Srebrna łyżeczka - Magdalena Witkiewicz - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nSrebrna łyżeczka ebook i audiobook\n4,5 (1010 ocen)\nDobrze spędzony czas, polecam\nKsiążka bardzo poruszająca, opowiadająca o prawdziwym życiu, tragediach, porażkach, radości i generalnie trudzie życia. Opowiada jak młoda dziewczyna szybko musi stać się dorosła i jak jej dorosłość wpływa na brak znajomości życia za czasów dziecka. Sięgając po ta książkę nie pożałujecie i na pewno skończycie z uśmiechem na twarzy.\nPiękna historia o miłości, przemijaniu, szacunku, zaufaniu, oddaniu. Polecam!\nNaiwna i pusta\ncudna. przeczytana w 2 dni\nPani Magdzie Kaczmarczyk – najlepszej\nnauczycielce, jaką spotkałam na drodze szkolnej moich dzieci. Dziękuję za wszystko.\nPodobno człowiek zmienia się co siedem lat. Mówi o tym zarówno medycyna chińska, jak też współczesne badania naukowe. Zwykle to właśnie badania naukowe bardziej do mnie przemawiały. Nie wierzyłam zupełnie w sferę duchowości czy pomyślny przepływ energii.\nNaukowcy twierdzą, że wymiana niemal wszystkich komórek w organizmie człowieka dokonuje się właśnie w cyklu siedmiolecia. Część komórek żyje kilka tygodni, inne nieco dłużej, a podobno właśnie co siedem lat człowiek się zupełnie regeneruje. Czy znaczy to, że co siedem lat można zacząć wszystko od nowa? Jakby w grze komputerowej nacisnąć „new game” i znowu otrzymać kolejne życie? A może nawet kilka?\nSzczęśliwa siódemka? Od zawsze tej cyfrze przypisywano szczególne znaczenie. Kiedyś bym się z tego śmiała. A teraz? Teraz sama już nie wiem.\nWiedziałam tylko, że od pewnego czasu czułam się, jakby ktoś przetarł bardzo zabrudzoną szybę, przez którą do tej pory oglądałam świat, nawet nie zdając sobie sprawy, że jest brudna. Jakby ktoś umył szklane drzwi prowadzące do mojej przyszłości, które mogę otworzyć bez strachu i z uśmiechem iść w kierunku, z którego istnienia nie zdawałam sobie dotąd sprawy. Niby ten sam widok, ale z zupełnie innej perspektywy.\nWtedy, gdy zdałam sobie z tego wszystkiego sprawę, siedziałam w niewielkim mieszkaniu w Bydgoszczy, w mieście, w którym byłam pierwszy raz w życiu, i trzymałam niedomykające się pudełko, w którym było pięć srebrnych łyżeczek z monogramem.\nWokół mnie na podłodze były porozrzucane listy i zeszyty zapisane drobnym pismem. Była czwarta nad ranem. Kolejna magiczna godzina. Przeczytałam już wszystko i znałam odpowiedź na wiele pytań.\nPrzewiązałam plik starych kopert czerwoną wstążeczką, zapisane zeszyty ustawiłam równo na komodzie, obok położyłam listy. Kawałek mojej historii, kawałek świata, o którym nie miałam pojęcia. Kawałek życia kilku innych osób, dzięki którym jestem, jaka jestem.\nHistoria mojej matki i historia zupełnie nieznanej mi kobiety, która postanowiła, bym to właśnie ja zaopiekowała się jej pięcioma srebrnymi łyżeczkami z wygrawerowaną literą L. Jak Lidia. Tak właśnie mam na imię.\nW historii mojego życia jest wiele zakrętów, w które chciałam wejść gładko i bezpiecznie z nich wyjść, a jednak wypadałam z nich poturbowana. Nie zwracałam uwagi na moje rany, zawsze inne sprawy były ważniejsze. Wydawało mi się, że świat wokół mnie wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłoby być inaczej. Do pewnego czasu działałam jak bardzo dobrze zaprogramowany robot, niezdolny do innego funkcjonowania niż to, do którego został stworzony. Potem robot został odstawiony na boczny tor. Uwolniłam się z twardych żelaznych ram i pofrunęłam wysoko. Zbyt wysoko. Spadanie i upadek były bolesne, ale jeszcze gorsze było to, że po raz kolejny dałam się zamknąć. Wtłoczyć w inne ramy, ale również w tym samym schemacie ograniczania się do określonych czynności. I znowu nie dostrzegałam tego, że tkwię w kolejnym szklanym pudełku z bardzo brudnymi szybami.\nPoczątkiem zmian był list. List, który znalazłam 7 lipca 2000 roku w skrzynce pocztowej. Listy dostawałam zwykle z urzędu skarbowego, czasem trafiały się informacje o tym, że gdzieś zbyt szybko jechałam samochodem i muszę zapłacić mandat. Poza tym pełno reklam, ulotek, mimo że dawno już nakleiłam na skrzynkę stosowną informację. „Stop reklamom”. Wyraźnie roznoszący ulotki nie umieli czytać.\n„Jak się nie będziesz uczyć, będziesz roznosić ulotki”, „Jak się nie będziesz uczyć, będziesz zamiatać dworce”, „Jak się nie będziesz uczyć, nie będziesz miała nic” – mama nie żyła od lat, ale w mojej głowie wciąż rozbrzmiewał jej głos. Nauka była najważniejsza, to jej podporządkowane było całe moje życie. Nic więc dziwnego, że czułam się nieco zagubiona, kiedy mama zostawiła mnie tuż przed maturą. Byłam u progu dorosłości, miałam ledwie osiemnaście lat. Maturę zdałam świetnie, mimo że najchętniej wcale bym do niej nie przystąpiła. Zdałam na same szóstki, przecież nauka była najważniejsza. Umiałam wszystko perfekcyjnie. Wszystko oprócz tego, jak mam sobie radzić sama.\nBo do życia mama przygotowała mnie trochę mniej. Myślę, że nie chciała, bym popełniła te same błędy, które ona popełniła. Być może to się nawet udało, ale za to popełniłam wiele, wiele innych. Za które żałowałam bardzo długo. I chyba nadal żałuję. Chociaż… Gdyby nie te wszystkie lata, które jeszcze do niedawna uważałam za stracone, nie byłabym w tym miejscu, w którym jestem. A bardzo lubię to miejsce. I tych ludzi, którymi obecnie się otaczam.\nNa wszystko w życiu jest czas. I na naukę, i na miłość, i na szaleństwo. U mnie wszystko działo się na opak. A może nie ma reguły? Może niektórzy szaleją po czterdziestce, a zakochują się tak naprawdę wtedy, gdy mają wnuki?\nNie wiem, od czego zacząć moją historię – czy od śmierci mamy, czy od tego, jak zachorowała, a może od tego listu w błękitnej kopercie. Listu napisanego ręcznie. Listu, który przeleżał u mnie na stole w kuchni kilka dni, zanim go otworzyłam. Koperta była zabrudzona powidłami, które kapnęły wprost z jedzonej przeze mnie na śniadanie kanapki, i udekorowana brązowym krążkiem po filiżance kawy. Zrobiłam sobie z tej koperty podstawkę, by nie uszkodzić stołu. I tak służyła mi przez kilka dni. Gdybym choć podejrzewała, co w niej znajdę, na pewno zachowałabym się inaczej…\nNie lubiłam otwierać korespondencji. Nigdy. Kiedy mama jeszcze żyła, listy nigdy nie zwiastowały niczego dobrego. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej? Dlaczego list w niebieskiej kopercie miał przynieść mi szczęście?\nOtworzyłam go kilka dni później, rozmawiając przez telefon z wyjątkowo grymaśnym klientem. Nie słuchałam go. Wszyscy byli tacy sami. Roszczeniowi, agresywni i niezbyt uprzejmi. Doskonale sobie jednak z nimi radziłam. Umiałam być stanowcza i asertywna, ale gdy trzeba było, zakładałam krótką spódniczkę i szłam z nimi na kolację. Nigdy do niczego nie doszło, nie fascynują mnie żonaci, znudzeni swoim życiem mężczyźni, którzy traktują mnie jak odskocznię od swojej codzienności. Takich już miałam. Wcześniej. Kiedyś. Gdy przyjdzie czas, opowiem o tym.\nCzym się zajmowałam? Sprzątaniem. Mimo że się uczyłam. Och, jakże przewrotny potrafi być los! Czyżby to była jedna z tych samosprawdzających się przepowiedni? Może nie do końca. Byłam właścicielką jednej z największych firm sprzątających w Trójmieście. Sama bardzo nie lubiłam sprzątać, ale też irytował mnie bałagan, więc jako szefowa, która kontrolowała, czy moje pracownice nie zostawiły choćby jednego okruszka, sprawdzałam się doskonale. I za każdym razem, gdy wracałam do swojego pachnącego czystością i wypucowanego mieszkania, byłam wdzięczna, że taką obrałam drogę życia. To zresztą był doskonały test dla tych kobiet, które chciały u mnie pracować – wiedziałam, że jeśli uda im się zadowolić mnie, to każdy klient będzie usatysfakcjonowany.\nKażda z nich miała inną historię. Były dziewczyny młode i nieco starsze, Polki, Ukrainki, Rosjanki. Płaciłam nieźle, zatrudniałam legalnie, ale też wiele wymagałam. Niektórzy rezygnowali z usług mojej firmy, ale zawsze wracali. Nie narzekałam na brak pieniędzy, podobnie jak na brak czasu. Potrafiłam wszystko zorganizować w taki sposób, by samo wszystko grało. Miałam tak od dziecka. Musiałam tak funkcjonować, inaczej nie dałabym rady.\nPiątki zawsze miałam wolne. Tylko dla siebie. Wypracowałam sobie taki rytuał. Czasem jednak odbierałam telefony i właśnie w jeden z piątków zadzwonił szef administracji pewnego biurowca. Chciał negocjować ceny, mimo iż każdy wiedział, że ceny w mojej firmie są nienegocjowalne. Słuchając go jednym uchem, a drugim wypuszczając to, co miał mi do powiedzenia, przytrzymywałam sobie ramieniem telefon i w tym samym czasie otwierałam nożem niebieską kopertę.\nZ głośników płynęła Symfonia losu Beethovena. Zanim odebrałam telefon od klienta, włączyłam moją ukochaną płytę winylową. Kochałam ten dźwięk, takie charakterystyczne „pykanie” co jakiś czas. Adapter dostałam kiedyś w prezencie od mamy. Niewiele było tych prezentów.\nPodobno o pierwszych dźwiękach tej symfonii Beethoven powiedział: „Tak właśnie los puka do drzwi”. Do mnie też najwyraźniej zapukał w postaci listu od nieznajomej kobiety, czytanego przy dźwiękach V symfonii Beethovena.\nNa kopercie nie było nadawcy. List był pisany odręcznie. U góry widniała data i miasto – Bydgoszcz. Przeczytałam nagłówek: „Szanowna Pani Lidio…”.\nPostanowiłam napisać do Pani list, bo czas ucieka i trzeba podejmować pewne życiowe decyzje. Trudno mi pisać o tym wszystkim, łatwiej byłoby porozmawiać. Chociaż przez telefon. Jednak nie mam Pani numeru… Teraz nie ma książek telefonicznych.\nJeżeli Pani czyta ten list, znaczy to, że adres się nie zmienił od lat. Taką mam nadzieję. To zawsze był adres Pani matki, Krystyny Master. Znałam go dobrze. Nawet kiedyś tam byłam. Taki piękny stary dom w Oliwie. Chyba niedaleko parku? Spacerowałam tam kiedyś. Dawno temu. Nie wiem, czy Pani była już na świecie.\nKiedyś znałam Pani matkę. Znałam to może zbyt dużo powiedziane, ale wiedziałam o niej bardzo dużo. Myślę, że powinnyśmy się spotkać i porozmawiać, ze względu na nią.\nJa nie bardzo mogę przyjechać do Gdańska, stan zdrowia mi na to nie pozwala. Wiek i zmartwienia robią swoje. A zmartwień w moim życiu trochę było. Ale nie czas, by opisywać to w listach. Może kiedyś?\nBardzo proszę o podanie numeru telefonu i informację, kiedy mogę zadzwonić. Oczywiście wolałabym się spotkać osobiście, ale rozumiem, że może być to trudne, mimo że Bydgoszcz nie jest tak odległa od Trójmiasta.\nBardzo proszę o kontakt. Chociażby ze względu na Pani matkę.\nTrudno mi o niej pisać, trudno mi o niej mówić. Przyznam, że wolałabym tego nie robić. Ale obiecałam, że to zrobię, komuś, kogo bardzo kochałam. Jest Pani jedyną osobą na świecie, która powinna zrozumieć.\nRozłączyłam się z klientem i przeczytałam ten list jeszcze raz. Niestety nie rozjaśniło to nic w mojej głowie. Nadal nie byłam pewna, czy ten list w ogóle jest do mnie. Niby pojawiło się nazwisko mojej matki, więc powinnam być przekonana, że to ja jestem adresatką. Ale dlaczego? Nazwisko nadawcy kompletnie nic mi nie mówiło. Nie znałam też nikogo z Bydgoszczy. Nigdy nie byłam w tym mieście. Jakoś nie było mi po drodze.\nIrena Chojnacka… Poniżej był jej adres i telefon stacjonarny. Kompletnie nie wiedziałam, o co chodzi. Nie miałam również ochotę zgłębiać jakichś dziwnych sekretów, które miały związek z moją mamą. Nie myślałam o niej często. Przynajmniej po jej śmierci. Bo gdy żyła, musiałam myśleć o niej w każdej minucie. Niezależnie, czy była noc, czy dzień. Czy byłam zmęczona, czy nie. Do szkoły w zasadzie chodziłam odpoczywać. Nauczyciele znali moją sytuację i wielokrotnie na wuefie drzemałam ukryta gdzieś w schowku z materacami i skrzyniami. Potem nauczycielka wchodziła, udając oburzenie, że niby co ja robię. Jednak nigdy nie wyciągała z mojego zachowania konsekwencji.\nCzy miałam trudne dzieciństwo? Dzisiaj wiem, że tak. Wtedy zupełnie tego nie czułam. Myślałam, że trudne dzieciństwo mają wyłącznie ciemnoskóre afrykańskie dzieci, które z opuchniętymi z głodu brzuchami czasem ogromnymi oczami patrzyły na mnie z telewizora. Ja miałam co jeść, bo sobie ugotowałam. Miałam gdzie spać. Miałam czysto, bo posprzątałam. Miałam warunki do nauki, bo gdy zamykałam drzwi do swojego pokoju, przysuwałam do nich szafkę, by nikt nie mógł z zewnątrz ich otworzyć. Wkładałam do uszu zatyczki i się uczyłam.\nPo to, by nie sprzątać dworców. Nie roznosić ulotek i by mieć coś z tego życia.\nMoja matka miała?\nWydawała na niego prawie wszystkie zarobione pieniądze.\nCzasem w przypływie dobrego humoru dawała mi trochę. „Wydaj na głupoty!” – mówiła. Ale tylko wtedy, gdy była trzeźwa. Gdy była pijana, bełkotała, żebym na te głupoty „sałejjj kasiooory nie pszepierdolyła”. Dzięki tym pieniądzom byłam najedzona i ubrana.\nGdy byłam w liceum, zaczęły pojawiać się second handy. Dość szybko zaprzyjaźniłam się z właścicielką jednego z nich. Odkładała dla mnie najlepsze ciuchy. Te niepasujące przerabiałam. Nauczyłam się od mamy. Była krawcową, jedną z najlepszych w okolicy. Gdy piła, miała ułańską fantazję. Projektowała i potem szyła najlepsze ciuchy. Ciuchy, które potem widziałam w gazetach na uśmiechniętych modelkach. Mama wycinała te kolorowe strony z gazet i chowała w opakowaniach po bombonierkach. Nie wiem, czy do nich zaglądała. Ja je trzymam głęboko w szafie, pod starymi kocami. Nie pozwalam ich wyrzucić, ale też po jej śmierci ani razu ich nie oglądałam. Podobnie jak nagrań z pokazów. Kasety VHS też gdzieś były schowane. Nawet nie wiem, gdzie mój mąż je upchnął, pewnie chcąc, bym się definitywnie pożegnała z przeszłością.\nAbsolutnie nie narzekam na swoje życie. Uważam, że wszystko, co się nam przydarza, ma jakiś sens. Na początku zwykle życie wali nas obuchem w łeb, tak że przymykamy oczy i tego sensu w ogóle nie dostrzegamy, ale po latach jest inaczej. Z biegiem lat dostrzegamy więcej. Zupełnie jak wtedy, gdy patrzymy na coś z daleka. Nie widzimy szczegółów, ale mamy dużo szerszą perspektywę. Gdy stajemy się coraz starsi, nie możemy również nic przeczytać z bliska. Dopiero gdy oddalimy od siebie tekst, przestaje nam się rozmazywać. Tak samo jest z życiem. Musi upłynąć trochę czasu, by nam nasze życiowe porażki przestały zamazywać spojrzenie i by ostro wskazały nam kierunek dalszego działania.\nKiedy dostałam list, miałam dwadzieścia osiem lat. Nie byłam już dzieckiem, nie byłam nastolatką, ale też nie czułam się zupełnie dorosła. Chociaż dużo w życiu przeszłam – chorobę matki, szybki ślub, potem rozwód. Byłam znowu gotowa stanąć na nogi. Nawet wydawało mi się, że stąpam mocno po ziemi i że niczego już od życia nie oczekuję. A już z pewnością nie niespodzianek w postaci listów w niebieskiej kopercie, napisanych przez nieznajomą kobietę. Kobietę, która najwyraźniej czegoś ode mnie chciała.\nByłam na takim etapie życia, że najgorszym dla mnie było to, gdy ktoś coś ode mnie chciał. Ja mogłam chcieć, ale nikomu innemu nie dawałam do tego prawa.\nCholernie za nią wtedy tęskniłem.\nPodobno kocha się tylko raz. Zazdroszczę tym śmiertelnikom, którzy kochają raz na całe życie. Istnieją w ogóle tacy? Czasem przechodziłem pod jej oknem, myśląc sobie, że po prostu za wcześnie się spotkaliśmy. Gdybyśmy poznali się dziesięć lat później, choćby teraz, pewnie wszystko zadziałoby się inaczej. Może bylibyśmy już razem do końca swoich dni.\nWychodzi ze mnie romantyk. Nigdy nie podejrzewałbym siebie o coś takiego. Może miłość wydobywa z naszego wnętrza uczucia, których nie jesteśmy zupełnie świadomi. Byłem pewien, że przez dwadzieścia lat cholernie ciężkiej pracy, gdy codziennie obcowałem ze śmiercią, powinienem się wyzbyć wszelkich uczuć. Smutku, żalu, tęsknoty czy miłości. A już z pewnością romantyzmu.\nNiestety, byłem niepoprawnym romantykiem.\nBył czas, gdy starałem się zdusić to uczucie w zarodku, ale nie wyszło. Potem chciałem moją miłość skierować w inną stronę. Szybko założyć dom, rodzinę, zapomnieć. Zapomnieć o niej. O tej kobiecie, którą mogłaby się stać, gdyby poczekała. O tej kobiecie, przy której zasypiałbym codziennie, gdybyśmy się spotkali nieco później. Chociaż, jak mi wielokrotnie mówiła, beze mnie by nie przetrwała. To prawda. Beze mnie byłaby zupełnie kimś innym.\nCzy gdybym ją spotkał po latach, wtedy zakochałbym się tak samo? Nie wiem. I nigdy się nie dowiem. Świat jest ustawiony w tak perfidnie niekorzystny sposób, że nie można cofnąć czasu i przekonać się, co by było, gdyby podjęło się inną decyzję. Podobnie jak decyzje, które podejmuję niemalże codziennie przy stole operacyjnym. Muszą być ostateczne i bardzo szybko trzeba dokonać wyboru, co robić. Muszę być cholernie pewny siebie w momencie, gdy stoję przy rozciętym brzuchu i decyduję o czyimś losie. Może dlatego właśnie brakuje mi tej pewności siebie, gdy jestem zmuszony decydować o swoim życiu?\nWtedy, gdy stałem pod jej oknem, wiedziałem jedno. To, że czasem chciałbym zamknąć oczy i zrobić krok naprzód. Nie zważając na konsekwencje. Nie bacząc na to, czy pod moimi stopami będzie twarda podłoga, a może delikatna szklana tafla i spadnę gdzieś w dół. Po prostu zrobić krok naprzód i czekać na to, co przyniesie los.\nByła piękna. Stojąc przed jej domem, zaglądałem w okno, niczym stalker. Na szczęście niegroźny stalker. Codziennie wieczorem spacerowałem wzdłuż ulicy, przy której mieszkała. Potem adoptowałem psa. Miałem doskonałego towarzysza do spacerów. I pretekst, by wychodzić co wieczór.\nJuż nauczył się, że tam, skąd był najlepszy widok na jej okno, przystawaliśmy na chwilę. Nazywał się Watson. Nie ja go tak nazwałem, ale naprawdę był wiernym kompanem w moich nocnych eskapadach. Skłamałbym, jeżeli bym powiedział, że nic od niej wtedy nie chciałem. Chciałem. Ale zupełnie nie zdawałem sobie z tego sprawy. Podglądając ją, czułem się winny. Czułem się na swój sposób zdrajcą. Szpiegowałem ją, a tym samym oddawałem jej czas, który powinienem poświęcić Ewelinie, mojej narzeczonej. Narzeczonej, z którą lada chwila miałem brać ślub. Narzeczonej, która właściwie nie miała żadnych wad. Może poza jedną… Nie była Lidią.\nI jeszcze jedną – zupełnie nie umiała się dogadać z Watsonem.\n– Mamo, dlaczego nikt nie pomoże tej pani? – zapytałam.\n– Której? – Spojrzała przez okno.\n– Tej, która próbuje wejść do pociągu z tą ogromną walizką. – Pokazałam palcem. – Pewnie jest bardzo ciężka.\n– Czasem sami musimy dźwigać nasze ciężkie bagaże – stwierdziła zamyślona mama. – Czasem naprawdę nie ma nam kto pomóc, a sami nie dajemy rady…\n– Czasem za dużo na siebie weźmiemy i nie dajemy rady tego unieść. – Westchnęła, przez chwilę patrząc na mnie. – A potem nasz pociąg odjeżdża. Bez nas. I bez naszej walizki.\n– Na siebie za dużo bierzemy czy do walizki? – Nic nie rozumiałam z tego, co do mnie mówiła.\n– Na siebie i do naszego bagażu.\nZ perspektywy czasu myślę jednak, że moment, w którym moja mama pożegnała „tragarza swoich życiowych problemów”, był początkiem końca mojego beztroskiego dzieciństwa. Oczywiście narastało to stopniowo, niezauważane przez nikogo. Nawet po śmierci mojej mamy wiele osób nie wierzyło w jej problemy z alkoholem.\n– Przecież ona nigdy nie piła! Nawet u mnie na urodzinach nie piła, bo zawsze przyjeżdżała z tobą, Lideczko, samochodem. Taka dobra matka z niej była! Zresztą unikała imprez, ze względu na ciebie, Lideczko.\nMoja mama była dobrą matką, gdy była trzeźwa, ale takie chwile należały do rzadkości. Najgorzej było, gdy miała kaca. Nerwowa, krzykliwa, czepiała się o byle co. Właśnie wtedy zamykałam się w pokoju i przesuwałam szafkę, by blokowała drzwi. By mama nic ode mnie nie chciała. Ja chciałam się uczyć. Bo nauka była najważniejsza – takie przekonanie mama wpajała mi od najmłodszych lat. Uczyła mnie również innych rzeczy. Tych związanych ze stosunkami damsko-męskimi. Między innymi byłam pewna, że seks to zło, faceci w ogóle nie są potrzebni do życia, a jeżeli już jakiś będzie koniecznie chciał się do mnie zbliżyć, to natychmiast powinnam wyjść za niego za mąż i go kurczowo przy sobie trzymać.\n– Bo jeżeli go nie pilnujesz, to pójdzie do innej – mówiła mama.\n– Jeszcze masz czas na chłopców. Teraz nauka. Tak byś mogła się utrzymać sama. Bo faceci są jak wiatr. Powieją, narobią bałaganu, zniszczą ci życie, a potem odfruną robić zamieszanie gdzie indziej.\n– U ciebie tak było? – zapytałam wprost.\n– Nieważne – burknęła i nerwowo zaczęła rozglądać się za butelką wina.\n– U ciebie tak było? – Nie ustępowałam.\n– Co było? – Mama z każdą chwilą stawała się coraz bardziej zirytowana.\n– Jakiś mężczyzna przyszedł jak wiatr i narobił spustoszenia? I efektem tego spustoszenia jestem ja? – zapytałam, patrząc wprost w jej oczy.\n– Lidia, to nie tak… – westchnęła, orientując się, że mogła powiedzieć za dużo. – Mężczyzna, który kiedyś był dla mnie ważny, zasiał spustoszenie w moim sercu. – Zamyśliła się. – W życiu też… Dużo zniszczył, ale dzięki niemu mam ciebie.\n– Może to czas, byś mi wreszcie opowiedziała o moim ojcu?\n– Nie wiem, co miałabym ci opowiedzieć.\n– Szarmancki, zawsze z klasą – mówiła, patrząc nic niewidzącym wzrokiem gdzieś w dal. – Zawsze z zasadami. – Zamilkła na chwilę. – Prawie zawsze. Przeważnie – poprawiła się. – Lubił muzykę. Klasyczną. W ogóle jej nie rozumiałam.\n– To stąd tyle płyt w szufladzie. – Uśmiechnęłam się.\n– Tak. Nigdy ich nie odtwarzam. Były jego.\n– Mogę je wziąć do pokoju?\n– Możesz. Ale… nie mamy adaptera. Ten, który miałam dawniej, się popsuł i wyrzuciłam go. – Wzruszyła ramionami. – Może niepotrzebnie, może ktoś by go naprawił? Nie spodziewałam się jednak, że ktoś jeszcze będzie chciał słuchać płyt winylowych. Teraz są magnetofony i odtwarzacze CD.\n– To opowiedz mi jeszcze o nim – poprosiłam.\n– O moim ojcu.\n– Nie wiem, co miałabym ci o nim opowiedzieć.\n– Cokolwiek. Bo na razie wiem tylko, że lubił muzykę klasyczną. Kogo najbardziej?\n– Nie wiem. Chyba Beethovena.\n– Był wysoki. Miał oczy takie jak ty. I tak samo konsekwentnie dążył do celu. Był sentymentalny. Taki z tradycjami.\n– Bardzo. Aż za bardzo… – Mama pokręciła głową.\n– To jednak miłość istnieje. I nie jest taka zła.\n– Jest. Jest niszcząca jak huragan. Na początku wydaje ci się, że to ciepły zefirek, który delikatnie otula cię całą, a potem, gdy targają tobą porywiste podmuchy, jest już za późno, by się wycofać.\n– Kochał. Bardzo kochał. Mnie i ciebie.\n– Dlaczego nie byliście razem?\n– Lidia! – Mama była oburzona moim pytaniem.\n– Mamo, wiem, że nie mieliście ślubu. I że z nami nie mieszkał. Nie pamiętam go w ogóle!\n– Zmarł, gdy byłaś mała.\n– Co przedtem?\n– Zanim zmarł. Dlaczego nie byliśmy wszyscy razem?\n– Byliśmy. Byliśmy razem tak często, jak tylko mogliśmy być.\n– Dlaczego nie zawsze?\n– Mówiłam ci, to był mężczyzna z zasadami.\n– No właśnie! Dlatego powinien być przy nas, skoro nas kochał!\n– To nie jest takie proste, dziecko. Czasami te zasady w połączeniu z miłością robią ogromne spustoszenie. A potem pozostaje tylko wino.\n– Mamo, ale ty za dużo pijesz… – powiedziałam to, o czym bałam się mówić przez wiele lat mojego życia.\n– Córeczko, o czym ty mówisz? Czy ty mnie kiedykolwiek widziałaś zataczającą się na ulicy? Za dużo pije sąsiad spod ósemki, bo codziennie wraca pijany do domu. Ale ja? Normalnie pracuję, przecież niczego nam nie brakuje. A że czasem wypiję kilka kieliszków wieczorem… To chyba nie przestępstwo. Wino jest dla ludzi. Wszystko jest dla ludzi.\n– To dlaczego nie mogę iść do kina z kolegą?\n– Jeszcze za wcześnie…\n– Mamo, za wcześnie na kino?\n– Z kolegą tak.\n– A kiedy będzie w sam raz? Kiedy będę już stara? Moje koleżanki już dawno chodzą z chłopakami do kina, jeżdżą z nimi pod namioty, a ty mnie trzymasz pod kloszem! To niesprawiedliwe!\n– Kiedyś mi za to podziękujesz. A że inne się źle prowadzą, to ich sprawa. I ich matek. Tylko wam seks w głowie!\nWtedy zupełnie nie rozumiałam, jaki związek ma pójście do kina czy spotkanie z chłopakiem z seksem. Miałam piętnaście lat i nigdy w życiu się nie całowałam. Byłam przekonana, że seks to wyłącznie po ślubie. No, może przed, ale tylko gdy narzeczeni mieliby w niedalekiej przyszłości zostać małżeństwem. Seks znałam tylko z opowieści skrzywionej mamy, która uznawała go za najgorszą rzecz na świecie. Albo raczej coś, czego konsekwencje są najgorsze na świecie. Trochę to było przykre, kiedy zaczęłam sobie zdawać sprawę, że chyba jedyną „przykrą konsekwencją” seksu, który uprawiała moja mama, byłam ja.\nNalałam wino do kubka po herbacie. Skrzywiłam się. Zupełnie mi nie smakowało. Zatkałam nos i duszkiem opróżniłam do dna. Bardzo szybko zaczęło mi się kręcić w głowie. Zupełnie nie miałam pojęcia, co się dzieje i dlaczego moja matka to robi. Kolejny kubek również wypiłam duszkiem. A potem pamiętam już tylko, jak się obudziłam i stali nade mną lekarze w białych kitlach.\n– Witamy po imprezie – powiedział ten młody. – Udała się?\n– Tak to jest po imprezach, że bywa niedobrze. Ale wkrótce wszystko wróci do normy. O, widzę, że mama przyszła, zostawiam was same. – Wyszli z pokoju.\n– Jezu, dziecko, co ty zrobiłaś?\n– Wzięłam przykład z ciebie – syknęłam, patrząc na jej reakcję.\nNie odzywałyśmy się do siebie całą drogę. Gdy wróciłyśmy do domu, poszłam do kuchni, żeby sobie nalać wody. Diabelnie mnie suszyło i wciąż nie rozumiałam, jak mama mogła fundować sobie takie „rozrywki” regularnie. Tym bardziej się zdziwiłam, kiedy zobaczyłam, że otwiera w salonie kolejne wino. Spojrzałam na nią z triumfem, a może to była pogarda?\n– Nie jesteś nic lepsza – spokojnie powiedziała mama. – Jesteś taka sama jak ja.\nNastępnego dnia, gdy wróciłam ze szkoły, na moim biurku stał adapter. Obok leżało całkiem sporo płyt winylowych. Sama klasyka. Na wierzchu Beethoven. Na stercie płyt w ramce stało zdjęcie uśmiechniętego mężczyzny. Ubrany był w dżinsy i białą koszulę, której podwinięte rękawy ukazywały umięśnione ręce. Na odwrocie widniał napis: „Ty wiesz… Gdybyśmy gdzie indziej i o innej porze… Ale jest jak jest i umiejmy się tym cieszyć, bo nie może być inaczej. Kocham Was. T.”. Wszystko wskazywało na to, że ze zdjęcia uśmiechał się do mnie mój ojciec.\nKiedy matka pije, ukrywa się z tym przed światem i nikt tego nie widzi. Nikt nie interesuje się dzieckiem, którym ta matka powinna się zajmować. Nikt nie widzi, że to dziecko przedwcześnie dorasta i czuwa każdego dnia, w noc i w dzień. Nikt nie widzi, że odwracają się życiowe role, bo matka, która powinna być opoką dla swojej córki, często jest dla niej ogromnym ciężarem.\nTak często marzyłam o tym, by mama przestała pić. Bym nie znajdowała wszędzie ukrytych butelek po winie. W pralce, w koszu na brudną bieliznę, pod czystą pościelą w komodzie. Wśród moich zabawek…\nMyślała, że tego nie widzę. Nauczyłam się sama o siebie dbać. Ona coraz częściej o tym zapominała. Często żywiłam się u koleżanek lub kolegów. Najchętniej nie wracałabym na noc do domu, ale dość szybko się zorientowałam, że mogłoby to wzbudzić podejrzenia u rodziców moich przyjaciół. A tego nie chciałam. Nie chciałam, by ktoś za bardzo interesował się moją osobą. Bo i po co ktoś miałby wiedzieć? Przecież na zewnątrz wszystko wydawało się idyllą.\nMiałyśmy piękny dom w starej Oliwie, zadbany ogród, którym się zajmowałam, by odreagować trudne dni i chociaż na chwilę czymś innym zająć głowę, a moja cudowna towarzyska matka była osobą, która potrafiła oczarować śmietankę Trójmiasta swoim urokiem osobistym i przecudnymi kreacjami, które to tworzyła i sprzedawała.\nNigdy nie wiedziała, ile ma pieniędzy. Dlatego też te pieniądze nauczyłam się jej szybko zabierać. Wydzielałam kieszonkowe, które mama przeznaczała na alkohol. Ja zajmowałam się wszystkimi opłatami. Gdy mama zaczęła pić jeszcze więcej, zaczęła nawalać z robotą. Miała coraz mniej zleceń. Nie ze względu na jakość szycia, która zawsze była bez zastrzeżeń, ale ze względu na opóźnienia i coraz większą opryskliwość albo – w zależności od jej nastroju – nachalność.\nPieniędzy było coraz mniej. Dom był duży i trudno było go utrzymać. Zajmowałyśmy parter, a u góry było jakby osobne mieszkanie, z kuchnią i łazienką. Podobno kiedyś zajmowała je babcia, choć ja tego nie pamiętałam. W pewnym momencie wpadłam na pomysł, żeby wynająć całe piętro. Podrobiłam podpis mamy na umowie, bo była zbyt pijana, by rzeczowo ze mną o tym porozmawiać. Nieważne… Nie miałam wyjścia, musiałam działać, bo dzięki temu byłam spokojna, że mam pieniądze na życie.\nNajgorsze było to, że musiałam jej pilnować. Każdego dnia z drżącym sercem wychodziłam do szkoły, bo nie byłam pewna, w jakim stanie ją zastanę, gdy wrócę. Bywało różnie…\nŻyłam w tym wielkim domu niczym w więzieniu. Ale jako strażnik, który wciąż musi pilnować bardzo niebezpiecznego więźnia. Więźnia, który największą krzywdę wyrządzał sobie i nawet najlepszy strażnik nie umiał nad tym zapanować.\nMama zaczęła chorować, gdy byłam na początku klasy maturalnej. Nie zdawałyśmy sobie obie sprawy, że to choroba. Myślałam, że jak zwykle jest pijana.\nPrzyszła do mnie któregoś wieczoru i zaczęła coś bardzo niewyraźnie bełkotać. Pokazywała na sufit, ale nie mogła unieść ręki. Próbowała powiedzieć, że u góry ktoś chodzi. Tłumaczyłam jej spokojnie, że przecież wynajęłyśmy piętro i są tam nasi lokatorzy. Potem odprowadziłam ją do sypialni. Przebrałam ją w piżamę, zresztą nie pierwszy raz w życiu, i położyłam do łóżka.\nTeraz myślę, że akurat wtedy nie była pijana, tylko miała pierwszy w życiu mikroudar, który obie zbagatelizowałyśmy. Ja, bo byłam pewna, że mama po prostu piła, a wtedy jej niewyraźna mowa nie była niczym nadzwyczajnym, a ona nazajutrz wypiła dwie butelki wina i szybko o tym zapomniała.\nPodobna sytuacja zdarzyła się kilka razy. Kiedyś nawet mama zarzekała się, że jest trzeźwa, ale jej nie uwierzyłam. Już tyle razy mi tak mówiła, ale nigdy nie miało to nic wspólnego z prawdą. A kilka dni, a może tygodni później, gdy wróciłam ze szkoły, zobaczyłam stojącą przed domem karetkę. Tamtego dnia zostałam na zajęciach dodatkowych, bo przygotowywałam się do matury. Chyba czegoś nie rozumiałam z matematyki i chciałam, by mi wytłumaczono. Na mamę w tych sprawach nie mogłam liczyć. A właściwie na tamtym etapie w niewielu sprawach była mi pomocna…\nW każdym razie wracałam w doskonałym humorze. Wcześniej przeglądałyśmy z koleżankami jakieś gazety, by wybrać sobie najładniejszą sukienkę na studniówkę. Śmiały się, że ja jestem w uprzywilejowanej sytuacji, bo moja mama jest krawcową i może mi uszyć wierną replikę kiecki jakiejś gwiazdy z gali oscarowej. Były tak przekonujące, że sama w to nawet uwierzyłam. Wracałam do domu z uśmiechem, w plecaku miałam wydartą z czasopisma stronę ze zdjęciem sukienki idealnej. Miałam zamiar poprosić mamę, by mi ją uszyła. Naprawdę wierzyłam, że tak będzie!\nNie sądziłam, że moja mama już nigdy w życiu nic nie uszyje. Ani dla mnie, ani dla nikogo innego.\nNie wiem, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, bo takie rzeczy zdarzają się chyba wyłącznie w bajkach albo w romantycznych filmach, których my, faceci, nie lubimy zbytnio oglądać.\nPierwszy raz zobaczyłem ją przez okno. Szła uśmiechnięta, jakby tańczyła. Ubrana była w kolorową czapkę z pomponem i szary płaszcz. Była owinięta długim szalikiem.\nWtedy jeździłem karetką. Brałem często dyżury, trochę dla pieniędzy, trochę dla zabicia czasu. Lubiłem pomagać ludziom. Będąc pierwszym, który diagnozuje, dużo się też uczyłem. Wtedy zostaliśmy wezwani do udaru. Dziewczyna, która nas wezwała, była studentką medycyny i rozpoznała szybko, o co chodzi.\n– Pani jest jej córką? – zapytałem.\n– Nie, nie. Nazywam się Agnieszka Starska. My tylko wynajmujemy piętro. – Pokręciła głową. – Ja i mój chłopak, i jeszcze jedna znajoma para.\n– Jak to się stało, że pani wezwała karetkę?\n– Usłyszałam krzyk i jakby coś spadło. Zapukałam. Nikt mi nie otworzył, to weszłam i zobaczyłam, że pani Master leży na ziemi. Wyglądało mi to na udar, więc szybko wezwałam pomoc. Studiuję medycynę.\n– Dobra diagnoza – powiedziałem. – Czy pani Master mieszka sama?\n– Nie, z córką.\n– Tylko z córką? Będzie teraz potrzebowała opieki. Niemalże dwadzieścia cztery godziny na dobę.\n– Ja mam wrażenie, że jej matka cały czas potrzebowała opieki. – Zamyśliła się.\n– Czy na coś jeszcze chorowała?\nDziewczyna spojrzała na mnie smutno.\n– Panie doktorze, ona jest alkoholiczką. Cały czas piła. Ta biedna Lidka musiała tutaj zajmować się wszystkim, opieką nad matką też. Jestem zdziwiona, że tak późno się jej cokolwiek stało. Ja myślałam, że pani Krystyna to się zapije na śmierć. I wie pan co? Tylko się w duchu modliłam, żeby nie nastąpiło to przed osiemnastymi urodzinami Lidki. Bo wtedy nie wiem, co by się z nią stało. Oprócz matki nie ma nikogo.\n– Skończyła osiemnaście lat?\n– Tak. Na szczęście już tak. W tym roku zdaje maturę.\n– Jezu, to jeszcze dziecko.\n– Czy ja wiem? Musiała bardzo szybko wydorośleć. – Agnieszka pokręciła głową. – Życie ją kopie mocno, a ona się nie poddaje. O, właśnie idzie. – Kiwnęła głową w stronę okna. – Tutaj niedaleko chodzi do liceum. Bardzo dobrze się uczy i w ogóle ze wszystkim świetnie daje sobie radę.\nPatrzyłem przez okno na uśmiechniętą młodą dziewczynę. Szła tanecznym krokiem, omijając kałuże powstałe po topniejącym śniegu. Pompon na jej czapce podrygiwał wesoło. Co chwilę owijała się spadającym szalikiem. Typowa szczęśliwa i z pozoru beztroska dziewczyna. Patrzyłem na nią i w tamtym momencie oddałbym chyba wszystko, by jak najpóźniej otworzyła drzwi do domu, by jak najpóźniej zetknęła się z tym, co zgotował dla niej los. Niestety, zauważyła karetkę. Wyraz jej twarzy nagle się zmienił. W sekundę z uśmiechniętej nastolatki stała się zatroskaną kobietą. Kobietą, która niejedno już widziała, ale też niejednemu stawiła czoła.\nOtworzyła furtkę i nie zważając na spadający szalik, szybko wbiegła po schodach i weszła do domu.\n– Mamo? – Z przedpokoju usłyszałem dobiegający głos. – Mamo?! – zawołała głośniej.\nPo chwili weszła do pokoju i zobaczyła leżącą na noszach matkę, przygotowaną do transportu. Obok staliśmy ja i Agnieszka, jej lokatorka.\n– Co się stało? – zapytała, rozglądając się wokół rozbieganymi oczami. Podbiegła do matki i złapała ją za rękę. – Mamo!\nKobieta nie reagowała.\n– Twoja mama najprawdopodobniej miała udar – powiedziałem wprost. – Jeszcze nie wiemy jak rozległy, bo musimy jej zrobić badania. Zabieramy ją teraz do szpitala.\nDziewczyna zasłoniła usta dłonią i opadła na łóżko.\n– Jezu… – Ze zgrozą spoglądała na matkę. – Na jak długo do szpitala?\n– Nie wiem. – Pokręciłem głową.\n– Pojadę z wami. – Zerwała się z miejsca.\n– Spokojnie, nie ma takiej potrzeby. Zbadamy mamę i powiadomimy panią co i jak.\n– Obiecuje pan? – zapytała, wpatrując się we mnie oczami pełnymi łez.\n– Obiecuję. Osobiście tego dopilnuję. Dyżur kończę o dwudziestej pierwszej, a później przyjadę do pani zdać relację.\nTo było mało profesjonalne, ale w tej dziewczynie było coś takiego, że w tamtym momencie nie potrafiłem zachować się inaczej.\n– Dziękuję. Dziękuję, panie doktorze.\nWiem, że zupełnie niestosowne i mało spotykane było to, by lekarz po dyżurze osobiście fatygował się do córki pacjentki i zdawał jej relację ze stanu zdrowia matki. Nigdy wcześniej nic takiego nikomu nie obiecywałem. Po dyżurze zwykle przychodziłem do domu, brałem długi gorący prysznic, by zmyć z siebie wszystkie problemy moich pacjentów. Potem oblewałem się lodowatą wodą, by dodać sobie energii do swojego własnego życia. Inaczej nie byłbym w stanie funkcjonować. Miałem trzydzieści lat i mnóstwo trudnych szpitalnych dyżurów za sobą. Za dużo dla jednego człowieka, więc bez zapewnienia sobie odpowiedniej higieny psychicznej nie umiałbym funkcjonować.\nTym razem wszystko było inaczej. Po skończonym dyżurze wsiadłem do samochodu i pojechałem prosto pod jej dom. Nie zastanawiałem się, dlaczego to robię. Działałem instynktownie. Zaparkowałem i chwilę obserwowałem ją z ulicy. Nie spodziewałem się, że kilkanaście lat później wciąż będę robił dokładnie to samo. Jednak wtedy wszystko było jeszcze przede mną, a teraz wydawało mi się, że wszystko, co najlepsze, już minęło bezpowrotnie.\nJej matka była w ciężkim stanie. Udar był dość rozległy. W zasadzie nie było możliwości, by powróciła do pełnej sprawności. Rehabilitacja w tym wypadku nie mogła zbyt wiele pomóc. Jak ja miałem jej o tym wszystkim powiedzieć?\nWprost. Zawsze mówiłem wszystko wprost. Nigdy nie owijałem w bawełnę. Nie kłamałem. Czasem to spotykało się z uznaniem, a często też bywało oceniane jako okrutne. Ale nie umiałem inaczej.\nWyszedłem z samochodu i zadzwoniłem do bramki. Nikt mi nie otwierał, ale zauważyłem, że furtka jest uchylona. Popchnąłem ją i wszedłem do ogrodu. Po schodkach wdrapałem się na ganek i zapukałem. Po chwili otworzyła mi córka mojej pacjentki.\n– Nie spodziewałam się, że pan przyjdzie. Sądziłam, że tylko mnie pan w ten sposób uspokajał, bo dlaczego lekarz miałby przyjeżdżać po dyżurze do córki pacjentki? Są przecież telefony…\n– Fakt, rzadko się to zdarza. Mnie właściwie pierwszy raz – przyznałem.\n– Napije się pan herbaty? I może kolację pan zje? Pewnie jest pan głodny po dyżurze.\nWielokrotnie jedliśmy potem wspólnie kolację. Ale nie pamiętam, by kiedykolwiek później tak bardzo smakowały mi kanapki z serem i plasterkami kiszonego ogórka oraz zwykła czarna herbata z sokiem malinowym. Mimo zdecydowanie niesprzyjających okoliczności…\nCopyright © by Magdalena Witkiewicz, 2021\nZdjęcia na okładce: © Isabelle Lafrance/Arcangel


Detoks i d...a blada\nMiał być detoks przez 5 dni ale przez moje ciężkie dolegliwości żołądkowe musiałam to wstrzymać.\nPrzez ostatnie dni nie byłam wstanie nic jeść, żołądek nie dawał rady przyjąć surowizny. Jedyne co mogłam spożywać w niewielkich ilościach, to była kasza jaglana, która jest mega zdrowa i łagodna dla żołądka. Ale o kaszy jaglanej napiszę innym razem...\nDzisiaj propozycja super pysznej, mega energetycznej przekąski, która zadowoli podniebienie każdego łasucha i nie tylko :-)\nKulki mocy to zdrowa i pożywna przekąska, zawierająca całe bogactwo witamin. Nie zawierają glutenu ani cukru. Ich słodki smak pochodzi z daktyli, które warto dodać do smaku. Nie podrażniają żołądka, a wręcz świetnie go wypełniają, zastępując np. drugie śniadanie. Są szybkie i banalne w przyrządzeniu, jedyne co potrzebujesz, to odrobina kreatywności w łączeniu smaków oraz malaksera, który połączy wszystkie składniki.\nPoniżej podaję przepis na moje ulubione kulki:\n4 duże daktyle bez pestek\nszczypta zmielonego chili\nNajpierw zmiksuj orzechy, następnie pestki słonecznika oraz sezam. Kolejno dodaj daktyle, jagody goji, olej kokosowy, kakao oraz chili.\nUpewnij się, że wszystkie składniki zostały zmielone na gładką masę.\nNastępnie, z powstałej masy uformuj dowolnej wielkości kulki.\nJa na koniec obtaczam je w wiórkach kokosowych, jako że uwielbiam wszystko, co wiąże się z kokosem, a także część z nich - w kakao.\nDodane chili nadaje kulkom ciekawy smak, a dodatkowo podkręca Twój metabolizm.\nKulki należy schłodzić w lodówce przez ok. 1 godzinę. Po tym czasie są już gotowe do jedzenia :-)\nPolecam trzymać je w lodówce dla zachowania twardszej konsystencji.\nKulki to rewelacyjna przekąska zarówno, dla dorosłych, jak i dla dzieci. Starszej córce przygotowuję je od czasu do czasu do szkoły, w ramach drugiego śniadania, zamiast kanapek, które często wracają do domu ukryte w tornistrze ;-)\nW wersji dla dzieci, nie dodaję chili.\nUwaga - kulki należy popijać dużą ilością niegazowanej wody.\nZamiast, więc podjadać niezdrowe przekąski pomiędzy posiłkami, jedz kulki mocy i nabieraj MOCy!


Prywatne pożyczki udzielane w mieście Węgliniec woj. dolnośląskie (gmina miejsko-wiejska) lub innym to niemalże codzienność w naszym kraju.\nZanim ostatecznie znajdziemy kogoś w mieście Węgliniec woj. dolnośląskie, kto udzieli nam pożyczki prywatnie przeanalizujmy wszelkie za i przeciw. Po pierwsze, winniśmy dokładnie przemyśleć nasz wspólny werdykt, zastanowić się czy w przyszłości damy radę spłacić zaciągniętą prywatną pożyczkę. W przypadku niemożliwości oddania użyczonych pieniędzy, czekać nas będzie całe mnóstwo niemiłych sytuacji.\nDzięki temu iż pożyczek tych udzielają osoby prywatne, dostępne są one niemal dla wszystkich. Jeśłi mieszkasz w Węgliniec, zrób rozeznanie w lokalnej gazecie a z pewnością znajdziesz sporo ogłoszeń na ten temat.\nWobec tego, nie mając innego wyjścia, wiele osób decyduje się na szybkie pożyczki bez BIK u osób prywatnych w Węgliniec. Tego rodzaju gotówka to ogromna pomoc, zwłaszcza, gdy nasz domowy budżet został poważnie nadszarpnięty w ostatnim czasie. Warto mieć jednak na uwadze fakt, iż jeden niepoprawny krok z naszej strony skutkuje poważnymi konsekwencjami.\nW tym celu należy wpisać w wyszukiwarkę „udzielę pożyczki prywatnej Węgliniec„. Tego rodzaju firmy/osoby prywatne nie wymagają od nas dokumentów, które dla banków stanowią podstawę. To sprawia, że spora część społeczeństwa decyduje się na szybkie kredyty pozabankowe. Gdy mamy przysłowiowy nóż na gardle, nie zastanawiamy się nas przyszłymi konsekwencjami, po prostu sięgamy po łatwo dostępne pożyczki prywatne.


Podsumowanie dnia w NHL (04.01) PlanetOfHockey.com - hokej na lodzie\nPodsumowanie dnia w NHL (04.01)\nJacek Kopciński fot. Dave Reginek | NHLI via Getty Images\nPrzełamanie Błyskawicy, popis Makara i wyjątkowa seria Czerwonych Skrzydeł. Podsumowujemy dzień z rozgrywkami National Hockey League.\nZaledwie jeden mecz tego dnia w National Hockey League nie zakończył się w regulaminowych 60 minutach. Chodzi tu o spotkanie Chicago Blackhawks - Colorado Avalanche. W regulaminowym czasie gry obie ekipy miały swoich bohaterów - w ekipie Avalanche był nim Erik Johnson zaś w drużynie "Czarnych Jastrzębi" Alex DeBrincat. Obaj wymienieni zawodnicy zdobyli dla swoich zespołów po dwie bramki. My jednak najbardziej zapamiętamy występ Cole'a Makara, który w popisowy sposób zapewnił "Lawinie" zwycięstwo, zdobywając gola w dogrywce.\nAż dziewięć goli padło w starciu Columbus Blue Jackets z Tampą Bay Lightning. Na nieszczęście dla kibiców "Niebieskich Kurtek" zdecydowaną większość strzelili zawodnicy z Florydy, którzy zaaplikowali hokeistom z Columbus ich aż siedem. Po trzy punkty notowali tej nocy Ondrej Palat (dwie bramki i asysta) oraz Brayden Point (gol i dwie asysty), a "Błyskawica" triumfowała po raz pierwszy od czterech meczów.\nSwoją serię kontynuują natomiast zawodnicy Florida Panthers, którzy tej nocy zwyciężyli po raz czwarty z rzędu. Tym razem "Pantery" pokonały Calgary Flames aż 6:2. Dwie bramki dla Panthers zdobył Patric Hornqvist, trzy asysty zapisał na swoim koncie Brandon Montour, zaś blisko 96% skuteczność, broniąc 47 spośród 49 strzałów na swoją bramkę zanotował Sergei Bobrovsky.\nMówiąc o serii należy także wspomnieć o jednej z najdziwniejszych w historii National Hockey League. Po aż 100 meczach swoją pierwszą... bramkę zdobytą w osłabieniu zdobyli tej nocy hokeiści Detroit Red Wings. Co warte podkreślenia w spotkaniu z San Jose zdobyli nawet nie jedną, a dwie takie bramki, które z pewnością pomogły im osiągnąć końcowy sukces, jakim było pokonanie "Rekinów" 6:2. Po dwa gole dla "Czerwonych Skrzydeł" zdobywali w tym dniu Pius Suter i Tyler Bertuzzi.\nSwój pierwszy hat-trick w lidze NHL zanotował tej nocy Troy Terry. Zawodnik Anaheim Ducks zdobył trzy gole w spotkaniu z Philadelphią Flyrs, wygranym przez "Kaczory" 4:1. Dla Terrego były to kolejno 19., 20. i 21. bramka w obecnym sezonie NHL zaś dla Ducks pierwsza od czterech spotkań wygrana.\nGospodarze wygrali tego dnia jeszcze tylko raz - w spotkaniu Boston Bruins z New Jersey Devils. Dwa punkty po stronie Bruins zanotował Curtis Lazar, który do bramki dołożył asystę, a jego zespół pokonał "Diabły" 5:2. Swojego pierwszego gola w National Hockey League zdobył w tym meczu Oskar Steen.\nDwubramkowe zwycięstwo zanotowali hokeiści Winnipeg Jets, którzy w wyjazdowym spotkaniu okazali się lepsi od graczy Arizona Coyotes. "Kojoty" zdobyły tylko jednego gola - autorstwa Shayne'a Gostisbehere'a, zaś "Odrzutowce" trzykrotnie pokonywały bramkarza rywali i to hokeiści z Kanady triumfowali w Glendale w Arizonie.\nNieudaną pogoń za wynikiem zakończyli porażką zawodnicy Vegas Golden Knights. "Złoci Rycerze" przegrywali już z Nashville Predators 0:3, by ostatecznie przegrać 2:3. Dwie bramki dla "Drapieżników" zdobył w tym spotkaniu Filip Forsberg.\nSpotkania Montreal Canadiens - Washington Capitals i Seattle Kraken - New York Islanders odbędą się w innym terminie ze względu na kwarantannę zawodników tych drużyn.


Klub ze striptizem przegrywa z zakonnicami - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna Chicago Klub ze striptizem przegrywa z zakonnicami\nNie ustaje konflikt pomiędzy klubem striptizowym Allure w podmiejskim Stone Park a zakonnicami, których konwent sąsiaduje z budynkiem klubu. Zakonnice odnotowały właśnie częściowe zwycięstwo – klub stracił licencję na sprzedaż alkoholu.\nSiostry zakonne z konwentu św. Karola Boromeusza z podchicagowskiego Stone Park od lat domagają się zamknięcia klubu striptizowego Allure, znajdującego się w ich najbliższym sąsiedztwie. Zakonnice skarżą się na głośną muzykę, burdy wywoływane przez pijaną klientelę klubu i prostytucję. Skargi trafiały kilkukrotnie do sądu, ale dopiero teraz, po raz pierwszy zakonnicom udało się odnieść częściowe zwycięstwo – władze miejskie odebrały Allure licencję na sprzedaż alkoholu.\nMiejski komisarz ze Stone Park, zajmujący się wydawaniem licencji uznał, że klub znajduje się zbyt blisko kościoła. Według prawa sprzedaż alkoholu w promieniu 100 stóp od kościoła lub szkoły jest zakazana. Zakonnice nie kryją radości, tym bardziej, że Allure od dwóch tygodni jest zamknięty w związku z problemami finansowymi. Adwokat reprezentujący właścicieli klubu ze striptizem Robert Itzkow twierdzi, że odebranie licencji na sprzedaż alkoholu jest “decyzją polityczną mającą niewiele wspólnego z prawem”.\nPoprzedni artykułKraków. Zakończył się ponowny pochówek Lecha i Marii Kaczyńskich\nNastępny artykułFotografia Michelle Obamy na budynku jej podstawówki


Koła Kulinarne „Akademia Młodego Kucharza” – Szkoła Podstawowa nr 1 im. Jana Wyżykowskiego w Polkowicach\nW roku szkolnym 2014/2015 w naszej szkole rozpoczęło swoją działalność koło kulinarne „ Akademia Młodego Kucharza” . Uczestniczą w nim uczniowie z klas III – VI. Program koła uwzględnia najważniejsze zagadnienia z zakresu organizacji i higieny żywienia. Głównym jego założeniem jest rozwijanie zainteresowań uczniów sztuką kulinarną przygotowaniem potraw i ich wyeksponowaniem. W czasie zajęć poruszane są także takie tematy jak: BHP w pracowni, wartości odżywcze warzyw i owoców, jadłospis nastolatka. Zajęcia w wesołej i swobodnej atmosferze odbywają się w każdą środę. W czasie dwugodzinnych zajęć uczniowie poprzez zabawę dowiadują wielu ciekawych rzeczy. Rozpoznają składniki, uczą się je ze sobą łączyć, wspólnie pracują przy tworzeniu efektu ostatecznego. Ważną rolę odgrywają zajęcia praktyczne podczas których uczniowie, zdobywają umiejętności przydatne im w życiu codziennym. Dzięki tym zajęciom uczniowie się integrują, uczą współpracy i współdziałania. Zajęcia kulinarne są bardzo lubiane przez dzieci także ze względu na wspólną degustację wykonywanych potraw. Najwspanialszy moment to radość ze wspólnie zrobionej potrawy.\nOd 2018 r. w naszej szkole rozpoczął się kolejny cykl zajęć kulinarnych. Prowadzącą zajęcia jest Pani Lucyna Surdyk-Patkowska. Podczas pierwszych zajęć dzieci sprawnie i chętnie przygotowywały sałatki owocowe wewdług własnych upodobań. Każdy miał owoce, które najbardziej preferuje i lubi. Pod czujnym okiem nauczyciela dzieci doskonaliły technikę krojenia, obierania i dekorowania. Nie zabrakło również rozmów nt wartości odżywczych owoców. Następnie w miłej atmosferze dzieci delektowały się zdrowymi sałatkami.\nDnia 07.11.2018 r. podczas zajęć kulinarnych każdy samodzielnie przygotowywał jeżyki koreczkowe. Wykorzystaliśmy do tego celu zdrowe owoce i warzywa- tak jak lubimy najbardziej. A oto nasze kreatywne i smakowite wytwory.\nSmakowite zdrowe tosty przyrządzone przez miłośników gotowania\nKolejny tydzień na zajęciach kulinarnych polegał na przygotowywaniu tostów, które mają być nie tylko pyszne, ale i zdrowe. Dzieci postanowiły do swoich tostów dołożyć ulubione warzywa. Pojawiły się więc pomidorki koktajlowe, rzodkiewka, sałata rzymska, szczypiorek, ogórek i papryka. Oczywiście obowiązkowo serek żółty oraz szyneczka. Ogromna pochwała dla dzieci za samodzielność, oferowanie wzajemnej pomocy, umiejętność pracy zespołowej, a wszystko w miłej atmosferze pracy przez zabawę. Oto nasze dzieło.\nDnia 24.10.2018 r. uczyliśmy się jak sporządzić dobre, chrupiące gofry z dodatkiem ulubionych owoców, listka mięty, odrobiny cukru pudru, a nawet bitej śmietany… Były tak smaczne, że końca pieczenia i jedzenia nie było widać. Inni także mogli skosztować naszych wypieków, gdyż z chęcią podzieliliśmy się nasza pracą.”Chrupiące gofry dla każdego”\nPodczas zajęć kulinarnych dnia 17.10.2018 r. przygotowywaliśmy sałatki warzywne. Dzieci wykorzystały swoje ulubione warzywa i pomysły na smaczne, estetyczne a przede wszystkim zdrowe sałatki.\nBrawo dla uczestników za aktywność i pomysłowość\nPyszna zdrowa sałatka\nSmaczne zdrowe placki\nSłodkie naleśniki dla chłopczyka i dziewczynki\nDzień czekolady -czekoladowe pralinki\nDla oka i smaku\nSmakołyki na dziecięce przyjęcie\nKącik zielony-zakładamy hodowlę\nrzeżuchy, szczypioru, pietruszki, ziół\nZdrowe przekąski – gofry z mąki orkiszowej\nKoreczki ( szaszłyczki) owocowe\nNauka przyrządzania sałatek\nNauka przygotowywania deserów.\n„Oczy też jedzą”-\nNauka estetycznego przygotowania stołu.\nProgram Koła Kulinarnego\nProwadzący- Mariola Boroń\nAdresaci: uczniowie klas III-VI\nBezpieczeństwo podczas realizacji zajęć w pracowni gospodarstwa domowego\nRozpoznawanie zagrożeń związanych z niewłaściwą obsługą urządzeń mechanicznych w kuchni.\nKształtowanie prozdrowotnych nawyków w stylu żywienia.\nDostarczenie wiedzy z zakresu żywienia (dieta bogata pod względem energetycznym jak i odżywczym).\nWdrażanie do samodzielności w przygotowywaniu posiłków, kultywowanie tradycji kuchni regionu śląskiego.\nProjektowanie i organizacja przyjęć – układanie menu.\nPoznanie zasad savoir- vivru zachowania się przy stole.\nEfekty zajęć będą wykorzystywane w trakcie imprez takich jak: urodziny, Mikołajki, Walentynki, Andrzejki, imprezy klasowe itp.\nZasady BHP podczas pracy w kuchni.\nPosługiwanie się sprzętem AGD i narzędziami kuchennymi.\nNauka estetycznego podawania i spożywania posiłków.\nNauka przyrządzania sałatek i surówek.\nNauka pieczenia ciast, ciastek.\nWybrane potrawy kuchni Śląskiej – zagadnienia teoretyczne z elementami praktyki kulinarnej.\nZajęcia odbywają się w oparciu o następujące formy:\n-ilość uczestników- do 15 uczniów\n-ilość zajęć 2 godziny tygodniowo\n– obserwacja kierowana


Bartosz Kokosiński pierwszy już po raz trzeci! | artinfo.pl - Portal rynku sztuki\nBartosz Kokosiński pierwszy już po raz trzeci!\nWernisaż: 2017-12-13 19:00\nLaureatem Kompasu Młodej Sztuki - siódmej już edycji - został Bartosz Kokosiński. Znalazł się na czele rankingu po raz trzeci - w 2014 roku ex aequo z Ewą Juszkiewicz. Otrzymał główną nagrodę, 10 tys. zł, ufundowaną przez Fundację Banku Millennium.\nW ciągu ostatniego roku jego prace można było oglądać w wielu miejscach, m.in. w CSW Zamek Ujazdowski, na wystawie indywidualnej Wspólnota wyobrażeń o gęstości w sopockiej PGS, w galerii Białej w Lublinie (z Pawłem Matyszewskim), w warszawskiej Galerii Monopol i Kunstmuseum Solingen.\nJego „obrazy pożerające rzeczywistość" to nowa jakość w polskiej sztuce. Na drugiej pozycji znalazła się Katarzyna Karpowicz. W przeciwieństwie do Kokosińskiego obce są jej artystyczne rewolucje. Głosowały na nią głównie galerie komercyjne, co pokazuje potencjał rynkowy jej prac. Trzecia pozycja należy do performerki i malarki Honoraty Martin. W tym roku zwyciężyła w prestiżowym konkursie Spojrzenia 2017 Deutsche Banku.\nJak powiedziała Kama Zboralska: Z perspektywy tych lat można odpowiedzialnie stwierdzić, że rankingi, w których biorą udział najlepsze galerie publiczne i prywatne są odzwierciedleniem rzeczywistej pozycji jaką zajmują poszczególni artyści w świecie sztuki. Bez wątpienia czołówka KS i KMS jest czołówką najlepiej sprzedawanych artystów współczesnych.\nFundacja Banku Millennium jest partnerem Kompasu Młodej Sztuki już od kilku lat. Podstawową rolą rankingu jest działanie na rzecz budowy profesjonalnego rynku sztuki w Polsce oraz edukacja na temat trendów w sztuce. Wpisuje się to w misję fundacji, której jednym z filarów działalności jest edukacja kulturalna. Koncentrujemy się na wspieraniu wydarzeń artystycznych, które mają walor edukacyjny np. prezentują aktualne kierunki w sztuce czy też przybliżają temat inwestowania w sztukę. Wybór takiej tematyki wynika z prawie 30 letniej tradycji wspierania kultury przez Bank Millennium. Bank jest mecenasem kultury 360°- promuje sztukę w niemal wszystkich jej formach, m.in.: muzykę, malarstwo, rzeźbę, film, teatr, fotografię, literaturę i performance. Propagowanie dorobku młodych polskich artystów - uczestników rankingu Kompas Młodej Sztuki jest kolejnym elementem wspierania kultury w tak szerokim zakresie - powiedziała Iwona Jarzębska, Prezes Fundacji Banku Millennium.\nLista młodych artystów - KMS 2017 tradycyjnie już została ułożona przez właścicieli bądź szefów czołowych polskich galerii sztuki współczesnej takich jak: CSW Zamek Ujazdowski, Galeria Foksal, CSW Łaźnia, BWA Zielona Góra, Galeria Kronika, poznański Arsenał oraz Galeria Starmach, Zderzak, Piekary, lokal_ 30, Propaganda, Le Guern, Artemis i Art Agenda Nova. Twórca wymieniony jako pierwszy otrzymuje 5 punktów, drugi - 4, trzeci - 3 itd. Suma punktów decyduje o ostatecznej pozycji w rankingu. Istotna jest również liczba rekomendacji, czasem taka sama przy znacznej różnicy w punktacji.\nWybrzeże Gdyńskie 4 01-531 Warszawa\ntel: +48 (22) 560 37 00\n+48 (22) 560 37 01\nfax: +48 (22) 560 37 35\n+48 (22) 560 37 58


klimatyzacji jest więc dość szerokie, a z każdym rokiem więcej osób decyduje się na montaż klimatyzacji we własnym domu. W odpowiedzi na potrzeby klientów firmy działające w branży wentylacyjno-klima\nDodane: 16-05-2020 01:38\nWspółcześnie wiele firm oraz instytucji, ale także osób prywatnych, korzysta w okresie letnim z klimatyzacji. Grono osób korzystających z klimatyzacji jest więc dość szerokie, a z każdym rokiem więcej osób decyduje się na montaż klimatyzacji we własnym domu. W odpowiedzi na potrzeby klientów firmy działające w branży wentylacyjno-klima\nTanie pozycjonowanie7 sposóbów na to jak założyć klimatyzacjęLepsze od basenu - jacuzzi w ogrodzieCiężki sprzęt na budowieJak fajnie wydrukować naklejki?Brama garażowa w praktyceO odżywianiu się i suplementacjiJak zrobić chłodnie? Są od tego firmyCo warto wiedzieć o ogrzewaniu?Konieczne oprogramowanie dla szpitaliZakup auta prosto z salonuKiedy stosować ceny transferowe?PosłuchajJak wyglądają domy opieki nad seniorami?Postaw na nowoczesny gabinet stomatologicznyDotacje na panele słoneczneDlaczego warto oszczędzać wodę?Start with engine!O odprowadzaniu wody z dachu. RynnyZdrowa skóra i włosyFrezowanie aluminiumWarto zainwestować w dobrą obsługę prawnąO wizycie w salonie kosmetycznymWarto oszczędzać wodę? Warto!Co musisz wiedzieć o konstrukcjach fotowoltaicznychPraca w geodezjiO crossfit i sporcie ogólnieNowy wątek jak zamontować klimatyzację w Warszawie?Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak zrobić panele słoneczneO geodezji i budownictwie


niedziela 13/07/08 godz. 14.00: FC Real Rats - VIP Kalina - LAKP\nniedziela 13/07/08 godz. 14.00: FC Real Rats - VIP Kalina\nWto 11:01:30, 08 Lip 2008\nTemat postu: niedziela 13/07/08 godz. 14.00: FC Real Rats - VIP Kalina\nciekawi mnie, czy ta fuzja to tylko na puchar ...\nWto 11:13:58, 08 Lip 2008\nrealu ze szczurami ? eheheheheheheh , ale mi żart wyszedł heheheheheh\na tak poważnie to, z tego co wiem, tylko na puchar.\nOstatnio zmieniony przez Maniek dnia Wto 11:14:30, 08 Lip 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWto 12:10:40, 08 Lip 2008\nciekawostka: rok temu (letni puchar również) szczury grały z kaliną, no ale wtedy skład był o wiele lepszy od obecnego.\nWto 12:33:13, 08 Lip 2008\nale w kalinie grał igorek :*\nŚro 11:00:57, 09 Lip 2008\npo pierwsze widac jak system pucharowy zostal ulozony pod ta juz niepwoiem jaka marmocianke i ciekawe kto tam gra i pewnei pozlosci dla Kaliny zeby byl ojak najtrudniej a Igorek nie jest az taki hop do przodu\nŚro 11:13:47, 09 Lip 2008\nmożesz wyjaśnić po czym wnosisz, że system ułożony jest pod marmotę i po czym wnosisz, że przeciwko kalinie?\nŚro 11:27:48, 09 Lip 2008\nszkoda czasu na glupoty lepiej zagrac w pokera\nŚro 11:32:57, 09 Lip 2008\nwg mnie jestem lepszy niż cristiano ronaldo, ale nie będę tego próbował dowodzić, bo szkoda mi na to czasu, idę obejrzeć "plebanię".\nŚro 17:01:35, 09 Lip 2008\nnajlepiej pierdolić, a argumentów nikt nie poda, bo nikt nie ma.\n"system" nie jest ułożony pod żaden klub, fawroyzujemy tylko i wyłącznie ekipę Multilinguy.\nŚro 18:02:41, 09 Lip 2008\nJasne, widać po terminarzu, że nasza drużyna najlepiej wypadła. Od razu idzie do finału, chociaż się nie zgłaszała.\nŚro 19:15:52, 09 Lip 2008\nto taki sarkazm był, hehehehehe.\nŚro 20:59:04, 09 Lip 2008\npewnie mecze Marmoty sędziuje Maniek albo Zając w ogóle to słyszałem że Marmote do 3 ligi chcą zrzucić za sprzedawanie i kupowanie meczy...\nŚro 21:06:53, 09 Lip 2008\nW ostatnim poście zapomniałem dodać emotki\nŚro 21:27:29, 09 Lip 2008\ntak, Maniek z kontuzją kolana.\nŚro 21:50:49, 09 Lip 2008\nja mimo że ledwo chodzę będę śpiewał, grał i tańczył i sędziował przed komisją, jeśli tylko tego zechce.\nŚro 22:47:27, 09 Lip 2008\nzaśpiewasz "dwa gołębie..."??\nOstatnio zmieniony przez marcin_balanga dnia Śro 22:48:27, 09 Lip 2008, w całości zmieniany 1 raz\nCzw 7:27:23, 10 Lip 2008\nwypuszczę gołębie jak ich troje na eurowizji.\nCzw 18:52:48, 10 Lip 2008\ntylko swojego przy okazji nie wypusc...\nOstatnio zmieniony przez marcin_balanga dnia Czw 18:53:15, 10 Lip 2008, w całości zmieniany 1 raz\nCzw 23:28:00, 10 Lip 2008\n'szkoda czasu na glupoty lepiej zagrac w pokera '\nja z toba chetnie zagram\nPią 7:42:42, 11 Lip 2008\nPią 23:02:04, 11 Lip 2008\nprzecież faworyzuje sie Graffiti\nSob 6:29:08, 12 Lip 2008\ngraffiti i marmotę!\nSob 12:10:18, 12 Lip 2008\nNie 8:52:15, 13 Lip 2008\na ja z wami. w holdema oczywiscie.\nNie 10:18:57, 13 Lip 2008\nNie 13:53:21, 13 Lip 2008\nw poniedzialek gramy w escobarze na ul.Jasnej\nNie 20:27:14, 13 Lip 2008\nchciałem zaznaczyć, że to był dobry mecz. "Szczury" po karnych weszły do 1/4, a przy okazji coś Wam wyznam - kocham piłkę nożną!\nNie 20:37:03, 13 Lip 2008\nnajebałeś się i się łasisz\nNie 20:54:07, 13 Lip 2008\nNie 21:19:00, 13 Lip 2008\nnie bylo az tak zle ale hujowo wyszlo no ale i tak gitarka a propo pokera na prawdziwa sare [link widoczny dla zalogowanych]\nPon 6:23:29, 14 Lip 2008\nsłupek i poprzeczka uratowały nam ten mecz ...\nPon 10:32:36, 14 Lip 2008\nhehe taka jest pilka ale przynajmniej ciekawie bylo tylko kurwa ta moja siepka nie weszla a brameczka by byla jak marzenie gratuluje zwyciestwa


"Jeśli obalą Kaddafiego, ceny ropy spadną" - TVN24 Biznes\n22 sierpnia 2011, 6:33\n"Jeśli obalą Kaddafiego, ceny ropy spadną"\n22 sierpnia 2011, 6:14 Aktualizacja: 22 sierpnia 2011, 6:33\nsxc.hu"Minie dłuższy czas, zanim ceny ropy wrócą do normy"\nPowołując się na ekspertów, agencja AP prognozowała w poniedziałek nad ranem, że jeśli dyktator Libii Muammar Kaddafi zostanie obalony, to ceny ropy spadną. - Rynki powinny zareagować już w poniedziałek - powiedział analityk rynku ropy Andrew Lipow.\nJeśli dyktator Libii Muammar Kaddafi zostanie obalony, to ceny ropy spadną. Rynki powinny zareagować już w poniedziałek Andrew Lipow\n"Na korektę ceny trzeba będzie poczekać"\nGdy w Libii wybuchły walki cena ropy wynosiła około 84 dol. za baryłkę, po czym błyskawicznie zareagowała na konflikt i skoczyła do 93, a potem 110 dol. pod koniec kwietnia. Ogólny niepokój o globalną gospodarkę sprawił, że cena ropy ostatnio spadła.\nNiezależny analityk rynku ropy Jim Ritterbusch powiedział agencji AP, że nawet jeśli reżim Kaddafiego upadnie lada chwila, na znaczącą korektę ceny ropy trzeba będzie zaczekać. Nie wiadomo bowiem, kiedy Libia podejmie wstrzymaną produkcję ropy.\nEksperci zwracają uwagę, że na przywrócenie produkcji i eksportu korzystny wpływ będzie miał fakt, że Libia ma dobrze wykształcona kadrę inżynierską. Nie wiadomo jednak, jak długo po miesiącach walk powstańczych w kraju utrzyma się chaos. Libijczycy mają wykształcone kadry, ale "nie mają długiej tradycji kompetentnych rządów" - zwraca uwagę jeden z analityków rynku ropy.


Jedną z gałęzi przemysłu, jaki aktualnie jest na terenie całego świata, jest przemysł, jaki to nazywany jest, jako precyzyjny. Chwilowo uważa się również, ze jest to jedna z gałęzi przemysłu elektromaszynowego. Przemysł precyzyjny obejmuje, w następstwie tego przede wszystkim zjawiska takie jak mechanika precyzyjna do produkcji zębatek – http://www.bef-mont.pl/. Obecnie mechanika o charakterze precyzyjnym ma niezmiernie dużo fenomenalnych właściwości, a dzieje się tak, wobec tego, ze zezwala ona na wytwarzanie instrumentów pomiarowych a w wielkim stopniu również aparatury automatyzacyjne. Z kolei optyka ma za zadanie wytwarzanie wyposażenia typowo o optycznych właściwościach. Najczęściej w tym przemyśle wytwarza się, w związku z tym urządzenia, takie jak wagi, zegary, czy również lunety, teleskopy czy też soczewki. Rzecz jasna przemysł ten żąda niezmiernie wysokich kwalifikacji, na dodatek jest on możliwy dzięki temu, iż bezustannie wykonywane są badania naukowe, które to pomagają w jego ulepszaniu oraz rozwoju. To naturalnie dzięki temu można produkować korzystne materiały, jakie to są precyzyjne pod każdym względem, a tym samym umożliwiają nam fenomenalne funkcjonowanie.\nPrevious Article Askorbinian sodu spożywczy\nNext Article Koce kaszmirowe


Recenzja klocków LEGO Super Mario. Dwie kultowe marki gwarantują podwójną zabawę\nKamil Kościelniak | 10.08.2020, 21:13 | Przeczytasz w 7 min.\nJeśli miałbym wymienić dwie najbardziej rozpoznawalne marki, które były w okresie mojego dzieciństwa obiektem pożądania wszystkich dzieciaków, byłyby nimi LEGO oraz Nintendo. Tak, zdecydowanie duńska firma klocków i japoński producent konsol i gier, otworzyli nam wrota do dobrodziejstw kolorowego świata zza żelaznej kurtyny. Trzydzieści lat później niewiele się zmieniło. W dobie mediów społecznościowych i smartfonów zestawy LEGO oparte na popularnych licencjach oraz konsola Nintendo wraz z pakietem gier o wąsatym hydrauliku, wciąż są na topie i łączą kolejne pokolenia. Jedyna różnica jest taka, że produkty te są bardziej dostępne i niemal każdy może sobie na nie pozwolić. Aż dziwne, że tak wiele lat musieliśmy czekać, by obie firmy połączyły siły i stworzyły produkt wyjątkowy, jakim niewątpliwie jest seria klocków LEGO Super Mario. No bo cóż może być lepszego od lodów i czekolady, jeśli nie lody w polewie czekoladowej.\nDrodzy rodzice, od teraz przy wyborze klocków nie trzeba iść na żaden kompromis. Tatusiowie nie muszą obawiać się kolejnego zamku dla księżniczek, a mamusiom nie straszne będzie Ninjago. LEGO Super Mario to bowiem seria zarówno dla każdego miłośnika klocków jak i kultowej marki gier z tytułowym Mario w roli głównej. Zestawy są naprawdę wyjątkowe i wykorzystują dobrodziejstwo współczesnej technologii, które większość z nas ma w kieszeni. Mowa oczywiście o smartfonach i tabletach. Dzięki dedykowanej aplikacji dostępnej na urządzeniach mobilnych z systemami Android i iOS, LEGO Super Mario to coś znacznie więcej niż licencjonowany zestaw klocków – to zupełnie nowy, interaktywny rodzaj zabawy, pełen kreatywnych rozwiązań, przeniesionych prosto ze świata gier do kartonika z klockami.\nMario ostro rozrabia\nRuszamy z zestawem startowym\nZabawę z LEGO Super Mario musimy zacząć od pakietu startowego, którego sercem jest niezwykła figurka Mario. Dzieciaki się w niej zakochają, a kolekcjonerzy gadżetów związanych z grami czy popkulturą z pewnością uhonorują nią jedną ze swoich półek. Figurka jest bowiem niezwykła. Zasilają ją dwa cienkie paluszki, wydaje z siebie charakterystyczne dźwięki, w miejscu oczu, ust i brzucha ma wyświetlacze LCD i łączy się z naszym telefonem przez Bluetooth.\nMyślicie, że to wszystko? Oj nie. Figurka wyposażona jest bowiem w czujniki koloru i ruchu. Swoją mimiką reaguje na kolor klocka, na którym ją postawimy – i tak zielony oznacza bezpieczną trawę, żółty pustynne piaski, niebieski wodę a czerwony niebezpieczną, gorącą lawę. Czytnik również skanuje specjalne klocki funkcyjne, które przyczepiane są do kluczowych miejsc czy też przyjaciół Mario lub jego przeciwników. Ich zeskanowanie sprawia, że figurka poprzez wbudowane głośniki odtwarza kultowe dźwięki i muzykę z serii gier wideo, czy/lub zalicza nam dodatkowe punkty za pokonanie przeszkody bądź oponenta.\nMario to jednak nie wszystko. Zestaw startowy posiada bowiem wiele elementów do kreatywnego tworzenia poziomów. Wyskakujemy z rury startowej i zbieramy wirtualne monety, pokonując wzniesienia, niszcząc wieże i fruwając na chmurce. Oczywiście nie zabraknie przeciwników jak Goomba i Bowser Jr., których wcześniej będziemy musieli zbudować.\nBez aplikacji ani rusz\nWspomniałem wcześniej o dedykowanej aplikacji. Jest to praktycznie niezbędny element zabawy. Do zestawu bowiem nie jest dołączona papierowa instrukcja, a sposób złożenia każdego elementu musimy wyświetlić na swoim mobilnym urządzeniu. Początkowo możemy uznać to ze niepotrzebne udziwnienie, ale cyfrowa instrukcja jest zdecydowanie bardziej czytelna i atrakcyjniejsza niż tradycyjna wersja. Choć zestawy dedykowane są dla dzieci powyżej szóstego roku życia, moja niespełna pięcioletnia córka nie miała większych kłopotów z budowaniem kolejnych przeszkód i poziomów.\nAplikacja to nie tylko instrukcja, ma ona również za zadanie wzmocnić wrażenia z gry. Można w niej śledzić swoje wyniki, co motywuje do ciągłego przebudowywania zestawu oraz doglądać wirtualnie swojej kolekcji. Otwarte forum jest z kolei bezpiecznym miejscem do dzielenia się pomysłami z przyjaciółmi.\nOj na pakiecie startowym się nie skończy!\nGdy w moje ręce wpadł pakiet startowy oraz dwa bogate zestawy rozszerzające i dodatek w postaci stroju ognistego Mario, szybko sobie uświadomiłem, że to zaledwie początek mojej nowej kolekcji. Zestawy uzupełniające są bogate i różnorodne i naprawdę ciężko zdecydować się na jeden konkretny, gdyż wszystkie są fantastyczne i czymś nas przyciągają.\nLEGO Super Mario to świetny sposób na spędzanie wolnego czasu z dzieckiem\nDzięki uprzejmości firmy LEGO mogłem przetestować zestawy Megazjeżdżalnia Piranha Plant oraz Yoshi i dom Mario. W tym pierwszym budujemy zjeżdżalnię, na której musimy umiejętnie balansować Mario, by uniknąć kontaktu z krwiożerczymi roślinami. Ten segment jest dość rozbudowany, tak więc przeznaczony został przez producentów dla dzieci w wieku od siedmiu lat. Dzięki odpowiedniemu klockowi funkcyjnemu, podczas zjeżdżania Mario mimiką reaguje na ruch, a z głośników wydobywa się charakterystyczna muzyka. Konstrukcja pozwala młodszym fanom Mario ćwiczyć refleks i koordynację ruchową, gdyż uniknięcie pożarcia, wcale nie jest takie łatwe.\nDrugi zestaw rozszerzający, zawiera figurkę sympatycznego Yoshiego, domek Mario oraz hamak, na którym zmęczony hydraulik może sobie przyciąć drzemkę. Gdy Mario znajduje się w pozycji poziomej, informuje nas o swoim zmęczeniu, by po chwili zamknąć oczy i zacząć głośno chrapać. By go obudzić, wystarczy postawić go na nogi.\nLEGO w swojej ofercie ma jeszcze kilka zestawów rozszerzających, w tym naprawdę bogate i efektowne jak chociażby Walka w zamku Bowsera czy też Toad szuka skarbu. Oczywiście ich cena jest także relatywnie większa.\nCzy warto kupić LEGO Super Mario?\nTak, tak i jeszcze raz tak. Przeniesienie przygód wąsatego Mario do świata klocków LEGO to absolutny strzał w dziesiątkę. Licencja została przez Duńczyków wykorzystana w bardzo kreatywny i świeży sposób, dzięki czemu zestawów opartych na kultowej marce od Nintendo, nie sposób porównać z czymkolwiek. Samo Nintendo zyskuje na tej kooperacji dwukrotnie, gdyż to zazwyczaj z produktami LEGO dzieci mają kontakt o wiele wcześniej niż z grami komputerowymi. LEGO Super Mario będzie więc dla wielu z nich pierwszym kontaktem z kultową marką i zarazem inicjacyjnym wejściem do świata elektronicznej rozrywki. Są to jednak konsekwencje, na które jesteśmy gotowi przystać.\nKrótko. Dla fanów produktów wielkiego N zestaw startowy LEGO Super Mario, to niezależnie od liczby wiosen na karku, zakup obowiązkowy. Czy jednak tylko na nim się skończy? Szczerze wątpię.\nKlocki LEGO Super MarioLEGO Super MarioLEGO Super Mario testTest klocków Lego Super Mario\nLuigi i Mario połączyli siły. Nowe zestawy LEGO Super Mario\nLEGO Super Mario – zobaczcie wszystkie zestawy


gdzie sobota jest niedzielą - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 8 z 8 znalezionych dla zapytania gdzie sobota jest niedzielą w 8 sklepach\n, polityce i religii. Nazwa - Gdzie sobota jest niedzielą Autor - Markus Flohr Oprawa - Miękka Wydawca - Wydawnictwo Dolnośląskie ... Pełen opis produktu 'Gdzie sobota jest niedzielą - Markus Flohr' »\nOpis - Pasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela.Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie koniec. Chłopak musi nauczyć się reguł koszerności, drżeć ze strachu w schronie i odbyć kurs arabskiego dla początkujących, a z powodu kształtu nosa bywa uznawany za Żyda. No i te izraelskie kobiety...Rzadko zdarza się, by ktoś z taką swobodą opowiadał o swoich zahamowaniach i nieporozumieniach, o stereotypach, polityce i religii. Nazwa - Gdzie sobota jest niedzielą Autor - Markus Flohr Oprawa - Miękka Wydawca - Wydawnictwo Dolnośląskie Kod ISBN - 9788324591725 Kod EAN - 9788324591725 Rok wydania - 2012 Język - polski Seria wydawnicza - Z różą wiatrów Format - 13.5x21.0 Ilość stron - 280 Podatek VAT - 5% Premiera - 2012-10-10\nWięcej o Gdzie sobota jest niedzielą - Markus Flohr\nPasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela.Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się... Pełen opis produktu 'Gdzie sobota jest niedzielą' »\nPasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela.Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie koniec. Chłopak musi nauczyć się reguł koszerności, drżeć ze strachu w schronie i odbyć kurs arabskiego dla początkujących, a z powodu kształtu nosa bywa uznawany za Żyda. No i te izraelskie kobiety? Rzadko zdarza się, by ktoś z taką swobodą opowiadał o swoich zahamowaniach i nieporozumieniach, o stereotypach, polityce i religii.\nWięcej o Gdzie sobota jest niedzielą\nMarkus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie... Pełen opis produktu 'GDZIE SOBOTA JEST NIEDZIELĄ NIEMIECKI STUDENT W IZRAELU' »\nWięcej o GDZIE SOBOTA JEST NIEDZIELĄ NIEMIECKI STUDENT W IZRAELU\nPasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela.Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie koniec. Chłopak musi nauczyć się reguł koszerności, drżeć ze strachu w schronie i odbyć kurs arabskiego dla początkujących, a z powodu kształtu nosa bywa uznawany za Żyda. No i te izraelskie kobiety… Rzadko zdarza się, by ktoś z taką swobodą opowiadał o swoich zahamowaniach i nieporozumieniach, o stereotypach, polityce i religii....\nMarkus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie... Pełen opis produktu 'Gdzie sobota jest niedzielą' »\nMarkus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie koniec. Chłopak musi nauczyć się ...\nPasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela. Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się... Pełen opis produktu 'GDZIE SOBOTA JEST NIEDZIELĄ Markus Flohr' »\nPasjonujący, pełen humoru i celnych spostrzeżeń obraz współczesnego Izraela. Markus Flohr, student z Hamburga, wyjeżdża na rok do Jerozolimy. Już pierwsza jazda taksówką i przyjazd do miasta okazują się być sporym wyzwaniem dla syna północnoniemieckiego pastora. Ale na tym nie koniec. Chłopak musi nauczyć się reguł koszerności, drżeć ze strachu w schronie i odbyć kurs arabskiego dla początkujących, a z powodu kształtu nosa bywa uznawany za Żyda. No i te izraelskie kobiety... Rzadko zdarza się, by ktoś z taką swobodą opowiadał o swoich zahamowaniach i nieporozumieniach, o stereotypach, polityce i religii. Produkt poekspozycyjny lub końcówka magazynowa. Może posiadać nieznaczne uszkodzenia (np. metki cenowe, przybrudzenia, zarysowania, zagięcia).\nWięcej o GDZIE SOBOTA JEST NIEDZIELĄ Markus Flohr\ngdzie sobota jest - ofert: 9


Lumina Park - Magiczny Las w Poznaniu - Lifestyle Poznań\nLumina Park to kolejne, wyjątkowe miejsce, które pojawiło się na mapie Poznania. Zlokalizowany przy Ogrodzie Dendrologicznym Uniwersytety Przyrodniczego w Poznaniu magiczny las, zachwyca pomysłami i kolorami.\nLumina Park to, jak sama nazwa wskazuje, park iluminacji, którego wielkie otwarcie odbyło się 29 października. Zaraz po Lublinie, Wrocławiu i Bydgoszczy, Poznań stał się kolejnym miastem, w którym możecie odwiedzić ten wyjątkowy park. To miejsce zarówno dla dorosłych, jak i dla tych najmłodszych, idealne na relaksujący spacer, obcowanie ze sztuką i kontakt z naturą.\nMagiczny Las to kraina pełna wrażeń, która przyciąga tłumy Poznaniaków. Otwarty jest od poniedziałku do niedzieli, a na miejscu czeka na nas mnóstwo atrakcji.\n– Może żeby zobrazować Państwu ogrom tych iluminacji jakie przygotowaliśmy to nasz park składa się z półtora kilometrowej ścieżki, na której nasi zwiedzający mogą ponad pół miliona punktów świetlnych. Największą atrakcją jest drzewo życia, które samo z siebie składa się z ponad 100 tysięcy punktów świetlnych. To wszystko jest ograne dźwiękiem po to żeby ten spacer był taki bardziej interaktywny z naszymi gośćmi. – mówi Jan Szagdaj, prezes Lumina Parku.\nAtrakcje takie jak poruszające się maski, drzewo życia czy strefa z dreszczykiem powodują, że jest to miejsce skierowane do każdej grupy wiekowej. Prezes spółki podkreśla, że chociaż z założenia miał być to Park dedykowany rodzinom z dziećmi, to dzięki wielu artystycznym instalacjom, cieszy też oko osób dorosłych. Poza iluminacjami powstała także ścieżka edukacyjna, która opowiada o drzewach i krzewach. Dodatkowo, w parku stanęło 18 punktów z interaktywnymi, podświetlanymi tabliczkami. Dźwięk w połączeniu z projekcjami iluminowymi i efektami multimedialnymi tworzy niesamowitą całość, która robi wrażenie od pierwszych chwil gdy tylko przekroczymy bramy tego miejsca.\nMagiczny Las powstał przy współpracy z Ogrodem Dendrologicznym i Uniwersytetem Przyrodniczym w Poznaniu, który jest partnerem tego projektu. Lumina Park będzie otwarty dla zwiedzających do końca lutego. Wstęp na teren parku jest biletowany.


Gra o wszystko - polski film o pinballu\nStrona główna Filmy i seriale Gra o wszystko – polski film o pinballu\n„Gra o wszystko?” to fikcyjna opowieść o najstarszym polskim pinballu, czyli automacie do gry. Urządzenie to skrywa wiele tajemnic – podobno kiedyś służyło do przewidywania przyszłości… Bohaterami filmu są pracownicy i bywalcy Muzeum Flipperów w Warszawie, próbującego dźwignąć się po pandemii.\nEkipę “Gry o wszystko” tworzy zespół miłośników dziwnych historii, teorii spiskowych, gier retro i Tarota. Reżyserem i scenarzystą jest Maurycy Chełmiński, operatorem – Aleksander Leydo, a producentem – Robert Lubera. Główne role w filmie grają Hanna Turnau i Martyna Szymańska.\nDo tej pory powstał scenariusz, elementy scenografii, rekwizyty, materiały graficzne. Zrealizowano już pierwsze zdjęcia do filmu. Cała dotychczasowa praca została wykonana bez żadnego zewnętrznego budżetu. Do sfinansowania dalszych prac niezbędne są środki, które można wpłacać poprzez zbiórkę na PolakPotrafi.pl, która wystartuje 20 stycznia. Na osoby wspierające czekają różnorodne nagrody, m.in. przedpremierowy dostęp do filmu, bilety do Muzeum Flipperów, spotkania z twórcami czy indywidualne ułożenie kart Tarota.\nPoprzedni artykułPrzemysł stawia na automatyzację. Rekordowa sprzedaż robotów przemysłowych\nNastępny artykułStan zagrożenia na HBO Go


Jak zaplanować oświetlenie w kuchni? - Projektowanie wnętrz - Wnętrza - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Dom > Wnętrza > Projektowanie wnętrz > Jak zaplanować oświetlenie w kuchni?\nKwestią priorytetową jest bezpieczeństwo w kuchni. To właśnie tam masz styczność z niebezpiecznymi urządzeniami, przez które łatwo o wypadek. Szalejące po kuchni nieuważne pociechy również w łatwy sposób mogą się zranić. Zwłaszcza, gdy oświetlenie daje wiele do życzenia. Raczej trudno sobie wyobrazić gotowanie, czy zmywanie w półmroku. Najpowszechniejszą porą dnia, podczas której przebywa się w kuchni jest wieczór, czas kolacji. Wymaga to zastosowania sztucznego oświetlenia.\nKażda kuchnia ma trzy najczęściej oblegane strefy: zlewozmywak, lodówkę oraz piec/płytę grzewczą. To właśnie wokół tych miejsc należy założyć dobre oświetlenie. Rynek oferuje całą gamę różnego rodzaju żarówek, lamp, a także możliwość ich wbudowania w meble. Dobrym pomysłem, przed urządzeniem kuchni, jest zastanowienie się nad rozłożeniem światła. W jakich miejscach najwięcej będziesz się poruszać, czy będziesz tam spożywać posiłki, jeżeli tak, to gdzie umiejscowić stół, aby go bez problemu oświetlić itd.\nOświetlenie a koszty\nWiele osób błędnie uważa, że światło centralne (lampa zamontowana pośrodku pomieszczenia) oraz ewentualnie światło z okapu, wystarczą, aby kuchnia była odpowiednio oświetlona. Inną przyczyną, dla której oszczędnie oświetla się kuchnie, może być obawa, że rachunki przysporzą o szybsze bicie serca. Wystarczy jednak rozejrzeć się za żarówkami energooszczędnymi, aby ten problem rozwiązać.\nGdy posiadasz już zaaranżowane pomieszczenie nic straconego, aby je odpowiednio doświetlić. Na przykład przy pomocy świetlówek kompaktowych pod szafkami.\nDzięki różnym rodzajom oświetlenia można stworzyć ciekawie wyglądające zakątki, które zapewne będą przyciągać wzrok przybyłych gości. Nie od dziś wiadomo, że połączenie roślin i światła daje ciekawy efekt końcowy w postaci zabawy z cieniem. Ukazuje to, że oświetlenie wnętrza może również odgrywać walory upiększające.\nW sposób optyczny możesz powiększyć mieszkanie stosując odpowiednie rodzaje oświetlenia: w niskich pokojach warto zrezygnować z wiszącego oświetlenia, zastępując je lampą kompaktową. Oświetlenie pośrednie jest również zalecane w celu rozproszenia światła po całości pomieszczenia.\nMieszkanie może mieć różny charakter, w zależności od sposobu aranżacji lamp i elementów, które są oświetlane.


Abp Jędraszewski: niech wasza młodość nie będzie wymówką, ale narzędziem | Niedziela.pl\nHierarcha zauważył, że moment przełomu poprzedzony był u tej młodej dziewczyny okresem, jak sama go nazwała, „zabawy i pogoni za przyjemnościami”. Właśnie podczas jednej z miejskich potańcówek, w łódzkim parku Wenecja, usłyszała wołanie Jezusa. „Zobaczyła go umęczonego, obnażonego z szat, okrytego ranami. Powiedział jej: 'Jak długo będę cierpiał i jak długo ty będziesz mnie zwodzić'. Dotknięta tą wizją przestała się bawić i po kryjomu przybiegła do najbliższego kościoła, a była nim łódzka katedra. Tam po raz kolejny usłyszała głos Pana Jezusa, gdy zbliżyła się do tabernakulum i padła na twarz. Usłyszała, że ma natychmiast jechać do klasztoru, do Warszawy” - przypominał abp Jędraszewski.\nPóźniejsza droga Faustyny wcale nie była łatwa - podobnie jak historia Jeremiasza, którą przypomniały czytania mszalne. Ale „Bóg był z nią, nieustannie ją umacniał, zwłaszcza w chwilach trudnych, momentach cierpienia i odtrącenia”. Właśnie tam, w klasztorze, usłyszała zachętę do świadczenia o miłości miłosiernej, której owocem już Koronka.\nMetropolita łódzki zaapelował do młodych ludzi, żeby nie bali się świadczyć o Chrystusie i nie szukali wymówki w tym, że są młodzi. „Jest rzeczą przedziwną, że Bóg oczekuje dawania świadectwa przede wszystkim od ludzi młodych, pełnych zapału, wewnętrznej czystości i entuzjazmu - tak charakterystycznych dla tego cudownego okresu życia” - mówił abp Jędraszewski.\n„Niech wasza młodość nie będzie wymówką, ale szczególnym narzędziem do tego, by Bóg mógł się Wami posługiwać w głoszeniu prawdy o Jego miłosierdziu” - zachęcał.\nPasterz Kościoła w Łodzi przypomniał też wczorajsze orędzie papieża Franciszka, w którym Ojciec Święty prosił o modlitwę za siebie i Światowe Dni Młodzieży. Podkreślił słowa mówiące o uczynkach miłosierdzia. „Bądźcie gotowi przyjąć ich treść i najpełniej ją urzeczywistniać” - mówił wówczas papież Franciszek.


Wiele osób rezerwuje wycieczki na koniec roku: Święta i sylwester pod palmą? - Dziennik Wschodni\nWiele osób rezerwuje wycieczki na koniec roku: Święta i sylwester pod palmą?\n29 proc. ankietowanych chciałoby spędzić sylwestra w Egipcie (Maciej Kaczanowski/Archiwum)\nŚwięta Bożego Narodzenia i sylwester zbliżają się wielkimi krokami. Coraz częściej Polacy chcą ten okres spędzić poza krajem.\nJak podaje TNS OBOP, ponad 23 miliardy złotych wyniosą wydatki Polaków na tegoroczne święta. To o 5 proc. więcej niż przed rokiem. Okazuje się jednak, że Polakom szaleństwo zakupowe związane ze świętami coraz bardziej przeszkadza. Efekt? W sondażu przeprowadzonym przez biuro podróży Sport Vita, aż 21 proc. ankietowanych stwierdziło, że najchętniej na święta wyjechałoby z kraju.\n– Nasi klienci mówią wprost: chcemy uciec od tego zakupowego charakteru świąt – mówi Bartłomiej Wójciak z biura podróży Sport Vita. 74 proc. z nich najchętniej wyjechałoby z całą rodziną, 17 proc. tylko ze swoją drugą połówką, a 9 proc. zdecydowałoby się na wyjazd tylko ze znajomymi.\nRównież tylko 38 proc. Polaków chce spędzić tegorocznego sylwestra w kraju. Aż 62 proc. najchętniej wyjechałoby za granicę. Nie znaczy to wcale, że tylu z nas faktycznie opuści kraj.\n– Wyjazd sylwestrowy od świątecznego bardzo się różni. W przypadku świąt potrzebujemy wyciszenia, relaksu, natomiast sylwester to przede wszystkim chęć spędzenia tego czasu w rozrywkowy sposób. Co zrozumiałe, wyjazdy sylwestrowe z uwagi na ich popularność są droższe od tych świątecznych – podkreśla Wójciak.\nWachlarz możliwości w przypadku wyjazdów świąteczno–noworocznych jest ogromny. Gdzie najchętniej spędzilibyśmy święta i sylwestra? Sondaż zdominowały dwa kraje: Egipt – 29 proc. oraz Włochy – 24 proc.\n– Pierwsza grupa ankietowanych marzy o słońcu, plaży i lenistwie. W tym okresie, w Egipcie jest średnio około 25 stopni, więc dla nas Polaków wręcz idealnie. Druga grupa to osoby, które mimo wszystko chcą ten czas spędzić nie tylko relaksując się, ale także aktywnie, dlatego chcą np. poszusować na nartach we włoskich Alpach – wyjaśnia Wójciak.\nNa kolejnych pozycjach znalazły się: Tunezja – 19 proc., Hiszpania – 12 proc., Austria – 6 proc., inne – 8 proc. Sondaż przeprowadzony przez biuro podróży Sport Vita wykazał jednocześnie, że aż 77 proc. Polaków wykupuje wyjazd świąteczny bądź sylwestrowy w listopadzie, 14 proc. w grudniu, 7 proc. w październiku, a 2 proc. jeszcze wcześniej.


I Wy możecie zostać zabójcami w Skyforge – rozdajemy pakiety! | BabaGra.pl\nStrona główna Skyforge I Wy możecie zostać zabójcami w Skyforge – rozdajemy pakiety!\nI Wy możecie zostać zabójcami w Skyforge – rozdajemy pakiety!\nTwórcy Skyforge zapowiedzieli kolejną aktualizację tej gry, która wstępnie przewidziana została na 10 lutego.\n„Pochód Wiedzy„, bo tak zwać się będzie ta aktualizacja, wprowadzi sporo zmian w klasach, w interfejsie użytkownika, Inwazjach oraz naprawi wiele błędów.\nW między czasie gracze Skyforge mogą zakupić dwa kolejne pakiety Deadly Steel, dzięki którym można odblokować klasy Berserkera oraz Slayera.\nSlayer jest cichym zabójcą, przenikającym linię wrogów bez wykrycia i atakującym ich znienacka od tyłu. W najnowszym zwiastunie ekipa Skyforge ukazała elegancję i precyzję tej klasy, wykorzystującej każdy aspekt otoczenia w walce z przeciwnikiem.\nA jeśli chodzi o Berserkera, to któż z Was nie chciałby zagrać klasą, która ma wielki miecz wyglądający jak płonąca piła łańcuchowa…\nOczywiście aby odblokować te klasy nie musicie zakupować pakietów, ale dodatkowo dają one unikalne kostiumy, legendarne bronie klasowe, subskrypcję na 30 dni oraz wiele innych dobroci, których pełna listę znajdziecie na oficjalnej stronie gry.\nDzięki uprzejmości Obsidian Entertainment oraz My.com mam do rozdania dla fanów Skyforge unikalne Deadly Steel Combo pakiety – każdy o wartości 35 Euro!\nodblokowane klasy Slayer i Berserker\nunikalne stroje dla tych klas\nlegendarne bronie klasowe\n7.000 Spark Replicator\n1,000 Victor’s Medal\nAby zdobyć ten pakiet wystarczy w komentarzu poniżej dokończyć zdanie „Lubię Skyforge za to, że…”\nMacie czas do wtorku, 26 stycznia!\nPięć (5) najlepszych komentarzy nagrodzonych zostanie przeze mnie Deadly Steel Combo Pack.\nWyniki podam w środę, 27-go stycznia, po godzinie 22-giej czasu polskiego ?\nZ osobami, które zwyciężą skontaktuję się poprzez forum BabaGra.pl wysyłając im prywatną wiadomość. Upewnijcie się więc, że macie ten sam nick na forum, co w komentarzu – jeśli inny to podajcie lub spróbuję skontaktować się z Wami poprzez maila podanego do rejestracji w Disqus. Macie 7 dni na odbiór nagród – po tym terminie przepadają!\nPoprzedni artykułIndar, mini-hotfix i PS4\nNastępny artykułFireFall wprowadził aktualizację, stare postacie na razie niedostępne\nLubie Skyforge za to, że nadal NIE JEST TAK CHOLERNIE P2W JAK ARCHEAGE. :>\nLubię Skyforge za to, że…poznalem tam ekipe fajnych ludzi z ktorymi niezle sie bawie, a wciaz mam caly swiat gry do odkrycia.\nLubię Skyforge bo postacie kobiece mają naturalne piersi\nJa lubię Skyforge za to, że jest bardzo przyjazny casualowym graczom takim jak ja, którzy nie mogą sobie pozwolić na granie po kilka godzin dziennie, a jednocześnie potrafi rzucić wyzwanie doświadczonym graczom, którzy potrzebują czegoś więcej. Za to, że nie jest Pay 2 Win, i za to, że po prostu daje frajdę z zabawy. No i oczywiście BARDZO go lubię za to, że mam w nim wyznawców, co karmi moje ego w sposób absolutny ;).\nCo to za klasa postaci z ta piłą łańcuchowa z obrazka ?\nReply to GryfPomorski\n`TAK SWOJA DROGA TO TWOJA „WINA „kINYA ..PRZEZ TWOJ WPIS I RECENZJE TAM TRAFILEM:))\nOow… Sorry? 🙂\nLubię Skyforge za to, że…świetnie się przy nim bawiłem jeszcze w becie i po starcie. Jednak straciłem zapał. Jako że na rynku nie ma nic sensownego zastanawiałem się nad powrotem do Skyforge. Taka paczuszka to byłby idealny powód 🙂\nRazu pewnego, w dalekiej dolinie dopadly mnie mechy… no i co zrobic, wyrwalem chwasty. Pozniej zwiedzalem jakas porabana wyspe, gdzie sie skacze z latajacej wyspy na wyspe. Znow same mechy… wyrwalem im nozki. Nie wiem czy to gra z przyszlosci czy przeszlosci, ale bawiac sie tym Wanna-Be-God z wielkim mieczem, miesniami od stop do glow, ktory udaje ze nie mowi z rosyjskim akcentem, doszedlem do wniosku ze… powinienem lubic Skyforge za to, ze daje mi mozliwosc wyzycia sie na mechach… Dzieki temu, Peta moze spac spokojnie i wszystkie zwierzatka tez…. aczkolwiek powiem ze brakuje mi smokow. I tutaj nie pomoze waszka ktora jest mechem. Nic, ide dokarmin mnichow, ogarnac swoich wyznawcow i po udawac Pikiela Almightiego.\nGdy masz kiepski dzień, nic Ci nie wychodzi, masz ochotę skopać komuś dupsko a nie masz na to czasu – wtedy usiądź na chwilę zamknij oczy … i w słuchaj się w szept tysięcy wyznawców chwalących Twoje imię, szept cichy niczym delikatny wiatr, wiatr, który z czasem zamienia się w wichurę, wichurę, która spada na wrogów z siłą huraganu zdolną niszczyć wszystko co stanie jej na drodze. Wichurą niesiona przez światy głosem Twoich wyznawców, BOSKIM wiatrem zniszczenia, który napędza Cię i czyni niezwyciężonym.\n… a gdy otworzysz oczy – dzień nie jest już taki kiepski, może faktycznie każdy z nas ma w sobie małego Boga tylko brakuje mu wyznawców, którzy by docenili tą boskość, by ją poczuć daj się ponieść w światy Skyforge.\nZwycięzcami konkursu na pakiet do Skyforge zostali: Kordus, GryfPomorski, Petrus803, Dogmaticus83 i Goompas. GRATULUJĘ!\nJutro postaram się z Wami skontaktować – jeśli macie konto na forum to wyślijcie mi prywatna wiadomość 😀\nDziekuje Kinya .. z radosci wpadlem wczoraj w wieczorem w berserk i zdemolowalem znaczy wysprzatalem pol mieszkania:))\nWyslalam maile Tobie oraz goompas i petrus. Kordus i Dogmaticus mają PW na forum 😉\nPierwszy raz coś wygrałem nie licząc kilku pln w lotka 😀\nNowa klasa i funkcje w aktualizacji Ascension do Skyforge\nDark Omen nadchodzi do Skyforge\nSkyforge ulepsza Pantheony i bitwy PvP


W dniach 13-14 listopada odbyło się największe w Europie wydarzenie dla kobiet w nowych technologiach.\nPublikacja ta jest jedną z nielicznych dostępnych na międzynarodowym rynku, dotyczących radiolokacji pasywnej, a jedyną przedstawiającą w sposób tak szczegółowy kompletny cykl przetwarzania sygnałów.\nDelegacja z Beibu Gulf University w Chinach\nJest ona następstwem programu podwójnego dyplomowania, który rozpoczął się na naszej uczelni od semestru zimowego 2016/2017\nZ dumą informujemy, że w panelu poświęconym cyberbezpieczeństwu weźmie udział studentka naszego Wydziału.\nV Polsko-Francuskie Forum Nauki i Innowacji - 19 listopada 2019 r.\n"Inicjatywa Doskonałości - Uczelnia Badawcza" - zapraszamy na streaming z uroczystości!\nMNiSW na godzinę 12:00 zaplanowało uroczyste ogłoszenie wyników konkursu Inicjatywa Doskonałości - Uczelnia Badawcza.\nGalileo – europejski GNSS. Trendy na rynku pozycjonowania i nawigacji satelitarnej\nWydział Elektroniki i Technik Informacyjnych zaprasza na seminarium pod patronatem Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Unii Nauk Radiowych – URSI\nX Tydzień Otwartej Nauki 21-27.10.2019 r.\nW ramach świętowania tygodnia wolnego dostępu do nauki przedstawiamy organizację non profit OpenStax, promującą darmowy dostęp do anglojęzycznych podręczników uniwersyteckich więcej»\n"Jak wspierać naukę i dydaktykę" - seminarium dla pracowników, doktorantów i studentów PW\nZ okazji X Tygodnia Otwartej Nauki Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej zaprasza na bezpłatne seminarium\nWprowadzenie do tematyki i przedstawienie rzeczywistych case studies:\ntesty bezpieczeństwa inteligentnego budynku\nprzegląd technik ataku na banki i inne duże organizacje\n„Perspektywy dla rozwoju internetu rzeczy w Polsce” - konferencja z udziałem prezydenta Andrzeja Dudy\nW dniu 4 października br. z inicjatywy Kancelarii Prezydenta RP oraz Ministerstwa Cyfryzacji została zorganizowana konferencja Perspektywy dla rozwoju internetu rzeczy w Polsce.\nCeremonia wręczenia dyplomów absolwentom Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych PW\nCeremonia wręczenia dyplomów absolwentom WEiTI odbyła się 12 października 2019 r. o godz. 11:00, w Małej Auli Gmachu Głównego Politechniki Warszawskiej.\n1 października 2019 r. uroczyście zainaugurowaliśmy rok akademicki 2019/2020


Świat według mola. - ppt pobierz\nOpublikowałWiktoria Lorek Został zmieniony 5 lat temu\nPrezentacja na temat: "Świat według mola."— Zapis prezentacji:\n1 Świat według mola\n2 Posłuchajcie moich ulubionych wierszy o książce.\nSiemka, jestem molem książkowym. Nazywam się Bombel. Mieszkam w najwspanialszym miejscu na świecie tj. w BIBLIOTECE! Pochodzę z miasteczka MOLOWO. Tam mieszkają wszystkie mole. Jestem inny niż wszyscy moi bracia. Ja nie pożeram książek, ja ich nie niszczę. Kocham książki. Najbardziej lubię czytać przygody Harrego Pottera , Kubusia Puchatka , Pipi Pończoszanki, Szatana z siódmej klasy oraz Stasia i Nel z „W pustyni i w puszczy”. Bardzo Wam je polecam. Posłuchajcie moich ulubionych wierszy o książce.\n3 "Książka czeka" - Łochocka Hanna\nKsiążka nas uczy, książka cieszy, czasem zadziwi nas niemało albo po prostu tak rozśmieszy, jakby się dobry żart słyszało. Książka też mądrze nam doradza różne wskazówki, wzory daje. Książka w szeroki świat wprowadza, dalekie z nami zwiedza kraje. Lubimy książkę - przyjaciółkę. Wiesz co ci powiem? Nie odwlekaj. Masz trochę czasu? Spójrz na półkę, sięgnij po książkę! Książka czeka!\n4 "Książka" - Kubiak Tadeusz\nOd pierwszych liter już na całe życie przyjaciel wierny, dobry i mądry co opowiada dzieje twojej ziemi odkrywa piękne i nieznane lądy. Od pierwszych liter już na całe życie zawsze przy tobie kiedy ją przywołasz. Do łez cię wzruszy Jankiem Muzykantem a jak Pinokio - ubawi wesoło. Będzie cię uczyć ptaków, kwiatów i ludzi, będzie ci radzić twój wierny przyjaciel szczery.? Zawsze przy tobie służyć ci gotowa od pierwszej w życiu poznanej litery.\n5 Posłuchajcie, co wydarzyło się pewnego razu w mojej bibliotece.\nPewnego dnia kiedy obudziłem się w bibliotece był straszny bałagan. Wszystkie książki były zniszczone i porozrzucane po całym pomieszczeniu! Strasznie się przestraszyłem. Nie wiedziałem co zrobić. Żadna książka nie nadawała się do czytania. Te książki zbierałem przez całe moje życie. Wtedy mój świat się zawalił. Pomyślałem sobie, że dzieci już nie będą chciały tu przychodzić, czytać swoich ulubionych książeczek. Byłem strasznie roztrzęsiony, gdy usłyszałem jakieś szelesty na dziale z encyklopediami. Pobiegłem tam natychmiast. I co ujrzałem!? Moją rodzinę która przyjechała na wakacje bez uprzedzenia! Zaatakowali moją bibliotekę zaraz po przyjeździe! Obawiałem się tego od początku.\n6 Zebrałem ich wszystkich w dziale z lekturami\nZebrałem ich wszystkich w dziale z lekturami. Jeśli można powiedzieć, że w ogóle były jakieś działy. Wytłumaczyłem im, że książki są bardzo ważne dla dzieci w moim miasteczku. Dzięki tym książkom ćwiczą one ortografię, rozwijają wyobraźnię, poznają świat, pomagają w edukacji, bawią i śmieszą. NIE NISZCZCIE KSIĄŻEK!!!\n7 Książka jest dobrym twym przyjacielem, zawsze pocieszy, nauczy wiele, często odwiedzaj ją w bibliotece, w skarbnicy wiedzy, w tej książek tece.\n8 Kochaj je, szanuj i miłuj szczerze, a coś ci powiem, bo ja w to wierzę, że książka da ci wiele radości, teraz, na starość, no i w młodości.\n9 Ceń ją za mądrość i za nauki, niech z niej się śmieją tylko nieuki, ona zaś będzie twym drogowskazem – zawsze kierunek dobry ci wskaże.\n10 A potem przeczytałem im\nDEKALOG KSIĄŻKOWY Jam jest książka Twoja, która może wyzwolić Cię dnia każdego z monotonii życia codziennego. Nie będziecie mieć lepszych źródeł informacji ode Mnie. Czytajcie Mnie tylko ze zrozumieniem. Pamiętajcie, abyście szacunek dla Mnie mieli. Dbajcie o Mnie dnia każdego. Nie wyrywajcie Moich kartek. Czytajcie Mnie częściej. Nie mylcie mnie z blokiem rysunkowym. Nie kradnijcie Moich sióstr z bibliotek. Zachęcajcie innych do czytania. Pamiętajcie, że czytanie pobudza wyobraźnię.\n11 Książka nie lubi gdy: wyrywa jej się kartki pisze po jej stronnicach spożywa nad nią posiłki rzuca ją się w kąt zamiast czytać Książka lubi gdy: czyta się ją od początku do końca poleca się ją innym utrzymuje ją się w dobrym stanie gdy jest wypożyczona, oddawać ją w terminie Ja jestem tylko małym molem książkowym i sam nic nie zdziałam! Pomóżcie mi!\n12 PRACA WYKONANA NA KONKURS PT.: „CZEGO NIE LUBI KSIĄŻKA?”\nAUTOR – Anna Sielska Szkoła Podstawowa nr 5 w Czerwionce- Leszczynach. klasa VI OPIEKUN – pani Urszula Krettek. PODZIĘKOWANIE DLA PANI URSZULI I MOICH KOLEŻANEK W REALIZACJI PIOSENKI I ZDJĘĆ!!!\nPobierz ppt "Świat według mola."


76. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego - u nas też zawyją syreny\nDziś (1 sierpnia) o godz. 17:00 w całej Polsce uruchomione zostaną syreny alarmowe. W ten sposób uczcimy 76. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego.\nNa grzyby, póki są!\nBorowiki szlachetne i ceglastopore, maślaki, gołąbki i koźlarze. Takie piękne okazy czekają na amatorów grzybobrania w lasach w pobliżu Dębicy.


Pocketbook, All Winner A13 – tańsza alternatywa dla Kindle\nHome » artykuły » Pocketbook, All Winner A13 – tańsza alternatywa dla Kindle\n27 listopada 2013 Marcin Karbowiak 0 artykuły,\nTańsze nie zawsze oznacza gorsze, szczególnie w tym przypadku. Chcąc zakosztować cyfrowej rozrywki w postaci lektury ciekawych publikacji powinniśmy nabyć odpowiednie urządzenie. Zapomnijcie o tabletach, gdyż ich ekrany po dłuższym czasie męczą wzrok. Za to specjalne czytniki wyposażone w wyświetlacze e-ink sprawdzają się doskonale podczas czytania wielostronicowych książek.\nCzytniki Kindle, choć obecnie najpopularniejsze, nie są dostępne dla wszystkich. Powodem jest stosunkowo wysoka cena. Dlatego warto zastanowić się nad tańszymi urządzeniami, które wcale nie ustępują produktowi Amazonu. Dobrym przykładem będzie Pocketbook, All Winner A13.\nWspomniany czytnik został wyposażony w 5 – calowy ekran, wyświetlający obraz w rozdzielczości 800 x 600 pikseli, co przy technologii E-ink gwarantuje więcej niż przyzwoitą czytelność tekstu.\nUrządzenie mierzy 100.02 cm szerokości, 142.33 szerokości. Jeśli dodamy do tego niską wagę (0.12 kg) okazuje się, że Pocketbook będzie naprawdę łatwy w transportowaniu. Jest to pożądana cecha, gdyż z czytników korzystamy przecież głównie w podróży.\nElektroniczne publikacje możemy umieszczać w urządzeniu poprzez ich kopiowanie za pomocą złącza microUSB. Czytnik pozwala na otwieranie formatów takich jak: PDF, EPUB, DJVU, FB2, DOC, DOCX, TXT, RTF, JPEG, PNG i innych mniej popularnych.\nCo ciekawe sprzęt można nabyć w naprawdę niskiej cenie. Zachęcamy do odwiedzenia naszego sklepu internetowego.\nPrevious: Elemental: Fallen Enchantress – Legendary Heroes, zalicza debiut na polskim rynku\nNext: Symulator Farmy 2014 – rolnikom zima niestraszna


Willa Sarenka - Krynica-Zdrój Wille > E-Wczasy.pl\nPiłsudskiego 85, 33-380 Krynica-Zdrój\nZapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą wypoczynku w Uzdrowisku Krynica - Zdrój\nWilla Sarenka znajduję się 30 metrów od głównej drogi wjazdowej do Krynicy, naprzeciw Parku Słotwińskiego. Zaciszna lokalizacja w centrum Uzdrowiska Krynica-Zdrój i w bezpośrednim sąsiedztwie gór i lasu sprzyja prawdziwemu wypoczynkowi i regeneracji.\nW naszej ofercie znajdą Państwo 26 miejsc noclegowych w komfortowych pokojach 1-, 2-, 3-, 4-osobowych z łazienkami, jadalnią z dostępem do kuchni, miejscem do grilowania, zamykanym bezpiecznym parkingiem oraz bezpłatnym dostępem do internetu bezprzewodowego na terenie całego obiektu.\nZapraszamy przez cały rok na pobyty rodzinne i indiwidualne w cichej scenerii Parku Słotwińskiego.\nData dodania obiektu: 03 listopad 2015 roku