTAWA w każdej karcie towaru.\nKoszt przesyłki wysyłanej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej pokrywa Kupujący.\nCena podana przy każdym towarze jest wiążąca w chwili złożenia przez Klienta Zamówienia. Cena ta nie ulegnie zmianie niezależnie od zmian cen w Sklepie, które mogą się pojawić w odniesieniu do poszczególnych towarów po złożeniu przez Klienta Zamówienia.\n16. Kupujący dokonuje płatności w następującej formie:\npłatność przy odbiorze przesyłki (dla przesyłek za pobraniem),\npłatność przelewem tradycyjnym na rachunek bankowy Sprzedawcy 551090 1450 0000 0000 4500 7556 BZWBK S.A. I ODDZIAŁ W SWARZĘDZU\nWszystkie ceny prezentowane na stronach internetowych Sklepu podawane są w polskich złotych (PLN) i zawierają podatek VAT.\nUmowa sprzedaży uważa się za zawartą w chwili potwierdzenia przez Sprzedawcę przyjęcia zamówienia do realizacji/ złożenia zamówienia przez Klienta, które następuje poprzez wysyłanie do Klienta e-mail informującego o złożeniu zamówienia w sklepie. Od tej chwili Sprzedawca zobowiązany jest zrealizować zamówienia zgodnie z warunkami umowy, a Kupujący do zapłaty ceny i odebrania towaru.\nSklep może wstrzymać przyjęcie zamówienia w sytuacji podjęcia wątpliwości co do prawdziwości bądź rzetelności wskazanych przez Klienta danych w formularzu zamówieniowym. W takim przypadku Sklep niezwłocznie skontaktuje się z Klientem w celu wyjaśnienia przedmiotowych wątpliwości.\nO wysłaniu towaru Klient zostanie poinformowany droga mailową lub może sprawdzić status swojego zamówienia na swoim indywidualnym koncie.\nDo każdej przesyłki załączany jest paragon lub faktura VAT, stanowiąca dowód zakupu towaru.\nKażdy rejestrujący się i/lub dokonujący zamawiania Klient wyraża zgodę na otrzymywanie na podany przez siebie adres e-mail informacji związanych z przebiegiem transakcji.\nW zakresie reklamacji Klient będący Konsumentem może realizować uprawnienia przyznane przez przepisy ustawy Kodeks Cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 459) oraz ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. 2014 poz. 827) (dalej jako: ustawa o prawach konsumenta).\nProdukty prezentowane w Sklepie Internetowym PEKA objęte są gwarancją producenta. Warunki gwarancji i czas jej trwania opisane są szczegółowo w załączniku dostępnym do pobrania. GWARANCJA TOWARÓW.\nnie ma właściwości, o których istnieniu Sklep zapewnił Klienta w opisie na karcie towaru,\nReklamacje dotyczące zamówionych towarów można składać poprzez:\nprzesłanie pisemnej reklamacji na adres e-mail: reklamacje@peka.pl Zaleca się pobranie i wypełnienie formularza reklamacyjnego - może to ułatwić i przyspieszyć rozpatrzenie reklamacji. POBIERZ FORMULARZ\nprzesłanie pisemnej reklamacji drogą pocztową na adres siedziby Operatora: PEKA Sp. z o.o., Jasin, ul. Wrzesińska 183, 62-020 Swarzędz Zaleca się pobranie i wypełnienie formularza reklamacyjnego - może to ułatwić i przyspieszyć rozpatrzenie reklamacji. POBIERZ FORMULARZ\ndla Klientów posiadających konto na stronie peka.pl/do/profile , poprzez zgłoszenie reklamacji na formularzy reklamacyjnym w zakładce REKLAMACJE.\nReklamacja zostanie rozpatrzona w ciągu 14 dni od momentu ich zgłoszenia. Brak oświadczenia w tym terminie uważa się za uznanie roszczeń zgłoszonych przez Klienta.\nKlient zostanie poinformowany o rozstrzygnięciu zgłoszonej reklamacji drogą elektroniczną, chyba że Klient zastrzeże inną formę kontaktu.\nW przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia reklamacji Sklep wysyła do Klienta towar wolny od wad lub z usuniętą w rozsądnym czasie wadą. Jeśli naprawa lub wymiana na nowy danego produktu nie są możliwe, Sklep stosownie do złożonego przez Klienta alternatywnego żądania – obniży cenę lub zwróci równowartość ceny produktu, powiększoną o koszty przesyłki.\nKlient poprzez wypełnienie formularza zakupu i zaznaczenie okienka przy stosownym oświadczeniu wyraża zgodę na zbieranie i przetwarzanie jego danych osobowych na rzecz Administratora w celu niezbędnym do wykonania postanowień Regulaminu i świadczonych na jego podstawie usług.\nAdministratorem Danych osobowych jest PEKA Sp. z o.o. z siedzibą w Jasiniu, gm. Swarzędz (62-020), przy ul. Wrzesińskiej 183, wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000106928, NIP 777-10-83-708, REGON 630655006.\nDane osobowe Klienta podlegają ochronie prawnej. Dane te są szczególnie chronione i zabezpieczone przed dostępem osób nieupoważnionych. Administrator Sklepu zbiera tylko te dane, które są niezbędne do należytego świadczenia oferowanych usług.\nKlient wyraża zgodę na przekazywanie jego danych osobowych osobom trzecim wyłącznie w celu i zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji usług świadczonych na podstawie Regulaminu. Niniejsza zgoda obejmuje w szczególności przekazywanie danych operatorom pocztowym, firmie pośredniczącej w zamawianiu usług kurierskich, firmom kurierskim oraz serwisom obsługującym płatności internetowe w celu dokonania autoryzacji płatności na zasadach określonych w regulaminach korzystania z usług tych serwisów, obsługi reklamacji w przypadku, gdy taka reklamacja zostanie zgłoszona, obsługi zgłoszeń i kontaktowania się.\nKlient wyraża zgodę na gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych w celach promocyjnych i marketingowych firmy PEKA, w tym w szczególności w celach przedstawienia Klientowi oferty handlowej sklepu, oraz innych informacji marketingowych związanych ze sklepem ( newsletter).\nAdministrator informuje, że dane osobowe przekazywane mu w ramach zapisu na newsletter oraz w ramach zgody na przesyłanie informacji marketingowych , przekazywane są firmie zewnętrznej GetResponse, poprzez zapisanie ich w bazie zlokalizowanej na serwerze znajdującym się w Polsce, Francji, Kanadzie i USA. Wynika to z faktu, że Administrator korzysta z systemy mailingowego GetResponse. Podmiot ten gwarantuje poufność danych zapisywanych w jego bazach.\nAdministrator nie udostępni w żaden inny sposób, niż to wynika z celu działalności Sklepu oraz zakresu udzielonej zgody i oświadczeń, informacji i danych o Użytkownikach jakimkolwiek innym podmiotom trzecim bez podstawy prawnej nakazującej Administratorowi Sklepu takie działanie.\nW związku z przetwarzaniem danych osobowych Klientom przysługują liczne uprawnienia. Klientom przysługuje:\nprawo żądania dostępu do swoich danych osobowych oraz prawo do ich sprostowania lub usunięcia (jest to tzw. „prawo do bycia zapomnianym”),\nprawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych na potrzeby marketingu bezpośredniego, które powoduje zaprzestanie przetwarzania przez Spółkę Państwa danych w celach marketingu bezpośredniego,\nod dnia 25 maja 2018 r. prawo do przenoszenia danych przetwarzanych w związku z wykonaniem umowy lub na podstawie Państwa zgody oraz prawo do ograniczenia przetwarzania danych,\njeżeli podstawą przetwarzania danych osobowych jest zgoda Klienta, przysługuje prawo do cofnięcia tej zgody w dowolnym momencie. Cofnięcie zgody nie wpływa jednak na zgodność z prawem przetwarzania przez Spółkę danych osobowych, które zostało dokonane na podstawie zgody przed jej cofnięciem.\nAby wykonać uprawnienia do dostępu do danych, cofnięcia zgody na ich przetwarzanie, sprzeciwu należy skontaktować się mailowo: rodo@peka.pl lub listownie: PEKA Sp. z o.o., Jasin, ul. Wrzesińska 183, 62-020 Swarzędz.\nW sytuacji uznania, że przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy prawa, Klient może wnieść skargę do organu nadzorczego, który zajmuje się ochroną danych osobowych. W Polsce, po dniu 25 maja 2018 r., będzie nim Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.\nPostanowienia Regulaminu nie mają na celu wyłączać ani ograniczać jakichkolwiek praw Klienta będącego jednocześnie Konsumentem przysługujących mu na mocy bezwzględnie wiążących przepisów prawa. W przypadku niezgodności postanowień Regulaminu z powyższymi przepisami, pierwszeństwo mają te przepisy.\nPowiatowy (miejski) rzecznik konsumentów lub organizacja społeczne, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów (m.in. Federacja Konsumentów, Stowarzyszenie Konsumentów Polskich). Porady udzielane są przez Federację Konsumentów pod bezpłatnym numerem infolinii konsumenckiej 800 007 707 oraz przez Stowarzyszenie Konsumentów Polskich pod adresem email porady@dlakonsumentow.pl.\nOperator może dokonać zmian Regulaminu, stosowna informacja zostanie zamieszczona na stronie internetowej Sklepu, ponadto Użytkownik zostanie każdorazowo poproszony o akceptację Regulaminu podczas składania Zamówienia.\nZmiany regulaminu nie będą w żaden sposób naruszać praw nabytych Użytkowników korzystających z Sklepu internetowego przed dniem wejścia w życie zmian, w szczególności nie będą miały wpływu na złożone i/lub realizowane zamówienia. W takim przypadku zamówienia te będą realizowane na zasadach dotychczasowych.\nEwentualne spory powstałe pomiędzy Usługodawcą a Usługobiorcą będącym jednocześnie konsumentem w rozumieniu art. 22 Kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) zostają poddane sądom właściwym zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.)\nEwentualne spory powstałe pomiędzy Usługodawcą a Usługobiorcą niebędącym jednocześnie konsumentem w rozumieniu art. 22 Kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) zostają poddane sądowi właściwemu ze względu na siedzibę Usługodawcy.\nna zakup półek EXTENDO do szafki 450 i 500 mm\nWyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych po zapoznaniu się z Polityką prywatności. Administratorem danych osobowych będzie Peka Sp. z o.o., Jasin, ul. Wrzesińska 183, 62-020 Swarzędz.


Tanie hotele w Luciji - Oferty hoteli w Luciji - eSky.pl\nLucija - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nStrunjan, 22 stycznia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Luciji\nHotele w Luciji to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Luciji zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Luciji to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nLucija – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Luciji to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Luciji. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Luciji to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Luciji?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Luciji jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Luciji?\nHotele w Luciji to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Luciji\nGdzie rezerwować hotele w Luciji?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Luciji i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Luciji?\nCena za nocleg w Luciji jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.


Kiedy nieznajomość prawa szkodzi?\nW polskim systemie prawnym podobnie jak w systemach prawnych innych państw obowiązują zasada znana jeszcze z prawodawstwa starożytnego Rzymu która stanowi, że nieznajomość prawa szkodzi (z łac. ignorantia iuris nocet). Oznacza to, że nie można co do zasady powoływać zarzutu nieznajomość prawa. Dla przykładu jeżeli strona nie wytoczyła powództwa przed zakończeniem terminu przedawnienia nie może ona podnieść skutecznego zarzutu w tym zakresie przeciwko zarzutowi przedawnienia. W niniejszym artykule zostaną umówione przypadki gdy pomimo obowiązywania przedmiotowej zasady istnieje możliwość powołania się na nieznajomość prawa.\nKiedy można podnieść zarzut nieznajomości prawa?\nPrzede wszystkim niektóre przepisy szczególne zawierają normy prawne nakładające informowanie stron o obowiązującym prawie. Dla przykładu nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym lub nakazowym powinien zawierać informacje o terminie złożenia środka zaskarżenia odpowiednio w postaci sprzeciwu lub zarzutów, terminu na wniesienie tego środka oraz organu właściwego do jego rozpoznania. W przypadku nie wykonania przez Sąd lub referendarza ww. obowiązku termin do wniesienia sprzeciwu lub zarzutów nie rozpoczyna biegu.\nInne przypadki nieznajomości prawa\nKolejnym przykładem sytuacji gdy strona stosunku prawnego może powoływać się na nieznajomość prawa jest błąd. Takie przypadki należy oceniać jednak indywidualnie. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że błąd nie musi dotyczyć wyłącznie faktów, ale może także dotyczyć prawa. Dla przykładu pracownik wyrządził z winy nieumyślnej szkodę pracodawcy. Pracodawca będąc świadomy, że odpowiedzialności pracownika jest ograniczona wyłącznie do kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia skłonił pracownika informując go, że ta odpowiedzialność jest nieograniczona do podpisania porozumienia na podstawie pracownik będzie zobowiązany do naprawienia szkody w części przekraczającej trzymiesięczne wynagrodzenie pracownika. Pracownik porozumienie podpisał w przekonaniu, że ponosi pełną odpowiedzialność za poniesioną szkodę. Jeżeli pracownik wiedziałby, że zgodnie z prawem pracodawca może domagać się zapłaty tylko ograniczonej kwoty na pewno nie zawarłby takiego porozumienia. W takim przypadku pracownikowi przysługuje prawo do uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Jeżeli pracownik zapłaciłby już pracodawcy kwotę wynikającą z zawartego porozumienia może natomiast w drodze powództwa domagać się jej zwrotu.\nPomoc prawna w sprawach dotyczących wad oświadczeń woli\nJeżeli chcesz uzyskać odpłatną pomoc prawną zapraszamy do Kancelarii w Przeworsku, Jarosławiu oraz Rzeszowie. Pomagamy w postępowaniach o uchylenie się od skutków czynności prawnych dokonanych pod wpływem błędu w zakresie praw podmiotowych oraz obowiązków.\nuchylenie się od skutków prawnych błędu


Poradnik dla podróżujących za granicę Turystyka noclegi\nPrzed wyjazdem zagranicznym koniecznie zbierz informacje dotyczące kraju podróży do którego się udajesz, przeczytaj dokładnie opis danego kraju i sprawdź, czy nie figuruje on w aktualnych ostrzeżeniach dla podróżujących. Skorzystaj z informatorów (przewodniki turystyczne), bądź fachowego doradztwa pracowników renomowanych biur podróży. Ponadto:\n- Sprawdź aktualne przepisy wjazdowe oraz dodatkowe informacje w przedstawicielstwie dyplomatycznym kraju, do którego się udajesz.\n- Sprawdź ważność Twojego paszportu i upewnij się co do konieczności posiadania innych dokumentów wymaganych przepisami kraju pobytu (z wizą czy bez wizy?).\n- Wykup ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.\n- W przypadku wyjazdu do jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej – uzyskaj w najbliższym oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia bezpłatną Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego, uprawniającą do podstawowego leczenia na terytorium UE (pamiętaj, że EKUZ nie pokrywa kosztów wszystkich badań lub zabiegów - sprawdź szczegóły na stronie NFZ),\n- Zabierz ze sobą numery telefonów Poland Direct z kraju docelowego oraz dane najbliższej miejsca zamieszkania firmy świadczącej usługi szybkiego transferu pieniędzy za granicę.\n- Pozostaw rodzinie lub osobie zaufanej plan podróży, a w nim adres lub numer telefonu, pod którym będziesz osiągalny. Pomyśl o roamingu.\n- Podaj organizatorowi wyjazdu dane osób, które należy powiadomić w przypadku zaistnienia problemów podczas pobytu za granicą.\n- Zabierz ze sobą adresy i numery telefonów polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych, a gdy ich brak dane teleadresowe przedstawicielstw państw UE,\n1. Ostrzeżeniach dla podróżujących.\n2. Przedstawicielstwa dyplomatyczne.\n3. Z wizą czy bez wizy?\n4. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego.\n5. Adresy i numery telefonów polskich przedstawicielstw dyplomatycznych.\nSzczegółowe informacje o podróżach np. osób niepełnosprawnych, bądź o zasadach podróżowania ze zwierzętami i wiele więcej znajdziecie państwo na: http://www.lot.com/Info/pl/aspx/Content.aspx\nWięcej informacji o podóżach, bądź o rezerwacji biletów LOT znajdą Państwo na: http://www.lot.com/default.aspx?_lang=pl&_cid=1010\npodróże ze zwierzętami podróze za granicę turystyka osób niepełnosprawnych


Zwierzak - przedwiosnie.com\nMawia się, iż pies jest najlepszym towarzyszem człowieka. Nie ma w tym stwierdzeniu ani trochę przesady. Psy są wierne, uczciwe oraz naprawdę ubóstwiają swojego pana. To zwierzęta, które już od dawien dawna były przy człowieku. Ta symbioza jest niesamowicie ważna też dzisiaj. Jednocześnie wciąż więcej ludzi ma również koty. Może mają zupełnie inne cechy niż psy i są niezależne, nie przywiązują się za bardzo, to taki właściciel kota wie, iż kocha on na swój sposób\nDla amatorów psów, tych, którzy po prostu chcą mieć puchatego kumpla, jak i tych, których interesuje hodowla mastif tybetański stanowi dobry wybór. Ten okazały pies będzie obrońcą gospodarstwa, kompanem zabaw i lojalnym przyjacielem. Egzotyczne własności rasy na pewno uczynią właścicieli bardziej atrakcyjnymi. Mastif tybetański to wiekowa, czcigodna rasa hodowana od wczesnego średniowiecza przez tybetańskich chłopów i mieszczan w celach obronnych i dekoracyjnych.