Ocenialnia blogów Opieprz!: (800) niebieskie-marzenia\nDługo wyczekiwany przeze mnie blog! Po ogromnej przerwie w opowiadaniach, a tym bardziej w fanfiction, wracam z potterowskim tworem.\nTak dawno nie oceniałam fanfiction potterowskiego… Mam nadzieję, że jeszcze pamiętam, jak to się robi. Muszę przyznać, że tęskniłam za opowiadaniem, bo tylko w tej kategorii blogów można naprawdę rozwinąć ocenę.\nZaczniemy tradycyjnie, od przeanalizowania adresu, który brzmi „niebieskie-marzenia”. Marzenia… któż nie lubi marzyć? Kiedyś trafiłam na bloga, którego naprawdę wysoko oceniłam, był cały niebieski, Twój też taki jest i w adresie ma ujęty ten jakże piękny kolor. Siedzę teraz pod niebieskim kocykiem, w niebieskim pokoju i bardzo cieszę się, że u Ciebie tak niebiesko. Dobrze myślisz, za dobór koloru masz u mnie mega plusa. Wracając do adresu, nie mówi on wiele. Kiedy go zobaczyłam, nie wiedziałam od razu, że to będzie potterowski fanfick, nie miałam nawet pojęcia, że zetknę się z opowiadaniem! Muszę przyznać, że to dobrze. Czasami lubię wiedzieć, co to za cudo na mnie czeka już po adresie, ale dzisiaj mi to nie pasuje. Dzisiaj odpowiadają mi „Niebieskie marzenia” i już.\nZalała mnie fala niebieskiego, w dodatku, pięknych odcieni, które natychmiast pokochałam całkowicie. Kolor czcionki nie mógł być inny jak biały, dziękuję za dużą czytelność. Nie będę musiała się męczyć i cierpieć z powodu trudności z czytaniem.\nZerknę sobie jeszcze na belkę zanim wdrożę się w grafikę. Znalazłam tam cytat, odpowiedni do adresu, który jak się domyślam, jest tytułem opowiadania. „Iść za marzeniem i znowu iść za marzeniem ,i tak zawsze aż do końca” – to naprawdę ładny cytat i naprawdę dobrze dobrany. Wytłumacz mi więc, dlaczego tak bardzo bolało Cię dodanie małej wzmianki, że jego autorem jest Joseph Conrad. Przynajmniej jest cudzysłów… Nic się nie stanie, gdy wpiszesz tam wspomniane nazwisko, a tak będzie punkt mniej. Czytając oceny na Opieprzu, powinnaś była troszkę już zauważać na co jesteśmy szczególnie wyczuleni i czego bardzo mocno się czepiamy. Wobec tego, łatwo było wysnuć wniosek za co obetnę Ci punkty.\nPrzypadł mi do gustu układ bloga, który jest atypowy. Nie ma klasycznego nagłówka do góry, tylko obrazek po prawej stronie i menu po lewej, a w środku tekst. Dzięki temu, pierwsze co rzuca się w oczy, to treść opowiadania, a to dość dobry wybieg. Natomiast prawa strona prezentuje się średnio dobrze… Jakoś nie mogę zaakceptować dziewczęcia, które patrzy na mnie wzrokiem zmęczonego życiem Emo. Wiem, że bohaterka ma niebieskie włosy i wiem, że wizerunku bohaterki użycza niejaka Amber McCrackin i nie mam pojęcia kim ona jest. Wujek Google jakoś specjalnie nie pomógł mi w rozwiązaniu zagadki. Dziewczę to ma przerażająco bladą skórę i wygląda jak śmierć w swoim najlepszym okresie. Mówiąc inaczej i mniej metaforycznie, jest zwyczajnie brzydka, sztuczna i plastikowa. O wiele lepiej prezentowałaby się tutaj naturalna dziewczyna z niebieskim włosiem na głowie niż to wypindrzone coś, przypominające niektóre edycje lalek, reklamowanych namiętnie przed Wieczorynką. Ona mnie nie przekonuje i już. Jeszcze te słit focie z ręki… Wiesz jakie odnoszę wrażenie? Wydaje mi się, że zetknę się z dobrym opowiadaniem, pisanym przez rozgarniętą dziewczynę, dlatego to stworzonko z plastiku pasuje mi tutaj jak przysłowiowy wół do karety.\nDalsze szperanie w Internecie doprowadziło mnie do masy zdjęć, na których owa Amber ma co chwilę inne włosy i prezentuje kolejne dziubki do obiektywu. Mam jeszcze filmik pod tytułem „Jak Amber robi swój makijaż?”. Nie znajduję jednak niczego konkretnego, co ona robi? Śpiewa? Tańczy? Czy po prostu jest? Może tak zwana celebrytka? Nie mam pojęcia skąd ją wytrzasnęłaś, ale to największa pomyłka, jaka mogła Ci się przydarzyć.\nPrzyglądając się szablonowi znalazłam bardzo ważną informację, kto, co i gdzie. Wiem dokładnie kto wykonał szablon, skąd się wziął. Bardzo się cieszę, że tak szczegółowo informujesz czytelnika. Pytanie więc, czemu nie chciało ci się dopisać autora cytatu?\nPanna Ginger poprosiła mnie o analizę każdego rozdziału. Zgodziłam się chętnie, omdlałam z wrażenia, kiedy zobaczyłam ich ilość.\nOcena będzie długa, mam nadzieję, że opowiadanie mnie zaciekawi, bo inaczej będzie nie tylko długa, ale i bardzo, bardzo męcząca…\nMuszę przyznać, że zaczynasz dosyć stereotypowo… Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, gdzieś w oddali zgiełk ulicy, a chodniczkiem idzie sobie kobieta. Znamy to, prawda? Nie brzmi czasem jak fragment Harry’ego Pottera? Mam usilne wrażenie, że tego typu początek widziałam już w dziesiątkach książek. Na dzień dobry poszłaś w utarty schemat, ale nie osądzam, czekam na więcej.\nCzytając opis głównej bohaterki mam wrażenie, że powstała pod wizerunek Amber, a nie na odwrót. Jeśli tak jest, to trochę szkoda, bo brakuje tutaj oryginalności i powiewu świeżości.\nBrnę dalej i odkrywam kolejne typowe elementy każdego fanfiction… Szkoda trochę, że Evelyn jak w każdym tego rodzaju opowiadaniu zaczyna swoją przygodę z Hogwartem od przeprowadzki. Tradycyjnie nie podoba jej się ta opcja, jest zła i naburmuszona. Szału nie ma, tyłka nie urywa. Mogę się założyć, że będzie jakaś tajemnica związana z tą przeprowadzką i matką Evelyn. Jak mi powiesz, że dziewczę jest córką Voldemorta, to spakuję zabawki i pójdę w cholerę.\nMówisz, że nie lubisz pisać prologów, to po co je piszesz? Opowiadanie nie musi zaczynać się od prologu, początkiem może być pierwszy rozdział.\nPoczątek przypomina mi trochę inną książkę, czytałaś „Kwiaty na poddaszu”? Tam była identyczna scena, tylko dzieci było więcej i do domu dziadków docierali pod osłoną nocy. Czuję jednak ten sam klimat i ogromne podobieństwo. Sama nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Chyba jednak nieciekawie, bo nie pachnie to oryginalnością.\nZnajduję pierwszy przejaw Twojej kreatywności! Podoba mi się zrobienie z Evelyn „bardziej mugolki niż czarownicy”, to naprawdę dobry pomysł. Zwłaszcza, że wszyscy bohaterowie fanfiction są na wskroś magiczni, czasami aż do przesady. U Ciebie spotykamy kogoś, kto zachowuje się jak nastolatka mugolska, a nie czarodziejska, podoba mi się takie rozwiązanie.\nDziwi mnie trochę, że uznałaś iż w innych krajach nie ma skrzatów domowych, podobnie dziwi mnie fakt, że można pomylić ręcznik z obrusem. Napisałaś, że skrzat babci miał na sobie albo obrus, albo ręcznik. Nawet bardzo brudne, oba rodzaje skrzaciego odzienia, są do odróżnienia jednym spojrzeniem. Ręczniki są frotowe, widziałaś kiedyś taki obrus?\nNie zszokowałaś mnie opisem babci, przez całą, przydługawą drogę do jej domu, wiedziałam, że będzie to osoba w stylu McGonagall. Chłodna, pełna godności i surowości. Nic, a nic mnie nie zaskakuje w Twoim opowiadaniu. Mam nadzieję, że to się zmieni.\nMary Black? Babcia nazywa się Black?! Gdyby nie było mi szkoda mojej głowy, uderzyłabym nią w ścianę. Dlaczego? Jest tyle nazwisk, tyle sposobów na stworzenie oryginalnej postaci, a ty wybrałaś jedno z dwóch najgorszych nazwisk. Tragiczniej mogłoby być już tylko, gdyby okazało się, że babcia zwie się Riddle.\nEvelyn jawi mi się jako klasyczna zbuntowana nastolatka, w dodatku lekko przygłupia, z wysokim mniemaniem o swojej pseudodorosłości.\nKiedy widzę określenie postaci z końcówką „-włosa”, „-oka” to mnie trzęsie, jak studenta po Juwenaliach w syndromie odstawienia. Ani to ładne, ani to wygląda. Wszystkie postacie nagle stają się niebieskowłosymi, rudowłosymi, czarnowłosymi etc. W kolejnej notce okazuje się, że są czarnoocy, zielonoocy, a bywali nawet amtystowofioletowozielonoczerwonoocy. Jak babcię kocham! Pamiętam takiego bloga! W każdym razie, od takich określeń można oszaleć, pogubić się i mieć serdecznie dość. Bohaterka ma imię, jest dziewczyną, względnie młodą kobietą, tudzież nastolatką i tego się trzymaj.\n„Miała długie, złociste włosy i niepasujące do nich srebrzystoszare oczy, zdumiewająco podobne do oczu babci.” – wiesz gdzie najczęściej można spotkać tego typu opisy? W opowiadaniach o Mary Sue. Naprawdę nie ma już na świecie normalnych kolorów? Wszyscy muszą być srebrzyści, niebiescy, turkusowi, złoci i cholera wie jacy jeszcze? Wydziwiasz tak, że głowa mnie boli, sięgnij lepiej po normalne kolory, bo za chwilę wyjdzie, że wszyscy w Twoim opowiadaniu wyglądają jakby się z cyrku urwali.\n„— Co to było? - spytała Evelyn, lekko zawstydzona.\n— Och, to nasz domowy skrzat... - odpowiedziała Alex, unosząc brwi. — Nie mów tylko, że u was w tej całej Ameryce ich nie było.\n— Hmm... Może gdzieś były. Ale w naszym mieszkaniu nie mieliśmy żadnych skrzatów ani innych dziwacznych wymysłów.”\nZastanawiasz się czemu to cytuję? Spieszę z wyjaśnieniem, właśnie zrobiłaś ze swojej bohaterki ograniczoną, tępą idiotkę. Dlaczego? Fakt, że w mieszkaniu Evelyn i jej matki nie było skrzatów, nie wyklucza wiedzy o nich. To tak, jakbym ja, nie mając kota, nie wiedziała o ich istnieniu w Polsce. Mało tego, zakładając, że w szkole, do której chodziła Evelyn w Stanach, było podobnie jak w Hogwarcie, to w kuchni również były skrzaty. Evelyn naprawdę o nich nie wiedziała? Jej ciasnota umysłowa mnie przeraża.\nZastanawiam się nad jednym faktem, w poprzednim rozdziale Evelyn uciekła rozgniewana i znalazła się w oranżerii, w tym rozdziale plotkuje sobie z kuzynką na świeżym powietrzu. Nikt jej nie szukał? Matka machnęła ręką i stwierdziła: „a kij jej w oko”? Żadna z kobiet nie przejęła się Evelyn? Dopiero po pewnym czasie babcia do nich wyszła, ale od momentu ucieczki do znalezienia dziewcząt, upłynęło naprawdę sporo czasu.\n„Resztę wieczoru spędziły, leżąc na cudownie mięciutkim dywanie na środku pokoju i rozmawiając cicho, czując na twarzach powiew rześkiego powietrza płynącego z otwartych okien.” – jedząc przez cały dzień cztery ciasteczka… Babcia jest naprawdę wredną osoba, skoro poczęstowała przybyszki jedynie herbatą z mlekiem, zamiast dać im obiad. Chyba zapomniało Ci się o fizjologii, droga Ginger.\nZnalazłam pierwszy ciekawy aspekt, który sprawił, że przymrużyłam oczy i chętniej czytałam. Mianowicie zachowanie matki Evelyn, sprytnie to rozegrałaś, podoba mi się. Alex, mówiąca o wielkiej łasce babci z racji przyjęcia dziewczyny pod swój dach, to również interesująca sprawa.\nBardzo dobrze udaje Ci się wykreować amerykańską nastolatkę, świetnie Ci to idzie. Czuje się w Evelyn tę typową amerykańską naturę ludzi wylewnych, emocjonalnych i tak zupełnie innych od raczej zdystansowanych Anglików.\nNie jestem w stanie opisywać każdego rozdziału z osobna, dlatego do tych ponad regulaminowych będę dawała uwagi zbiorcze, Ty z pewnością i tak się odnajdziesz.\nW miarę czytania zaczyna mi się kreować różnica między USA, a Wielką Brytanią. Co prawda Rowling nie dała nam niczego na temat świata czarodziejów w Stanach, ale Ty świetnie sobie z tym radzisz. Bardzo podoba mi się to, jak kreujesz tamtejsze czarodziejskie społeczeństwo. Wspaniale wychodzi Ci ukazywanie potyczek Evelyn z tymi nieszczęsnymi różnicami. Kiedy to czytam, to aż chciałoby się dowiedzieć jeszcze więcej o amerykańskim świecie. Czasami popadasz jednak w skrajność i kreujesz Evelyn na kompletną mugolkę. Szczególnie można to było odczuć, czytając fragment o pierwszej wizycie na Pokątnej. Miałam wrażenie, że wróciłam do pierwszej części Harry’ego Pottera, tak łudząco podobne były te opisy. Evelyn w Stanach też gdzieś musiała kupować zaopatrzenie do szkoły, naprawdę nigdy nie widziała czarodziejskich sklepów? Nie mogła być aż tak zdziwiona!\nPodczas tej wizyty na Pokątnej troszkę przesadziłaś jeszcze w innej sprawie, wykreowałaś Evelyn na kompletnego dzieciucha. Twarzyczka w podkuwkę? Kotek? Świecące oczy na widok lodów? Troszkę za mocno to zaakcentowałaś. Na każdym kroku Evelyn zachowywała się, jak rozkapryszony maluch, nawet nie jak buntownicza nastolatka, można było dodać jej kilka cech dziecinnych, ale Ty całkowicie poszalałaś.\nTrochę zaczyna mnie irytować, że stosujesz metodę „jedno wydarzenie – jeden rozdział”, ja rozumiem, że należy zakładać, że ludzie, a zwłaszcza czytelnicy, to debile i za duża ilość informacji szkodzi, ale z drugiej strony… Rozwlekasz się bardzo mocno nad danym wydarzeniem i wciskasz do rozdziału cały długi opis. Poza tym, nie dzieje się zupełnie nic. Rozdział czwarty można streścić jednym zdaniem: wstały, poszły, kupiły, wróciły. Cały ten opis był suchy i pozbawiony emocji. Evelyn trochę szalała i rzucała się w oczy, ale przypomnij sobie choćby pierwszą wizytę Harry’ego na Pokątnej. Zdarzenie z Malfoyem, podczas kupowania szat, czy rozmowa w Dziurawym Kotle z Quirellem. U Ciebie był to, po prostu, opis kupowania szkolnej wyprawki, a równie dobrze dziewczyny mogły wpaść na koleżankę Alexandry ze szkoły i poprowadzić jakiś ciekawy dialog. Mogłyby również być świadkiem jakiegoś niezwykłego wydarzenia. Brakuje mi tej mnogości wydarzeń i wątków, jest jeden główny i bardzo mocno się go trzymasz, nie wprowadzając żadnych pobocznych, a szkoda. Opowiadanie dużo traci w ten sposób.\nW kolejnym rozdziale poniekąd zaspokajasz moje pragnienie większej ilości wątków, rozwijając kwestię matki Evelyn, ale tylko tę kwestię… Przywaliłaś od razu z grubej rury, mocnym akcentem, który Evelyn boleśnie odczuła, a ja ciągle czuję niedosyt z poprzedniego rozdziału. Wyznajesz chyba zasadę, pisać konkretnie, a jak coś ponad to już z górnej półki. W życiu dzieją się też mniej ważne rzeczy, ciągle mam na myśli te drobne sprawy, o których pisałam wyżej. Wszystko toczy się wokół Alex i Evelyn, dialogi są tylko między nimi. Nagle dostajemy coś, niczym walnięcie w mordę, atak Śmierciożerców na Pokątną. Wszystko wskazuje na to, że atak był tylko po to, żeby schwytać pannę Grant, względnie jej matkę. Tylko dlatego zakapturzone postacie rozwaliły pół ulicy, swoją drogą, skąd wiedzieli, że będą na Pokątnej akurat tego dnia? Wiesz czym mi tu pachnie? Źle mówię, nie pachnie, to ŚMIERDZI. Zalatuje z daleka, niczym zepsutą rybą ze śmietnika. Czuję tutaj Mary Sue!\n„Szły powoli. Nieliczni ludzie ustępowali im z drogi, zupełnie, jakby wiedzieli, co przytrafiło się wyraźnie zmaltretowanej Evelyn. Nikt nie zatrzymywał ich ani nie zadręczał pytaniami, choć wielu wpatrywało się w słaniającą się na nogach i zakrwawioną dziewczynę.” – proszę państwa, idzie Mary Sue! Idzie bohaterka wspaniała i idealna, z drogi pierogi, kluchy leniwe, jakby to zawołano w reklamie Biedronki.\nCóż, mamy zaczątki na wspaniałą Mary Sue, buntowniczka o oryginalnym wyglądzie, będąca tak ważna, że dla niej Śmierciożercy zorganizowali zamach na całą ulicę. Uuuu… Poważna sprawa.\nNo i masz, znowu rozdział z jednym wydarzeniem, w którym w dodatku wyniuchałam Mary Sue…\nZaczęłam czytać następny, szósty rozdział i ledwie zaczęłam, a już moja ręka uniosła się ponad klawiaturę i z plaskiem klapnęła o czoło… Co za face palm…\n„Odkąd wczoraj, po incydencie na ulicy Pokątnej, udało im się przybyć do domu babci, niebieskowłosa nie obudziła się ani razu.”\nPrzecież oni nawet Cruciatusa na niej nie użyli! Toż rozciął jej jedynie rękę i mocno wystraszył, to nie wystarczy aby stracić przytomność, naprawdę. Natomiast, takie zachowanie delikatnej bohaterki to klasyk marysueizmu, klasyk! Każda Ałtoreczka chcąc wprowadzić trochę napięcia posuwa się do takiego kroku, jeżeli akcja dzieje się w Hogwarcie, to bohaterka leży tydzień w śpiączce w Skrzydle Szpitalnym. Również w opisie pokrwawionej dziewczyny idącej przez Pokątną też mocno przesadziłaś. Jeszcze na dokładkę, Evelyn po przebudzeniu niczego nie pamięta. Takie rzeczy są możliwe, ale wydarzenie jest niewspółmierne do skutków, bo napastnicy tak naprawdę, nic nie zrobili Evelyn poza pomachaniem różdżkami przed nosem i rozcięciem na ręce. Zastanawiam się, jak Evelyn zareagowałaby, gdyby ją na przykład zgwałcili?\nW między czasie przytrafił mi się kolejny face palm. „Długo byłaś nieprzytomna. Straciłaś sporo krwi.” – z rany na przedramieniu? Owszem, gdyby to był krwotok z tętnicy promieniowej, ale gdyby tak się stało to Evelyn już dawno by nie żyła. Zakładam więc, że był to krwotok żylny z przedramienia, a tam to można utoczyć tyle co się w kieliszku zmieści w takim czasie, jaki podajesz. Proponuję Ci poczytać co nieco o hipowolemii i wstrząsie hipowolemicznym, bo próbujesz mi tu kit wcisnąć, że Evelyn takowy wstrząs przeszła. Prawdopodobnie nie masz o tym nawet pojęcia, ale na to wskazują opisane objawy, a zwłaszcza utrata przytomności. Tylko, gdyby Evelyn straciła świadomość w wyniku tego, pożal się Boże, krwotoku, to byłoby z nią krucho. Jedynie szybkie przetoczenie krwi i zamknięcie miejsca krwawienia mogłoby ją uratować. W czarodziejskim świecie można wymyślić jakieś zaklęcie przyspieszające dziesięciokrotne krwiotwórczość i machnąć różdżką by zamknąć ranę. Autor musi być obyty i oczytany, musi wiedzieć o czym pisze, żeby to było realistyczne, a jak czegoś nie wie, to musi się dowiedzieć. Teraz wyszło tyle, że Evelyn miała rozcięte przedramię i w wyniku tego straciła przytomność, czyli jak się ciachnę nożem podczas krojenia chleba to mam dobę wyjętą z życiorysu?\nKolejna niekonsekwencja, piszesz że Evelyn czuje się, jakby leżała w zastygającym cemencie, nie ma siły by ruszyć ręką czy nogą, a za chwilę zrywa się i prawie biegnie do pokoju matki. Heloł? W dodatku strasznie delikatna ta Twoja Evelyn, na rączkę upadła i już biedna zemdlała…\n„— I myślisz, że to ten... Voldemort za tym wszystkim stoi?\n— Nie wymawiaj tego imienia! - skarciła ją panna Black.\n— Przepraszam. Jeszcze tylu rzeczy muszę się nauczyć...”\nTaaak… zgadnijcie moi drodzy, co natychmiast stanęło mi przed oczami? „Harry Potter i Kamień Filozoficzny”, tak. Gdybyś chciała, mogę Ci nawet stronę wygrzebać. Nie wierzę, że Evelyn nigdy nie usłyszałaby w Stanach o Voldemorcie. Robisz z Wielkiej Brytanii jakąś enklawę, zamknięte szczelnie środowisko, a Voldemort z pewnością chciałby się pozbyć wszystkich mugoli, nawet amerykańskich. Tamtejsi czarodzieje musieli wiedzieć coś o Voldemorcie, tak jak Amerykanie wiedzieli o Hitlerze czy Stalinie. O takich postaciach nie da się nie usłyszeć, chyba że ktoś jest totalnym kretynem zamkniętym na świat i ignorantem w dodatku. Trzeci raz udowadniasz mi, że Twoja bohaterka to zwyczajna idiotka.\nZastanawia mnie jedna rzecz, albo ty, albo ja machnęłyśmy się w obliczeniach. Matka Evelyn wyszła za mąż w 1961 roku, jak wynika ze znalezionego przez córkę listu. Musiała mieć wtedy co najmniej 17 lat, a więc urodziła się w 1944 roku. Nie przesadziłaś czasem? Wychodzi na to, że Mary Black ma ze sto lat… Ale zaraz! Czyżby to nie były jednak czasy Harry’ego? Wydawało mi się, że akcja toczy się właśnie wtedy. Piszesz „po dziewiętnastu długich latach”, co sugeruje rok 1980, a więc rok urodzenia Harry’ego Pottera.\nZnajduję kolejny błąd w niezgodności z prawami czarodziejów, mianowicie, Alexandra proponuje Evelyn, by ta pomogła sobie czarami w pakowaniu. Od kiedy to nieletni czarodzieje mogą czarować poza szkołą, hm?\nJeanne Grant zniknęła, nagle, w wielkim pośpiechu, robiąc masę bałaganu. Przysłała córce list z prośbą, by jej nie szukała. A teraz uwaga, hit, kartka wydzielała zapach perfum Jeanne. Spieszyła się jak cholera, zniknęła z wielkim hukiem, zapewne nie zdążyła spakować kufra, ale wzięła najpotrzebniejszą rzecz na świecie – perfumy! Teraz już wiem, co mam spakować do plecaka, jak się do końca świata będę szykować.\n„(…) w dodatku miała rozpocząć edukację w zupełnie nowej szkole o której wciąż wiedziała żałośnie niewiele.” – ktoś jej bronił zajrzeć do Historii Hogwartu? Po raz kolejny Twoja bohaterka wykazuje ignorancję i infantylizm.\nOpisujesz brać hogwardzką jako grzeczną i ułożoną, ciągle podkreślasz, jak to dziewczęta wyglądały ładnie, z warkoczykami i w spódniczkach. Chłopcy byli eleganccy, w odprasowanych szatach. Trochę przejaskrawiasz, nawet bardzo trochę. Angielska szkoła jawi się nam właśnie tak, jak opisujesz, ale Ty popadłaś w skrajność. Dawno chyba nie otwierałaś kanonu, bo tam nie ma tak do przesady kreowanego wizerunku hogwartczyków. Wręcz przeciwnie, były indywidualności, chociażby Jordan i jego dredy, czy Luna Pomyluna. Również Malfoy wyglądem odstawał. Znalazłoby się mnóstwo takich, co to mieli wygniecioną szatę i musztardowe skarpetki. Generalizujesz, żeby na siłę wykreować Evelyn jako odmienność i osobliwość. Udało Ci się zrobić ze swojej bohaterki naprawdę oryginalną osobę, ale zaczynasz już przesadzać i nie wychodzi Ci to na zdrowie. Bardzo dobrze kreujesz różnicę między Alex i Evelyn, naprawdę ciekawie Ci to wychodzi, ale basta!\nPróbuję wymyślić kim jest Leslie Lovegood dla Luny Lovegood, bo raczej nie matką. Nazwisko Lovegood miała po mężu, nie mogła go nosić w szkole. Kreujesz Leslie na kopię Luny, nawet nie na osobę podobną, ale na kserokopię. Opis Leslie jest żywcem wydarty z „Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa” z małą zmianą imienia. Żałosne, totalny brak oryginalności i bardzo głupi pomysł, którym straciłaś w moich oczach. Leslie podobnie jak Luna czyta Żonglera, a wydawcą tego pisma był Ksenofilius, więc powstało ono dużo później. Chrapaki krętorogie zostały opisane w „Żonglerze” w 1995 roku, po co „Żongler” miałby pisać dwa razy o tym samym? Chryste, aleś ty namieszała… zrobiłaś tak bezsensowny krok, że aż mam ochotę zapisać plik z oceną i go wyłączyć.\nAkcja toczy się u Ciebie tak, jak realizacja programu reform, tempem oszałamiającym, doprowadzającym do szału, westchnień i kręcenia głową z niedowierzaniem. Dziesięć długich rozdziałów dzieliło mnie od Hogwartu… DZIESIĘĆ! Na miłość boską! Całe opowiadanie ma dwadzieścia cztery, prawie połowa! Rozwlekasz wszystko niemiłosiernie, robisz tasiemca na miarę „Mody na sukces”, w odcinku pierwszym Evelyn zaczyna parzyć kawę, by w dziesiątym ją posłodzić. Ile można? W poprzednich rozdziałach nie działo się nic! Jedynie przeprowadzka i atak na Pokątnej, względnie ucieczka Jeanne. Trzy wydarzenia rozpisane w dziesięciu rozdziałach, boże drogi… Orzeszkowa w „Nad Niemnem” ma więcej dynamiki od Ciebie.\n„Evelyn, która zawsze przejawiała szczególne zamiłowanie do słodkości, natychmiast zerwała się z kanapy i podeszła do kobiety, mając zamiar kupić sobie spory zapas snickersów.\nJednak na wózku nie było snickersów. Były za to rozmaite inne słodycze, których niebieskowłosa nigdy wcześniej nie widziała na oczy: Cukrowe Pióra, Lodowe Kulki, Fasolki Wszystkich Smaków, Dyniowe Paszteciki, Czekoladowe Żaby, Kociołkowe Pieguski i wiele, wiele innych.” – na dobrą sprawę, nie musiałabym nawet komentować, bo każdy fan Harry’ego Pottera zaśmieje się cicho i natychmiast przeniesie się do odpowiedniej strony w „Harrym Potterze i Kamieniu Filozoficznym”. Moja droga, to już nie jest pierwszy raz, kiedy robisz sobie kalkę z kanonu i kreujesz bohaterkę na osobę podobną do Harry’ego. Opamiętaj się! Jak będę chciała sobie poczytać kanon, to go otworzę i przeczytam, z łaski swojej nie kopiuj go, bo nie na tym fanfick polega.\nCeremonia Przydziału też wyglądała prawie identycznie jak w przypadku Harry’ego, tylko końcowa decyzja Tiary była nieco inna. Dziękuję Ci, że wybrałaś Ravenclaw. Gryffindorem albo Slytherinem byś mnie zabiła.\nCzytam sobie rozdział jedenasty, gdzie natykam się na opis uczty powitalnej i dociera do mnie pewien istotny, ale i fizjologiczny fakt. Evelyn po raz pierwszy coś je. Dotychczas jadła tylko ciastka z Alex i w przedziale. Interesujące. Wiesz, dobrze jest zachować fizjologiczne potrzeby bohaterów, stają się wtedy bardziej ludzcy i wykazują zdecydowanie więcej realności, mówiąc wprost – żyją.\nNie podoba mi się, że Evelyn stawiła się na uczcie w ubraniach mugolskich, młodzi czarodzieje przebierają się w pociągu. Dziewczęta, z którymi siedziała w przedziale, też w pewnym momencie musiały się przebrać, czemu Evelyn tego nie zrobiła? Chciała być fajna? Nie wyszło jej, trzeba mieć trochę szacunku do panujących reguł i zasad oraz umieć się dostosować, jeżeli dziewoja chce być poważana i żeby liczono się z jej zdaniem, niech liczy się ze zdaniem innych. W tym momencie, po raz czwarty wykazała swoją totalną ignorancję, rodząc tym samym antypatię. Powoli wychodzi obraz naszej polskiej gimnazjalnej smarkuli, której się w dupie przewróciło, bo myśli, że jest wielce dorosła. Tym właśnie jest Evelyn – gimbusem.\nDobijasz mnie swoim brakiem inwencji twórczej, dobijasz mnie do tego stopnia, że znowu mi się odechciało, a to dzisiaj moje drugie podejście do Twojego opowiadania. Naprawdę nie mogłaś ruszyć mózgownicą i wymyślić inną zagadkę jako wejście do Pokoju Wspólnego Ravenclawu? Poszłaś na, tak drastyczną łatwiznę, że aż mi słabo. Zerżnęłaś, ZNOWU, z Harry’ego Pottera! Może masz czytelników za idiotów, którzy takich szczegółów nie pamiętają i nie wychwycą tego? Przykro mi, nie ze mną takie gierki.\nDzieciuch, dzieciuch i jeszcze raz dzieciuch, w dodatku gimbus. Płacze za kreskówkami w telewizji. Ile ona ma lat? Pięć? Może jeszcze nosi koszulkę z Myszką Mickey i majtki z Kaczorem Donaldem? Mogę się założyć, że ma kapcie w kształcie głowy małpy czy innego zwierzęcia. Coś Ty z tej dziewczyny zrobiła… rozkładam bezradnie ręce i kręcę głową z niedowierzaniem.\nUzyskałam odpowiedź na dręczące mnie pytanie, kim jest Leslie Lovegood! Otóż, jest ona siostrą Ksenofiliusa, nie zmienia to faktu, że zrobienie kopii, na zasadzie „dam jej cechy Luny, będzie fajnie” to pomysł bardzo słaby. Czekam jeszcze na wyjaśnienie kwestii „Żonglera” i tego, kto go wydawał przed Ksenofiliusem.\n„W ciągu swojej edukacji w Salem kilkakrotnie brała udział w takich akcjach i choć zwykle wychodziła z sali ubabrana jedzeniem od stóp do głów i z tygodniowym szlabanem na koncie, to zawsze była bardzo zadowolona.” – cytat ten jest opisem emocji, jakie odczuwała Evelyn po bitwach na jedzenie w Salem. Mam wrażenie, że tam hodowano rozwydrzone bachory. Skoro nauczyciele kilkukrotnie pozwalali na obrzucanie się jedzeniem… A gdzie jakiś szacunek do tych, którzy przygotowali posiłki? Gdzie szacunek do samych pokarmów, których w innych krajach tak bardzo brakuje? Twoim amerykańskim dzieciakom się w tyłkach przewraca. Zniesmaczył mnie ten fragment, nie widzę niczego zabawnego w regularnych bitwach na jedzenie. To może być śmieszne raz, potem jest już żałosne i nawet po tym pierwszym razie uczestniczy powinni ponieść konsekwencje.\nKreujesz tę dziewczynę na strasznie durną, zmieniała posąg stojący na korytarzu, bo jej się nie podobał. Ot, kaprys. Czy ona nie ma ciekawszych rzeczy do roboty? Poza tym, po raz kolejny przepisujesz „Harry’ego Pottera”. Dziwnym trafem, scena zatrzymania Evelyn przez Filcha wyglądała dokładnie tak samo, jak w „Harrym Potterze i Komnacie Tajemnic”. Zupełnie nie potrafię pojąć, jaki sens jest kopiować kanon. Nie masz własnych pomysłów? W sumie, chyba nie masz, bo w opowiadaniu nic się nie dzieje, a czytanie kolejnych rozdziałów staje się powoli męczarnią. Można się nawet upatrywać pewnej analogii, w Twoim opowiadaniu: Evelyn Grant = Harry Potter, Alex Black = Hermiona Granger, Wiliam Brandon = Draco Malfoy. Jeszcze tylko Rona mi tutaj brakuje.\nTen cyrk z przepisanymi fragmentami i analogiami zaczyna robić się żałosny!\n„— Ta... (w tym momencie niebieskowłosa użyła obraźliwego określenia, na które Alexandra skrzywiła się i krzyknęła: - Evelyn!)”- tym, którzy nie pamiętają tak szczegółowo, dokładnie taki sam dopisek w nawiasie umieszczony był w jednej z części Harry’ego Pottera i odnosił się do Rona, a krzyknęła wtedy Hermiona. Wytłumacz mi, po co ci to? Jakoś za nic nie potrafię tego pojąć.\nOpis docierania do Hogsmead również jest identyczny jak w kanonie…\nPodczas owej eskapady nasz niebieskowłosy Potter w spódnicy natyka się na Aurora, który w zamian za herbatkę proponuje, że nie doniesie na Evelyn do opiekuna jej domu. Następnie grozi, że Evelyn stanie oko w oko z McGonagall, od kiedy to ona jest opiekunką Krukonów, hm? Głupotę tej sceny już pomijam. Zaproponuję tylko przełożenie jej na nasze realia. Policjant na służbie przyłapuje szesnastolatkę na wagarach, zamiast odstawić ją do szkoły, proponuje wspólny wypad na kawkę lub herbatkę.\nPrzyszło mi coś do głowy, kiedy czytałam kolejne słowa o tym, jaki to świat czarodziejów jest staroświecki. Wspominałam wcześniej, że przejaskrawiasz ten wątek, dodam jeszcze, że zbyt często podkreślasz odmienność Evelyn. W każdym rozdziale jest o tym, jaka to ona dziwna, oryginalna i odmienna, do obrzydzenia. Wracając do świata jak z poprzedniej epoki, nie wszyscy uczniowie Hogwartu to członkowie starych czarodziejskich rodów, są również ci z rodzin mugolskich, jak i półmugolskich, a tacy z pewnością mieli kontakt ze światem mugolskim. Przypomnij sobie chociażby plakat Deana Thomasa, który powiesił nad łóżkiem. Nie wszyscy są tacy sami, a ty ich bardzo generalizujesz i wkładasz do jednego wora, następnie na każdym kroku podkreślasz, że są staroświeccy. Chyba, że chcesz nam zasugerować, że mugole z Anglii to zacofani ludzie. Chciałaś zbudować dwie szkoły na zasadzie kontrastu, tylko wzięłaś sobie skrajne wartości. Dyrekcja z Salem dopuszcza ucieczek uczniów. Przełóż to na nasze, polskie szkoły nie są staroświeckie, a jednak nie pozwalają na wagary, prawda? Amerykańscy czarodzieje to rozpuszczeni i rozwydrzeni ludzie, którzy nigdy nie zaznali ani grama dyscypliny, taki jawisz mi obrazek.\n„— Nie martw się, Evelyn. To, co utraciliśmy, prędzej czy później do nas wróci. Tylko nie zawsze wtedy, kiedy tego chcemy - rzekła Lovegood, delikatnie obejmując niebieskowłosą.” – nie martw się Ginger, my wszyscy wiemy, że cytujesz Lunę.\nNie dość, że Evelyn zachowuje się jakby miała lat pięć, to jeszcze w tak młodym wieku cechuje się sklerozą. Otóż, dwukrotnie pyta Leslie o jej cudaczny naszyjnik, a ta po dwakroć wyjaśnia koleżance, że ma za zadanie wabić gwynołapki.\nKiedy dziewczęta spotkały centaura, nie musiałam wiele myśleć, żeby wiedzieć, że to będzie Firenzo. Jesteś na tyle przewidywalna, że takie rzeczy przychodzą do głowy same, bez wielkiego wysiłku. Powiem Ci, że nie chce mi się tego czytać i coraz ciężej jest mi przebrnąć przez te nudy. Łapię się na tym, że czytam i myślę o czymś innym, przez co muszę wracać do pominiętych fragmentów i idzie mi to dwa razy dłużej. Dawno już takich smętów nie czytałam, przekopiować szkielet opowiadania z kanonu to każdy potrafi.\nSpryciara z Evelyn, kiedy szli na Wieżę, Thomas zauważył, że z torby dziewczyny wystaje czarodziejska szata. Evelyn zmarzła na Wieży i utyskiwała, że nie ma swetra, bohaterski Thomas natychmiast ściągnął szatę, natomiast ta, należąca do Evelyn ciągle spoczywała w jej torbie.\nTrochę nie podoba mi się to, co z nimi robisz, bo ewidentnie masz parcie na związek między tymi dwojga. Jeśli Evelyn na to pójdzie, a będzie wiedziała, że Tom ma żonę, to w moich oczach będzie nikim. Nie ma nic gorszego niż złodziejki cudzych facetów. Prawdopodobnie przeczytam całe opowiadanie i romansu się nie doczekam. Może w czterdziestym rozdziale Tom nieśmiało dotknie ręki Evelyn…\nO cholera! Pomyliłam się! Dotknął jej policzka, łaaaaaaaał! Jestem pod wrażeniem, naprawdę.\nMyślę, że Evelyn minęła się z powołaniem, wcale nie powinna być w Hogwarcie, ani nawet w jakiekolwiek szkole magicznej. Powinna była zdać maturę i studiować architekturę, to dla niej zajęcie idealne. Bowiem, do znudzenia zasypujesz nas fragmentami, jak to Twoja bohaterka przystraja i dekoruje wnętrza, jak je zmienia według swojego gustu i jakie to fajne zachowanie. Zajmij się lepiej budowaniem akcji, na zdrowie Ci to wyjdzie. Nawiasem mówiąc, nie sądzisz, że to egoistyczne? To tak, jakbym ja wpadła do Twojego domu i zaczęła przestawiać meble, bo MNIE się bardziej podoba.\nPrzeglądałam ostatnio pewien test… taki, który sprawdzał, czy bohaterka jest już Mary Sue. Często padały tam pytania o rodziców, mianowicie rodzice, którzy zginęli w tajemniczych okolicznościach i wychowanie przez nielubianą rodzinę jest wysoko punktowane. U Ciebie aż dwie bohaterki maja taką sytuację, to już jest Mary Sue podniesiona do kwadratu.\nJak tylko przeczytałam, że w Hogwarcie pojawiła się babka Evelyn, natychmiast wiedziałam po co. Domyśliłam się, że za chwilę oznajmi wnuczce, że jej matka nie żyje i nie pomyliłam się. Twój fanfick to klasyczna Mary Sue tylko pisany ładnym językiem z dobrymi opisami i dialogami. Nie masz za grosz oryginalności. Wątki, jak wszędzie przeplecione kopiami z „Harry’ego Pottera”, nic więcej.\nJesteś fanką „Zmierzchu”? Ten fragment, kiedy pobito Evelyn łudząco przypomina tak charakterystyczny dla „Zmierzchu” motyw ratowania Belli z opresji, gdyż zawsze gdzieś obok czuwa Edzio. W tej sytuacji czuwał Maxwell, który całkiem przypadkiem pojawił się na szkolnym korytarzu, ot to Ci dopiero! Telepatia? Może on nie ma co robić, że tak ciągle błąka się po korytarzach? Względnie, skrada się z obłąkańczym „muszę kogoś uratować” na ustach. Istnieje takie zboczenie zawodowe pośród służb zajmujących się ratowaniem życia, poczytaj o turboratownikach, to zrozumiesz co mam na myśli. Mogłabyś jakoś uzasadnić pobyt Thomasa w Hogwarcie, bo wskoczył tam, jak gumka z majtek, nie wiadomo jak, skąd, dlaczego i po co.\nNawiasem mówiąc, z Thomasa musi być dupa nie auror. Wiesz, z reguły bywa tak, że jak stróża prawa wysyła się na koniec świata, gdzie nic się nie dzieje i jedynym jego zajęciem jest łapanie uczniów na wagarach, to oznacza, że trzeba było się go pozbyć z biura. Eksmituje się partaczy, bo dobrego w swym fachu nikt się nie pozbędzie. Pewnie chcesz zrobić z Maxwella super mocnego w czarach aurora, ale szczerze mówiąc robisz faceta bez jaj, na swym zadupiaszczastym posterunku, gdzie psy tylnimi częściami ciała szczekają.\nJeszcze jedna rzecz mi spędza sen z powiek, na jakiej podstawie zidentyfikowano ciało Jeanne? Czarodzieje nie mają dowodów osobistych. Można by po różdżce, ale musiałby to zrobić Olivander, pod warunkiem, że u niego kupiła różdżkę. Znajomy nie mógł jej zidentyfikować, bo dawno temu wyjechała. Ale, ale… dywaguję tutaj, a to Ty powinnaś była to wyjaśnić.\nTeraz to znalazłam hit… Dwóch spiskujących czarodziejów gada o swoim planie na głos, wychodząc z gospody, tak żeby wszyscy wokół słyszeli. Pewnie, może jeszcze niech pójdą do Trzech Mioteł, siądą w centrum izby i dawaj, rozprawiać na temat porwania uczennicy Hogwartu! Realizm, Ginger! Realizm! Pytam się, gdzie go podziałaś?\nRany boskie, co za sierota! Maxwell natychmiast dał się powalić przez spiskującego czarodzieja! Miałam rację, że miernotę wysłali do Hogsmead, bo nie mieli, co z nim zrobić. Nie mogli chociaż trochę powalczyć? Wiesz co? Maxwell jawi mi się, jako taki niedorobiony policjant z komedii.\n„Na ten spacer ubrała się wyjątkowo ciepło; pod nielubianą, ale dobrze chroniącą przed chłodem peleryną Hogwartu miała dwa grube swetry i ciemnoniebieskie dżinsy, a szyję owinęła sobie szalikiem w barwach domu. Jednak jej materiałowe trampki dość szybko nasiąkły wodą z mokrego trawnika, wzmagając uczucie chłodu.” – musiała wyglądać jak idiotka, do góry bałwan od ilości warstw, okutana cieplutko, a na stopach szmaciane trampki… w listopadzie… Logika, zdrowy rozsądek i zdolność myślenia leży i kwiczy gdzieś w kącie Pokoju Życzeń…\nNie rozumiem, dlaczego Evelyn ciągle chodzi bez różdżki? Czarodziej bez swojego badyla jest nikim, a Evelyn wiecznie go nie ma. Nie nauczyła się jeszcze na Pokątnej, że musi go mieć zawsze? Gdyby nie była taka gapowata, osuszyłaby koleżankę, którą wrzuciła do jeziora. Swoją drogą… Melinda też łazi bez różdżki? To jakaś nowa moda?\n„— Źle mnie zrozumiałaś, Evelyn - żachnęła się rudowłosa. — Miałam na myśli to, że ty za bardzo izolujesz się od nas i w kółko tylko narzekasz, jak bardzo jesteś przez wszystkich niezrozumiana!” - oto pierwsze mądre zdanie w tym opowiadaniu. Evelyn jest nie do zniesienia z tym ciągłym podkreślaniem jej odmienności i tak naprawdę, sama sobie robi krzywdę i sama sprawia, że jest samotna i nielubiana.\nCzekałam na kolejną zagadkę kołatki, odkąd podałaś nam tę spisaną z kanonu. Miałam ogromną nadzieję na jakąś Twoją kreatywność, wkład i pomysł. Liczyłam na to, naprawdę. Natomiast w zamian dostałam ogromny zawód. Zagadka pojawiła się, owszem. Tylko jej autorem nie jesteś ty, a Tolkien, o czym nie raczyłaś wspomnieć.\nSkończyłam czytać, będę mogła przejść do poszczególnych kategorii, ale na koniec jeszcze jeden cytat.\n„Sorry, że tak odwlekam akcję właściwą, sama też nie lubię zapchajdziur, jednak z racji mojego dość specyficznego stylu trochę ich tu jest.” – moja droga, otóż CAŁE TWOJE OPOWIADANIE TO ZAPCHAJDZIURA. Jest niewiarygodnie nudne, nic się w nim nie dzieje i na całe dwadzieścia sześć rozdziałów, była tylko jedna żywsza akcja. Aż strach się bać pomyśleć, czym jest ta „właściwa akcja”…\nO tak…! Dialogi to zdecydowanie coś, co wychodzi Ci w stu procentach. Nie masz ich za dużo, bo wolisz rozpisywać długie elaboraty o niczym. Jednakże jeśli już jakieś się pojawią, to są bardzo dobre. Przede wszystkim, adekwatne do wieku i charakteru postaci. Alexandra ma swój specyficzny, bardzo dostojny i wyszukany sposób wysławiania. Zupełnie inny niż Evelyn. W wypowiedziach Leslie czuć flegmatyzm Luny, której jest kopią. Nauczyciele trzymają poziom i wypowiadają się, jak należy. Bardzo mi się spodobało to, jak dobrze oddajesz postać poprzez sposób w jaki mówi.\nMogłabyś spokojnie stawać do konkursu z Orzeszkową jeśli chodzi o opisy. Bardzo, ale to bardzo rozbudowane i niezwykle szczegółowe. Wspominasz nawet o tym, że z łóżka zwisał róg kołdry, że zagiął się kołnierzyk i kosmyk niebieskich włosów wymknął się spod kontroli. Co jak, co, ale wyobrazić sobie to, o czym piszesz naprawdę nie jest trudno. Dbałość o szczegóły jest dobra, ale byłaby jeszcze lepsza, gdyby było mniej opisów, a więcej akcji. W całym Twoim opowiadaniu przeważa pisanie o niczym. Ileż można czytać o spoconej grzywce przyklejonej do czoła? Naprawdę świetnie sobie radzisz w tej kwestii, udowodniłaś całym opowiadaniem, ale daj sobie spokój i wpuść też trochę akcji. Jednakże za przynudzanie swoimi opisami odejmuję Ci dwa punkty, ten fakt był nie do zniesienia. Popadłaś w skrajność. Można naprawdę genialnie pisać, ale jeśli w ogólnej ocenie będzie to nudne, to efekt będzie marny.\nKreacja bohaterów: 2/10\nBohaterowie są dobrze opisani, ale ich charaktery są nieco mdłe. Robisz na siłę oryginalną indywidualistkę z Evelyn, co męczy i wcale nie daje zamierzonego efektu. Tak naprawdę, mam jej dość. Wszyscy ciągle na nią wrzeszczą, zachowuje się jak pięcioletnie dziecko pozbawione rozumu. Evelyn nie ma porządnego charakteru, jest płytka, przewidywalna, nudna i bez życia. W dodatku zakrawa na idealną Mary Sue. Spełnia wiele punktów charakterystycznych. Na dokładkę przypomina Harry’ego Pottera, bo mogę się założyć, że gdzieś tam kryje się mroczna tajemnica dotycząca istnienia Evelyn. Jej życie okaże się bardzo ważne albo będzie miała mega trudne zadanie, które prawdopodobnie wpłynie na życie bohaterów kanonicznych. Ameryki to Ty nie odkryłaś, naprawdę. Zrobiłaś tylko postać bez polotu, w której niesamowitość wierzysz tylko Ty.\nZupełnie inną osobą jest Alexandra. Skąpisz informacji o niej, tak jak rzadko piszesz z jej punktu widzenia. Tak naprawdę, ona jest najciekawszą i najsensowniejszą postacią. Intryguje i sprawia, że chcę więcej. Nie smarujesz o niej cudowności, jak o Evelyn, a jakoś udało się zrobić z Alex kogoś ciekawego. Da się?\nThomas Maxwell, to auror-patałach, wysłany przez Biuro Aurorów na Bardzo Odległą Wioskę Gdzie Nic Się Nie Dzieje. Myśli, że wykonuje ważne zadanie i cierpi z powodu nieudanego małżeństwa. Powiedziałaś, że mu źle z żoną, ale nie udowodniłaś. Nie pokazałaś ani jednej sceny z ich życia, która potwierdzałaby, że to małżeństwo jest zimne i nieudane. Temat ciekawy, ale tak szybko podjęty, jak szybko porzucony. Może opis nieudanej próby zbliżenia, po której małżonka kręci nosem, że męża ma zimnego, że go wcale nie kocha… Może trochę o tym, jak skrzaty przygotowują posiłki, podczas gdy szanowna małżonka formuje kształt paznokci przy pomocy różdżki, a Tom patrzy na to ze skrzywieniem, myśląc o tym jak bardzo chciał ciepłej, kochającej żony, która upiecze ciasteczka…\nTom jest pozbawiony życia w jeszcze większym stopniu niż Evelyn. Po prostu jest, podkochuje się w głównej bohaterce, o czym jeszcze nie wie i tkwi w nieudanym małżeństwie. Nic więcej, wszystko opisane, podane na tacy. A przykłady z życia, które pokażą jego charakter? Sytuacje, z których czytelnicy sami wyciągną wnioski jakie cechy mają bohaterowie?\nLeslie Lovegood nawet nie mam ochoty komentować, bo szkoda mojego czasu. Zwyczajna kalka z Luny i nic więcej.\nPozostałych bohaterów nie pamiętam z imienia i nazwiska, bez zaglądania do opowiadania nie będę w stanie ich wypisać. Są szarzy i bez ikry, nie mając cech charakterystycznych, po których można by ich zapamiętać. A szkoda, bo dobrze ich wszystkich potrafisz opisać pod względem wyglądu.\nŚwiat przedstawiony, jakąś wielką oryginalnością, nie powala. Mamy Hogwart, całkiem dobrze radzisz sobie z opisywaniem go, ale ciągle marudzisz o tym, jak to łatwo się w nim zgubić. Powielasz jedynie to, co wszyscy wiemy i znamy z kanonu. Muszę przyznać, że rzadko spotykam się z opisanym Hogwartem, bo większość wychodzi z założenia, że już nie musi tego robić. Za to masz u mnie plus, ale jakbyś dodała powiew świeżości, nie zaszkodziłoby. Przykładowo, kołatka mogłaby zadawać Twoje własne, oryginalne zagadki.\nJedynym światem, który jest w zupełności Twój jest nowojorskie mieszkanie Evelyn i angielski dom babci Black. Jedno i drugie też nie jest kreacją mistrzowską. Mieszkanie jest typowo mugolskie, a dom jest po prostu duży i ponury, szablonowo i bez szału. Tyle by było o miejscu akcji. Pozostaje jeszcze jedna kwestia, z czego Evelyn i jej matka żyły? Z czego żyje babcia Black i Alexandra? Te drugie, pewnie są dziedziczkami ogromnej fortuny, która wzięła się niewiadomo skąd. Na te pierwsze, pomysłu mi brak. Nigdzie nie wspominasz o tym, gdzie pracowała matka Evelyn i czy w ogóle. Podobnie jest z jej ojcem. Grantowie przenoszą się do Anglii, ot tak, z dnia na dzień. Wszyscy mamy gdzieś jakieś zobowiązania, z którymi trzeba sobie poradzić przed przeprowadzką, ot choćby praca. Twoje bohaterki to wolne elektrony, robią co chcą, kiedy i gdzie chcą, jeszcze trochę i zasadę Heisenberga będzie można do nich zastosować. W kwestiach podstawowych potrzeb leżysz i kwiczysz, bo Twoi bohaterowie rzadko kiedy jedzą. Pisałam gdzieś o tym wcześniej. Takie czynności nadają życia bohaterowi.\nKreacja świata nie byłaby zła, gdyby była Twoja. Podejrzewam, że gdybyś stworzyła opowiadanie sama od początku do końca, które nie byłoby fanfickiem, byłoby dużo lepsze. Pod warunkiem, że byłoby mniej opisów, a więcej akcji.\nFabuła jest… drętwa. To najlepsze słowo, jakiego mogłam użyć. W Twoim opowiadaniu nic się nie dzieje, czas płynie leniwie. Ciągle tylko chwalisz się pod notką, jaka to długa wyszła, na sześć albo siedem stron. Co z tego, skoro jest o niczym? Wiesz, jak wyglądałoby streszczenie do Twojego opowiadania?\n„Evelyn Grant przeprowadziła się do Anglii, bo tak zachciało się jej matce. Dziewczynę napadnięto na Pokątnej, a krótko po tym jej matka zaginęła. Evelyn poszła do Hogwartu, gdzie poznała kilkoro nowych ludzi, a niedługo potem dowiedziała się, że Jeanne Grant nie żyje.”\nTrzy zdania. Opisałam Twoje opowiadanie w trzech zdaniach, a przecież jest taaaaakie długie! Myślę, że mogłoby spokojnie stać obok przemówień Fidela Castro. Długością nie odstaje, nudą również. Uwierz mi, nie liczy się długość, którą się tak podniecasz, co krok. Niektóre bardzo dobre thrillery liczą po dwieście stron, a potrafią mnie do siebie przywiązać. Zastanawiam się, ile stron liczą już „Niebieskie marzenia”… Ile by to nie było, nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Szczątkowa akcja, którą nam prezentujesz jest niemożliwie oklepana. Tłuczesz po raz setny motyw sierotki trafiającej do Hogwartu w trakcie edukacji, niczym Polacy świątecznego Kevina. Rok, w rok to samo. Opowiadanie, w opowiadanie, to samo… Jedyne, za co mogę Cię pochwalić to wybór czasu akcji. Nigdy nie spotkałam się z opowiadaniem, gdzie bohater wsadzony byłby w czasy ni to Harry’ego, ni Huncwotów. Aczkolwiek, taki zabieg grozi mało ciekawą akcją. Autor musi się sporo natrudzić, żeby dać nam coś w zamian za to, że nie ma naszych ulubieńców. Nie spełniasz tego zadania, nie dajesz nam niczego.\nCo ja mam z Tobą zrobić, skarbeńku? Ani mnie nie zaskoczyłaś, a jedynie znudziłaś… Ani nie mam żalu do siebie, że nie odkryłam wcześniej Twojej twórczości… Sama nie wiem. Każde opowiadanie na swój sposób jest oryginalne, ale Evelyn zalatuje Mary Sue, a całość nie ma w sobie ani jednego oryginalnego wątku. Wszystko już było, bohaterki tak dziwne, że ich dziwność jest dziwnie dziwna i wychodzi mi uszami, ale i te wyalienowane, wszystkowiedzące kujonki.\nW kreacji Evelyn na oryginalno-dziwną-niebywałą-niesamowitą-wspaniałą-jedyną w swoim rodzaju bohaterkę, lekko się zagalopowałaś.\nCóż, tutaj trudno z Tobą polemizować, bo masz betę. Gdzieś trafiłam na taką informację, że tekst jest betowany. Jeśli już nie jest, to brawo za poprawność językową. W kwestiach polszczyzny stoisz naprawdę wysoko, bo i używasz wielu ciekawych słów, i robisz to poprawnie. Masz rozbudowany słownik i pod tym względem, przyjemnie się Ciebie czyta. Sama ortografia, interpunkcja, gramatyka etc – perfekcyjna. Jedyne, co można spotkać i czego nie wychwyciła beta, to powtórzenia. Zdarzają Ci się, rzadko, ale są.\n„— Dlaczego? - spytała cicho dziewczyna, lecz w jej głosie można było wyczuć hardość, zupełnie jakby wciąż nie do końca pogodziła się z decyzją matki.\nPrawda była taka, że Evelyn Grant, bo tak nazywała się dziewczyna, nie zamierzała tak łatwo się poddawać.”\n„Z całą pewnością była to dziewczyna, może młoda kobieta. Evelyn nie od razu wypatrzyła nieznajomą. Przez dłuższą chwilę błądziła wzrokiem po otoczeniu, aż nagle jej oczom ukazała się dziewczyna, stojąca zaledwie kilka metrów dalej.”\n„(…) a jej oczom ukazał się okazały budynek, otoczony rozległym parkiem.” – ukazał się okazały? Nie brzmi i nieciekawie wygląda.\n„W odróżnieniu do babci” - coś na kształt literówki, taką mam nadzieję.\nWszystko, co chciałabym znaleźć w kwestii błędów, byłoby działaniem na siłę. Jak wiadomo, nikt nie jest w stanie pisać w stu procentach poprawnie, aż drżę przed NASA, kiedy to piszę.\nGeneralnie, wyszukany język i dobry styl, to coś, co rzuciło mi się w oczy kiedy czytałam opowiadanie. Dlatego, chcę docenić Cię za to, jak dbasz o tekst i starasz się, żeby był na wysokim poziomie.\nPo pierwsze, zmieniłaś szablon w trakcie pisania mojej oceny. Po drugie, nie wiem, co z tym fantem zrobić. Postaram się z pamięci powiedzieć, co nieco o funkcjonalności poprzedniego szablonu. Ideologię tego pomysłu uważam za głupią i bezsensowną, bo muszę oceniać coś, co nie istnieje. Tak, jestem tym faktem poirytowana. Zwłaszcza, że wiedziałaś iż ocena się pisze. Informowałam Cię o krok, żebyś wiedziała, co się dzieje. Lubię informować Autora o etapach pracy, zwłaszcza jeśli ocena sporo czasu mi zajmuje.\nPoprzedni szablon był bardzo funkcjonalny, bo łatwo poruszałam się po archiwum. Dostałam bardzo ładny i czytelny spis treści, ta instytucja podoba mi się bardziej niż szeroka lista. Bardzo podobało mi się, że podajesz datę kolejnego rozdziału. Jeśli się jej trzymasz, to jest to naprawdę ciekawe udogodnienie dla czytelników. Gorzej jeśli masz obsuwy, ale z tego, co zauważyłam, rozdziały piszesz na zapas. Termin może się więc posypać tylko w sytuacjach nieprzewidzianych.\nAktualny szablon rozciąga się, nie mam dolnego suwaka i nie mogę go przesunąć. Funkcjonalność u niego kuleje, mocno.\nPunkty dodatkowe: 2/5\nJeden daję zawsze, na tak zwaną zachętę, żeby autor wiedział, że doceniam odwagę i chęć publikowania swoich wypocin. Poza tym, dbasz o szatę graficzną, o poprawność językową, ogólnie o czytelnika. Należą Ci się punkty dodatkowe.\nNależy ci się również kop w rzyć. Wiesz dlaczego? Marnujesz się na jakichś durnych fanfickach bez polotu, zamiast napisać coś własnego. Nigdy nie pozbędziesz się Mary Sue i tej okropnej nudy, jeśli ciągle będziesz bazować na czyimś świecie. Pisałaś, że to nie pierwszy fanfick, poza tym masz linki do innych blogów, więc trochę tego stworzyłaś. Weź się dziewczyno zbierz do kupy i wymyśl coś własnego! Koniecznie! Dusisz się w sztywnych ramach kanonu, a cały tekst aż krzyczy, że chce dostać własnych bohaterów, własne miejsce akcji, a nie jakiś tam Hogwart.\nŻyczę powodzenia w tworzeniu własnych tekstów i mam nadzieję, że weźmiesz sobie powyższą radę do serca.\nZupełnie nieadekwatna to tego, co zastałam. Ale punktacja, jest punktacją, także gratuluję!\n香奈子 22 stycznia 2013 13:26\nKiedyś miałam wielkie plany przeczytać "niebieskie marzenia", bo napomknęłam o tym autorce na jakimś tam forum, ale po dwóch rozdziałach skapitulowałam od nadmiaru "doskonałej" Evelyn właśnie.\nGinger Grant 22 stycznia 2013 16:42\nPrzeczytałam już wcześniej, ale mam bardzo mieszane uczucia odnośnie tej oceny. Jestem osobą otwartą na krytykę, jednak czuję, że w tym przypadku oceniająca już troszkę przekroczyła tę granicę. Bardzo nie lubię być traktowana protekcjonalnie, a mam wrażenie, jakby oceniająca patrzyła na mnie z góry, co najbardziej mnie zraziło. Nie przepadam też za nadmiernym spoufalaniem się, więc wyrażenia typu "skarbeńku" mogłaś sobie już darować. Nie lubię takiego podejścia, a każdy mój pomysł mogłabym rzeczowo i szczegółowo uzasadnić, jednak stwierdziłam, że chyba nie warto już strzępić sobie klawiatury na próby przekonywania cię do moich racji.\nNapiszę więc tylko, że nie rozumiesz, czemu krytykujesz mój dobór wizerunku Evelyn. No sorry, ale może mi się takie zdjęcia podobają? I moja Evelyn tak właśnie wygląda, więc wizerunek na pewno zostanie.\nJesteś też pierwszą osobą, która wytknęła mi to, że Evelyn rzekomo jest Mary Sue, a uwierz, miałam tych ocen już w trzy i trochę, a i czytelnicy nie mieli wątów odnośnie jej kreacji.\nEvelyn nie jest i nie miała być ideałem, więc do tej pory próbuję rozmkinić, skąd ci to przyszło na myśl. Ja wręcz zawsze starałam się ukazać ją jako osóbkę oryginalną, ale o przeciętnych zdolnościach, ale skoro jest główną bohaterką, wiadomo, że opowiadanie ma się kręcić wokół niej. Na ignorantkę i osobę infantylną wykreowałam ją celowo. Nie wszyscy ludzie są poważni i ułożeni. Ja sama jestem od Evelyn starsza, a też jaram się jak dziecko, widząc kotka. I nie widzę nic zdrożnego w byciu dziecinnym.\nOdnośnie powolnej akcji... Cóż, nie wszyscy, którzy piszą, muszą być w tym genialni i tworzyć same perełki. Ja piszę dopiero 11 miesięcy, więc nie wiem, czego oczekujesz. Drugiej Rowling? Sorry, ale to moje drugie opowiadanie w życiu. Dopiero się uczę pisać. A styl mam, jaki mam, zdecydowanie wolę opisywać emocje bohaterów niż dialogi czy akcję. Opisów było, jest i będzie dużo.\nOpowiadań własnych pisać nie chcę. Jestem wielką fanką "Harry'ego Pottera" i wątpię, by usatysfakcjonowało mnie pisanie czegoś innego. Zresztą, nawet pozbywając się elementów potterowskich, i tak niewątpliwie wpadłabym w swoje schematy, więc dzięki, ale nie.\nNie mniej jednak, dziękuję za poświęcony mi czas.\nBambino 22 stycznia 2013 19:48\nTak to już bywa droga autorko, przeczytałam tylko cztery rozdziały i już mnie to wręcz zanudziło. Nie wiem po co rozwlekasz tą akcję, dla mnie jest to nawet gorsze niż "Moda na sukces". To, że na niektórych ocenialniach zachwalali twój styl nie znaczy, że każdy tak robi. Przykro mi. Animee wypowiedziała się szczerze, ona tak to widzi i tego nie zmienisz. Mogłaś nie kreować bohaterki pod Mary Sue, ale nie każdemu początkującemu pisarzowi to się udaje.\nTo jest w końcu opieprz, tutaj nikt nikogo nie będzie głaskał po główce i chwalił nad niebiosa, bo inne oceniające tak robiły.\nNo sorry, ale nawet taki początkujący pisarz będzie próbował kreować akcję i fabułę, a nie zajeżdżać każdym szczegółem, opisując go tak rozwlekle, że muchy w locie padają. Gdyby w moje ręce wpadłaby taka książka jak twoje opowiadanie, rzuciłabym ją do kosza na śmieci.\nNie wiem jak według niektórych mają wyglądać oceny. Gdyby Animee miała się wypowiedzieć nad każdym szczegółem trwałoby to chyba wieczność. Czasem taka krytyka potrafi zdziałać cuda i zmotywować do pracy. Szczerze mówiąc ta twoja Evelyn grała mi na nerwach już od pierwszego rozdziału.\nCo do szablonu - tutaj muszę cię pochwalić, wyszło ci to genialnie. W końcu coś na moją rozdzielczość! Tylko ta plastykowa laleczka mnie odpycha, pod toną makijażu próbuje ukryć swoją brzydotę? No cóż, nie udało jej się.\nMimo wszystko gratuluję Animee za tak dobre oceny :-)\nGinger Grant 22 stycznia 2013 20:00\nJa bardzo lubię opisywać wszystko rozwlekle, i sama u innych także wysoko cenię opisy. Szczerze, to wolę opisy niż dialogi. I nawet bardziej cenię starannie opisane przeżycia wewnętrzne niż zawrotnie pędzącą akcję.\nZależy, co komu się podoba, ja akurat lubię, kiedy wszystko opisane jest bardzo starannie.\nCenię szczerość, ale Aimee potraktowała mnie z góry, a tego już nie jestem w stanie zaakceptować ot tak. Mówienie do mnie per "Skarbeńku" strasznie działa mi na nerwy i jest mi bardzo nie w smak, że ktoś zwraca się do mnie, jakbym miała pięć lat. Ton wypowiedzi oceniającej totalnie wgiął mnie w podłogę, jednak mimo to nie zamierzam zarzucać pisania i chcę dokończyć tę historię.\nNie chciałam kreować Evelyn na Mary Sue (bohaterka mojego pierwszego opowiadania ewidentnie była Mary Sue, a przy drugim chciałam tego za wszelką cenę uniknąć) i ja osobiście nie odnoszę wrażenia, że jest ona nadmiernie wyidealizowana. Posiada zarówno zalety jak i wady, może akcentuję niektóre jej cechy, jednak moje opowiadanie nie miało być skupione na akcji, a na podkreślaniu różnic w mentalności/postrzeganiu świata itp., oraz na przeżyciach wewnętrznych. Akcja, owszem, pojawia się, ale większość rozdziałów to przemyślenia.\nCo do zdjęć, mi się one bardzo podobają. Może i mam zjechany gust, ale uważam, że to stuprocentowa Evelyn, dokładnie tak wyglądała Niebieska w mojej wyobraźni i cieszę się, że w ogóle udało mi się dobrać wizerunek.\nOgólnie rzecz biorąc, moje opowiadanie jest dość kontrowersyjne i nie każdemu może pasować mój styl.\nBambino 22 stycznia 2013 20:17\nSkoro Evelyn ma wyglądać jak ta lalka na zdjęciu to chyba podziękuję. Dla ciebie inaczej to wygląda i dla przypadkowego gościa inaczej to wygląda. Wierz mi, ty możesz sądzić, że nie tworzysz Mary Sue, ktoś taki jak ja może.\nA czytałam twoje pierwsze opowiadanie i wiesz co? Bardziej mi się spodobało niż to, które teraz prowadzisz. Zainteresowało na tyle, by nie zakończyć na kilku rozdziałach tylko na przeczytaniu całego od deski do deski. Może i bohaterka była Mary Sue, nie przeszkadzała mi jednak tak bardzo jak Evelyn. Ta dziewczyna nie wpadła mi do gustu od samego początku, więc chęć czytania reszty rozdziałów odleciała niczym bociany do ciepłych krajów. W tym wypadku jednak, nie ma zamiaru wrócić.\nAnimee nie powiedziała ci wprost, że masz rzucić tę historię. Ukazała ci tylko to, co jej się nie podobało. Z każdej krytyki trzeba wyciągać wnioski, może też spróbuj?\nNastępnym razem radzę poczytać oceny danego oceniającego, a dopiero później wybierać. Każdy ma swój styl, nie tylko ty :)\nGinger Grant 22 stycznia 2013 20:32\nCóż, każdy sobie wyobraża postacie po swojemu, ale coś na szablon trzeba dać, przecież nie zostawię sobie pustego, jednokolorowego tła. Ja w każdym razie wyobrażam sobie Evelyn właśnie tak. Zresztą, znaleźć dobre zdjęcia dziewczyny z niebieskimi włosami, to nie takie hop siup. A fotka na nagłówku jest mocno sfotoszopowana, więc może stąd to wrażenie przesadnego makijażu.\nAle naprawdę nie mam pojęcia, co w niej jest takiego marysuistycznego. Poza metamorfomagią nie ma żadnych ciekawych umiejętności, chyba, że umiejętnością można nazwać granie na nerwach. Evelyn z założenia miała budzić negatywne emocje w uczniach Hogwartu, przynajmniej w niektórych z nich (tak, celowo przerysowałam obraz Hogwartu jako szkoły oraz uczniów, uznając, że tak będzie ciekawiej, no i obraz tolerancyjnego Hogwartu nigdy do mnie nie przemawiał).\nSerio podobało ci się Marmurowe serce? Przecież to był totalny chłam... Główni bohaterowie byli przerysowani i tak marysuistyczni, że sama mam ochotę rzygnąć tęczą, jak sobie o nich przypomnę. Wtedy może lubiłam Mary Sue, ale ten etap dawno mi minął. Nie zamierzam wracać do tamtego opowiadania, o Evelyn pisze mi się znacznie lepiej, natomiast Rosalinda później wręcz mnie męczyła. Niebieska przynajmniej doświadcza znacznie więcej emocji, więc mam o czym się rozpisać.\nAimee może i nie powiedziała tego, ja po prostu sama stwierdziłam, że bez względu na oceny, nie zamierzam przestać pisać dalej. Jedni mnie chwalą, inni krytykują, to oczywiste, bo jednym się mój pomysł podoba, innym nie. Wykonanie go, cóż, kuleje, bo zaiste za bardzo rozdrabniam się ze szczegółami, nie mniej jednak nie znam umiaru w opisach i nie potrafię się pohamować, by zwykłego przyjazdu do Hogwartu nie rozciągnąć na 20 stron, bo tyle tam rzeczy, które można opisać...\nWybierając oceniającego, szukałam po prostu kogoś, kto ocenia ficki potterowskie, a niestety nie każdy oceniający takowych się podejmuje.\n1. Aimee wyraziła tylko swoje zdanie na temat zdjęć Evelyn, więc nie wiem, o co ta kłótnia.\n2. Czytałam kilka ocen twojego bloga na innych ocenialniach i zauważyłam, że gdy jesteś mocno krytykowana - zawsze atakujesz oceniającego, może nie dosłownie 'atakujesz", ale reagujesz mniej więcej tak jak na Opieprzu.\n3. ,,Nie lubię takiego podejścia, a każdy mój pomysł mogłabym rzeczowo i szczegółowo uzasadnić, jednak stwierdziłam, że chyba nie warto już strzępić sobie klawiatury na próby przekonywania cię do moich racji." - w takim razie uzasadnij dlaczego kopiujesz cytaty/sceny/wydarzenia z książki pani Rowling?\n4. W ocenie jest wystarczająco dobrze wjasnione czemu Evelyn jest Mary Sue.\n5. Przecież przez dodanie większej ilości akcji masz szersze pole do opisów! Więc czemu tej akcji nie ma? Naprawdę masz świetny pomysł na opowiadanie (moim skromnym zdaniem), ale przez brak akcji - niszczysz go.\n6. Aimee nie potraktowała cię z góry, gdybyś czytała oceny oceniających wiedziałabyś, że ona ma taki styl pisania. Charakterystyczny aimeastowsko - opieprzowy styl.\n"Nerwowa reakcja na krytykę nie kładzie jej kresu. Przeciwnie, rodzi w oceniającym przekonanie, że ma rację w tym, co mówi."\nten cytat idealnie pasuje do tej sytuacji, hihihi\nGinger Grant 22 stycznia 2013 21:52\nJa się nie kłócę ani nie atakuję oceniających, ja jedynie bronię swojego zdania i zawsze pod ocenami lubię wdawać się w dyskusję i uzasadniać, dlaczego coś zrobiłam tak, a nie inaczej.\nCo do zdjęć, po prostu denerwuje mnie, czemu zawsze są jakieś "ale" odnośnie wyglądu i stylu Evelyn. W końcu w naszym świecie też nie brak osób, mających inny styl niż powszechnie przyjęty.\nOdnośnie kopiowania - cóż, wiele sytuacji jest podobnych do HP, czasem nawet przez czysty przyopadek. Na przykład taka scena z wejściem na ulicę Pokątną - Evelyn widziała ją pierwszy raz, więc i opis musiał być podobny do kanonicznego, w końcu nie zamierzam tak drastycznie zmieniać książki, żeby nadawać ulicy inny wygląd. Kopiowanie zagadek, to już bardziej kwestia mojego lenistwa. Zresztą, w ff HP często można natknąć się na podobieństwa do oryginału, czasem nawet widywałam sceny spisane słowo w słowo. Nie mniej jednak, skoro piszę fanfiction, pewne podobieństwa mogą wystąpić.\nI nadal nie zgodzę się z tym, że Evelyn jest Mary Sue.\nCo do akcji - cóż, ja najzwyczajniej w świecie nie umiem jej wprowadzić. Nie czarujmy się, nie jestem wybitną pisarką i nigdy nią nie będę. Pseudofilozoficzne wywody wychodzą mi lepiej niż wydarzenia, a jeśli już wydarzenia są - opisuję je tak rozwlekle i szczegółowo, że dynamika gdzieś znika.\nNiezależnie od stylu oceniającej, naprawdę poczułam się urażona tonem tej oceny.\nBambino 22 stycznia 2013 22:19\nMarmurowe Serce bardziej do mnie przypadło niż Niebieskie Marzenia. Sama nie wiem dlaczego. Po prostu nie odrzuciły mnie żadne postacie ;-) Czy taki chłam był? Nie powiem, też zalatywało monotonią i kiepską akcją, a milionem uczuć i opisów, ale przeczytałam do końca.\nCo do wyboru oceniającej. Tutaj chyba problemu nie było, bo wszyscy oprócz Zoltana oceniają fandom HP. Więc nie rozumiem twojego wytłumaczenia. Zapoznałaś się z jej ocenami? I nie wiem czego oczekiwałaś, piątki czy szóstki? Czasem lepiej oczekiwać oceny słabszej, by uniknąć rozczarowania.\nCo do wyglądu Evelyn - nie mam nic przeciwko niebieskim włosom, ale ta dziewczyna mi wręcz nie odpowiada. Czy Evelyn także ma tak ostry makijaż? Nie wszystkim musi odpowiadać ta laleczka, mi nie pasuje i na tym temat zakończmy. Jednemu się podoba drugiemu nie.\nJak dla mnie pisanie powinno być przyjemnością, nie torturą. Nie wiem czy jesteś aż taką perfekcjonistką, by chociaż nie spróbować z akcją? W twoim opowiadaniu przydałoby się coś, co zwróciłoby uwagę spośród tony opowiadań o HP. Przydałby się jakiś zwrot akcji, który zaskoczył by czytelnika i dostatecznie go zainteresował. Stali czytelnicy mogą nie czuć tej nudy, czytając co jakiś czas jeden rozdział. Jednak dla kogoś, kto zaczyna czytać twoją powieść i widzi, że tak naprawdę nic się nie dzieje i go to wręcz męczy, na pewno nie wróci z powrotem.\nGinger Grant 22 stycznia 2013 22:40\nMarmurowe serce było moim całkiem pierwszym opowiadaniem w życiu i po pewnym czasie uświadomiłam sobie, że źle wykreowałam postacie, nawet miałam ambitne plany, by napisać od zera, ale już prawie pół roku próbuję zacząć i nic. Ale kto wie, może kiedyś? Jednak Simona - frajera i nieudacznika, wyrzucę ^^. A Rose uczynię mniej idealną.\nOwszem, często czytuję oceny na ocenialniach, ale bardzo rzadko kiedy czytam oceny blogów o innej tematyce niż ff HP. Ta tematyka jest najbliższa mojemu sercu i choć podejmowałam kilka prób napisania czegoś swojego - bardzo szybko wymiękałam i stwierdziłam, że wolę zostać przy ff. Zresztą nie chodzi mi o notę końcową, a raczej liczyłam na bardziej wyważoną ocenę. Nie wiem, czy to było celowym zamysłem oceniającym, jej stylem czy co, ale po prostu dość negatywnie odebrałam jej ton, dlatego zwróciłam na to uwagę w komentarzu pod oceną.\nPrawdziwa Evelyn nosi mocny makijaż, ale nie aż taki. Po prostu, ten wizerunek najlepiej mi pasował, bo Niebieska ma takie włosy i takie oczy oraz rysy twarzy. Ma inny styl ubierania niż ta dziewczyna ze zdjęć, i nie musi nosić tyle tapety, bo jest naturalnie blada. Evelyn jest metamorfomagiem, to też chciałam jakoś podkreślić, że wygląda inaczej niż ci, którzy takiej zdolności nie posiadają.\nPisanie jest dla mnie przyjemnością. O ile dialogów pisać nienawidzę i kiedy przychodzi mi jakiś sklecić, marzę, żeby dobrnąć do końca i znów zacząć opis, bo w opisach czuję się znacznie lepiej - dlatego jest ich tak dużo.\nZwroty akcji, zaiste, są, ale nie przez cały czas. Kolejny zwrot pojawił się od rozdziału 28, ale Aimee już do tego momentu nie dotarła w swej ocenie. Opowiadanie ogólnie ma być długie (70-80 rozdziałów), więc nie mogę wszystkiej akcji przywalić już na początku, tylko muszę to równomiernie rozłożyć. Między poszczególnymi głównymi wydarzeniami jest dużo zapchajdziur wypełnionych emocjami Evelyn i jej postrzeganiem nowej rzeczywistości. Może przeginam z opisami, ale wolę wolniejszą akcję, niż jak wszystko jest wiadomo już po dwóch rozdziałach ;)).\nBambino 24 stycznia 2013 11:03\nIle rozdziałów? @____@\nPadłam na zawał! Tylko wiesz, tych zapchaj dziur jest od groma, a akcja bardzo szczątkowa. Mówię to, bo przejechałam wzrokiem kilka nowszych rozdziałów i nie napotkałam nic co zwróciłoby moją uwagę. No jedyne co mogę zrobić to życzyć powodzenia, by ten blog nie skończył jak Marmurowe Serce.\nGinger Grant 24 stycznia 2013 16:01\nTo opowiadanie i tak jest najbardziej obfite w akcję z tych, które piszę/próbowałam pisać. Tylko że o ile komuś jakieś wydarzenie może zająć z 5 stron worda, mi niekiedy zajmuje 20, bo daję dużo opisów i znikomą ilość dialogów. Dialogi redukuję do minimum, bo nie znoszę ich pisać i daję je tylko wtedy, gdy są naprawdę konieczne.\nJa tak nie potrafię, zawrzeć wszystko w 30 rozdziałach. Nie lubię też robić przeskoków czasowych, a życie nie składa się wyłącznie z akcji, zawsze musi być miejsce na przemyślenia i na spokojniejsze dni. Nie może być też tak, że w każdym rozdziale Evelyn obrywa zaklęciami albo coś.\nMyślę, że ten mi się uda dokończyć, bo 2/3 opowiadania już napisałam, no i tutaj tej akcji ma być i tak o wiele więcej niż w MS, czy w moim nowym opowiadaniu, bo to nowe jest nastawione przede wszystkim na przemyślenia, ale to nowe ma być znacznie krótsze.\nJak to w nowych rozdziałach NM nie ma akcji? A porwanie Evelyn to co? ;PPP\nBambino 24 stycznia 2013 17:52\nI właśnie przez te rozwodzenie się, nie czuć tej dynamiki. Porwanie? Dość oklepane, ale jeśli dobrze to opiszesz, dałabym ci plusa.\nWiesz, pisanie opowiadań to nie jest rzecz łatwa. Ale rozwodzenie się nad czymś przez cały rozdział doprowadza do szewskiej pasji. I nie mam też na myśli, by twoja Evelyn była ciskana czym popadnie w każdym rozdziale!\nW jednym z blogów jeszcze za czasów onetu spotkałam się z opowiadaniem, którego fabuła była nudna, chociaż końcówka trochę zaskakująca:\n"Była sobie dziewczyna, której poranki były długie na kilka rozdziałów, gdy w końcu wstała z łóżka, zrobiła sobie śniadanie, które zjadła dopiero po iluś tam rozdziałach, ubrała się, wykonała poranne czynności, wyszła z domu, a tu nagle wyskakuje jej Śmierciożerca przed nosem. - Avada Kedavra! - i bohaterka leci jak w spowolnionym tempie do tyłu, waląc w ścianę. KONIEC"\nBlog już nie istnieje, sama nie wiem jakie miałam powody go czytać. Ogólnie napisane było może z piętnaście rozdziałów...\nJa wiem, że muszą być czasem spokojne dni, ale na NM to już przesada xD\nGinger Grant 24 stycznia 2013 18:09\nKiedy istnieje ileś tysięcy fanficków, naprawdę ciężko stworzyć coś w stu procentach oryginalnego, choć nieskromnie przyznam, że mój pomysł jest raczej niekonwencjonalny. Może wykonanie nie jest rewelacyjne, ale prócz swojego bloga, znam jeszcze tylko jedną historię, w której występuje motyw amerykańskich czarodziejów. O metamorfomagach czy aurorach też nie ma zbyt wiele opowiadań. Może parę fragmentów było inspirowanych oryginałem, ale poniekąd taka też rola ff, że występują pewne podobieństwa. Ale nigdy nie splamiłam się przepisywaniem tekstu książki słowo w słowo, mimo, że mam parę zbliżonych scen.\nCo do porwania, to jest oklepane, fakt, ale lubię zrzucać na moje postacie rozmaite przeciwności losu, więc nie mogło zabraknąć takowego wątku. Ogólnie rzecz biorąc, od czasu porwania akcji jest więcej, ale w pewnym momencie pojawi się także wątek romansowy, który jednak mimo wszystko wymusi na bohaterach dużo przemyśleń. Bardzo lubię też poruszać problematykę dyskryminacji w Hogwarcie, choć, jak oceniająca zauważyła, ciutkę to przerysowałam, poniekąd celowo. Co by to była za frajda, gdyby Evelyn wszyscy ot tak zaakceptowali i polubili?\nMój brak dynamiki może się też brać z tej niechęci do dialogów, bo unikam ich jak ognia, nigdy nie wiem, o czym moje postacie mogłyby rozmawiać. Dialogi w moim wykonaniu to suche wióry i w dodatku bardzo wybiórcze.\nOgólnie rzecz biorąc, lubię to opowiadanie. O ile Marmurowe serce budziło we mnie niesmak, tak w NM po publikowaniu rozdziałów, już nie dokonywałam w nich jakichś drastycznych poprawek (piszę z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, więc wiele razy poprawiam przed dodaniem).\nAimee 24 stycznia 2013 22:38\nJak miło ujrzeć taką dyskusję pod własną oceną! Aż się pysio cieszy!\nPrzede wszystkim, przepraszam, że dopiero teraz, ale nie posiadałam dostępu do internetu.\nW kwestii poufałości, protekcjonalnego traktowania etc, to broń mnie panie Boże przed tym! Ginger, wybacz mi, że odczułaś, jakobym miała traktować Cię z góry, nie to było moim celem. Natomiast nieszczęsne "skarbeńku" nie zostało wychwycone jak należy. To była taka mała aluzja. Ty kopiujesz fragmenty Harry'ego Pottera, ja zwróciłam się do Ciebie w sposób, w jaki tej książce można spotkać. Ot taki, mały wybieg. To NIE była poufałość, nigdy w życiu. Gdybyś mnie znała, wiedziałabyś, że ja się nie spoufalam, ja się alienuję od obcych. Dobrą uwagę poczyniła Bambino, ja mam taki styl, chociaż sama nawet tego nie wiedziałam, ale coś w tym jest.\nGinger, burzysz się, że nie podoba mi się zdjęcie niebieskiej dziewoi, ale cóż poradzę? Oceny są subiektywne, zgłaszając się, akceptowałaś ten fakt. Wyraziłam swoje zdanie, tak jak tego chciałaś. Podobnie jest z samą treścią, odpierasz usilnie atak dotyczący nudy. Jednakże, ono jest nudne i choćbyś nie wiem, jak próbowała mi udowodnić, nie zgodzę się z tym, że jest ciekawe. Fanfiction jest opowiadaniem przeznaczonym dla nastolatków, młodych dorosłych, ludzi aktywnych. Słowem, ludzi, którzy są rządni akcji, którzy chcą by coś się działo. Jakbyśmy chcieli traktatu filozoficznego, to sięgnęlibyśmy chociażby po Zaratustrę Nietschego, czy inne wariactwo.\nMówisz, że nie byłoby frajdy, gdyby od razu akceptowano Evelyn. Miałabyś rację, gdybyś miała chociaż jednego bohatera, który nadaje się do akceptacji. Dałaś nam marną kopię Luny, nieudacznika aurora i pseudo Hermionę. Co tu akceptować? Kogo tutaj lubić?\nNie splamiłaś się przepisywaniem tekstu, tak? Myślisz więc, że jak własnymi słowami opiszesz Lunę, sparafrazujesz opis Pokątnej, to wszystko jest OK? To ciągle jest kopiowanie, brak własnych pomysłów i kreatywności. Swoją drogą, przepisałaś słowo w słowo: zagadka kołatki. Ktoś tu mówił, że się czymś nie splamił...\nWracając jeszcze do Mary Sue, powtórzę argumenty, jeśli nie wychwyciłaś ich w ocenie:\n- w niewyjaśnionych okolicznościach traci rodziców\n- wychowuje ją zimna babcia, której nie lubi i dotąd nie znała\n- jest główną bohaterką tragicznych wydarzeń (wielka biba śmierciożerców na Pokątnej na cześć Evelyn, wiesz do czego piję)\n- ma wygląd, jakiego nie ma nikt w Hogwarcie\n- ma zdolności, jakich nie ma nikt w Hogwarcie\n- jest niezrozumiana i nielubiana, samotna\n- i perełka - przeprowadza się do Anglii i trafia do Hogwartu w tracie edukacji\nPodsumowując, mogłybyśmy jeszcze długo dywagować na temat tego opowiadania, ale ja wszystko to, co myślę o nim, zawarłam w ocenie. Parę słów dodałam w komentarzu.\nW skrócie, opowiadanie jest nudne, piszesz dobre dialogi (nie rozumiem, czemu ich nienawidzisz, bo idą Ci bardzo dobrze), traktaty filozoficzne w fanfiction są dobre, ale mniejszych ilościach.\nPoza tym, pisz dalej, bo inaczej stylu szlifować się nie da. Krytykę przyjmuj mniej nerwowo, a wyjdzie Ci to na zdrowie. Kiedy już ochłoniesz i na zimno przeczytasz rady oceniających, to być może przyjdą Ci do głowy jakieś wnioski.\nAnonimowy 24 stycznia 2013 22:52\nDroga Aimee czy mogłabyś podać tutaj jakiś link do strony, gdzie opisane są kryteria, które wskazują, że bohaterka jest Mary Sue? Bardzo nie chcę zrobić ze swojej postaci takiej osoby, dlatego też pytam xD\nGoogle 24 stycznia 2013 23:27\nPo co Aimee wystarczy Google grafika:\nGinger Grant 25 stycznia 2013 11:31\nDobra, niech ci będzie ;)). To tylko twoje zdanie, ale uważam, że i tak warto to ciągnąć, choćby dla własnej satysfakcji. Lubię mój styl pisania i dla mnie moje opowiadanie może być ciekawe, czy wręcz zajebiste, dla innych niekoniecznie, zresztą lubię budzić kontrowersje i byłoby nudno, gdyby wszyscy tylko słodzili. Wychodzę też z założenia, że najważniejsze, to żyć w zgodzie z samą sobą, i jeśli komuś się moje podejście nie podoba - naprawdę nie musi czytać. Wszak w sieci są tysiące fanficków, zawsze można sobie znaleźć coś bez dużej ilości filozofowania.\nNa tym chciałabym zakończyć naszą kłótnię, gdyż uważam to za całkowicie zbędne ;).\nCo do testu na Mary Sue to jest jeszcze to:\nGinger Grant 25 stycznia 2013 18:49\nZrobiłam sobie z czystej ciekawości ten test, i odpowiedź na większość pytań brzmiała nie, więc Evelyn chyba jednak nie jest taką straszną Mary Sue ;).\nDziabara 25 stycznia 2013 19:16\nJeśli Twoja postać ma niebieskie włosy, jest atrakcyjna, na nazwisko ma Grant (to już niedaleko od córki Voldemorta), przeprowadza się do Hogwartu oraz, cytując z bloga, "Evelyn z pewnością nie jest zwyczajną dziewczyną", to chyba zrobiłaś nie ten test, co trzeba ;)\nGinger Grant 25 stycznia 2013 19:19\nCo wspólnego ma Grant z Voldemortem? Toż to zwyczajne, amerykańskie nazwisko. W kanonie żadnych Grantów nie było.\nEvelyn nie jest atrakcyjna (w każdym razie, nie jest wielką pięknością), jest zwyczajnie ładna. Ale nie wiem, czemu wszyscy tak się zawzięliście na tę Mary Sue.\nA pospolitość jest nudna, ja lubię oryginalne postacie. Mają się wyróżniać, nie zamierzam pisać o szarej myszce w zgrzebnym worku.\nDziabara 25 stycznia 2013 19:37\nTak, tak, Granci, Gaunci, a potem jakiś praprapradziadek okaże się imigrantem z Wielkiej Brytanii, który pochodził ze sławnej rodziny czarodziejów, lecz musiał zmienić nazwisko_^_\nTo o Grantach jest także adekwatnie do "1. Czy bohater ma imię po tobie? (twoje imię, drugie imię, przezwisko)". Dopisz sobie opcję "nick", więc chyba nie powinnaś tak cieszyć się z wyniku testu. Wiesz, dla mnie mogłaś zrobić kolejną czarodziejkę z Księżyca, ale nie zmienia to diagnozy o marysuiźmie.\nGinger Grant 25 stycznia 2013 19:45\nTylko, że to ja swój nick wzięłam od Evelyn, a nie ona nazwisko ode mnie. Najpierw powstała Evelyn, a ja dopiero pół roku później nazwałam się Grant.\nI nie, na pewno nie jest w żaden sposób powiązana z Voldemortem. Wolę tworzyć postaci autorskie.\nEster V 22 stycznia 2013 17:27\n"Dyrekcja z Salem dopuszcza ucieczek uczniów" dopuszcza ucieczki ;)\nDługa i dobra ocena na taką śliczną, okrągłą liczbę :D Oby pojawiło się ich kolejne 800!\nDziabara 25 stycznia 2013 09:04\nDziab będzie robić za samozwańczą tymczasową zastępczynię As do spraw przydzielania punktów, żeby się tutaj nic nie zgubiło. Masz rację, Ester, i już w kajeciku zapisuję kolejny punkt dla Ciebie! Jestem niemal pewna, że jeszcze dziś wszelkie sprawy z NASA zostaną uporządkowane, ale nie zdradzam niespodzianek ;)\nMitis 22 stycznia 2013 19:32\n"Babcia jest naprawdę wredną osoba..." - osobą\n"Opis docierania do Hogsmead również jest identyczny jak w kanonie… " - Hogsmeade\n"U Ciebie aż dwie bohaterki maja taką sytuację, to już jest Mary Sue podniesiona do kwadratu. " - mają\n"Miałam rację, że miernotę wysłali do Hogsmead, bo nie mieli, co z nim zrobić." - Hogsmeade\nNiezła ocenka, oby pojawiło się ich więcej niż kolejne 800 :)\nDziabara 25 stycznia 2013 09:11\nCztery punkcisze dla Ciebie, Mitis, i witamy ponownie wśród żywych agentów :D\nKolejne 800 albo i więcej? Och, to pewne byłaby robótka na resztę naszego życia XD Na razie to będzie wielki sukces, jeśli dobijemy do równego, pulchnego tysiączka. Niemniej będzie to dla nas pestka, jeśli będą przy nas tak wspaniali czytelnicy. Oby tylko błędów było coraz mniej...\nMitis 25 stycznia 2013 19:56\nO nie, nie, właśnie tych błędów ma być więcej - im więcej błędów tym więcej punktów ^^\nDziabara 25 stycznia 2013 21:25\nJaki straszny z Ciebie łasuch! :O A my byśmy chcieli jak najmniej, żeby jak najmilej było nas czytać. Ale wola pana to powinność sługi, będziemy się starać o rozsądną ilość baboli!\nMayela 22 stycznia 2013 19:36\nUwielbiam opieprzowe oceny *_*\nCzytałam kiedyś tego bloga i miałam podobne uczucia, chociaż sam pomysł bardzo mi się podoba.\nPodczas czytania coś przykuło moją uwagę, chociaż nie jestem pewna do końca czy to błąd.\n,,[..] ktoś jej bronił zajrzeć do Historii Hogwartu?" - Historia Hogwartu nie powinna być wzięta w cudzysłów? Bo chyba chodzi o nazwę książki...\nDziabara 25 stycznia 2013 09:27\nA ja uwielbiam komentarze od czytelników XD\nOwszem, nazwy książek czy filmów powinny być w cudzysłowie, także "Historia Hogwartu" (właściwie "Krótka Historia Hogwartu"... a może raczej bohaterka powinna zajrzeć do "Dziejów magii"?). Pierwszy punkt dla Ciebie, Mayela! Witamy w załodze NASA :D\nvirginiya 22 stycznia 2013 20:02\n"Poszłaś na, tak drastyczną łatwiznę, że aż mi słabo." - pierwszy przecinek jest zbędny\n"Wątki, jak wszędzie przeplecione kopiami z „Harry’ego Pottera”, nic więcej." - pierwszy przecinek powinien znajdowac się po wszędzie\n"Maxwell jawi mi się, jako taki niedorobiony policjant z komedii." - zbędny przecinek\n"[..] na całe dwadzieścia sześć rozdziałów, była tylko jedna żywsza akcja." - tak samo\nOsiemsetna ocena, a Opieprz nadal prosperuje. Tylko tak dalej ;)\nDziabara 25 stycznia 2013 09:33\nCztery punkty za cztery przecinki, zgadza się. Jak miło znowu widzieć znajome nicki, tym bardziej, kiedy stuknęło tak dużo opieprzowych ocen. Bardzo nam miło! Mam nadzieję, że Ty też będziesz czujnie poganiała kolejne przebrzydłe przecinki, virginiyo ;) Dziękujemy za trwanie z Opieprzem.\nCelina 25 stycznia 2013 16:39\n"Jak będę chciała sobie poczytać kanon, to go otworzę i przeczytam, z łaski swojej nie kopiuj go, bo nie na tym fanfick polega."\nI ja właśnie chciałabym zapytać, jak taki fanfick powinien wyglądać. Z dalszej oceny wyczytałam, że nie należy kopiować kropka w kropkę każdego wydarzenia z książek, co jednoznacznie mówi mi, że jeśli chodzi o fabułę to tutaj należy puścić wodze wyobraźni. A jak jest z tymi postaciami? Jeśli, dajmy na to, biorę się za pisanie o Dramione i ta dwójka ZA NIC nie przypomina tych postaci wykreowanych przez Rowling to czy to jest błąd? Nie chodzi mi teraz o to, że już w pierwszym rozdziale będą w sobie bardzo zakochani, ale o to, że nie będą kanoniczni. Hermiona nie będzie przemądrzała, a Malfoy przestanie robić za tchórzofretkę. Wydarzenia również będą inne, być może będą się rozgrywały na którymś z roku, które już znamy, ale kanon, czyli takie rzeczy jak miejsca, zaklęcia, nauczyciele, uczniowie, historia, fakty nie ucierpią. Czy tak powinno (może) być, czy jednak nie? Mógłby ktoś mi wyjaśnić?\nAimee 26 stycznia 2013 12:36\nSpisywanie scen dobre nie jest, w moim mniemaniu. Może inni oceniający mają odmienne zdanie na ten temat. Mnie to razi i mam wrażenie, że piszący nie ma własnych pomysłów. Co innego, jeśli opisujesz scenę kanoniczną oczami innego bohatera, to już jest inna bajka i może być ciekawe.\nNatomiast postacie kanoniczne nie zawsze muszą być w stu procentach kanoniczne. Wspomniane Dramione odmienia Hermionę i Draco całkowicie. Kwestia taka, żeby ostrzec gdzieś czytelników, że bohaterowie od kanonu będą odbiegać. Osobiście lubię to wiedzieć przed przystąpieniem do czytania, bo nie denerwuję się. Czytając niekanoniczny fanfick, bez ostrzeżenia, mam wrażenie, że autorka nie zna książki i już.\nTo, co opisujesz, czyli nieco inne wydarzenia niż w kanonie, to zupełnie normalne. Fanficki, to wersja "co by było gdyby", "dalsze losy", "wydarzenia sprzed akcji w kanonie". Spełniasz pierwszą kategorię, więc śmiało pisz i zapraszam do oddania opowiadania w ręce Opieprzu! ;-)\nPozdrawiam i dziękuję za ciekawe pytanie,


Dokąd parkować plus minus Okęcia warto | Baj\nHome > 2016 > Listopad > 30 > Dokąd parkować plus minus Okęcia warto\nDokąd parkować plus minus Okęcia warto\nKuracja owo pora jaki parking okęcie w ogólności jest niezwykle wielgachny, jednakże obok wszelkich figur, jakiego muszą ukończyć terapię ogół zmierza aż do jednego ruchu, mianowicie do reformie stanu naszego zdrowia fizycznego ewentualnie psychicznego. Leczenie Okęcie układy od postaci oraz od czasu stanu pacjenta przypuszczalnie wywołać do doskonałego renesansu do technice względnie w cięższych casusach to maksymalnej poprawy poziomu zdrowia dla klasycznej pozycji. Z przyczyny tamtemu niewielgachnemu urządzeniu nie tylko zaoszczędzi osobiste kapitał, lecz dodatkowo będzie puder niecałego dane nazbierane w jednym położeniu! Już nie będzie musiał plądrować się dzięki stertę papierzysk, by wyszukać konieczne mu artykuły z cielesnego referatu. Rehabilitacje mogą iść pacjenci niewątli materialnie toż oraz umysłowo. Efektywność rehabilitacji w wielu przypadkach zależy nie tylko od chwili eskulapów specjalistów fizjoterapeuta, terapeuta, psycholog, muzykoterapeuta tudzież nieprzyjezdni niemniej jednak plus odkąd też pacjenta oraz jego prawdziwej ochoty. Kuracja to przeważnie bieg długotrwały zaś nadzwyczaj szary. Porze zegnane codziennie na praktykowaniu tych tychże czynności względnie tych tejże zabiegów notorycznie stanowią zgubę religii w finalny pomyślność. Niestety ta wierzenia istnieje niezwykle ważna lotnisko, bowiem poniektórego schorzenia sanuje się długimi latami natomiast systematyczność a ciągłość w terapii jest zawrotnie spora.\nOśrodków rehabilitacyjnych w Polsce jest Okęcie multum, przeważnie ażeby trafić aż do takiego ośrodka niepotrzebnego jest skierowanie od doktora profesjonalisty, jaki biegnie Twoją infekcję. Kraj finansuje większość uzyskiwanych zabiegów rehabilitacyjnych, zgodnie z statutu everyman Polak ma ustawa do kuracji bez znaczenia na lokalny stulecie kiedy tudzież chorobę. Ubezpieczenie rekonwalescencyjna w krajowym kraju ma dodatkowo misja podczas gdy najwcześniej przyuważyć nasze ślady a skierować nas do ośrodka rehabilitacyjnego, który specjalizuje się w zabiegach, jakiego winny przynieść ulgę naszemu zdrowiu. To jacyś zgodność z rzeczywistością, intelekt, która ustąpiłaby kędyś na następujący mapa, w niepamięć. O czym płeć nadobna recytuje?Owo człek ma sprawiać ów błękitna planeta lepszym, a nie glob jego. Świat jest wprost przeciwnie odbiciem człowieka. Niestety w prawdziwości są wypadki w jakich nie zdołamy sumować na donacja z okolica Państwa i w ciągu kurację musimy wynagradzać spośród lokalnych pieniążków, na bank o ile koncesjonują na owo lotnisko dyspozycji, gdyby nie stajemy nim melancholijną prawdziwością, alias świadomym pogarszaniem się naszego zdrowia spośród oskarżyciela braku funduszy zaś asysty Państwa. W takiej kondycji możemy coraz kalkulować na wielorakiego instytucje, jakie specjalizują się w przeprowadzaniu kwest pieniążków dla potrzebujących. Niezbicie jest to rozwiązanie, jednakże bądź w rzeczy samej winno istnieć w kraju w jakim opłacamy właściwie parking okęcie obszerne podatki pomagające?\nPrevious Post Jakże raz za razem babcie przekazują swoim wnukom\nNext Post Chronos wyszperać miejsce do parkowania około Okęcia obecnie


Kolejne nowe radiowozy dla dolnośląskiej policji. Kosztowały 600 tys. zł (ZOBACZ, JAK WYGLĄDAJĄ) - Gazetawroclawska.pl\nKolejne nowe radiowozy dla dolnośląskiej policji. Kosztowały...\nKolejne nowe radiowozy dla dolnośląskiej policji. Kosztowały 600 tys. zł (ZOBACZ, JAK WYGLĄDAJĄ)\n18 grudnia 2013 18.12.2013 Aktualizacja: 19 grudnia 2013 11:08 19.12.2013 11:08\nDolnośląscy policjanci otrzymali 10 nowych radiowozów. Koszt dziewięciu nieoznakowanych radiowozów marki Kia Ceed i oznakowanego radiowozu marki Nissan Pathfinder to blisko 600 tys. złotych.\nSamochody kupiono za pieniądze policji i dzięki wsparciu samorządów z powiatów: lubińskiego, oławskiego, świdnickiego, trzebnickiego i głogowskiego. To właśnie do tych powiatów lada dzień trafią nowe radiowozy, które obecnie przygotowywane są do przekazania w Wydziale Transportu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu.\nRadiowozy mają być wzmocnieniem dla działań operacyjnych, prewencyjnych i konwojowych.\nnieoznakowane radiowozy dolny śląsk\nAnżej (gość) 19.12.13, 06:53:30\nJa też chce wciągnąć nową kie ceed za ok 45k pln!! Ja myślałem że kupili 5 samochodów a tu 10 (w tym Pathfinder). No chyba że to kwota bez VAT\na g... kupili\nRabin (gość) 19.12.13, 00:46:01\nJeśli kupili to co ja widzę na zdjęciu, to ktoś powinien iść siedzieć za niegospodarność. Te samochody są najbardziej awaryjne\nSan (gość) 18.12.13, 21:26:33\nZapominacie kto tu dla kogo jest, policjanty i innej masci brancy kasy.\nR2r (gość) 19.12.13, 09:53:39\nBraniec, to przymusowo wcielony...\nZamiast pracować beda tłuste dupska wozić !\nMax (gość) 18.12.13, 20:42:01\nLepiej się wozić niż patrolowac z buta ... a skuteczność i tak poniżej zera !!\nDawanie policji samochodów to najwieksza glupota i marnotrastwo publicznych pieniędzy !!!\nTo jest ich narzędzie pracy. Tak ciężko Ci to zrozumieć?\nPremium (gość) 18.12.13, 20:51:18\nMoże powinni jeździć rowerami? O jakim ty marnotrawstwie mówisz? Poziom malkontenctwa w tym narodzie osiąga szczyty.\novs (gość) 18.12.13, 18:41:53\nOczywiście dwustrefowa klimatyzacja i system audio wraz z wielofunkcyjną kierownicą + tempomat - biedna policja nie ma pieniędzy. żart i żenada.\n:o) (gość) 18.12.13, 20:17:11\nWyposażenie jest standardowe, montowane na linii produkcyjnej. Demontaż tych elementów z auta jest bardziej kosztowny niż wstępne wyposażenie.\novs (gość) 18.12.13, 21:02:03\ndwustrefowa klima w standardzie ? zapraszam na konfigurator KIA po korepetycje.\nPodatni się znalazł :(\nbyły (gość) 18.12.13, 15:07:01\nSkąd masz takie info o podatkach bystrzaku? Powtarzaj takie pierdoły, a może ktoś ci uwierzy. Radiowozy nowe dostali żeby takich baranów jak ty w swoich wypasinych Trabantach dogonić i ukarać ;)\nkris (gość) 19.12.13, 06:49:00\nDobrze pisz cała sfera budżetowa to pasożyty !!! Napisz co produkowałeś "był" (\nJulan (gość) 18.12.13, 14:29:03\nTu i teraz podatków nie płacą , policja, nauczyciele, oraz ci z tej branży którzy mają już np. emeryturę. Pewnie można by dołożyć jeszcze innych.\nWyślij podanie na Ministra Finansów...\n.. (gość) 18.12.13, 15:24:34\npolicjant (gość) 18.12.13, 14:16:20\nW-w (gość) 18.12.13, 21:06:28\nWięcej niż prywaciarze wykazujący fikcyjne straty. Nie mamy bonusów za pracę w święta i weekendy a zamiast kielni czy młotka bierzemy do pracy pistolet. Jeśli tak bardzo nam zazdrościcie czego tu...rozwiń całość\nWięcej niż prywaciarze wykazujący fikcyjne straty. Nie mamy bonusów za pracę w święta i weekendy a zamiast kielni czy młotka bierzemy do pracy pistolet. Jeśli tak bardzo nam zazdrościcie czego tu jeszcze nie pracujecie? zwiń\nkris (gość) 19.12.13, 06:55:23\nOddaj pistolet i choć na budowę będziesz bonusy ;D\nSmalec (gość) 18.12.13, 14:00:25\nCzytam i czytam a Policjanci nie płacą podatków, których utrzymywani są inni urzędnicy hmmmmmm,, HALLO PANOWIE I PANIE POLICJANCI PŁACICIE PODATKI CZY NIE.\nBO ludzie myślą że nie jak to jest\nx.nalop (gość) 18.12.13, 13:54:32\na pokropek miotełka był czy nie? ile czarni skasowali az to policję? jakoś tego nie ma w artykule. czy są to już świete radiowozy i w związku z tym nie będą ulegać wypadkom.


Pomoc i wsparcie bliżej Ciebie! - Głos Fizjoterapeuty\n– Otworzyliśmy terenowe biura KIF z myślą o tych fizjoterapeutach, którzy zgłaszali nam potrzebę bezpośredniego kontaktu. Ustawa o zawodzie fizjoterapeuty nie pozwala nam na otwieranie samodzielnych, w sensie prawnym, oddziałów, takich jakie mają lekarze czy pielęgniarki, ale możemy budować sieć lokalnych biur samorządu. Kraków, Rzeszów, Lublin, Wrocław i Szczecin to miasta, w których każdy fizjoterapeuta może już załatwić swoje bieżące sprawy związane z wykonywaniem zawodu czy wziąć udział w organizowanych tam wydarzeniach. Terenowe biura wspomagają także samorząd w nawiązywaniu kontaktów z instytucjami i władzami lokalnymi – mówi Jacek Koszela, wiceprezes KRF odpowiedzialny za proces lokalnego rozwoju izby.\nBiura zostały usytuowane w punktach dogodnych komunikacyjnie, zarówno dla zmotoryzowanych, jak i korzystających z transportu zbiorowego. Dotąd lokowano je w miastach wojewódzkich, ale nie jest to warunek konieczny. Otwierane są tam, gdzie jest zapotrzebowanie i działa grupa inicjująca. Konieczne jest za to, aby w lokalu dostępna była sala pozwalająca organizować spotkania na 15–20 osób. Docelowo biura mają być miejscem, gdzie spotykać się będą fizjoterapeuci na warsztatach, szkoleniach, spotkaniach informacyjnych. W najdłużej działających – krakowskim i rzeszowskim – odbywały się już z powodzeniem takie wydarzenia, ale pandemia spowolniła wszelkie tego typu inicjatywy.\nW planach jest uruchomienie w biurach dyżurów, podczas których będą udzielane porady prawne z zakresu wykonywania zawodu. Rozważane jest także przeniesienie tam części spraw toczących się z udziałem Rzecznika oraz Sądu Dyscyplinarnego, żeby były rozpatrywane bliżej miejsca zamieszkania zainteresowanych, a nie tylko w Warszawie.\nDodatkowo biura są sukcesywnie wyposażane w sprzęty fizjoterapeutyczne, tj. przenośne leżanki, materace, modele poglądowe i różne inne narzędzia wspomagające pracę fizjoterapeutów, które posłużą podczas warsztatów czy imprez organizowanych w regionie. Dostępne są tam także wszelkie wydawnictwa izby.\nCo ważne, osoby prowadzące nasze terenowe biura to fizjoterapeutki, które służą wszelką pomocą. I najważniejsze, biura KIF są otwarte dla wszystkich fizjoterapeutów! Jeżeli masz pomysł na wydarzenie, spotkanie, warsztat i chciałbyś zorganizować je w biurze terenowym – jesteśmy otwarci na wszelkie propozycje. Zapraszamy do współpracy!\nBIURO TERENOWE WOJEWÓDZTWO ZACHODNIOPOMORSKIE\nBiuro w Szczecinie działa od kwietnia 2021 r. w godzinach, które umożliwiają wizytę fizjoterapeutom pracującym w różnych porach dnia oraz systemach zatrudnienia. Mogą do nas zgłaszać się członkowie samorządu z wątpliwościami, pytaniami oraz problemami związanymi z wykonywaniem zawodu. Na bieżąco odpowiadamy też na pytania zadane drogą telefoniczną lub e-mailową. Na terenie biura odbyły się już szkolenia z zakresu dokumentacji medycznej.\nOrganizujemy także spotkania się z członami KRF z naszego regionu.\nBiuro zaopatruje miejscowych fizjoterapeutów w materiały opracowane przez KIF, także te na użytek pacjentów. Zawsze zachęcamy do kontaktu z biurem.\nLuiza Diedtrich, office manage\nZachodniopomorski Oddział Terenowy Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów\nPlac Hołdu Pruskiego 9, 70-550 Szczecin\nponiedziałki, środy, czwartki: 14.00-18.00\nwtorki, piątki: 9.00-13.00\nTelefon: +48 91 885 43 95 lub +48 573 192 838\nBIURO TERENOWE WOJEWÓDZTWO PODKARPACKIE\nBiuro w Rzeszowie rozpoczęło swoją działalność na przełomie listopada i grudnia 2019 r. Mamy swoją stronę na Facebooku „Fizjoterapeuci z województwa podkarpackiego”, gdzie umieszczamy najważniejsze informacje dla fizjoterapeutów oraz dzielimy się nowinkami ze świata medycznego.\nWspólnie z członkami KRF organizujemy cykliczne spotkania z przedstawicielami KIF oraz NFZ w celu rozwiania różnorakich wątpliwości, które rodzą się wraz z wprowadzaniem w życie nowych rozporządzeń. Staramy się też organizować warsztaty dla fizjoterapeutów z województwa mające na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych.\nBiuro zajmuje się również dystrybucją materiałów informacyjnych oraz szkoleniowych. Mamy książki, gazetki oraz sprzęt dla fizjoterapeutów. W najbliższej przyszłości planujemy dyżury prawnika. Na pewno warto śledzić naszą działalność, bo jesteśmy po to, żeby pomagać fizjoterapeutom!\nPaulina Czernicka, office manager\nPodkarpacki Oddział Terenowy Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów\nTelefon: +17 777 01 04, +48 518 936 049\nBIURO TERENOWE WOJEWÓDZTWO DOLNOŚLĄSKIE\nDolnośląski Oddział Terenowy jest najmłodszym biurem KIF. Otworzyliśmy się na początku września 2021 r. Biuro znajduje się w niedalekiej odległości od centrum miasta. W związku z trwającym stanem epidemii nasze działania są ograniczone, ale oczywiście zapraszamy wszystkich fizjoterapeutów z Dolnego Śląska do kontaktu telefonicznego, mailowego i również osobistego.\nMagdalena Adamczyk, office manager\nDolnośląski Oddział Terenowy Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów\nul. Marszałka J. Piłsudskiego 13 (biurowiec ASCO), 50-048 Wrocław\nTelefon: +71 773 30 63, 573 193 848\nBIURO TERENOWE WOJEWÓDZTWO LUBELSKIE\nLubelskie biuro KIF działa od roku. Otwarcie miało miejsce 25 września 2020 r., tuż przed trzecią falą pandemii. Nasze zadania to przede wszystkim reprezentowanie spraw fizjoterapeutów oraz dbanie o należyte wykonywanie zawodu na terenie województwa lubelskiego.\nOdbywały się u nas szkolenia dotyczące różnych aspektów pracy fizjoterapeutów m.in. dokumentacji medycznej i prowadzenia praktyki zawodowej. Współpracujemy też z organami władzy lokalnej, samorządami terytorialnymi i związkami zawodowymi.\nStaramy się integrować środowisko fizjoterapeutyczne, zapraszamy do naszej siedziby po bezpłatny dostęp do czasopism i opracowań naukowych oraz biuletynu „Głosu Fizjoterapeuty”. Planujemy również uruchomić dyżury prawnika.\nAgnieszka Pilipczak, office manager\nLubelski Oddział Terenowy Krajowej Izby Fizjoterapeutów\nTelefon: +48 81 440 53 93; +48 571 801 445\nBIURO TERENOWE WOJEWÓDZTWO MAŁOPOLSKIE\nOddział Małopolski to miejsce przyjazne fizjoterapeutom. Biuro znajduje się z dala od ścisłego centrum miasta i posiada duży parking tuż przy budynku. Istnieje dwa lata, zwiększając stopniowo zakres swojej działalności. To miejsce spotkań, warsztatów, wsparcia i informacji.\nW początkowym okresie istnienia priorytetem było nawiązanie współpracy z władzami województwa. Odbyły się spotkania z przedstawicielami: Urzędu Wojewódzkiego, NFZ oraz izb innych zawodów medycznych. Przedstawiciele KRF zapoznali przybyłych gości z działaniami Krajowej Izby Fizjoterapeutów oraz przekazali istotne informacje dotyczące zawodu fizjoterapeuty.\nZaowocowało to wspólnymi projektami, zwłaszcza w trudnym okresie pandemii, tj. wdrożeniem jak najszybciej rehabilitacji dla osób po przebytej chorobie COVID-19 czy przygotowaniem specjalistycznych materiałów, które potem dostarczano do przy- chodni i szpitali.\nInny zakres działań to bezpłatne warsztaty dla fizjoterapeutów. W naszym lokalu odbyło się ich już sporo i cieszą się dużym zainteresowaniem. W biurze jest też możliwość spotkania się z przedstawicielem KRF z naszego regionu.\nZapraszam do kontaktu telefonicznego, mailowego lub osobistego.\nRoxana Wojtas-Tabiś, office manager\nMałopolski Oddział Terenowy Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów\nTelefon: +48 12 362 69 01, +48 571 801 586\nbiura terenowe KIF biuro KIF Dział Obsługi Fizjoterapeutów Głos Fizjoterapeuty KRAJOWA IZBA FIZJOTERAPEUTÓW samorząd fizjoterapeutów\nAleksandra Mróz 30 listopada 2021


Europejski Kongres MŚP - idzie lepsze! - Tax Consilium Sp z o.o.\nEuropejski Kongres MŚP – idzie lepsze!\nTagi: motywacja wydarzenia biznes mała firma szkolenie księgowy kurs szkolenia tax consilium Kategoria: Wpisy ogólne\nW dniu 14 października 2015r. zakończył się V Europejski Kongres Małych i Średnich Przedsiębiorstw, który organizowany był w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach. Braliśmy w nim udział i z całą pewnością możemy powiedzieć, że będziemy uczestniczyć w następnym a was zachęcamy, warto wziąć w nim udział za rok!\nWydarzenie to jedno z najważniejszych eventów gospodarczych w Polsce, które organizuje Regionalna Izba Gospodarcza w Katowicach, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Ministerstwo Gospodarki, Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych, Uniwersytet Śląski oraz jednostki samorządu terytorialnego. W tym roku do Katowic przybyło aż 6 tysięcy uczestników, ekspertów, przedstawicieli świata biznesu (zarówno MŚP, jak i dużych firm), nauki i instytucji z 47 krajów. W dniach 12-14 października spotykaliśmy się w rozmaitych panelach, braliśmy udział w debatach, wykładach i warsztatach. Nad wydarzeniem Honorowy Patronat objął Prezydent RP Andrzej Duda oraz Komisja Europejska, a Wysoki Patronat – Parlament Europejski. Zapytacie, dlaczego Kongres MŚP może być jednym z najważniejszych wydarzeń gospodarczych? Odpowiedzią niech będą liczby – w Polsce działa 1,7 miliona małych i średnich przedsiębiorstw, które mają niemal 50% udział w polskim PKB i zapewniają ok. 70% miejsc pracy. To ogromna siła, która ma realny wpływ na życie większości Polaków.\nNa Kongresie poruszono wiele tematów (z oczywistych względów nie wzięliśmy udziału we wszystkich panelach – było ich bowiem aż 50!). Najważniejsze rozmowy dotyczyły m.in. przyszłości najważniejszego sektora gospodarki w naszym kraju, innowacji (to wiodący temat), a także sytuacji i przyszłości firm rodzinnych, zarządzania MŚP, edukacji, marketingu, medycyny, motywacji, ryzyka finansowego czy szans młodych przedsiębiorców na rodzinnym rynku.Wniosek, jaki płynie z tego ogromnego spotkania jest jednak jeden: polskim przedsiębiorcom najbardziej potrzeba przejrzystych przepisów oraz innowacji, dzięki którym będą mogli zwiększyć swoją konkurencyjność na rynku polskim oraz rynkach zagranicznych. Wiemy – brzmi to dość banalnie. Konsensus, jaki wypracowuje się na większości spotkań/konferencji/paneli/kongresów jest zawsze taki sam: wszystko rozbija się o przejrzyste prawodawstwo. Czy to znaczy, że nie warto brać udziału w takich wydarzeniach?\nNie dla gadania, tak dla działania\nOczywiście, że nie! Właśnie na takich spotkaniach zmienia się polską gospodarkę, wymienia doświadczeniami, opracowuje postulaty, tworzy strategie, wyciąga wnioski i wskazuje kierunki działania. Kongres MŚP w Katowicach jest doskonałym przykładem właśnie takiego wydarzenia eksperckiego, wartościowego i efektywnego (nie tylko efektownego). Warto dodać, że wydarzenie to jest bezpłatne – zatem każdy po rejestracji może wziąć w nim udział, nie ponosząc kosztów uczestnictwa (jedynie dojazdu czy ewentualnego noclegu).\nWarto jednak podkreślić, że nie jest to wydarzenie dla wszystkich. Oczywistym jest, że takie eventy gospodarcze rządzą się swoimi prawami – to mieszanka merytorycznej dyskusji, akademickiej teorii, polityki i sprawnego marketingu. O cienkich granicach między nimi (lub ich braku) nie będziemy mówić. Polecamy jednak Waszej uwadze Kongres MŚP w przyszłym roku. Jeśli będzie tak ciekawy, jak tegoroczny – już teraz warto zarezerwować sobie kilka dni i wziąć w nim udział. Siła współpracy i konieczność dialogu to główne przesłania zakończonego V Kongresu MŚP. W tym czasie najlepsi eksperci z kraju i zagranicy, przedstawiciele świata nauki i biznesu podpowiadali przedsiębiorcom jak prowadzić i rozwijać, zmieniać i dostosowywać do zmieniających się warunków własną działalność aby mówić o sukcesie.\n„Nie bójmy się sukcesu, bo sukces nas napędza” te słowa Tomasza Godzieka, Współwłaściciela firmy Poszetka.com najlepiej podsumowują panel dyskusyjny „Pasja + biznes = sukces”\nTo były trzy intensywne dni dla przedsiębiorców i ekspertów, którzy wzięli udział w tym przedsięwzięciu. Wybór zagadnień był tak różnorodny, że każdy znalazł interesujący temat dla siebie.