PILNE! Praca: Zakwaterowaniem kobiet, Kraków - Sierpień 2020 - 238 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Zakwaterowaniem kobiet Kraków\n...Specjalista ds. Zakwaterowania miejsce pracy: Kraków lub Poznań Jesteśmy największą w Polsce firmą specjalizującą się w rekrutacji pracowników z Europy Wschodniej. Naszą misją jest stworzenie transparentnego rynku migracji transgranicznych przy pomocy...\nPoszukujemy dziewczyn na stanowisko TANCERKI do klubu ze striptizem w KRAKOWIE. Jeżeli szukasz dobrze płatnej pracy, która pozwoli Ci żyć na godnym standardzie, umożliwi Ci spełnienie marzeń i samodzielność, ta oferta jest dla Ciebie! Z naszej strony oferujemy :...\n72-500 Miedzyzyzdroje 25 PLN/godz praca + wypoczynek dla studentki, maturzystki z zakwaterowaniem\n72-500 Miedzyzyzdroje 25 PLN/godz praca + wypoczynek dla studentki, maturzystki z zakwaterowaniem Miedzyzyzdroje 25 PLN / godzina praca + wypoczynek dla energicznej studentki, maturzystki lub pelnoletniej uczennicy do lat 26 - sprzatanie pokoi i dbanie o dobry wizerunek...\n...(pisania skryptów) ~doświadczenie z Ansible/Salt/Chef/Puppet (wystraczy jedno z wymienionych) ~znajomość rozwiązań typu cloud (najlepiej AWS) ~gotowości do podjęcia dyżurów pod telefonem Oferta skierowana do kobiet i mężczyzn spełniających warunki rekrutacji....\nPoszukujemy ogrodnika stanowisko również dla kobiet , Wymagania zaangażowanie , skrupulatność , punktualność podstawowa obsługa narzędzi ogrodniczych. Dodatkowym plusem jest również prawo jazdy typu B oraz wykształcenie ogrodnicze / leśne .Praca na terenie Krakowa i gmin...\n...Oczywiście jest ona odpowiednio wynagrodzona finansowo. Zatem - jeśli masz "jaja" (cudzysłów daliśmy celowo, bo nie wykluczamy kobiet) by wejść na wyższy level w branży filmowej - aplikuj! Z nami, zrealizujesz najbardziej ekscytujące projekty dla dużych polskich klientów...\n...zespołowa. Do Factory Outlet Kraków poszukujemy pracownika na stanowisko Sprzedawca na 20 godzin w tygodniu (mężczyzna/kobieta) Twoje Zadania: Umiejętność prezentacji produktu Umiejętność aranżacji przestrzeni sklepowej i witryny wg...\nOpiekunka do Pani, Niemcy, okolice Fuldy, od 01.07 na 2/3 miesiące, 1350 euro+ premia wakacyjna\n...na inkontynencję (pieluchomajtki oraz krzesełko toaletowe). Kobieta potrzebuje pomocy w codziennych czynnościach oraz prowadzeniu... ...zatrudnienie przez polską agencję zatrudnienia - bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie - organizację wyjazdu do i z Niemiec oraz...\n...Poszukujemy charyzmatycznej kobiety o silnym charakterze do zarządzania pracą personelu klubu nocnego. Dla nas nie jest ważne Twoje wykształcenie oraz doświadczenie - liczy się zapał do pracy i chęć osiągania wysokich dochodów. Oferujemy profesjonalne szkolenie...\n...to być praca na cały ten okres a może być nawet na jeden dzień i zmianę. !! Nie wymagamy doświadczenia wszystkiego uczymy. Nie wymagamy CV ani książeczki sanepid. JEDYNIE PEŁNOLETNOŚCI !! Preferowani mężczyźni ze względu na ograniczoną liczbę miejsc dla kobiet\n...dokumentów znajomość ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „za życiem”, ustawy o pomocy społecznej, ustawy o finansach publicznych, kodeksu postępowania administracyjnego...\n...z uśmiechem na twarzy. WOW!, kiedy odnosimy kolejne sukcesy. Wiemy, że tylko tak udaje się nam zachwycać innych I wspierać miliony kobiet na całym świecie. Jako Dywizyjny Manager Sprzedaży, będziesz odpowiadał/-a za: zarządzanie zespołem sprzedażowym na powierzonym...\n...informacje: Nie jesteśmy typową korporacją Łączymy pokolenia, pracują u nas ludzie w różnym wieku Jesteśmy firmą przyjazną kobietom i matkom Mamy pyszną kawę i owocowe poniedziałki Jeśli chcesz pracować w przyjaznej i twórczej atmosferze wśród wyjątkowych...


Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia, te najpiękniejsze w polskiej tradycji. Od dziecka kojarzą nam się z zapachem choinki, potraw wigilijnych, z opłatkiem, rodzinnym ciepłem, prezentami. W niektórych domach przestrzega się jeszcze tradycji nakazującej pozostawić jedno wolne miejsce dla samotnego przybysza, położyć sianko pod obrusem, rozpocząć kolację wigilijną wraz z pojawieniem się pierwszej gwiazdy.\nJesteśmy dumni z naszych tradycji i uważamy je za rzecz prawie świętą. Tradycje są naturalną ludzką reakcją, są oprawą ważnych wydarzeń celebrowanych w naszym życiu, pomagają odróżnić te szczególne dni od dni zwyczajnych, tworzą atmosferę. Potrzebujemy ich, potrzebują ich nasze dzieci.\nAle czy czasami tradycje nie przesłaniają nam prawdziwego znaczenia świąt? Czy w gorączkowych przygotowaniach do obchodów święta Jubilata nie zapominamy o samym Jubilacie? A przecież Boże Narodzenie to jak sama nazwa wskazuje urodziny Boga. Czy nie jest to niezwykła prawda? Bóg przecież jest wieczny – jak może się urodzić? Bóg jest potężny, wszechmocny – jak może chcieć stać się tak bezbronny, zależny od ludzi?\nBardzo dobrze ujął te paradoksy autor kolędy „Bóg się rodzi”:\nJest tu ujętych wiele biblijnych prawd. Przede wszystkim – narodziny Boga: myślimy o Jezusie w żłóbku jako o dzieciątku, malutkim, bezbronnym, i wzrusza nas to. Pokazujemy dzieciom szopkę. I to prawda, jest tu niemowlę, ale jest coś więcej. Ewangelista Jan pisze w swojej Ewangelii (J 1,1-3):\n„Słowo”, czyli z greckiego „Logos”, odnosi się do Jezusa, bo dalej czytamy, że „Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami”. Można więc sparafrazować: Na początku był Jezus, a Jezus był u Boga i Bogiem był Jezus. To bardzo ważny fragment o boskości Jezusa, a wiemy, że wielu ludzi na świecie uważa Go tylko za doskonałego człowieka, nauczyciela i wzór moralności. Natomiast interpretatorzy biblijni pokazują, że mamy tu prawdę o wiecznym istnieniu Jezusa, o Jego więzi z Ojcem i o Jego boskiej naturze. Możemy sobie przedstawić to jako Boga Ojca i Boga Syna zasiadających na tronie w niebie, którym anielskie zastępy składają nieustannie hołdy (tak przedstawiał to prorok Izajasz i później ewangelista Jan w Księdze Apokalipsy). Syn posiada królewską godność, wszelkie zaszczyty, najwyższą władzę i największą potegę. I pewnego dnia zostawia to wszystko, przebiera się w nędzne ubranie i rusza w świat, gdzie nikt nie wie o jego godności i jest traktowany jak każdy zwykły człowiek. Mówi o tym kolęda dalej:\nCóż masz niebo nad ziemiany? Bóg porzucił szczęście swoje.\nWszedł między lud ukochany dzieląc z nim trudy i znoje.\nI znów autor porusza ważną biblijną prawdę, o której pisze apostoł Paweł w Liście do Filipian 2,6-8:\n„On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej”.\nJezus żył w chwale, lecz zrezygnował z tego wszystkiego – ogołocił samego siebie, uniżył samego siebie. Narodzenie w ludzkiej postaci stało się początkiem tego uniżenia, a narodzenie wśród najuboższych – w ubogiej żydowskiej rodzinie, wśród pasterzy, ogólnie wówczas pogardzanych – stało się jednym z głębokich przejawów tego uniżenia. Mógł przecież narodzić się jako człowiek, ale w rodzie królewskim, gdzie od razu miałby autorytet i władzę. Ale On chciał pokazać ludziom, że chce dzielić z nimi największe trudy życiowe, bo wtedy będzie im bliski.\nCo było motywacją takiego poświęcenia? W kolędzie śpiewamy: wszedł między lud ukochany. Bóg kocha ludzi, a jednocześnie widzi, że ich życie nie jest łatwe. Wpisane w nie są trudy i znoje, jak zauważa autor kolędy. Nie ma człowieka, który przez całe swoje życie byłby doskonale szczęśliwy. Zresztą samo obserwowanie tego, co dzieje się na świecie napawa smutkiem – wojny, głód, cierpienie niewinnych. A w końcu i tak każdego dosięga śmierć. A nie tak miało być. Gdy Bóg stworzył Adama i Ewę, umieścił ich w raju, mieli żyć w szczęściu i przyjaźni z Bogiem. Niestety, przez ich grzech ta przyjaźń została zerwana, a konsekwencje tego przeszły na wszystkie pozostałe pokolenia. Grzech skaził naszą naturę, sprawił, że nawet najbardziej się starając, nie będziemy nigdy doskonali moralnie. Bo doskonałość oznacza świętość równą świętości Bożej – świętość nie tylko w uczynkach, ale w myślach i intencjach.\nJako młoda dziewczyna bardzo chciałam podobać się Bogu i starałam się być dobra, ale szybko przekonałam się, jakie to trudne. Byłam bardzo zawiedziona, bo wszelkie moje dobre postanowienia, np. po spowiedzi, po jakimś czasie stawały się nieaktualne. Ta walka wewnętrzna była bardzo męcząca i czułam się wiecznie winna wobec Boga. Jak mógł mnie kochać i akceptować, jeśli ja wciąż w końcu zawodziłam Go? Grzech to nie tylko grzeszny uczynek. Grzech to złe, gniewne słowa, nieczyste myśli, intencje. Grzech to niewola – gdy człowiek chce dobrze czynić, a nie może. Grzech to jednak coś więcej – to wyrok śmierci za każdym razem, gdy grzeszymy – wyrok śmierci według sprawiedliwości Bożej. Apostoł Paweł pisze w swoim Liście do Rzymian: „wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni sa chwały Bożej” (3,23) oraz „zapłatą za grzech jest śmierć” (6,23). Prorocki tekst z Księgi Izajasza, zapowiadając narodziny Mesjasza, mówi: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką, nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło” (Iz 9,1). Ludzie żyjący w niewoli grzechu żyją w ciemności, nie znają drogi do Boga, nawet jeśli pragną do Niego dojść. Sami nie są w stanie wyzwolić się z tej niewoli. Potrzebują pomocy, potrzebują światła.\nTym światłem stał się właśnie Jezus, o którym ewangelista Jan pisze jako o „światłości ludzi” (J 1,4), a potem w swej Ewangelii przytacza słowa samego Jezusa, który nazywa siebie „światłością świata” i mówi dalej, że „Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności lecz będzie miał światło życia” (J 8,12). W Biblii ciemność jest zazwyczaj symbolem grzechu, duchowej martwoty, zagubienia, braku bliskiej łączności z Bogiem, braku nadziei. Łatwo to zrozumieć. Nie jesteśmy stworzeni do życia w ciemności. Ja widzę to wyraźnie na codziennym doświadczeniu. Dla mnie ta pora roku jest najtrudniejsza do zniesienia właśnie ze względu na ciemność – ciemność jest rano, gdy się wstaje, ciemno jest już wczesnym popołudniem. Naukowcy nawet twierdzą, że brak dostatecznej ilości światła słonecznego jest szkodliwy dla człowieka. W Szwecji czy Estonii, gdzie dzień zimowy jest jeszcze krótszy niż u nas, jest to okres nasilonych depresji i zwiększonej liczby samobójstw, stąd ludziom zaleca się naświetlanie specjalnymi lampami, dającymi namiastkę światła słonecznego. Ciemność fizyczna jest na dłuższą metę szkodliwa dla naszego funkcjonowania, a co dopiero ciemność duchowa – wiodąca do śmierci wiecznej, wiecznego oddzielenia od Boga, który nas kocha.\nAle własnie dlatego, że nas kocha, daje nam światło – Jezusa – który jest największym Bożym darem. Ważną częścią świąt Bożego narodzenia jest dawanie prezentów. Moja córka nie może się ich doczekać. Dajemy prezenty naszym dzieciom, naszym bliskim, czasem nawet przyjaciołom. A czy dajemy prezent głównemu Jubilatowi? Chyba raczej nie myślimy z takiego punktu widzenia. Zresztą – co moglibyśmy Mu dać? Paradoksalnie, to On przynosi nam wtedy prezent, największy, jaki człowiek może otrzymać, i tylko On może go dać. Poprzez swoje wcielenie, podczas którego realizuje się Jego późniejsza śmierć i zmartwychwstanie, On ofiaruje nam dar życia wiecznego. Boże narodzenie mówi o narodzinach Boga w ludzkiej postaci, który najpierw jest dzieckiem, ale dorasta, by wypełnić swą misję - musi umrzeć, bo podczas ukrzyżowania przyjmuje na siebie grzechy świata, a „zapłatą za grzech jest śmierć”. On płaci za nasze grzechy, abyśmy my nie musieli za nie płacić, abyśmy byli zwolnieni z kary. To jest Jego dar dla nas.\nKiedy dajemy prezenty naszym dzieciom na Boże Narodzenie, czy mogą nam one czymś odpłacić? Najwyżej wdzięcznością i buziakiem, a pozostaje im tylko wziąć prezenty i cieszyć się nimi. Bóg ofiaruje nam dar w Jezusie Chrystusie – dar zbawienia od grzechu i dar życia wiecznego. Ktoś może zapytać: co muszę zrobić, aby na niego zasłużyć? Odpowiem pytaniem: a co mogą zrobić nasze dzieci, aby zasłużyć na swoje prezenty Bożonarodzeniowe? Nic! Po prostu muszą je przyjąć i cieszyć się nimi. My więc tak samo jak te dzieci musimy przyjąć Boży dar w Jezusie. To przyjęcie jest naszą jedyną „odpłatą”. Jezus powiedział: „Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego” (Mt 18,3). Dzieci podchodzą do wszystkiego prosto i z ufnością. Jeśli coś dostają, to chętnie to przyjmują i cieszą się, nie myśląc, jak dorośli, że muszą się zrewanżować. Mamy przyjąć więc Boży dar z taką prostotą i ufnością. Ewangelista Jan kontynuuje swe rozważania o wcielonym Słowie, również zapraszając do przyjęcia tego Bożego daru: „Wszystkim tym jednak, którzy Je [Słowo, czyli Jezusa] przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (1,12). Żyjąc w niewoli grzechu człowiek jest obcy dla Boga, gdy jednak przyjmie dar zbawienia od Jezusa Chrystusa, staje się pełnoprawnym członkiem Bożej rodziny – Jezus daje mu do tego moc, bo sam nie mógłby tego uczynić. Czytamy też dalej, że to „przyjęcie Słowa” jest przedstawione jako wiara w jego imię, czyli wiara w imię Jezusa – w to, że jest Bogiem, że przyszedł na ziemię dla naszego zbawienia, dla mojego zbawienia.\nJa w swoich zmaganiach z własną niedoskonałością, czy mówiąc biblijnie, grzesznością, jako studentka doszłam do wniosku, że sobie nie poradzę. Nie wychodziło mi, a Bóg wydawał się odległy i wcale niezaintersowany moimi zmaganiami. Był taki moment, gdy byłam bardzo sfrustrowana i zaczęłam błagać Boga o pomoc. Odpowiedział na moją modlitwę – dał mi okazję wyjechać na obóz chrześcijański, gdzie usłyszałam proste i jasne wykłady na temat Bożej miłości, grzeszności człowieka i jego niemożności zadowolenia Boga o własnych siłach. Była też mowa o darze zbawienia w Jezusie Chrystusie, który mogłam przyjąć, tak jak pisze o tym ewangelista Jan.\nW modlitwie powiedziałam Bogu o tym, że pragnę przyjąć ten dar od Jezusa, że chcę uczynić Go swoim osobistym Zbawicielem i Panem. Bo chociaż dobrze wiedziałam o śmierci Jezusa za grzechy ludzkości, nigdy nie odnosiłam tego do siebie bardziej osobiście. Była to prosta modlitwa, ale szczera w swoim pragnieniu podobania się Bogu. Bóg jej wysłuchał. Prawie natychmiast doświadczyłam głębokiego wewnętrznego pokoju, moje zmagania i watpliwości skończyły się. Bóg zmienił moją perspektywę na życie, zaczęła zmieniać się moja postawa w stosunku do ludzi. Minęło od tego czasu prawie 20 lat, Bóg prowadził mnie przez różne doświadczenia życiowe, niektóre wcale niełatwe, ale skoro już przyjęłam jego dar, to uczynił mnie swym dzieckiem na zawsze, i to się już nie zmieni. Mogę oczekiwać spełnienia Jego obietnicy życia wiecznego, a w życiu doczesnym szukać u Niego pomocy i mądrości w różnych sytuacjach.\nCzy myślałaś o Bożym Narodzeniu jako o darze dla ciebie? Może warto się nad tym zastanowić. Kim jest dla ciebie Jezus – czy tylko bezbronnym dzieciątkiem w żłóbku, czy Bogiem, który przyjął ludzką postać dla naszego zbawienia? Czy osobiście przyjęłaś Jego dar zbawienia? Jeśli nie, to możesz to zrobić w każdej chwili, mówiąc Mu o tym w modlitwie. Mnie kiedyś zaproponowano prostą modlitwę w tym rodzaju: „Panie Jezu, potrzebuję Cię. Wiem, że jestem grzeszna i dziękuję Ci za to, że umarłeś na krzyżu, ponosząc karę za moje grzechy. Wierzę w Ciebie i przyjmuję Cię jako swego Zbawiciela i Pana. Dziękuję za przebaczenie moich grzechów i dar życia wiecznego. Proszę, kieruj moim życiem i zmieniaj mnie, abym stała się taką, jaką Ty chcesz mnie widzieć. Amen.”\nJeżeli przyjmiemy dar zbawienia do Jezusa, możemy być pewne, że On nas nigdy nie opuści i że mamy życie wieczne. Zostałyśmy przeniesione z królestwa grzechu – królestwa ciemnośc - do królestwa światłości i stałyśmy się dziećmi Bożymi, na zawsze należącymi do Bożej rodziny, które zawsze mogą wołać do Boga „Abba - Ojcze”.


Promocja bukmacherska Unibet Bezpieczne 90+ | Zwrot kasy\nIle już razy przegraliście kupony tylko dlatego, że po 90 minucie ktoś strzelił pechową bramkę? Oczywiście pechową z waszego punktu widzenia. Takich zdarzeń jest sporo. Aby zapobiegać frustracjom tego typu Unibet wychodzi do swoich graczy i oferuje im akcje Bezpieczne 90+. W całości opiera się ona na wybranych zakładach. Jakich dokładnie? Wyjaśniamy w dalszej części tego wpisu.\nBukmacher internetowy zwraca ci 100% zainwestowanej kwoty od 25 do 400 złotych za każdym razem, gdy twój zakład będzie przegrany w następujących przypadkach: Nie trafisz w Dokładny Wynik, Do przerwy/Wynik końcowy, Strzelec pierwszego/ostatniego w spotkaniach Ligi Mistrzów, Premier League i La Liga, jeśli bramka w meczu padnie po 90. minutach gry. Ta promocja bukmacherska nie wymaga zapisania się do niej. Wystarczy, że postawisz odpowiedni zakład, a ewentualny zwrot w postaci gotówki bez warunków obrotu zostanie dodany do kont graczy w ciągu 48 godzin od zakończenia spotkania. W sezonie 2015/16 ten bukmacher wypłacił ponad 90 nagród tego typu.\nSkorzystaj z promocji w Unibet


Mieszkanie po babci a zachowek dla wujka | LexVin\nDla domu Prawo spadkowe\tMieszkanie po babci a zachowek dla wujka\nWniesione przez brata pismo nie jest wnioskiem o dział spadku (podział spadku), lecz wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku. W postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku sąd nie bada, co jest przedmiotem spadku oraz jakie przedmioty przypadną poszczególnym spadkobiercą lecz jedynie stwierdza kto dziedziczy i w jakich częściach. W tym zakresie dosyć nie zrozumiałe wydaje się stwierdzenie pełnomocnika brata, iż w „skład spadku wchodzi mieszkanie”. Kwestia ta w ogóle nie jest przedmiotem tego postępowania.\nMożliwe, iż zapis ten pojawił się gdyż brat chce uzyskać więcej szczegółów, co do formy przekazania mieszkania i następnie wystąpić z pozwem o zachowek. Na rozprawie w przypadku pytań mama może po prostu powiedzieć, że zmarła nie była właścicielem mieszkania w chwili śmierci, rozporządził nim ale więcej szczegółów transakcji Pani mama nie zna czy była to umowa sprzedaży, darowizny i z kim dokładnie była zawierana.\nPo stwierdzeniu nabycia spadku faktycznie brat może wystąpić z roszczeniem o zapłatę zachowku. Zgodnie z art. 991 Kodeksu cywilnego zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni - dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach - połowa wartości tego udziału (zachowek).\nWartość przedmiotu darowizny oblicza się według stanu z chwili jej dokonania, a według cen z chwili ustalania zachowku. Co do kwoty przekazanej babci obawiam się, iż będzie Państwu niezmiernie trudno udowodnić przekazanie tejże kwoty i żądać jej rozliczenia.\nZakładając, więc, że przedmiotowe mieszkanie jest warte 100 000 zł to z tytułu zachowku wujek może żądać kwoty 25 000 zł – przy założeniu, iż babcia ma tylko dwójkę dzieci, dziadek nie żyje a wujek jest zdolny do pracy.


Nowe Horyzonty: „Finezja uczuć” Aneta Krasińska\nAlicja, to młoda kobieta, spełniona zarówno zawodowo jak i prywatnie. Jest szczęśliwą żoną oraz kochającą matką dwóch synów. Wraz z mężem ciężko pracowali na to, by mieć własny dom i udało im się to. Jednak kredyt hipoteczny, który wspólnie zaciągnęli sprawił, że praca stanęła na pierwszym miejscu, a rodzina zeszła na drugi plan. Małżeństwo przestało ze sobą rozmawiać. Alicja była w ciągłym biegu - praca, dzieci, zakupy, sprzątanie itd. Natomiast Adam obrał sobie za cel, że to on będzie lepiej zarabiać, dlatego często zostawał po godzinach w pracy, a wszystkie obowiązki związane z domem zrzucał na żonę, która nie miała chwili wytchnienia. Z kolei synowie mieli żal do ojca, że się nimi nie interesuje, że ciągle przesiaduje w pracy i nigdy nie ma go w domu...\nPowieść rozpoczyna się w miejscu, kiedy młodszy syn Alicji przygotowuje się do Pierwszej Komunii Świętej. Na próbach kobieta poznaje księdza Mariusza. Szybko nawiązują wzajemny dialog, bowiem okazuje się, że posiadają wspólną pasję. Połączyła ich sztuka. Z czasem przyjaźń przekształciła się w zakazaną miłość.\n„Finezja uczuć” jest, to kolejny udany debiut, który miałam przyjemność przeczytać w ostatnim czasie. Fabuła jest dosyć oryginalna. Autorka posiada lekkie pióro i stosuje plastyczne opisy, które powodują, że od tekstu trudno jest się oderwać. Wykreowała idealne postacie, które pozwalają nam czytelnikom doskonale odnaleźć się w motywach ich postępowania, a także odczuwać ich rozterki, wahania oraz inne emocje jakie nimi targają.\n„Życie jest skomplikowane i zupełnie nieprzewidywalne. Granice, jakie człowiek sobie wyznacza, z czasem przesuwają się. Priorytety zmieniają swe miejsce w hierarchii. Człowiek jako istota myśląca jest równocześnie nieodgadniony, bo rządzą nim marzenia, pragnienia i słabości.„ str. 119\nCo najważniejsze Krasińska nie ocenia, nie krytykuje. Dogłębniej przedstawia nam fakt, że ksiądz jest zwykłym człowiekiem i że jemu również zdarza się popełniać błędy. Duży nacisk pokłada na to, że o uczucie należy dbać, aby nie popaść w rutynę, a obowiązki rodzicielskie jak i małżeńskie trzeba rozkładać równomiernie. Mówi również, że nie zawsze należy się poświęcać dla innych, ponieważ przez to szybko stajemy się nieszczęśliwi i czujemy się jakbyśmy byli zamknięci w klatce.\n„O uczucie trzeba dbać (...)". str. 141\nAutorka umiejętnie operuje fabułą, dzięki czemu nie daje się czytelnikowi nudzić. Kiedy wydaje się, że wszystko jakoś się poukładało, że bohaterowie wszystko sobie wyjaśnili, to Krasińska rzuca kolejną bombę, która totalnie zaskakuje odbiorcę.\nPrzyznaję, że z początku miałam pewne obawy co do „Finezji uczuć”, jednak ostatecznie książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Dla mnie była to interesująca lektura, wręcz nie mogłam się od niej oderwać. Publikacja budzi do refleksji. Pomysł na powieść był bardzo doby i autorka w pełni go wykorzystała. Książka przedstawia kontrowersyjny temat, jakim jest romans księdza ze swoją parafianką, mimo to nie zraża czytelnika, a wręcz przeciwnie, ciekawość popycha do tego, aby dowiedzieć się jakie będzie zakończenie. Uwierzcie mi, że ta kobieta ma potencjał, aby stać się jedną z poczytniejszych polskich autorek. Czekam na kolejną powieść, która wyjdzie spod pióra Pani Anety. Jest to pozycja godna polecenia.\n„Uświadomiła sobie, że życie wymaga wielu poświęceń i często drwi z naszych planów. Mogła się na to zgodzić i patrzeć, jak przecieka jej przez palce. Mogła być sfrustrowana i wszystkich dookoła winić za swoje niepowodzenia. Wiedziała, że taka droga jest najprostsza, ale na szczęście miała świadomość, że życie jest zbyt krótkie, żeby się nad sobą użalać. Nikt jej nie pomoże, jeśli sama nie zacznie działać.„ str. 211\nZa możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję autorce i Wydawnictwu Psychoskok.\nEtykiety: 2015, 5.5/6, Aneta Krasińska, debiut, e-book, literatura obyczajowa, literatura psychologiczna, pdf., Psychoskok, recenzja, romans, wydane 2014\nWioleta Sadowska (awiola) 4 listopada 2015 13:10\nKsiążka zbiera całkiem dobre recenzje. Jeśli będe miała okazję to na pewno przeczytam tę książkę.\nKatee 4 listopada 2015 16:59\nMimo dobrych recenzji nie jestem do końca przekonana\nUla MA 5 listopada 2015 18:17\nMyślę nad tą pozycją, chociaż na mojej półce jest pełno nieprzeczytanych książek. Jednak nadal nie jestem przekonana, nie wiem dlaczego... Może to ta okładka...


Jak zagospodarować wyspę w kuchni? | Kuchnie Pinio - Blog\n#1 Wyspa jako blat roboczy z płytą grzewczą\nNajczęściej wyspa kuchenna jest blatem roboczym do przygotowywania posiłków – to świetnie rozwiązanie, jeśli Twoi domownicy uwielbiają wspólne gotowanie. Jeśli jednak masz na niej wystarczająco dużo miejsca, możesz zamontować również płytę grzewczą, a wyspa stanie się miejscem do kompleksowego przygotowania posiłków. Jeśli planujesz takie rozwiązanie, pamiętaj, że standardowa kuchnia czy płyta grzewcza ma ok. 60 cm, a po obu stronach powinno być przynajmniej 40 cm strefy roboczej. Na etapie projektowania kuchni trzeba również uwzględnić odpowiednie przyłącza elektryczne. Jak zagospodarować wyspę w kuchni? Przyda się także okap lub pochłaniacz – nad wyspą świetnie prezentują się nowoczesne modele inspirowane żyrandolami lub przypominające okrągłe tuby, o których już pisaliśmy tu: Okap wyspowy tuba. Natomiast w dolnych szafkach możesz przechowywać niezbędne do gotowania akcesoria i zapasy żywności.\n#2 Wyspa jako miejsce na zlewozmywak\nCzasem wyspa może być tzw. „brudną strefą”, czyli miejscem ze zlewozmywakiem, opcjonalnie również zmywarką i koszami na odpady pod zlewem. W szafkach wyspy możesz trzymać płyny, tabletki do zmywarki, worki na śmieci, ściereczki i inne przydatne akcesoria, które pomogą Ci utrzymać porządek w kuchni. Zaletą takiego rozwiązania jest stały kontakt wzrokowy z innymi domownikami czy gośćmi podczas zmywania naczyń, czy przygotowywania posiłków. Oczywiście tego typu aranżacja wyspy wymaga przygotowania odpowiednich przyłączy elektryczności i wody już na etapie projektowania kuchni.\n#3 Wyspa jako miejsce do spożywania posiłków\nWyspa kuchenna jest również świetnym miejscem do spożywania posiłków, wówczas zastępuje stół jadalniany w kuchni. Więcej o kuchni bez stołu tu: Kuchnia bez stołu. Blat wyspy jest zwykle nieco wyższy od standardowego stołu, dlatego zamiast tradycyjnych krzeseł, stawia się przy niej tzw. hokery (stołki barowe). Trzeba jednak pamiętać o miejscu na nogi, by zapewnić sobie maksymalny komfort. W ciągu dnia takie miejsce może być również alternatywą biurka, kącikiem do pracy, odrabiania przez dzieci lekcji czy integracji domowników, np. podczas gry w planszówki. Nie zapomnij również o oświetleniu nad wyspą, która zapewni dodatkowe światło, a jednocześnie wprowadzi przytulny klimat. O lampach wiszących nad wyspą tu: Lampy wiszące nad wyspą w kuchni.\n#4 Wyspa jako miejsce do przechowywania\nBlat kuchennej wyspy może być stołem barowym lub miejscem do przygotowania posiłków (w zależności od potrzeby), a znajdujące się na wyspie szafki możesz zagospodarować na miejsce do przechowywania zastawy stołowej, kuchennych zapasów, środków czyszczących, garnków, sprzętu AGD czy innych elementów, które nie mieszczą się w szafkach kuchennych w standardowej zabudowie. W niektórych wyspach można również zamontować lodówkę z zamrażalnikiem.\n#5 Wyspa jako miejsce do eksponowania\nWyspa kuchenna może być świetnym miejscem nie tylko do przechowywania, ale również eksponowania. Możesz zamontować w niej przeszklone witryny z oświetleniem LED, by wyeksponować elegancką, zabytkową czy wzorzystą zastawę stołową. Innym rozwiązaniem są otwarte półki, a na nich kuchenna biblioteczka, np. książki kucharskie z przepisami czy miejsce na ulubione czasopisma i gry. Innymi pomysłami jest wyspa z półkami na wino, kuchenne przyprawy, świeże zioła w doniczkach czy dekoracje, które szczególnie chcesz w kuchni wyeksponować.\nWyspa kuchenna to modne rozwiązanie, które zapewnia całe spektrum aranżacyjnych możliwości. Jak zagospodarować wyspę w kuchni? Może być blatem roboczym, stołem do spożywania posiłków, miejscem na płytę grzewczą i zlewozmywak, dodatkową przestrzenią do przechowywania lub eksponowania, a nawet biurkiem do pracy. Warto jednak dostosować wielkość wyspy do możliwości pomieszczenia. W naszych aranżacjach możesz zobaczyć, jak wiele różnych masz możliwości. Opowiedz nam o tym, czego potrzebujesz, a zaprojektujemy wyspę kuchenną, spełniającą te oczekiwania.\n← Okap wyspowy tuba – zalety, charakterystyka\nCzarna kuchnia matowa – opinie, zalety, wady →


Puzzle z magnesami Szybkie rybki z wędką, Janod Zabawki na czasie\n» Puzzle z magnesami Szybkie rybki z wędką, Janod\nKod produktu: 0505\nPuzzle z magnesami Szybkie rybki francuskiej marki JANOD to wspaniała pierwsza układanka dla malucha. W skład zestawu wchodzi 6 drewnianych kolorowych rybek, które należy dopasować w odpowiednie miejsca na – również drewnianej – planszy, przedstawiającej akwarium-kulę. Jest to idealny wstęp do nauki układania prawdziwych puzzli. Ponadto każda z rybek wyposażona jest w magnes, dzięki czemu można je „łowić” za pomocą dołączonej do zestawu drewnianej wędki o rozmiarach poręcznych dla małego dziecka. Zabawa taka ćwiczy zręczność, koordynację ruchową i cierpliwość.\nPuzzle zaprojektowano we Francji.\nliczba elementów: 1 plansza + 6 rybek + 1 wędka\nwymiary produktu: 27,5 x 1,8 x 23,5 cm\nwymiary opakowania: 27,5 x 1,8 x 23,5 cm


#1 18-06-2017 o 17h40\nNie jestem najlepsza w pisaniu wstępów. W samym pisaniu też nie jestem mistrzem, ale ze względu na przypływ weny, wolnego czasu i odrobiny pomysłów, chcę podzielić się moim opowiadaniem.\nObiecuję, że postaram się nie cukierkować tak bardzo w tym opowiadaniu. Postaram się też, żeby raz na jakiś czas można było wyciągnąć z niego coś więcej niż tylko opowiedzianą historię. Chcę, żeby było prawdziwie, na tyle, na ile to możliwe w świecie fantasy.\nNie chcąc popełnić ponownie tego samego błędu, tworząc kolejne dzieło, Wielki Byt poprosił Gwiazdy o pomoc. Nowe stworzenia zostały obdarowane ciepłym, jasnym światłem podarowanym przez Gwiazdy i nazwanym Duszą. Nowe istoty, choć słabsze, były idealne. Potrafiły wpadać w zachwyt widząc zachodzące słońce i smucić się razem ze spadającymi z nieba kroplami deszczu. Tworzyły piękne przedmioty i budowle, które, mimo tego, że bardzo odległe od natury, stawały się częścią świata z każdym kolejnym dniem zmieniającego się coraz bardziej.\nZachwycony swoim dziełem, Wielki Byt nie dostrzegł, że Gwiazdy zaczynają być niezadowolone z braku poświęcanej im uwagi. Choć same nie dostrzegały piękna, były próżne i głodne pochwał. Część z nich postanowiła stworzyć własne dzieło, stworzenie będące dzieckiem Gwiazd, potężne i piękne. Wielki Byt nie mógł na to pozwolić. Choć czuł ogromny ból w czystym sercu, stoczył walkę z Gwiazdam. Słysząc błagania o wybaczenie, nie był jednak w stanie pozbawić życia stworzeń, będących ich dziećmi. Za karę uwięził Gwiazdy na nieboskłonie, tak by służyły jako przewodnicy wszystkim istotom i w ten sposób odpracowały swoją próżność.\nŚpieszę się najbardziej jak tylko mogę, nie łamiąc sobie przy tym nóg i unikając biegu, za którym nie przepadam. Patrzę na srebrny zegarek, zajmujący stałe miejsce na mojej lewej ręce. Mam tylko dziesięć minut, żeby się nie spóźnić i nie spowodować tym kolejnej awantury w domu. Jestem święcie przekonana, że jeżeli znowu nie zdążę na czas, matka urwie mi głowę. I właściwie to będzie miała rację.\nZatrzymuję się przy niewielkim, wąskim przejściu obok mojej ulubionej kawiarni Papa’s Cafe. Panujący w alejce mrok nie zachęca do wycieczki, jednak jest to najkrótsza droga do domu, dzięki której choć raz będę mogła nie zawieść rodziców. Przełykam głośno ślinę i niepewnie stawiam stopę w mroku.\nDostrzegam go dopiero, kiedy robi kilka kroków w moją stronę. Młody, jasnowłosy chłopak w zielonej czapce uśmiecha się przyjaźnie. Mrużę podejrzliwie oczy. Rodzice zawsze uczyli mnie, żebym nie rozmawiała z nieznajomymi, tym bardziej, kiedy jestem sama w niezbyt zaludnionym miejscu. On jednak nie wygląda na groźnego, a w jego złotym spojrzeniu jest coś szalenie hipnotyzującego, co nie pozwala mi na zrobienie choćby jednego kroku dalej.\n- Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy. – Blondyn wyciąga przed siebie dłonie w uspokajającym geście, jednocześnie\nZdanie, które wypowiada, ani trochę mnie uspokaja, tym bardziej, że zauważam na jego rękach coś, co przypomina sierść. Poza tym, zazwyczaj, kiedy ktoś mówi, że nie ma zamiaru zrobić krzywdy, ma całkowicie inne intencje, w których zawiera się wiele słów takich jak: „boleć”, „uderzyć” i „krzyczeć”.\nW mojej głowie pojawia się czerwona lampka z napisem: „czas stąd uciekać”. Delikatnie przesuwam się w bok. Koniec alejki znajduje się kilkanaście metrów dalej, oświetlony przez uliczne latarnie i wypełniony hałasem ruchu drogowego, jednak jestem przekonana, że nie zdążę dobiec do wyjścia zanim zrobi to dziwny nastolatek, który wygląda na całkiem sprawnego fizycznie.\nMęska dłoń zaciska się na moich palcach i, kiedy tylko nasze skóry się stykają, dzieje się coś dziwnego. Chłopak wrzeszczy z bólu i odskakuje ode mnie. Sama czuję w ręce nieprzyjemne pieczenie. Spoglądam na mój nadgarstek. Obok zegarka pojawiły się czerwone, bolące bąble, takie same jak przy oparzeniach.\nNie odwracam się. Wiem, że jeżeli to zrobię, zobaczę za sobą wykrzywioną w grymasie wściekłości twarz obcego, a strach na pewno mnie spowolni. Zmuszam się do nadludzkiego wysiłku i, słysząc za sobą odgłos pościgu, wypadam na ulicę, potykając się o własne nogi. Ląduję na twardym asfalcie boleśnie zdzierając sobie łokcie i kolana, jednak wiem, że wśród przechodniów jestem bezpieczna.\nWiem, że rodzice będą na mnie bardzo źli z kolejne spóźnienie, dlatego wchodzę na trzecie piętro bardzo powoli. Powłóczę nogami przy każdym kolejnym stopniu, trochę ze względu na piekące przeraźliwie kolana, a trochę po to, by odwlec rodzicielski wyrok w czasie.\n- Powoli, bez słowa, nawet nie ściągając butów, idę do swojego pokoju, po drodze zabierając z łazienki specyfik. Zatrzaskuję za sobą drzwi mocnym kopniakiem.\n- Elle, nie! – krzyczy, rzucając się w moją stronę.\nOstrożnie wstaję i powoli zaczynam się wycofywać, nie spuszczając oczu z podejrzanej istoty. Znowu coś cicho szeleści. Nie mam nawet czasu, żeby krzyknąć, kiedy ciemne stworzenie przypominające wilka z największych koszmarów wyskakuje z krzaków. Obracam się, żeby uciec, jednak ogromna siła powala mnie na ziemię. Czuję, że powietrze ucieka z moich płuc, gdy bestia przygniata mnie swoim ciężarem do ziemi, wciskając moją twarz w miękkie błoto.\n#2 18-06-2017 o 21h08\nZapowiada się ciekawie Z pewnością będę śledzić, więc życzę dużo weny\n#3 21-06-2017 o 15h21\n@sashka: Dziękuję za wsparcie! Mam nadzieję, że historia Cię nie zawiedzie\nSzaleńczo wymachuję rękami, starając się strącić z moich pleców ogromny ciężar. Potrzebuję powietrza, jednak czuję, że nie mam na to najmniejszych szans. Powoli opadam z sił. W myślach zaczynam żegnać się z życiem i kiedy już jestem na granicy przytomności, kilogramy wciskające mnie w ziemię znikają.\nNie wiem, kim jest osoba stojąca za moimi plecami, ale jestem jej przeogromnie wdzięczna za to, że przegoniła ze mnie te bydle.\n- Nic ci się nie stało? – pytanie dociera do moich uszu z prawej strony.\nDo tej pory sądziłam, że jestem normalna. Nigdy nie pakuję się w żadne niestworzone historię, nie szukam kłopotów, w szkole radzę sobie lepiej niż dobrze. Nic, naprawdę nic nie wskazywało na to, że mam problemy z psychiką, a tak właśnie czuję się w tej chwili. Jak pełnoetatowa wariatka, którą powinni zamknąć u czubków i na wszelki wypadek wpakować do izolatki ze ścianami wyłożonymi miękkim obiciem.\nWygląda normalnie albo przynajmniej prawie normalnie. Ma ciemne, lekko potargane włosy, smukłą, pociągłą twarz o łagodnych rysach i delikatny, przyjemny uśmiech. Jego lewe oko przysłania opaska podobna do tych, które noszą piraci. Szyję przykrywa ciemny szal. Reszta ubioru wskazuje na to, że wraca właśnie z jakiegoś konwentu, na którym prawdopodobnie wygrał nagrodę za najlepszy kostium. Jego sztuczne, szpiczaste uszy i dorobione, wampirze kły wyglądają bardzo realistycznie, a siedząca przy jego prawej nodze bestia przypomina stwora z najgorszych koszmarów.\n- Ja… - Nie wiem, co powiedzieć. – Gdzie ja właściwie jestem? – wyduszam w końcu.\nOdwracam głowę i natrafiam wzrokiem na drugiego, całkowicie nieznanego mi chłopaka. Najwyraźniej wraca z tego samego konwentu co wampir, bo ma na sobie równie dziwne wdzianko, błękitne włosy i doczepiane uszy wyglądające na podejrzanie prawdziwe.\nA może oni obaj po prostu są psychopatami?\nWlepiam przerażone spojrzenie w dziwne, czarne stworzenie, które prawie mnie zabiło. Nigdy wcześniej nie widziałam takiego zwierzęcia. Przypomina wilka, jednak jego czarno fioletowe umaszczenie i lewe oko, przypominające błądzący ognik, zdają się być całkowicie nierealne. Sam stwór wydaje się być zwiewny, jak rozpływający się wśród nocy cień.\n- Na pewno jesteś cała? Przepraszam, za Shaitana, czasami jest lekko niezrównoważony. – Chłopak wyciąga do mnie rękę, żeby pomóc mi wstać.\n- Nevra, zastanów się czy na pewno chcesz jej dotykać. Jeszcze się czymś zarazisz… - rzuca niebieskowłosy. – Nie będę błagał Ewe, żeby dawała ci dodatkowe leki, a już na pewno nie oddam ci moich racji. Będziesz umierał w męczarniach, tylko dlatego, że postanowiłeś dotknąć… - waha się chwilę, przypatrując mi się z pogardą. – Tego upapranego czegoś. – Lekceważąco wymachuje dłonią w moją stronę. – Czym ty w ogóle jesteś?\n- Z całą pewnością jesteś idiotką, to pewne – parska elf. – Chodzi mi o twoją rasę. Spod tej breji ciężko cokolwiek wyczytać.\n- Jesteście jakimiś świrami, tak? Albo jest tu jakaś ukryta kamera i ktoś ma niezły ubaw, co nie? – mruczę. – Jakiej jestem rasy?! Do cholery, czy ja ci wyglądam na psa? Jestem człowiekiem! Czym innym mam być?!\nCiemnowłosy odchrząkuje cicho.\n- Nienajweselszych? – parskam. – Ostatnie dziewiętnaście lat to były nienajweselsze okoliczności. Zaczęły się od tego, że się urodziłam, później poszło już z górki – mruczę, starając się strząsnąć z ubrań choć część błotnistej mazi. – Biorąc pod uwagę dzisiejszy dzień, to chyba powoli zbliżam się do kulminacyjnego nieszczęścia… - wzdycham. – Możecie mi powiedzieć, jak wrócić na ulicę Holborn? Matka mnie zabije za to spóźnienie. Wyrwie mi wszystko, co tylko można wyrwać.\nRzucam się na kolana i zanurzam dłonie w błocie. Jeżeli to gówno mogło mnie tu przenieść z całą pewnością może też pomóc mi wrócić do domu. Przesuwam rękami po dnie, jednak nic nie czuję. Księga zniknęła.\n- Zamieram. To nie może być prawda. Przecież musi być sposób, żeby wrócić do domu. Wystarczy wezwać taksówkę albo pójść na autobus.\nJestem przerażona wszystkim, co wydarzyło się w ciągu ostatnich godzin.\nMarszczę brwi, przyglądając się badawczo wampirowi. Jest naprawdę przystojny, całkiem miły i ma w sobie coś naprawdę urokliwego. Powinnam być zachwycona takim towarzystwem. Podejrzewam, że niejedna dziewczyna oddałaby wiele za randkę z takim chłopakiem. Szczególnie jeżeli byłaby fanką „Zmierzchu”.\nPrycham i z niezadowoleniem wydymam wargi, jednak nic nie mówię. Chwytam dłoń, którą wampir wyciąga w moją stronę, by pomóc mi wyjść z celi. Jego skóra jest podejrzanie chłodna. Chwyta mnie w pasie i podnosi z taką lekkością, jakbym nic nie ważyła i delikatnie odstawia na ziemi.\n- Nie przerywaj – karci mnie. – Eldarya. A my jesteśmy Strażą Eel, dbamy o równowagę maany w tym świecie. I pewnie uznasz mnie za skończonego świra, ale tu, gdzie się znajdujesz istnieje magia i wszystkie rzeczy, które u was, na Ziemii, są tylko legendami. To tak pokrótce. Możemy już iść? – ponagla.\nW dużej, przestronnej sali, na środku której stoi ogromny kryształ, emanujący dziwnym, hipnotyzującym blaskiem, znajduje się jeszcze jedna osoba. Wysoki, jasnowłosy osiłek o nienaturalnie złotych oczach i mięśniach godnych zawodowego kulturysty, nie odzywa się do tej pory ani jednym słowem. Świdruje mnie wzrokiem, mocno zaciskając szczęki. Przeraża mnie brak uczuć na jego twarzy, wyglądający tak jakby chłopak zastanawiał się w jaki sposób najszybciej można pozbyć się obcego człowieka.\nJeżeli do tej pory ta sytuacja wydawała mi się całkowicie beznadziejna, to teraz zapłonęła we mnie mała iskierka nadziei.\nPrzystojny blondyn, na którego wpadłam przypomina faceta z okładek najlepszych gazet. Przypatruje mi się z lekkim zainteresowaniem widocznym w zielonych oczach i łagodnym uśmiechem goszczącym na ustach.\n- Elle – odpowiadam, zdając sobie sprawę z tego, że do tej pory nikt mnie o to nie zapytał.\n- Więc, Elle, opowiadałaś już Miiko, jak się tutaj znalazłaś?\n- Bardziej brzmiało to tak: jeżeli ją stąd wypuścimy to może coś ją zeżreć – wtrąca niebieskowłosy elf. – A to mogłoby być dość przykre doświadczenie. Choć przyznaję, że pewnie mielibyśmy całkiem zabawne widowisko. Wątpię, żeby w jakikolwiek sposób nam zagrażała. Ciągle tylko ryczy i się smarka. Tym może co najwyżej skrzywdzić moją psychikę.\n#4 21-06-2017 o 16h51\nPisz dalej Wyczuwam Leiftana w powietrzu jako WS a poza tym bardzo skladnie Ci wychodzi to pisanie. Takze bede sledzic.\n#5 21-06-2017 o 22h34\nFantastycznie, że tu trafiłam, bo zapowiada się naprawdę ciekawie To oczywiście w takim maksymalnym skrócie. A tak dokładniej, to muszę przyznać, że nieeeenawidzę, jak ktoś pisze w czasie teraźniejszym, ale cóż, trudno XD Najważniejsze, że twój warsztat jest naprawdę znakomity. Wszystko jest przejrzyście wyjaśnione, bardo dobrzee, zgrabnie opisane... Po prostu bardzo przyjemnie czytało się całość! Sama fabuła również zapowiada się interesująco, zwłaszcza że bohaterka w zupełnie inny sposób trafiła do Eldaryi - nie przez Grzybowy Krąg, jak większość, tylko przez książkę z antykwariatu, o której jej matka mogła coś wiedzieć...? Sądząc po jej reakcji... no nie wiem. To jest do wyjaśnienia. Nevra jaki opiekuńczy <3 Ale w sumie jak zawsze. Mój ulubiony Eziu zaś wredny jak trzy diabły, ale tu to aż wyjątkowo: żadnego współczucia dla płaczącej babki w błocie? No serio? XD Ech, Ezarel, Ezarel... xD No i Leif jak zawsze najbardziej kochany. A Miiko to menda. Czyli tu bez zmian No nic, jestem bardzo ciekawa kolejnej części, dlatego pisz dalej, bo zamierzam śledzić! Niedługo zaś i ja zamierzam coś tu publikować i mam cichą nadzieję, że też wpadniesz c: Pozdrawiam!\n#6 22-06-2017 o 22h05\n@Laique: Bardzo mi miło, że Cię zaciekawiłam Odnośnie Twoich podejrzeń - sama chciałabym wiedzieć czy w tym opowiadaniu będzie WS czy go w ogóle nie będzie... Wszystko wyjdzie w trakcie.\n@Methrylis: bardzo mi miło, że tu zajrzałaś i zostawiłaś po sobie ślad Dlaczego tak bardzo nie lubisz narracji pierwszoosobowej? Wiem, że przez to widzimy tylko jeden punkt widzenia, ale to dodaje trochę zagadkowości opowiadaniu Tak jak w prawdziwym zyciu - wiemy tylko to, co myśli główna bohaterka, a jak ją odbiera otoczenie - trzeba się tego trochę domyślić po reakcjach i stosunku innych postaci\nMam nadzieję, że Cię nie zawiodę tym opowiadaniem, a jeżeli cokolwiek będzie raziło Cię w oczy - liczę na krytykę\nOstatnio zmieniony przez Amrena (23-06-2017 o 18h38)\n#7 23-06-2017 o 19h07\nWiesz co, nie potrafię dokładnie stwierdzić, dlaczego nie lubię tej narracji. Oczywiście to nie jest w żadnym wypadku wada twojego opowiadania, bo będę je czytać tak czy siak! Chodzi chyba tylko o to, że bardo późno zetknęłam się na tę narrację, wcześniej przywykłszy już do pisania w czasie przeszłym i narracji trzecioosobowej, która była najbardziej klasyczna, że tak się wyrażę. Więc to chyba po prost siła przyzwyczajenia, a, jak wiemy, ta siła potrafi być bardzo duża\n#8 28-06-2017 o 23h00\nBardzo dziękuję za wszystkie komentarze - to naprawdę motywujące, że ktoś czyta moje małe dzieło\nOddaję więc kolejny rozdział:\n- Do twojego nowego pokoju – odpowiada krótko. – Trzeba cię jakoś ogarnąć, słodziaku. Nie możesz paradować po Kwaterze Głównej oblepiona błotem. Bardzo rzucałabyś się w oczy. – Uśmiecha się lekko. – Mówiłaś, że jak masz na imię?\n- Elle – odpowiadam, wyciągając rękę w jego stronę.\nCoś każe mi przypuszczać, że ten typ jest zawodowym podrywaczem, jednak mimo to, czuję, że się rumienię.\n- W każdym razie, Elle, znajdziemy ci też jakieś ubrania. Myślę, że coś z szafy Karenn mogłoby na ciebie pasować. Jesteś trochę drobniejsza, ale nie mamy zbytniego wyboru. – Mierzy mnie wzrokiem. – Proszę, słodziaku. To twoje nowe lokum. – Wskazuje jedne z drzwi, znajdujących się na końcu korytarza. – Rozgość się, a ja przyniosę ci coś do przebrania – rzuca. – I mydło – dodaje po chwili. – Przyda ci się mydło – mruczy pod nosem, odchodząc.\nStanowczo mogło być o wiele, wiele gorzej.\n- I jak ci się podoba, słodziaku? – Podskakuję przestraszona, kiedy Nevra wchodzi do pokoju. – Może być? Jest dosyć pusty, ale jak się tu rozgościsz, to pewnie urządzisz wszystko po swojemu – mówi beztrosko.\n- Jest w porządku – odpowiadam.\n- Mam tu dla ciebie czyste ręczniki i mydło. – Kładzie przedmioty na łóżku. – A to ubranie, które znalazłem u Karenn. Myślę, że powinno być na ciebie dobre. – Podaje mi spodnie, bluzkę i parę lekkich sandałów. – Łazienka jest na końcu korytarza, po prawej stronie.\n- Dzięki. – Silę się na uśmiech, zabieram ręcznik i mydło i wychodzę z pokoju.\nKieruję się zgodnie ze wskazówkami wampira i po chwili trafiam do jasnego przestronnego pomieszczenia, które z całą pewnością jest łazienką. Od razu zrzucam z siebie brudne ubrania i wchodzę pod prysznic. Odkręcam kurek. Mimo tego, że spływająca po moim ciele woda jest dość chłodna, czuję prawdziwą ulgę, kiedy zmywam z siebie zaschnięte błoto.\nPróbuję poukładać sobie w głowie wszystko, czego do tej pory się dowiedziałam, jednak nie potrafię. Spadła na mnie istna lawina informacji i podejrzewam, że jeszcze przez długi czas nie będę w stanie tego wszystkiego zrozumieć.\nWycieram ciało i włosy w miękki ręcznik. Przyglądam się przez moment ubraniom, które dostałam od Nevry i, po chwili wahania, zakładam je na siebie. Czerwona, zwiewna bluzka na ramiączkach jest odrobinkę za duża, a czarne spodnie trochę za szerokie w pasie, jednak buty pasują idealnie.\nZabieram moje ubłocone ubrania i powoli wracam do pokoju. Kiedy wchodzę do środka, wampir wciąż tam jest. Leży na moim łóżku i pogwizduje cicho.\n- Ubrania Karenn są troszkę za duże, ale jakoś musisz to przeżyć. Jesteś gotowa na test przydziału do Straży? – Podnosi się z łóżka i podchodzi do mnie.\n- Nie wiem nic o waszym świecie. Jak mogę być gotowa na ten test? – szepczę.\n- Nie martw się. Taka ślicznotka na pewno trafi pod moje skrzydła. Obiecuję, że się tobą odpowiednio zajmę. – Uśmiecha się szeroko, przepuszczając mnie pierwszą w drzwiach. – Z nikim nie będzie ci tak dobrze jak ze mną.\n- Jest okropny – jęczę.\n- Valkyon? Widziałaś go w Sali Kryształu. To ten, który wygląda jak góra mięśni.\nObawiam się, że Nevra może mieć rację i przy nim byłoby mi najlepiej. Pozostałe dwa wybory są tragedią w najczystszej postaci.\n- Czym właściwie zajmuje się twoja straż? – Patrzę pytająco na towarzysza.\nZatrzymujemy się przed ciężkimi, ciemnymi drzwiami. Nevra otwiera je i tym razem wchodzi do środka pierwszy.\nBiblioteka jest wspaniała, muszę to przyznać. Półki regałów pnących się pod sam sufit uginają się pod ciężarem ciężkich, starych ksiąg. Widać, że osoba, która zajmuje się zbiorami jest prawdziwym pasjonatem literatury. Nigdzie nie ma ani grama kurzu, a zawartość każdego z regałów jest skrupulatnie opisana.\nChyba znajduję się w małym, książkowym raju.\n- Miiko ostrzegła mnie, że będę musiał przeprowadzić test przydziału do Straży. Musiałem znaleźć odpowiednie… - Zza regałów wychodzi młody chłopak i zatrzymuje się jak sparaliżowany, kiedy staje ze mną twarzą w twarz. – Dokumenty – dokańcza niepewnie.\nRóg. Tak. Ta istota… Ten on… On ma róg. I dość długi ogon.\nNie podobają mi się jego słowa. Czuję, że wszyscy tutaj traktują mnie jak przedmiot, przestawiają z kąta w kąt, decydują o moim losie, nawet nie pytając o zdanie. Wydaje mi się, że moje lądowanie w bagnie było początkiem góry problemów, która powoli staje się coraz większa.\nOtwieram oczy ze zdumienia, kiedy odczytuje tekst i kilka możliwych wersji odpowiedzi do wyboru.\n- Straż Absyntu zajmuje się lecznictwem, ziołami i eliksirami. To również wspaniali stratedzy – wyjaśnia ponuro. – Twoim dowódcą będzie Ezarel.\n- Ale on, Ezarel… Jest strasznym gburem. Proszę. Nie skazuj mnie na niego…\n- Ja… - Czuję, że zbiera mi się na płacz. – Błagam cię, nie mów nikomu – jęczę.\n- Nie powiem. Ale obiecuję, że będzie cię to dużo kosztować – szepcze mi do ucha, kiedy w pobliżu rozbrzmiewają kroki. – Bardzo dużo – dodaje, uśmiechając się szelmowsko i wchodząc do biblioteki.\nMam dziwne przeczucie, że nie powinnam się wtrącać w tę dyskusję, tym bardziej, że mgła zaczyna się nieco rozrzedzać i dostrzegam jak bardzo zły jest elf. Posyła mi zrezygnowane spojrzenie.\n- Mam na imię Elle – powtarzam.\n#9 28-06-2017 o 23h25\nNo i czemu od razu się nie chwalisz, że dodałaś nowy odcinek? No to zacieram rączki i biorę się za opowiadanie z moją ulubioną narracją!\nHm, własny pokój? No proszę, szybko! I ten szarmancki jak zawsze Nevra 8) Swoją drogą rozbawił mnie tytuł, bo tak sobie myślę, że to "Witaj w Eldaryi" musiałoby być z ich ust powiedziane tak sztywno i sztucznie, że aż pewnie śmiesznie by to brzmiało XD Poza tym takie powitanie brzmi przyjemnie, czego nie można powiedzieć o... hm, gościnności Straży :v No dobra, wracam do odcinka.\nHm, całkiem ładny pokoik dostała. Z pościelą! Jestem pod wrażeniem. Nevra jak zawsze kochany <3 Rany, jak ja go uwielbiam. Nie tak, jak Ezarela, ale jednak.\n"- Ezarel to ten elf?\n- To jedno z łagodniejszych określeń dla jego osoby – śmieje się chłopak. " - CUDOWNY DIALOG\nA wbita w stronę Kero przecudna Chociaż trochę mi go szkoda, bo to taki sympatyczny jednorożec.\nBtw już teraz stawiam diamenty przeciw orzechom, że trafi jej się Straż Absyntu <3\nNo wiedziałam. WIEDZIAŁAM!\n"Kolejna stołówka z Absyntu" - Nevra, kocham cię!\nWidzę, że obojga czeka bardzo trudna przeprawa, bo w sumie z wyboru Straży nikt nie jest zadowolony. Może prócz Valkyona, bo on ma gdzieś. Ale Ez jest wściekły, bo ma durnego człowieka, Nevrze szkoda, bo wolałby ją u siebie, a i Elle wolałaby wampira. Czyli kiepsko. Jestem więc ciekawa, co to tam się wydarzy dalej Tymczasem zapraszam też do mnie! Akurat dzisiaj dodałam coś nowego, więc byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś rzuciła okiem.\nŻyczę kotła weny i pozdrawiam ciepło!\n#10 29-06-2017 o 17h42\n@Methrylis: narracja specjalnie dla Ciebie Cieszę się, że mimo narracji i powoli rozkręcającej się akcji śledzisz opowiadanie Mam nadzieję, że później zrobi się ciekawiej i nie "zepsuję" bohaterów.\nDo Twojego opowiadania na pewno zajrzę, jak tylko znajdę moment, żeby napisać jakiś sensowny i wartościowy komentarz\n#11 02-07-2017 o 01h10\nWpatruję się bezmyślnie w kolejne krople, spadające do fiolki z jasnoszarym płynem. Opieram głowę o rękę, starając się nie zasnąć. Brakuje jeszcze siedemdziesięciu pięciu kropli, żeby eliksir był gotowy, a moje powieki zaczynają niebezpiecznie opadać, chcąc udać się do krainy snów. Nie mogę na to pozwolić. Jeżeli zawalę to zadanie, Ezarel z całą pewnością nie da mi żyć.\nWzdycham ciężko. Jeżeli kiedykolwiek znowu przyjdzie mi do głowy pomysł, żeby prosić tego rozkapryszonego elfa o jakiekolwiek zadanie, włożę głowę pomiędzy futrynę, a drzwi i mocno nimi trzasnę.\nNigdy więcej. Czego ja się spodziewałam? Od kiedy tylko się tu pojawiłam wszyscy dają mi jasno do zrozumienia, że jestem całkowicie zbędna. Bardzo mało wiem o tym świecie, dlatego nie mogę wyruszyć na żadną misję, pomóc przy jakichkolwiek planach, nie wspominając już nawet o samodzielnym opuszczeniu Kwatery Głównej.\nMimo tego, że mogę poruszać się po terenie Eel, spacerować po ogrodach i mam dostęp do dużej części centrali, tak naprawdę nie jestem wolna. Każdy mój krok jest bardzo uważnie obserwowany, każdy gest dokładnie analizowany, a pod moim pokojem wybitnie często kręcą się dowódcy, przypadkiem zerkając w moją stronę.\nSześćdziesiąt druga kropla wpada do fiolki, kiedy otwierają się drzwi do laboratorium. Nie odrywam wzroku od eliksiru. Wiem, że choćby chwila rozproszenia, spowoduje, że cała moja praca pójdzie na marne, a Ezarel będzie miał kolejny powód, żeby jeszcze bardziej mnie nienawidzić.\n- Absynt i ta wasza dokładność… - Wywraca wymownie oczami, kładąc nogi na blacie i lekko kiwając się na tylnich nogach krzesła. – Straszna nuda.\n- Po co ci człowiek? – pyta ponuro. – Jeżeli chcesz zrobić sobie z niej stołówkę, to mimo tego, że jest bezdennie nieprzydatna, to odpowiedź brzmi nie. Nie pozwalam ci na gryzie…\n- Miiko dała Valkyonowi misję… - zaczyna ciemnowłosy, beztrosko huśtając się na krześle. – A ja ostatnio się z nim założyłem i niestety przegrałem.\n- Chciałaś iść na misję, to pójdziesz – stwierdza beztrosko elf. – Powinnaś mi jeszcze za to podziękować. Jesteś strasznie niewdzięczna.\nZaciskam dłonie w pięści i biorę głęboki oddech. Nie wiem czy bardziej mam ochotę wymierzyć pięścią prosto w twarz Ezarela czy po prostu się rozpłakać. Traktuje mnie jak swoją własność, przedmiot, który w ogóle nie ma uczuć i uważa, że może ze mną robić co mu się żywnie podoba. Nie szanuje mnie nawet w najmniejszym stopniu.\n- A tego nie musisz pić. – Elf wyrywa fiolkę z rąk Nevry. – Kolor jest idealny. Człowieczek jednak potrafi liczyć, choć przyznaję, że to lekko rozczarowujące.\nValkyon milczy. Nie oczekiwałam z jego strony zbytniej rozmowności, jednak ta cisza jest wyjątkowo krępująca. Kiedy Nevra mnie do niego przyprowadził, osiłek nie wyglądał na zbyt zadowolonego. Stwierdził jedynie, że oczekiwał kogoś ze Straży Cienia, zmierzył mnie od stóp do głów i wymruczał pod nosem coś, co brzmiało jak „bezużyteczna”.\nOd kilku tygodni cały czas słyszę takie określenia padające pod moim adresem i właściwie zaczynam traktować je jak normę. Może naprawdę jestem totalnie nieprzydatna i zbyt wysoko się cenię?\n- Jesteś nienormalny. Chyba nie sądzisz, że się na to zgodzę – parskam poirytowana. – Najpierw zamykacie mnie w waszej kwaterze, a kiedy w końcu pozwalacie mi wyjść, to tylko po to, żeby się mnie pozbyć. Nie ma takiej opcji. Nigdzie nie idę. Chyba, że w końcu zechcecie odesłać mnie do domu.\nMuszę przyznać mu rację. Mimo tego, że nie podoba mi się sposób w jaki zmuszono mnie do przystąpienia do tej dziwnej, zwariowanej społeczności, to Straż Eel dba o to, żebym nie chodziła głodna i przetrwała żywa w tym świecie. Może nie są dla mnie najmilsi i nie jestem jedną z najchętniej widywanych i najbardziej zaufanych osób, ale przynajmniej starają się zachować pozory uprzejmości. No, może poza Ezarelem i Miiko. Oni ewidentnie mnie nie tolerują.\nNiechętnie ruszam za Valkyonem, mimo tego, że cały pomysł nie napawa mnie entuzjazmem.\n- Powiedz mi chociaż, na co mam być tą przynętą… - wzdycham. – To coś może mnie zabić?\n- Raczej? – dopytuję. – To znaczy, że kiedyś kogoś zabiły?!\nZrównuję się z nim. Stoimy na granicy lasu i niedużej polany, której trawa wydaje się być zbyt zielona. Na samym środku, z dala od leśnej gęstwiny, rośnie jedno, samotne drzewo, wśród którego liści błyszczą owoce. Mają krwiście czerwony kolor, kształtem przypominają serce i zdają się rytmicznie pulsować tak jakby były żywymi stworzeniami.\n- Słuchaj mnie teraz – mówi Valkyon. – Musisz podejść do drzewa i dotknąć najniżej wiszącego owocu.\n- Mówiliście serio o tym, że będę żywą przynętą? Miałam nadzieję, że to kolejny, chory żart Ezarela… - wzdycham.\nŚwietnie, Elle. Naprawdę świetnie. Nie dość, że wpakowałaś się do jakiegoś gównianego świata, bo zachciało ci się macać świecące książki to zaraz zginiesz. Naprawdę nie wiem, jak mogłam być taka głupia. Oglądałam tyle filmów, czytałam całe mnóstwo powieści… Zawsze, ale to zawsze dziwny, mieniący się magicznym światłem przedmiot, nie jest zwiastunem niczego dobrego. Albo ktoś znika, albo umiera. Albo jedno i drugie jednocześnie. A ja jak skończona kretynka musiałam dotknąć tej rozpadającej się sterty papierów, bo nie mogłam powstrzymać mojej ciekawości.\nWyciągam dłoń w stronę sztucznego serca. Kiedy moje palce dotykają jego powierzchni, czuję dziwne ciepło i pulsowanie, które nieprzyjemnie kojarzą mi się z czymś żywym. Krzywię się nieznacznie i wtedy do moich uszu dobiega wwiercający się w mózg wrzask.\nCzuję, że zaraz umrę.\n- Zapamiętaj, że masz przyjaciół w tym świecie, moja droga Elle. – Nieznajomy pochyla się i jego ciepły oddech lekko łaskocze moje ucho. – Nie ufaj Straży. Zdradzą cię – szepcze jadowicie, jednocześnie wciskając coś do mojej dłoni.\nZamaskowany mężczyzna parska cichym śmiechem. Bez żadnego ostrzeżenia rzuca pod moje nogi szklaną fiolkę, wypełnioną brunatnym płynem, która roztrzaskuje się na korzeniu drzewa w drobny mak. W powietrzu unosi się duszący zapach. Czuję jak wdziera się do mojego gardła, które w ciągu kilku sekund zaczyna przeraźliwie piec, a powietrze z trudem przedostaje się do moich płuc.\nPadam na kolana, starając się złapać oddech, kiedy czuję, że ktoś delikatnie chwyta mnie na ręce. Podnoszę w wzrok. To Valkyon. Chłopak rusza biegiem, chcąc zapewne jak najszybciej oddalić się od gryzącego dymu. Zatrzymuje się dopiero po kilku minutach i, po upewnieniu się, że znajdujemy się w bezpiecznym miejscu, sadza mnie na ziemi, pozwalając, żebym oparła się o sporych rozmiarów głaz.\nWytrzeszczam oczy. On śmie żartować! Wrócić do Kwatery Głównej?! Po tym co właśnie mi zgotowali, wysyłając mnie na tę morderczą misję? Niedoczekanie ich! Prawie zeżarły mnie przerośnięte jaszczury, groził mi jakiś świr, przypominający kopię Lorda Vadera, a on każe mi wracać?\n- Ty ****** - wyduszam, zanim wszystko się rozmywa.\n#12 02-07-2017 o 20h50\nWiesz, najpierw chciałam napisać, że jestem pod wrażeniem, iż wykreowałaś Valkyona inaczej niż reszta. Zazwyczaj jest tym miłym i małomównym, jak to w grze. Tutaj zaś nie piperzy się w tańcu, co baardzo mi się podoba. Niemniej końcówka... wtf?! Uderzył ją w kark?! Serio?! Nie wspominając już o "przehandlowaniu" bohaterki ;-; No i Nieznajomy... który podaje się za przyjaciela. I wręcz kawałek kryształu. A to ciekawe... Także jest na co czekać, bo napięcie narasta! ^^ Życzę więc mnóstwo weny i pozdrawiam :3\n#13 04-07-2017 o 21h38\nSześćdziesiąt druga kropla wpada do fiolki ...\nMimowolnie od razu to zanuciłam. XD Najwidoczniej to jakieś pozostałości po szkole muzycznej, za każdym razem jak czytam to zdanie mam ochotę je wyśpiewać. XD Elle mogła sobie porapować, wyobrażasz sobie minę Ezarela? XDD\nHA HA, z całym szacunkiem do Elli, ale jak wyobraziłam sobie Valkyona, który ze stoickim spokojem informuje ją, że pełni funkcję przynęty, to nie mogłam przestać się śmiać. XD\nRzadko mam styczność z opowiadaniami pisanymi w formie teraźniejszej, nieszczególnie podoba mi się ten czas jakkolwiek dziwnie to brzmi, aczkolwiek Twoim opowiadaniem jestem zauroczona! Nie spodziewałam się, że jest takie lekkie i zabawne - jakoś tytuł w moim mniemaniu na to nie wskazywał, bo od razu pomyślałam, że to jedno z takich poważniejszych dzieł. Oczywiście nie znaczy to, że się rozczarowałam, wręcz przeciwnie! ♥ Bardzo dziś potrzebowałam czegoś, co mnie nieco rozluźni, także jestem w pełni usatysfakcjonowana. ♥\nOstatnio zmieniony przez Lilith_ (04-07-2017 o 21h48)\n#14 04-07-2017 o 22h56\nPo bojach samej z sobą (ostatnio trudno mi się nad czymkolwiek skupić) postanowiłam zajrzeć. Większych uwag nie mam. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie, głównie dzięki swobodnym i naturalnym dialogom oraz przemyśleniom głównej bohaterki. Trochę krzywo wychodzą opisy, ale - jak to było poruszone w naszej innej rozmowie - to właśnie bolączka tej narracji. W pierwszoosobowym, czasie teraźniejszym cholernie trudno coś opisać, bo wszystko musi być mniej lub bardziej przemyśleniem.\nCoś negatywnego? hm, hm, hm.... Po głębszym zastanowieniu nieco za bardzo wybielasz Nevrę. Przynajmniej z raz powinien sobie zarobić u bohaterki na solidnego plaskacza(niekoniecznie realnego,ale przynajmniej takiego w myślach). Dla równowagi dodam, że charakterki pozostałych bohaterów ładnie wyważone. szczególnie niesympatyczny Valkyon, któremu chciałoby się wsadzić grabie w pewną część ciała i przekręcić.\n#15 06-07-2017 o 22h44\n@Le0kadia: Cały czas pracuję nad narracją pierwszoosobową, choć przyznaję, że idzie mi to opornie Mam nadzieję, że kiedyś będzie lepiej.\n@Lillith_: Jak już rozmawiałyśmy - bardzo się cieszę, że odpowiada Ci mój styl. Oby udało mi się go utrzymać\n@Methrylis: To dopiero początek całej historii\n5. Wyprawa w nieznane\nNiechętnie uchylam powieki i natychmiast tego żałuję.\nRozmasowuję obolałą głowę dłońmi, usiłując przypomnieć sobie, dlaczego właściwie tu leżę. Ostatnim, co pamiętam jest tajemniczy, zamaskowany nieznajomy, pulsujący kryształ i Valkyon, który…\nTen napakowany, bezmózgi osiłek mnie znokautował!\nChcę zerwać się na równe nogi, znaleźć tego neandertalczyka i powiedzieć mu co o nim myślę, jednak w łóżku zatrzymują mnie głosy, dobiegające z pokoju obok.\nPoirytowany głos z całą pewnością należy do Ezarela. Tylko on potrafi mówić w ten specyficzny, arogancki, elfi sposób. Tak, jakby cały otaczający go świat był wybitnym kretynem, a on, Wspaniały Ezarel, musiał znosić towarzystwo wszystkich głupich istot.\n- Wiem, że jest totalnie bezużyteczna, ale miałem nadzieję, że przynajmniej potrafi biegać.\n- Dlaczego ją uderzyłeś?!\n- Ogłuchłaś od tego uderzenia? – jęczy. – Czy po prostu jesteś zbyt… - Nie kończy, choć widzę, że sporo go to kosztuje.\n- A poza tym? Nie mdlejesz? Pamiętasz kim jesteś? Pamiętasz kim my jesteśmy?\n- Chciałabym nie pamiętać, kim jesteście i obudzić się we własnym domu – burczę.\nMilczymy. Odwracam wzrok, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. Mam przeogromną ochotę wygarnąć im wszystkim, co sądzę o całej Straży, ich podejściu do mnie i rzeczach, które mi zrobili, jednak czuję, że nie ma to najmniejszego sensu. Skończy się to kolejną kłótnią z Ezarelem, a ja znowu dostanę zakaz opuszczania Kwatery Głównej i utknę tu na dobre, całkowicie tracąc szansę na odnalezienie drogi powrotnej do domu.\n- Nie mów mi, co powinienem – przerywa mi gwałtownie elf. – Naucz się, gdzie jest twoje miejsce. Jesteś tu obca, więc się dostosuj.\n- Doskonale wiesz, że nie prosiłam się o to, żeby się tutaj znaleźć – cedzę przez zęby, czując narastający we mnie gniew. – Staram się chociaż trochę zrozumieć ten świat, ale twoje nastawienie wcale mi tego nie ułatwia. Więc, z łaski swojej, może chociaż spróbuj być ODROBINĘ milszy i wyjaśnij mi, kim jest ten typ, którego spotkaliśmy w lesie. I o co chodzi z kawałkiem kryształu, który mi dał.\n- Ten… - waha się przez chwilę, szukając właściwego słowa. – Obcy, sprawia nam mnóstwo problemów. Wykrada nasze zapasy i nie do końca rozumiemy jego motywację. Jego obecność nigdy nie wróży niczego dobrego.\n- Przestaję się dziwić Valkyonowi, że ci przywalił – stwierdza Ezarel. – Wszyscy byliśmy o wiele szczęśliwsi, kiedy milczałaś. Jeżeli w końcu postanowisz się zamknąć i zebrać swój tyłek z łóżka – kontynuuje, nie zważając na to, że chciałam coś powiedzieć – przyjdź do Sali Kryształu. Myślę, że Miiko będzie chciała z tobą porozmawiać.\n- Wątpię, żebym była w stanie opowiedzieć to lepiej od niego – stwierdzam, wzruszając ramionami.\n- Chciałabym jednak poznać twoją perspektywę. Może zauważyłaś coś istotnego, co umknęło Valkyonowi.\n- Byłam zbyt zajęta uciekaniem przed wściekłymi jaszczurami. Nie bardzo miałam czas, żeby zwracać uwagę na jakiekolwiek szczegóły – zauważam z wyrzutem.\nJuż mam odpowiedzieć, kiedy coś mnie blokuje. Powiedzenie Miiko, że nieznajomy znał moje imię, byłoby strzałem w kolano. Z całą pewnością spowodowałoby to lawinę podejrzeń. Poza tym… Nie chcę mówić dziewczynie wszystkiego. Nie po tym, jak zamaskowany mężczyzna ostrzegł mnie, żebym im nie ufała.\nMoże to całkowicie nierozsądne i totalnie głupie, ale czuję, że choć częściowo powinnam uwierzyć w słowa tajemniczego przybysza. Niezależnie co o nim mówią, to on uratował mnie przed tą hordą rozwścieczonych bestii, mimo tego, że nikt go o to nie prosił. Pomógł mi, kiedy nie było nikogo innego.\nAlbo przynajmniej brak poturbowania przez gigantyczne jaszczury.\nJeżeli chce się na mnie wyżyć, to chyba właśnie odnalazła do tego najlepszą drogę. Miesięczne sprzątanie wszystkich kibli w Kwaterze Głównej z całą pewnością ostudzi mój zapał do jakiegokolwiek buntowania się.\n- Co to za misja? – pytam podejrzliwie.\nPatrzę na Miiko w milczeniu. Nie spodziewałam się tego. Byłam święcie przekonana, że jej planem jest zamknięcie mnie na wieczność w Kwaterze Głównej, a tymczasem proponuje mi wyprawę poza mury Eel.\nWaham się przez chwilę, czując zimny uścisk w żołądku. Nie jestem pewna czy sobie poradzę i będę w stanie sprostać oczekiwaniom Miiko, ale jeżeli nie podejmę się tego zadania, to pewnie już nigdy nie wypuści mnie z osady.\nPo chwili młody wilk wraca i razem opuszczamy mury Eel, wyruszając w podróż.\nOstatnio zmieniony przez Amrena (06-07-2017 o 23h23)\n#16 06-07-2017 o 23h05\n„Ten napakowany, bezmózgi osiłek mnie znokautował!”\nNo, nic dodać, nic ująć XDDD\n„[…]a on, Wspaniały Ezarel, musiał znosić towarzystwo wszystkich głupich istot” — kolejne trafienie w punkt, dobrze ci idzie\nOwww, mój ulubiony elf w jakiś dziwny, pokręcony sposób broni bohaterki <3 A Valk, który przepada za brutalnymi rozwiązaniami to naprawdę coś nowego! Wielkie brawa za dodanie własnego, oryginalnego elementu, bo to znacznie ubarwia historię.\nEzarel ma pewien problem z ofiarowaniem i przyjmowaniem komplementów oraz wszelkich miłych słow. Poza tym czemu to on przyszedł ją odwiedzić, a nie Valkyon? Chyba coś tu jest nie halo. Ej!, ja i tak średnio za nim przepadam, więc czy ty chcesz, żebym dzięki temu opowiadaniu całkiem go znielubiła? xd\n„Z pewnością jego obecność nie wróży niczego dobrego.\n- Z pewnością.” — takie małe powtórzenie\nWowowow, czy Miiko o mało co jej nie przeprosiła? XD Tak to wyglądało, ale to przecież byłoby dużo poniżej jej godności.\nNie, ale poważnie? Wybiera się z Chromem? XDD Sadziłam, że pójdzie jakiś szef, no ale w sumie fakt — skoro to łatwa misja, to nie ma sensu ich angażować w takie błahostki. Ale po co oni się tam właściwie wybierają? Bo Miiko tego nie zdradziła. A nie, ciiii, jednak jest Nevra. Jak miło :3 A nie, jednak nie. Co on taki wredny? Az przykro… I ciekawam, co on tam szeptał Chrome’owi. Może, żeby pilnował Ell? Oby nic gorszego\nNo nic! Tyle de mnie, czekam więc na kolejną część i pozdrawiam!\n#17 06-07-2017 o 23h27\nByło fajnie i jest fajnie. Podoba mi się nietypowa kreacja Valkyona. Dlaczego ją znokautowałeś? Spanikowałem. Normalnie było słychać jak Ez'owi witki opadają. Poza tym ładnie podkreśliłaś ADHD Chrome'a i stosunek Nevry do niego, co - mimo, iż zostało to wyraźnie wspomniane - w grze całkowicie pominięto.\nJakieś uwagi? Może tyle, że akcja posuwa się ciut za szybko. Przyznaję, ja mam problem w drugą stronę - nadal nie wyszłam z pierwszego dnia akcji właściwej xD - ale z perspektywy czytelnika, ledwie bohaterka trafiła do Eldaryi, juz sie ja posyła z misjami. No, pierwsza jeszcze uszła, na panią przynętę, ale dłuższa wyprawa to tak średnio. Szczególnie z Chrome'em, którego samego trzeba pilnować.\n#18 08-07-2017 o 20h47\nMożesz skupić się na misji? Nie wysyłam cię tam po to, żebyś układał slogany reklamowe, Chrome.\nNic dodać nic ująć ♥♥ XDD\nPod względem technicznym wydaje mi się, że wszystko gra. W każdym razie nie pojawiły się jakieś rażące błędy, a pewnie nawet gdyby były to tak się zaczytałam, iż pewnie bym ich nie zauważyła. XD I jak już mówiłam, świetnie się sprawdzasz w komediach. ♥ XD Czekam na ciąg dalszy.\n#19 09-07-2017 o 19h40\nWięc tak, pokrótce odpowiadając:\n@Methrylis: Dziękuję za wskazanie powtórzenia. Nie wszystko niestety sama wyłapuję (choć się staram) Dobrze mieć takie wsparcie, więc liczę na Ciebie\n@Le0kadia: Wieeeem, to straszny problem z szybkością akcji. Obie chyba popadamy w jakieś skrajności. Ale gdzieś tam, chyba, wspominałam, że ta ziemska przybłęda jest tam już kilka tygodni. Albo miałam wspomnieć, ale zapomniałam. W każdym razie, cóż... Obiecuję, że postaram się zwolnić I mam nadzieję, że w dalszych częściach to się uda.\n@Lilith_: Mam nadzieję, że nowy rozdział Cię nie rozczaruje. Jest troszkę bardziej ponury niż poprzednie - najwyraźniej niedziele działają na mnie jak katalizator ponurości.\nOddaję dalszą część\n6. Zbrodnia najgorszego sortu\n- Nie… - odpowiada głosem pozbawionym jakichkolwiek uczuć. – Nie mam pojęcia, co się tu wydarzyło, ale na pewno nie było to nic dobrego. – Zaciska palce na rękojeści niewielkiego sztyletu, który ma przypięty do paska.\n- Dwa… Dwa dni temu, pojechałam z moim bratem na targ, gdzie handlujemy owocami… Jak zawsze wróciliśmy do Thedy o zmierzchu. Wszystko było tak samo jak zawsze… - wydusza, ocierając wierzchem dłoni łzy. – Jedliśmy kolację, kiedy usłyszałam te straszne, straszne krzyki. – Zaciska powieki i bierze głęboki oddech. – Wybiegliśmy na zewnątrz. Janel krzyknął, że Theda płonie, a później... – milknie na chwilę, starając się uspokoić szloch. – A później zobaczyłam te dziwne postaci…\n- Nie wiem – jęczy zrozpaczona. – Byli ubrani na czarno, mieli na sobie peleryny a na głowę zarzucone kaptury. Podpalali wszystko, co stało na ich drodze, a każdego kogo spotkali, wrzucali do klatki. Powiedzieli, że sprzedadzą nas na targu gnomów, jako niewolników. Schowałam się pod stertą kamieni, dlatego mnie nie zabrali. – Zakrywa usta dłonią.\n- Kiedy złapali Grnayę, słyszałam, że mówili coś o jakimś naszyjniku. Twierdzili, że ona go ma, a kiedy zaprzeczyła, tak bardzo mocno ją uderzyli… - Dziewczyna pociąga nosem i wilkołak automatycznie podaje jej chusteczkę. – Długo siedziałam schowana, a kiedy wyszłam, od razu wysłałam wiadomość do Straży Eel. Nie sądziłam, że dotrzecie tu tak szybko. Myślałam, że to oni wrócili…\nWymieniamy z Chromem porozumiewawcze spojrzenia. Nie otrzymaliśmy żadnej informacji o masakrze w Thedzie i z całą pewnością nie jesteśmy ekipą ratunkową. Oznacza to, że wiadomość musiała dotrzeć do Kwatery Głównej i zapewne wywołała tam ogromną panikę, szczególnie, że w momencie napaści powinniśmy już być w osadzie. Już wyobrażam sobie Ezarela, świętującego pozbycie się mnie ze świata żywych. Pewnie dwa dni temu urządził imprezę, jakiej Eldarya jeszcze nie widziała.\n- Chrome… - zniżam głos do szeptu, przysuwając się do nastolatka. – Chrome, co jest w tej przesyłce? – pytam drżącym głosem.\n- Masz, Elle. - Wilkołak podaje mi nieduży, srebrny sztylet.\n- Po co mi to? – Krzywię się nieznaczenie.\n- Więc bierz i nie gadaj. Chodźmy – zarządza.\nNie musi mi dwa razy powtarzać. Rzucam się przed siebie i biegnę na oślep przez leśne chaszcze. Nie wiem, ile czasu mija, kiedy powietrze przecina przeraźliwy krzyk Himri. Czuję bolesne ukłucie w sercu, po moich policzkach spływają łzy, ale nie zatrzymuję się nawet na chwilę.\nOd kiedy tylko pojawiłam się w tym świecie, każdy kolejny dzień jest walką o przetrwanie, staraniami, żeby nie stracić życia.\nCzuję, że wszystkie ostatnie wydarzenia ciążą mi na barkach i przygniatają do ziemi. Utracenie wszystkiego, co było mi bliskie, brak przyjaciół, poczucie zagubienia i niedopasowania… Strach przed tym, że za zakrętem czeka na mnie nieznane stworzenie, które będzie chciało mnie rozszarpać. Osoba w moim wieku, nie powinna czuć takich rzeczy… Powinnam szaleć po klubach z przyjaciółmi i korzystać z młodości, póki jeszcze mogę. A zamiast tego utknęłam w tej dziwnej, zawszonej krainie, bez widoków na powrót do domu.\nZamykam oczy, jednak od razu tego żałuję. W mojej głowie pojawiają się obrazy spalonej Thedy i przerażonej Himri, a w uszach rozbrzmiewa jej krzyk.\nZrywam się z miejsca. Nie mogę tak siedzieć Szczególnie, kiedy nie wiem, co stało się z Chromem.\nPowłócząc nogami, ruszam dalej.\nOstrze, znajdujące się w mojej dłoni, zostało zatrzymane kilka centymetrów od twarzy Ezarela.\nNie sądziłam, że to kiedykolwiek nastąpi, ale naprawdę cieszę się na widok tego złośliwego, elfiego uśmieszku. Rozluźniam palce, pozwalając by sztylet upadł na ziemię i rzucam się chłopakowi na szyję.\nDopiero po chwili uświadamiam sobie, co tak właściwie zrobiłam. Każdy w Kwaterze Głównej mówi, że elf wprost nienawidzi dotyku innych osób. Odskakuję od niego jak oparzona. Jestem taka beznadziejna. Zażenowanie malujące się na twarzy Ezarela, potwierdza to w stu procentach.\n- Przepraszam… - wyduszam.\nWpatruję się w elfa w milczeniu. Jest wyraźnie wściekły, choć to nie ja jestem osobą, na której powinien się wyżywać.\n- To wy wysłaliście mnie na tę chorą misję! – krzyczę, dźgając go palcem w tors. – Tę łatwą, przyjemną misję! Do wioski zaatakowanej przez jakiś czubów! A co lepsze, kazaliście nam dostarczyć jakiś durny naszyjnik, którego właśnie te czuby szukały! I jeżeli jeszcze raz podniesiesz na mnie głos, to pozbawię cię tych twoich super szpanerskich, szpiczastych uszu – warczę. – Wyrwę ci je i nakarmię nimi te durne jaszczury, które prawie mnie ostatnio zżarły.\n- Bo ją otworzyliśmy w Thedzie, geniuszu! – parskam.\n- Serio?! – śmieję się nieprzyjemnie. – Cała wioska spłonęła, zabili tę biedną dziewczynę, gonił nas jakiś świr, zgubiłam Chroma, a ty pytasz, co z naszyjnikiem?! – Czuję, że ogarnia mnie histeria. – Tu masz ten durny naszyjnik! – Wyciągam biżuterię z kieszeni i ciskam nią prosto w twarz elfa. – Wypchaj się nim!\n- Ranię twoje człowieczkowe uczucia? – prycha elf, uśmiechając się kpiąco i przyspieszając kroku. – Tylko się nie popłacz.\nNienawidzę tego miejsca. Wszystko jest dla mnie całkowicie obce i nieprzyjazne. Tak bardzo chciałabym wrócić do domu, siąść w mojej ulubionej kawiarni i zamówić słodkiego rogalika z czekoladą. Chciałabym znowu spotkać się z przyjaciółmi i pójść z nimi do kina albo włóczyć się z Felixem po mieście bez celu, nie przejmując się niczym. Tęsknię za wszystkim, co zostawiłam za sobą. I z każdym kolejnym dniem jest coraz gorzej.\nTak bardzo nie chcę tu być.\nOstatnio zmieniony przez Amrena (13-07-2017 o 23h49)\n#20 09-07-2017 o 20h02\nNa to jedno od razu muszę ci zwrócić uwagę — idealnie przedstawiłaś tu Chrome’a, jest jak wyjęty prosto z gry I jakoś tak lubię tego wilkołaczka, mimo że ma naprawdę trudny charakter xd I ta jego teoria, że Straż podczas misji rzuca mu kłody pod nogi, jest naprawdę ciekawa\nTak jak już bohaterka o tym wspomniała, to ja się w ogóle dziwię, że Miiko obiecała jej znalezienie jakiegoś sposobu na powrót na Ziemię. No patrzcie!, jaka optymistka.\nZauważyłam, że w niektórych miejscach stawiasz za dużo przecinków, ale są to drobnice, więc nie chce mi się tego wypisywać xd\nHm, no ja podejrzewałam, że ta misja nie pójdzie im jakoś super lekko, aczkolwiek bardziej spodziewałam się jakichś komplikacji podczas drogi. A tu wyprawa poszła łatwo, za to na miejscu nie zastali niczego, czego się spodziewali. Wow, no jestem w szoku.\n„Jedna po drugiej.” — jedną c:\n„głośny krzyk jest przeraźliwie żywy wśród ruin wioski” — przeraźliwie żywy… Fantastyczne zdanie!\nTak sobie od razu pomyślałam, gdy czytałam o tych zakapturzonych postaciach… A jeśli to ludzie? Jakaś grupka? Wprawdzie targ gnomów nie bardzo pasuje, ale może już od jakiegoś czasu tam siedzą… No nie wiem, tak czy siak ja od razu pomyślałam o wrednych ludziach.\n„Już wyobrażam sobie Ezarela, świętującego pozbycie się mnie ze świata żywych. Pewnie dwa dni temu urządził imprezę, jakiej Edarya jeszcze nie widziała.” — wszystko w temacie xD\nJeszcze jedna rzecz, której się nie spodziewałam — że ktoś ich nakryje. Bo przesyłki i ja się domyśliłam. Oj, czyżby zabili Himri?\nO mój Boże, Ezarel! <3 Niebieskowłosy elfi rycerz, myślałby kto! Och, ale się cieszę! ^^\nAle pod koniec naprawdę zrobiło mi się żal bohaterki. Biedula. Trafiła do zupełnie obcego sobie świata, została wysłana na misję, która skończyła się rzezią, zgubiła Himri i Chrome’a, i jeszcze trafił jej się Ezarel, który jak zwykle w niczym nie pomaga. Oj… :< Fantastyczny rozdział, jak zwykle! Czekam jeszcze, aż wreszcie do mnie zajrzysz No nic, czekam na kolejną część i pozdrawiam! C:\n#21 09-07-2017 o 21h08\nTrochę brakuje mi bardziej rozwiniętego opisu wioski. Po tak krótkim przedstawieniu groza bohaterki wydaje się nad wyraz, podobnie z lasem. Trochę tu poszaleć. Niekoniecznie rozwlekać, ale zrobić klimat.Rozwinąć czemu bohaterka była zestrachana, a nie tylko Ziemianka przestraszyła się, bo zwęglone domy. Coś o wrażeniu jakie to na niej zrobiło. Reszta w porządku. Zaczątek intrygi, trochę brutalizmu i nieczuły, zły Ez w tle.\n#22 09-07-2017 o 21h21\n@Le0kadia: "Dobrze prawisz!" Faktycznie, masz rację, że za bardzo to okroiłam... Przysiądę, poprawię, uzupełnię, tylko potrzebuję na to dłuższej "chwili". Dziękuję\n#23 24-07-2017 o 18h44\n@Methrylis - cieszę się, że "mój" Chrome tak bardzo przypadł Ci do gustu Mam nadzieję, że go nie zepsuję...\n@Le0kadia - poprzedni rozdział, zgodnie z Twoją poradą, nieco uzupełniłam Dziękuję\nPardon! Przepadłam na chwilę - wakacje, wyjechałam na całkowite odludzie i w końcu oderwałam się od życia w mieście - dlatego też nie pisałam. No ale wróciłam, jestem i oddaję kolejny rozdział dla wszystkich tych, którzy czytają moje opowiadanie\n7. Gorzkie zanurzenie\nPlątanina korytarzy Kwatery Głównej jeszcze nigdy nie wydawała mi się tak bardzo obca, jak w tej chwili. Jak w transie idę za Ezarelem, nie mając najmniejszego pojęcia dokąd tak właściwie zmierzamy. Moje myśli są w całkowicie innym miejscu. Wędrują do spalonej Thedy, przeraźliwego krzyku Himri, powodującego u mnie gęsią skórkę i do Chroma… Do Chroma, od którego nie otrzymałam żadnej wiadomości od chwili rozdzielenia się w ciemnym lesie. Mimo tego, że nie znam młodego wilkołaka zbyt dobrze, to naprawdę zdążyłam go polubić. Jest, a przynajmniej mam nadzieję, że jest a nie „był”, jedną z najbardziej przyjaznych osób, które tutaj spotkałam. Nie ocenia mnie, traktuje po partnersku, a co najważniejsze, nie stara się pokazać, że tutaj nie pasuję.\nNaprawdę mam nadzieję, że poradził sobie o wiele lepiej niż ja i w tym momencie jest w bezpiecznym miejscu.\nBez najmniejszego zastanowienia przechodzę za Ezarelem przez drzwi prowadzące do Sali Kryształu. Pogrążeni w milczeniu wchodzimy po schodach. Wydaje mi się, że każde z nas jest wystarczająco zajęte własnymi myślami i wszelkie słowa są zbędne. Mam ogromną ochotę zapytać elfa czy ma jakiekolwiek informacje o Chromie, jednak nie mam odwagi by wydobyć z siebie choćby jedno słowo. Obawiam się reakcji elfa na moje pytanie i jestem przerażona do szpiku kości tym, co mogłabym usłyszeć w odpowiedzi.\nKiedy pokonuję ostatni stopień, czuję, że z moich ramion spada ogromny ciężar i znowu mogę normalnie oddychać. Nie zastanawiając się ani chwili, nie zważając na zdenerwowaną Miiko, milczącego Valkyona i uśmiechającego się z ulgą Nevrę oraz całkowicie ignorując poirytowane prychnięcie Ezarela, rzucam się w stronę Chroma, stojącego tuż obok kryształu i uwieszam się na jego szyi.\nMłody chłopak pachnie wiatrem.\n- Odbiło ci? – jęczy wilkołak. – Udusisz mnie, wariatko.\n- Bałam się, że coś ci się stało – wyduszam.\n- Bałaś się o mnie? – parska rozbawiony, odsuwając się ode mnie. – Serio? Doskonale sobie radzę. – Wyszczerza zęby w uśmiechu, pokazując lekko zaostrzone kły. – Znam tereny, dobrze walczę. Jedyną osobą, o którą powinnaś się martwić, jesteś ty. Byłem przekonany, że coś cię zżarło albo że dopadł cię ten zakapturzony świr.\n- Szybko biegam – śmieję się przez łzy.\nNie chcę mówić tego głośno, ale nastolatek ma rację. Do tej pory tego nie dostrzegłam, zbyt pochłonięta martwieniem się o Chroma, ale tak naprawdę, to jeżeli któreś z nas miało większe szanse żeby umrzeć w czasie tej misji, to z całą pewnością byłam to ja. Musi czuwać nade mną jakieś szaleńczo chore szczęście, dlatego wciąż żyję i dotarłam do Kwatery Głównej w jednym kawałku.\n- Kiedy już skończycie te wasze czułości, to może zajmiemy się poważniejszymi sprawami? – pyta ponuro Ezarel. – Nie mam czasu na głupoty. Żadne z nas go nie ma. – Posyła poważne spojrzenie Miiko.\n- Racja – potwierdza Kitsune. – Nie spotkaliśmy się tutaj na plotki. Chcę usłyszeć od was, dlaczego nie dostarczyliście przesyłki i co stało się Thedzie – zwraca się do mnie i do Chroma. – Dokładnie. Z każdym, najmniejszym nawet szczegółem.\nKręcę głową z niedowierzaniem, czując, że z moich płuc chce wyrwać się ponury śmiech. Krzyżuję ręce na piersi, zaciskając usta w wąską linię.\nMogę żyć w tym dziwnym, nienormalnym świecie. Mogę żreć ich ohydne żarcie. Mogę nawet pracować i dostosować się do panujących tutaj zasad. Ale nigdy, przenigdy nie pozwolę na to, żeby ktokolwiek mnie oszukiwał i narażał na całkowicie niepotrzebne niebezpieczeństwo. Nie godziłam się na ryzykowanie własnym życiem i nie ma nawet najmniejszej szansy na to, żebym to kiedykolwiek uległo zmianie.\nNie chcę być w Eldaryi ale to nie oznacza, że nie mam ochoty żyć.\n- Chcesz wiedzieć, co wydarzyło się w Thedzie? – pytam głosem całkowicie wypranym z emocji, starając się powstrzymać wzbierającą we mnie falę gniewu. – Powiem ci co się stało. Ktoś ją spalił – warczę. – Spalił całą wioskę, powybijał część mieszkańców, a tych, których przeżyli prawdopodobnie sprzedał do niewoli. A wiesz dlaczego to zrobił?! – podnoszę głos. – Bo szukał tam pieprzonego naszyjnika! Tego samego, który TY kazałaś NAM tam dostarczyć! – Wskazuję palcem na siebie i na Chroma.\n- Panuj nad sobą, bekso – upomina mnie Ezarel, jednak całkowicie go ignoruję.\n- Gdyby nie to, że mieliśmy opóźnienie, skończylibyśmy tak samo jak mieszkańcy Thedy! – Uderzam zaciśniętą pięścią w ścianę.\n- Jak słusznie sama zauważyłaś, nie skończyliście jak oni – oznajmia chłodno Miiko.\n- To jest jedyne co masz mi do powiedzenia, po wysłaniu mnie na śmiertelnie niebezpieczną wycieczkę? – śmieję się nieprzyjemnie. – Mogłaś zginąć, ale nie zginęłaś, więc nie ma problemu?! – Czuję, że emocje powoli zaczynają brać górę. – Czy ty sama siebie słyszysz?!\n- Przypominam ci, że sama chciałaś dostać misję – ciemnowłosa podnosi głos. – Nie masz najmniejszego prawa…\n- Nie mów mi do czego mam prawo! – krzyczę. – Nie prosiłam się o to, żeby trafić do tego pieprzonego miejsca i nie mam najmniejszej ochoty robić za mięso armatnie! – Zaciskam dłonie w pięści. – Nie traktuj mnie, jako kolejnej jednostki, która może zginąć i nie będzie to wielką stratą dla Straży Eel! Nie znam tego świata i zasad, które nim rządzą, nie jestem wyszkolona i wasze wojny mnie nie dotyczą, Miiko. Czy wam się to podoba czy nie.\nZapada pełna napięcia cisza. Zastanawiam się czy zdążę się spakować zanim wyrzucą mnie na zbity pysk z Kwatery Głównej czy może po prostu wywiozą mnie gdzieś daleko i porzucą bez jakiegokolwiek ekwipunku.\nWidząc wściekłość malującą się na twarzy Ezarela, druga opcja wydaje się być bardziej prawdopodobna.\n- To musieli być Nieznajomi – odzywa się nagle Chrome. – Czarny strój, niewidoczna twarz. Ten, na którego trafiliśmy, potrafił walczyć. – Chłopak opiera się nonszalancko o ścianę. – Ale to, co powiedziała Elle… Faktycznie urządzili w Thedzie masakrę. Poza tą jedną dziewczyną, nie było tam nikogo. – Krzywi się nieznacznie.\nHimri. Dociera do mnie, że do tej pory nikt nie wspomniał o niej nawet jednym słowem. Czuję, że coś jest nie tak, kiedy Nevra i Ezarel przez ułamek sekundy wymieniają zaniepokojone spojrzenia, Miiko krzywi się nieznacznie, a Valkyon ledwo widzialnie kręci głową.\n- Chrome… - Mój głos brzmi niesamowicie obco. – Chrome, co się z nią stało? – pytam drżącym głosem.\nNastolatek odwraca wzrok, unikając patrzenia prosto w moje oczy. Z całą pewnością coś ukrywa.\n- Zabił ją – odpowiada po dłuższej chwili.\nPrzez moment wydaje mi się, że ktoś porządnie zamachnął się patelnią i uderzył mnie nią w sam środek czoła. Coś wewnątrz mnie pęka i sprawia, że wszystkie uczucia, jakie tylko w sobie skrywam, zlewają się w jedną, bezkształtną masę i sama nie wiem, co czuję.\nStoję w Kryształowej Sali wypełnionej jasnym, błękitnym światłem, a cały świat wiruje dookoła, całkowicie mnie nie obchodząc.\nNie liczy się nic poza tą jedną śmiercią.\nTa dziewczyna… Była taka piękna. Taka młoda. Jej życie nie miało prawa się tak skończyć. Dlaczego ktoś zrobił tak okropną rzecz?! Dlaczego ten świat pozwala na takie okrucieństwo…?\nDo oczu napływają mi łzy, jednak tym razem nie pozwalam im wypłynąć i szybko ocieram je wierzchem dłoni. Nie pokażę po raz kolejny Straży Eel, jak bardzo słaba jestem.\n- Dlaczego…? – Jestem w stanie wydusić z siebie tylko to jedno słowo.\n- Takie rzeczy się zdarzają – wzdycha Nevra. – Nie ma co tego rozgrzebywać. Nie przywrócisz jej życia. Najlepiej dla ciebie będzie, jeżeli o niej zapomnisz, słodziaku.\n- Zapomnę? – Posyłam wampirowi zszokowane spojrzenie. Nie spodziewałam się, że potrafi być tak bardzo nieczuły. – Zginęła niewinna osoba. Jak mam o tym zapomnieć? Gdybyśmy dotarli tam na czas, to pewnie ja byłabym na jej miejscu.\n- Ale nie jesteś – oświadcza twardo Nevra.\n- Gdyby była kimś istotnym na pewno potrafiłaby o siebie zadbać – stwierdza spokojnym głosem Valkyon. – Zwyczajnych mieszkańców nie uczy się walki.\nNie wierzę w to, co właśnie słyszę. Zaczyna przerażać mnie spokój z jakim wszyscy tutaj reagują na okrucieństwo.\n- Chcecie mi powiedzieć, że jeżeli nie była nikim ważnym, to mieli prawo zrobić jej to, co zrobili? – Kręcę głową w niedowierzaniem. – Jesteście bandą bezuczuciowych świrów. – Cofam się o kilka kroków, kierując w stronę wyjścia z sali. – Odeślijcie mnie do domu, zanim to ja, jako ta nieistotna, skończę zamordowana przez jakiegoś psychola… Nie chcę mieć z wami nic wspólnego!\nNie czekam na reakcję członków Straży. Obracam się na pięcie i wybiegam z pomieszczenia, chcąc zostawić wszystko daleko za sobą. Jestem przerażona. Boję się, że zanim uda mi się wrócić do domu, będę już martwa.\nWpadam do mojego pokoju, zatrzaskuję drzwi i opieram się o ścianę. Powoli opadam na podłogę, zanosząc się głuchym szlochem. Po moich policzkach spływają łzy i nawet nie próbuję ich powstrzymać. To nie tak miało być. Nie tak to powinno wyglądać! Ta biedna, młoda dziewczyna… Przecież ona nikomu nie zawiniła! Żyła spokojnie ze swoim bratem, miała przed sobą całe życie, a mimo to zginęła. Umarła. Przestała istnieć bez żadnego konkretnego powodu i za kilka dni nikt już nie będzie o niej pamiętał.\nW tej chwili zdaję sobie sprawę z tego, że w tym świecie nie liczą się żywe istoty. Każdy kieruje się tu swoją własną motywacją, celem, który chce osiągnąć za wszelką cenę nie bacząc na żadne koszty. Miiko, Ezarel, Valkyon i Nevra… A nawet Chrome… Śmierć Himri nie wywarła na nich choćby najmniejszego wrażenia, tak, jakby spotykali się z tym na co dzień. Nie jestem taka. Nie potrafię patrzeć na cierpienie. Nie potrafię patrzeć na to, jak komuś dzieje się krzywda. Nie potrafię się wyłączyć i udawać, że nic się nie stało, kiedy dookoła dzieją się okrutne i złe rzeczy.\nCzuję się tak, jakbym trafiła w sam środek piekła.\nI nikt nie chce mnie z niego wyciągnąć.\nSłyszę dźwięk otwieranych drzwi. Szybko ocieram policzki wierzchem dłoni i łapczywie łapię powietrze, starając się nieco uspokoić szloch. Nie wychodzi mi to. Mimo tego, że naprawdę próbuję, nie mogę przestać płakać.\nDo mojego pokoju wchodzi Ezarel. Nie mam pojęcia co tu robi i dlaczego przyszedł. Wiem natomiast, że to ostatnia osoba, którą chcę widzieć. A już na pewno nie mam ochoty z nim rozmawiać. Czuję jedynie wściekłość.\nElf zatrzymuje się kilka kroków ode mnie i przypatruje mi się w milczeniu maszcząc brwi.\n- Długo masz zamiar się mazać, bekso?\n- Wyjdź… - mówię drżącym głosem.\n- Chyba nie sądzisz, że…\n- WYJDŹ! – krzyczę, zrywając się z miejsca i wskazując ręką drzwi. – Wynoś się stąd, ty nadęty, zadufany w sobie idioto! – Popycham chłopaka, całkowicie ignorując to, że nienawidzi on dotyku innych. – WYNOCHA!\nJest w takim szoku, że nawet nie reaguje. Patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami i z lekko rozchylonymi ustami, chyba nie bardzo rozumiejąc co się właściwie dzieje. Jego zaskoczona twarz jest ostatnim co widzę, zanim wyrzucam nieproszonego gościa za próg i z hukiem zatrzaskuję drzwi mojego pokoju.\nNienawidzę tego bezczelnego elfa.\nZaskoczona podnoszę głowę, kiedy po chwili znowu słyszę kroki i ktoś rzuca we mnie zwiniętą peleryną z kapturem.\n- Podnoś tyłek, bekso i zakładaj ubranie, bo zmarzniesz.\nPosyłam Ezarelowi pełne niedowierzania spojrzenie. Ten przeklęty elf chyba nie spodziewa się, że gdziekolwiek z nim pójdę?\n- Ruszysz się w końcu, czy mam wynieść cię stąd siłą? – warczy. – Nie bądź bardziej beznadziejna niż jesteś i wykaż chociaż odrobinę dobrej woli.\n- Po co tu przyszedłeś? – Obracam się plecami do chłopaka. – Chyba wraziłam się dosyć jasno, że…\n- Że mnie nienawidzisz? Żadna nowość – parska rozbawiony, wywracając wymownie oczami. – Wysil się bardziej, jeżeli chcesz, żebym się przejął. I przestań ciągle ryczeć, bekso. To naprawdę irytujące.\n- Skoro jestem taka irytująca, to dlaczego jeszcze tu jesteś? – pytam chłodno, czując, że buzujące we mnie emocje powoli opadają.\n- Bo jesteś moją podwładną, bekso – jęczy. – Całkowicie nierozgarniętą i bezużyteczną, ale jednak podwładną i chciałbym, żebyś w końcu coś zrozumiała.\n- Chodź ze mną, to się przekonasz.\nWaham się, jednak po chwili dochodzę do wniosku, że nie mam nic do stracenia. Gorzej już nie będzie.\nZarzucam ciemnobrązową pelerynę na ramiona.\nEzarel szybkim krokiem przemierza las, co chwilę zerkając przez ramię czy aby na pewno za nim nadążam i czy nie zgubiłam się gdzieś w zielonej gęstwinie. Muszę przyznać, że potrzebowałam wyjścia z Kwatery Głównej. Panująca dookoła cisza sprawia, że czuję się o wiele spokojniejsza, a milczący, nie zadający żadnych pytań elf, jest w tej chwili istnym wybawieniem.\n- Przysłała cię do mnie Miiko? – pytam, kiedy mijamy ogromny, omszały konar. – Bała się, że zwieję, prawda?\n- Prawda – potwierdza.\nTak jak myślałam. Nie przyszedłby do mnie z własnej, nieprzymuszonej woli.\n- Chciała wysłać do ciebie Nevrę, bo podobno całkiem nieźle się dogadujecie, ale to raczej nie był najlepszy pomysł.\n- Naprawdę? – Posyła mi kpiące spojrzenie. – Potrzebujesz teraz wysłuchiwania o oczach pięknych jak gwiazdy i ustach czerwonych jak najsłodszy owoc? – zmienia głos na trochę wyższy, przypominający do złudzenia Nevrę.\n- Racja. – Uśmiecham się lekko. – To nie jest coś, co chciałabym teraz słyszeć.\n- Pierwszy raz słyszę, że jesteś łaskawa się ze mną zgodzić – parska niebieskowłosy. – W każdym razie Miiko zdecydowała, że to ja powinienem z tobą porozmawiać, bo jestem twoim dowódcą, jestem za ciebie odpowiedzialny i w ogóle. – Wzrusza obojętnie ramionami.\n- Czyli to dla ciebie kolejna misja?\nCzego innego mogłam się spodziewać? Że ten dupek nagle stwierdzi, że jednak mnie lubi, chce się mną zaopiekować i zostać moim przyjacielem?\nMusiałabym być skończoną idiotką.\nNiepewnie spoglądam w ciemniejące niebo. Zaczynam podejrzewać, że cała ta wycieczka to jeden, wielki podstęp i, kiedy tylko zrobi się ciemno, elf porzuci mnie w lesie, pozbywając się zbędnego balastu. Prawdopodobnie w ciągu godziny coś mnie pożre, co rozwiąże problem mojej osoby w stu procentach.\nPrawie wpadam na Ezarela, kiedy zatrzymuje się na skraju lasu, tuż przy wejściu na ogromną, zieloną polanę. Nie ma tu nic niezwykłego, dlatego nie rozumiem radosnych iskier tańczących w oczach chłopaka.\n- Dlaczego stoimy? – pytam, wyprzedzając elfa i rozglądając się wokół.\n- Spójrz… - szepcze, stojąc za mną i kładąc dłonie na moich ramionach.\nŚwiatło wschodzącego księżyca powoli wędruje po polanie, obejmując swoim zasięgiem coraz większą część ziemi. W miejscu, w którym zjawia się srebrzysta poświata, wszystko zaczyna się zmieniać. Do tej pory niewielkie, bladoniebieskie kulki zawieszone na zielonych łodygach zaczynają się rozwijać, tylko po to, by po chwili na ich miejscu pojawiły się przepiękne, ogromne, białe kwiaty, mieniące się delikatnym, błękitnym blaskiem. Z zapartym tchem obserwuję jak magiczne rośliny rozsiewają wokół błyszczący w księżycowym świetle pyłek.\nJestem całkowicie zauroczona widokiem. Przedstawienie, które w tej chwili urządza eldaryjska przyroda powoduje, że wstrzymuję oddech, bojąc się, że choćby najcichszy dźwięk lub najmniejszy podmuch, mogą zakłócić ten spektakularny pejzaż.\nPowiew wiatru kieruje mieniący się pył w naszą stronę i po chwili błyszczące drobinki otaczają mnie i elfa. Przypatruję się skórze na moich rękach, na której osiadają, sprawiając, że księżycowe światło odbija się od mojego ciała.\nPatrzę na Ezarela i jestem pewna, że w moich oczach chłopak dostrzega czystą fascynację.\nCały świat na chwilę zwalnia. Nie liczy się nic. Po raz pierwszy nie chcę się zastanawiać nad tym, w jaki sposób wrócić do domu. Po raz pierwszy nie czuję żadnego negatywnego uczucia skierowanego w stronę Straży Eel. Po raz pierwszy widzę coś tak pięknego, że aż nie mogę oddychać.\nPo raz pierwszy czuję w sobie prawdziwą magię.\n- To jest właśnie nasz świat. – Ezarel uśmiecha się delikatnie, wodząc wzrokiem za wirującym w powietrzu pyłem.\n- To… - wyduszam przez zaciśnięte gardło. – To jest przepiękne… Nie sądziłam, że kiedykolwiek zobaczę coś tak…\n- Magicznego? – wpada mi w słowo.\n- Dokładnie – śmieję się lekko. – To idealne określenie. Ezarel… - zaczynam niepewnie, marząc czoło. – Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?\nObawiam się, że to pytanie może zniszczyć cały urok tej chwili, jednak muszę znać odpowiedź. Elf od samego początku był dla mnie oschły, despotyczny, opryskliwy i najzwyczajniej w świecie wredny. Teraz natomiast zabrał mnie w najcudowniejsze miejsce na ziemi. Jest poważny, nie stara się na siłę być ironiczny i, z niechęcią to przyznaję, ale zyskał nieco w moich oczach. Nie próbuje mnie pouczać. Nie prawi kazań. Tak jakby czuł, że nie potrzebuję kolejnych słów, a jedynie wiary w to, że ten, całkowicie obcy dla mnie, świat potrafi być naprawdę piękny.\n- Eldarya to nie tylko śmierć i łzy – zaczyna. – Trafiłaś tutaj w najmniej odpowiednim momencie. Rozbicie kryształu, jego działanie na stworzenia tu żyjące, nasze wyprawy… Wszystko, co do tej pory widziałaś, to najgorsze rzeczy, jakie można tu zobaczyć. Chciałem, żebyś popatrzyła na ten świat w taki sposób, w jaki my na niego patrzymy. To naprawdę piękne miejsce, przesycone magią i tajemnicami i może dać ci naprawdę wiele, jeżeli tylko będziesz chciała dać mu szansę – wyjaśnia spokojnie. – Wiem, że spotkało cię tu całe mnóstwo nieprzyjemnych rzeczy i jesteś wyjątkowym pechowcem, żeby w tak krótkim czasie przeżyć to wszystko, ale spróbuj spojrzeć na Eldaryię inaczej, niż tylko jak na świat pełen zła.\nPatrzę na Ezarela w milczeniu. Przypominam sobie spojrzenie, jakim obdarzył mnie, kiedy razem z Nevrą natknęli się na mnie w lesie. Wyrażało ono wszystko to, co o mnie myślał. Od samego początku uważał, że jestem całkowicie bezużyteczna i nie wahał się nawet przez moment, żeby mi o tym powiedzieć. Zawsze wolałam osoby, które potrafią wygarnąć, co je w środku dręczy. Wtedy można im odpowiedzieć, wyjaśnić wszelkie wątpliwości, zmienić ich nastawienie. Nie jest jak Valkyon, który jedynie wpatruje się we mnie w milczeniu i kręci głową. Bo co zrobić z facetem, który tylko patrzy?\nEzarel jest inny. Tak, z całą pewnością to określenie idealnie do niego pasuje. Nie można go rozszyfrować, a kiedy człowiekowi wydaje się, że już niczym go nie zaskoczy, on nagle staje się całkowicie nowym, obcym elfem. Tak, jakby czuł, kiedy należy przybrać odpowiednią maskę. Albo ściągnąć tę, którą nosi od samego początku.\nTo, co zrobił dzisiaj, sprawia, że czuję w sercu przyjemne ciepło. Po raz pierwszy nie myślę o Eldaryi jak o wrogim, ponurym miejscu, w którym nie czeka na mnie nic poza nieprzyjemnymi stworzeniami i śmiercią czyhającą za najbliższym zakrętem.\nPo raz pierwszy w mojej głowie pojawia się myśl, że przy odrobinie dobrej woli, z jakiś czas mogłabym nazwać to miejsce domem.\n- Robimy wszystko, żeby znaleźć sposób na odesłanie cię do domu – oznajmia Ezarel. – Ale do chwili aż znajdziemy rozwiązanie, mogłabyś postarać się być nieco mniej upierdliwa?\nBam! Cała magia pryska, jednak na mojej twarzy pojawia się uśmiech.\n- Postaram się dać temu miejscu szansę – stwierdzam.\n- Miiko poprosiła Valkyona i Nevrę żeby chociaż trochę cię przeszkolili i nauczyli, jak przeżyć. Do tej pory zostaniesz w Kwaterze Głównej. To najbezpieczniejsze miejsce dla takiego żółtodzioba, jak ty.\n- Jak zawsze jesteś przeuroczy – mruczę z sarkazmem.\nPatrzę na elfa, który nie obdarzył mnie nawet jednym spojrzeniem. Wciąż podziwia magiczny pył.\nZ całą pewnością mogę powiedzieć, że Ezarel jest osobą, która nauczy mnie jak żyć i jak podnosić się po upadku.\nNawet jeżeli sam najpierw podstawi mi nogę.\n#24 24-07-2017 o 19h26\nNieżle sie to czyta ale bohaterka ma straszliwie niedojrzałe reakcje, które w sumie..no cóż, są trochę zrozumiałe, boć ona przecież młoda i niedoświadczona. Ale w tym cytacie:\n" - Gdyby była kimś istotnym na pewno potrafiłaby o siebie zadbać – stwierdza spokojnym głosem Valkyon. – Zwyczajnych mieszkańców nie uczy się walki.\n- Chcecie mi powiedzieć, że jeżeli nie była nikim ważnym, to mieli prawo zrobić jej to, co zrobili? – Kręcę głową w niedowierzaniem. – Jesteście bandą bezuczuciowych świrów."\n..zareagowała, moim zdaniem, całkowicie nieadekwatnie i krzywdząco do sytuacji, do tego, co Strażnicy jej usiłują powiedzieć. Odbieram to tak, jakby ona ich nie słuchała, ale dorabiała sobie znaczenie wedle swych emocji - przecież nikt nie powiedział, żę ONI mieli prawo zabić tamtą dziewczynę z jakiegokolwiek powodu, odbieram wyjaśnienia Valkyona jako właśnie próbę przedłożenia naszej rozhisteryzowanej bohaterce jak się sprawy mają - żeby przeżyć trzeba być wyszkolonym. I że nie ma co tracić energii i cennych sił na płącze i histerie nad tym, że ktoś zginął. To ich punkt widzenia, słuszny w tym okrutnym świecie Eldaryi.\nBiedna Elle pod kloszem chowana\nOstatnio zmieniony przez Nikhosia (24-07-2017 o 19h27)\n#25 24-07-2017 o 21h39\n@Nikhosia: Bohaterka póki co to faktycznie rozhisteryzowany mazgaj. W niektórych przypadkach nie trafiają do niej żadne logiczne argumenty. Ale... No właśnie, jest "ale". Jakby mnie coś wrzuciło do całkiem obcego świata, to mam wrażenie, że zachowanie takie jak Elle byłoby jedynie początkiem mojej histerii\nWięc w sumie to dobrze, że uznałaś bohaterkę za niedojrzałą - taka miała być Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że z biegiem czasu i kolejnymi rozdziałami bardziej się do niej przekonasz