GROZOMANIA: Żniwa białych wdów (opowiadanie)\nTreści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich lub nadwrażliwych.\nZaginione opowiadanie Reginy, stworzone latem 2009 dla Konrada.\nOdnalezione i przepisane z rękopisu jesienią 2013.\nZ dedykacją dla Arkadiusza i Izabeli, oraz z podziękowaniami dla Dawida i groźbami karalnymi pod adresem Konrada, a przynajmniej z żądaniem jakiejś drobnej łapówki (nie ukrywajmy tego, myślę tu o alkoholu).\n- Czy wy nie umiecie się na chwilę zamknąć. – Powiedział Maciek, wyraźnie zmęczony i zdenerwowany.\n- O co ci chodzi? – Odpowiedziała spokojnie Marysia. – Masz kaca? – Podała mu butelkę mineralnej i spojrzała na zegarek. Faktycznie, trochę go suszyło, ale nie to było powodem jego stresu. Zastanawiał się czy na pewno dobrze zrobił rozstając się z nią i zaczynając związek z Anką.\nMarysię znał od zawsze, była taka zwyczajna i nudna przy zawsze wesołej i radosnej Ani. Teraz im bliżej poznawał Anię tym mniej go interesowała i nawet brzydsza się zaczęła wydawać, a Marysia w tej czerwonej cieniutkiej sukience była taka śliczna.\nAnia pojawiła się gdy Marysia była w drugiej klasie liceum. Nie miała nikogo, nowa w mieście, przeprowadziła się z Klimontowa. Zaczęła gadać z Marysią i wszędzie za nią chodzić. Na samym początku, kiedy Marysia ich sobie przedstawiła zdawało mu się, że jej nie lubi, że wcale nie podoba jej się towarzystwo Ani, ale ta nie rozumie aluzji, że ma się odczepić. Wiedział, że od razu wpadła Ani w oko. Nie potrafił tego wytłumaczyć, ale przed tym jak zaczęli ze sobą chodzić była inna. Teraz cały czas gadała, obgadywała Marysię, gdy ta tylko się odwróciła. Podobno widziała ją z jakimś nowym facetem, podobno bardzo przystojnym, całowali się, obejmowali… Nie wierzył w to. Przecież za dobrze ją znał. Mówiła mu o wszystkim, a już na pewno powiedziałaby mu gdyby kogoś miała.\nMarysia wcale się nie wściekła, kiedy powiedział jej, że chce być z Anią, że ją zdradził. Myślał, że to dlatego, że tak mało dla niej znaczył, że to tak jak mówiła Ania, czują do siebie tylko przyjaźń i są ze sobą z przyzwyczajenia, nie miłości. Nawet jeśli było między nimi jakieś uczucie, to już dawno się wypaliło. Znali się od podstawówki, chodzili ze sobą od gimnazjum, chociaż ona poszła do najlepszego liceum w mieście, on do zawodówki. Nigdy nie dała mu odczuć, że to jej przeszkadza. Nie przeszkadzało jej też to, co ludzie mówią o jego rodzinie. Wiedział, że czego by nie zrobił, wszyscy zawsze będą tak na niego patrzeć. Matka, lekko upośledzona alkoholiczka, on i trójka jego młodszego rodzeństwa. Wszyscy z tym samym wpisem w akcie urodzenia „Ojciec N.N.”. Maciek był zdolny i dostałby się do liceum, ale musiał przecież pracować. Ania jakby tego nie rozumiała, chciała by poszedł do zaocznego liceum i z nią na dzienne studia, do Warszawy. A jego rodzinę znów eksmitowali. Całe życie z baraku, w którym biegały wielkie szczury, do baraku, w którym szczury zdechły już z głodu. Nawet nie marzył o studiach, a co dopiero w stolicy. Marysia miała zamiar iść na studia do miasta oddalonego o niecałe sto kilometrów, wyjeżdżać i wracać do niego w każdy weekend. On zawsze czuł, ze kiedyś nie wróci, pokocha życie w dużym mieście, pozna kogoś bardziej interesującego, kto będzie mógł jej postawić kino i kolację, a nie wyżerał kanapki do szkoły. Teraz rozumiał, że tak by się nigdy nie stało. Zrozumiał, że Marysia nie wściekła się na niego, bo nie chciała go całkiem stracić. Kochała go tak mocno, że nawet jako przyjaciel był jej niezbędny do życia. Czekała aż zmądrzeje i chyba właśnie zmądrzał.\nSpojrzał na nią i chciał przeprosić. Powiedzieć jak strasznie żałuje, że się pomylił. Przez te chwile nie obchodziło go, że jest tam Ania, jej przygłupia przyjaciółeczka Martynka ze swoim milczącym facetem Jankiem i nawet przyjaciółka Marysi, Weronika, ze swoim chłopakiem Mateuszem. Zresztą, to wszystko był pomysł Marysi, cały ten weekendowy biwak. Wyobrażał sobie, z jaką niechęcią musiała ich tam przyprowadzić, zwłaszcza Anię i tę drugą. Każdy z kimś był, a ona sama. Ale w ten sposób taniej to wyszło niż to co zaproponowała Ania. Wielka impreza, by wszyscy jej znajomi poznali Martynkę, jej najlepszą przyjaciółeczkę z rodzinnego miasta, która przyjechała do niej na tydzień. Wydarzenie wielkie i doniosłe, a w sumie nie było czego poznawać. Kiedy słuchał tych rozmów miedzy nimi, to jakby słyszał Mariolkę z kabaretu. Jeszcze ten matoł wpakował się jemu i Ance do namiotu, bo przyjaciółeczki wszystko robią razem. Całą noc gadały o jakimś filmie, „Zmrok” czy „Wieczór”. Aż zapytał o to Weronikę następnego dnia. Odpowiedziała mu, ze to romans dla upośledzonych umysłowo dwunastolatek. Że tam wampirzyca zakochuje się w licealiście, czy coś w ten deseń. Zaczęły to nawet oglądać z Marysią, ale odpuściły, bo to głupsze niż „Moda na sukces”.\n„Błagam, niech ona na mnie spojrzy, niech się uśmiechnie, przecież zawsze wiedzieliśmy, rozumieliśmy się bez słów. Teraz jedno spojrzenie i jeśli zobaczę w nim choć cień szansy na przebaczenie, wszystko naprawię. A jeśli tego cienia nie dojrzę, to będę błagał tak długo, tak długo spał pod jej drzwiami, aż mi wybaczy i wszystko uda się jakoś naprawić.” Marysia spojrzała na zegarek, a potem na niego.\n- Co? Mam coś nie tak z włosami?\n- Ja… - Wtedy Ania przestała gadać i go objęła, chciał ją odepchnąć krzyknąć, że kocha Marysię, ale jednak Ania była jego dziewczyną i w tym momencie postanowił to załatwić elegancko. Najpierw na osobności powie Ani, że to koniec, potem pójdzie do Marysi z bukietem róż. Nie ważne ile będą kosztować, jego i tak na nie nie stać, ale tak właśnie trzeba. - …tak się zastanawiałem, po co ci te szpilki wbite w sukienkę. – Marysia miała przy dekolcie dwie szpilki.\n- A… nie zauważyłam ich. Wiesz, przerabiałam ją trochę i tak zostały. – Wtedy odezwała się Ania, niby żartem, ale pobrzmiewało w tym coś na kształt ostrzeżenia.\n- A gdzie ty jej się patrzysz? Pamiętaj, że już jesteś tylko mój. – Powiedziała Ania zalotnie trzepiąc rzęsami.\n- Taa… pamiętam. Marysia, za ile mamy ten PKS? – Znów spojrzała na zegarek.\n- Przecież przed chwilą patrzyłaś. – Prychnęła Ania. Maciek wiedział, że Marysia często patrzy na zegarek, ale nie wie, która jest godzina, taki jej odruch, kiedy się denerwowała. Znał ją na pamięć. – Zresztą, kto w dzisiejszych czasach nosi zegarek, skoro wszyscy mają komórki? – Marysia ją zignorowała.\n- Za godzinę. Jest za dwadzieścia dwunasta. Weronika, masz pająka na ramieniu. – Strzepnęła go z niej. Biwak był udany, Marysia wybrała świetne miejsce. Las, niecały kilometr dalej jezioro. Tylko Ani cały czas coś nie pasowało. Teraz od rana płakała, że tak daleko do przystanku. Wcześniej, że to zadupie, że ona się w tym bagnie nie będzie kąpać, bo zamulone, że ona jeśli już to tylko na basen chodzi, że komary ją pogryzły, ale się nie popsika sprayem, bo on śmierdzi… teraz, kiedy wyszli z lasu, zaczęła marudzić, że jest gorąco. Faktycznie był straszny upał, Marysia podała jej swoją butelkę mineralnej.\n- Co, chcesz mnie otruć?\n- Niekoniecznie, tylko zostaw mi trochę, bo to moja ostatnia. – Ania wypiła całą butelkę. Półtora litra wody na raz.\n- Hej, miałaś mi zostawić.\n- O rety, nie pomyślałam, serio tak mi się pić chciało.\n- Ty z reguły bierzesz to, na co masz ochotę, niezależnie czy wolno czy nie. – Powiedziała Weronika. Miała już dosyć Ani i Martyny. Zwłaszcza, że Martyna cały czas gadała o tym, jak ją boli pępek, bo go sobie przekłuła i wdało się zakażenie. Na rady w stylu wyjmij to i przemyj spirytusem, była jednak głucha.\n- Daj spokój, to przecież tylko woda. – Powiedziała Marysia spokojnie.\n- Sęk w tym, że nie tylko. – mruknęła Wera pod nosem.\n- Siku mi się chce! – Ogłosiła Ania światu. – Jest tu gdzieś jakaś toaleta?\n- No i ja też muszę. – Dlatego Ania tak ją lubiła. Martyna robiła dosłownie wszystko tak jak ona. Wierny klon, wierny cień.\n- A jak ci się zdaje? Jesteśmy na polanej drodze, tu nie ma nic, tylko te pola. – Weronika, była tak bojowa, że aż trudno uwierzyć. Zawsze taka spokojna. To Marysia, zawsze była impulsywna. Była, bo od rozstania z Maćkiem stała się cicha i spokojna. Nie zauważył tego, ale bez słowa skargi znosiła wszystkie zaczepki ze strony Anki.\n- To co ja mam zrobić.\n- Zlej się w gacie, Paris.\n- Wera, zachowujmy się jak dorośli. Zresztą i mnie się chce. – Wyglądało raczej na to, że Marysia próbuje załagodzić sytuację niż naprawdę czuje potrzebę.\n- No i ja bym odcedził kartofelki. – Dodał chłopak Weroniki. – A ty Wera? Chcesz popatrzeć? Widok mojego sprzętu zawsze poprawiał ci humor. – Weronika na chwilę się uśmiechnęła. Ona i Mateusz to była taka dobrana para, choć z niego wychodził czasem kawał chama i miejskiego dupka, to jej się raczej podobało.\n- To wszystkim nam się chce?\n- Na to wychodzi. – Martynka zachichotała.\n- Rety, to jak z ziewaniem. Jak jedno zacznie to potem wszyscy.\n- Ta to potrafi walnąć mądrością życiową, że ja pierdolę. – Tym razem to był Janek jej chłopak, Wera uśmiechnęła się do niego, szczerząc zęby, a Mateusz wyglądał jakby chciał skoczyć do bicia.\n- To może chodźmy się wreszcie odlać, a nie pierdolmy o tym jak jakieś pojeby.\n- Ale gdzie jest toaleta?\n- W dupie. Idziemy w to pole, w pszenicę.\n- W takie chaszcze?\n- Chcesz to zostań, nie ja wychlałam Maryśce całą muszyniankę.\nWszyscy weszli w pole, oczywiście w pewnych odległościach od siebie. Marysia stanęła po pas w zbożu. Ktoś do niej podszedł, odwróciła się i zobaczyła Maćka.\n- Słuchaj… ja…\n- Co jest skarbie? Jeśli chcesz, żeby ci potrzymać to masz mnie, nie musisz jej prosić o pomoc. – Nie zauważył kiedy Ania podeszła. Westchnął.\n- Pogadamy później. – Powiedział, spuścił wzrok i odszedł.\n- Co? Zatęskniło się za starymi czasami? Trzymaj się z daleka, to mój facet.\n- Sam coś ode mnie chciał.\n- Nie wiem, nie zdążył powiedzieć.\n- I tak ma być. Idę się odlać, choć może być mi trudno, w nocy było tak ostro, że jeszcze mnie tam wszystko boli.\n- Dlaczego mi to robisz? Przecież wiesz, że mi na nim dalej zależy. Dostałaś to co chciałaś, czemu jeszcze się nade mną znęcasz.\n- Bo cię nie lubię. Ne lubię takich świętojebliwych, cnotliwych, dobrych dziewczynek, które są takie niby przyjacielskie, a naprawdę patrzą na wszystkich z pogardą i wyższością. I co? Taka jesteś teraz mocna? Miałaś mnóstwo przyjaciół, faceta który cię kochał, a mnie zajęło zaledwie kilka miesięcy i teraz to moi przyjaciele, teraz to mój facet. Została ci tylko ta wredna wieśniara Weronika. Zostałaś sama. Leć się wypłakać księdzu w konfesjonale, podkul ogon i skomlej u stóp tego obszczymurka, to może nawet pozwolę mu do ciebie wrócić, ale kiedy tylko zechcę znów ci go zabiorę. Ja zawsze dostaje to co chcę, a jeśli taki śmieć stanie mi na drodze to go zniszczę. Zrozumiałaś?\n- I dobrze, suko. – Odeszła, Marysia przez moment stała jak wryta. Bała się. Znów spojrzała na zegarek. Było równo południe. Gdzieś w oddali dzwon na wieży kościoła wybił dwanaście razy. Poczuła powiew letniego wiatru. Niesamowicie gorący i suchy, rozwiał jej włosy. Widziała jak zboże się pod nim ugina, widziała, że stworzył nawet mały wir. Odrobina kurzu zawirowała w obłędnym tańcu i opadła. Wiatr przestał wiać, zrobiło się cicho i potwornie gorąco. Ruszyła przed siebie, ale poczuła, że w coś kopnęła. Coś leżało w trawie. Podniosła to i zrozumiała, że to była ludzka czaszka. Biała i wysuszona, leżała wśród pszenicy. Do Marysi nie zdążyło jeszcze w pełni dotrzeć to, co widzi, gdy za nią rozległ się krzyk. Rzuciła czaszkę i pobiegła w kierunku z którego dobiegał. Nagle zboże zaczęło jej się wydawać inne, jakby wyższe i gęstsze, mimo to udało jej się dobiec. To Martyna krzyczała.\n-Wąż! Wąż! Tu był wąż!\n- Nie ma tu żadnego węża. A nawet jak był to już sobie poszedł. To na pewno był zwykły zaskroniec.\n- To była żmija! Ugryzła mnie! Ja umrę! – Weronika trzepnęła ją z otwartej ręki w twarz, wyglądało na to, że z całej siły. Marysia czuła, że Wera modliła się o taką okazję od początku biwaku, ale postanowiła zainterweniować, na wypadek gdyby jej się za bardzo spodobało.\n- Pokaż to ugryzienie. – Martyna pokazała jej ślad na nodze. – To ślad po komarze, świeżo rozdrapany, ale po komarze.\n- Mam jeszcze jedno pytanie.\n- Czego jeszcze matole chcesz? – Warknęła Weronika.\n- Gdzie Janek? – Kiedy zaczęła krzyczeć wszyscy przybiegli, ale Janka z nimi nie było. To było dziwne, bo w końcu to jego dziewczyna i powinien przyjść pierwszy.\nJednak Janek poznał wtedy zupełnie inną dziewczynę. Stał w polu z rozpiętymi spodniami, gdy usłyszał za sobą szelest. Odwrócił się i zobaczył przed sobą najpiękniejszą istotę jaką kiedykolwiek widział. Ubrana w dziwną białą sukienkę do kostek z delikatnego, lnianego płótna. Spod sukni widać było bose stopy. Jej włosy były tak jasne, że prawie białe, falowane, długie do pasa. Nie miała makijażu, lecz taka piękność go nie potrzebowała. Rysy jej twarzy były delikatne, a oczy duże, błękitne. Przez tę chwilę zachwytu sądził, że stoi przed nim anioł. Że to nie możliwe, by takie piękno istniało naprawdę. Lecz ona tam była całkowicie realna.\n- Hej piękna, co tu robisz? – Nic nie odpowiedziała. Pokazała mu błyszczący sierp, który trzymała w ręce. – Jeszcze takich używacie na wsi? Myślałem, że teraz są kombajny, traktory i inne elektryczne pastuchy. – Wskazała sierpem na rozporek. – Sorry. – Chciał zapiąć spodnie, lecz ona skaleczyła go w rękę. – Pojebało cię? – Gdzieś w oddali krzyknęła Martyna, ale on jakby tego nie słyszał. Dziewczyna, którą właśnie spotkał była ważniejsza. Uśmiechnęła się i skaleczyła go w szyję. – Lubisz ostro? – Pokiwała głową. – Fajny masz ten sierp, ale schowaj go, bo się w końcu przestraszę. – Rozcięła mu koszulę od kołnierzyka do końca. – Dobra, jeżeli chcesz się pobawić, to okej, ale szybko i cicho, bo gdzieś tam łazi moja dziewczyna. Pokazałaś mi sierp, teraz ja ci kosę pokażę. – Wyjął z kieszeni nóż sprężynowy. Ona spojrzała jakby ze strachem i cofnęła się o krok. – Już nie jesteś taka ostra. – Podszedł do niej i rozciął jej sukienkę. Nie miała pod nią bielizny, najpierw zobaczył idealne, kształtne piersi, płaski brzuch i jaśniutkie włosy łonowe. Brutalnie pchnął dziewczynę na ziemię. Położył się na niej, jedną ręką złapał jej pierś, drugą wsunął między jej uda. – Gorąca i mokra, ależ jesteś napalona. – Dyszał. – Całował ją, gryzł jej piersi i szyję prawie do krwi. Wchodził w nią palcami, Martyna zawsze jęczała, że boli, że za mocno, a tej się wyraźnie podobało. W pewnym momencie wyszeptała.\n- Krew czerwona splami to zboże…\n- Co mówisz? – Spytał i nagle podniecenie zniknęło z jego twarzy, przemienione w nieme zaskoczenie. Nawet nie krzyknął, tylko jęknął. Pokazała mu sierp. Był cały we krwi. W drugiej ręce trzymała jego odcięte jądra. Ścisnęła je, widział jak krwawa miazga przepływa między jej palcami. Z trudem pojął, że piękna nieznajoma właśnie go wykastrowała. Wbiła sierp w ranę między udami, wstała i podniosła go na ostrzu, jak na haku. Trzymała rękojeść w jednej ręce, była nieludzko silna. On wisiał z nogami zawieszonymi w powietrzu, a jego krew spływała na pszenicę. – Błagam nie. – Wykonała jeden ruch ręką, jakby to nie był żaden wysiłek, rzuciła nim na odległość około dwudziestu metrów. Jakimś cudem on wciąż był przytomny, zachował resztki świadomości. Wykrwawiał się, leżąc z nienaturalnie powykrzywianymi, połamanymi kończynami, wśród pszenicy, czując jak powolutku uchodzi z niego życie. Znów ją zobaczył. W południowym słońcu, piękną jak anioł. Jej suknia znów była cała, lecz sierp w jej dłoni lśnił od krwi, jak jedyny dowód, że to naprawdę się stało. – Proszę… nie… - Spojrzała na niego i się uśmiechnęła. Rozchyliła wargi, delikatne niczym płatki róż. Wtedy dopiero zobaczył jej zęby. Wyglądały jak kły dzikiego zwierzęcia. Miała ich znacznie więcej niż człowiek. Podeszła bliżej, przystawiła sierp do jego szyi i odcięła głowę, jednym ruchem. Uniosła ją i pocałowała w usta. Po chwili ją odrzuciła i wypluła jego zakrwawiony język. Uklękła i zaczęła zębami rozszarpywać ciało. Wtedy pojawili się pozostali. Ona wstała, z jej ust kapała krew. Oni stali jak sparaliżowani. Demon krzyknął. Był to najbardziej przeszywający, potworny głos, jaki słyszeli. Niczym wrzaski okaleczonych umierających zwierząt, a jednak inny. Krzyk dawno zapomnianych bestii z czasów pogan, które mimo że dla większości ludzi były już tylko mitem, to jednak nadal istniały. Musiały istnieć, bo przecież oni właśnie jedną z takich istot widzieli przed sobą. A ona jakby nic się nie stało zaczęła powoli odchodzić. Po chwili zmieniła się w wir powietrza.\n- O Boże. – Pierwszy otrząsnął się Maciek.\n- Co to do kurwy nędzy było?! – Krzyknęła Weronika. Mateusz zwymiotował, Ania i Martyna zaczęły wrzeszczeć.\n- Południca. – Powiedziała Marysia, głosem drżącym, ale jednocześnie prawie spokojnym. Jednak ten spokój był jakiś inny. Nie oznaczał on wcale, że wszystko będzie dobrze. Raczej brzmiało to tak, jakby nie było już nadziei i należało się pogodzić z losem.\n- Co?! – Spytali wszyscy.\n- Kim ona była!? Gadaj! – Ania rzuciła się na nią.\n- Ty ją puść, a ty gadaj, co to ta złudnica? - Weronika z Mateuszem odciągnęli Anię od Marysi.\n- Południca. Demon. Myślałam, że to legenda. Znam jednego chłopaka, jego babcia tu mieszka, opowiadał mi o niej. Południce to duchy młodych dziewczyn, które zmarły tuż przed, lub tuż po własnym weselu. Ta to duch siostry prababki tego kolesia, co mi to opowiadał. Dziewczyna wyszła za mąż, ale wtedy dziedzic upomniał się o prawo pierwszej nocy. No to dostał. Tylko wcale mu się oddawać nie chciało. Po pierwszej nocy, ani po drugiej, trzymał ją tam kilkanaście tygodni. Znudziła się to oddał, ale w ciąży. Wróciła do męża, a on na to „Jak ci się tak kurwo we dworze podobało, to wracaj tam!” Ona wzięła sierp, poszła w pole i sobie żyły podcięła. Znaleźli ją dopiero jak przyszły żniwa. Poszarpały ją ptaki i dzikie zwierzęta, ale i tak było wiadomo, że to samobójczyni. To było dawno, nie chowali takiej w poświęconej ziemi, nie było księdza. Jej dusza nie mogła zaznać spokoju. Podobno do tej pory tu jest. Poluje na ludzi, którzy zboczyli z drogi i weszli w pole, na którym umarła. Na rolników, którzy zasiedzieli się w nim do południa. Znajduje ich i zabija.\n- Wiedziałaś o tym! Wiedziałaś o tym od początku! – Weronika rzuciła się na Marysię.\n- Dlatego nas tu wyciągnęła, na ten pierdolony biwak, na to zadupie! – Krzyczała Ania. – Marysia broniła się przed Weroniką, ale ta była silniejsza. Dopiero Maciek je rozdzielił. Wtedy Ania zaczęła się drzeć.\n- Czemu jej bronisz! – Jeśli tak ci zależy na tej psychopatce to się z nią baw, aż przyjdzie tu ta wywłoka i was wszystkich pozabija ja stąd spierdalam.\n- Uspokójcie się, powinniśmy się trzymać razem, a to nie jest jej wina. – Odezwał się Maciek.- Skąd miała wiedzieć, że wchodzimy akurat w to pole? A nawet jakby wiedziała, jakbyśmy wszyscy znali tę historię to czy byśmy w coś takiego wierzyli? – Weronika westchnęła.\n- Maciek ma rację. Przecież i u nas są te miejskie legendy. Czarna ręka, mercedes z rogatym kierowcą, który pyta, która jest godzina, a potem znajdują twojego trupa o tej samej godzinie, następnego dnia. Albo pierdolona karetka śmierci. No i w końcu to nie Maryśce zachciało się szczać.\n- A kierowca miał rogi, a nie kopyta?\n- Stul pizdę, Mateusz. – Warknęła Weronika.\n- Martyna! – Ania szukała wsparcia choćby u niej. Martyna blada i przestraszona powiedziała tylko.\n- Myślę, że nie powinniśmy się rozdzielać.\n- Ty nie myślisz. Ja mam twój mózg.\n- Przynajmniej ćwierć racji ma. – Mruknęła Weronika, Ania tylko prychnęła z pogardą i ruszyła przed siebie.\n- Anka, czekaj! – Maciek czuł, że powinien za nią biec, ale jakoś nie potrafił.\n- Zostaw. – Powiedziała Weronika.\n- Musimy iść do drogi. – Dodał Mateusz.\n- Ale… gdzie ona jest? – Pisnęła Martyna. Rozejrzeli się.\n- Nie widać drogi, ani lasu… niczego nie widać. – Pole rozciągało się po horyzont niczym bezbrzeżne morze, falujące w letnim wietrze. Ani też nie było widać, a przecież nie zdążyłaby odejść daleko, a zboże nie było tak wysokie.\n- Co się tu kurwa dzieje?!\n- Jesteśmy w jej mocy. Myli nam drogi, okłamuje nasze oczy. Spójrzcie na słońce. Jest pionowo nad nami, nie rzucamy cieni. To nie możliwe, znaczy możliwe tylko na równiku.\n- Co mamy robić? – Martyna spojrzała na Marysię.\n- Możemy tylko czekać, aż magia przestanie działać. Nie rozdzielać się, bo potem już się nie odnajdziemy, tu nie działają prawa rządzące naszym światem. Pięć metrów może się ciągnąć jak setki kilometrów. Unikajcie też wirów powietrza, taki wir to naprawdę ona. Jeśli w niego wejdziecie może was przetrącić.\n- Co to znaczy? – Spytał Mateusz.\n- Nie mam pojęcia, ale wolę nie sprawdzać.\n- A kiedy jej magia przestanie działać?\n- Nie wiem, pewnie o trzeciej po południu, kiedy siły nieczyste są najsłabsze, ale to tylko teoria.\n- Wiesz to od tego kolesia?\n- Nie, z jakiegoś horroru.\n- A w ogóle która jest godzina. – Marysia spojrzała na zegarek.\n- Dwunasta… od jakichś czterdziestu minut. Zegarek mi stanął. Spójrzcie na komórki.- Wszyscy wyjęli telefony.\n- Mnie padła bateria.\n- I mi.\n- Zajekurwabiście! Martwa strefa. Tego nam brakowało do szczęścia.\n- A nie można jej jakoś zabić? Osikowy kołek, czy coś?\n- Ona już nie żyje. Poza tym to nie wampir. – Ich rozmowę przerwał krzyk, Ania krzyczała.\n- Stamtąd słychać. – Pobiegli w kierunku, wskazanym przez Mateusza.\nAnia szła w wysokim zbożu wściekła na nich wszystkich. Jeśli chcą niech tam zdechną, ona nie miała zamiaru. Wiedziała, z której strony przyszli. Ciągle szła i szła, ale była pewna, że idzie do drogi. Poczuła za sobą jakiś ruch powietrza, usłyszała szelest. Liczyła, ze Martyna poszła za nią. Albo chociaż ten Maciuś. Jednak za nią nikogo nie było. Nigdzie nikogo nie było, zrozumiała, że jest sama, a wokół niej było tylko bezkresne pole pszenicy.\n- Hej! Gdzie jesteście! – Znów usłyszała za sobą szum. Znów się odwróciła, ale nadal nikogo nie widziała. – To nie jest śmieszne! Wyjdźcie! – Ania prawie płakała ze strachu. Znów szum, znów się odwróciła. Teraz już nie była sama. Południca stała przed nią. – Nie! Błagam! Ja nic ci nie zrobiłam! – Zaczęła uciekać. Gdy się odwróciła zobaczyła, że Południca stoi w miejscu, nie goni jej. Zmęczona drogim biegiem, zatrzymała się i zgięła w pół ciężko oddychając. Zacisnęła powieki, gdy je otworzyła zobaczyła bose stopy wystające spod białej sukni. Wyprostowała się i spojrzała w błękitne oczy pięknej dziewczyny. Południca stała przed nią. Ania wydała z siebie ostatni krzyk i poczuła ból pod żebrami. Sierp wbijał się w jej ciało, wchodził coraz głębiej, aż wyszedł tuż pod prawą piersią. A ust Ani zaczęła płynąć jasna, spieniona krew. Południca ją podniosła i rzuciła nią, tak jak wcześniej Jankiem. Sierp wyrwany z ciała rozszarpał jej klatkę piersiową i połamał prawie wszystkie żebra po prawej stronie. Ania leżała nienaturalnie pokrzywiona. Miała połamany kręgosłup, rozerwane płuco, krew płynęła z jej ust, nosa i rany na piersi. Konała, sama nie wiedziała czy się dusiła, czy wykrwawiała, wiedziała tylko, że umiera i nie może nic z tym zrobić. Całe życie robiła wszystko by mieć kontrolę nad sobą samą, nad wszystkimi innymi. A teraz ostatnia iskierka życia w niej gasła i ona nie mogła nic zrobić, żeby ją podtrzymać. Czuła to czego najbardziej się bała. Dokładnie to samo co kiedy miała dziesięć lat. Jej ojciec upił się wtedy, wszedł do jej pokoju i ją zgwałcił. Potworny ból i strach tak ją sparaliżował, że nie mogła wydusić wtedy z siebie nawet słowa. Nie krzyczała gdy jej to robił. Nigdy nikomu nie powiedziała. Całe lata walczyła ze wspomnieniem, nie tyle tego co ją spotkało, ale tego co wtedy czuła. A teraz, gdy jej życie się kończyło, umierając, czuła to samo. Znów nie mogła się ruszyć, uciekać, ani krzyczeć. Nie czuła nic od pasa w dół, nie czuła nawet, że jej spódniczka podwinęła się obnażając nie tylko piękne, opalone długie nogi, ale i czerwone majteczki.\nPołudnica stała nad nią. Chciała ją zabić, Ania to czuła, ale jednak upiór się zatrzymał.\n- Krew czerwona splami to zboże… - Ania chciała coś powiedzieć. Ale jedyne co była w stanie siebie wydusić, to jakieś rzężenie, zduszony bulgot. Wtedy pojawili się pozostali. Południca się odwróciła, szeroko uśmiechnęła szczerząc swoje potworne zębiska.\n- Już po tobie, kurwo! – Krzyknął Mateusz i chciał się na nią rzucić.\n- Mateusz nie! – Wrzasnęła Weronika. Południca roześmiała się obłąkańczym śmiechem i zmieniła się w wir, a Mateusz wpadł w sam jego środek. Obrócił się w miejscu i upadł. Weronika pierwsza do niego podbiegła. Przez chwilę stała bez słowa, jakby nie rozumiała tego co widzi, potem wydała z siebie przerażający wrzask i upadła na kolana obok niego. – Nie! – Chłopak leżał wśród pszenicy. Wyglądał prawie normalnie. Leżał z twarzą do góry, z wyrazem niemego zaskoczenia wypisanym w szeroko otwartych, niewidzących już szarych oczach wbitych w niebo. Wszystko było normalnie. Słońce odbijało się w czubkach jego butów, w klamrze paska od spodni, tylko tam gdzie powinna być jego klatka piersiowa były plecy. Wir przekręcił jego tors o sto osiemdziesiąt, a nogi o trzysta sześćdziesiąt stopni w stosunku do głowy. Weronika wrzeszcząc miotała się jak szalona, Marysia ją objęła. Wtedy usłyszeli bulgoczący kaszel. Ania jeszcze żyła. Maciek zdjął jej koszulkę i przycisnął do rany na jej piersi.\n- Maryśka pomóż, zrób coś! Ty się na tym znasz!\n- Pokaż, chyba zapadło jej się płuco. Potrzebuję gazę, folię i plaster.\n- Mam woreczek po kanapkach i taśmę klejącą. Może być? – Spytała Weronika.\n- Musi. Maciek dawaj jeszcze jakąś koszulkę, czy cokolwiek. – Maciek wysypał wszystkie swoje ciuchy z plecaka. – Martyna trzymaj tu! – Ta jednak nie zareagowała. – Martyna! Wera, ty to trzymaj! – Martyna była blada, z wyrazu jej twarzy widać było, że nie ma za bardzo kontaktu ze światem. Marysia skończyła opatrywać Anię, opatrunek delikatnie się unosił i opadał. Maciek zamknął oczy Mateuszowi i trzymał za rękę Anię, Weronika płakała, Marysia otarła czoło ręką, zostawiając na nim smugę krwi.\n- Jesteśmy w piekle, nie wydostaniemy się stąd. – Jęknęła Martyna.\n- Nie mów tak, damy radę. Marysia uratowała Anię, zobaczysz wyjdziemy z tego, tylko trzymajmy się razem. – Maciek mówił łagodnie, ale już nikt mu nie wierzył, nawet on sam. Marysia nie chciała nic mówić, ale jej wiedza medyczna wyniesiona od mamy pielęgniarki, z serialu „Doktor House” i lekcji P.O. mogła najwyżej przedłużyć życie Ani, ale na pewno nie je uratować. Taka rana wymagała natychmiastowej pomocy lekarskiej.\nUpał był nienaturalny, potworny, przynajmniej pięćdziesiąt stopni Celsjusza. Wszyscy mieli suche, popękane usta, bolały ich głowy i było im niedobrze. Ubrania kleiły się do ciał, skóra piekła. Wiedzieli, że niezależnie czy będą razem czy nie, Południca może ich zabić w każdej chwili. Pozwalała im żyć tak długo, tylko by przedłużyć agonię, ich strach był dla niej zabawą. – No i tym razem się udało, uratowaliśmy Anię.\n- Nie. – Powiedziała Weronika cicho.\n- Nie, ty debilu! Przyszliśmy tu dokładnie kiedy ona tego chciała, tak jak z Jankiem. Nie zauważyłeś tego? Ona tu kontroluje wszystko, czas, miejsce, odległości, nas. Nawet to co widzimy i słyszymy. Jesteśmy jak muchy w sieci, wydaje wam się, że im bardziej się szarpiecie tym większe szanse na wolność macie. A to nie prawda, my tylko poprawiamy pająkowi apetyt i coraz bardziej wplątujemy się w jego sieć. Maryśka, ile ona jeszcze pożyje?\n- Nie wiem, raczej nie długo.\n- Nawet jeśli ten koszmar rzeczywiście skończy się o trzeciej, to co z tego? Nie jesteśmy już w normalnym świecie. Tu czas nie płynie, słońce nie porusza się po niebie, cały czas jest w zenicie. Pierwszy raz się zgodzę z Martyną, jesteśmy w piekle.\n- Cicho! – Martyna jej przerwała i wstała. – Przez chwilę wszyscy nasłuchiwali.\n- To brzmi jak…\n- Dzwon! Jak tu szliśmy widać było wieżę kościoła! – Krzyknęła Marysia.\n- Uderzył dwa razy, jest druga po południu! Jeszcze tylko godzina! – Jednak Martyna nie Patrzyła w kierunku z którego dochodziło bicie dzwonu.\n- Droga, widzę drogę!\n- Tam jest! Nie widzicie!?\n- Tam nic nie ma, masz zwidy.\n- Wiem co widzę. Ona tam jest!\n- Martyna, nie! – Zanim zdążyli ją zatrzymać już ruszyła przed siebie. Weronika i Marysia za nią pobiegły, ale Maciek został. Czuł, ze musi być z Anią, nawet jeśli wiedział, że jej nie kocha, to jednak nie mógł jej zostawić, pozwolić by umierała samotnie.\nW pewnym momencie Martyna zrozumiała, że biegnie sama, wciąż widziała przed sobą drogę, lecz mimo iż biegła już bardzo długo to wcale się do niej nie zbliżała. Nagle poczuła silny ból w nodze i upadła na twarz. Odwróciła się, widziała krew, zarówno na zdartych kolanach jak i dekolcie bluzki. Ta krew kapała jej z nosa, który rozbiła sobie upadając. Jednak nie to wywołało w niej takie przerażenie, jak to co okazało się przyczyną jej upadku. W jej lewej nodze tkwił wbity sierp. Po chwili ujrzała nad sobą jego właścicielkę. Południca powoli i spokojnie do niej podeszła i wyrwała jej ostrze z ciała, przy okazji przecinając więzadła. Martyna nie mogła wstać, ani uciekać.\n- Krew czerwona splami to zboże… - Martyna otworzyła usta, jakby chciała coś jeszcze powiedzieć. Po chwili w polu rozległ się jej krzyk.\nRównież Weronika zdała sobie sprawę, że jest sama.\n- Nosz kurwa. – Powiedziała. Usłyszała za sobą szelest. Zacisnęła powieki, odwróciła się i otworzyła oczy. Zobaczyła przed sobą Południcę. – Może się jakoś dogadamy? – Upiór wydał z siebie ten sam potworny wrzask co poprzednio. Weronika spojrzała w jej paszczę, na te wielkie, ostre zęby. – Spoko, to ja ci dam telefon do mojego dentysty, a ty mnie nie zabijesz, może być taki dil? – Południca podniosła sierp, wciąż jeszcze lśniący czerwienią krwi Martyny. – Czyli nie? – Weronika zasłoniła twarz dłonią. W ten sposób straciła tylko dwa palce, a nie oczy. Jakoś uskoczyła.\nMaciek słyszał ich krzyki. Najpierw Martyna, potem Weronika. Prawdopodobnie już obie martwe. Modlił się tylko by nie usłyszeć krzyku Marysi. Żeby nawet jeśli miałby umrzeć to nie przed tym jak jej powie. Musiał jej powiedzieć, to czego nigdy nie potrafił, nawet gdy byli razem. Przeżył tyle zła, tyle razy był sam, wtedy kiedy powinni być przy nim najbliżsi. Ojciec, którego nie znał, a którym mógł być każdy pijaczek w jego wsi, wiecznie zapijaczona matka. Tyle razy kiedy kogoś potrzebował, a był sam, że myślał, że nie potrafi kochać. A teraz, kiedy to wszystko miało się skończyć tak wcześnie, niespodziewanie i niesprawiedliwie, on zrozumiał, że wcale nie był sam. Marysia była z nim zawsze, nawet jeśli on nie był z nią. Tak bardzo się skupił na swoim nieszczęściu, że nie potrafił już dostrzec niczego dobrego, nawet tak wielkiej i szczerej miłości, jaką go darzyła. A teraz znów zrobił głupotę. Nie powinien był zostawać, ale przecież miał obowiązki wobec Ani. Spojrzał w twarz dziewczyny, która jeszcze kilka tygodni wcześniej wydawała się tak niesamowita. Na jej ustach i włosach zakrzepła krew, wiedział, że najpewniej nie odzyska już przytomności. I nie czuł nic. Było mu jej szkoda, dlatego, że umiera w ten sposób, ale nic poza tym. W tym momencie zakasłała, trochę świeżej krwi wypłynęło z jej ust, otworzyła oczy.\n- Maciek… - Bardziej wycharczała niż powiedziała.\n- Jestem tu, skarbie.\n- …Maciek, chciałabym… ci tyle powiedzieć…\n- Jeszcze będzie okazja. Odpoczywaj.\n- Maciek… ten facet… Maryśki…\n- Wiem, że kłamałaś, to nieważne.\n- …ja… ja znam to miejsce… moja… przyjaciółka… Monika…\n- Martyna jest tu niedaleko, zaraz przyjdzie.\n- Nie… Ona nie żyje… Boję się.\n- Nic ci nie będzie, ten koszmar się niedługo skończy. Obiecuję.\n- Powiedz, że mnie kochasz… jeszcze nikt… mi tego… nie powiedział…\n- Jeszcze zdążysz to ode mnie tysiąc razy usłyszeć.\n- Ja chcę… teraz. Nie musisz… tak myśleć, tylko… to… powiedz…\n- Kocham cię, Aniu. – W tym momencie zobaczył przed sobą postać. Spodziewał się, ze to południca, ale ta dziewczyna nie była piękną blondynką w bieli. Była cała brudna, we krwi i kurzu. Miała skórę poparzoną słońcem, pokaleczone nogi, ciemne włosy w nieładzie, a w nich i na brudnej, mokrej od potu sukience jakieś pajęczyny. Na czole i rękach miała wciąż krew Ani. Maciek spojrzał na nią, nie wiedział ile słyszała, ale wiedział, że jeśli to wszystko jakimś cudem dobrze się skończy to wszystko jej wytłumaczy i wynagrodzi, a ona mu wybaczy, tak jak zawsze.\n- Maciek… pocałuj… mnie… - Wyszeptała Ania. On nie chciał, brzydził się krwi i nie chciał przy Marysi, czuł jednak, że musi to zrobić, Ania przecież umiera. Spojrzał na Marysię i odwrócił się do Ani. Nachylił się i delikatnie ją pocałował. Czuł w ustach słonawy smak potu, kurzu i przede wszystkim słodkawo-metaliczny smak krwi. „Tak smakuje śmierć”, pomyślał. Było mu niedobrze, chciało mu się wymiotować. Po chwili nieco się podniósł, całe jego usta i ich okolice były czerwone. Marysia płakała. Ania otwarła usta, chciała coś jeszcze powiedzieć. W ułamku sekundy coś błysnęło i sierp wbił się w jej usta. Uderzenie miało taką siłę, że aż wyszedł z drugiej strony jej głowy i wbił się w ziemię. Południca wyszarpnęła go, rozłupując czaszkę dziewczyny na pół. Maciek uskoczył.\n- Marysia! Uciekaj! – Ona jednak dalej stała w miejscu. Łzy płynęły jej z oczu, zostawiając jaśniejsze smugi na policzkach. Maciek wstał i złapał ją za rękę, biegli razem, był pewien, że zdążą, że wybije trzecia i wrócą do normalnego świata.\nTuż przed nimi pojawił się wir. Zdążyli się zatrzymać zanim w niego wpadli. Po chwili stała przed nimi Południca. Uderzyła Marysię, tak, że ta przeleciała kilka metrów. Nic jej się nie stało, była tylko potłuczona, wstała i zobaczyła jak upiór trzyma Maćka za gardło w górze. Widziała jak go torturuje, wydłubuje mu oko. To oko jeszcze przez chwilę wisiało na nerwie, ale ona je odcięła. Wciąż krzyczał, był przytomny, południca przystawiła mu sierp do gardła. Marysia myślała, że mu je poderżnie, ale ona tego nie zrobiła. Wbiła ostrze w jego ciało, nawet nie głęboko, rozcięła jego skórę, od szyi do krocza. Krwawił, ale nadal krzyczał, nadal żył. Bawiła się nim. Zupełnie tak jakby wiedziała, że Marysia już nie ucieknie, że ma czas, bo ona już się poddała. Zrozumiała, że ucieczka nie ma sensu, bo i tak zginie. A może nie chce zostawić ukochanego, nawet jeśli będzie musiała umrzeć.\nPołudnica tymczasem wsunęła palce jednej ręki i ostrze sierpa w ranę na brzuchu Maćka i mocno szarpnęła. Rozerwała go nieomal na pół, krew płynęła strumieniami, a jelita i inne wnętrzności upadły na ziemię, parując w upale. Z zadziwiającą lekkością skóra oddzieliła się od mięśni, odsłoniły się żebra i Marysia zobaczyła ostatnie uderzenie jego serca. Patrzyła na ten makabryczny spektakl bez śladu emocji. Już nie płakała, tylko patrzyła jak Południca wyszarpuje z resztek Maćka jego kręgosłup i łamie go jak gałązkę. Znów wydała z siebie ten potworny wrzask, niczym okrzyk triumfu i spojrzała na Marysię. Wyszczerzyła zęby i zmieniła się w wir, po chwili znów się pojawiła tuż przed nią. Wrzasnęła prosto w jej twarz, tak, że Marysia zobaczyła wszystkie jej potworne zębiska w całej okazałości, ale wciąż się nie ruszyła. Południca na nią spojrzała. Błękitne oczy potwora spotkały brązowe oczy dziewczyny. Nie znalazła w nich strachu. Coś lśniło na piersi Marysi. Jedna szpilka, wbita w czerwony materiał jej sukienki.\n- …z krzywdy zrodzonej, przebacz o Boże.\n- Znasz mnie?\n- Moje imię…\n- Marianna, wołali cię Maryś.\n- Marianna, ale mówią na mnie Marysia. – Południca się uśmiechnęła, a dzwon na wieży kościoła wybił trzy razy. Południca zmieniła się w wir powietrza. I wszystko wróciło do normy. Marysia widziała już wieżę kościoła, w oddali widziała las i drogę. Kiedy wszystko się skończyło zaczęła biec, czuła, że musi jak najszybciej stąd odejść. Kilka razy się przewracała, w końcu upadła i czuła, że nie ma już sił, że zaraz umrze z wyczerpania i odwodnienia. Czuła, że ma coś w nosie, że nie leży na pszenicy, a na gołej, suchej ziemi.\nOtworzyła oczy i się popłakała, leżała na drodze. Udało się, nadzieja dodała jej sił, na tyle, że mogła usiąść. Objęła głowę rękami, więc tylko jej się udało. Po chwili pojawiła się przy niej Weronika, podała jej butelkę z wodą mineralną.\n- Weź mi to odkręć, mam problem z tą ręką. – Marysia wykonała polecenie.\n- Obcięła ci palce?\n- No, ale co tam, przynajmniej tego skurwiela już nie ma.\n- Nie mogłaś go normalnie rzucić?\n- Pobił mi skurwiel matkę i pociął kolegę nożem, tylko dlatego, że widział jak gadaliśmy na przystanku. „Albo będziesz ze mną, albo z nikim!”, Macho w dupę jebany. Może powinnam tu przywieźć te wszystkie dziwki, z którymi mnie zdradził? Ale to bym musiała pierdolony autokar wynająć. A ty jak tam? Pozbyłaś, się swoich śmieci?\n- Taa… daj tej wody.\n- To nic. – Marysia wypiła za jednym zamachem pół butelki. Weronika tymczasem zapaliła papierosa, trzymając go w pozostałych palcach.\n- Opatrzysz mi toto? Chujowo wygląda, Mam apteczkę w plecaku.\n- Nieźle się przygotowałaś.\n- Mhm… wiesz, jak się planuje wypad do piekła na trzy godziny… - Marysia wzięła się za jej rękę.\n- Dlaczego nie dałaś tego, jak opatrywałam Anię?\n- Chciałam, ale ona i tak była do odstrzału, wolałam zostawić dla nas. Swoją drogą niezła z Ciebie doktor Quinn, nie wiedziałam, że coś takiego umiesz.\n- Samotna kobieta musi sobie radzić.\n- No teraz obie jesteśmy samotne. Na szczęście.\n- No proszę, nie płaczesz już w poduszkę, po tym obwiesiu? – Weronika podała jej wygniecionego papierosa z jeszcze bardziej zgniecionej paczki. – Chcesz?\n- Jasne, zresztą ja nigdy nie płaczę.\n- Ale w ogóle jakie poświęcenie, jak w „Na dobre i na złe”.\n- Dzięki, ale i ty ładnie przyaktorzyłaś, jak się na mnie rzuciłaś, to aż się wystraszyłam.\n- Dzięki, dzięki, ale pomysł z wodą był twój, to też majstersztyk po prostu.\n- Wiadomo było, że ta dziwka całą wychleje, jak tylko usłyszy, że moja ostatnia. Od razu jej się lać zachciało, nie moja wina.\n- Właśnie, to jej się zachciało szczać. Ale ten mój, też niezły debil. „Co to znaczy przetrącić?” To żeś się dowiedział palancie. – Coś zaszumiało w pszenicy. Obie dziewczyny wstały gotowe do ucieczki, ale to była tylko Martyna.\n- Pomóżcie mi.\n- Nie mogę chodzić, przecięła mi nogę.\n- Chodź tu, to Maryśka cię połata.\n- Sęk w tym, że nie mogę. – Dziewczyny jej pomogły. – Dajcie wody.\n- Mało mamy.\n- Wera, nie bądź cipą, daj jej. Zrobiła swoje, gdyby nie zaczęła się drzeć, że zobaczyła węża Anka zeszłaby z pola za wcześnie. – Powiedziała Marysia rozwijając bandaże.\n- Ciesz się, ze Maryśka jest miłosierna. Właśnie, dzięki za te szpilkę. Ja swoją zgubiłam. Czemu to musi być coś czerwonego, albo ostrego? – Marysia wbiła jej szpilkę w rękaw, gdy udawała, że strąca pająka.\n- Nie wiem, to część przesądu. Zadała wam zagadkę?\n- No i zapytała o imię.\n- Nie za bardzo się przejęłyście, że mnie nie ma. – Powiedziała Martyna. Weronika wzruszyła ramionami.\n- Akceptowalne straty. Zresztą już byś nie żyła, gdybyś nie podsłuchała naszej rozmowy i nie powiedziała, że chcesz się przyłączyć.\n- Właśnie, a za co Jasiu wylądował na wieczność z pogrzebaczem w dupie?\n- Daj spokój, razem w tym siedzimy.\n- No dobra. Byłam z nim w ciąży, jakiś czas temu. Jak się dowiedział to mnie pobił. Potem przepraszał, udawał, że się z tym pogodził. Zaprosił mnie do domu, żebyśmy powiedzieli jego ojcu. Tylko, że on już wiedział. Tatuś jest lekarzem, poczułam ukłucie na udzie. Jak odzyskałam przytomność było po wszystkim. Jeszcze zrobił mi zdjęcia, takie… nie ważne, zagroził, że jak komuś powiem, to wszyscy je zobaczą.\n- Należało się chujowi.\n- Jak mało komu. A Anki ci nie szkoda? Przyjaźniłyście się.\n- Ona nie miała przyjaciółek, tylko służące. Dziękowałam Bogu, jak się ta szajbuska wyniosła z Klimontowa i dala mi spokój. Cały czas musiałam się z nią bezwzględnie zgadzać, robić wszystko jak ona, a jak próbowałam się buntować zmieniała moje życie w piekło. Z Jaśkiem też się ruchała. Ile ona ludzi zniszczyła. A pierdolony kolczyk! – Martyna wyjęła sobie kolczyk z ropiejącej rany na brzuchu i wyrzuciła go za siebie. – Ania wpadła na pomysł, że przekłuje mi pępek, bo ona też nosi tu kolczyk. Traktowała mnie jak lalkę. Ubrania, fryzura, muzyka, filmy, znajomi, wszystko mi wybierała. Wiecie, że ktoś ją tam kiedyś zgwałcił i podobno od tego się z niej zrobiła taka psychopatka. Opowiedziała mi kiedyś po pijaku, następnego dnia nawet nie pamiętała. Nie wiem czy to prawda, czy tylko tak się tłumaczyła z tego, że zachowuje się jak szmata. We własnym mniemaniu zawsze była niewinną ofiarą.\n- Jasne, bo tylko ją na świecie tragedia spotkała. Maryśka, kiedy ten koleś przyjedzie?\n- Już powinien tu być.\n- A co powiemy policji?\n- Tak jak się umawiałyśmy, prawdę. Psychopatka z sierpem. Tutejsze psy wiedzą o tych polach i zawsze jest umorzone.\n- Dużo osób tu zginęło?\n- Nie, miejscowi znają legendę, a obcy u nie chodzą, bo mało kto wie o tej drodze. Chyba jedzie. – Zatrzymało się przy nich czarne audi. Wysiadł z niego wysoki bardzo przystojny blondyn, jego włosy były równie jasne jak u Południcy, miał takie same niebieskie oczy.\n- Cześć Witek.\n- Matko, wyglądacie okropnie.\n- Ciebie też kurewsko miło widzieć, co tak długo, już dwadzieścia po trzeciej.\n- Gumę złapałem. Zaraz miała być jedna.\n- Ale są dwie. Wera, Martyna to jest Witek.\n- Miło mi. Nic ci się nie stało?\n- Nie, ale one muszą jechać do szpitala.\n- Jasne, już was zawożę, a co z Anką?\n- Gnije w piekle, zgodnie z planem.\n- Ja cię znam. – Powiedziała Martyna. – Jesteś bratem tej dziewczyny, która była przyjaciółką Ani, zanim mnie dorwała. Tej która się zabiła.\n- Słuchaj skarbie, ryzykowałyśmy tam życie, dziewczyny odniosły obrażenia, więc należy nam się prawda. – Witek westchnął.\n- Dobra. Anka zniszczyła moją rodzinę. To ona zabiła mi siostrę. Monika urodziła się z obojnactwem, miała operację jak była mała. A ta mała dziwka jakoś się o tym dowiedziała, nie wiem jak, bo nawet Monice nie powiedzieliśmy. I rozgadała wszystkim. Zamęczyli mi siostrę. Ania najbardziej się z niej śmiała, szczuła na nią innych. Odjebała taką nagonkę, że ja pierdolę, a miała zaledwie dwanaście lat. Po śmierci Moniki ojciec się rozpił, matka odeszła, wyjechała za granicę, a ja wylądowałem pod opieką babci, to ona opowiedziała mi legendę. Ten upiór to siostra jej matki. A teraz wsiadajcie, jedziemy do szpitala. – Przez chwilę jechali w ciszy, Martyna na przednim siedzeniu z powodu tej nogi, a Marysia i Weronika z tyłu.\n- Te, czarnoksiężnik z Oz, mogę ci zadać pytanie? – Odezwała się Weronika.\n- Skoro musisz.\n- Dlaczego sam nie wywlokłeś tu Anki, skoro tak bardzo jej nienawidzisz.\n- Gdybym mógł, to uwierz już dawno bym to zrobił. Ale Południca nie zawsze się pokazuje. Nie ukaże się jeżeli w polu jest ktoś z naszej rodziny, albo młoda mężatka, albo dziecko, albo ktoś komu dziecko niedawno się urodziło.\n- Ej Maryśka, a tobie mogę?\n- Nie szkoda Ci trochę tego Maćka, przecież tyle lat się znaliście.\n- W ogóle, takiego węża na własnej piersi wyhodowałam. Zawsze byłam przy nim. Od podstawówki wszystko dla niego robiłam. Pomagałam w lekcjach, pożyczałam sprzęt na plastykę, bo jego nawet na jebane farbki stać nie było, prace też za niego robiłam, bo nie umiał, dawałam mu swoje kanapki, jadł obiady u mojej mamy, a jak po jednej eksmisji wylądował bez bieżącej wody to nawet się u mnie kąpał. I ciągle było mało i źle. Kiedyś byliśmy na stawach to prawie się utopił, ja go wyciągnęłam, ja go nauczyłam pływać. Kiedyś prawie wpadł pod samochód, ja go sprzed maski ściągnęłam. Jak u niego były pijatyki to siedział u mnie, czasem całymi tygodniami, jak mamusia poszła w tango. A potem mu się znudziłam i wywalił mnie jak szmatę. Tej kurwie powiedział, że ją kocha. Nie ważne, że była umierająca. Ze mną był przez pięć lat, znaliśmy się trzynaście. Nigdy mi tego nie powiedział. Nie Wera, nie żałuję. Jeśli mimo tego wszystkiego byłam dla niego śmieciem, którego można bez żalu wyrzucić z życia i serca, to ma na co zasłużył. Niech się pierdoli i zdycha w piekle. Chociaż…\n- Odniosłam takie wrażenie… nie wiem… Jakby chciał mi coś dziś powiedzieć. Kilka razy. Zauważyłyście to?\n- No cóż. Pewnie mi się wydawało.\nEtykiety: gore, miejskie legendy, opowiadania, południca, regina, straszne opowiadania, Strefa opowiadań, the dark zone project, zjawa, żniwa białych wdów\nRegina 31 października 2013 16:58\nDzięks Konrad :) A co do tego opowiadania to pochwalę się, że moja współlokatorka i koleżanka z pracy w jednym miała taki mały pokaz przedpremierowy, a zaraz potem pojechałyśmy w teren. Pod Klimontów :) latała podjarana i kombinowała, jak tu wepchnąć naszą koordynatorkę w jakieś pole. Kij, że nie ma już pszenicy, może w kartoflach też tam coś siedzi :)\nCAT 31 października 2013 17:53\nOpowiadanie zostawiam sobie na noc :) Zwłaszcza, że dzisiaj taka wspaniała okazja... Wesołego Halloween Konrad :) Pozdrawiam.


VI Niedziela Zwykła | kawnice.pl\nTydzień temu zbieraliśmy ofiary na tacę z przeznaczeniem na zapłacenie prac remontowych związanych z mozaiką na kościele. Mozaika została naprawiona. Koszt pracy i wynajęcie rusztowań wyniosło 3725 zł. Niestety ofiar zebranych na tacę nie starczyło na pokrycie powyższych kosztów, musieliśmy dołożyć brakujący 1000 zł.\nTrwa Maj – miesiąc w szczególny sposób poświęcony Matce Bożej. W maju, spotykamy się na nabożeństwach majowych odmawiając Litanię Loretańską do NMP. Nabożeństwa majowe są odprawiane: w Kawnicach o godzinie 17.30; w Bielawach w piątki po mszy świętej o godzinie 18.00.\nW poniedziałek o godzinie 18.30 będzie próba dla młodzieży przyjmującej w tym roku sakrament bierzmowania.\nW środę obchodzimy uroczystość Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych. Maryja pod tym wezwaniem jest patronką naszego zgromadzenia zakonnego. Na wieczorną Msze świętą zapraszamy wszystkich czcicieli Matki Bożej.\nW czwartek o godzinie 19.00 będzie spowiedź dla dzieci rocznicowych i ich rodzin.\nW sobotę o godzinie 11.00 będzie próba dla dzieci przed rocznicą Pierwszej Komunii świętej.\nRocznica Pierwszej Komunii święte będzie w przyszłą niedzielę o godzinie 12.00.\nW przyszłą niedzielę na naszym boisku odbędzie się festyn związany z Dniem Dziecka w połączeniu z Imprezą Motocyklową. Będzie także możliwość oddania krwi. Szczegóły na plakacie przed kościołem i na naszej stronie internetowej.\nZ pewnej perspektywy czasowej informujemy, że objęcie parafii przez nowego księdza proboszcza dokona się w piątek, 30 czerwca w czasie Mszy świętej o godzinie 18.00. Pamiętajmy o modlitwie w intencji nominata na ks. Proboszcza.\n– Leokadia Michalak, ostatnio zamieszkała w Pleszewie, lat 76.\nTen wpis został opublikowany w Kawnice/Bielawy dnia 20 maja 2017 , przez Ks. Piotr Ziółkowski.\n← 22 – 28 maja 2017 r. 29 maja – 4 czerwca 2017 r. →


Nowe iPady - podsumowanie plotek | iMagazine\nNowe iPady – podsumowanie plotek\n09/10/2014, 08:32 · Michał Zieliński · @mikeyziel · 1\nWczoraj Apple oficjalnie zapowiedziało swoją październikową konferencję „It’s been way too long”. Oczywiście, oficjalnie o nadchodzących nowościach nie wiemy nic, ale nie od dziś wiadomo, że branża technologiczna w plotkach zawstydza nawet świat celebrytów.\nPierwszy iPad został zaprezentowany 27 stycznia 2010 roku i, na dobrą sprawę, w filozofii tego urządzenia za wiele się nie zmieniło. Owszem, rok później dostaliśmy nowy kolor (biały!), więcej rdzeni procesora, więcej RAMu, potem ekran Retina, potem mniejszy wariant, aż wreszcie światło dzienne ujrzał Air – zaskakująco lekki, zaskakujące smukły i zaskakująco wydajny 10-calowy tablet. Jako fan tabletów (chociaż na takiego nie wyglądam) liczę, że tytułowe długie oczekiwanie to odniesienie do stagnacji na rynku tabletów, którą obserwujemy od ponad 4 lat.\nApple bardzo pilnuje nowych tabletów. W przeciwieństwie do iPhone’a 6, którego wygląd i specyfikację (niekompletną) znaliśmy na długo przed premierą, tutaj nawet nie ma pewności, które produkty zobaczymy. Mam tutaj na myśli kolejną iterację iPada mini z Retiną, która być może nie zostanie pokazana podczas spotkania 16 października. Takie plotki krążą po Sieci i w sumie łatwo jest im się dziwić. Fani mniejszego tabletu z całą pewnością doceniliby czytnik linii papilarnych Touch ID, procesor A8 ucieszyłby graczy, a opcjonalna złota obudowa pozwoliłaby dopasować iPada do złotego iPhone’a. Wreszcie, wygląd iPada mini jest z nami już od dwóch lat. Ciężko powiedzieć, żeby się zestarzał, ale patrząc na ewolucję iPhone’a i nowy Apple Watch wydaje mi się, że Apple dąży w kierunku bardziej zaokrąglonych urządzeń. Idąc tą filozofią, ostro ścięte krawędzie, nieważne jak ładnie wyglądające, zwyczajnie tutaj nie pasują. Prawdopodobnie, jeśli nowy iPad mini zostanie zaprezentowany, to zachowa on 1 GB pamięci RAM (podobnie jak iPhone’y) w przeciwieństwie do większego brata.\nAir 2, bo tak póki co go nazywamy, ma oferować dwukrotnie więcej pamięci – 2 GB. Nie bez powodu. Ma to być pierwszy iPad, który prosto po wyjęciu z pudełka pozwoli na pracę z dwoma aplikacjami jednocześnie. Rozwiązanie ma przypominać pomysł, który Microsoft zaimplementował w Windowsie 8.\nJeśli to się potwierdzi, będzie to pierwsza zmiana w filozofii korzystania z iPada od jego premiery. Koniec ze „skup się nad jedną rzeczą”, powitamy „wykonuj rzeczy szybciej”. To nie jedyna nowość, którą prawdopodobnie zobaczymy w nowym Airze. Urządzenie ma być lżejsze i cieńsze. Muszę przyznać, że po zeszłorocznej diecie będę w szoku, kiedy to okaże się prawdą. Co ciekawe, po roku tablet ma przejść delikatny lifting. Przejmie wygląd iPhone’a 6, z zaokrąglonym krawędziami i wyżłobieniem na przyciski regulacji głośności. Zniknąć ma z kolei przełącznik autorotacji/wyciszenia (a szkoda). Ciekawi mnie jak zmiany w objętości iPada wpłyną na czas pracy na baterii. Na tym polu ciężko było cokolwiek zarzucić tabletom Apple, więc poprzeczka jest zawieszona wysoko. iPad Air ma również być dostępny w kolorze złotym i oferować znane z iPhone’a 6 (choć jeszcze nie bardzo, bo z tą funkcją dopiero się zapoznamy) Apple Pay.\nAle pomysł na wielozadaniowość nie jest jedynym, który dla fanów Microsoftu może wydawać się znajomym podczas nadchodzącej prezentacji. Po raz kolejny wracają przecieki, jakoby Apple miało zaprezentować większego iPada – model z ekranem o przekątnej 12,9″. Wielki tablet ma być w pewnym sensie hybrydą z Macintoshem. Nie znamy szczegółów, ale na poziomie systemu iPad Pro (tak może się nazywać) ma oferować zalety iOS i OS X. Będzie to więc nic innego jak konkurencja dla Surface Pro 3 z Redmond.\nSerwis iClarified dotarł do plików iOS 8.1 (który obecnie jest dostępny dla developerów w wersji beta), które zdradzają planowane wsparcie dla iPada z ekranem o wyższej rozdzielczości (3072×2304). Może to oznaczać, że iPad Air dostanie wyświetlacz o takiej ilości pikseli, albo że trafi on do mitycznego iPada Pro. W drugim wypadku mielibyśmy do czynienia z ekranem o zagęszczeniu pikseli na poziomie 297 PPI. Termin Retina HD tutaj pasuje idealnie.\nByć może nowego iPada mini z Retiną i model Pro zobaczymy dopiero na początku 2015 roku, takie informacje również się pojawiają. Jednak coś czuję, że oba produkty zostają pokazane w przyszłym tygodniu. iPad Pro wraz z iPhone’em 6 Plus stanowią moim zdaniem przykład tego, w którą stronę zmierza świat. Połowę już mamy. Kiedy dostaniemy drugą?\nŹródło: iClarified, Apple Insider\n∞ Podsumowanie plotek o iPad 3 (cz. 1) Kolejna garść plotek o iPadzie Pro Nowe iPady 10,5″ i 12,9″ dopiero w maju lub czerwcu Apple po cichu prezentuje dwa nowe iPady – iPad Mini 5 i iPad Air 10,5″ ∞ Co nas czeka …czyli podsumowanie plotek Nowe iPady Pro 7,9”, 9,7”, 10,5” i 12,9” oraz nowości w świecie iPhone, rzekomo w marcu 2017


Mysterious | 2012-04-20\nPo przeczytaniu już pierwszych stron tej powieści pojawiają się przed nami liczne znaki zapytania, a z każdym rozdziałem jest ich coraz więcej. Autorka aż do końca pozostawiła nas w niepewności, a klucze do odpowiedzi dała nam dopiero na samym końcu, tak, że przez chwilę mamy tę nutkę zaniepokojenia, że cała zagadka się nie wyjaśni. Poza interesującą fabułą mamy jeszcze jeden plus. A mianowicie są nim przyjaźni bohaterowie. Przez te wszystkie strony zdołałam polubić ich tak bardzo, że ze smutkiem odstawiałam ją ponownie na półkę. Zazwyczaj drażni mnie, gdy pod koniec książki pojawia się informacja, że będzie kolejny tom. Jednak ta książka była jednym z niewielu przypadków, kiedy chciałam, aby pojawiły się kolejne części. Niestety się zawiodłam...


Mieszkania z wielkiej płyty idą jak ciepłe bułeczki. Ofert zaczyna brakować - Aktualności - Nieruchomości - sprzedaż, wynajem, domy, mieszkania - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n20 stycznia 2020, 13:15 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nNie powinno jednak ulegać wątpliwości, że główną zaletą PRL-owskich bloków jest wcześniej wspomniana cena. Po pierwsze za przeciętny metr w betonowym bloku trzeba zapłacić 10-20 proc. mniej niż za statystyczny metr w danym mieście. Do tego dochodzi fakt, że dwupokojowe M ma też przeważnie o kilkanaście mkw. mniej niż lokal o takiej samej liczbie pokoi w nowym bloku lub kamienicy. Nie dość więc, że sam metr w wielkiej płycie jest tańszy, to tych metrów trzeba kupić mniej. Do tego dochodzą przeważnie przemyślany układ osiedli, dobra ich lokalizacja, dogodne połączenie z centrum czy rozwinięte zaplecze handlowe usługowe i oświatowe w najbliższej okolicy.\nwielka płyta Wielka płyta wraca do łask nieruchomości mieszkanie pieniądze\nBardzo dobra technologia, dzięki betonowi mieszkania są ciche, ciepłe i szybko zbudowane. Dla mnie, możemy budowac wyłącznie w ten sposób.\nnie chciałbym wracać do wielkiej płyty - dziadostwo i biedota


Światowy Dzień Sprawiedliwości Społecznej | Śląska.tv\nUbogich zawsze będziecie mieli u siebie….\nDzisiaj, 20 lutego, obchodzony jest Światowy Dzień Sprawiedliwości Społecznej ustanowiony przez ONZ w 2007 roku. Dzień ten obchodzony jest między innymi po to, aby promować działania prowadzące do zmniejszenia bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz zwrócić uwagę na problem ubóstwa, braku godnego i pełnego zatrudnienia, dyskryminacji ze względu na płeć, ograniczonego dostępu do świadczeń społecznych dotykający dosyć dużą część ludności świata.\nJeśli chodzi o nasz kraj, to według danych Eurostatu które zostały przedstawione przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w Polsce najszybciej spada poziom ubóstwa a w okresie od 2008-2017 spadł o 11%. Zmniejszyło się też zagrożenie ubóstwem relatywnym do poziomu 5,61 mln osób i obserwuje się jego zmniejszenie w 2017 roku aż o 872tys. w porównaniu do roku 2016.\nZmniejszenie ubóstwa relatywnego o 48% oraz ubóstwa skrajnego o 98% nie ma jednak zbyt wielkiego przełożenia na zmniejszenie klientów Pomocy Społecznej. Zmieniły się bowiem formy udzielania wsparcia i pomocy.Faktem jest, że ilość wydanych decyzji pozytywnych o przyznaniu zasiłków pieniężnych zdecydowanie zmniejszyła się, co jest zasługą m.inn. programu ,,Rodzina 500+”. Natomiast poziom deprywacji oraz niepodejmowania pracy przez dorosłych członków rodziny jest niezadowalający.\nWidać, że nadal jest wiele do zrobienia w obszarze szeroko rozumianej pomocy społecznej, a uznanie potrzeby podejmowania działań przez międzynarodową społeczność jest nadal aktualna.\nbezrobociedeprywacjarodzina 500+światowy dzień sprawiedliwości społecznejubóstwoubóstwo relatywnewykluczenie społeczne


Uroda strona 65/81 - sophisti.pl\nsophisti.pl » Uroda » Strona 65\nUroda strona 65/81\nShiseido - makijaż na wiosnę i lato 2010\n12 stycznia 2010, 07:01\nNowa kolekcja makijażu Shiseido to nie tylko interpretacja obowiązujących trendów wielkich kreatorówmody, ale również moment na kontynuację strategii zmainy opakowań, formuł i wizerunku japońskiego makijażu, zapoczątkowaną zeszłego lata. więcej »\nAA Therapy Naczynka - nowości w serii\nLinia dermokosmetyków AA THERAPY NACZYNKA została stworzona do pielęgnacji skóry twarzy, charakteryzującej się rozszerzonymi i pękającymi naczynkami oraz skłonnością do zaczerwienień. więcej »\n11 stycznia 2010, 10:01\nMęska skóra potrzebuje rozwiązań na miarę swoich potrzeb. Narażona na podrażnienia i nadmierne wysuszanie wynikające z codziennego golenia, szybciej tracąca jędrność i elastyczność, wymaga specjalnej i kompleksowej pielęgnacji. więcej »\nANNAYAKE Sensitive – pielęgnacja skóry szczególnie wrażliwej\n10 stycznia 2010, 09:01\nW obliczu rosnącej liczby ludzi mających wrażliwą i alergiczną skórą, laboratoria AnnaYake stworzyły SENSITIVE - kompleksową linię kosmetyków do codziennej pielęgnacji cery szczególnie wrażliwej, odpowiadającej na jej najważniejsze potrzeby: oczyszczanie, uspokajanie i łagodzenie podrażnień. więcej »\nRicci Ricci - nowa woda perfumowana Niny Ricci\n9 stycznia 2010, 04:01\nRicci Ricci to najnowszy zapach Nina Ricci o świeżych, kwiatowych, zmysłowych nutach, który stworzony został dla nowoczesnej, wielkomiejskiej kobiety. więcej »\nOillan - seria produktów do pielęgnacji ust, rąk i paznokci\n8 stycznia 2010, 04:01\nSeria produktów do pielęgancji ust, rąk i paznokci, szczególnie przydatna w zimie lub do regeneracji o każdej porze roku. więcej »\nAA Make-up - podkłady\n8 stycznia 2010, 03:01\nSeria trzech podkładów o trzech wspaniałych kolorach, które można dobrać do swojej karnacji lub efektu, który chce się uzyskać. więcej »\nRene Furterer - seria do włosów kręconych\n8 stycznia 2010, 02:01\nKtóra z nas choć raz nie marzyła o tym, by być obdarowaną przez naturę kaskadą zmysłowo falujących loków? Gęstych, bujnych, romantycznych – prawdziwej kobiecej ozdoby? Ile z nas jednak wie, że to uciążliwy prezent… więcej »\n21 grudnia 2009, 10:12\nKarnawałowa, limitowana odsłona kultowego zapachu dla kobiet więcej »\nCeline Dion Chic - nowy zapach dla kobiet\n17 grudnia 2009, 10:12\nChic to kolejny zapach dla kobiet firmowany przez Celine Dion. Odzwierciedla elegancję, poczucie stylu i luksusu. więcej »\nŚwiąteczne zestawy zapachowe od Coty\n16 grudnia 2009, 07:12\nIdealna propozycja na świąteczny prezent, dla tych, którzy jego zakup pozostawili na ostatnią chwilę. więcej »\n11 grudnia 2009, 08:12\nTaberna Saponaria prezentuje Olejki do masażu ciała, które dzięki wykorzystaniu dobrodziejstw naturalnych wyciągów roślinnych, posiadają doskonałe właściwości aromaterapeutyczne. więcej »


Co daje dodatek olejków do kosmetyków i nie tylko - http://zdrowie.janpol.wroclaw.pl/\nCo daje dodatek olejków do kosmetyków i nie tylko czyli olej różany zość tego typu produktów stworzona została w oparciu o naturalne składniki i tradycyjne, niezawodne, wieloletnie receptury. Do wyboru są między innymi produkty zwalczające trądzik, kremy przeciw\nDodane: 23-09-2019 03:59\n5 Sprawdzonych Sposobów Aby Kupić krem arganowyKosmetyczne olejki jako perfumy.Znaleźć kardiologa? Nie?5 Pomysłów Aby Stosować naturalne kosmetykiArabskie zapachy perfumCzy żeby Stosować Ekologiczne Kosmetyki trzeba wydać dużo?Nowe fakty - Dowiedz się jak zbadać swoje serce w tych 9 banalnych krokachKto nie musi znaleźć kardiologa?Oto Plan Od A Do Z Aby znaleźć kardiologa W 5 DniŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę odmłodzić cerę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Ale jak zrobić dezodorant w domu?Odżywic cerę szybciej?Kto nie musi znaleźć kardiologa?Czy sposób na to jak w 2020 znaleźć kardiologa jest trudny?Czy ktoś wie jak kupić kosmetyki orientalne?Czy lepiej Stosować naturalne kosmetyki w dzień czy w nocy?Dobre rady jak kupić kosmetyki orientalneJak w 2020 znaleźć kardiologa na sto procent!Co i jak z tymi olejkami?O pomocy psychologa. Krótko i na tematKiedy Kupić krem arganowy i na co zwrócić uwagę?Oto 10 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak Kupić KosmetykiCzy warto Kupić Ekologiczne Olejek? Koszty i cenyCo robi kardiologPsycholog-kiedy warto skorzystać z jego pomocy?Serce jest tylko jedno. O kardiologiiPsychoterapia- dla kogo i po co?Wizyta w poradni kardiologicznejPielęgnacja skóry zgodnie z naturąKardiologia - czyli lekarz od serca\nŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę odmłodzić cerę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Marokańskie zabiegi i kosmetyki do twarzyNatura dla kobietEkologiczne kosmetyki, co i jak?Czy warto Kupić Ekologiczne Olejek? Koszty i cenyAle jak zrobić dezodorant w domu?Naturalne kosmetyki - o co w tym chodzi?Kiedy warto udać się do psychoterapeutyO pomocy psychologa. Krótko i na tematCzy lepiej Stosować naturalne kosmetyki w dzień czy w nocy?Wizyta w poradni kardiologicznejWszystko co wiąże się z sercem.5 Sprawdzonych Sposobów Aby Kupić krem arganowyCo robi kardiologKto nie musi znaleźć kardiologa?Zabiegi pielęgnujące z MarokaJak w 2020 znaleźć kardiologa na sto procent!Kremy z czarnuszki i inne naturalne kosmetykiKobiecość w zgodzie z naturąOryginalne i bio kosmetyki. Poznaj ich właściwościZnaleźć kardiologa? Nie?Ciekawostki o kosmetykach arganowych i nie tylko!Kardiologia - czyli lekarz od sercaKrótko na temat kosmetyków naturalnychMydła, olejki i maseczki. Naturalne kosmetyki z MarokaKrótko o bio kosmetykachNowe fakty - Dowiedz się jak zbadać swoje serce w tych 9 banalnych krokachTwarzowe i naturalne kosmetykiCzy sposób na to jak w 2020 znaleźć kardiologa jest trudny?Pielęgnacja skóry zgodnie z naturą


KREATYWNOŚĆ | Bon Academy\nZostałam poproszona o napisanie tekstu o kreatywności ale im dłużej o nim myślę tym bardziej przekonana jestem, że to nie tyle tekst powinien być to cykl tekstów. Słowo jest znane i powszechne. Co chwila gdzieś się mamy kreatywnością popisać a osoba szukająca pracy niemal musi mieć wpisane to w CV tuż obok odporności na stres. Wydawałoby się, że to jedna z najcenniejszych umiejętności ale wystarczy rozejrzeć się dookoła by zrozumieć jak bardzo jest deficytowa.\nSpojrzeniem z innej perspektywy. To tak najkrócej ale w sumie do tego się sprowadza. Nieważne bowiem o jakiej dziedzinie będziemy mówić, kreatywność to przekraczanie znanych granic i utartych szlaków. Dlatego najbardziej kreatywne są dzieci. Nie znają zasad i ograniczeń. Łączą wszystko ze wszystkim wedle swojego pomysły nie bacząc na innych. Przynajmniej do czasu.\nDlaczego zatem kreatywność jest tak unikatowa, mimo że w sumie jest równie powszechna co pożądana? Bo jest pożądana u jednostek ale nie u mas. Kreatywna jednostka w grupie będzie unikalna a jeśli ma charyzmę lub osobę z takimi talentami obok siebie to może wiele zdziałać. Jednak z punktu widzenia większości, osoby kreatywne to przede wszystkim osoby kłopotliwe: zadają niewygodne pytania, łamią konwenanse, są w pewien sposób krzykliwe, rzucające się w oczy i burzące znany i akceptowany ład. Dzieci od małego słyszą że mają być grzeczne, że mają słuchać starszych, są oceniane w kategoriach: to jest dobrze a to źle. Chcą zasłużyć na „dobrze” więc wpisują się w utarte zasady i formy lub jeśli mają duszę buntowników wybierają „źle” by iść pod prąd akceptowanym formom najczęściej wpisując się jedynie w inne formy. Nieliczni buntując się wytyczają nowe szlaki. Zaś kreatywność której szukają pracodawcy to ta najbardziej okiełznana.\nCzy taka formę można w ogóle określić kreatywnością? Tak, ale to jak lew w cyrku. Niby nadal jest lwem ale nijak się ma do króla sawanny jakim mógłby być na wolności. Jeśli zatem chcemy być naprawdę kreatywni, nie zatrzymujmy się na cyrku.\nKreatywność jest z natury dzika i nieokiełznana. Nie zważa na konwenanse, nie trzyma się zasad, wykracza poza wszelkie normy. Jest niebezpieczna patrząc z punktu widzenia przeciętnego zjadacza chleba. Dlatego dzieci tak często słyszą, że czegoś nie wolno albo że nie wypada. Kreatywny umysł jednak przy każdej trudności stawia pytanie: dlaczego? Niczym męczący pięciolatek wykańczający swymi pytaniami wszystkich dorosłych. A dorośli zamiast rozbudzać ciekawość zabijają ją tłumiąc pytania.\nTu przechodzimy wiec do tego co nas blokuje, bo na pewno jednym z tych czynników jest wychowanie. Nie chodzi jednak o same normy które przyjęliśmy, daną wiarę, filozofię czy moralność ale o to, że zrobiliśmy to bezrefleksyjnie. Daliśmy sobie wdrukować poglądy ludzi wśród których przyszło nam wzrastać. Jedne środowiska są bardziej konserwatywne inne mniej, jedne sprzyjają indywidualnemu myśleniu a inne wręcz przeciwnie, jedne akceptujemy bo wydają się nam dobre a przeciw innym się buntujemy. Problemem jest jednak nie to co nam do głowy wtłoczono, ale to, że my nie poświęciliśmy chwili na to by odsiać ziarno od plew. Nawet buntując się najczęściej zmieniamy jedne zasady na drugie bez ich zgłębiania. Dostajemy gotowe wzorce i uczymy sie jak nimi żonglować. I znów wracamy do cyrku. Oswojony lew żonglujący maskami.\nAle błędem byłby przekonanie, że tylko czynniki zewnętrzne nas ograniczają, choć wielu lubi pozostać przy tej formie. Najłatwiej znaleźć winnych poza nami, jednak takie stanowisko świadczy tylko o naszej niedojrzałości. Nie tylko w tym temacie naszą największa przeszkoda jesteśmy my sami. Nie na darmo padły słowa: „gdy chcesz osiągnąć oświecenie musisz najpierw zabić rodziców, potem zabić mnie a na końcu siebie”. Z kreatywnością jest podobnie: wszystkie dostane wzorce trzeba po prostu wyrzucić. Nie myśleć o ocenie, o tym czy się spodoba, jak zostaniemy odebrani. Przekraczamy wszystkie granice przynajmniej na etapie pomysłów. Ta osławiona amerykańska burza mózgów nabiera sensu dopiero w chwili przemęczenia gdy ludzie zaczynają gadać kompletne głupoty, gdy łapią głupawkę i plota trzy po trzy. To wtedy z zakamarków naszego umysłu wyskakują najlepsze pomysły. Wtedy i w nocy. Najgłupsze nawet warto zapisać, bo choć w danej chwili mogą być nieprzydatne to za chwilę mogą okazać się bezcenne. Bo siłą kreatywności jest nie tylko oryginalny pomysł, ale też umiejętność łączenia różnych rzeczy w nowy sposób.\nAle wracając do zabicia siebie. O Ego wiele pisano i często w sposób niepochlebny. Niektórzy mówią by je odrzucić, pokonać, zabić. Ja nie jestem tak drastyczna w ocenie. Ego to część nas i trzeba ją szanować. Ale to nie znaczy że mamy je rozpieścić. Kłopotem jest zatem nie tyle samo Ego co to, iż je rozpuściliśmy. Postawiliśmy siebie w centrum wszechświata, boimy się odebrania nam laurów czy po prostu porażki. Nauczeni jesteśmy skrajnych postaw, które powodują że albo się przeceniamy albo niedoceniamy. Oba te zachowania wrzucają nas w kierat wzorców. A precyzyjniej: sami w ten kierat wchodzimy chcąc coś sobie lub innym udowodnić.\nKreatywność nie jest zatem czymś wrodzonym czy przypisanym. Nie ma też warunków idealnych by stworzyć istotę kreatywną. Na to czy będziemy tworzyć nowe zamiast powielać stare wpływa wiele czynników zaś każda istota jest indywidualną historią. To co jedna osobę wyzwoli inna może spętać. Warto też pamiętać, że w większości odtwarzamy a nie tworzymy i nie ma co się tym faktem przejmować. Ciśnienie wytworzone presją, jakąkolwiek, doskonale blokuje przepływ wszelkiej energii dając odwrotne rezultaty. Dopiero jak odpuszczamy, jak jest po fakcie, wtedy pozwalamy energii płynąć i realizować to co mieliśmy. To między innymi dlatego najlepsze riposty przychodzą nam do głowy dawno po kłótni.\nA skoro o energii, presji i uwadze to na koniec jeszcze jedno spostrzeżenie: ważne jest tez to jak definiujemy kreatywność. Nie ważne jest bowiem o jakiej dziedzinie mowa: kreatywny może być każdy. Umysł ścisły i humanistyczny, lingwista i fizyk, artysta plastyk i malarz pokojowy. Każda dziedzina ma miejsce na nowe, inne, ciekawe. Zatem jeśli miałabym wskazać pierwszy kok do otwarcia się na tworzenie to właśnie rozszerzenie tej definicji.


Żużel. Sheffield Tigers wybrało starty w Premiership. Dobra wiadomość dla brytyjskiego żużla - Sport WP SportoweFakty\nŁukasz Kuczera 22 Października 2019, 18:41\nKibice na Wyspach mogą odetchnąć z ulgą. Działacze Sheffield Tigers zgłosili drużynę do Premiership w sezonie 2020. Tym samym "Tygrysy" zajmą miejsce Poole Pirates i rozgrywki nie stracą na atrakcyjności.\nW ostatnich latach żużel na Wyspach przeżywa kryzys, czego najlepszym dowodem była rezygnacja Poole Pirates z jazdy w Premiership. "Piraci", który zdominowali rozgrywki, zdecydowali się na taki ruch ze względów finansowych. Dlatego od sezonu 2020 ekipę z Wimborne Road zobaczymy w Championship.\nNa szczęście okazało się, że na rynku są kluby zainteresowane jazdą na najwyższym poziomie rozgrywek. Akces do Premiership w sezonie 2020 zgłosili szefowie Sheffield Tigers.\nCzytaj także: Zima nadchodzi. Kacper Woryna szyje misie\n- Wierzymy, że dla żużla nadchodzą ekscytujące czasy. Odnieśliśmy szereg sukcesów, po tym jak przejęliśmy klub od Neila Machina w roku 2014. Nie było nam łatwo, ale zdobyte trofea wywołały u nas euforię. Zwłaszcza wygranie rozgrywek Championship przed dwoma laty było czymś wielkim - przekazał w specjalnym komunikacie promotor i właściciel klubu Damien Bates.\n- Czujemy, że teraz nadszedł czasy, aby przyspieszyć. Tym bardziej że zakończyliśmy prace remontowe na stadionie. To nie jest tak, że podjęliśmy decyzję pod wpływem chwili. Myśleliśmy o tym od dłuższego czasu, przeanalizowaliśmy każdy szczegół. To element przemyślanej strategii biznesowej. Kluczem do naszego sukcesu był zrównoważony rozwój - dodał Bates.\nOd sezonu 2020 "Tygrysy" swoje główne mecze domowe mają rozgrywać w czwartki. Będzie to oznaczać rezygnację z niedzielnych spotkań. Klub zmienił termin domowych zawodów w roku 2019, ale weekendowe starcia nie cieszyły się dużą popularnością. Dlatego powrót do rywalizacji w czwartki bez wątpienia ucieszy sympatyków żużla w Sheffield.\n- Sheffield zasługuje na posiadanie klubu w Premiership. Naszym zadaniem jest, aby drużyna odniosła sukces. Mamy szansę, aby umieścić ją na najwyższym poziomie. Tak, aby pozostała na nim na dłużej. Nie zamierzamy wchodzić do Premiership po to, by być statystą. To byłaby głupota. Wiemy, że możemy stworzyć konkurencyjny zespół. Wystarczy popatrzeć na Ipswich, które zaczęło starty w Premiership w tym roku i awansowało do finału ligi - podsumował Bates.\nCzy brytyjski żużel w najbliższym czasie wyjdzie z kryzysu?\nUNIA LESZNO kks 22-10 21:57 Zgłoś\nTak jest. A po 10 biegach rewanzowego finalu Championship jest REMIS, a wiec w dwumeczu 12 punktow przewagi nadal ma Leicester!


Czy podniesiony poziom cukru w moczu może oznaczać cukrzycę? - Na pytanie odpowiada RedakcjaabcZdrowie | WP abcZdrowie\nJestem w ciąży, miałam badanie krwi - wyszło bardzo dobrze. Miałam wizytę u położnej i ta nie chciała wziąć do badania moczu porannego tylko popołudniowy, wtedy kiedy byłam po dużym posiłku nie jednym. Czy ten wynik może oznaczać, że mam cukrzycę? To moje kolejne dziecko, które będzie duże, poprzednie miały 4.300 i 4.100, ale po test glukozy był prawidłowy. Proszę o pomoc i dziękuję bardzo.\nJeżeli w moczu kobiety ciężarnej pojawia się cukier, może świadczyć to o pewnych zaburzeniach gospodarki węglowodanowej, między innymi o cukrzycy. Aczkolwiek śladowe ilości białka lub cukru mogą także być związane z fizjologicznym obniżeniem się nerkowego progu filtracyjnego nerek w ciąży. Zdecydowanie nie powinno uśpić to jednak naszej czujności.\nGeneralnie istnieje zasada, że cukier pojawia się w moczu, jeśli jego ilość we krwi przekracza 180 mg/dl. Dlatego też zdecydowanie powinna mieć Pani powtórzone badania - zarówno te moczu, jak i krwi. Krew jak jak najbardziej powinna być pobrana na czczo, aczkolwiek, by ocenić glikozurię, nie ma takiej konieczności - może być to przypadkowa zbiórka moczu.\nCo oznacza obecność cukru w moczu? – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nCo oznacza wysokie CRP w 24. tygodniu ciąży? – odpowiada Aleksandra Witkowska\nCzęste oddawanie moczu i cukrzyca – odpowiada Lek. Wiesław Mahaczek\nBadanie moczu przy jednej nerce i w 9. tc – odpowiada Aleksander Ropielewski\nGlukoza w moczu i poziom ketonów – odpowiada Piotr Pilarski\nBadanie stężenia glukozy • Układ moczowy\nGlukoza w moczu • Ciała ketonowe w moczu • Zapalenie pęcherza w ciąży - objawy, przyczyny • Białko w moczu w ciąży - badanie, przyczyny, metody zapobiegania • Badania w cukrzycy • Objawy cukrzycy - pierwsze symptomy, wczesna diagnoza • Dieta kobiet w ciąży z cukrzycą (WIDEO) • Badanie moczu na ciała ketonowe (WIDEO) • Krzywa cukrowa • Badanie glukozy w ciąży - cel, przygotowanie, przebieg, normy\nNolicin • Amoxicillin -1A Pharma • Ospamox 1000 mg • Ospamox 500mg • Ospamox 125 mg/5ml • Apo-Amoxi 500 • Duomox • Clamoxyl • Hiconcil • Norbactin\nCzy podniesiony poziom cukru w moczu może oznaczać cukrzycę? • Obecność glukozy w moczu


Ile można zjeść pączków kultura - Dziennik Gazeta Prawna: 17. wrzesień 2021 181 - e-wydanie\nWydanie z dnia: piątek, 17. wrzesień 2021»Dziennik Gazeta Prawna\nIle można zjeść pączków kultura\nfot. Jessica Bruder/Materiały prasowe\n„Nomadland” Jessiki Bruder był w USA jedną z najważniejszych książek 2017 r. Filmowa adaptacja znakomitego reportażu zdobyła w tym roku trzy Oscary – za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą główną rolę żeńską. Przed paroma dniami Bruder odebrała w Warszawie Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego za najlepszą książkę non-fiction wydaną w Polsce w 2020 r. Wszystkie te honory oddano reportażowi, który wszechstronnie i z wielką empatią – ale bez sentymentów – opowiada o życiu ludzi...


PraGroup przejął dług od Alior Bank. - Komornik, windykacja - Forum-Kredytowe.pl\nBy fotografE5, May 9, 2019 in Komornik, windykacja\nNiejaki PraGroup zakupił mój dług w postaci niespłaconego kredytu w Alior banku który to kredyt jest obecnie w egzekucji. Teraz Pra Group proponuję mi ugodę, czy takie praktyki są dozwolone? Czy warto się z nimi dogadywać?\n8 minut temu, fotografE5 napisał:\nOd kiedy dług jest w egzekucji? Na jakiej podstawie toczy się egzekucja? BTE czy nakaz zapłaty?\nW maju minął rok od kiedy komornik zabiera mi z wynagrodzenia, najpierw był nakaz o ile dobrze pamiętam potem chyba bte ale było to rok temu nie wiem czy czegoś teraz nie pokręciłem.\n25 minut temu, fotografE5 napisał:\nKolego, jeżeli był nakaz to nie było BTE. Możesz sprawdzić na jakimś piśmie od komornika? Będzie wskazana podstawa egzekucji.\nSprawdzę, proszę wybaczyć że coś pokręciłem.\n1 minutę temu, fotografE5 napisał:\nNa spokojnie, daj znać. Od tego zależą dalsze kroki.\nCzy Pra Group mają windykację terenową?\nW dniu 9.05.2019 o 12:50, lukaszb napisał:\nPanie Łukaszu sprawdziłem na dokumencie, był nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Jeśli Pan chce mogę podesłać zdjęcie na maila.\n2 godziny temu, fotografE5 napisał:\nCzy nakaz zapłaty odebrałeś osobiście?\n30 minut temu, lukaszb napisał:\nMuszę poszukać czy wogole go mam bo korespondencja przychodziła na adres zameldowania a adres zamieszkania mam inny. Nie wszystkie listy odbierałem więc dokładnie nie pamiętam. Panie Łukaszu co daje założenie konta w Epu? Będę widział wszystkie sprawy dotycząc moich zadłużeń?\n2 minuty temu, fotografE5 napisał:\nTak, w EPU będziesz widział kto odebrał (jeżeli odebrał) nakaz zapłaty i ew. na jaki adres była przesyłka doręczana.\nDziękuję bardzo za informację dziś spróbuję założyć tam konto.\nW dniu 13.05.2019 o 11:09, lukaszb napisał:\nchwilę to trwało ale mam już dostęp do Epu. Panie Łukaszu czy może mnie Pan nakierować gdzie szukać informacji czy odebrałem nakaz? Na pierwszy rzut oka nie widzę nigdzie tej informacji. Dziękuję.\n11 minut temu, fotografE5 napisał:\nNa końcu na zwrotce.\nNa końcu widzę tylko wpis: Tradycyjne doręczenie prawidłowe czy to oznacza że jednak sam odbierałem nakaz?\n32 minuty temu, fotografE5 napisał:\nNa końcu msz zwrotkę. Zobacz kto się na niej podpisał.\nTu masz instrukcję jak pobrać akta -> https://portal-dluznika.pl/2016/11/20/jak-pobrac-dokumenty-z-e-sadu/\nDziękuję jak będę w domu to spróbuję pobrać rozumiem że dopiero po pobraniu będę widział kto się podpisał? Póki co na stronie tego nie znalazłem, przeglądam stronę z telefonu może to jest problemem że tego nie widzę.\n15 minut temu, fotografE5 napisał:\nMożesz podesłać akta na priv?\nWitam, mój tata dostał też od tej firmy PraGroup pismo, że ma wobec nich zobowiązanie. Bez żadnej informacji z jakiego tytułu, z jakiego banku itp. Tylko dane do kontaktu z ich firmą i kwota. Co mamy o tym myśleć?\n2 minuty temu, Dorota1277 napisał:\nZadzwońcie i zapytajcie o jaką sprawę chodzi.\nA jeśli jest dług przeterminowany lub zbliża się do tego terminu, to nie przerwie to czasu i znowu zacznie być wymagany?\n8 minut temu, Dorota1277 napisał:\nNie, proste pytanie, ale bez przyznawania nie ma skutku uznania długu. Ale nie wchodźcie w dyskusje, tylko daj później znać.\nTak podeślę wieczorem jak będę w domu.\nW dniu 28.05.2019 o 13:32, lukaszb napisał:\nChwilę to trwało ale wysłałem Panu na priv akta. Chociaż nie wiem czy dokładnie o to chodziło.\nOk. Zaraz na to spojrzę\nNakaz RRM i cesja do Prokura.\n1.Sprawa z extraportfel przekazana cesjądo RRM\n2. RRM wniosło sprawę do sądu i uzyskało nakaz\n3. Nakaz poszedł na zły adres (wiedziałam o tym z portalu www), wysłałam wniosek o prawidłowe doręczenie (udowodniłam nowy adres), jednocześnie wnosłam też sprzeciw (załączam skan...wiem ze mało maślane, ale pisałam do 2 lata temu). Ze sprzeciwem się zmieściłam w terminie, chociaż on teoretycznie się zaczął biec, bo poszedł na zły adres.\n4. sąd wyslał mi nakaz na prawidłowy adres, ale pominął to że WNIOSŁAM też sprzeciw (zmieściłam się w terminie) - nakazu na nowym adresie nie odebrałam\n5. Sprawa została zakończona - roszczenie uwzględnione, pomimo mojego sprzeciwu\n6. W sprawie od 2 lat nic sie nie zadziało, nie było (na razie! ) komornika. Z tego co wyśledziłam sprawę ma teraz Kruk (Prokura), na stronie extraportfel na moim profilu nadal wisi informacja że przekazana do RRM I wniosek do sądu.\nCzy mam to jakoś ruszać ? Co zrobić żeby się nie obudzić z komornikiem w tej sprawie\nCesja a dodatkowe koszty.\nMam pytanie odnosnie cesji czy jezeli dlug zostanie sprzedany będzie większa kwota do zapłaty np. z alectum ?


Śniegowce dziecięce komfort i bezpieczeństwo nawet w najmroźniejsze dni\nŚniegowce dziecięce – komfort i bezpieczeństwo nawet w najmroźniejsze dni\nŚniegowce dziecięce zadbają o wygodę i bezpieczeństwo Twojej pociechy. To typ obuwia nieprzemakalnego, będącego doskonałym wyborem w mroźne i śnieżne dni. Świetnie sprawdzają się podczas spaceru w parku, a także wyjazdu w góry, gdzie zaspy sięgają kolan. Przecież nie odmówisz dziecku zabaw w śniegu, ulepienia bałwana czy zjeżdżania na sankach.\nŚniegowce dziecięce – wygoda i bezpieczeństwo najmłodszych\nŚniegowce dziecięce to obuwie, które zapewnia wysoką ochronę najmłodszym. Wyobraź sobie, że Twoje dziecko bawi się na mrozie, podczas gdy świat zasypany jest śniegiem, a ty rozkoszujesz się widokiem swojej pociechy w żywiole. Obraz doskonały, ale tylko wtedy, gdy świetna zabawa nie kończy się odmrożeniem i przemarznięciem. Zadbaj o malucha, żeby zimowe przyjemności nie kończyły się chorobą. Śniegowce dziecięce są również niezwykle wygodne, dlatego sprawdzą się na spacerze, podczas wyjazdu w góry, a także w szkole. Twoje dziecko nie odczuje nieprzyjemnego uczucia chłodu, a także uniknie przemoczenia. Warto dodać, że są doskonałym wyborem, ponieważ dbają o zdrowie pociech, dzięki odpowiedniemu wyprofilowaniu. Nie obciążają kręgosłupa i stawów biodrowych, dlatego są polecane przez lekarzy.\nŚniegowce dla najmłodszych- doskonałe obuwie na mroźne dni\nNajlepsze obuwie zimowe zadba nawet o najbardziej wymagające stopy. Śniegowce dziecięce są odpowiednio ocieplone i wyposażone w membranę wodoodporną. Na rynku dostępnych jest wiele modeli, które nie tylko zapewniają bezpieczeństwo i komfort, ale również są zaprojektowane w modnym wzornictwie. Ze względu na ich klasyczny wygląd, będą pasowały do niemal wszystkich dziecięcych stylizacji, więc pociecha założy je na spacer, jak i do szkoły Warto dodać, że często są wybierane przez gwiazdy i sportowców. Kupując obuwie śniegowe, Twoje dziecko zyska komfort, wygodę i świetną zabawę. Są one zdecydowanie bezpieczniejszą opcją, niż buty, które nie zawierają wodoodpornej membrany. Zwykłe kozaczki mogą zostać przemoczone, co doprowadzi do przemarznięcia i zachorowania. Skutkuje to nieobecnością w szkole, a tego lepiej uniknąć. Śniegowce dziecięce doskonale sprawdzają się w zimowe i deszczowe dni. Nawet w tak niesprzyjającą pogodę, dziecko spędzi czas na zabawie poza domem. Zakupienie takiego obuwia skutkuje szczęściem i zdrowiem pociechy. Dlatego, chcąc podarować maluchowi to, co najlepsze, postaw na buty, które nie ryzykują zdrowia, tylko dbają o wygodę i komfort. Inwestycja w lepsze buty to także przyszła oszczędność na lekach, których nie będziesz kupować, ponieważ Twoje dziecko uniknie przeziębień.


2020-02-25, godz. 17:30 Przedłużono procedurę wyboru wykonawcy na przebudowę polderu Żelazna Wody Polskie w Gliwicach przedłużyły termin zgłaszania ofert na przebudowę polderu Żelazna do 18 marca. Dzisiaj (25.02) miał zostać wyłoniony wykonawca prac budowlanych… » więcej 2020-02-24, godz. 15:31 Zrealizowano pierwszy etap centrum przesiadkowego w Głuchołazach Odnowiono dworzec kolejowy Głuchołazy Miasto wraz z otoczeniem. Będzie tam również obsługiwany ruch autobusowy. Nadal jednak na dworcu nie będą zatrzymywać się… » więcej 2020-02-24, godz. 11:19 86 firm z regionu zabiega o tytuł "Opolska Marka". Uroczysta gala w marcu Rekordowa liczba zgłoszeń - 86 - wpłynęła do tegorocznej edycji konkursu „Opolska Marka”. To wyróżnienie, które ma promować lokalne firmy i gospodarkę regionu… » więcej 2020-02-23, godz. 19:00 Od jutra można zgłaszać propozycje do Budżetu Obywatelskiego w Byczynie W poniedziałek (24.02) rozpocznie się przyjmowanie propozycji do Budżetu Obywatelskiego w Byczynie. Samorząd na ten cel przeznaczył w 2020 roku 56 tysięcy zło… » więcej 2020-02-23, godz. 10:00 Ujazd: dopłacają do pieców, chcą też dopłacić do paneli słonecznych W Ujeździe gminny program dofinansowań do wymiany pieców przyjął się bardzo dobrze. W ubiegłym roku dzięki niemu zlikwidowano 40 kopciuchów i zastąpiono je nowymi… » więcej 2020-02-21, godz. 19:26 Gmina chce wybudować dwie nowe drogi w Otmicach Otmice to miejscowość w gminie Izbicko, w której powstaje bardzo dużo nowych domów. W miarę pojawiania się nowych mieszkańców, konieczne jest budowanie przez samorząd… » więcej 2020-02-21, godz. 13:40 Wybudowali centrum przesiadkowe, ale po terminie. Gmina nałożyła prawie 900 tysięcy kary Miało być gotowe w lipcu 2018 roku, jednak dopiero teraz zostało oddane do użytku - mowa o centrum przesiadkowym w Zawadzkiem. Choć wykonawca wywiązał się z umowy… » więcej 2020-02-20, godz. 20:00 Drugi przetarg "śmieciowy" w Turawie. Na razie mieszkańcy płacą według stawek z 2019 roku Turawa unieważniła styczniowy przetarg na wywóz odpadów i czeka na rozstrzygnięcie kolejnego. Powodem takiej decyzji są zbyt wysokie stawki, które zaproponowała… » więcej 2020-02-20, godz. 19:16 Nowe tereny szansą rozwoju. Baborów szykuje działki pod zabudowę jednorodzinną Utworzenie miejsc pod zabudowę jednorodzinną - to jeden z pomysłów władz Baborowa na zatrzymanie procesu wyludniania się gminy. Taki teren wydzielono przy ulicy… » więcej 2020-02-20, godz. 15:05 Remont kędzierzyńsko-kozielskich śluz na Kanale Gliwickim za półmetkiem. Już można korzystać ze zmodernizowanych komór Już ponad połowa zaplanowanych prac budowlanych została zrealizowana podczas remontu śluz Sławięcice i Nowa Wieś na Kanale Gliwickim na terenie Kędzierzyna-Koźla… » więcej


Plecak termiczny 12l, zielony - Sklep Ravelo.pl - Akcesoria turystyczne\nKsięgarnia Ravelo.pl > Dom i styl życia > Rekreacja i sport > Akcesoria turystyczne > Plecak termiczny 12l, zielony\nPełny opis produktu "Plecak termiczny 12l, zielony"\nProdukt przydatny na wakacjach, biwaku, plaży, czy podczas weekendowych wypadów za miasto. Wygodny i pojemny plecak termiczny zapewni odpowiednio niską temperaturę produktom spożywczym, dzięki czemu dłużej pozostaną świeże. W sam raz do przewożenia kanapek, owoców, przekąsek, czy soków. Plecak posiada 3 komory, z czego 2 są chłodzące. Wykonany z wytrzymałego poliestru. Po złożeniu plecak zajmuje mało miejsca.\n- Plecak termoizolacyjny\n- Posiada 3 komory (2 chłodzące)\n- Pojemność – 12 l\nnumer produktu: 100672765\nDom i styl życia > Rekreacja i sport > Akcesoria turystyczne > Plecak termiczny 12l, zielony\nDodaj recenzję produktu "Plecak termiczny 12l, zielony"


Zegarek Casio GG-1000-1A5ER G-Shock GG-1000 -1A5ER - 990,00 zł - Otozegarki.pl\nWitam! Chciałbym negocjować cenę produktu: http://otozegarki.pl/zegarek-casio-gg-1000-1a5er-g-shock-gg-1000-1a5er Pozdrawiam\nKoperta - Grubość 17.10 mm\nFirma Casio prezentuje kolejny model z kolekcji Casio G-SHOCK, zegarek Casio GG-1000-1A5ER, który z pewnością przypadnie do gustu niejednemu mężczyźnie, zachwycając zarówno połączeniem kolorystycznym oraz rozbudowaniem funkcyjnym, które z pewnością uczynią użytkowanie bardzo wygodnym. Męski zegarek Casio GG-1000-1A5 posiada stoper z dokładnością do 1/100 sekundy, timer, alarm, który jednocześnie można ustawić na pięć różnych czasów, wieczny kalendarz, datownik, czas światowy, podświetlenie oraz termometr i kompas o bardzo dokładnych wskazaniach. Zegarek Casio GG-1000-1A5ER jest wstrząsoodporny i wodoszczelny na poziomie 20ATM co pozwala na kąpiel, pływanie, a nawet zanurzenie do dziewięciu metrów w zegarku. Koperta zegarka wykonana została z tworzywa sztucznego w kolorze czarnym, które doskonale komponuje się z ciemnym wyświetlaczem, który zdobią pomarańczowe i beżowe elementy. Do koperty zegarka zamocowano pasek w kolorze khaki, który jest odporny na wodę oraz lekki, a przez to komfortowy w użytkowaniu. Szkiełko które zamyka kopertę jest mineralne, mocno utwardzone, przez co jest bardzo odporne na pęknięcia i stłuczenia.\nSpecyfikacja Casio GG-1000-1A5ER:\nTimer - Funkcja ta odlicza czas wstecz. Odliczanie z autopowtarzaniem powoduje wznowienie odliczania od początku po zakończeniu poprzedniego cyklu. Dokładność 1 sekunda, pomiar w zakresie 1 minuta -60 minut\nStoper:Stoper dokonujący pomiaru czasu z dokładnością do 1/100 sekundy o maksymalnej długości 24 godziny\nAlarm - Pozwala na ustawienie o określonej godzinie alarmu dźwiekowego. W tym modelu jest możliwość ustawienia do 5 alarmów, w tym jednego z drzemką, przy którym po zatrzymaniu budzika alarm włączy się ponownie po kilku minutach. Dodatkowo sygnał pełnej godziny.\nPodświetlenie - SUPER-AUTO-LED z funkcją auto - automatycznie włącza się podczas ruchu nadgarstka w stronę twarzy\nTermometr - Elektroniczny pomiar temperatury otoczenia - zakres pomiaru –10 to 60°C (14 to 140°F), dokładność 0.1°C (0.2°F)\nKompas - Cyfrowy kompas ze wskazaniem północy, wskazanie północy, wskazanie kierunku w 16 punktach orientacyjnych, zakres pomiaru od 0 do 359°, dokładność 1°\nMateriał koperty i paska - Tworzywo sztuczne - Użyto wysokiej jakości tworzywa sztuczne co gwarantuje niezwykłą wytrzymałość, lekkość oraz daje duży komfort noszenia.\nWymiary koperty - 56.2×55.3×17.3mm\nBeżowy pasek, czarna koperta, czarny wyświetlacz\nZegarek Casio GG-1000-1A5ER z naszej oferty pochodzi z legalnej polskiej dystrybucji ZIBI, która także zapewnia serwisowanie w Polsce i dostęp do części. Przy zakupie w naszym sklepie otrzymujesz:


Mała (Edward Carey) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\n15.1 x 23.1 cm\nNasza cena: 27,76 zł 43,00 zł Taniej o: 35%\n"Mała" to poruszająca opowieść o kobiecie, która wyprzedziła swoją epokę i nigdy nie straciła woli do walki. Która z biednej i osamotnionej dziewczynki przeistoczyła się w oszałamiającą i niezwykłą Madame Tussaud.\nW 1791 w maleńkiej wiosce w Szwajcarii przychodzi na świat Anne Marie Grosholtz. Po śmierci rodziców uboga dziewczynka trafia pod opiekę ekscentrycznego doktora Curtiusa, sławnego rzeźbiarza. Pod czujnym okiem ambitnego mężczyzny mała Marie uczy się anatomii oraz obserwuje proces tworzenia odlewów. W wyniku kłopotów finansowych doktor Curtius wraz ze swoją podopieczną opuszczają Szwajcarię i przenoszą się do Paryża. Tam wspólnie poznają miasto, które nigdy nie odpoczywa i którego różnorodność może przyprawić o zawrót głowy.\nRzeźbiarz i Marie przerabiają opuszczony Małpi Dom na wystawę figur woskowych, która szybko zyskuje ogromną popularność. Talent małej rzeźbiarki zostaje doceniony, a na dziewczynkę czeka zaproszenie na królewski dwór. To tam Marie poznaje najbardziej wpływowe i potężne osoby, spotyka króla i słynną Marię Antoninę. Rzeźbiarka jest pod wrażeniem pałacu i pilnie obserwuje jego mieszkańców. W międzyczasie zakochuje się i naraża swoje życie, aby uratować niewinne osoby. Na Marie czeka wiele niebezpieczeństw, w tym groźba śmierci podczas krwawej Rewolucji Francuskiej. Nieustępliwa i dzielna dziewczyna walczy w imię miłości oraz własnych przekonań. Czy uda jej się ocaleć i zaznać szczęścia w życiu?\n"Mała" to opowieść o niezłomnej kobiecie, która wiele w swoim życiu wycierpiała. Marie nigdy nie przestawała wierzyć we własną siłę i mimo trudności nigdy się nie poddała, stając się przy tym ikoną rzeźbiarstwa - legendarną Madame Tussaud. Powieść autorstwa Edwarda Careya otrzymała tytuł Książki Roku magazynu "The Times" i została okrzyknięta arcydziełem literackim.\nDodana przez Julita S. w dniu 2021-01-14\nAnne Marie Grosholtz najbliżsi zwali po prostu Marie. Urodziła się w 1761 roku. Nie wróżono jej długiego żywota, ale pokazała wszystkim, że prędko z tego świata nie zejdzie. Elementarzem Marie była Biblia. Matka postarała się, aby przekazać córce wykształcenie duchowe. Do szkoły nie posyłało się dziewcząt jej pozycji społecznej. Marie była niewielkiego wzrostu, jak sama mawiała, sięgała ludziom do serca. Wyśmiewali się z niej, że prędko męża nie znajdzie. Ojca nie widywała. Walczył na wojnie. Wrócił z niej jako wrak człowieka. Zniszczony psychicznie i fizycznie. Matka Marie zwariowała od tej opieki nad mężem a po jego rychłej śmierci sama podupadła na zdrowiu. Aby nie żyć przeszłością, matka Marie została zatrudniona u szwajcarskiego lekarza Philippe’a Curtiusa jako gospodyni domowa. Doktor zajmował się tworzeniem figur woskowych (z różnych części ciała zmarłych osób) dla ilustrowania anatomii. Córka przy jej boku uczyła się dbania o dom a przy boku doktora tworzenia figur. Szkicując kości nauczyła się ich nazw, studiowała różnorakie narządy. Zdobyła sporą wiedzę z zakresu ludzkiego ciała. Niestety matka dziewczynki nie poradziła sobie psychicznie, popełniła samobójstwo tym samym zostawiając córkę na łasce obcego, dorosłego mężczyzny. Jak poradziła sobie w świecie bez jedynej bliskiej jej osoby?\n„Cudownie napisana (i zilustrowana!) opowieść o życiu Marie Tussaud, czyli o tym, jak z małego nasionka wyrasta wielkie drzewo. Ekscentryczna w nastroju, makabryczna w poczuciu humoru, przywraca nam taką rozkosz czytania, jaką mieliśmy w nastoletniej młodości. Książka, której nie można przeoczyć.” - Olga Tokarczuk.\nHistoria opowiada tym, jak Anne Marie Grosholtz staje się Madame Tussaud – założycielką londyńskiego Muzeum Figur Woskowych. Mała Marie prowadzi nas przez swój świat, swoje życie, doświadczenia, upokorzenia ze strony innych osób, drwiny … zawsze miała do głowy wkładane, że jest tylko służącą i nic więcej nieznaczącą osobą. Jednak udało jej się wybić. Paryż nie był dla niej łaskawy, dopiero Londyn dał upragnioną wolność. Książka jest opatrzona ilustracjami spod węgla, grafitu czy czarnej kredki samej Małej Marie. Edward Carey oddał w nasze ręce pięknie skonstruowaną powieść o „nieulękłym dziewczęciu”. Czyta się ją jak baśń, narracja, słownictwo to wszystko powoduje, że przenosimy się do zupełnie innego świata. Autor stworzył fabułę, od której ciężko się oderwać. Zachęcam Was, abyście pozwolili Małej Marie przenieść się do jej świata, nie zawiedziecie się.\nEdward Carey Mała światu znana jako Madame Tussaud, nowy rok, czas na nowe, fantastyczne książki. O Małej przeczytałam już wiele pochlebnych opinii. Teraz ja również dołączam do grona, osób zakochanych w tej opowieści, bo historia, którą serwuje Edward Carey jest obłędna.\nFantastycznie skonstruowana fabuła, od której nie sposób się oderwać. Akcja toczy się w drugiej połowie XVIII wieku najpierw w alzackiej wiosce, która jest miejscem urodzenia przyszłej Madame Tussaud, potem w Bernie, gdzie Marie zostaje pomocą w pracach domowych, a zaraz potem zaczyna terminować u geniusza rzeźby doktora Curtiusa. W końcu w Paryżu, do którego dociera razem ze swoim chlebodawcą, a który lada moment opanuje, przynosząc chaos, Wielka Rewolucja i krew będzie lać się po ulicach. To musiało być nie lada wyzwanie, móc przedstawić świat i życie ówczesnych mieszkańców w taki sposób, żeby czytelnik poczuł się wiarygodnie, przenosząc się prawie dwa i pół wieku wstecz. Nie mogło być jednak inaczej, skoro autor piętnaście lat spędził najpierw gromadząc materiały, a następnie pisząc Małą.\nBłyskotliwie opowiedziana, piękna językowo i świetna narracyjnie, utrzymana nieco w baśniowym stylu. A w związku z tym, że opowiedziana w pierwszej osobie, otrzymujemy wrażenie bycia odbiorcą wspomnień bądź pamiętnika. W dodatku ozdobionego licznymi, utrzymanymi w stylu epoki, rysunkami. Opowieść potrafi przykuć uwagę rzeczami pięknymi, a także opisywanymi okropieństwami, bezustannie trzyma w napięciu, w jednym momencie bawi, by za chwilę budzić sprzeciw, zdziwienie, a nawet obrzydzenie.\nNie można też zapomnieć o bohaterce, a także otaczających ją dość charakterystycznych postaciach, które przewijają się przez kolejne rozdziały książki. Czasem są wytworem wyobraźni autora, niektórzy bohaterowie żyli jednak naprawdę. Anne Marie Grosholtz zwana Małą, a w przyszłości słynna Madame Tussaud. Sierota, drobniutka, chociaż pełna talentu, odwagi i siły, potrafiąca stawić czoła wyzwaniom, jak na tamte czasy może wydawać się nawet nieco dziwna.\nJej wydawałoby się ekscentryczne jak na tamte czasy dzieła w postaci tworzonych z wosku modeli ludzkich głów, potem całych postaci, kontynuowane następnie latami przez innych, podziwiać będą miliony ludzi na całym świecie. To ona i doktor Curtius zatrzymywać będą w wosku dla potomności oblicza sławnych, a twarze łotrów ku uciesze gawiedzi. Do nich trafią ci, których nazwiska zapiszą się w historii. Do nich przychodzić będą mieszkańcy Paryża, którym marzy się woskowa nieśmiertelność. Do nich wreszcie trafią zdekapitowane głowy zwolenników i przeciwników rewolucji. Świetna powieść.\nDodana przez Marlena W. w dniu 2020-11-26\nKsiążka naprawdę bardzo mi się podobała, bo lubię czytać biografie ciekawych osobowości, a taką była legendarna Madame Tussaud. Na plus tej książki są świetne ilustracje. Majstersztyk!\nDodana przez Maria D. w dniu 2020-10-29\nMadame Tussaud chyba nikomu nie muszę przedstawiać. To ona założyła słynne muzeum figur woskowych. Moim marzeniem jest odwiedzić to w Londynie. Może się uda. Kiedy będzie normalnie, bo ciągle w to wierzę.\nTa książka to nie tylko opowieść o niej. To przede wszystkim podróż w czasie do epoki królów, do Francji innej niż ta, która znamy. Książka zaczyna się dość mocno. Mała Marie zostaje dość szybko osierocona.. Najpierw ginie ojciec, potem odchodzi matka. Dziewczynka trafia pod opiekę doktora Curtiusa. Człowieka ekscentrycznego. Kiedy tylko pojawiał się na kartach powieści, czułam niepokój. Byłam nim jednak zafascynowana. Od samego początku podziwiałam za to Marie. Jej siłę i determinację.\nJestem totalnie oczarowana tą książką. Formą narracji. Widać, jak na przestrzeni lat zmieniała się Marie Tussaud. Jak poszczególne wydarzenia na nią wpływały. Coś niesamowitego. Dorastałam wraz z nią, mogłam podziwiać jej wzloty i upadki. Potrzebowałam spotkania z taką bohaterką.\nJak czytamy na końcu, ta książka powstawała przez 15 lat. Jest dopracowana w każdym szczególe. Całość uzupełniają ilustracje, które świetnie uzupełniają treść. Niektóre mnie nieco przerażały, ale bez nich tej książce czegoś po prostu by brakowało.\nKsiążki od zawsze stanowiły dla mnie ucieczkę od rzeczywistości. Ta przeniosła mnie w miejscu i czasie, oczarowała mnie. Jeśli i Wy chcecie się na chwilę oderwać od tego, co się dzieje, polecam tę książkę. Jest niesamowita.\n32,38 zł 42,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\nLata sześćdziesiąte i początek siedemdziesiątych XIX wieku.Życie w polskim majątku ziemiańskim oraz partyzanckie potyczki na zapleczu wojny francusko-pruskiej.On ? panicz Henryk ? zamknięty w sobie, opiekuńczy, wręcz zaborczy syn zamożnego ziemianina. Ona ? Hanna Suchowolska ? niewinna, dorastająca...\n26,99 zł 34,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\nTa historia biegnie przez tysiąc wzgórz wybijając bosy, przejmujący rytm... Wsłuchajmy się uważnie w okrutnie prawdziwą baśń o miłości i przyjaźni. O strachu, który nie paraliżuje odwagi. O ścięciu człowieczeństwa w myśl przykazań z radia. O Sebwgugu. Wstrząsająco pięknie opowiada dziesięcioletnia...\nW szkole klasztornej Leonora nauczyła się piec chleb, zmywać naczynia, prasować, robić na drutach, czytać i pisać. Nauczyła się również, że nigdy nie powinna mówić na głos tego, co myśli. Posada służącej u zamożnej meksykańskiej rodziny miała być szczytem jej życiowych osiągnięć. "Szczęściara",...\nEmily Neale mieszka wraz z ojcem na przedmieściach Mexico City. Kolekcjonuje historie kobiet - morderczyń. Z wycinków prasowych tworzy katalog zbrodni. Zadziwia wiedzą na temat świętych. Wychowywała się bez matki, która pewnego dnia zniknęła w trakcie zakupów na hałaśliwym targu. Dzieciństwo minęło...\nKiedy ukrywasz coś, co okryje hańbą ciebie i całą twoją rodzinę... ucieczka wydaje się najlepszym rozwiązaniem... Jest rok 1752. Agnes Trussel, dziewczyna z małej wioski w Sussex, postanawia uciec do Londynu. Przypadkowo zostaje pomocnicą twórcy fajerwerków - oschłego Johna Blacklocka. Pomimo...\nTaniej o: 15,24 zł (35%)


John Deere 6125m - John Deere 5E, 5M, 5R, 6M, 6R, 7R, 8R - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez bartek29, Grudzień 28, 2013 w John Deere 5E, 5M, 5R, 6M, 6R, 7R, 8R\nSiema mam pytanie jak pod względem awaryjności czy to coś podobnego do serii 6030. Czy warto kupić taki ciągnik?\nMyślę, że warto gdyż ciągniki jd powyżej 100 koni bodajże są składane w jednym miejscu gdzieś w europie a nie w chinach, może jest to ciągnik lubiący olej napędowy ale przekłada się to na efektywność i myślę bezawaryjność, ale nawet jeśli to jd ma bardzo sprawny serwis i łatwy dostęp do części\njak to przeciez taki sam silnik tylko w tych nowych troszke przerobiony to jest nawet lepsze od tej starej serii\nAle szkoda że wycofali tą serie 6030 bo była bardzo fajna\nsiema jak myślicie czy dobry będzie traktor john deere 6125m czy ma ktoś taki ?\nnom szkoda szkoda fajnie mruczaly heheh\nkrzysztof-farmer ma takiego zapytaj się go\nwitam. tez bym prosil o opinie tych modeli 6125M. ile pala i wgl? jakie efekty pracy? i jezeli to nie tajemnica to jakies ceny orientacyjne i z jakim wyposazeniem? wydaje mi sie ze chyba warte zainteresowania sa te ciagniki. ale wyslucham opinni posiadaczy Jelonka pozdrawiam\nwitam! a ja mam pytania odnośnie filtra cząstek stalych w tych ciągnikach, poniewaz spotkalem sie z opinia konkurecji, ze dpf w j.d. bardzo zamula te ciagniki, czy moze ktos potwierdzi taka opinie?\nzapchany filtr ogranicz przepływ spalin a wiadomo że siła spalin napędzana jest sprężarka więc w takiej sytuacji możliwe że tak jest. ale zasada jest prosta zamulając silnik zanieczyszczamy filtr a gdy silnik jest odpowiednio jeżdżony(odpowiednie obroty i obciążenie) wszystko jest ok\nW lekkich pracach filtr może się przytykać, ale można aktywnie go wypalić, to żaden problem.