Udar niedokrwienny a arytmia serca – Nasz Senior\nNasz Senior | 4 sierpnia, 2020\nDo udaru może doprowadzić arytmia serca polegająca na niespójnym funkcjonowaniu przedsionków, czego skutkiem jest zastój krwi w tej części serca. Udar wywołany migotaniem przedsionków jest przyczyną zgonów około 25 % pacjentów, a u 40% osób, które przeżyją, odnotowuje się zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego.\nUdar mogą wywołać też wady zastawkowe bądź sztuczne zastawki, a także zmiany miażdżycowe w naczyniach odprowadzających krew z serca. Gdy skrzeplina wędruje wzdłuż naczyń krwionośnych i trafia do ośrodkowego układu nerwowego, dochodzi do udaru mózgu.\nCzy można ograniczyć ryzyko pojawienia się udaru?\nWażne jest zachowanie zdrowego trybu życia, czyli dbanie o dostarczenie organizmowi zbilansowanych posiłków, odpowiedniej ilości płynów (minimum 1,5 litra na dobę) oraz codziennej dawki aktywności fizycznej – wystarczy 30 minut spaceru na dobę lub lekka gimnastyka w mieszkaniu. Należy zachować prawidłową masę ciała, ponieważ nadmierne kilogramy predysponują do wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Istotne jest zaprzestanie palenia papierosów i znaczne ograniczenie picia alkoholu.\nAby wykluczyć ryzyko powtórnego udaru należy dokładnie zdiagnozować stan zdrowia seniora i ustalić, czy mamy do czynienia z niewykrytym wcześniej migotaniem przedsionków. Dokonuje się tego za pomocą 24 godzinnego badania pracy serca. Zdarza się, że badanie należy przedłużyć do 48 lub nawet 72 godzin, aby zarejestrować zaburzenia pracy serca. Istnieją również modele wewnętrzne rejestratorów arytmii, które pozwalają na diagnostykę udarów o nieustalonej przyczynie. Pacjenci, u których występuje wskazana arytmia, mają predyspozycje do wystąpienia powtórnego udaru. Istotne jest uregulowanie nadciśnienia tętniczego za pomocą odpowiednio dobranych farmaceutyków. W przypadku diabetyków należy zadbać o ustabilizowanie poziomu glukozy we krwi.\nPrewencja wtórna po przebytym udarze\nWarto stosować dietę bogatą w wielonienasycone kwasy tłuszczowe, które znajdziemy w olejach roślinnych, orzechach, tłustych rybach morskich. Jadłospis powinien obfitować w świeże warzywa i owoce, a także w produkty z pełnego przemiały, które zawierają dużo witamin, minerałów i błonnika pozwalającego utrzymać na dłużej poczucie sytości.\nPacjenci, u których wykryto migotanie przedsionków powinni stosować leki obniżające krzepliwość krwi. W niektórych przypadkach wskazane jest wykonanie zabiegu tzw. ablacji, w celu uniknięcia kolejnego udaru.\nPamiętajmy, aby nie wahać się i zgłaszać nagłe incydenty sercowo-naczyniowe również w czasie pandemii koronawirusa. Każde opóźnienie interwencji lekarskiej może doprowadzić do śmierci pacjenta lub wystąpienia paraliżu, niedowładu. Jeśli pomoc zostanie udzielona w ciągu 90 minut od pojawienia się udaru jest, chory ma szansę na powrót do pełnej sprawności.\n« Dekontaminacja – jak walczyć skutecznie z drobnoustrojami (Poprzedni artykuł)\n(Następny artykuł) „Nasz Senior” Sierpień 2020 »


Dla turysty – Apartamenty w Świeradowie Zdroju\nTrochę informacji i historii dotyczących okolicy.\nStrona główna|Dla turysty\nBudowę kina zakończono w 1905 roku. Powstało jako Teatr Zdrojowy na potrzeby gwałtownie zwiększającej się liczby kuracjuszy. Linia kolejowa uczyniła z Bad Flinsberg modny i tłumnie odwiedzany kurort dla elit szlacheckich, dyplomatycznych i artystycznych. Projekt architektoniczny, nieznanego autorstwa, był w ówczesnych czasach niezwykle awangardowy, łamał schematy i tworzył nowy kierunek w architekturze – modernizm. Bryła budynku rażąco kontrastująca z otoczeniem stawiała Bad Flinsberg w gronie prekursorów nowoczesnego budownictwa. Pewności nie mamy, ale idziemy o zakład, że budynek kina jest w pierwszej piątce zrealizowanych projektów modernistycznych na świecie.\nPo wojnie Teatr Zdrojowy przemianowano na Kino Wieniec, a Bad Flinsberg na Świeradów Zdrój. Przestronne kino z doskonałą akustyką, było oczkiem w głowie władz Uzdrowiska. Kuracjusze z całej Polski, oraz pensjonariusze z FWP, chętnie zasiadali w kinowych fotelach. Dbano o repertuar, w dniu polskiej premiery filmowego przeboju, jedna z jego kopii obowiązkowo odwiedzała Świeradów.\nPod koniec lat osiemdziesiątych Kino Wieniec ostatecznie padło, co można było sprzedano, reszta niszczała. Zmianę przyniósł XXI wiek. Podjęliśmy decyzję o rewitalizacji budynku i przywróceniu mu dawnej świetności i oryginalności. W części budynku prace wciąż trwają, co do reszty…. Zapraszamy do odwiedzin.\nWejdź także do największego portalu z noclegami Meteor i dodaj opinię na temat naszego obiektu.\nŚwieradów i Czerniawa Zdrój\nUzdrowisko Świeradów leży w dolinie rzeki Kwisy na zalesionych zboczach Gór Izerskich z dala od ruchliwych i zgiełkliwych wczasowisk. Powietrze, gleba i woda w Świeradowie przesiąknięte są zdrową częścią Tablicy Mendelejewa.Skuteczność tutejszych kuracji wzmacnia radon. Radon poprawia samopoczucie i wzmacnia witalność kobiet i mężczyzn. Dlatego Perłę Uzdrowisk Dolnośląskich wolimy nazywać Doliną Miłości, a pracownicy magistratu Dolina Młodości.\nW Uzdrowisku działają zakłady przyrodolecznicze, zakład kąpieli borowinowych, szpital uzdrowiskowy i pijalnia wód mineralnych. Tu znajduje się największa i najdłuższa modrzewiowa Hala Spacerowa i XIX – wieczny Dom Zdrojowy z 46 – metrową wieżą widokową. Bogactwa naturalne unikalny klimat i dostępność zabiegów leczniczych zachęcają do zadbania o zdrowie, urodę i samopoczucie.\nFenomenem Dolnego Śląska, świadczącym o jego wyjątkowości jest zróżnicowanie, od ukształtowania terenu, bogactwa przyrody, atrakcji turystycznych i sportowych po tradycję, kulturę i sztukę wielu narodów na przestrzeni wieków. Okolice Świeradowa kuszą swym unikalnym pięknem i tajemniczością: rozległymi pasmami górskimi, malowniczymi kotlinami, górskimi rwącymi strumieniami, dziką przyrodą i wielowiekowymi zabytkami Zapraszamy na krótką wycieczkę – zachętę po atrakcjach okolic Świeradowa.\nRejon Gór Izerskich jest najlepszym w Sudetach terenem tras rowerowych o pełnej skali trudności. Gęsta sieć długich szutrowych duktów i wygodnych asfaltowych dróżek pozwala wjechać na wysokość nawet ponad 1000 m n.p.m. Polecamy wycieczki: do Szklarskiej Poręby przez Polanę Jakuszycką; szlak rowerowy Dolina Bobru; Lużycami do Zgorzelca, Obwodnicę Bogatyńską i Jeleniogórską, pętle wokół Gryfowa i mnóstwo innych w większości rozpoczynających się tuż przy wyjściu z Kina.\nSam spacer po Świeradowie nigdy i o żadnej porze roku się nie nudzi. Miła dla oka architektura, dorodny starodrzew w Parku Zdrojowym i mnogość szlaków turystycznych w wielu kierunkach, zachęcają do wędrówek turystów w każdym wieku. Polecamy wycieczkę na Sępią Górę na szczycie której znajduje się Biały Kamień i według legend to tu w świętym gaju, w pogańskiej świątyni, zatrzymywały się dziewczyny podczas przelotu na Ślęże, Świętą Górę Sobótkową.\nKrólową stoków jest Kolej Gondolowa na Stóg Izerski, tu nie stoi się w kolejkach, a doskonale utrzymany stok – oświetlenie, naśnieżanie, patrole Policji, opieka nad dziećmi – funkcjonuje do wiosny . Tuż obok raj dla snowbordzistów – snowpark. Pobliski Świeradowiec oferuje jedną z najdłuższych tras zjazdowych w Polsce. Już wkrótce stary i wiecznie zepsuty orczyk zastąpi nowoczesna kanapa, sztuczne oświetlenie i naśnieżanie. Nie tak komfortowe warunki jak na Gondoli znajdziemy m.in. w Libercu (Czechy) 50km, Szpindlerowym Młynie (Czechy) 20km , Szklarskiej Porębie 15km – warto mieć łańcuchy, drogi trudno przejezdne.\nKrólową tras jest Polana Jakuszycka. W najatrakcyjniejszej części Gór Izerskich na narciarzy czeka 50km profesjonalnie przygotowanych tras biegowych. Śnieg zalega aż do maja, a wcześniej w marcu odbywa się Bieg Piastów jedyna polska impreza wpisana do grupy dziesięciu największych biegów długodystansowych w Europie. Z perfekcyjnie przygotowanych tras latem korzystają rowerzyści.\nKarkonowska Fala znana jest od dziesięcioleci. Jesienią masy ciepłego powietrza znad Karkonoszy by przed grzbietem Gór Kaczawskich wzbić się do góry. Te ciepłe prądy wykorzystują szybownicy, lotniarze i spadochroniarze z całego świata, pobijając kolejne rekordy wysokościowe.


Na wzgórzu róż - Stefan Grabiński — Ridero\nBezpłatny fragment - Na wzgórzu róż\nKup za 16.67\nBył rozstrojony do niemożliwości i wrażliwy na najdrobniejsze szczegóły życia wewnętrznego. Przed półrokiem przebył ciężką chorobę umysłową, która rzuciła na gangliony niezatarte ślady swego przebiegu, jak odpływ pozostawia na nadbrzeżnych ławicach wywleczone morszczyny. Rozgałęziły mu się warstwą przybylczą, zrazu obcą, pasożytną, by po jakimś czasie włączyć się jako organiczne ogniwo i wytworzyć nowe skojarzenia i związki.\nWychodząc ze systemu planetarnego, przedstawił sobie graficznie bieg życia rozmaitych jednostek i zdarzeń jako wydłużone elipsy, po których dany osobnik krążył na sposób punktu matematycznego. Linie te stanowiły dla siebie zwarte całości, ze swoistą organizacją, ideą, planem, wyłączną konstrukcją. Elipsy te jak stosunki ludzkie musiały się oczywiście wzajemnie krzyżować, przecinać w najprzeróżniejszych kombinacjach, oddziaływując na się odpowiednio do zgrupowania jednoplanowego; wszystkie bowiem musiały rozpościerać swe skręty li tylko w jednej płaszczyźnie. Elipsy o kierunkach wichrowatych jako wyobrażenia zdarzeń i życiowego biegu jednostek, zupełnie się wzajemnie stykających, nie znachodziły punktów przecięcia. Wśród tej zawiłej sieci spostrzegł jednak Wrzecki, że krzywizny mogą się tak ustawić punktami największego rozmachu, że da się przez nie przeprowadzić linia prosta. Będzie nią styczna do elips łącząca ich kończyny poza obrębem pól. Linia chwilowych pozycji, które w najbliższym momencie mają się zmienić na inne, konsekwentne z poprzednimi, pogonić dalej w obranym kierunku własnego ustroju, a przecież w tej jednej chwili służą za punkty oparcia nieubłaganej prostej! Linia zupełnie przypadkowych zdarzeń, śmiesznie bezcelowych zestawień, dziwacznych do bezsensu zbiegów okoliczności.\nDostał nerwowej drgawki koło powiek. Nogi poczęły wykonywać niezależne już od woli powiewne ruchy; przed oczyma ćmiły się wiotkie szare płaty. Z trudem dowlókł się do odkrytej werandy jakiejś kawiarni i ciężko obsunął się na kozetkę. Podano mu dzienniki i czarną kawę. Wychylił szklankę łapczywie i wgłębił się we wstępnym artykule „Figara”. Coś mu przeszkadzało, nie mógł czytać swobodnie. Parę razy już odwrócił głowę i kręcił się niespokojnie na miejscu, daremnie usiłując otrząsnąć się. Wyczuwał nerwami czyjś wzrok na sobie. Wreszcie otwarcie zwrócił oczy w stronę, skąd go niepokojono. Dopiero teraz spostrzegł za stolikiem na prawo starszego już mężczyznę w żółtawym haweloku, z szyją owiniętą szczelnie almawiwą, który znać już od dłuższego czasu przypatrywał mu się z obrażającą ciekawością. Fizjognomia nieznajomego łączyła w dziwnej zgodzie sympatyczność z oryginalnością. Pomarszczona, wyżółkła jak pergamin twarz, z szerokimi ustami, bez śladu zarostu, była stale nieruchoma jak maska starożytnego aktora: skóra na skroniach jakby przyschła do kości, które pod światło połyskiwały trupio-matowym lśnieniem. Wyglądał na uczonego podczas obserwacji dokonywanej na ciekawym okazie. Spod krzaczastych brwi wyzierały oczy specjalnej, zielonawozłotej barwy; tysiące fosforyzujących igiełek drgało tam szybkozmiennym ruchem jak w iskierniku baterii, nadając źrenicy wyrazu świetlanej przenikliwości; oczy te wżerały się literalnie w ciało i przepatrywały je na wskroś do najdrobniejszego włókienka.\nBez wahania otworzył drzwi, pod którymi parę chwil temu zastał „przewodnika”. W tejże sekundzie rozległ się w głębi mieszkania suchy trzask. — Wszedł do środka: w blaskach zachodu wlewającego się strugami w pokój stał młody człowiek z lufą rewolweru skierowaną ku czołu; widocznie w chwili wejścia Wrzeckiego usiłował strzelić, lecz broń odmówiła posłuszeństwa. Spostrzegł wchodzącego, jak skamieniały, nie zmienił pozycji. — Wrzecki ze skrzyżowanymi rękami studiował go:\n— No, dość tego! To nie dla pana zabawka! Kochany pan się pomylił. Ale to nic nie szkodzi. Inaczej nie mógłbyś spełnić swej roli. Co? Powie mi pan o zawiedzionej miłości lub długu honorowym? Fraszki, młodzieńcze, fraszki! Miałeś być tylko obrazem, symbolem dla kogo innego! Rozumie kochany pan? Dlatego maszynka spudłowała. „Pepito, ach, Pepito, ach, tam wskażę ci, co czynić masz”… Wesoła aryjka, nieprawdaż?\nPrawdopodobnie doznawał szczególnej rozkoszy, widząc, jak bezskutecznie usiłuję wydobyć się z sieci, którymi mnie oplątywał coraz zwarciej. Był mym nieodstępnym towarzyszem w kawiarni, na przechadzkach, w klubie, umiał wkręcić się w koła mych najbliższych znajomych, co więcej, zdobyć przychylność kobiet, z którymi mnie łączyły żywsze stosunki, wiedział o każdym mym najdrobniejszym projekcie, najlżejszym ruchu.\nAwantura miała jednak poważne, tragiczne dlań następstwa. Ponieważ wszystko zaszło w obecności kilku świadków, nikt odtąd ze znajomych nie chciał mu podać dłoni. Brzechwa wściekał się, urządzał skandaliczne „kawały”, a wreszcie zmusił jednego z najtęższych przeciwników do rozprawy na rewolwery. Mimo że ja właśnie wywołałem zajście, prosił mnie Brzechwa na świadka. Odmówiłem, ofiarując z własnej inicjatywy swe usługi stronie przeciwnej, chociaż partner Brzechwy był mi skądinąd antypatyczny. Lecz zrobiłem to z umysłu, zadowolony, że choć pośrednio zetrę się z mym prześladowcą. Propozycję moją przyjęto i pojedynek przy bardzo ostrych warunkach odbył się w podmiejskim lasku. Padł Brzechwa, ugodzony śmiertelnie w czoło.\nOdurzony, jak automat porwałem lampę ze stołu i wpadłem z powrotem przez wyłom. Na próżno. Pokój był pusty. Pod sufitem wahały się pajęczyny, ze ścian ściekały zimne łzy wilgoci…\nKrągłe, miękko zwiewne obłoczki dymu wysnuwały się z wolna z kształtujących je ust, położyły w karbowanych falisto pierścieniach i roztapiały na lazurowym tle nieba. Cygara były wyborne; delikatnie zwinięte liście żarzyły się wonnie, ulatniając soczystą, szlachetnie ześrodkowaną treść. Paliliśmy powoli, zaciągając się z maestrią, jak znawcy. Znakomite miał hawana Ryszard Norski.\nPrzymknąłem senne nieco poobiedną porą oczy i z rozkoszą rzuciłem się wstecz w ramiona bujaka. Dobrze mi tu było i wygodnie.\nSiedzieliśmy na marmurowym tarasie willi wysoko wzniesionej nad brzegiem morza. Stąd widziałem je jak na dłoni. Lśniący jak lustro, zdobny mozaiką taras, na którym stały nasze stoliki z czarną kawą, był na jednym poziomie z murem okalającym willę.\nMorze drzemało. Dziewiczy szmaragd wełn wydawał się ciemniejszy, jako zwarty w masie i nie podrywany wiatrem. Od czasu do czasu leniwy odruch roztoczy wspinał się pluszczącą pieszczotą na brzeżne załomy i spłukawszy skały, powracał bezwładnie w łożysko. Czasem skrzydlata flotyla barek, piórolekkich łodzi, wymknęła się z uwięzi portowej i powiewając koszenilową banderą, sunęła chyżo po łagodnej fali. Czasem na horyzoncie przewinął się smukły jacht spacerowy i sczezał w dali, wlokąc za sobą długi cylinder dymu…\nI przystań zdrętwiała w skwarze południa. Ustała praca w dokach, zamilkły gwizdy świstawek, zwinęły skrzydła parowe albatrosy i cicho, opróżnione, stały na kotwicach.\nGdzieniegdzie zabłąkał się na pokładzie ogorzały od wiatrów majtek i siadłszy na zwoju lin, nucił nieśmiertelną Palomę. — Gdzieniegdzie przesunął się jak cień wśród czarnych kadłubów pilot portowy i uwiązawszy łódkę łańcuchem u brzegu, znikał w czeluściach hali wchodowej…\nZresztą senność i spokój. Godzina popołudniowego wczasu…\nCofnąłem rozmarzone słodkim lenistwem oczy z linii morza i zatrzymałem na najbliższym otoczeniu pod tarasem. Przesuwałem się z lubością po jedwabistych piersiach róż, ślizgałem lekko po kwiecistych gałązkach magnolii, pomarańcz, błądziłem w myśli rozkochaną dłonią po smukłej kibici tuj.\n— Rozkosznie u ciebie, Ryszardzie. Mieszkasz jak król. Nie chce mi się stąd ruszać. Tu wszystko upaja, czaruje.\nUśmiechnął się zadowolony pod cienkim kruczym wąsem.\n— Podoba ci się? To dobrze. Istotnie niezłe mieszkanko na lato.\nMówił powoli, podobnie jak ja znużony upałem pory poobiednej.\nBawiłem u niego w gościnie od tygodnia, odwiedziwszy po wielu latach niewidzenia się. Ryszard Norski był mym dalekim kuzynem i kolegą szkolnym. Po ukończeniu liceum drogi nasze rozeszły się. Odnowiliśmy stosunki jako mężczyźni dojrzali. Ryszard był wtedy już wdowcem. Niegdyś znałem go dość dobrze. Ambitny do szaleństwa, w przystępie zazdrości umiał być straszny. Pamiętam, gdy raz jeden z kolegów opisał wiosnę piękniej od niego, wymierzył mu policzek i w wywiązanej stąd bitce ciężko go zranił.\nSzczególnie wygórowaną była ambicja Ryszarda na punkcie sławy literackiej. Już na szkolnej ławie marzył o rozgłosie wielkiego pisarza. Czy uroszczenia jego miały jaką racjonalną podstawę, jako niekompetentny powiedzieć nie mogę. Podobno nie był bez talentu. Zresztą nie śledziłem postępów jego na tym polu, oddany mym zawodowym pracom. Tylko od czasu do czasu słyszałem od znajomych, że pisze i wydaje.\nPotem ożenił się bogato i podobno szczęśliwie.\nPani Róża Norska należała w swoim czasie do piękności stolicy; o względy jej ubiegała się najświetniejsza młodzież w kraju. Posiadł ją Ryszard. Czy wyszła z miłości, nie wiadomo. Chodziły wersje o serdecznym stosunku, który miał ją łączyć przed małżeństwem z pewnym młodym poetą, podobno nawet przyjacielem Norskiego. Dlaczego oddała rękę innemu, po dziś dzień jest dla mnie zagadką. Może tamten był zbyt dumny, by pojąć za żonę bogatą Różę z Wrockich, może ona postanowiła o jego losie inaczej. Sprawy mi nie znane, już dawno zasnute przeszłością. Mówią, że była kobietą ekscentryczną i rządziły nią chwile. Została żoną Ryszarda.\nZnaczny majątek, który mu wniosła za sobą, pozwalał Norskiemu na życie wystawne, bez troski.\nPodróżował dużo, jesienie i zimy spędzał stale na południu. Pani Róża, odumierając go, zostawiła mu w spadku synka Adasia i wielką fortunę.\nOdnalazłem go po piętnastu latach mężczyzną w sile wieku, rosłym i tęgo zbudowanym. Lubiałem go i z przyjemnością zajechałem doń na czas dłuższy. Łączyło mnie z nim zamiłowanie do piękna i wytwornego trybu życia, przynęcało wcale wysokie pojęcie o jego inteligencji i poziomie umysłowym. Poza tym był kolegą lat młodych i dalekim kuzynem. Być może kazało mi zawitać w jego progi jeszcze i coś innego, czego określić nie umiem, jakaś siła przyciągająca nieświadomie z dali, szczególny przypadek, nie wiem…\nPrzytknął do soczystych pąsowych warg czarkę z czarną kawą i wychyliwszy do połowy, wyjął ze srebrnego puzdra świeże cygaro.\n— Gdzie podział się Adaś? — zapytałem, przypominając sobie chłopca, który przed chwilą jeszcze głośno swywolił dookoła gazonu.\n— Pewnie znowu koło altany.\nI podniósłszy się z fotelu, zawołał dość ostro na syna.\nW tej samej niemal chwili wypadł z bocznej ścieżki i stanął na stopniach tarasu szczupły, dziesięcioletni chłopczyk o jasnych, na ramiona spadających kędziorach. Czarne, smutne oczy dziecka z pewnym lękiem spoczęły na twarzy ojca.\n— Gdzie byłeś!? Dlaczego kryjesz się ciągle po kątach?\n— Byłem w altanie, tatusiu, czytałem książkę.\n— Dlaczego tam wiecznie zaglądasz? Tyle ci już razy mówiłem, żebyś się bawił tu, na słońcu. Nieposłuszny jesteś, Adasiu.\nBladą, nerwową twarz chłopca omroczył cień żalu. Cicho pocałował ojca w rękę i odszedł w głąb domu…\n— Właściwie nie rozumiem, dlaczego mu zabraniasz przebywać w altanie? — zapytałem po krótkim milczeniu. — Chłodnik jest bardzo przyjemny, zwłaszcza przy dzisiejszym upale.\n— Boję się, czy właśnie tam nie będzie dlań za chłodno. W tym kącie pod murem jest utajona wilgoć. A on, jak ci wiadomo, dość wrażliwy na podobne rzeczy.\nMówił spiesznie, nie patrząc na mnie, widocznie niezadowolony z mej interwencji. Zauważywszy jego rozdrażnienie dałem pokój i zmieniłem temat. Zaczęliśmy rozprawiać o literaturze, o jej najnowszych prądach i wpływach zagranicy. Ryszard ożywił się i ze swadą wtajemniczał mnie w objawy literackie ostatniej doby, nie omieszkując wspomnieć i o sobie. W końcu zaproponował mi, czy bym nie zechciał posłuchać kilku jego utworów. Przystałem z prawdziwą przyjemnością. Za chwilę wyniósł z pokoju wiązkę rękopisów i zaczął czytać.\nByły wiersze. Wprawdzie znawcą nie jestem, lecz niegdyś czytałem dużo i odczuwam poezję dość silnie. Utwory Ryszarda zrobiły na mnie szczególne wrażenie. Forma była bez zarzutu. Wzorowe sekstyny toczyły się gładko, rytmicznie. Treść była przeważnie myślowa. Rzecz jednak szczególna: zdało mi się, że podobne wątki już gdzieś raz słyszałem.\nPoematy Ryszarda wyglądały jakby ciąg dalszy, konsekwentne rozwinięcie motywów dawniej mi gdzieś znanych. Nie było to to samo, lecz jakby stylowe przedłużenie.\nTak, należałoby się spodziewać, tworzyć będzie ktoś, którego dawniej gdzieś czytałem. Lecz była między tymi dwoma ludźmi zasadnicza różnica: tamten, którego nazwiska nie mogłem sobie na razie przypomnieć, pisał sercem i stąd jego liryka refleksyjna wzruszała; utwory Ryszarda natomiast lśniły jak brylantowa klinga blaskiem zimnym, lodowo-skrzącym; wiało od nich wytwornym chłodem. To był całkiem inny człowiek. — Lecz kto był tamten drugi?\nChęć przypomnienia sobie była tak silną, że mimo woli przestałem słuchać z uwagą Ryszarda i wytężyłem całą pamięć w poszukiwaniu zgubionego nazwiska. Nagle zabłysło mi na mglistym ekranie przeszłości czerwonymi głoskami: Stanisław Prandota.\nWynurzenie się tego nazwiska z mroków zapomnienia wstrząsnęło mną do głębi, nawodząc na myśl jego przedwczesną śmierć.\nPrandotę poznałem niegdyś osobiście za pośrednictwem Ryszarda, z którym łączyły go rzekomo stosunki przyjazne. Subtelny, pełen wysokiej kultury umysł młodzieńca zadziwiał mnie już wtedy i kazał rokować piękne nadzieje. Umiał przedziwnie pogodzić skłonność do refleksji filozoficznej z głęboką, serdeczną uczuciowością, która przeglądała z oczu przepojonych cichą melancholią.\nPo raz ostatni widziałem go przed laty u Ryszarda w dzień mego rozstania z kuzynem. Potem nie spotkaliśmy się już więcej w życiu. Przed miesiącem miał zatonąć podczas burzy na „Jaskółce”, parowcu, którym odbywał podróż ku brzegom Południowej Ameryki. W liście pasażerów, pozostawionej przez kapitana statku w porcie, umieszczono na czele jego nazwisko. Wprawdzie, jak donosiły później dzienniki, parę osób nie zgłosiło się w porę na pokład odjeżdżającej „Jaskółki”, lecz nazwisk nie podano. W każdym razie odtąd nikt nigdzie Prandoty nie widział. Bardzo tedy prawdopodobnym, prawie pewnym było przypuszczenie, że zginął na morzu podczas nawałnicy. Tak też zgodnie powtarzały wszystkie pisma.\nZginął młodo, wzbudzając powszechny żal u tych, co umieli ocenić tkwiące w jego początkowych utworach zarodki pierwszorzędnego talentu.\nSam nie wiem, jak się stało, że o tym tragicznym zgonie dotąd z Ryszardem nie zamieniłem ani słowa. A przecież od niego powinienem był usłyszeć niejedno o Prandocie, zwłaszcza że wsiadał na statek właśnie w tutejszym porcie za bytności Norskiego.\nKorzystając tedy z krótkiej przerwy w czytaniu, zwróciłem się do Ryszarda z pytaniem:\n— Kiedy widziałeś się z Prandotą po raz ostatni? Czy nie wkrótce przed katastrofą? Podobno odbijał od tutejszego brzegu?\nNorski oderwał gwałtownie oczy od rękopisu i wlepił je we mnie ze szczególnym wyrazem. Pytanie widocznie zaskoczyło go znienacka i w pierwszej chwili nie zrozumiał, skąd się wzięło. Lecz niebawem znać zorientował się i wtedy na moment pojawiły się na tej marmurowej twarzy jakieś dziwne, zagadkowe błyski. Co miały oznaczać te dzikie linie sfałdowanych nagle mięśni, jakie należało im podłożyć odpowiedniki uczuciowe — trudno mi było określić. Lecz trwało to tylko przez nieuchwytnie małą chwilę; olbrzymim wysiłkiem woli opanował się i wrócił do zwykłej nieprzeniknioności. — Przybladł tylko nieco i smutno odparł:\n— Tak. Domysł twój trafny. Istotnie, odwiedził mnie przed odjazdem. Nawet…\nPrzerwał, jakby namyślając się, czy należy dokończyć w zaczętym sensie. — Lecz wkrótce wahanie ustąpiło i niemal wyzywająco odpowiedział:\n— Nawet, nie uwierzysz… wpadł tutaj na godzinę przed wstąpieniem na statek. Zjedliśmy obaj lekki obiad, po czym odprowadziłem go do portu. Biedny chłopak! Tak mu było do twarzy w małym szafirowym kepi, które włożył fantazyjnie do podróży.\nOstatnie słowa brzmiały trochę dziwnie. Chyba piękne kepi nie stanowiło naczelnej ozdoby Prandoty. Toteż nie mogłem wstrzymać się od podkreślenia tego, o co chodziło.\n— Strata niepowetowana. Jestem najgłębiej przekonany, że w tym jasnookim, dobrym dziecku pewnego dnia objawiłby się pierwszorzędny liryk. Co za serdeczność, co za przepastność uczucia!\nW oczach Ryszarda tlały jakieś żółte światła.\nGdy spostrzegł, że mu się przypatruję, przymknął lekko powieki i wypuszczając gęsty kłąb dymu, wycedził spokojnie:\n— Być może. Zdaje mi się jednak, że przesadzasz. Chociaż był moim druhem od serca, nigdy zbyt wysoko nie stawiałem jego talentu. Był trochę za sentymentalny. Czy nie miałbyś ochoty przejść się trochę przed zachodem po plaży? Pora przecudna. Do kolacji mamy jeszcze sporo czasu.\nDokończył cygara i strząsnąwszy resztki popiołu, rzucił niedogarek do perłowego wnętrza muszli.\nPrzykro dotknięty, udałem przecież, że wszystko w porządku, i z wyszukaną ochotą podniosłem się z nim do wyjścia.\nGdy wróciliśmy pod wieczór do domu, był w najlepszym humorze i podczas wieczerzy nieustannie żartował z Adasia. A jednak zauważyłem, że od czasu do czasu cień przelotny przesunął się po jego pięknej, męskiej twarzy i parę razy pochwyciłem wzrok, spoczywający na mnie ze szczególną uwagą.\nOd owego popołudnia minęło parę tygodni.\nNa pozór nic się nie zmieniło w mym stosunku do Ryszarda, z którym jak dawniej prowadziłem długie rozmowy, odbywałem wspólne przechadzki i przejażdżki po morzu. A jednak czuliśmy obaj, że coś zaszło, że jakiś cień padł klinem pomiędzy nas i rozdziela coraz silniej. Czując to, właściwie należało mi pożegnać go i opuścić willę. Jeżeli tego nie uczyniłem, to chyba dzięki specjalnemu zwarciu się z tym człowiekiem, który od dłuższego czasu był dla mnie zagadką trudną do rozwiązania.\nI jemu widocznie ciążyła moja obecność we willi, lubo usilnie starał się zamaskować wszelki ślad niechęci. A jednak widziałem to dobrze z wyrazu twarzy, rzutów oczu, z rozmów prowadzonych w sposób wymuszony i ostrożny. — W ogóle Norski sposępniał i zmienił się w tych ostatnich czasach bardzo. Często się zamyślał nad czymś głęboko, na pytania odpowiadał niechętnie, unikał stale pewnych tematów; i tak od pamiętnego dnia nie mówiliśmy ani razu o śp. Prandocie. Podobnie nie poruszyliśmy odtąd zgoła kwestii literackich; gdy przypadkiem zwracałem konwersację na zmierzające ku temu tory, zręcznie przechodził do rzeczy luźnie tylko z literaturą związanych, po czym oddalał się skwapliwie coraz to bardziej od drażliwego punktu.\nZresztą banalność naszych dialogów wetowała mi wspaniała biblioteka gospodarza, która w każdej porze stała przede mną otworem. Toteż całymi godzinami, zwłaszcza rano, zatapiałem się w lekturę.\nJednak rzecz dziwna: wśród poetów doby ostatniej, reprezentowanych tutaj wcale pokaźnie, nie mogłem znaleźć ani jednego tomiku Prandoty. Mimo to, nie chcąc rozdrażniać Ryszarda, nie zwróciłem na to uwagi.\nWśród tego począłem ulegać jakimś specjalnym zmianom, z których zrazu sam sobie sprawy nie zdawałem, gdyś przejawiały się w sposób raczej zewnętrzny. Ryszard, przeciwnie, zauważył, że coś się ze mną dzieje, i to, rzecz szczególna, z pewnym niezadowoleniem, a nawet obawą.\nWidocznie coś go we mnie uderzyło. Parę razy bacznie śledził mą gestykulację dość ożywioną podczas roztrząsania zajmującego tematu i wtedy ujrzałem na jego twarzy wyraz zdumienia, połączony z odcieniem niepokoju. Na razie jednak nie zrobił mi pod tym względem żadnej uwagi. Powodowany ciekawością, postanowiłem go koniecznie o to zagadnąć.\nNiebawem nadarzyła się dogodna sposobność.\nByło rano, po śniadaniu. Obaj w lekkich domowych strojach siedzieliśmy na werandzie. Ryszard czytał jakąś książkę, gdy ja spoglądałem na morze, trochę w tej chwili niespokojne. Naraz zwróciły mą uwagę szybujące tam i na powrót mewy. Oto niespodzianie wyodrębniła się jedna gromada i ukształtowała w szerokie białe koło, przez które pozostałe poczęły przefruwać długim łańcuchem. Widok był tak niezwykły, że przerywając Norskiemu czytanie, wskazałem ręką niebo.\nTen wprawdzie spojrzał w tę stronę, lecz mimo woli rzucił równocześnie okiem na mnie i dziwnie zmienionym głosem zapytał:\nNa razie nie zrozumiałem go. Istotnie nie robiłem nic nadzwyczajnego. Podniosłem się tylko lekko na palcach i wyciągnąłem ręką w dal.\n— Jak to co? Wskazuję na mewy.\n— No tak, tak, zapewne. Ale czynisz to w taki sposób, że miałbym ochotę powiedzieć, iż gest ten jest ci obcy.\n— Czy zauważyłeś coś podobnego u mnie dopiero dziś po raz pierwszy?\nNorski zwłóczył z odpowiedzią. Wreszcie rzekł niby obojętnie:\n— Przyznam ci się, że rzeczywiście już od dłuższego czasu dostrzegam dziwaczną zmianę w twych ruchach. Mam wrażenie, że gesty, które wykonujesz, to nie te dawne, twoje, do jakich przywykłem, lecz jakieś obce, skądś przejęte; jak gdyby ktoś drugi kierował nimi, usadowiwszy się w twym wnętrzu. Wyglądasz na aktora, który genialnie wżył się w cudzą mimikę.\n— Rzecz szczególna.\nI mimowolnie obróciłem się ku lustru i przypatrywałem się sobie uważnie.\n— Jeśli się jednak istotnie nie mylisz, bądź pewny, że robię to bezwiednie, odruchowo.\n— A jednak jakaś przyczyna być musi…\nNorski badawczo patrzył mi w oczy.\n— Nie ulega wątpliwości. Prawdę mówiąc, zjawisko zaobserwowane przez ciebie na mojej osobie, które nazwałbym „ksenomimią”, nie jest mi obcym. Śledziłem je u paru osób na klinice w obserwatorium psychologicznym. Można tu w ogóle postawić dwie hipotezy. Ksenomimia może wypływać z prostego zapatrzenia się na drugiego, jako na wzór, i w tej formie występuje bardzo często u dzieci, gdy zmysł naśladownictwa jest tak silnie rozwinięty, że ruchy nabyte tą drogą utrwalają się w późniejszym życiu. Oczywiście w naszym wypadku nie ma o tym mowy. Zmienione ruchy moje, o ileś mógł zauważyć, nie naśladują ni ciebie, ni Adasia, a zresztą z nikim tutaj od czasu, jak przybyłem, nie pozostaję w koniecznej do tego bliskiej styczności.\n— Tak, to jasne. Rzeczywiście to nie są ruchy ani moje, ani małego. Przez ciebie przemawia ktoś inny.\n— Pozostaje więc druga ewentualność.\nRyszard okazywał wysokie zaciekawienie.\n— Najprawdopodobniej wchodzi tu w grę podświadome działanie telepatii.\n— Jak to rozumiesz? Czyżbyś przypuszczał, że ktoś wpływa na ciebie w ten sposób, że każe ci wykonywać ruchy należące do osoby trzeciej lub nawet do samego nadawcy? A może są to gesty przezeń tylko pomyślane, czysto imaginacyjne?\n— Niezupełnie, lubo jesteś bliskim mej hipotezy. Zasadnicza różnica między nami polega na tym, że ty puszczasz działanie wprost świadome, przedsięwzięte w pewnym celu, gdy ja, przeciwnie, sądzę, iż mamy tu do czynienia z wpływem najzupełniej nieświadomym. Co więcej, jestem głęboko przekonany, że mój nadawca zaprzestałby chętnie swych bezwiednych eksperymentów, gdyby wiedział, jakie mogą pociągnąć za sobą następstwa.\n— Wybacz, lecz nie rozumiem. Jak to? Przecież sądzę, że przy telepatii koniecznym jest świadome siebie i określone pod względem kierunku wytężenie woli czy myśli. — Nadający musi wiedzieć, na kogo działa.\n— W takim razie może przejąć depeszę ktokolwiek.\n— Stanowczo nie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że między obu stronami wytwarza się uprzednio stosunek bliższy uwarunkowany obcowaniem, uczuciami, wspólnością myśli, przeżyć. Stąd to nic dziwnego, że niejednokrotnie, bo już przedtem, utorował sobie drogę podatną do przeprowadzenia operacji.\n— Jak więc wyobrażasz sobie działanie telepatii w naszym względzie w twoim wypadku?\n— Bardzo prosto. Oto pewne indywiduum myśli o kimś od dłuższego czasu w sposób niezmiernie intensywny; ów ktoś wypełnia niemal zupełnie jego widnokrąg myślowy, wżerając się niepodzielnie w jego duchową dziedzinę. Rozważa się głęboko jego mowę, ruchy, fizjognomię, słowem, całą istotę, pozwala się opętać całą jaźnią. — Przypuśćmy teraz, że ową osobę, która tak wszechwładnie opanowała danego osobnika, zna jeszcze ktoś drugi — ktoś pozostający z opętanym w bliskich stosunkach — a staniemy tuż przed progiem tajemniczej dziedziny telepatii. Opętanie myślowe zacznie się z wolna, bez świadomego przyczynienia się nadawcy, przenosić na drugiego osobnika i uzewnętrzniać, np. w naśladowaniu gestów zamyślonego indywiduum.\nPrzestałem na chwilę, trochę znużony wysiłkiem porządkowania mych wywodów, i spojrzałem na Norskiego.\nWidocznie słowa moje podziałały nań silnie, bo oparł zachmurzone nagle czoło na dłoni i utkwił zamyślony wzrok w ziemię. Po chwili wahania zapytał niepewnie:\n— Lecz owo przejęcie się obcą jaźnią musi mieć w takim razie silne zabarwienie uczuciowe? Inaczej nie da się wytłumaczyć ta jego intensywność.\n— Zapewne. Telepatia działa najsprawniej tam, gdzie wchodzi w grę uczucie.\n— Czy masz na myśli miłość?\n— Niekoniecznie. Sądzę, że potężne wywierać musi skutki też uczucie strachu lub grozy związane z zamyśloną jaźnią. Tak np., przypuszczam, mogą działać telepatycznie niektórzy zbrodniarze. Myśli ich, krążące ustawicznie koło nieszczęsnej ofiary, działają prawdopodobnie jak mocne, jadowite wyziewy i przepajają sobą otoczenie, kłębiąc się w dzikich jak wężowisko skrętach. — Okropne są myśli zbrodniarzy! W ten sposób zdarzyć się może, że morderca, wpływając telepatycznie na innych, pewnego dnia ujrzy w ich ruchach ofiarę rąk własnych.\nRyszard trupio blady wpatrywał się we mnie błędnym wzrokiem.\n— To byłaby straszna zemsta, piekielna zemsta!…\n— Tak, tak… Dobrześ to określił. To by była zemsta umarłych… bez ich osobistego wdawania się. Istotnie, mocne być muszą myśli opętanych i działają potężnie. I tu w całej grozie odsłaniają się otchłanie natury, świadczące w znakach niesamowitych, jak okropną jest dusza człowieka.\nGdy domawiałem tych słów, Norski szybko podszedł ku oknu werandy i silnie pchnął je na ogród. Z zewnątrz wpadł słony wyziew morza zmieszany z wonią kwiatów i orzeźwił nam czoła.\n— Trochę tutaj duszno — zauważył. — Może zejdziemy między klomby.\nRanek był parny, pochmurny. Szary blask rozlewał się po świecie i nadawał wszystkiemu nijaki wyraz obojętności.\nByło nam ciężko. Kroki nasze dźwigały się powoli, ospale, zapuszczając się w kręte aleje eukaliptusów, okrążając dziwacznie powyginane desenie grządek z kwiatami.\nParę razy przejechał obok nas Adaś z swymi ulubionymi taczkami, w których woził dla zabawy ziemię i piasek po szerokich ścieżkach ogrodu. Zauważyłem pewną regularność w tych wędrówkach. Rozpoczynał jazdę od pagórka, gdzie za pomocą łopatki kopał ziemię i ładował na taczki, przejeżdżał popod domek i znikał z ciężarem między krzakami bzu, na przeciwnym krańcu ogrodu, w którym wznosiła się altanka. Widocznie tam wysypywał ziemię, bo wkrótce zjawiał się z próżnymi taczkami i rozpoczynał ekspedycję powtórnie. Zabawa zajmowała go bardzo, bo prawie nas nie zaczepiał, pilnie zajęty pracą. Spostrzegłem jednak, jak od czasu do czasu śledził ruchy ojca, który zakazał mu przebywać w altanie; dopókiśmy go mieli przed sobą na oku, kluczył po ścieżkach, zaledwo jednak obróciliśmy się doń plecyma, zbaczał w zakazanym kierunku i szybko wytrząsnąwszy zawartość taczek, wracał pomiędzy klomby.\nDziwny chłopak — pomyślałem. — Jakiś duch przekory ciągnie go do tego kąta.\nLecz nie zwróciłem na to uwagi zdenerwowanego ojca. Ten tymczasem, zajęty w dalszym ciągu poruszoną dopiero co kwestią, chciał ją doprowadzić do względnie określonego końca.\nTrochę chwiejnie, siląc się na spokojną obojętność, zauważył:\n— Pozostałoby do rozstrzygnięcia zagadnienie: Kto na ciebie działa?\n— Sądzę, że raczej należałoby stwierdzić tożsamość ruchów, jeżeli tylko nie są wytworem fantazji nadającego. Łatwiej będzie mi odgadnąć, kto na mnie działa, gdy odpowiem na pytanie: Czyje gesty naśladuję?… Czy nie mógłbyś mi w tym przyjść z pomocą? Sprawa, o ile zauważyłem, dość cię zajęła. Czy obecne ruchy moje nie przypominają ci kogoś znajomego?\nNorski znać nie przeczuwał, że kwestia weźmie taki obrót. Pytanie stropiło go. Toteż dopiero po chwili odpowiedział, nie patrząc na mnie:\n— Niestety, ja ci się tu na nic nie przydam. Ta gestykulacja jest mi zupełnie obcą; nie widziałem jej u nikogo.\n— W takim razie musisz zrezygnować z upragnionej odpowiedzi na zadane przedtem pytanie. Nie dowiesz się, komu podobało się wybrać mnie za narzędzie swych dalekonośnych doświadczeń.\nMówiłem tonem umyślnie żartobliwym, by go nie zaniepokoić, i wkrótce zeszedłem na temat obojętny. On też uznał za stosowne zmienić rozmowę i zaczął o czym innym.\nA jednak jeszcze tegoż dnia dowiedziałem się, do kogo należały ruchy, którymi tak dziwnie przesiąkłem.\nI poszliśmy na plażę.\nNazajutrz miałem wyjechać. Pobyt mój u Norskiego był dlań widocznie z dniem każdym wzrastającą katuszą. Toteż gdy mu oświadczyłem swój zamiar, zagrał w jego oczach błysk nagłej radości. Odetchnął. I ja opuszczałem willę z ulgą w sercu. Było mi tu już od dłuższego czasu za duszno; atmosfera zionęła ukrytym jadem. Każda godzina spędzona z Ryszardem działała na mnie jakoś niepokojąco i oddalała coraz bardziej od tego dziwnego człowieka.\nI on zmienił się bardzo. Pobladł, wyżółkł i zestarzał się o lat kilkanaście. Tych parę miesięcy spędzonych razem przekształciło tego energicznego, twardego jak stal mężczyznę do niepoznania. Jeżeli mimo to nie rozstał się ze mną wcześniej, to zrobił to, sądzę, chyba z jakiejś okropnej w swym tragizmie ciekawości rzeczy, które go miały zdruzgotać, połączonej z duchem wewnętrznej przekory; jakby chciał stoczyć ze mną rodzaj pojedynku bez wyzwania, bez słów. Jego dumny, męski charakter spostrzegłszy, że pod pewnym względem mogę być dlań groźnym, postanowił stawić czoło i wytrwać do końca.\nA przecież musiał ustąpić i ze źle tajoną radością oczekiwał mego rychłego wyjazdu. Bo gra była ponad ludzkie siły, bo wmieszały się pierwiastki niewspółmierne, nieuchwytne w swej naturze i stąd nieobliczalne. Więc przerażony zaczął się cofać.\nŻegnał mnie w sposób wytworny, pełen elegancji i dobrego smaku. Już to zawsze był estetą i gentlemanem.\nPożegnalny obiad był wspaniały. Stół formalnie uginał się od ciast, pulardów, sorbetów, mięsiw. Zastawa stylowa zdradzała wyszukany smak i głęboką kulturę piękna. Miałem wrażenie, że cała dzisiejsza sztuka stosowana znalazła przy tym kwiatami ubranym stole swój pełny, oszołomiający bogactwem i oryginalnością wyraz.\nDla mnie clou uczty stanowił pewien rodzaj minogów, za którym przepadałem. Szczególnym trafem dotąd nigdy ich u Norskiego nie jadłem, chociaż i on niegdyś był ich zapalonym amatorem. Toteż przed odjazdem chciałem koniecznie uraczyć się tym wybornym mięsem, zwłaszcza że nadarzała się po temu sposobność. Właśnie bowiem przyszedł do portu świeży transport i w mieście literalnie je sobie rozchwytywano. Nic nie mówiąc Ryszardowi, kupiłem parę sztuk i poleciłem przyrządzić w kuchni w przekonaniu, te sprawię mu tym miłą niespodziankę. Lecz jakież było me zdumienie, gdy Norski spostrzegłszy na półmisku moją ulubioną potrawę, zwrócił się do służącego z zapytaniem, kto kazał ją podać. Wyjaśniłem sprawę natychmiast, przepraszając za samowolne wdzieranie się w zakres praw gospodarza.\n— O ile sobie przypominam, i ty byłeś zwolennikiem minogów?\n— Tak, tak… to prawda. Lecz od pewnego czasu dzięki jakiejś idiosynkrazji nie mogę znieść ich widoku. Ale proszę cię bardzo, nie przeszkadzaj sobie. Należało tylko zwrócić mi uwagę na to, co lubisz, sam byłbym wydał odpowiednie instrukcje. Co do mnie, pozostaję przy moich homarach.\nI zręcznie chwycił swą białą, kobiecą ręką szczypce okazałego kraba.\nTrochę zmieszany zabrałem się do minogów. Były przyprawione świetnie, pełne korzennej podniety.\nNiebawem Ryszard skończył, popił perlistą maderą i otarłszy usta, zapalił papierosa.\nZajęty zdzieraniem z ryby delikatnego naskórka, czułem na sobie jego mocny wzrok: obserwował mnie. Nie podnosząc oczu, włożyłem świeży kawałek do ust i w tej chwili blednąc, oddałem go z powrotem na talerz.\n— Co tobie?! Niedobrze?\nRyszard stał tuż przy mnie i podawał kieliszek z winem.\n— Dziękuję. Wiesz, miałem w tej chwili szczególną sensację: zdawało mi się, że ryba jest zatrutą.\nNorski wbił mi paznokcie w ramię, aż syknąłem z bolu.\n— Oszalałeś?! — zapytał cały wzburzony.\n— Ależ rozumiem wybornie, że to tylko proste wrażenie i nic więcej; takie sensacje przychodzą czasem ni stąd, ni zowąd. Zresztą minogi były doskonałe, brałem już drugą porcję. Był to moment tylko. Jestem gotów jeść dalej.\n— Nie! Ja nie pozwolę. Lecz by cię upewnić, sam spróbuję.\nI wziąwszy z półmiska drugą połowę, począł jeść. Zawstydzony usiłowałem protestować:\n— Ależ ja ci wierzę, Ryszardzie. Nie bądźże dzieckiem.\nLecz Norski spożył rybę do końca, po czym ponownie zapaliwszy drżącą ręką papierosa, przeprosił mnie i odszedł do sypialni.\n— Wybacz — rzucił na pożegnanie — jestem trochę zdenerwowany. Przeraziłeś mnie. Adasiu, zostaniesz tymczasem z panem.\nIstotnie wyglądał bardzo blady.\nZostałem sam z dzieckiem.\nW jadalni było parno. Wyziewy potraw zmieszane z odurzającą wonią kwiatów wytworzyły atmosferę ciężką i nużącą. Wziąłem za rękę Adasia i przeszliśmy do biblioteki.\nChcąc chwil parę pozostać w samotnym skupieniu i uporządkować cisnące się gwałtem myśli, wydobyłem z górnej półki kilka ilustrowanych książek i dałem je do oglądania chłopcu. Jakoż niebawem zajął się nimi najzupełniej. Usiadłem na sofce, naprzeciw drzwi wchodowych, i zamyśliłem się: poddawałem bacznemu rozbiorowi ową sensację pod koniec obiadu.\nŻe była to rzeczywiście tylko sensacja, nie wątpiłem ani chwili. Kawałek ryby, który miałem w ustach, pod względem smaku nie różnił się niczym od poprzednich, które spożyłem przecież z największym apetytem.\nWięc chyba autosugestia. Lecz ani mi wtedy przez myśl nie przeszło wyobrażenie trucizny, nie pozostawało nic innego, jak przyjąć poddanie mi podobnej myśli przez Ryszarda. Tu przypomniał mi się instynktem wyczuty w tym momencie wzrok jego, który spoczywał na mnie. Może wtedy myślał o truciźnie? Kto wie, może między nią a minogami istniał pewien związek? To by tłumaczyło wstręt niespodziewany do ulubionej niegdyś ryby. Może kiedyś w życiu był świadkiem podobnego zdarzenia, które mu głęboko utkwiło w pamięci?…\nZmęczony, podniosłem z zadumy czoło i spotkałem się z czarnymi jak aksamit oczyma dziecka.\nBył zupełnie podobny do matki, którą znałem tylko z portretu zawieszonego w salonie. Szczególnie fascynująco musiały działać jej duże, czarne oczy, pełne niewysłowionej słodyczy i głębi wyrazu. Podobnie w kraju, zanim wyszła za mąż, budziła wszędzie podziw i zazdrość, była przedmiotem pragnień wielu i powodem kilku gorących afer. Mówiono nawet, że ową tajemniczą nieznajomą, której wdzięki opiewał tak wytwornie w swych sonetach Stanisław Prandota, nie był nikt inny, tylko Róża z Wrockich, Adaś miał te same namiętnie palące oczy i białą jak alabaster cerę twarzy, tak bardzo podnoszącą ich wyraz.\nBył to chłopak nad wiek rozwinięty, wrażliwy i nerwowy. Lubiał zadawać czasem pytania dziwaczne, rozmawiać o rzeczach przykrych, dziwnie nie harmonizujących z pogodą lat dziecięcych. I teraz miał w twarzy taki wyraz, jakby mi się chciał zwierzyć z czymś ważnym. Ośmieliłem go, przyciągając łagodnie ku sobie.\nSiadł mi na kolana i z miną tajemniczą wydobył z bocznej kieszonki jakiś drobny, świecący przedmiot. Chcąc mnie snadź zaciekawić, trzymał go w zamkniętej dłoni i patrzył na mnie w zagadkowy sposób.\n— No pokaż! Cóż to takiego?\nChłopak ociągał się:\n— Pokażę, jeśli pan da słowo, że nie powie nic tatusiowi.\nZapewniłem uroczyście. Wtedy otworzył rękę i na dłoni ujrzałem mały, złoty medalion. Odchyliłem emaliowane wieczko i ujrzałem subtelnie wykonaną miniaturę pani Róży.\n— To od mamy?\nChłopak poruszył przecząco głową.\n— Proszę zgadnąć.\n— Od pana Stacha.\nPocisnął sprężynkę; miniatura odchyliła się i pod nią przeczytałem wyryte na złotym tle słowa: „Synkowi Róży — Stach”.\nOpanowało mnie dziwne uczucie. Tajemnica Adasia wstrząsnęła mną do głębi, wywołując błyski niespodzianych myśli.\nPrandota kochał żonę Norskiego. Może Adaś…\nWstrzymałem bieg myśli szalonej i zwróciłem się do chłopca:\n— Kiedy dał ci to pan Stach?\n— Dzień przed odjazdem. Pocałował mnie w czoło i kazał nosić na piersiach. Był wtedy tak smutny, tak bardzo smutny. Jutro miał wyjechać. Nawet nie mogłem się z nim pożegnać.\n— Nazajutrz rano, zanim do nas przyszedł na pożegnanie, zabrał mnie z sobą pan guwerner i pojechaliśmy na cały dzień na wieś. Gdyśmy wieczorem wrócili, pana Stacha już w domu nie było… Biedny pan Stach…\n— Dlaczego? Przecież go kiedyś zobaczysz.\nUdawałem, że nic nie wiem o zgonie Prandoty, wiedząc na pewno, że ani ojciec, ani żaden z domowników nic o tym chłopcu nie wspominał.\nLecz dziecko potrząsnęło smutno głową:\n— Pan Stach już więcej nie wróci.\n— I mamusia już nie wróci.\nTo szczególne zestawienie upewniło mnie, że Adaś dziwnym, niektórym nerwowym dzieciom właściwym instynktem odgadł śmierć ukochanego człowieka. — Więc zamilkłem. Lecz on miał mi widocznie jeszcze coś ważniejszego do zwierzenia, bo ująwszy mą rękę, pociągnął mnie w ogród.\n— Coś panu jeszcze pokażę.\nProwadził w odległy kąt, dokąd zaglądałem rzadko, ze względu na Ryszarda, który unikał tej partii. Właśnie w tę stronę wiódł mnie, niecierpliwie szarpiąc za rękę. Przeszedłszy szpaler tuj, stanęliśmy przed altaną.\nMyślałem, że tajemniczy chłopak każe mi wejść do środka, lecz omyliłem się. Nie wypuszczając ani na chwilę mej ręki z dłoni, pociągnął mnie za altanę.\nTo, co ujrzałem wtedy, wyryło się w mej duszy na zawsze ponurym obrazem.\nW wąskim przesmyku, między tylną ścianą altany a murem ogrodowym, ujrzałem świeżo usypany nieudolną dłonią grób z małym, z gałązek złożonym krzyżykiem w środku.\nPatrzyłem oszołomiony przykrym widokiem na Adasia z niemym pytaniem.\n— Czy dobrze usypałem?\n— Więc to ty? Kiedy? Po co?\n— Wczoraj i przedwczoraj, kiedy tatuś wychodził z domu, zrobiłem; ziemię miałem zwiezioną już dawniej taczkami. To dla pana Stacha. Mamusia ma już na cmentarzu.\nDreszcz zgrozy przebiegł mnie od stóp do głowy.\n— Dlaczego właśnie tutaj?\n— Tatuś kazał.\n— Tak, w nocy, we śnie, wiele dni temu. Śniło mi się, że przyszedł do mego łóżka, wziął za rękę i zaprowadził tutaj. Potem usiadł w altanie na ławce, dał mi moją łopatkę i kazał sypać z tej strony grób dla pana Stacha. Płakałem, wyrywałem się, lecz tatuś krzyczał i musiałem usłuchać. Przez cały czas siedział tu na ławce i patrzył, jak kopię ziemię. Gdy usypałem do końca, przebudziłem się. Było rano, leżałem w łóżku. Odtąd pędziło mnie tutaj i nie dało spokoju, aż zrobiłem tak, jak tatuś kazał we śnie.\n— Czy ojciec wie o tym? Czy pokazywałeś mu?\n— Nie. Boję się okropnie, by nie spostrzegł.\nW tej chwili usłyszeliśmy za sobą lekki szelest. Odwróciłem się mimo woli i krzyknąłem.\nZa nami, ciężko oparty o róg chłodnika, stał blady jak płótno, dziko uśmiechnięty Norski… Widział i słyszał wszystko.\nPopatrzyliśmy na siebie dziwnie, w milczeniu. Potem on zawrócił chwiejnym krokiem do willi. Długi czas stałem bez słowa na tym samym miejscu, kurczowo ściskając rączkę Adasia. Wreszcie obudził mnie z drętwoty dojmujący krzyk mewy. Otrząsłem się i spojrzawszy zdumiony na wpatrzonego we mnie chłopca, rzekłem:\nI wróciliśmy do mieszkania.\nTego wieczora nie było wspólnej kolacji. Adaś zasnął wcześnie w swym pokoiku. Ryszard usunął się samotnie na prawe skrzydło domu. Zostałem sam w przeznaczonej mi sypialni.\nWstrząśnienia dni ostatnich, zwłaszcza sprzed paru godzin, nie dały mi zasnąć. Zgasiwszy lampę, usiadłem w kącie pokoju i paliłem papierosy.\nPrzez otwarte okno wpadały do wnętrza zielonawe smugi księżyca, sięgając ku mnie wydłużonymi palcami. Z ogrodu wionęły zapachy kwiatów, wibracje woni subtelne, upajające — czasem podniósł się słony oddech morza.


Serwis darmowych aliasów i krótkich linków - super-katalog\nSerwis darmowych aliasów i krótkich linków\nPozycja w katalogu nr: 9023, przeglądano: 1821 razy.\nTytuł: Serwis darmowych aliasów i krótkich linków\nOpis: Darmowe aliasy w pvv.pl!! Bez reklam. Nieograniczona ilość na jednym koncie. Rejestracja bezpłatna i szybka.\nSkorzystaj również z naszego skracacza linków, który jest prostym i funkcjonalnym narzędziem. Jeżeli masz bardzo długi adres URL do ciekawej strony, wystarczy zrobić jeden krok aby za chwilkę mieć łatwy do zapamiętania.\nSłowa kluczowe: alias, alias za darmo, aliasy, aliasy www, darmowe aliasy, skracanie adresów, skracanie linków, skróć adres, skróć link, skrót\nBiuro detektywistyczne Veritas - prywatny detektyw. Biuro jest założone i prowadzone przez emerytowanego oficera Policji z ponad 20 letnim stażem służby w pionie operacyjnym. Nabyte doświadczenie i...\nPrzekładem tekstów zajmuję się już od wielu lat, a od 2005 roku jestem tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego, wpisanym na listę tłumaczy Ministerstwa Sprawiedliwości pod numerem TP /2776/...\nSerwis komputerowy S-Komp działa na terenie Katowic i miast ościennych. Zajmujemy się rozwiązywaniem problemów sprzętowych oraz programowych w laptopach oraz komputerach stacjonarnych oraz tworzymy...\nOferujemy Tworzenie stron www oraz strony internetowe i aplikacje internetowe. Tworzenie stron internetowych, projektowanie stron, a także tworzenie eleganckich grafik na potrzeby WWW, projektow...\nJesteśmy prawnikami specjalizującymi się w prawie podatkowym. Nasze umiejętności oparte są nie tylko na gruntownej znajomości ciągle zmieniających się przepisów podatkowych, ale także na praktyczny...


DLC do Euro Truck Simulator 2 z większą Francją\n19 lutego 2016 Robert Ocetkiewicz 1 Comment Euro Truck Simulator 2\nW Europie jest gdzie prowadzić ciężarówkę.\nTwórcy Euro Truck Simulator 2 szykują się do wprowadzenia nowego dodatku. Oficjalnie poinformowali, że planują duże DLC, które rozbuduje teren Francji. W praktyce ma to dać między innymi odmieniony Paryż oraz sporo nowych lokacji jak i zmiany w tych już istniejących.\nData premiery pozostaje nieznana, także miłośnicy europejskich wojaży ciężkim sprzętem, muszą uzbroić się w cierpliwość.\n← Darmowa kampania do Might & Magic Heroes VII\nJak Ubisoft odtworzyło epokę kamienia w Far Cry Primal? →\nLubicie wielkie ciężarówki? Mamy dobre wieści\nEuro Truck Simulator 2 dostaje oficjalne narzędzia moderskie\nEuro Truck Simulator 2 oraz American Truck Simulator z bardzo ciekawą nowością\nDodadzą imigrantów na autostradach ^^. A nawet jestem myśli, że ktoś taki mod stworzy.


Życie ludzkie jest nieobliczalne. Nigdy nie wiemy co będzie jutro i chyba to jest najlepsza jego część. Mam mały kryzys, mam nadzieję że chwilowy. Dawno nie miałam takowego. Tak dawno, że aż nie pamiętam kiedy i dlatego właśnie liczę, że ten też szybko wróci tam skąd przyszedł. W życiu tak się zdarza przecież, że nie zawsze jest kolorowo, że nie zawsze wiemy co właściwie jest dobre, że tak naprawdę nie wiemy o co w tym wszystkim chodzi. Ale właśnie wtedy trzeba zacisnąć zęby i przetrwać to, bo to minie, to minie na pewno. I kiedy macie takie chwile i kiedy niczego nie jesteście pewni to podnieście głowę do góry, nieważne w jakim stanie, czy w lekkim kryzysie, czy na samym dnie. Bo to wszystko minie. Prędzej czy później minie i znów będzie, może nie od razu pięknie, ale chociaż normalnie. Nie docenialibyśmy pięknych chwil, gdyby nie te gorsze. A życie nas uczy, że właśnie dla takichch warto żyć. Więc czekam aż wszystko się jakoś samo ułoży. Nie wiem w jakim kierunku, nie wiem w którą stronę, nie wiem z kim, jak i gdzie, ale oby chociaż tylko na ciut lepsze niż dziś. Nie wymagam dużo, bo może po prostu nie zasłużyłam. Więc jeżeli w gwiazdach jest zapisany jakiś scenariusz specjalnie dla mnie, to czekam cierpliwie na jego dalszą realizację. Co ma być to będzie. Jeżeli to wszystko jest warte świeczki, to znajdzie jakąś drogę, jeżeli nie to nie. Tylko Ten na górze wie, jaki ma plan dla każdego z nas. So keep your chin up baby! Te słowa kogoś kiedyś mi bliskiego, zawsze będę powtarzać w takich chwilach jak te.\nStay positive:)! Pozdrowienia i do następnego na pewno lepszego napisania!\nAutor: Kasia | inspirujsiebie.pl o 13 czerwca\nEtykiety: keep your chin up , kryzys , life , optymizm , Other , życie\nDonna 13 czerwca 2013 17:43\noj :( życzę Ci aby ten kryzys szybko minął\ni zaświeciło znów słoneczko dla Ciebie ;*\nQxwef 13 czerwca 2013 21:19\nCiekawy post :) niech kryzys ci minię ...\nPaula 14 czerwca 2013 18:11\nkicia :* będzie dobrze!\nIza 15 czerwca 2013 08:43\nGrunt to szukać pozytywnych wibracji... Życzę by kryzys szybko minął i dni stały się na nowo dużo bardziej kolorowe :)\nBeautiful Duty 15 czerwca 2013 14:42\nczekam dokladnie na to smao... dmay rade bejbe ;*\nSabina Milewska 17 czerwca 2013 15:17\nteż ostatnio przechodziłam przez coś podobnego.. jedno zdanie sprawiło, że zawalił mi się grunt pod nogami... bądź silna, trzyamm za CIebie kciuki! jeżeli ja z tego wyszłam, Ty też dasz radę. pozdrawiam!


STOWARZYSZENIE CIVITAS CHRISTIANA - Pytania o wolność - Kopernik TV\nCzym jest wolność i jak bardzo jej potrzebujemy? Nad tym zastanawiali się uczniowie i eksperci podczas spotkania zorganizowanego w Olsztynie przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”.\nPrecyzyjne określenie wartości, jaką jest wolność jest bardzo trudne, choć wydaje się, że jest ona niezbędna do szczęścia. Można próbować definiować ją pozytywnie: „Jak ktoś jest wolny, to ma wolność wyboru, ma swoje zdanie, może się wypowiadać, jest swoboda” - przekonuje Nina Kulpa, uczennica XIII Liceum Ogólnokształcącego Katolickiego w Olsztynie. Ale może też poprzez wskazanie ograniczeń wolności – i to bardzo różnych ograniczeń: „Na przykład nałogi to jeden z wielu aspektów, które wpływają na naszą wolność. To na początku niewinny nawyk, który powoduje, że chcemy się odstresować, a koniec końców zostajemy zniewoleni” - mówi Michał Malinowski, również uczeń XIII Liceum.\nNa trudne pytania dotyczące tej przestrzeni życia próbowali odpowiedzieć uczestnicy forum dyskusyjnego „Ile wolności potrzebuje człowiek”, zorganizowanego przez Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana. „Papież Franciszek określa wolność jako wartość łagodności i dobroci, która może być i dobra, i zła” - przypomina Aneta Kowalska-Siedlecka, zastępca dyrektora olsztyńskiego oddziału Civitas Christiana.\nWartość ta w dobie ciągłego pędu i pośpiechu współczesnego życia bywa zatracana – i trudno definiowalna, o czym przekonywali zaproszeni na spotkanie dziennikarze, psychologowie i przedsiębiorcy. W psychologii jednoznacznej definicji brak. „Choć są teorie psychologiczne, które wiążą możliwość rozwoju osobistego, zyskiwania tożsamości, adekwatnego działania z poczuciem swobody i możliwości działania” - mówi psycholog i psychoterapeuta Marcin Jaroszewski. „Wolność to pojęcie subiektywne i umiejscowione wewnątrz. Generalnie na zewnątrz występują same ograniczenia, nie żyjemy w próżni, środowisko zakłada określone ograniczenia i one występują wszędzie” - dodaje przedsiębiorca Wiesław Łubiński, kanclerz olsztyńskiej loży Business Centre Club.\nForum dyskusyjne dotyczące wolności to część cyklu spotkań ekspertów z młodzieżą, mających ukazywać i definiować wartości istotne dla współczesnego człowieka.


Wyłączniki różnicowoprądowe LC - eelektryka.com | Wysyłka w 24h!\nGniazda i łączniki (517)\nKarlik Deco (3)\nOprawy oświetleniowe (96)\nOprawy do wewnątrz (93)\nOprawy sufitowe (85)\nOprawy kasetonowe (9)\nWyłączniki różnicowoprądowe stosuje się w układach sieci TN-S, TT, IT oraz TN-C-S. Nie należy ich natomiast stosować w układzie TN-C, ponieważ mógłby on działać nieprawidłowo. W takiej sytuacji trzeba byłoby przed tym wyłącznikiem wykonać rozdział przewodu PEN na PE i N.\nOczywiście każdy z takich wyłączników różnicowoprądowych powinien być dobrany przez projektanta, uwzględniając dopuszczalny prąd różnicowy urządzeń. Często wykorzystywane są tutaj wyłączniki o znamionowym prądzie różnicowym >30mA. Stanowią doskonały środek ochrony od porażeń przy uszkodzeniu, ale nie są w pełni skuteczne przy dotyku bezpośrednim.\nStart > Aparatura elektryczna>Wył. różnicowoprądowe LC\nWył. różnicowoprądowe LC\nWyłączniki różnicowoprądowe to zabezpieczenie dla domowników przed porażeniem prądem elektrycznym. Najprościej rzecz ujmując, przerywają one dopływ prądu, kiedy nastąpi jego upływ do ziemi, co może mieć miejsce na przykład, gdy dotkniecie przedmiotu znajdującego się pod napięciem lub na uziemionej obudowie uszkodzonego sprzętu pojawia się napięcie. Każdy z nich ma określoną czułość, co oznacza, że zadziała dopiero wtedy, kiedy prąd różnicowy przekroczy charakterystyczną dla danego wyłącznika różnicowoprądowego wartość.


Ba, jederman pragnie by fundusze emerytalny wygrywałby | Siwy\nOfe, czyli mówiąc schematycznie zasoby finansowe emerytalny w jakiemuś czasie istnienia staje się bardzo ważną rzeczą. Wokalizacja tędy bez wątpienia o czasu, w którym ugaszczamy pierwszą rywalizację. Z powodu niej prawdopodobnie chwytać interesantów 24 porze na dobę, dni w roku. Parę łysków nadal otrzymamy epistolarnego powiadomienie o potrzeby głosu ofe, jakie będzie pracowało na polską czas przyszły. Z jakiej przyczyny alternatywa jest nie inaczej aktualny?\nA jakże, jederman pragnie żeby środki pieniężne emerytalny osiągałby na panu, zaś właściwie jego emeryturę jak najwięcej. najwięcej tamtego oskarżyciela pożądane byłoby rozpoznawać porównania kapitałów jakie przeważą czwarta władza, po największej części gazety. Warto znać, iż o ile nie wyłonimy funduszu tejże, pozostanie on wytypowany odgórnie w ciągu nas bezspornie możemy pozostać przeznaczani do takiego, który dość nie osiąga najwięcej. Rzeczywiście stąd tworzenie stron www, owo lokata przynoszące same korzyści. Powodują one rozwój sprzedaży, tworzą w sam raz wyobrażenie instytucji. Ofe aż do jakiego odprowadzamy ściepy jest dozwolone modernizować co biega.\nPożądane byłoby posiadać wiedzę, iż kapitał emerytalny stopniowi II suport poprawy emerytalnej. Księgowość nierzadko jest połączona z kontaktami natomiast reprezentacją fabryki przedtem Urzędem Finansowym bądź jednostkami ZUS. Pierwszym są bezspornie stateczne ściepy ZUS które na nas nie zarabiają, natomiast wypłacane są przytomnym rencistom. Krocie persony w praktyce nie czuje się bez ryzyka myśląc o emeryturze wybierając ofe, z nieniniejszego motywu rozsądzają się na udział w III filarze.\nCzyli dobrowolnym i nietajnym zlecaniu swoimi pieniędzmi odraczanymi na emeryturę. Takoż tęż sprawiają hotele, wyjściowe naprzeciw potyczek urlopowicza tudzież łazika. W uproszczeniu można zreasumować ranking ofe, że nielokalnej ściepie emerytalnej przenika do ZUS, natomiast która pracuje na nas przenika do wytypowanego za sprawą nas funduszu emerytalnego.\n← Dla jednostki finansującej działanie w krzepy leasingu kapitał\nNa nielokalnym zbycie egzystuje niemało wariantów kart pieniężnych →


Najstarsze ludzkie szczątki znalezione w południowej Ameryce Środkowej - Nowy\nNajstarsze ludzkie szczątki znalezione w południowej Ameryce Środkowej\nZespół archeologów odkrył w nikaraguańskim mieście Bleera Kaanu szczątki młodej kobiety pochowane 5900 lat temu, najstarsze szczątki ludzkie w południowej Ameryce Środkowej, dodając znaczący rozdział do archeologicznego zapisu regionu.\nSzczątki kobiety były chronione przez starożytny kopiec różnych muszelek (zaprojektowany do oznaczania miejsc pochówku lub niektórych miejsc w krajobrazie), który chronił go przed tropikalnymi warunkami na Karaibach, umożliwiając pochówek nienaruszony przez prawie sześć tysiącleci.\nZespół, złożony z badaczy z Kanady, Niemiec i Nikaragui, wyjaśnił w artykule opublikowanym w Magazyn starożytności, że odkrycie „stanowi ważny wkład w nasze zrozumienie wczesnej populacji Karaibów”.\nZaobserwowali również, że kobiety nadal znajdował się w swoim pierwotnym miejscu pochówku kiedy grobowiec został ponownie otwarty. Chociaż szkielet był w dużej mierze kompletny, jakość kości została nieco pogorszona przez klimat regionu.\nPradawne szczątki ludzkie są bardzo rzadkie w najbardziej wysuniętych na południe regionach Ameryki Środkowej oraz w regionach tropikalnych, ponieważ suche gleby mają tendencję do uszkadzania kości. Mirjana Roksandic, antropolog z University of Winnipeg w Kanadzie i główna autorka badań, wyjaśniła, że „kopiec muszli umieszczonych na grobie zmniejszył kwasowość gleby i pomógł zachować szczątki”.\nKobieta miała około 1,48 cm wzrostu i silnie rozwiniętą muskulaturę przedramienia, „prawdopodobnie z powodu wiosłowania lub podobnych ćwiczeń wzmacniających”.\nWideo: Ten mężczyzna wybudził się po 12-latach ze śpiączki i to co powiedział, zdumiało wszystkich\nCopyright © ciwanekurd.net | Najstarsze ludzkie szczątki znalezione w południowej Ameryce Środkowej...


Czy to już depresja czy jeszcze baby blues? - dobrze jest. nie rycz.\nJak pod ciężarem zmęczenia, głodu i lęku nie przegapić poporodowej depresji, która wymaga interwencji specjalisty?\nBaby blues jest wtedy, kiedy kilka dni po porodzie jest ci smutno i źle. Bo jesteś wykończona. Bo boli cię cale ciało. Jesteś głodna. Chciałabyś się umyć, ale prysznic też boli i masz na niego 30 sekund, zanim ono znowu zacznie cię wołać. Bo nie wiesz jak obchodzić się z tym nowym człowiekiem, czy nie robisz mu krzywdy, czy będziesz potrafiła się nim zająć, czy dasz radę. Bo wszędzie jest mleko, albo właśnie jego brak. Wszystko jest nowe, dziwne, poza twoją kontrolą. Bo twój partner też nie wie, co robić.\nOto nowa ty i twoja nowa rzeczywistość. I nie wiesz czy nadal tego chcesz. Bo zupełnie nie tego się spodziewałaś.\nAle mija kilka dni, emocje opadają i udaje ci się wymyślić sposoby na to, żeby się zdrzemnąć i wykąpać. Ciało zaczyna się powoli regenerować. Ktoś wpada z ciepłym posiłkiem i wstawia pranie. Doradczyni laktacyjna pomaga dobrze przystawić ssaka do piersi i karmienie boli już mniej. Dziecko jest spokojniejsze. Jest lepiej.\nTo może być depresja, jeśli obok smutku i zmęczenia, które nie chcą minąć, pojawia się zobojętnienie i rozdrażnienie. Kiedy nie masz siły (a nie czasu) jeść, albo wręcz przeciwnie – objadasz się, próbując znaleźć odrobinę komfortu. Nie możesz spać nawet jeśli warunki na to pozwalają, a jeśli zaśniesz, wybudzasz się w nocy albo nad ranem bez powodu, albo przesypiasz całe dnie. Nic nie sprawia ci przyjemności, nawet dotychczasowe pewniaki. Na niczym nie możesz się skoncentrować, nawet czytanie książek i oglądanie filmów jest zbyt trudne.\nNajgorsze są poranki, kiedy nie widzisz powodów, które mogłyby cię skłonić do wstania z łóżka. Jest ci wszystko jedno. Nie potrafisz się uśmiechać, nawet do swojego dziecka. Taki stan utrzymuje się już ponad dwa tygodnie.\nNie czekaj dłużej. Idź porozmawiaj. Wcale nie musisz zaczynać od psychiatry i recepty na leki, o które być może martwisz się, że przeszkodzą ci w karmieniu piersią (niekoniecznie). Idź do psychologa albo psychoterapeuty, porozmawiaj o swoim stanie, rozważcie różne opcje (interwencja kryzysowa u psychologa, psychoterapia z psychoterapeutą, farmakoterapia pod okiem psychiatry).\nIdź, porozmawiaj, nie czekaj już ❤\nPo więcej zajrzyj na blog www.dobrzejestnierycz.pl.\nJeśli chcesz wiedzieć o kolejnych tekstach, albo po prostu być ze mną w kontakcie, zapraszam na Instagrami Facebook\noraz na profile poświęcone tematyce zdrowia psychicznego w ciąży i po porodzie “O matko, depresja” na Facebooku i Instagramie.\nZajrzyj też na naszą dobrzejestową grupę wsparcia 🙂\nJeśli czujesz, że twój stan lub stan bliskiej ci osoby jest poważny (np. pojawiają się myśli samobójcze, chęć skrzywdzenia siebie lub innych) SIĘGNIJ PO POMOC. Zgłoś się do najbliższego szpitala psychiatrycznego (nie jest potrzebne skierowanie, ani ubezpieczenie zdrowotne, w sytuacjach nagłych lekarz musi Cię przyjąć tego samego dnia).\nTutaj znajdziesz też listę placówek w całej Polsce, które udzielają wsparcia osobom w kryzysie:https://liniawsparcia.pl/placowki/\nCałodobowa bezpłatna linia wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego 800 70 2222 (pod telefonem dyżurują psycholodzy Fundacji ITAKA udzielający porad i kierujący dzwoniące osoby do odpowiedniej placówki pomocowej w ich regionie)\nbaby blues depresja poporodowa depresja w ciąży


GROSZKA. Piesek, który chciał mieć dziewczynkę (MP3) | CDP.pl\nGROSZKA. Piesek, który chciał mieć dziewczynkę (MP3) GROSZKA. Piesek, który chciał mieć dziewczynkę (MP3) Oferta specjalna\nSari Peltoniemi Lektor\nArtur Barciś, Anna Apostolakis Czas trwania\nWatermark Każde dziecko prędzej czy później zechce mieć psa – to raczej oczywiste. Ale czy słyszeliście o pieskach, które chciałyby mieć dzieci? Groszka to właśnie taki piesek, który chciał mieć dziewczynkę. Ale gdzie znajduje się dziewczynki dla piesków? I jak się na nie mówi? Ludziątka?Nieco przewrotna, pełna humoru i ciepła opowieść o prawdziwej przyjaźni zwierzęcia i dziecka. Niby oczywista relacja, ale w zabawnym, nietypowym ujęciu fińskiej autorki publikacji dla dzieci, Sari Peltoniemi nabiera nowego uroku. Teraz ta wspaniała opowieść również w formie audiobooka.Jak piesek może przysposobić dziewczynkę? Czy Dominika polubi psią karmę i mieszkanie w budzie? To chyba nie będzie takie proste, ale historia jest doprawdy interesująca i sprawi, że zarówno dzieci, jak i dorośli nie raz się uśmiechną, słuchając „Groszki. Pieska, który chciał mieć dziewczynkę”.„Groszka” w wersji audio ukazała się w świetnej interpretacji Artura Barcisia i Anny Apostolakis. A tym, którym przypadła do gustu opowieść autorki o pieskach, polecamy również inną jej historię o zwierzętach zatytułowaną „Koci detektyw”, która również ukazała się jako audiobook.Historię Groszki czyta Artur BarciśPoradnik Tuuli Pudelskiej „Jak wytresować człowieka” czyta Anna Apostolakis Cechy Autor\n"GROSZKA. Piesek, który chciał mieć dziewczynkę" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


Transport gości weselnych, autobus na wesele Śląskie | Wesele123.pl\nCzęsto sale weselne są znacznie oddalone od miejsca ślubu. Jeśli w Twoim wypadku też tak jest, to warto zastanowić się na transportem dla gości weselnych. W zależności od zapotrzebowania, możesz wybrać mały bus lub autobus razem z kierowcą, oczywiście. Sprawdź w naszym katalogu, jakie możliwości oferuje województwo Śląskie i wybierz najlepszą opcję dla Was i Waszych gości! Zapraszamy!\nWyniki od 1 do 10 z 26 ofert w kategorii Transport gości weselnych Śląskie\nBusikiem zabierze Twoich Gości, bezpiecznie przewiezie do kościoła lub USC, a dalej na miejsce zabawy weselnej. To co nas wyróżnia to fakt, że nie tylko wozimy ludzi, my bierzemy logistykę transportu Gości na siebie, a Wy możecie bez przeszkód oddać...\nWitamZajmujemy się transportem osób. Posiadamy w swojej ofercie:Autokar 50+1Bus 20+1Mikrobus 8+1limuzyny:Mercedes W211 e-classei rarytas Fiat 125p z 1975 rokuZapraszam do wspolpracy\nFirma KOT-TOURIST zajmuje się wynajmem autokarów, busów i vanów na terenie kraju i zagranicy, na potrzeby osób prywatnych i firm. Zapewniamy komfortowy i pewny przewóz osób w ramach: wycieczek, pielgrzymek, konferencji i różnego rodzaju imprez okolic...\nPerfectTour świadczy usługi transportu osób oraz paczek na terenie Polski, Niemiec oraz HolandiiW celu zapewnienia jak najwyższej jakości usług, naszych klientów odbieramy ze wskazanego adresu i dowozimy bezpiecznie do miejsca docelowego. P...\nOferujemy przewóz osób, gości weselnych.Posiadamy busy 7, 8, 18, 20 oraz 30 miejsc.Pojazdy klimatyzowane, pełne turystyczne wyposażenie pojazdów, TV, DVD Pojazdy 2018 rok, 2016 rok w klasie Business . Mercedes ***\nPrzewóz Gości weselnych, transport Gości, busy, autobusy, wynajem busów, bus, przewóz osób,\nF.H.U. Crist firma świadcząca usługi przewozu osób na terenie całego kraju. Charakteryzuje nas bezpieczeństwo i profesjonalne podejście do tego co robimy Zapewniamy miłą obsługę oraz wysoki komfort podróży nowoczesnymi samochodami...\nZobacz oferty z kategorii Transport gości weselnych Śląskie w innych lokalizacjach


Wysłany: Wto 19:49, 30 Paź 2007 Temat postu:\nW piosence było (bo to przede wszystkim forum muzyczne) "zapodane", że dobrze mieć sąsiada, a nie sąsiadkę.\nNie powiem, że jest to bez znaczenia\nAle po co się spierać? Jak nie można się zdecydować można udać się do parki sąsiadów... Nas jest dwoje i Wy dwoje - to już czworo - jest wesoło!\nNo jak już nie ma sąsiadki, sąsiada lub sąsiadów w parach - zostają koziołki. I nie dziw się tak Majko, wiadomo koziołek to nie owieczka, ale od czego wyobraźnia!!! Z resztą - te koziołki z ratusza to raczej Panie koziołki a nie Panowie kozłowie\nWysłany: Wto 19:50, 30 Paź 2007 Temat postu:\nI nie zaglądam tu często - tak tylko, przypadkiem....\nClintoon, koziołkom to ja mówię zdecydowane: BEEEE!\nTo znaczy: NIEEE!!!\nWysłany: Wto 23:14, 30 Paź 2007 Temat postu:\nzaskoczenie bardzo sympatyczne - na jesienne nostalgie jak znalazł\nzycie nie jest piosenką, ale te nutki jak najbardziej są słodko brzmiące, nieprawdaż ?\na jak wydają się "trudne" to pewnie jest tylko kwestia treningu ...\na potem będzie tak lekko jak u Urszuli- dmuchawce, latawce, wiatr ...\nps. mam nadzieje, że muzycznie jest ok i nie zniesmaczyłam nikogo ?\nAleście się rozbrykali, zaczynam powątpiewać czy takie nutki łagodzą obyczaje?\nWysłany: Śro 1:01, 31 Paź 2007 Temat postu:\nNawet jesli przez parę chwil zaostrzają, to zaraz potem łagodzą, że hej!\nWysłany: Śro 1:09, 31 Paź 2007 Temat postu:\nJesteś najczęstszym gościem, nie licząc krzmarka. Ale to bardzo dobrze.\nPiotra nie ma, ale jak wróci to zrobi odpowiednie statystyki.\na jak wydają się "trudne" to pewnie jest tylko kwestia treningu ...?\ntrening też ma swoje prawa:\nalbo tanie dmuchanie:\nAleście się rozbrykali,\nMy? Dopiero zamierzamy\nNo nareszcie coś się dzieje, Clintoon przechodź tędy częściej.\nclintoon - the best !\nWysłany: Czw 23:11, 01 Lis 2007 Temat postu:\nwpadlem na chwilę,ale widzę ,że forum nabiera kolorów pozdrawiam wszystkich.\nSkoro raz wpadłeś to zostan i zapros kolegów i koleżanki\nWysłany: Czw 23:54, 01 Lis 2007 Temat postu:\nwidzę ,że forum nabiera kolorów\nKolorowo to dopiero będzie - jeszcze nie wszyscy pokazali swoje oblicze:\nw sumie nie wiele mnie już zdziwi...\nA skoro mowa o kawalerze po 50-tce to już chyba (bez urazy):\n(do Leszka) Skoro raz wpadłeś to zostan i zapros kolegów i koleżanki\npołożyłbym większy nacisk na te koleżanki, ale akurat tego nie będę ilustrował\nCo , prawda - to prawda\nJa mam takich "rzeczy " mnóstwo , ale za cholerę nie umiem tego wkleić ze swojej poczty. Może prześlę chętnemu i to zrobi za mnie??


Przekąski serowe hitem Sylwestra i karnawału | Polska Times\nPrzekąski serowe hitem Sylwestra i karnawału\nPodczas wielu spotkań towarzyskich, firmowych czy rodzinnych na stołach królują przekąski. Dużym powodzeniem cieszą się te przygotowywane przy użyciu różnych serów, zarówno twardych, jak i miękkich. Sery, np. w towarzystwie owoców czy oliwek, są też podawane coraz częściej jako ukoronowanie posiłku. Kolejna okazja do serwowania przekąsek serowych już za moment – przed nami Sylwester, a potem karnawał.\nDuży wybór serów, idealnych do podania np. w formie coraz bardziej popularnej deski serów, oferuje Mlekovita. Sprawdzą się tu z pewnością sery pleśniowe Camembert, Brie i Bleu, długodojrzewające sery z linii Diamenty Konesera: Księżan Old, Cheddar Old, Tylżycki Old, Gouda Old czy Mazdamer Old, a także inne sztandarowe sery, np. Polski z dziurami, Sokół czy Cheddar.\nInną smakowitą propozycją serowej przekąski są również sery wędzone, regionalne i ekologiczne. W asortymencie Mlekovity dostępne są np. Faruki, mini Gołka Zakopiańska wędzona, Mini Przysmak Góralski i Przysmak Góralski, Ekologiczny ser wędzony z Gór BIO, a także sery z dodatkami smakowymi, jak np. Gouda z czarnuszką lub z kozieradką.\nPrzygotowując sałatki czy dipy również warto skorzystać z oferty sprawdzonych polskich producentów, takich jak Mlekovita. Do sałatek firma proponuje ser kanapkowo-sałatkowy Favita w kilku wariantach, różniących się zawartością tłuszczu, a także w wersji bez laktozy, oraz sery Mozzarella classic i mini-mini. Natomiast Wypasione serki śmietankowe, dostępne już w 6 wariantach smakowych, świetnie sprawdzą się nie tylko jako dodatek do pieczywa czy tartinek, ale również jako składnik dipów.\nŚwietnym wyborem przy przyrządzaniu sylwestrowych oraz karnawałowych poczęstunków jest jedna z ostatnich nowości od Mlekovity, czyli masło Polskie w 4 wyjątkowych smakach (cebulowe, czosnkowo-pietruszkowe, grzybowe i ziołowe). To cztery warianty smakowe tradycyjnego, najwyższej jakości masła, w formie małej osełki 80 g. Taka porcja pozwala szybko i wygodnie przygotować wykwintne dania i przekąski w zaciszu domowej kuchni. Masła te, o konsystencji idealnej do smarowania, stanowią smakowity dodatek do świeżego pieczywa, ale nie tylko. Dzięki ich wyjątkowym walorom smakowo-zapachowym można stworzyć np. pyszne grzanki czy tosty. Świetnie sprawdzą się również podczas duszenia czy grillowania, nadając potrawom aromatyczność i doskonały smak. Potrawom pieczonym i smażonym doskonałego smaku doda też masło klarowane, idealne do przygotowywania dań w wysokich temperaturach.\nInspirując się szeroką ofertą produktów Mlekovity można stworzyć wiele smacznych sylwestrowo-karnawałowych dań. Inwencja kucharza jest jedynym ograniczeniem tych kulinarnych eksperymentów.\nGodziny spędzone w rodzinnym gronie przy suto zastawionym stole są nieodłącznym elementem świąt Bożego Narodzenia. Wigilijne i świąteczne menu to bogactwo różnorodnych potraw, które choć zachwycają smakiem, nie należą do najłaskawszych dla naszych żołądków. Co zrobić, aby w świąt...\nprodukty na świątecz...\nPolskie produkty na świątecznym stole\nW okresie przygotowań do świąt Bożego Narodzenia w kuchni nie może zabraknąć polskich produktów. Poszukując składników świątecznych dań, ale także na co dzień, Polacy coraz częściej kierują się ich wysoką jakością. Z zaciekawieniem sięgają też po nowości znanych, sprawdzonych mar...\nkról świątecznych wy...\nSernik – król świątecznych wypieków\nPodawany na ciepło lub zimno, sam lub z dodatkami, tradycyjny albo w wersji light. To sernik, który króluje na świątecznych stołach nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Przepisów na jego przygotowanie jest wiele. Jednak składnikiem, od którego zależy sekret jego wyjątkoweg...


Wybór butów narciarskich dla większości narciarzy stanowi nie lada wyzwanie gdyż zakup właściwych i komfortowych butów nie jest łatwym zadaniem. Bowiem od właściwego wyboru butów zależy m. in. przyjemność jazdy na nartach i jakość urlopu spędzonego zimą w górach.\nZadanie butów narciarskich\nNarciarze dobrze jeżdżący na nartach techniką carvingową wiedzą, że swoje umiejętności w znaczącym stopniu zawdzięczają butom narciarskim. Buty narciarskie w równym stopniu jak narty mają wpływ na jakość jazdy na nartach. Stanowią one część systemu umożliwiającego precyzyjne przenoszenie impulsów na krawędzie nart. Wpinając buty w narty sprawiamy, że to buty decydują o jakości jazdy i kontroli nad nartami, gdyż bardziej lub mniej precyzyjnie sterują nartami. Narciarz pracując w butach narciarskich przemieszcza środek ciężkości, dzięki czemu dociska krawędzie nart, a naciskając nogami na języki lub tył cholewki butów narciarskich ma bezpośredni wpływ na rozkład nacisku na długość nart. To buty narciarskie określają mechaniczne relacje między nartami, a narciarzem i dostarczają powierzchni, na które można naciskać nogami w celu kontrolowania nart. W butach narciarskich, analogicznie jak w nartach, rokrocznie następują znaczne zmiany zarówno pod względem technologicznym jak i konstrukcyjnym. Producenci butów starają się zapewnić narciarzom lepszą jakość, precyzję i komfort, ale nie zapominają też o ich wyglądzie.\nJak często kupować buty narciarskie?\nWarto pamiętać, że stopy zmieniają się nieustannie w ciągu całego życia. Z sezonu na sezon zmianie też ulegają buty narciarskie, a szczególnie buty wewnętrzne. Po kilku latach użytkowania buty stają się coraz luźniejsze i coraz trudniej je dopasować bez utraty komfortu, co oznacza, że już nie są tak dobrze dopasowane i nie trzymają tak dobrze jak po zakupie. Jest to dowód na to, że buty narciarskie zużywają się i zmniejsza się ich wydajność.\nJeżeli zależy Ci na poprawieniu umiejętności jazdy na nartach, a co za tym idzie odczuwaniu większej przyjemności i bardziej ekstremalnych doznań, to koniecznie przyjrzyj się swoim butom narciarskim. Może to już pora, aby dokonać zakupu i zamienić stare buty na nowe.\nJakie buty narciarskie są najodpowiedniejsze?\nTo dobre pytanie, ale nie ma na nie jednoznacznej odpowiedzi. Buty narciarskie dobre dla jednego narciarza nie muszą, a nawet na pewno nie będą dobre dla innego. Wybór tych właściwych butów narciarskich zależy zarówno od indywidualnych cech jak i wielu innych czynników. Doboru właściwego modelu butów dokonasz w dobrym sklepie narciarskim. Profesjonalny sprzedawca kierując się umiejętnościami i wiedzą na temat cech i walorów poszczególnych modeli pomoże w wyborze butów. Podczas dopasowania butów narciarskich ważne jest indywidualne traktowanie każdego narciarza i dobranie takich butów, aby uzyskać ich maksymalną wydajność bez konieczności ich odpinania po każdym zjeździe. Ważne jest, aby sprzedawca dobrał dla narciarza odpowiednią markę i model butów, a następnie właściwie je ukształtował i dopasował. Wybór i dopasowanie butów narciarskich jest procesem bardzo złożonym i indywidualnym, gdyż narciarze jeżdżą dobrze przy różnych ustawieniach butów narciarskich. Nie wolno kierować się opinią innych gdyż każdy narciarz jest inny i ma inne odczucia po założeniu butów narciarskich. Te odczucia i doświadczenia są najbardziej miarodajne i powinny decydować o wyborze tych najodpowiedniejszych butów narciarskich.


Teddy Sagi znów wyprzedaje akcje Playtech | FXMAG\nTeddy Sagi może wkrótce przestać być największym udziałowcem Playtech. Założyciel spółki zarządzającej dwoma brokerami FX po raz kolejny wyprzedaje swoje akcje.\nPlaytech to firma technologiczna, zajmująca się głównie dostarczaniem oprogramowania dla internetowych kasyn. Spółka operuje również w branży rynków finansowych poprzez brokera rynku detalicznego - Markets.com. Playtech w ubiegłym roku rozszerzył swoją działalność na rynku Forex poprzez wejście na rynek instytucjonalny - odbyło się to poprzez przejęcie CFH Group (transakcja o wartości 120 milionów dolarów)\nWczoraj, po zakończeniu sesji londyńskiej giełdy, Playtech ogłosił, że należący do Tedda Sagi’ego holding Brickington Trading Limited planuje sprzedaż około 32 mln akcji. Jest to pakiet stanowiący nieco ponad 10% wszystkich akcji spółki i ponad połowa dotychczasowej puli akcji w rękach Sagi’ego (17,8%).\nOstetecznie okazało się, że Sagi’emu udało się sprzedać większy pakiet akcji – 36,5 mln. Akcje sprzedano po cenie 9,24 funta, czyli z prawie 7-procentowym dyskontem w stosunku do wczorajszej ceny zamknięcia (9,93). Transakcję zabezpieczały 3 instytucje – UBS, Goodbody Stockbrokers i Shore Capital. Na sprzedaży akcji Sagi zainkasował 337,26 mln funtów. W ramach umowy z instytucjami zabezpieczającymi zobligował się przy tym nie sprzedawać kolejnych pakietów akcji w ciągu 180 dni.\nW rękach Sagi’ego pozostało niewiele ponad 20 milionów akcji, co stanowi 6,3% udziałów w spółce. Pozostał przy tym największym udziałowcem Playtech, ale z niewiele większym udziałem niż Morgan Stanley i Boussard&Gavaudan. Spadek udziałów poniżej 15% ma istotne konsekwencje dla założyciela spółki, gdyż oznacza utratę przez niego utratę specjalnych przywilejów – w tym możliwości mianowania dyrektorów oraz świadczenia spółce usług wewnętrznych.\nPlaytech informował wczoraj, że sprzedaż akcji wiąże się z dywersyfikacją portfela inwestycji Sagi’ego i jego rodziny. Pozyskany kapitał ma zostać przeznaczony na inwestycje związane z rynkiem nieruchomości.\nOd rana na giełdzie Playtech próbują wypełnić lukę, która powstała na starcie dzisiejszych notowań. Notowania zachowują się lepiej niż w listopadzie, gdy Sagi sprzedawał nieznacznie mniejszy pakiet akcji. Wtedy jego transakcja rozpoczęła dość sporą przecenę akcji spółki, która związana była jednak ze zmianami regulacji FCA dla rynku Forex (zakaz bonusów i ograniczenie dźwigni). Notowania od połowy grudnia znajdują się w trendzie wzrostowym, a wczoraj osiągnęły najwyższe poziomy w historii.


Złomowanie pojazdów Cieloszka kasacja Auto części Cieloszka . Zadzwoń 703 500 202\nSkup aut uszkodzonych w Cieloszka. Używane części samochodowe. Największa giełda części używanych w Internecie. Auto kasacja Cieloszka części używane. Najlepsze ceny w okolicy. Kasacja pojazdów Cieloszka – okolice. Zadzwoń i zamów swoje części. Skup samochodów do złomowania Cieloszka. Auto kasacja. Chcesz szybko zezłomować auto? Trafiłeś w dobre miejsce.\ndemontaż auta Cieloszka\nskup aut powypadkowych Cieloszka\nSKUP SAMOCHODÓW Cieloszka\nzłomowanie pojazdów Cieloszka\nW Auto Złomowanie Cieloszka znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\ngiełda części, kiermasz części Cieloszka, giełda części w Poznaniu (czwartek niedziela), giełda części Słomczyn, Szroty z częściami w Berlinie\nCopyright © 2018. Złomowanie auta Cieloszka, skup aut powypadkowych Cieloszka, złomowanie auta w Cieloszka.


Czas zaprezentować nowy tryptyk "Kwiaciarki". Rysowałam dość długo, kolejne etapy można było podglądać (prawie na żywo) na Instagramie. Dzisiaj, tak na koniec roku, możecie obejrzeć całość.\nRysunkowy tryptyk "Kwiaciarki"\nRysunki inspirowane sztuką Zentangle, jak zwykle, wykonane są na dobrej jakości papierze o wysokiej gramaturze, przy użyciu japońskich cienkopisów Sakura. Ciągle pozostaję im wierna. Usta to również Sakura, ale w postaci pędzelka. A i jeszcze format, czyli mój kolejny standard - A4. Chyba muszę w przyszłości pomyśleć o większym? Już kilka osób pytało mnie o większy format.


Biogramy II KK – KONGRES KOBIET BRUKSELA\nMieszka i pracuje w Brukseli i Paryżu. Pisze o literaturze i sztuce. Autorka tekstów, rozpraw i esejów z feministyczną perspektywą. Opublikowała „Wypowiadam wam moje życie. Melancholia Zuzanny Ginczanki” (2001), „Nawiedzani przez dym” (2011), „Zapomniana rewolucja. Rozkwit kobiecego pisania w dwudziestoleciu międzywojennym” (2014) (wydanie francuskie – 2013). Felietonistka „Czasu Kultury”, prowadzi bloga „Flâneriaa”. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, członikini Rady Programowej Kongresu Kobiet, pomysłodawcwyni i współzałożycielka feministycznego stowarzyszenia polonijnego „Elles sans frontieres”, liderka brukselskiego Kongresu Kobiet.\nMieszka i pracuje w Poznaniu. Pedagożka i socjolożka, członkini Rady Naukowej Interdyscyplinarnego Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz wykładowczyni Gender Studies na UAM. Interesuje się problemem skutków treningu socjalizacyjnego i praktyk edukacyjnych wzmacniających stereotypy płciowe. Kierowniczka projektu na temat przemocy rówieśniczej na tle uprzedzeń związanymi z płcią w doświadczeniu polskich gimnazjalistów i gimnazjalistek. Koordynatorka interdyscyplinarnego projektu badawczego Gender w Podręcznikach oraz projektu społecznego Taisa, którego celem jest wspieranie poprawy jakości życia dzieci romskich. Współautorka i współredaktorka książek: „Mężczyźni na przełęczy życia. Studium socjopedagogiczne” (2007), „Historia ludzi. Historia dla ludzi. Krytyczny wymiar edukacji historycznej” (2013), „Niegodne historii? O nieobecności i stereotypowych wizerunkach kobiet w świetle podręcznikowej narracji historycznej w gimnazjum” (2015), „Gender w podręcznikach. Projekt badawczy. Raport” (2015). Recenzentka i konsultantka do spraw równości rządowego podręcznika dla klas 1-3.\nDoktorantka Instytutu Kultury Polskiej UW. Kulturoznawczyni, absolwentka Gender Studies na UW. Prezeska Fundacji MaMa działającej na rzecz poprawy sytuacji matek w Polsce. Przewodniczka miejska po Warszawie. Członkini Związku Literatów Polskich. Pisarka i felietonistka ,,Polityki”, „Pani”, „Chimery” i ,,Gazety Stołecznej”. Jej teksty ukazały się w książkach zbiorowych oraz w wielu katalogach do wystaw sztuki współczesnej i programach teatralnych (min. Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, Galeria Bunkier Sztuki). Autorka powieści „Kieszonkowy Atlas Kobiet” (Ha!Art 2008), ,,Dzidzia” ( Świat Książki 2009), ,,Cwaniary” (Świat Książki 2012), „Jolanta” (Znak 2015) oraz książki „Warszawa Kobiet” (Biblioteka Polityki 2011), zbioru felietonów ,,Mama ma zawsze rację” (Mamania 2012), ,,Proszę wejść. Więzienie, historie nieprawdziwe” (Nowy Teatr 2012) i zbioru opowiadań ,,W krainie czarów” (Znak 2014). Nominowana do tytułu Polki Roku 2007 Gazety Wyborczej i Kobiety Glamour 2008 oraz Róży Gali w kategorii literatura w 2010 roku, do nagrody ,,3 X Ona” portalu ,,Onaonaona.com”, do „Okularów Równości 2012”. Laureatka Paszportów Polityki 2008 (literatura). W 2010 roku dostała Społecznego Nobla Fundacji Ashoka za działalność społeczną. W 2011 roku została laureatką nagrody Fundacji Polcul za działalność społeczną.\nPracuje w Wydziale ds. Zwalczania Przestępczości zorganizowanej Dyrekcji Generalnej ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych Komisji Europejskiej. Od czterech lat pracuje z Koordynator Unii Europejskiej ds. Zwalczania handlu ludźmi i jest bezpośrednio zaangażowana w szereg inicjatyw i działań na poziomie europejskim dotyczących wdrażania Strategii Unii Europejskiej na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi (w tym handlu kobietami i dziecmi) na lata 2012-2016 oraz monitorowania implementacji Dyrektywy Unii Europejskiej 2011/36/EU w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi, zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar.\nKatarzyna pracowała wcześniej w Wydziale Praw Podstawowych Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej (w latach 2003-2005 jak Ekspert narodowy oddelegowany z Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej) oraz jako doradca prawny Europejskiego Inspektora Danych Osobowych oraz w Serwisie Prawnym EUROJUST. W latach 2000-2005 pracowala w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej w Warszawie (Departament ds. Harmonizacji Prawa).\nKatarzyna ukończyła studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 2006 obroniła z wyroznieniem Prace doktorska zatytułowaną ” Prawa podstawowe Unii Europejskiej” (Prowadzacy: Profesor Nauk Prawnych Wojciech Łączkowski).\nSeksuolożka, doradczyni rodzinna oraz specjalistka w zakresie edukacji seksualnej. Ponadto: mediatorka i trenerka, wykłada, szkoli i publikuje. Obecnie dyrektor organizacji non-profit Polskie Centrum Zdrowia Seksualnego w Londynie i kieruje Instytutem Nauk Społecznych PUNO Londyn. Prowadzi w Londynie poradnictwo przeciwdziałania i rozwiązywania kryzysów oraz problemów indywidualnych, partnerskich, małżeńskich i rodzinnych. Jest autorką badań nad problematyką seksualności młodych polskich emigrantów w Wielkiej Brytanii, a także jest jedną z „ekspertek” w pierwszym polskim programie promocji kobiet 40+ na rynku pracy.\nStudiowała anglistykę i socjologię, była tłumaczką i nauczycielką. Od 11 lat pracuje w Komisji Europejskiej, aktualnie jako asystentka szefa działu. Ma dwie córki, z mężem Nigeryjczykiem jest w „przyjacielskiej separacji”.\nMieszka i pracuje w Bxl od 2008. Wczesniej, od 2000 – w Holandii. Z wyksztalcenia filolożka angielska i nauczycielka j. angielskiego, pracuje od lat w międzynarodowych firmach i instytucjach. Wielokulturowość i wielojęzyczność to jej odwieczne pasje. Szczęśliwa i spełniona matka dwójki dzieci i małżonka we związku wielokulturowym. Lubi udzielać się społecznie. Członkini i działaczka organizacji kobiecych: Bekap i Elles sans frontieres.\nMieszka w Brukseli. Ekonomistka, feministka. Posiada wieloletnie doświadczenie managerskie w sektorze prywatnym, od paru lat swoje zainteresowania skupia na psychologii klinicznej, członkini zarządu stowarzyszenia „Elles sans frontières” i współorganizatorka Kongresu Kobiet w Brukseli.\nMieszka i pracuje w Brukseli. Autorka kanonicznych książek z historii polskiej emancypacji „Chcemy całego życia” (1999) i „Stańmy się sobą” (2001) oraz opowieści dla dzieci o czasach PRL „Zielone pomarańcze” (2010). Wieloletnia redaktorka „Wysokich Obcasów”. Twórczyni i prezeska stowarzyszenia edukacyjno-kulturalnego Brukselski Klub Polek (nagroda Polak Roku internautów 2013).\nMieszka i pracuje w Brukseli i Warszawie. Profesor nauk ekonomicznych, eurodeputowana od 2009 roku. W Parlamencie Europejskim kierowała Komisją Rozwoju Regionalnego, obecnie jest przewodniczącą Komisji Spraw Konstytucyjnych. W latach 2004-09 komisarz UE ds. polityki regionalnej. Była ministrem ds. europejskich w czasie wchodzenia Polski do UE, wcześniej negocjowała także wejście Polski do OECD. Pracowała w Komisji Gospodarczej ONZ, wykładała na SGH, była szefem Kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego.\nmgr. Pedagogiki Ogólnej na UW. Absolwentka Szkoły Treningu i Warsztatu Psychologicznego Intra oraz Podyplomowych Studiów z Seksuologii Klinicznej. Edukatorka seksualna i trenerka .Od 9 lat kieruje Grupą Edukatorów Seksualnych „Ponton” przy Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Prowadzi szkolenia i warsztaty dla różnych grup: pracuje z młodzieżą gimnazjalną, licealną, dorosłymi ( rodzice i nauczyciele/nauczycielki).Współpracuje m.in z wydawnictwem „Wiedza i Praktyka” oraz czasopismem „Emocje”. Za pracę z młodzieżą została nominowana do tytułu Polka Roku 2006 przez magazyn Gazety Wyborczej „Wysokie Obcasy” oraz wyróżniona w magazynie ELLE.\nDoktor nauk humanistycznych, filozof, anglista, uzyskał Dyplom Studiów Tekstu i Obrazu u Julii Kristevej na Uniwersytecie Paryskim 7. Był stypendystą Fulbrighta w nowojorskiej New School for Social Research. Autor książek Obcy jest w nas. Kochać według Julii Kristevej i – z Pawłem Leszkowiczem – Miłość i demokracja. Rozważania o kwestii homoseksualnej w Polsce. Jego teksty drukowały „The Guardian”, „The Advocate”, „Der Spiegel”, „Die Tageszeitung”, „Art in America”, „Inter Alia”, „Teksty Drugie”, „Feminoteka”, „Słowo Żydowskie/dos jidysze wort”. Współredagował artzine „Rewia Kontr Sztuki”, przygotowywał instalacje dźwiękowe i performanse. Prowadził wiele debat „Krytyki Politycznej” w Lublinie.\nMieszka i pracuje w Brukseli i Poznaniu. Posłanka do Parlamentu Europejskiego od 2014 r. Członkini dwóch komisji: Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Współprzewodnicząca Grupy Roboczej ds. Białorusi. Wcześniej przez dwie kadencje – posłanka do Sejmu RP. W latach 2012-14 minister w Kancelarii Premiera, Pełnomocnik Rządu ds. Równego Traktowania. Doktor biologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.\nDoktor nauk humanistycznych w zakresie filozofii, redaktor naczelna miesięcznika „Znak”, publicystka i działaczka społeczna. Zajmuje się społecznymi przemianami religijności i religijnymi źródłami sporów światopoglądowych, problematyką płci i ról społecznych, relacjami państwo-Kościół, wyzwaniami związanymi z wielokulturowością i problematyką mniejszości. Publikuje m.in. w „Gazecie Wyborczej” i „Tygodniku Powszechnym”.\ndr Sylvia Liseling-Nilsson\nJest Adiunktem (Assistant Professor) na Uniwersytecie KU Leuven w Belgii. Ukończyła studia doktoranckie w zakresie języków słowiańskich na Uniwersytecie Sztokholmskim. Od lat ponad 30 lat mieszka zagranicą. Obecnie zajmuje się m.in. wpływami różnych kultur na przekład językowy i wizualny literatury pięknej. Ma doświadczenie zawodowe oraz prywatne w zakresie wielojęzyczności. Wraz z profesorem Miodkiem prowadziła na KU Leuven sesję na temat miejsca języka polskiego w Europie. Od września 2015 jest odpowiedzialna za język polski w ramach lingwistyki stosowanej na brukselskim kampusie KU Leuven.\nMieszka i pracuje w Warszawie. Wicemarszałkini Sejmu RP i posłanka VII kadencji, z wykształcenia jest filolożką klasyczną. Pracowała jako nauczycielka łaciny i angielskiego w warszawskich liceach. Działaczka ruchów kobiecych, feministka i obrończyni praw człowieka. Wanda Nowicka współzakładała Stowarzyszenie na rzecz Państwa Neutralnego Światopoglądowo „Neutrum”, współtworzyła Federację na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Wykładała w szkole Gender Mainstreamingu w PAN. Jest autorką wielu artykułów, publikacji i raportów.\nUkończyła studia ekonomiczne oraz doktoranckie w zakresie zarządzania i finansów w Warszawie na SGH, a ostatnio również studia dziedziny psychologii społecznej oraz liczne kursy z zakresu coachingu. Przez wiele lat pracowała w dziedzinie finansów Unii Europejskiej (w instytucjach krajowych i unijnych) w kraju i zagranicą. Ma wieloletnie doświadczenie menadżerskie i szkoleniowe. Od kilku lat pracuje jako konsultant i coach w swojej firmie „Sun in us” w Brukseli. Udziela się także społecznie.\nProfesora UW, wykłada na Wydziale Prawa i Administracji. Jest kierowniczką Zakładu Kryminologii w Instytucie Prawa Karnego WPiA UW. Prowadzi zajęcia na Gender Studies w Polskiej Akademii Nauk. Jest członkinią Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Prawnej i członkinią Rady Kongresu Kobiet.\nDoktor nauk politycznych, kierowniczka projektu „Bliski Wschód i Afryka Północna”, stypendystka Fulbrighta w Paul H. Nitze School of Advanced International Studies (SAIS) na Johns Hopkins University w Waszyngtonie (USA), członkini Europejskiej Grupy Roboczej ds. Egiptu, wcześniej badaczka stowarzyszona na Amerykańskim Uniwersytecie w Bejrucie (Liban) i studentka na Sorbonne Nouvelle Paris III (Francja). Wykładała na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskała dwa tytuły magistra: stosunków międzynarodowych i arabistyki. Publikowała na temat polityki USA i Unii Europejskiej na Bliskim Wschodzie, wyzwaniach transformacji państw arabskich, konflikcie arabsko-izraelskim, m.in. w “Al-Ahram”, “LeMonde.fr”, “EUobserver”, “Polityce” i “Gazecie Wyborczej”.\nZ wykształcenia ekonomistka, z pasji pisarka i podróżniczka. Autorka artykułów podróżniczych i książek-reportaży z podróży do Peru i wejścia na Kilimadżaro. Napisała powieści obyczajowe: „Znów mnie pokochaj” (2010), „Powiedz, że mnie kochasz” (2011), „Zakochani w Brukseli” (2013). W Brukseli mieszka od 2005 roku. Współorganizatorka Kongresu Kobiet w Brukseli i członkini Bekapu.\nJest menedżerem swojego męża, Yousefa Ziaeian, artysty malarza z Grand Place. Prowadzi galerię sztuki i rękodzieła „Atelier Ziaeian”. Oprócz tego ma firmę zajmującą się cateringiem. Świetnie gotuje, szczególnie oryginalne potrawy z Iranu. Ma dwójkę dzieci, jej mąż jest Irańczykiem.\nPsycholożka międzykulturowa. Obroniła pracę z psychologii religii, ukończyła specjalizację “Gender Studies” pod kierownictwem dr Renaty Bożek na Uniwersytecie SWPS. Kursuje między Belgią a Polską, zadomowiła się w brukselskiej dzielnicy Molenbeek. Bloguje na e-migrantka.blogspot.be o problemach uchodźctwa, imigracji i wielokulturowości.\nJest dziś rozpoznawalną w świecie wokalistką jazzową, którą wyróżnia specyficzny styl, smak i podejście do śpiewania z charakterystyczną lekkością frazowania i ciepłym matowym tonem głosu. Aga przybliża współczesnej publiczności to, co najlepsze w historii jazzu, kontynuując tradycję takich artystów jak Shirley Horn, Carmen McRea i Joni Mitchell. Wokalistce udało się połączyć ambitne cele artystyczne z umiejętnością dotarcia do szerokiej publiczności, co zaowocowało nagraniem ośmiu albumów, w tym platynowych oraz multiplatynowych. W latach 2007-2013 Aga otrzymała tytuł jazzowej wokalistki roku w rankingu magazynu Jazz Forum. Jest pierwszą oraz jedyną polską wokalistką, której płyty ukazują się nakładem legendarnej wytwórni Blue Note Records z Manhattanu.


UFC on ESPN+ 2 – widzowie i bonusy | FightExpert Magazine\nUFC on ESPN+ 2 – widzowie i bonusy\nOrganizacja UFC poinformowała o liczbie kibiców, którzy obejrzeli na żywo galę UFC Fight Night: Assunçao vs. Moraes 2 (UFC on ESPN+ 2 ). Wydarzenie odbyło się w brazylijskim mieście Fortaleza i przyciągnęła do hali Centro de Formacao Olimpica do Nordeste 10 040 kibiców. Wpływy z bramki nie zostały ogłoszone.\nTradycyjne bonusy po 50 tysięcy dolarów za występy wieczoru otrzymali:\nJohnny Walker, Charles Oliveira, Jose Aldo, Marlon Moraes.\nBonus za walkę wieczoru nie został przyznany.\nGala UFC on ESPN+ 2 była pierwszym tegorocznym wydarzeniem organizacji, które odbyło się w Brazylii. Była to również trzecia gal UFC w mieście Fortaleza. Pierwsze wydarzenie UFC w tym miejscu, gala On Fuel 10 odbyła się w roku 2013, w hali Paulo Sarasate Arena i przyciągnęła do niej 6 286 widzów.\nDruga gala w tym mieście, czyli UFC Fight Night: Belfort vs. Gastelum, odbyła się w hali Centro de Formacao Olimpica do Nordeste, w której zasiadło wówczas 14 069 widzów.