Fantazje Luany: Nie powiem dobranoc - Rozdział 13\nBardzo dziękuję za komentarze. Witam czytelników, którzy odezwali się po raz pierwszy. :)\nOpowiadanie zbliża się do końca. Pozostało jeszcze 5 rozdziałów. Kolejne opowiadanie będzie krótkie, ma tylko 7 rozdziałów. A po nim będę chciała zacząć dodawać kolejny tom o wilczkach, a raczej o pewnym doktorku. ;) Wiem, że niektórzy na to niecierpliwie czekają. :)\nNa usta cisnęły mu się niecenzuralne słowa. Nie dość, że dziś, jak na złość, kiedy nie chciał, musiał zostać dłużej w pracy, to jeszcze samochód odmówił mu posłuszeństwa. Miał jeszcze sporo czasu, ale perspektywa dotarcia do celu niebezpiecznie się oddalała. Do tego zapomniał telefonu i nie mógł zadzwonić do Kierana. Myśl, że przyjaciel czeka na niego i sądzi, że on nie przyjedzie, jakoś go przybijała. Taksówki też nie mógł wezwać bez telefonu. Poprosił kogoś o pożyczenie na chwilę komórki. Nawet dawał za rozmowę dziesięć dolców, ale ta osoba zmierzyła go wzrokiem, który zabijał, więc już nie próbował takich sztuczek. Niestety, stanęła przed nim przeszkoda. I jak on miał teraz dotrzeć do restauracji, w której był Kieran?\n– Kurwa! – Kopnął w drzwi od auta, krzywiąc się, gdy zabolała go przez to stopa. Nie miał wyjścia. Musiał zrobić to, czego nie chciał, czyli po prostu biec tak, jakby go coś goniło. Może po drodze zobaczy jakiś autobus, cokolwiek, by mógł dojechać na miejsce. Czemu niczego takiego nie było w pobliżu, kiedy było potrzebne?!\nZabrał wszystkie dokumenty, pieniądze i zamknął samochód, ciesząc się w duchu, że udało mu się zepchnąć go na pobocze. Zaczął biec. Ludzie dziwnie się na niego patrzyli, ale miał ich gdzieś. Była już dwudziesta druga i myśl, że Kieran tam czeka, sądząc, że on stchórzył, jeszcze bardziej go dobijała. To tylko kilka przecznic. Przebiegnie przez główną ulicę i będzie na miejscu. Był tak cholernie głupi i teraz za to płacił. Mógł już dawno mieć Kierana, ale pozwolił na to, by zawładnął nim strach. Jest dorosłym mężczyzną, a nie tym osiemnastoletnim chłopakiem, który obawiał się, że przyjaciel pozna jego uczucia.\nCzuł, jak palą go płuca, a serce bije coraz szybciej. Adrenalina krążyła mu w żyłach, dodając sił. Częste bieganie po plaży teraz przynosiło efekty. Gdyby był bez kondycji już padłby na zimny chodnik, umierając ze zmęczenia.\nCo chwilę spoglądał na zegarek, czego raz omal nie przypłacił zderzeniem ze słupem. Po jaką cholerę ktoś umieszcza znaki na środku chodnika? Tego nigdy nie rozumiał. Na szczęście już widział zarys wysokiego budynku, gdzie czekał na niego Kieran. W czasie przerwy w pracy sprawdził w Internecie, co to za miejsce. Potężny gmach mieścił w sobie kilka mieszkań do wynajęcia i parę dobrych restauracji, a jedna z nich znajdowała się na ostatnim piętrze. Właściciel lokalu przystosował konstrukcję dachu do dyspozycji klientów. Często wynajmowały go pojedyncze osoby na prywatne spotkania. To samo prawdopodobnie zrobił Kieran.\nPrzebiegł przez ulicę, słysząc klaksony tych wszystkich aut, pomiędzy którymi biegł, nie czekając na zmianę świateł. Wpadł do budynku i od razu skierował się w stronę wind. Czekając na jedną z nich, próbował uspokoić oddech i poprawił ubranie. W domu wziął szybki prysznic i ubrał się bardziej elegancko, wkładając białą koszulę i spodnie od garnituru. Jedynego, jaki miał. Teraz koszula trochę się wymięła, ale co mu tam. Wszedł do windy i nacisnął przycisk na ostatnie piętro. Gdy jedna fala zdenerwowania zaczynała przemijać, pojawiała się druga. Nad nimi starał się zapanować. Kieran na niego czeka i chce go, a to ma ogromne znaczenie. Nie ma myślenia o tym, co się stanie kiedyś tam, w przyszłości. Czy Kieran złamie mu serce, a może on jemu. Jest tu i teraz. Nic więcej się nie liczy.\nDojechał na ostatnie piętro i drzwi windy się rozsunęły. Jednocześnie okazało się, że znajdujący się za nimi wąski korytarz prowadzi do wnętrza eleganckiej restauracji. Zauważył stojącego przy specjalnym podeście Maitre d’hótel. Mężczyzna patrzył na niego z uniesionymi do góry brwiami.\n– Jestem tutaj umówiony, ktoś czeka na mnie na dachu.\n– A tak, pan Atkinson zostawił wiadomość, że czeka na gościa, ale nie może pan wejść bez krawata – powiedział szef sali.\n– Nie mam krawata. To znaczy, że mnie tam pan nie wpuści? – Zdenerwował się.\n– Spokojnie. Wypożyczamy krawaty i marynarki. Proszę przejść obok – Nieznacznie skinął głową w prawą stronę. – Tam dostanie pan wszystko to, czego potrzebuje, a później poproszę jednego z kelnerów, by zaprowadził pana na dach.\nSteven podrapał się po karku, zakłopotany zaistniałą sytuacją.\nWypożyczył krawat, cały czarny w drobne szare prążki. I tak go zaraz zdejmie, lecz dzięki niemu mógł nareszcie udać się po schodach na dach. Czuł, jakby to, co tam się stanie, było przełomem w jego życiu. Istniały dwie główne opcje: będzie dobrze, albo wszystko się rozwali.\nKelner, młody chłopak, otworzył drzwi i wpuścił go na dach, po czym zostawił samego. Mimo nocy powietrze było ciepłe i tylko lekki wiatr trochę je ochładzał. Na dachu były rozstawione lampy, rzucając wokół przyjemne światło. Steven spojrzał lekko w prawo. Na środku stał kwadratowy stolik nakryty obrusem, a na nim ustawiona była porcelana. Piękne talerze, kieliszki do wina i wody na pewno zrobiły na nim wrażenie, ale nie one przykuły wzrok Stevena. Zrobił to mężczyzna siedzący przy stole i patrzący na niego.\nKieran był ubrany bardzo elegancko. Niebieska koszula doskonale podkreślała jego ciało. Na szyi miał zawiązany krawat. Steven nie widział reszty garderoby, ale przypuszczał, że spodnie przyjaciela również były najlepszej jakości, a buty błyszczały czystością. Rzadko kiedy widział go tak ubranego.\n– Już traciłem nadzieję, czy przyjdziesz – głos zabrał Kieran.\n– Wybacz, ale szef kazał zostać dłużej w pracy, a do tego zepsuło mi się auto, więc musiałem tutaj biec…\n– Zapomniałem telefonu, a ty czekałeś na mnie. – Odniósł wrażenie, że Kieran jakby odetchnął i rozluźnił się. – Sądziłeś, że nie przyjdę.\n– Po tym, jak się ostatnio zachowałem, co powiedziałem, miałeś prawo nie przyjść. Wierz mi, nie byłem sobą. Nie jestem taki. Przepraszam za moje słowa. – Patrzył poważnie na Stevena.\n– Obaj trochę przesadziliśmy.\n– Usiądziesz i zjemy późną kolację?\n– To zaproszenie na randkę? – zapytał. Podszedłszy do stołu, odsunął sobie krzesło.\n– Jeżeli powiem, że tak, to mi uciekniesz?\n– Tym bardziej zostanę. – Usiadł. Nie potrafił oderwać od niego oczu. Tym bardziej teraz, kiedy Kieran patrzył na niego jakoś tak inaczej. Sam nie potrafił określić tego wzroku. Nie patrzył już tylko jak przyjaciel.\n– Cieszę się. – Wziął do ręki leżącą na stole komórkę i zaczął coś na niej pisać, a po chwili odłożył ją. – Zaraz przyniosą nam kolację.\nPół godziny później, kelner zabrał ich puste talerze, w zamian zostawiając kawę dla Stevena i herbatę dla Kierana. W czasie posiłku niewiele rozmawiali, poruszając tematy bardziej neutralne, a te poważniejsze zostawiając na ten właśnie moment.\n– Romantycznie jak w filmie – rzucił Steven.\n– Wiem jak to lubisz.\n– To nie ja zawsze oglądałem z dziewczynami „Uwierz w ducha”, „Bezsenność w Seattle” czy „Pamiętnik księżniczki” – powiedział Kieran.\n– To nie ja zawsze stałem w drzwiach i podglądałem, co jest na ekranie telewizora – odgryzł się, ale nagle spoważniał. – Chciałeś ze mną porozmawiać.\nKieran ciężko westchnął i wstał z kieliszkiem wina. Odszedł kawałek i wpatrzył się w panoramę miasta. Steven dołączył do niego. Widok był urzekający, jednak bardziej interesowało go to, co przyjaciel miał do powiedzenia.\n– Bywało, że zastanawiałem się w przeszłości, co mnie czeka za te pięć, dziesięć, czy trzydzieści lat – zaczął Kieran – i dochodziłem do wniosku, że spędzę życie z jakąś kobietą, otoczony dziećmi. Pracując całymi dniami, by dać im jak najlepsze życie. Takie myśli długo we mnie tkwiły, przeplatane tym, że mimo wszystko chcę być sam. Że to jeszcze nie czas na to, aby się wiązać i tak dalej. Lata leciały, a moja przyszłość i plany co do niej nie raz ulegały zmianie. Można rzec, że wielokrotnie. Sam wiesz, jak traktowałem te wszystkie dziewczyny. W tym względzie byłem skurwielem. – Opróżnił swój kieliszek. Steven uważnie go słuchał. – Poznałem Jessicę. Spodobała mi się. Była pierwszą kobietą, dla której mógłbym porzucić życie wiecznie wolnego kawalera, ale wiesz, co? – Nie czekał na odpowiedź, tylko kontynuował: – Mimo tego, co z nią planowałem, to nie mogłem przyznać, że ją kocham. Jest śliczna, dobra w łóżku, lecz i tak coś było nie tak. Nie potrafiłem się zmusić by, patrząc na nią, widzieć przyszłą żonę, dla której powinienem poświęcić życie. Kiedy mnie zdradziła, wściekłem się. Każdy na moim miejscu wpadłby w furię, ale sam widzisz, jak długo trwała moja rozpacz po niej. – Spojrzał Stevenowi w oczy. – To nie tak, że ty nagle stałeś się dla mnie dostępny, więc zagiąłem parol, aby odreagować. Jessica przestała się dla mnie liczyć już tam, w górach. Natomiast ty – wyciągnął rękę i pogłaskał policzek Stevena – liczyłeś się zawsze. Jako przyjaciel, a może, jako ktoś więcej. Po prostu musiałem to zrozumieć. Obudzić się z długiego snu.\nSteven miał gulę w gardle. Chciał się odezwać, lecz nie potrafił wydobyć z siebie słowa. Dłoń na policzku parzyła go i jednocześnie pragnął odsunąć się, jak i bardziej wtulić w nią twarz. Jeszcze wczoraj przeklinał siebie i Kierana. Tak bardzo był pewny, że przyjaciel chciał tylko jednego, a gdy nie dostał, to kopnął go w dupę. W tym momencie w oczach Kierana odczytywał całą gamę emocji. Wychwytywał strach, nadzieję, pożądanie, miłość? Czy była tam miłość, a może mu się wydawało? Może była, bo przecież ten mężczyzna kocha go, jako przyjaciela.\nTymczasem Kieran mówił dalej.\n– Przez ostatnie dni wiele myślałem nad swoim gówniarskim zachowaniem, nad tobą, nad tym, co może nas łączyć. Gdy tylko pomyślałem, że odchodzisz i już nigdy więcej nie będę mógł cię zobaczyć lub dotknąć, działo się ze mną coś takiego, czego nie sposób opisać. Bolało bardziej, niż strata Jessiki. – Przesunął dłoń na szyję Stevena, głaszcząc ją mimowolnie palcami. Stali bardzo blisko siebie. – Czułem się tak samo, jak wtedy, gdy wyjeżdżałem, pamiętasz? – Steven kiwnął głową. – Dzwoniłem do ciebie, a ty zerwałeś ze mną kontakt. Było ciężko. Tym bardziej, że naprawdę byłem gotów być z tobą. Wystraszyłem się ojca i też wszystko zepsułem. Nie chcę powtórki, nie chcę wyjechać, jak wtedy i nie powiedzieć ci – oparł czoło o czoło Stevena – jak bardzo ciebie chcę. Nie chodzi mi o łóżko. Chcę cię w swoim życiu. Nie tylko w roli przyjaciela.\nStevena coś tknęło.\n– Jak to, wyjechać?\n– To tylko przenośnia. Nigdzie się nie wybieram. Na pewno nie do końca wakacji, a potem, to zależy.\n– Od czego? – Jego głos zadrżał wyraźnie.\n– Od tego, czy powiedz tak, czy nie.\n– Na jakie pytanie, Kieran? – Jego ręka sama powędrowała ku biodru mężczyzny i znalazła na nim wygodne miejsce. Druga oplotła go w pasie w dominującym uścisku.\n– Czy spróbujesz być ze mną… Czy zostaniesz moim partnerem?\nCiepły oddech owiał usta Stevena. Kuszące wargi Kierana były tak blisko. Bardzo trudno było im się oprzeć.\n– Nie musisz teraz odpowiadać – zaczął Atkinson, ale Steven mu przerwał.\n– Też wiem, czego chcę. Żaden z nas nie może przewidzieć, co się wydarzy za jakiś czas. Znajomy powiedział mi, że gdy los daje nam coś, czego zawsze pragnęliśmy, to trzeba to brać, bo taka szansa może się nigdy nie powtórzyć. Ja chcę swoją wykorzystać i zobaczyć, co będzie dalej. Mam dość uciekania i udawania, że nic do ciebie nie czuję.\n– Tak – powiedział i nie mogąc znieść tej odległości, w końcu pocałował Kierana tak, jak nie całował nigdy nikogo. Władczo, namiętnie i przede wszystkim z miłością. Sam nie wiedział, czy to magia tego miejsca, nocy, czy uczucia, jakie w nim nieprzerwanie trwało, ale po raz pierwszy w życiu był pewny, że podjął właściwą decyzję. Gdyby teraz powiedział „nie” straciłby coś cennego.\nOderwał się od ust Kierana i spojrzał mu głęboko w oczy.\n– Wybacz, że byłem taki niezdecydowany, że…\n– Daj spokój. Byłeś rozsądny, ja nie. Myślałem tylko jedną częścią ciała, więc teraz chcę to zmienić i iść do przodu małymi krokami. Zgoda?\nSteven chętnie na to przystał. Sam wolał się nie śpieszyć. I chociaż bardzo pragnął tego faceta, rozumiał, że kolejny krok nastąpi we właściwym czasie. Pragnął, by łączyło ich coś więcej, niż tylko seks. Ten był przyjemny, ale fascynacja szybko się kończyła. Uczucie zbudowane na czymś trwałym mogło przetrwać wiele burz. Tego właśnie chciał. Udając się na spotkanie z nim, nie spodziewał się, że… Co właściwie? Że zgodzi się z nim być, związać? Nareszcie cierpliwość tych wszystkich lat została mu wynagrodzona. Miał gdzieś to, co będzie. Trzymał Kierana w swoich ramionach i to było ważne.\n– Kocham cię. Strasznie cię kocham. Zawsze kochałem. – Objął go mocniej, przyciągając do siebie i przytulając. Wiedział, że nie usłyszy tych słów, nie tak od razu, ale kiedyś one padną.\n– Wiem głupolu, a ty wiesz, że jesteś dla mnie ważny.\nStali tak długo, wtuleni w siebie, czerpiąc z danej chwili wszystko, co właśnie zyskali.\nTej nocy nie rozstali się szybko. Długo rozmawiali o obawach, o tym jak późno Kieran odkrył w sobie pociąg do mężczyzn i dojrzało w nim to, kim jest. Steven pytał go, co właściwie czuje w tym względzie. Kieran przyznał, że gdy spędził w hotelu trzy dni, nie wychodząc z pokoju, każda myśl kierowała go w stronę Stevena. Przyciągała nowo odkrytą siłą niczym magnes. Tych kilka godzin na dachu zbliżyło ich do siebie bardziej niż całe lata.\nKieran odwiózł Stevena do mieszkania tuż przed świtem, obiecując pojawić się z samego rana, jak tylko się prześpi i pomóc mu przy samochodzie. Pożegnali się czułym pocałunkiem. Gdy tylko Steven wszedł do mieszkania, padł na łóżko i zasnął od razu, nawet samemu nie wiedząc, że usta układają mu się w uśmiech.\nCzekali już pół godziny w warsztacie samochodowym, do którego zabrano auto Stevena. Jeden z mechaników oglądał właśnie pojazd, kręcąc głową z taką miną, że Duncan bał się, czy jeszcze w ogóle będzie mógł jeździć tym autem.\n– Panowie – mechanik podszedł do nich – mam złą i bardzo złą wiadomość.\n– Poprosimy od tej bardzo złej – powiedział Kieran.\n– Silnik postanowił odejść na emeryturę. – Mężczyzna ocierał ręce jakąś szmatą pokrytą olejem.\n– A ta zła? – zapytał Steven, już w głowie przeliczając ile będzie kosztowała nowa część.\n– Ta zła, to tak jakby dobra, ale i zła. Mamy używany silnik, to znaczy wiemy, gdzie jest, ale trzeba go sprowadzić z innego stanu, a to potrwa. Inna możliwość jest taka, że założymy nowy, ale on trochę kosztuje.\n– Proszę zakładać nowy – wtrącił Kieran.\nSteven popatrzył na niego jak na dziwoląga.\n– Popierdoliło cię? Nie mam kasy na nowy.\n– Nie będziesz płacił za mój silnik.\n– Będę, bo chcę. Po cholerę mają założyć staroć, która pewnie też się zepsuje.\n– Nie. Ma. Mowy – dalej protestował Steven, a mechanikowi oczy latały od jednego do drugiego jak piłeczki.\n– Nie protestuj, bo i tak zrobię po swojemu. Ty wyjdziesz, a ja po kryjomu zapłacę za nowy silnik.\nDuncan dłuższą chwilę patrzył na Kierana, jednak nie miał szans z determinacją płonącą w jego oczach.\n– No to panowie, uzgodnione? – spytał mechanik.\n– Zakładamy nowy – potwierdził Steven.\n– Doskonały wybór. Idę zadzwonić, by przysłano go jak najszybciej.\nKiedy mechanik odszedł, Kieran powiedział:\n– Za łatwo się poddałeś.\n– Nie zamierzam się kłócić przy ludziach.\n– To nie była kłótnia.\n– Drobna wymiana niepotrzebnych zdań. – Wyszczerzył się.\nKilka minut później poznali cenę i przybliżoną datę naprawy samochodu. Steven musiał się pogodzić, że przez kilka dni będzie korzystał z komunikacji miejskiej. Sama myśli o tym tłoku w autobusie go mierziła.\n– Będę cię woził do pracy i z powrotem – usłyszał Steven, gdy wsiadali do auta Kierana. Jęknął tylko, woląc już nic nie mówić, bo Atkinson i tak postawi na swoim.\n– Dziś idziesz do pracy? – spytał przyjaciel, siadając za kierownicą.\n– Nie, wziąłem sobie wolne do poniedziałku. Wystarczająco się naharowałem.\n– Steven, czemu nie znajdziesz sobie pracy gdzie indziej? Z twoim kulinarnym talentem prawie wszędzie cię przyjmą. – Kieran nie zapalał silnika. Odwrócił się w stronę Duncana.\nCo miał mu powiedzieć? Że to przez sentyment pracuje w tej pizzerii? Albo, że to przez to, iż obaj zawsze chodzili tam po szkole, spędzając razem czas na siedzeniu obok siebie i rozmawianiu o wszystkim?\n– Nie patrz tak. – Przewrócił oczami.\n– No, czemu? Nie odpuszczę.\n– O Boże, męska Holly. – Zrezygnowany, potarł twarz dłonią. – Dobra, powiem, ale jedź już.\n– Najpierw muszę zrobić to. – Przyciągnął Stevena do siebie, łapiąc go za koszulkę i łącząc ich wargi w spokojnym, delikatnym pocałunku. – A teraz opowiadaj, bo naślę na ciebie moją siostrę. Co tam, jedną! Ba, sklonuję ją i wtedy się doigrasz. Wszystko z ciebie wycisną. – Puścił go.\nSteven znów przewrócił oczami i uśmiechnął się.\n– Jesteś wariat.\n– To moje drugie imię, kochany.\nJeszcze wczoraj o tej porze był taki wściekły, smutny i taki jakiś nijaki, a teraz z każdą chwilą, gdy coraz mocniej docierało do niego, że ma Kierana przy sobie – a czuł, że dziś się go nie pozbędzie – stawał się szczęśliwy.\nLedwie przekroczyli próg mieszkania Stevena, odetchnęli z ulgą. Na dworze robił się coraz większy upał, a tutaj było chłodno. Może nie tak, jakby sobie życzyli, ale w sam raz, żeby nie roztopić się z gorąca. Obaj lubili żar lejący się z nieba, lecz miało to swoje granice. Steven wyjął z lodówki napój, już słysząc w głowie głos mamy, żeby nie pić nic z lodówki, kiedy ciało rozgrzane jest słońcem. Cała mama.\nW czasie uzupełniania szklanek Kieran stał obok i przyglądał się każdemu jego ruchowi. Milczeli. Nie potrzebowali słów, by się porozumieć. Steven podał mu dużą szklankę wypełnioną colą i cmoknął go przy tym w usta. Pozwolił sobie zatonąć w czerni oczu Kierana. Czuł się jak nastolatek przeżywający swoją pierwszą miłość. Łapał się na tym, że nie wiedział, jak się zachować. Tym bardziej, że jedyną rzeczą na jaką miał ochotę, było trzymanie go w ramionach i nie wypuszczenie go z nich nigdy więcej. Bliskość Kierana i jego zapach działały na niego wręcz upajająco. Teraz było inaczej niż wcześniej. Przedtem miał wrażenie, że Kieranowi zależy tylko na seksie. Po nocnym spotkaniu i długiej rozmowie, czy może bardziej upewnieniu się, że nie jest mu potrzebny tylko do jednego, stali się sobie jeszcze bliżsi. Nie, żeby sam szaleńczo go nie pragnął. To się od lat nie zmieniło. Chciał go mieć w łóżku, nagiego, spoconego i rozgrzanego, ale przede wszystkim potrzebował go mieć w swoim życiu. Po prostu być z nim. Zasypiać i budzić się. W miarę możliwości jeść wspólne posiłki, gdyby obaj nie byli w pracy, spacerować, śmiać się. Dzielić obowiązki i przyjemności, a nawet i to, czego nikt nie chciał – ból. Tak bardzo zatapiał się w pragnieniach o tym facecie, że bał się utonięcia w nich. Chociaż nie, on już utonął. Miał nadzieję, że nie będzie żałował swojej zgody na to, by być z nim.\n– Mógłbym ci teraz powiedzieć, że przelecę cię zaraz na tym stole, a ty byś nie zareagował.\nSteven ocknął się, słysząc ciepły głos.\n– Zaręczam, że takie zaproszenie usłyszałbym nawet na końcu świata. – Puścił mu oczko i zostawiając oniemiałego Kierana, przeszedł do pokoju. Usiadł na kanapie, chłodząc gardło zimnym napojem, a po chwili odchylił głowę do tyłu, oddychając głęboko. Ciężar nagromadzony przez ostatnie dni spadł mu z pleców, ale i tak czuł się tym wszystkim wykończony.\n– Czy to była jedna z propozycji, którą mogę w przyszłości urzeczywistnić?\n– Może. – Zerknął na niego. Kieran siedział obok, przodem do niego. – Mogę cię o coś zapytać?\n– Wiesz, że tak. Ale najpierw... – Partner wziął od niego szklankę i razem ze swoją odstawił na stolik. Złapał Stevena za rękę i pociągnął tak, żeby obaj mogli położyć się na kanapie, twarzami zwróconymi w swoją stronę, splatając ze sobą nogi. Steven przybliżył się do niego jeszcze bardziej. Z czułością przesunął nosem po jego uchu. Włosy Kierana połaskotały go przyjemnie, a mężczyzna leżący przy nim wciągnął głośno powietrze. Coraz bardziej podobała mu się perspektywa słodkiego lenistwa.\n– Powiedz mi, dlaczego ktoś, kto latał za kobietami jak kot z pęcherzem, nie ma nic przeciw bliskości z mężczyzną?\n– Z innym bym miał problem, ale z tobą to jest coś takiego, jakby tak miało być. – Wsunął mu dłoń pod koszulkę i zaczął drapać po plecach. Steven przymknął na chwilę oczy. Lubił to, co robił mu Atkinson, jednak musiał opanować przyjemne rozluźnienie i szybko unieść powieki, by móc patrzeć na niego, kiedy ten kontynuował swoją wypowiedź: – To nie jest tak, że zacząłem cię pragnąć z godziny na godzinę. Nie kłamałem, mówiąc o studiach i o tym, co w sobie odkryłem. To jest zlepek wszystkiego. Jestem gotów się z tobą kochać, bo to jesteś ty. Nie jakiś Adam, Maks, czy Carl. To jesteś ty i mam głęboko gdzieś, jakiej jesteś płci.\n– Naprawdę jesteś wariat. – Zawisł nad Kieranem i odgarnął mu włosy z czoła. Żałował, że postanowili poczekać z seksem. Nie, pożądanie nie może mu przysłonić ważniejszych rzeczy. Ale kto mówił, że nie mogą okazać sobie czułości i dać sobie trochę pieszczot? Potarł nosem o jego nos i gdy miał go już pocałować, zadzwonił jego telefon.\n– Nie odbieraj. – Poprosił Kieran, unosząc głowę i całując go w szyję.\n– Czekaj, muszę. Jeśli to twoja siostra, a ja nie odbiorę, to zaraz się tu zjawi i przeszkodzi nam w mizianiu się. – Sięgnął przez mężczyznę do stolika, gdzie leżał telefon.\n– Mizianiu, co to za słowo?\n– Takie w sam raz określające to, co właśnie robimy. O, to mama. – Odebrał i chwilę porozmawiał z rodzicielką. Kobieta przypomniała mu o jutrzejszym obiedzie i ponowiła zaproszenie dla Kierana. Dobrze, że nie wiedziała o obecności mężczyzny, ponieważ od razu chciałaby z nim rozmawiać. Zgodził się zapytać go o jutro i w końcu rodzicielka dała mu spokój. Napotkał uniesione wysoko brwi Kierana, kiedy już odłożył telefon. – Mama pyta, czy przyjdziesz jutro ze mną na rodzinny obiad. Uprzedzam, będzie rodzinka. Niektórzy będą krzywo na nas patrzeć. Pójdziesz?\n– Jestem twoim partnerem, więc wszędzie z tobą pójdę. – Przerzucił go tak, że to teraz on wisiał nad Stevenem.\n– O jej, na co ja się zgodziłem?\nStevenowi już nie dane było odpowiedzieć, gdyż jego usta zostały skutecznie zamknięte przez drugie, które teraz mógł bez obaw całować i rozkoszować się nimi. Przez prawie cały czas czuł stan na wpół podniecenia i podobało mu się to. Cieszył się dotykiem Kierana, samemu nie szczędząc mu tego. Po długim, wysysającym oddech pocałunku oparli czoła o siebie.\n– Chyba się od tego uzależnię – wyszeptał Kieran.\n– Od całowania mnie? Leżenia ze mną na kanapie, a może od czegoś innego?\n– Od całowania. Trudno mi będzie się powstrzymywać, gdy będziemy w miejscu publicznym.\n– A wiesz od czego ja jestem uzależniony? – Widząc pytający wzrok Kierana, odpowiedział: – Od twoich czarnych ślepi. Jak na nie patrzę, nogi mam z galarety. Do tego, jak pojawią się w nich te takie figlarne błyski, to już całkiem przepadam.\n– Mam normalne oczy. – Położył się obok Stevena tak, że trzymał głowę tuż przy jego szyi.\n– Mnie magnetyzują. Coś w nich jest. – Steven objął go i palce prawej ręki splótł z palcami Kierana. Lewą, gładził ramię ukochanego. Mógł tak leżeć bez końca. Przymknął powieki.\n– Ta pizzeria naprawdę ma dla ciebie taką wartość? – zapytał po chwili Kieran, zmieniając temat.\n– Powiedziałem ci, czemu. I tak, ma.\n– Wszystko przez to, że byliśmy tam zawsze razem. Zawsze sami. W pewnym sensie byłem tylko twój. Jak mogłeś wytrzymać tyle lat, kochając mnie? Przecież musiałeś się strasznie męczyć.\n– Co miałem zrobić? – Wtulił nos w jego włosy. – Trudno było. Bolało, kiedy widziałem cię z tymi dziewczynami. Kiedy je obejmowałeś, czy całowałeś wyobrażałem sobie, że robisz to ze mną.\n– Żałuję, że niczego nie dostrzegłem.\n– Żałuję, że nie wyznałem ci prawdy wiele lat temu. – Objął go mocno.\n– Obaj popełniliśmy błędy, ale naprawimy je. Nie jest na to za późno – odpowiedział Kieran sennym głosem.\nSteven pozwolił mu zasnąć, samemu też czując senność. Liczył na to, że naprawią błędy i faktycznie na nic nie jest za późno. Źle zrobił, zatajając prawdę o sobie i uczuciach, ale chciał dobrze, a do tego bał się. Był młodziutkim chłopakiem i co miał zrobić? Teraz wie, że popełnił błąd, lecz z drugiej strony istniało ryzyko, że przez wyznanie miłości w tamtym czasie ich przyjaźń mogłaby się rozpaść i teraz nie byliby razem. Lepiej nie zastanawiać się nad tym, co by było, gdyby. Dobrze jest, jak jest. Zamknął oczy, nie potrafiąc utrzymać ich otwartych. Chwilę pośpi, a potem zabierze Kierana na plażę. Z tą myślą zasnął.\nObudzenie się jakiś czas później nie było zbyt przyjemną rzeczą. Przeklął, czując ból kręgosłupa i karku. Nigdy nie służyło mu spanie na kanapach, a raczej trzymanie głowy na podłokietniku, podczas czego część kręgosłupa była bardzo wygięta. Przyjemny ciężar, jakbym był Kieran, który trzymał głowę na jego piersi i nogę przerzucił przez jego biodra, mimo wszystko sprawiał dyskomfort.\n– Kieran. – Poruszył młodym mężczyzną, by go zbudzić. – Kieran.\n– Mnm? – mruknął przez sen.\n– Pamiętasz, jak mówiłem ci, że spanie w niewygodnej pozycji powoduje u mnie bóle w górnej części kręgosłupa?\n– To właśnie teraz tak jest.\nKieran natychmiast się poderwał, obserwując go czujnie.\n– Nie patrz tak, jakbym umierał. Po prostu muszę wstać. Przez jakiś czas będzie mnie bolało w karku. Nic więcej. Następnym razem leżymy w łóżku lub przynosimy poduszkę na kanapę. – Gdy partner zrobił mu miejsce i pomógł usiąść, Steven wygiął się tak, że aż coś chrupnęło i poczuł ulgę. – Zabieram cię na plażę. – Spojrzał przez okno. – Akurat zdążymy obejrzeć zachód słońca.\nSteven przeniósł wzrok na niego.\n– Nic mi nie jest. – Wsunął dłoń w jego włosy, chwycił za nie i przyciągnął go do głębokiego, dominującego, pełnego żaru pocałunku. – Plaża. Zachód słońca i my. Co ty na to? – zapytał, gdy już uwolnił jego usta.\n– Tylko po plaży wracam do hotelu, bo inaczej, jak nadal będziesz mnie tak całował, to moje postanowienie czekania, by nie dobrać się do ciebie, pójdzie się paść.\n– Może to i dobry pomysł, bo teraz mam ochotę rzucić cię na podłogę i pieścić, dopóki byś nie drżał w moich rękach – wyszeptał mu do ucha. Poczuł, jak Kieran zadrżał na te słowa. – Już ci się to podoba.\n– To może zostaniemy? Jeszcze raz powiesz coś takiego, a będzie mi wstyd wyjść, mając namiot w spodniach.\n– Już milczę. Na razie. – Cmoknął go w usta. – Idziemy. – Wstał i pociągnął partnera za rękę.\nCały dzień spędzili ze sobą, bez innych ludzi, nie licząc tych z warsztatu. Mieli czas, by nasycić się wzajemną bliskością i przyzwyczaić się, mimo wszystko, do innych relacji. Raczej to Steven chciał przyzwyczaić do tego Kierana. Co nie było trudne, bo mężczyzna nie miał w ogóle problemów z dotykaniem go, całowaniem i zwyczajnie byciem z nim. Wszystko działo się tak naturalnie, jakby tak zawsze miało być. Nie wyczuwał żadnego przymusu od strony Kierana. Pragnął, by to przetrwało, aby to nie był sen. Nie chciał przeszkód na ich drodze, ale nie wątpił, że te się nie pojawią. Do tego chciał poczekać, jak się to wszystko rozwinie, a potem wiedział już, co zrobi. Powiedział to Kieranowi, kiedy siedzieli na piasku, wpatrując się w tarczę słońca znikającą w oceanie.\n– Chcę się ujawnić, że jestem gejem i nie chciałbym ukrywać naszego związku.\nAnonimowy 09 lutego, 2015 00:19\nZ każdym przeczytanym słowem, coraz bardziej się rozpływałam. Coraz bardziej zakochuję się w takch słodziutkich scenkach, jakie ta dwójka nam serwuje. Wiem, że Kieran zranił naszego bohatera, ale oni tak do siebie pasują. Nie mogę doczekać się rodzinnego obiadu. Steven zabierze swojego chłoptasia, czy nie? Boże, jak ja wytrzymam ten tydzień?\nNie moge już się doczekać następnych opowiadań i mój ukochany doktorek będzie miał swoje pięć miinut! Jej!!\nŻyczę weny itp.\nAnonimowy 09 lutego, 2015 00:20\nL Lawliet 09 lutego, 2015 00:34\nCzytam twoje opowiadania już od dawna tak więc wypadałoby chociaż raz skomentować ;-;\nRozdział świetny (jak zawsze) W końcu są razem <3 XD\nNie chce żeby to się tak szybko skończyło.Nie zgadzam się ;--;\nWeny życzę i czekam na tom o doktorku ;)\nChizuru 09 lutego, 2015 00:35\nScena na dachu była jak wyjęta z klasycznego filmu romantycznego, brakowało tylko pierścionka zaręczynowego xD Słodko! Ogólnie cała ta część była milusia i puchata, tak jak co jakiś czas lubię <3 Osobiście uważam, że dobrze jest czasami przeczytać schematyczny romans, a przynajmniej ja lubię historie z happy endem :D\nMimo to ostatnia wypowiedź Stevena jak dla mnie zapowiada burzę. Jestem pewna, że Kieran zaprotestuje, a przynajmniej będzie przeciw ujawnieniu ich związku.\nJestem strasznie ciekawa, o czym będzie to krótkie opowiadanie po "Nie powiem dobranoc". I czwarta część wilczków! DOKTOREK :D Jeju, tak! Tęskni mi się za zmiennymi ostatnio, aż sobie czytam poprzednie części x.x\nAnonimowy 09 lutego, 2015 00:51\nRozdzial swietny, ciesze sie, ze sa wreszcie razem..... :-) bedzie cos ekstra na walentynki?, jakies pikantne sceny z naszymi slofziakami;-)\nNa konie, zycze Ci bardzo duzo weny, czasu i inspiracji !!!! :-*\nMilego dnia wszystkim ! :D\nP.S ide spac hihi ;-)\nLuana 09 lutego, 2015 08:03\nNie będzie nic ekstra na walentynki. Nie dodaję w żadne święta dodatkowych rozdziałów. Ni spełniam życzeń. Tak postanowiłam i tego nie zmienię.\nSafira Luna Blacke 09 lutego, 2015 09:09\nJuż się cieszę na nowy rozdział o wilczkach zwłaszcza że doktorka było mi bardzo żal:-)\ntaasteful 09 lutego, 2015 09:15\nMam nadzieję, że w ciągu tych pięciu rozdziałów się nic nie spieprzy, chociaż nie jestem fanką cukierkowych odcinków x3 Znając życie i tak ktoś popełni jakąś gafę.\nAnonimowy 09 lutego, 2015 10:27\nNa reszcie są razem :) Są tacy słodcy, ale coś wyczuwam, że ojcu Kierana nie spodoba się nowy związek syna i wówczas wkroczy do akcji, ale jestem pewna, że to przetrwają.\nNie mogę doczekać się kolacji u rodziców Steva, już widzę minę jego ojca(cholernego homofoba).\nA kiedy Holly dowie się o związku przyjaciela z jej bratem? Jestem pewna, że z radości będzie skakać pod sufit xD\nSyśka Levi 09 lutego, 2015 16:36\nCzytając pierwszą część rozdziału czułam się jakbym oglądała film romantyczny(niekoniecznie mój styl). Ta część była bardzo słodka i urocza, ciekawa jestem obiadku rodzinnego, czuję, że będzie ciekawie.\nBardzo, ale to bardzo czekam na kolejną część 'Wilczków' z doktorkiem w roli głównej, on bardzo zasługuje na swoje opowiadanie.\nŻyczę dużo weny przy kolejnych opowiadaniach.\nSarabeth M. 09 lutego, 2015 17:40\nhm... Odkryłam wreszcie, dlaczego tak nie lubię tej historii!!!\nChodzi o to, że tutaj po prostu jest sam romans, a nie ma fabuły!!! W dodatku mam wrażenie, że podczas pisania tego opowiadania coś złego się musiało dziać w Twoim życiu. Sorry, jeśli mam rację i jest to dla Ciebie zbyt intymne; ta historia jest napisana tak smętnie, że czytelnikowi wydaje się, iż pisałaś ją w przerwach między cięciem się a łykaniem pigułek nasennych...\nI znowu marudzę. Wina Damianna! :P\nTobie życzę weny, a Kieranowi śmierci w męczarniach :3\nEtta824 a 09 lutego, 2015 21:44\nInspiracje z teledysków (y) ;D btw. Luana mówiła że to opowiadanie jest stare, więc nie wymyślaj.\nSarabeth M. 10 lutego, 2015 16:46\nWiem, że jest stare - dlatego napisałam ,,pisałaś" oraz ,,musiało" zamiast ,,piszesz" i ,,musisz" -.- Po prostu znam pozostałe opowiadania Luany praktycznie na pamięć i czuję diametralną różnicę. I to nie na lepsze :(\nLuana 10 lutego, 2015 19:30\nMoim zdaniem to zależy od tego, co kto lubi. Co się komu podoba. Jedni powiedzą, że "Tylko Ty" jest super, a inni, że to gniot. Dla jednych seria o wilkach jest fantastyczna, a są tacy, że nie mogli tego czytać. Tak samo jest z tym opowiadaniem. Dla jednych jest nudne, dla innych fantastyczne. A opowiadanie często zależy od treści i postaci w nim występujących. Od ich charakteru. Stworzyłam Sevena takim jaki jest. Gdyby był kimś innym, miał inny charakter samo opowiadanie też by wyglądało inaczej.\nNie zawsze jest tak, że jak lubimy jakiegoś autora to się nam podoba każdy jego tekst. Są teksty, które nam nie spasują, a i tak je z jakiegoś powodu czytamy. :)\nAkemi 09 lutego, 2015 19:16\nMnie się sprawdzało bardzo dobrze. :D\nLuanuś, praca nad poprawkami pójdzie do przodu od przyszłego tygodnia. Obecnie walczę z profesorką, którą najchętniej ubiłabym bazyliszkowym spojrzeniem, gdyby się dało. :/\nNadia Rosmanowa 09 lutego, 2015 19:35\nMuszę przyznać że ten rozdział jest najlepszy.\nGłównie dlatego, że wciąga jak cholera od samego początku.\nCiesze się że Steven zdecydował się na spotkanie.\nW końcu obaj otworzyli się na siebie i spróbują szczęścia.\nZaslużyli na nie.\nTylko jak rodzina Kierana zareaguje na fakt, że jest gejem?\nMoże być ciekawie i już nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału.\nAby tydzień zleciał jak najszybciej.\nPozdrawiam kochana i czekam;)\nAnonimowy 10 lutego, 2015 20:18\nCzytam twoje opowiadania od niedawna i powiem że są jednymi z moich ulubionych jakie czytałam :D A ta historia coraz bardziej mnie wciąga i już nie moge się doczekoć co będzie na obiadku rodzinnym hehe C:\nCzekam na dalsze rozdziały i inne opowiadania :D\ncherrypie 10 lutego, 2015 22:29\nCzy planujesz wydać swoje opowiadania? Są naprawdę świetne, te wszystkie opisy i dialogi są porywające.\nMiałam czekać z przeczytaniem tego, aż skończysz pisać wszstkie części, ale jakoś nie wyszło.\nOstatnia kwestia, rozwala. Jeżeli Kieranowi trudno było zacząć związek, to co będzie teraz, gdy Steven chcę się ujawnić. Albo to będzie tylko taki test, czy naprawdę mu na nim zależy.\nCzekam na poniedziałek(co jest dziwne, bo kończą mi się wtedy ferie) i mam nadzieję, że nic się miedzy nimi nie popsuję, bo właśnie zaczęli być razem.\nPodekscytowałam się, że będą wilczki, ale zapał od razu znikł po uświadomieniu sobie, że to jeszcze tyle tygodni. Ile planujesz rozdziałów do doktorka? Jeżeli już to gdzieś pisałaś to przepraszam, ale nie widziałam.\nA nowe opowiadanie ma być takie króciutkie. Nawet nie zdążę się wciągnąć, bym może, że będzie tam taka dynamiczna akcja, że zrobie to w pierwszym rozdziale.\nPozdrawiam i niech wszystko dookoła przynosi Ci inspirację. WENY! ;)\nKukushka 11 lutego, 2015 14:43\nFajny rozdział, taki ciepły i spokojny. Wprawdzie w opowiadaniu nadal brakuje dynamicznej akcji (i mniemam, że już się ona nie pojawi) ale miło się je czyta. Jestem ciekawa kolejnej historii, 7 rozdziałów to dobra ilość, przecież nie wszystko musi oscylować w granicach tych 18-20 :)\nZatęskniłam za latem ;-;\nAnonimowy 11 lutego, 2015 18:52\nnareszcie! tak się cieszę że w końcu sobie powiedzieli wszystko i są razem :) czekałam na to prawie od samego początku :) teraz czekam na jakiś dramat bo bez tego jestem prawie pewna się nie obejdzie ale to dobrze lubię dramaty a potem szczęśliwe zakończenia^^ rozdział czytało się przyjemnie cały czas mając uśmiech na ustach:) och poprawił mi się humor od tego rozdziało taki słodki *.*\nkolejne opowiadanie? już nie mogę się doczekać^^\nAkane 12 lutego, 2015 23:41\nTAAAAAAAAK! WILCZKI =^.^=\nNo, znowu mnie nosi :-/\nTen rozdział był taki sielankowy i słodki *.*\nChociaż zakończyłaś tak, że czekam na małe problemy w kolejnym.\nIle będzie rozdziałów o doktorku?\nLuana 13 lutego, 2015 07:47\nRozdziałów o doktorku będzie 10 czyli nie wiele, poza tym są krótkie, coś w stylu 1 części, a nawet krótsze. Tak wyszło. :)\nKiyami 기야미 13 lutego, 2015 13:39\nNa tym dachu to ja liczyłam jednak na coś więcej!\nRozdział taki spokojny, miły, no przyjemny :)\nAż się zaczęłam zastanawiać, że skoro już tak wszystko na tęczowo i puchato, to co dalej? Jakiś mały problemik na koniec by się przydał.\nWidzę zaś, że Steven się o to postarał już teraz. Ujawnienie - jak najbardziej, czemu nie, tylko oni co dopiero zostali parą! O ile nie sądzę, by dla Kierana było to problemem, to jednak jestem ciekawa jego reakcji. Oo, i reakcji jego rodziców *.*\nDemi Lerman 14 lutego, 2015 03:39\nsuper rozdział. teraz tylko czekać aż sie na siebie rzucą hahahh cieszę się że Steven jest już szczęśliwy i ma przy sobie Kierana. bardzo tego pragnął. ta kolacja w restauracji była dobrym pomysłem. jeśli chodzi o ujawnienie to trzymam kciuki. obawiam się troche tej wizyty u rodziców Stevena i jak się bedzie zachowywał jego ojciec. moze juz cos do niego dotarło. chociaż w sumie watpie.\nnie moge się doczekać kolejnej części wilczków. te opowiadania są zdecydowanie moimi ulubionymi i kocham czytać co tam się u nich dzieje. ciekawa jestem jakiego doktorek bedzie miał partnera. rozdział jak zwykle boski i już nie moge sie doczekać poniedziałku ( w sumie krótkie bedzie to czekanie xD ) . wenyy ♥ ;**\nAnonimowy 14 lutego, 2015 14:42\nrozdział cudowny, Steven to miał pecha, zepsuty samochód, brak komórki, żadnego autobusu, no i jeszcze musiał zostać dłużej w pracy... Kieren obawiał się, że jednak Steven nie przyjdzie, czuł się winny, obwiniał się o to, ale na szczęście zdążył... no i jak widać Kieren nie ucieka od dotyku, a nawet go inicjuje...


Facelia, peluszka i reszta roślin na poplony - Wiadomości Rolnicze Polska\nStrona główna Uprawa Facelia, peluszka i reszta roślin na poplony\nFacelia, peluszka i reszta roślin na poplony\nWobec znacznego spadku w ostatnich latach produkcji zwierzęcej, odpowiednio mniej wnosi się do gleby substancji organicznej w postaci obornika lub gnojowicy. Powoduje to zubożenie gleb w próchnicę oraz spadek ich żyzności i urodzajności. Substytutem obornika jest często przyorywana słoma zbóż lub rzepaku, jak też wysiewane rośliny na nawóz zielony. Uprawiane w międzyplonach szybko rosnące gatunki niektórych roślin są następnie przyorywane, bądź po pocięciu, mieszane z wierzchnią warstwą gleby broną talerzową, odpowiednim agregatem, a nawet kultywatorem.\nZabiegi te można wykonywać zarówno w okresie późnojesiennym, jak też wczesnowiosennym (po 1 marca ze względu na możliwość uzyskania dopłat unijnych). Praktykuje się też pozostawienie przemarzniętych roślin w polu i wysiew nasion buraków cukrowych lub kukurydzy, bez doprawiania gleby, w tzw. mulcz. Taki sposób można polecać, jeśli rośliny w międzyplonie są słabiej wyrośnięte, delikatne, mniej zdrewniałe, np. w wyniku opóźnionego siewu lub późnych wschodów. Nasiona buraka lub kukurydzy powinny być wówczas wysiane siewnikiem z redlicami tarczowymi. Niemniej, jak wynika z wielu badań, lepsze wyniki daje płytkie zmieszanie z glebą przemarzniętych, bądź też zdefoliowanych wiosną roślin glifosatem, np. preparatem Roundup, lub jego generykami. Wcześniej należałoby wysiać nawozy mineralne, głównie azotowe. Pozostałe makroelementy: fosfor, potas, magnez oraz 30% dawki nawozów azotowych, najlepiej wnieść przed uprawkami poprzedzającymi siew międzyplonów.\nWybór roślin na międzyplony jest dość szeroki. Jeśli przedplon (zboże, groch, wczesne ziemniaki) dostatecznie wcześnie zejdzie z pola (do końca lipca), wówczas polecić można w międzyplonie rośliny strączkowe lub ich mieszanki ze zbożami. Należy je wysiać jak najwcześniej po zebraniu przedplonu – ostateczny termin do 10 sierpnia. Główną zaletą tych roślin jest silny rozwój systemu korzeniowego, który wnika w głębsze warstwy profilu glebowego, skąd wydobywa" trudno przyswajalne składniki oraz wzbogaca glebę w azot i substancję organiczną. Główną wadą tych roślin jest długi okres wegetacji, duże potrzeby wodne, jak też duży koszt materiału siewnego. Koszt nasion można jednak zmniejszyć poprzez wysiew mieszanek, np. wyki ozimej lub jarej z owsem, peluszki ze słonecznikiem lub owsem, itp. Zwykle jednak w międzyplonach wysiewane są rośliny niemotylkowe, a wśród nich, najczęściej gorczyca biała, rzadziej facelia. Mogą też być wysiewane zboża, przede wszystkim owies, który jest mniej porażany przez choroby podsuszkowe, niż pszenica i jęczmień. Polecać też można żyto ozime, a najlepiej jare, a ściślej przewódkowe, które może być wysiewane od początku września do końca listopada, jak też wiosną. Mogą być jednak trudności z pozyskaniem nasion tej formy żyta (odmiana Bojko), poza tym wiosenny termin siewu, należy potraktować jako uprawę na nasiona, a nie w międzyplonie. Również październikowy, a zwłaszcza listopadowy wysiew odmiany Bojko, nie zapewni uzyskania odpowiednio wysokiej biomasy do przyorania.\nRośliny międzyplonowe pełną bardzo ważną rolę ochronną i konserwującą. Przede wszystkim chronią glebę przed niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi: erozją wodną, wietrzną, zlewnością, zaskorupieniem, zachwaszczeniem (pod tym względem najlepsza jest gorczyca). Przemarznięta w okresie zimowym masa roślinna sprzyja tworzeniu gruzełkowatej struktury, dzięki czemu reguluje gospodarkę wodno-powietrzną w glebie, tworzy sieć kanalików ułatwiających podsiąk wody oraz ogranicza jej straty. Udane międzyplony dostarczają znacznych ilości substancji organicznej, z której tworzona jest próchnica Mogą też być wykorzystane na cele pastewne.\nNajczęściej uprawiana u nas w międzyplonach gorczyca biała powinna być wysiewana, poczynając od drugiej dekady sierpnia, nawet do połowy września, w ilości 18-25 kg/ha nasion. Zbyt wczesny siew powoduje, że rośliny tworzą jesienią zdrewniały pęd, często zakwitają, a nawet tworzą łuszczyny. Trudno je wówczas przyorać, dość długo ulegają mineralizacji, następuje przesuszenie gleby i problemy z zasiewem i kiełkowaniem nasion roślin następczych. Późniejszy siew nasion (po 10 sierpnia) powoduje, że wyrośnięte rośliny tworzą bujniejsze ulistnienie, lepiej okrywają (mulczują glebę), łatwiej je rozdrobnić i przyorać, bądź zmieszać z wierzchnią warstwą gleby. Łatwiejszy jest też wysiew roślin następczych: zbóż, w tym kukurydzy, roślin okopowych, warzyw, itp. Niemniej ich wysiew w połowie września można jeszcze tolerować, ale należy się liczyć ze znacznie niższym plonem wyrośniętej jesienią biomasy. Można wówczas polecić mieszankę gorczycy białej z owsem, w proporcji 10 kg nasion gorczycy + 100 kg owsa. Jeśli w następnym roku planowana jest uprawa buraków, należy zaopatrzyć się w mątwikobójcze odmiany gorczycy białej: Concerta, Sirola, Salvo, Maxi. Większy efekt mątwikobójczy wywiera uprawa rzodkwi oleistej, odmian: Colonel, Pegletta, Adagio, Remonta. Należy dodać, że przy uprawie tych roślin w plonie głównym (na nasiona) działanie mątwikobójcze jest większe.\nSpośród bogatej oferty roślin do uprawy w międzyplonach, za najlepsze (wierne w plonowaniu) uważa się: gorczycę białą, rzepak jary, facelię oraz podane w tabeli zboża, ewentualnie ich mieszanki z roślinami strączkowymi. O powodzeniu uprawy decyduje w największym stopniu przebieg pogody w okresie kiełkowania i w dalszych okresach wegetacji, a ściślej ilość i rozkład opadów. Jednak uprawa tych roślin, zwłaszcza w gospodarstwach bezinwentarzowych, powinna być stosowana, gdyż umożliwia poprawę żyzności i urodzajności gleb, a tym samym wzrost plonów i satysfakcję z uzyskiwanych wyników. Należy podkreślić, że korzystny wpływ uprawy roślin w międzyplonach, przedłuża się na 2-3 letni okres od ich uprawy, a więc podobnie jak z wniesienia obornika.\nPropozycja wysiewu roślin w miedzyplonach\nKomentarz – zalety i wady uprawy\nRzepak, najlepiej jary\n10 – 30 VIII\nDuża wierność plonowania, niewielki koszt nasion, wysoki plon masy nadziemnej, ale przy wysiewie do 30 VIII\nDuża wierność plonowania\nZalecany w mieszance z peluszką\nBardzo cenne rośliny, ale wymagające wczesnego siewu w wilgotną glebę. Duży koszt nasion, zwłaszcza bobiku, dlatego lepiej wysiewać w mieszankach z niemotylkowymi np. z owsem lub słonecznikiem, zaś wykę ozimą z żytem, podobnie seradelę\nŻyto jare odmiana Bojko\n10 – 30 IX\n10 IX – 15X\nMoże być konieczna wiosenna desykacja\nTrudno pozyskać materiał siewny\nWysiew samodzielny lub w mieszankach\nMieszanki strączkowych ze zbożami (2-3 rośliny)\npo 33 lub 50%, ale też inny\nOdpowiednio dobierać do warunków glebowych i przebiegu pogody. Problem z terminem siewu


Laptop nie chce się wyłączyć - wieczne wylogowywanie - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nLaptop nie chce się wyłączyć - wieczne wylogowywanie\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-07 13:30:53 UTC #1\nMam następującą sytuację z moim laptopem. Otóż od czasu do czasu nie chce się wyłączyć. Włączam normalnie laptopa i po wpisaniu hasła uruchamiają się wszystkie programy. Jeżeli uruchomi się także internet bezprzewodowy z Play'a, którego modem mam podłączony do gniazdka USB, to znaczy że jest wszystko w porządku. Jeżeli jednak okno z Play online się nie uruchomi, to jest dla mnie sygnał, że laptop się nie będzie chciał wyłączyć. Mogę klikać ikonę play online na pulpicie, próbować wyciągnąć modem i ponownie go podłączyć, ale to nic nie pomaga. W żaden sposób nie jestem w stanie otworzyć play online i podłączyć się do internetu. Dlatego pozostaje mi tylko uruchomić ponownie komputer. I tu pojawia się problem. Mianowicie nieważne czy kliknę uruchom ponownie, czy też zamknij laptop się nie chce wyłączyć. Programy się zamykają, wyskakuje okno "trwa wylogowywanie" i tak można czekać do wieczności. Kiedyś czekałem nawet pół godziny, aż się wyloguje, ale mimo to nic się nie zmieniło. Ciągle wyświetlało się okno "trwa wylogowywanie". Jedyne co mogę w takich przypadkach zrobić, to nacisnąć i przytrzymać przycisk służący do włączania/wyłączania laptopa. Wtedy się automatycznie wyłączy.\nNastępnie uruchamiam laptopa i wyskakuje okno informujące mnie, że system nie został prawidłowo zamknięty z zapytaniem czy uruchomić normalnie, czy też w trybie awaryjnym. Klikam uruchom normalnie i wszystko już normalnie działa.\nCo może być tego przyczyną ? Dodam tylko, że jest nowy laptop (kupiłem go półtora roku temu i jeszcze jest na gwarancji), a tego typu sytuacje nie zdarzają się często. Mniej więcej w 90 % przypadków laptop uruchamia się i wyłącza się normalnie. Jednak tego typu sytuacje powtarzają się regularnie. Poza tym, od pewnego czasu zauważyłem, że mój laptop coś szybko się nagrzewa. Szczególnie jest to zauważalne jak chcę wykonać pełne skanowanie programem antywirusowym. Dawniej uruchamiałem normalnie antywirusa i w kilka godzin się przeskanowało. Teraz w trakcie skanowanie się strasznie szybko nagrzewa i samoczynnie wyłącza. Dlatego jedynym sposobem na wykonanie pełnego skanowanie jest zapewnienie mu dodatkowego zewnętrznego "ochłodzenia". Mianowicie poprzez przykręcenie grzejników do zera i otwarcie okna. Wtedy w mieszkaniu jest dość zimno i skanowanie wykonuje się bez problemu.\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-02-07 13:35:12 UTC #2\nRozumiem że z odłączonym modemem USB problem nie występuje?\nJeżeli tak czy próbowałeś podpiąć modem USB go pod inne gniazdo USB?\nW kwestii przegrzewania się laptopa - wyczyść układ chodzenia i problem powinien zniknąć.\nJeżeli nie masz dobrego dostepu do układu chłodzenia to oddaj go na gwarancję, niech go przeczyszą.\nMrBeckham666 (MrBeckham666) 2013-02-07 14:55:03 UTC #3\nlaptop się przegrzewa CPU ma za dużą tepmperature i spada jego wydajność np do 800 Mhz dlatego system tak wolno chodzi.\npodaj logi z OTL może masz sporo smieci w komputerze wirusy takie rzeczy mogą mieć mase przyczyn.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-07 16:56:19 UTC #4\nRozumiem że z odłączonym modemem USB problem nie występuje? Jeżeli tak czy próbowałeś podpiąć modem USB go pod inne gniazdo USB?\nWystępuje. Nie ważne, do którego gniazdka USB podepnę modem i tak laptopa nie będzie się dało wyłączyć. Nawet jeżeli uruchomię bez modemu, a później go włożę i nic nie wyskoczy, to jest sygnał, że laptopa nie będzie się dało wyłączyć. I to się chyba tyczy wszystkich urządzeń USB, bo kiedyś zamiast modemu próbowałem podłączyć drukarkę i też nie reagowała.\nW kwestii przegrzewania kupiłem sprężone powietrze i czyściłem go kilkakrotnie, ale nie za wiele pomaga.\nŚciągnąłem program OTL 3.2.70.2, przeskanowałem komputer i mam dwa pliki o nazwie OTL.txt i Extras.txt. Jednak one są bardzo długie. Przekopiować je w całości ? Czy wystarczy tylko początek ? Chciałem je dodać jako załączniki, ale widzę że nie mam takiej możliwości.\nsystem (system) 2013-02-07 17:19:00 UTC #5\nWrzuć je na http://www.wklej.org/ i podaj tu linki.\nKażdy plik odzielnie.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-07 22:03:43 UTC #6\nplik otl: http://www.wklej.org/id/950535/\nplik extras: http://www.wklej.org/id/950538/\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-02-07 22:07:43 UTC #7\nNawet jeżeli uruchomię bez modemu, a później go włożę i nic nie wyskoczy, to jest sygnał, że laptopa nie będzie się dało wyłączyć. I to się chyba tyczy wszystkich urządzeń USB, bo kiedyś zamiast modemu próbowałem podłączyć drukarkę i też nie reagowała.\nJak dla mnie wygląda to na problem sprzętowy. A dokładniej na problem z gniazdami USB na płycie głównej.\nCzy laptop jest na gwarancji? Jeżeli tak poleciłbym z niej skorzystać.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-08 18:48:20 UTC #8\nTak, mam go na przedłużonej gwarancji do czerwca 2015 roku oraz jest ubezpieczony od przypadkowych uszkodzeń. Tylko jeszcze tych wszystkich umów ubezpieczeniowych nie czytałem.\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-02-08 21:23:45 UTC #9\nMożesz jeszcze spróbować przywrócić domyślne ustawienia w BIOSie i przeinstalować bądź zaktualizować sterowniki do chipsetu (o ile producent udostępnił nowsze niż te które posiadasz).\nJeżeli i to nie rozwiąże sprawy to będziesz musiał skorzystać z gwaracji.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-10 22:36:12 UTC #10\nMożesz jeszcze spróbować przywrócić domyślne ustawienia w BIOSie\nDzięki za podpowiedź, ale wydaje mi się, że w BIOS-ie są ustawienia domyślne. Nie znam się na komputerach, nigdy do BIOS-a nie wchodziłem, więc wątpię żeby coś się tam przestawiło.\ni przeinstalować bądź zaktualizować sterowniki do chipsetu\nNie bardzo umiem znaleźć te sterowniki. Ściągnąłem sobie program SlimDrivers i po przeskanowaniu wyskoczyło mi, że sterowniki od kilka urządzeń mam nieaktualne. Dokładnie co te nazwy oznaczają, to nie wiem. Ale w trzech z nich pada nazwa HUAWEI (to jest nazwa modemu od internetu). Natomiast następne nazwy to: Realtek High Definition Audio, Realtek PCLe FE Family controler, ATI mobility Radeon HD 5650, AMD SATA controller. Natomiast nigdzie nie widzę tutaj płyty głównej.\nŚciągnąłem również CPU-Z, żeby ustalić jaką mam płytę główną. Program wykrył, że nosi ona nazwę TOSHIBA NALAE 1.00. Chipset: AMD 758 GX. Southbridge: AMD SB850. Tylko jak wpiszę toshiba nalae sterowniki w google, to na polskich stronach nic nie wyskakuje.\nQba1 (Qba_) 2013-02-11 08:57:14 UTC #11\nPodaj dokładny model laptopa, wtedy będziemy mogli poszukać sterowników. Powinien być umieszczony pod spodem laptopa, na pudełku, na okładce instrukcji obsługi etc.\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-02-11 10:23:42 UTC #12\nNie prościej poszukać sterowników na stronie producenta laptopa czyli Toshiby? Pod spodem laptopa powinieneś mieć naklejke z dokładnym modelem na podstawie którego możesz wyszukać i pobrać wszystkie niezbędne sterowniki.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-11 19:53:51 UTC #13\nNo jest naklejka z modelem.\nModel: Satellite L675D-10V\nPart no. PSK3NE-02100FPL\nA to w każdym modelu tego laptopa jest taka sama płyta główna ?\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-02-11 21:37:10 UTC #14\nTak w bardzo dużym uproszczeniu ten sam model laptopa = ten sam model płyty.\nkrzysztof2345 (Krzysztof2345) 2013-02-13 20:54:02 UTC #15\nPatrzyłem na stronę Toshiby, ale nie bardzo wiem, które ściągnąć\nEwentualnie jest jakaś aktualizacja Biosa z listopada 2011 roku. Spróbować ją zainstalować ?


Materac składany, trzysegmentowy, 190 x 70 x 9 cm, niebieski - Carrefour\nMaterac składany, trzysegmentowy, 190 x 70 x 9 cm, niebieski\nTrzyczęściowy materac będzie bardzo poręczny przy różnych okazjach, takich jak przyjazd niespodziewanych gości, piknik latem, biwak oraz w innych sytuacjach. Można go złożyć, aby zaoszczędzić miejsce w mieszkaniu lub pokoju wieloosobowym oraz aby łatwo go przenieść. Grube, piankowe wypełnienie jest niezwykle wygodne. Uchwyt z materiału umożliwia łatwy transport, a pokrycie z suwakiem można zdjąć i wyprać. Kolor: niebieskiWymiary po rozłożeniu: 190 x 70 x 9 cm (dł. x szer. x wys.) Wymiary po złożeniu: 63 x 70 x 27 cm (dł. x szer. x wys.) 3 segmenty wypełnione pianką Materiałowy uchwyt ułatwia transport Zapięcia na rzep Materiał: Bawełna: 50%, Poliester: 50%


Regulamin Konkurs Kino Kobiet | Wakacje na obcasach\nHome > Regulamin Konkurs Kino Kobiet\nRegulamin Konkurs Kino Kobiet\nRegulamin konkursu „Kino Kobiet”\nNajmodniejszego Portalu Turystycznego Dla Kobiet\n§ 1. Regulamin określa zasady konkursu (zwanego dalej „konkursem”), przeprowadzanego na portalu turystycznym www.wakacjenaobcasach.pl od 8 listopada do 11 listopada 2011 roku.\n§ 2. Podmiotem organizującym konkurs jest SowiloDuo Anna Czerwińska z siedzibą w Konstancinie -Jeziornie, (zwane dalej „organizatorem”).\n§ 3. Uczestnikiem konkursu może być każda pełnoletnia osoba fizyczna, posiadająca swoje kotno mailowe i będąca fanem na facebooku strony www.wakcjenaobcasach.pl\n§ 4. W konkursie nie mogą brać udziału pracownicy organizatora, pracownicy innych podmiotów współpracujących przy organizacji i przeprowadzeniu konkursu ani członkowie rodzin pracowników organizatora ani tych podmiotów.\n§ 5. Dane osobowe, czyli : Imię i Nazwisko laureata wraz z adresem do korespondencji i kontem mailowym, przekazane organizatorowi przez uczestników konkursu będą przez niego przetwarzane w celu (i) realizacji konkursu, (ii) wyłonienia zwycięzców konkursu, (iii) realizacji nagród. Dane osobowe mogą być także przetwarzane, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów administratora danych. Podanie danych osobowych jest dobrowolne, jednak ich nie podanie uniemożliwia odbiór nagrody, a tym samym udział w konkursie. Każdy uczestnik konkursu posiada prawo dostępu do swoich danych osobowych oraz do ich poprawiania lub usunięcia.\n§ 6. Ogłoszenie wyników nastąpi 12 listopada na stronie www.wakacjenaobcasach.pl/konkurs-filmowy\n§ 7. Przystępując do udziału w konkursie, uczestnicy wyrażają zgodę na udział w konkursie na zasadach określonych w niniejszym regulaminie oraz w warunkach Konkursu opublikowanych w treści ogłoszenia. Do udziału w Konkursie konieczne jest bycie fanem na facebooku strony www.wakcacjenaobcasach.pl oraz poprawne wykonanie zadania konkursowego, zamieszczonego na stronie www.wakacjenaobcasach.pl/konkurs-filmowy\n• bycie fanem lub zostanie fanem na facebooku strony www.wakacjenaobcasach.pl\nIV Zadanie uczestnika konkursu polega na :\n• wykonaniu zadania konkursowego, które opublikowane jest na stronie konkursowej. Należy je wykonać i przesłać na adres biuro@wakacjenaobcasach.pl . Nagradzane będą najbardziej kreatywne i interesujące odpowiedzi.\n•- Przesłane odpowiedzi w inny sposób niż jest to opisane w regulaminie nie będą brały udziału w konkursie.\n- Przesłanie odpowiedzi stanowi jednoczesną akceptację wszystkich zapisów niniejszego regulaminu.\n§ 8. Odpowiedzi konkursowe należy przesłać od środy 9 listopada do piątku 11 listopada 2011 do godziny 24.00. Maile z wykonanym zadaniem, które dotrą do organizatora po wskazanym terminie, nie będą uwzględniane w konkursie.\na) Spośród nadesłanych zadań konkursowych, powołane przez Organizatora Jury wyłoni Laureata\nb) Imię i nazwisko Laureata zostanie zamieszczone na stronie konkursowej oraz na profilu Facebooka Wakacje Na Obcasach.\n§ 9. Organizator po wyłonieniu Laureatów Konkursu dodatkowo zawiadomi ich niezwłocznie – wysyłając informację na adresy e-mail, z których przeslane zostały zadania konkursowe.\n§ 10. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo zmiany postanowień niniejszego regulaminu w przypadku zmian przepisów prawnych lub innych istotnych zdarzeń mających wpływ na organizowanie Konkursu. Organizator nie ma obowiązku podawania przyczyny zmiany zapisów związanych z regulaminem.\n§ 11. Nagrodą w Konkursie jest dwuosobowe zaproszenie na Kino Kobiet w Feminie 14 listopada 2011 roku.\n§ 12. Za wygraną nagrodę nie przysługuje ekwiwalent pieniężny. Organizator nie ponosi kosztów podróży Laureata.\n§ 13. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za podanie przez Uczestnika niewłaściwych, nieprawdziwych, lub niepełnych danych dotyczących adresu zamieszkania lub innych danych uniemożliwiających lub opóźniających przekazanie przez Organizatora nagród w związku z prowadzeniem Konkursu.\n§ 14. Konkurs prowadzony na podstawie niniejszego Regulaminu nie jest grą losową, loterią fantową, zakładem wzajemnym ani loterią promocyjną, których wynik zależy od przypadku w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.)\n§ 15. Niniejszy Regulamin wchodzi w życie z dniem rozpoczęcia konkursu i obowiązuje do czasu jego zakończenia.


Archiwum Historii Mówionej - Henryk Nadolski\nHenryk Nadolski „Szofer”\nGdzie pan mieszkał przed wybuchem wojny, co pan robił?\nPrzed wybuchem wojny mieszkałem w Warszawie na Saskiej Kępie, na ulicy Walecznych 36. Po wojnie zmarł ojciec, myśmy się zostali we trzech, w międzyczasie (mówię o 1940 roku) jest taka sytuacja, że jak ojciec zmarł, to za jakieś chyba dwa miesiące najmłodszego brata aresztowało gestapo. Był nad Wisłą z chłopcami (kilku ich było), wybrali się z Saskiej Kępy na most Poniatowskiego. Przy ulicy Jakubowskiej (Jakubowska biegnie przy wale, jak się zjeżdża z mostu) porwali wszystkich do gestapo. [Brat] przebywał w więzieniu, w Warszawie. Mama jeździła jeszcze i dowiadywała się, nie było żadnej informacji, jedna kartka przyszła, że jest, a potem [przyszło] tylko zaświadczenie, że zmarł. Na tym się skończyło.\nNatomiast z drugim, najmłodszym [bratem] (byłem najstarszy), jeszcze przed Powstaniem żeśmy handlowali papierosami na Saskiej Kępie, na ulicy Francuskiej róg Walecznych, (bo mieszkałem na ulicy Walecznych 36). Później tak się sytuacja wytworzyła, że młodsi chłopcy, którzy na ulicy handlowali papierosami, oni z kolei sobie potrafili nie przychodzić nieraz i w ogóle nie pracować. Tak że z biegiem czasu, jak już nie było chętnych do handlowania papierosami na ulicy, to załatwiłem z taką jedną panią, która miała budkę z gazetami (ponieważ „Kuriera Warszawskiego” otrzymywała określoną ilość, wobec tego to jej w zupełności wystarczało), żeby przejść się, po domach poroznosić [„Kuriera”], jako korespondencję, znaczy legalną niby, ale już nie chciała jednocześnie z tej budki zrezygnować, bo liczyła na to, że do budki wróci. Wobec tego, jak na ulicy handlowałem, a ona się zwróciła do mnie, prosiła mnie, żebym mógł objąć [tę funkcję], żebym handlował, zgodziłem się. Handlowałem papierosami. Człowiek uciekał, bo wiadomo, były wszystkie obławy na Saskiej Kępie, od ulicy Lipskiej całą ulicę Francuską.\nJednocześnie byłem prezesem ministrantów w kościele na Saskiej Kępie. Będąc [nim] w czasie okupacji Niemców, chodziłem z księdzem do staruszków, którzy zostali przywiezieni z innych granic Polski, byli w schronisku, wszystko starsi, niedołężni. Nawet z księdzem z Saskiej Kępy chodziłem do nich i tam była msza święta. Z kolei, jak byłem z księdzem i wracałem koło dziesiątej, to w niedzielę przez dłuższy okres czasu chodziłem na szkolenie. To szkolenie się odbywało w domu przy ulicy Poselskiej, tam byli starsi ludzie, którzy umożliwili nam przeszkolenie, przychodził ich syn (drugi był, też zginął w międzyczasie). My tam żeśmy pokończyli pierwsze tajniki służby wojskowej.\nTo było szkolenie konspiracyjne.\nJak się pan dostał na to szkolenie?\nTo szkolenie wojskowe było tylko w niedzielę, gdzieś koło godziny dziesiątej, jedenastej. To była właściwie ulica Zwycięzców, dokładnie pamiętam teraz. Mieliśmy możliwość w tym czasie z pierwszego piętra, na którym mieszkali ci państwo, obserwować teren w stronę Wisły, bo wtedy jeszcze nie było tylu budynków, była możliwość obejrzenia sobie terenu. Ci, którzy nas uczyli (starsi od nas chłopcy, bo oni, zdaje się, byli po podchorążówce czy jakimś przeszkoleniu), szkolili i podawali nam pewne sprawy związane z ustaleniem miejsca w terenie.\nJak pan się poznał z ludźmi prowadzącymi to szkolenie?\nZapisałem się do organizacji na Saskiej Kępie, mieszkałem na ulicy Walecznych 36, a to była chyba Walecznych 24, po drugiej stronie ulicy Francuskiej. Przedtem ze mną rozmawiało dwóch: „Słuchaj, weź się zapisz do nas”, tam należało kilka takich osób, to znaczy ja byłem, taki jeden mieszkał na ulicy Walecznych 28, potem ulica Francuska, za Berezyńską był krawiec w suterynie i dozorca też, w takiej byliśmy grupie.\nJak już tą budkę dostałem i załatwiłem sobie, już sprzedawałem, to wobec tego pani, która mi tą budkę odstawiła, powiedziała: „No to dobrze, tyle i tyle miesięcznie”, parę groszy jej tylko [było potrzeba], żeby [budki] nie niszczyli, bo młodzi. Był taki bazar, chodzili, dopiero tam zabawę sobie taką robili. W budce handlowałem właściwie do Powstania. A przedtem jeszcze przysięgę składałem właśnie u tego dozorcy, chyba ulica Walecznych 32, w suterynie. Potem była taka sytuacja, że jak następował trudny okres, widać było, że Niemcy jadą ulicą Francuską od Waszyngtona, to jak jechał, a zobaczył, że jest taka budka, to bardzo często się zdarzało, że przyjechał i szczególnie żądali, żeby sprzedać im papierosy Egipskie, ale zwykłe, bo były też przednie, palili przeważnie [zwykłe]. Ponieważ brat mój był [często] w budce, to się cieszył, że sprzedał pięć paczek. Ale oni tylko papierosy wzięli, samochód w gaz i odjechali z tymi papierosami.\nPotem przychodzi okres łapanek, które były w dzielnicy i okres Powstania. Chodziłem na ulicę Francuską 50, to jest przy Lipskiej, poprzednio jeździłem do krawca i brałem od niego prasę, a z kolei później, to żeśmy już przygotowywali się do Powstania. Tak że nie mówiło się oficjalnie jak i co, każdy się zresztą bał, bo coraz więcej było aresztowań. Wreszcie przychodzi rok 1944, pamiętam, rozmawiamy przy budce, u mnie przyszli, rozmawiają i przychodzi jeden kolega z Francuskiej 50, mówi: „Słuchajcie, ale musimy się szykować, bo chyba coś będzie”. I na tym się skończyło.\nA potem w niedzielę drugie spotkanie, umawiamy się, spotykamy się u mnie, to znaczy u kolegi na Francuskiej 28 i wychodzimy. Czterech nas było chyba i jak żeśmy wyszli, poszli do niego, żeśmy 1 sierpnia wyszli gdzieś około jakiejś ósmej godziny, wpół do dziewiątej [rano], i prowadził nas jeden z kolegów. Otrzymaliśmy [rozkaz], że mamy się zgłosić po pakiet opatrunkowy i tak dalej, na ulicę Żelazną przy mennicy. Poszliśmy, okazuje się, [że to] było czwarte piętro, lokal już był zagęszczony, bo byli w [nim] okoliczni członkowie. Nam polecili, żebyśmy przeszli wtedy z ulicy Żelaznej na ulicę Chłodną. Poszliśmy na Chłodną. Pamiętam podwórko takie, jak to modne były – tylko bramy i podwórko wewnątrz. Na parterze mieliśmy jeszcze się zgłosić, powiedzą nam, co mamy robić dalej. Byliśmy tam, po pewnym okresie czasu przyszedł łącznik i kazał zgłosić się nam z ulicy Chłodnej na pętlę tramwajową na ulicy Rakowieckiej, żeśmy zaczęli wymarsz. Z tym że stamtąd, jak wyszliśmy, byłem najmłodszy...\nDwudziesty piąty rocznik. Jak żeśmy wyszli stamtąd, to już żeśmy zwrócili uwagę na ulicy, że już jest nienormalna sytuacja, wszędzie tłumy. Prosto żeśmy szli koło Filtrów i przechodziliśmy dalej w stronę Mokotowa, to znaczy do ulicy, gdzie było SS-Kaserne na rogu. Ale nie zdążyliśmy już dojść dalej, tylko takie strzały były z obu stron, że żeśmy rzucili się w trawę, bo wtedy ta ulica, która teraz jest, to był kawałek ulicy i kamienie, a po lewej stronie, jak się szło, to była tylko na dużym wzniesieniu jeszcze łąka. Żeśmy doszli, nie dochodząc do ulicy Rakowieckiej, idąc ulicą po prawej stronie. Żeśmy się rzucili w krzaki, dużo kobiet wracało z działek (bo były działki) godzina siedemnasta, my byliśmy później nawet. Wtedy tylko była taka sytuacja, że kobiety z koszykami, my też koło nich i za chwile patrzymy, a od koszar (jak jest szkoła handlowa), już Niemcy byli i obstawili, nie pozwolili nikomu, żeby się ruszył. Później, w międzyczasie zapadła cisza i oni teraz wszystkich [zawołali], żeby przyjść. A wtedy, jak szedłem jeszcze, byłem najmłodszy i mówią: „Jesteś młody, to idź do tej pani”. Poszedłem na górę na rogu Żelaznej i Złotej, dała mi pakiet opatrunkowy wojskowy taki w ceratce, w ogóle pierwszy raz to widziałem na oczy. Włożyłem to do kieszeni, jakoś z tym szedłem.\nJak już żeśmy poleżeli trochę w trawie, uciszyła się pierwsza strefa tych strzałów, Niemcy wyszli z budynku i wszystkich [zgarniali], żeby przyszli. Kobiety z koszyczkami, z warzywami przeszły i wreszcie potem, żeby się dostać przez nich, to wszyscy byli rewidowani. Teraz sobie przypominam, jak człowiek był nieprzygotowany do tego, że z tym pakietem PCK poszedłem, oni rewidowali wszystkich, miałem [go] w kieszeni, [Niemiec] zaczął [mnie rewidować] i puścił. Jak puścił, to czym prędzej dalej z kobietami [poszedłem] i teraz się zastanawiam − co mam z tym zrobić? Nas wszystkich stamtąd zabrali i posadzili w blokach wojskowych, które są zresztą do dzisiaj. Ściągali różnych [ludzi], co chwila przychodzili inni ludzie, którzy zostali zatrzymani. Człowiek już tyle godzin [na nogach], to się znużył, nieraz jak siedział, to oczy mu się zamykają. Pamiętam, że wtedy nie mogłem się jakby zająć spaniem czy mrużeniem, tylko martwiłem się, co z tym fantem zrobić, bo jak mnie skontrolują, coś takiego mam, a to był pakiet opatrunkowy PCK jeszcze z przedwojennych zasobów. Byliśmy w piwnicy, a tam były tylko skrzynie i w tych skrzyniach wełna drzewna. Cichutko popatrzyłem, że ten facet śpi, tamten śpi, bo to ludzie już byli pomęczeni, wobec tego rękę do kieszeni, pomalutku i pozbyłem się [pakietu z PCK], już był w wełnie drzewnej. Okazuje się po tym, że na drugi dzień nas wyprowadzili na dziedziniec do SS-Kaserne od ulicy Rakowieckiej i nas ustawili, patrząc w kierunku Rakowieckiej, po lewej stronie i ręce do góry, tak nas trzymali. Po prawej stronie natomiast ustawiali bardzo dużo mieszkańców z ulicy Rakowieckiej, kobiety z dziećmi. Jak szli razem: kobieta, dzieci i mężczyzna to mężczyznę do nas, a kobietę na drugą stronę. Potem kobiety przerzucili do jednego z budynków na terenie koszar, a nas pod ścianę. Później strzelali prawie ponad głowami, tak [że był] strach, ale po jakimś czasie wszystkich nas znowu zaprowadzili do innego pomieszczenia, a potem zabierali na różne roboty. Sytuacja długo do opowiadania. Jakoś trzeba było się martwić, żeby się im nie dostać, bo była taka rzecz, że na każdym kroku zawsze ludzi brali do roboty i prowadzili ich pod karabinem do roboty. Szczególnie brali ludzi na ulicę Puławską i tam, jak już wysiedlili [mieszkańców], to chodzili i wyciągali różne rzeczy. Przecież mieszkania były pozamykane, ale dla nich to zamykanie to nie było nic.\nPrzebywałem tak cały czas na Rakowieckiej, wreszcie przez okres taki, że zaczęli wykonywać roboty i nas kiedyś iluś zabrali na Mokotów na lotnisko (tam były baraki), żeby rozbierać baraki. Pamiętam, jak żeśmy raz byli i żeśmy musieli zdejmować powierzchnię dachu, a na powierzchni dachu była papa na lepiku. To nie odchodziło, to łopatami się wybierało i tak dalej. Wreszcie po tym wszystkim jeszcze rozstrzeliwali. Raz był przypadek taki, że zamiast na zupę to wszystkich zabrali w czasie obiadu i na terenie uczelni zamiast na obiad wszystkich [zagnali na plac]. Nie wiedzieliśmy na razie, o co chodzi. Zwróciłem uwagę, pamiętam, że stoi na takich kobyłkach pomost i stoi skrzynka, w tym miejscu było drzewo i nad gałęziami widać linę. Za chwile okazuje się, że wśród nas był taki jeden z zatrzymanych, bo przecież nikt się nie znał, bo obcy, nawet nie wiedział, kto to jest. W pewnym momencie, jak popatrzyłem, jak sobie teraz przypomnę, to taki czworobok [się utworzył] z wszystkich, którzy byli u nich, bo nas zebrali. Zabrali [jednego z robotników], wyciągnęli go z tłumu nas zatrzymanych, żeby poszedł. (To, o czym mówię, tośmy uważali, że coś musi być). Jego [postawili] na skrzynkę, zaczął brudzić, nie wiadomo, o co chodziło. Wreszcie podszedł Niemiec, kopnął, on zawisł. Jak zawisł, to wobec tego nas z powrotem [zaprowadzili] na obiad.\nAle żeśmy się już zorientowali w kilku, że nie możemy zrobić buntu, żeby nie jeść, tylko trzeba jakoś tak wykombinować. Zawsze się jakiś przywódca mądrzejszy znajdzie: „Weźcie, najwyżej nie zjecie, tylko wyrzucić, gdzie się da”. Żeśmy dogadali się z kucharzem: „Uważaj, bo oni mogą przyjść sprawdzać, że my możemy jakiś bunt robić czy coś takiego, i będzie pretekst”, tak że ludzie wtedy już też myśleli. Jeszcze nas brali na roboty. W Warszawie na przykład pamiętam, jak nas kiedyś zabrali na plac Piłsudskiego. Stamtąd nas wzięli dwóch i żeśmy musieli nieść wyżywienie dla Niemców, bo byli na Nowym Świecie, gdzie Rada Ministrów. Prowadziło nas dwóch Niemców pod pistoletami. W międzyczasie były strzały, tak że tylko słychać było, jak uderzały o beton. Szczęśliwie jakoś przeżyło się. Potem dalszy ciąg to nas już wybrali, część ludzi, co pracowali przy rozbiórkach. Zajęli jeden budynek we Włochach pod Warszawą i tam nas trzymali.\nKtóry to był wtedy dzień sierpnia?\nTo było chyba ponad miesiąc. Dlatego że potem jak nas trzymali, to jeszcze wozili nas na roboty, żeśmy rozbierali hangary. Podstawili pociągi towarowe, ładowaliśmy elementy konstrukcyjne z drewna na wagony i to wszystko miało iść do Niemiec. Potem był okres tego rodzaju, że nas załadowali na wagony. Z Włoch już część ludzi uciekło, część połapali jeszcze, ale szczególnie uciekali ci, którzy gdzieś w pobliżu mieli swoje domy, bo nawet jak tą kartę miał swoją (dowód), to też z tej okolicy, bo z Saskiej Kępy, to powie: „To po co tutaj!?”. Podzielili i część tych ludzi zostawili [we] Włochach, bo już była niewielka grupa, a ja trafiłem do grupy z tymi, którzy [jechali] do Niemiec. Pojechaliśmy do Niemiec i rozpoczęła się taka robota pod deszczem.\nCo to był za budynek we Włochach, w którym państwa przetrzymywali?\nWe Włochach pod Warszawą zarekwirowali jeden budynek, to jest w pobliżu stacji po prawej stronie. Było kilka pokoi i tak trzymali.\nA na terenie koszar SS na Rakowieckiej w piwnicach państwa cały czas trzymali?\nNa Rakowieckiej trzymali w piwnicach wtedy z pierwszego dnia. A później to nas wyprowadzili, przydzielili nam poszczególne pomieszczenia – były pomieszczenia i korytarz. Na korytarzu stał wartownik i żeby przejść do ubikacji, to trzeba było w kolejce poczekać i po czterech czy iluś puszczał i z powrotem. Tak było.\nCo państwo dostawali do jedzenia?\nZorganizowali kuchnię polową, z tych zatrzymanych wybrali [kucharzy] (bo były różne zawody) – gotował zupę, przychodziło się, tylko tak się żyło.\nZostali państwo wywiezieni do Niemiec.\nTak, [zostaliśmy] wywiezieni do Niemiec, przy granicy bliżej nas [wysadzili], tam [czkała na nas] robota. Elementy, które były załadowane na wagony, bo za nami szły wagony z tymi elementami, trzeba było robić taką podmurówkę, fundamenty, ustawiać baraki z powrotem. Liczyli chyba na to, że zostaną dłużej. Pamiętam pierwszą noc sylwestrową, to żeśmy spędzili... Pamiętam akurat, jak człowiek położył się, to miał sztywną głowę, widziałem księżyc, jak się świeci tylko, tam nie było żadnego [dachu]...\nA gdzie państwa trzymali wtedy?\nJak nas wywieźli do Niemiec, to byliśmy u poszczególnych bauerów. Między innymi też trafiłem – było małżeństwo (starsze osoby już w stosunku do mnie), on był rymarzem, mnie przyjęli po prostu jak syna. On tam pracował, nas to brali do roboty, pracował i jeszcze kombinował sobie w ten sposób, że dorabiał Niemcom poszczególne [elementy]: uprząż czy jakieś inne potrzeby, coś przyniósł i tak się żywiło. Tak było do kwietnia. Jak już ruszyła ofensywa aliancka, to była taka sytuacja, że trzeba było się ukrywać, jak oni byli już tacy rozwścieczeni. Tylko, pamiętam, była taka kantyna, to wszystko tam… Któregoś kwietnia, któregoś dnia alarm się zrobił, SS cały czas przecież było, wobec tego poszła już wiadomość, że Amerykanie są blisko. Pamiętam taki moment (w marcu chyba), że Niemcy przygotowali się już do jedzenia czegoś, bo tam była ich stołówka, ale potem samoloty angielskie nadleciały, zaczęło się bombardowanie, tak to wszystko pouciekało. My żeśmy ostatnie [dni] przed zakończeniem liczyli na to, że już może [Niemcy] pójdą, to wobec tego… A spaliśmy u bauerów wtedy, bo jeszcze wtedy nie były wybudowane baraki, bo za mało czasu było, przyjechaliśmy późną jesienią. Potem była taka sytuacja, że na przykład z tym małżeństwem, które było, to w jednym pokoiku u nich gdzie koło jakieś stodoły czy czymś, to tam żeśmy nocowali, a potem, jak już przyszedł cynk taki, że już Amerykanie blisko, to wobec tego żeśmy zaczęli zamieniać sobie, że nie nocować w tym mieszkaniu, w którym się tego. Wreszcie przyszli Amerykanie.\nPamięta pan nazwę miejscowości, w której pan był?\nW tej chwili nie. Musiałbym sobie przypomnieć.\nW jakich okolicach to było?\nGdzieś mam zanotowane. Już przyszła wieść, że Amerykanie się zbliżają, najlepszy dowód, że już lotnictwo działało, oni się chowali u bauerów, przecież nie nocowali nigdzie. Wobec tego myśmy też planowali gdzieś uciec, żeby na złość nas nie wykończyli. Potem wyszedłem z kolegą, z którym razem byliśmy, mówi: „Zobacz, wszyscy ci Niemcy uciekają”, z wózeczkami na małych kółeczkach wszystko ucieka. Wreszcie w pewnym momencie słyszymy nalot (tam była ich kuchnia, oni stali w kolejce z menażkami do jedzenia), wszystko się roz... tego.\nPierwsze dwie noce były najgorsze, bo nam już wszyscy starsi powiedzieli: „Wy uważajcie, chować się gdzie można, dlatego że będą wyciągać, będą się mścić”. Z innym kolegą żeśmy poszli do innego bauera, nawet kolega to był rymarz, u niego kiedyś, jak byliśmy w Niemczech, to jemu poszedł reperować uprząż konną, ten mówi, żebyśmy przyszli. Żeśmy tam przenocowali, na drugi dzień już Amerykanie są w tej miejscowości, nie pamiętam [daty], mam to gdzieś ponotowane. Wreszcie Amerykanie przyszli, pewnego dnia poszedłem do bauera po mleko, był Rosjanin, który u niego pracował…\nPańscy towarzysze byli wywiezieni z panem z Warszawy?\nNic, wszystko się rozpłynęło nie wiadomo gdzie, nikt z tych nie był. Wreszcie była taka sytuacja, że jak tego dnia, co tak się stało, że ci pouciekali, przyszli Amerykanie wobec tego poszedłem, nie wiem, ile to czasu minęło − tydzień czy ileś tylko, jak przyjechali, zakwaterowali się w szkole. Chodziłem do Rosjanina – kolegi, który mi powiedział: „Przyjdź, to mleka naszykuję”. Wziąłem bańkę, poszedłem po mleko i z tym mlekiem przyszedłem, powiedziałem żonie kolegi: „Już Amerykanie są, przyjechali”. Poszedłem następnego dnia po wodę, wracam, jeden Amerykanin: „Chodź no, Polak – łamaną polszczyzną – co tutaj robisz?”. – „Przywieźli mnie tutaj”. – „Chodź, pomożesz”. Poszedłem. Pierwsza pomoc, to samochodem pojechać, pojemniki metalowe napełnić, ale nie wiedziałem, jak oni to napełniają. Potem się okazało, że ich napełnianie to polega na tym, że ustawia na szerokość platformy poszczególne kanistry, ma aparat tylko jak w kranie, to wszystko szybko idzie. Pojechałem właśnie do kolegi (rymarza), spałem w tym czasie na podłodze, oni oboje w takiej budzie, mówię: „Powiedział, żebym jeszcze przyszedł do niego po to mleko”. Poszedłem, przechodząc koło szkoły (w szkole mieli kwaterę) mnie jeden zawołał: „Chodź – po polsku. –– Chcesz nam pomóc?”. – „Chcę”. – „To chodź!”. Poszedłem. „Ale już nie wolno ci nigdzie stąd odejść”. – „Dobrze”. Wzięli mnie do drugiego pokoju, żebym zdjął swoje ciuchy, co miałem, dali mi mundur, założyłem mundur. Jak tam byłem, to oni mieli jakąś uroczystość, popijali jakiś trunek, z jednej buteleczki, ale chyba sześciu ich się tym dzieliło. Wreszcie po tym: „To teraz chodź na śniadanie”, poszedłem na to śniadanie, ten mówi: „Już tej wody nie lej do tych naczyń z uwagi na to, że jedziemy”. – „Gdzie?”. – „Nie będziesz wiedział gdzie”. Jeszcze dali mi wieczorem, każdy z tych żołnierzy był taki ciekawy, co to za tego… Ubrali mnie w mundur, ja jeszcze po angielsku ani słowa, dużo było takich, co mówili w języku polskim, nie tak, ale dało się wszystko zrozumieć. Mówi: „Dobrze, chodź”. [Wsadzili] mnie na samochód, pojechaliśmy po wodę, naładowaliśmy, potem razem ze mną, znosili – nie to, żeby oddzielnie stali. Mówi: „Masz tutaj − daje mi ubranie, żebym się ubrał w to. − Już nigdzie nie pójdziesz stąd”. Zostałem, nocowałem, mówi: „Rano cię obudzę”. Rano mnie faktycznie obudził. Poszedłem, od razu dał mi to śniadanie, [niezrozumiałe], bo oni tak masowo jajecznica, syropem to polewane, masło, to wszystko robię. Mówi: „To jedziemy”. – „Nie, muszę iść się pożegnać”. – „Nie ma żadnego pożegnania”. – „Jak to, to z nimi tyle czasu przeżyłem tutaj. U nas to nieładnie by to wyglądało, żebym pojechał, nie pożegnał się, tyle czasu byłem jak syn u nich”. – „Nie, nic nie pomoże”. Poszedłem do niego drugi raz: „To chodź ze mną”. − „To idź, masz za piętnaście minut wrócić”. To co oni mi dali wieczorem, to wziąłem wszystko w tej paczce, zaniosłem, mówię: „Chciałem podziękować za wszystko”. Zostawiłem im to, jego żona, staruszka zaczęła płakać: „O Boże, co ty!?”. − „Niestety, nie mam innego wyjścia”. Z nimi rozpocząłem teraz jazdę Amerykanów.\nJaki to był mniej więcej miesiąc?\nGdzieś między kwietniem a majem, bo pamiętam, że z nimi [dużo jeździłem]. Jeszcze spisałem sobie, jakie miejscowości mijaliśmy, mam zanotowane. Praca polegała na tym, że jak jechaliśmy, gdzieś przejeżdżaliśmy, to tylko miałem przygotować dla dowództwa śniadanie, obiad, kolację, oni wszystko przygotowują, a ja tylko żeby zorganizować tak jak to po wojskowemu dwa jakieś krzesła, stolik. Po tym, jak śniadanie się skończyło, to mieli beczki podgrzewane aparatem prostym – benzyną. [Była więc] ciepła woda, w tej wodzie to wszystko wymyć, wypłukać w drugie, dodawało się takie specjalne proszki. Tak bez przerwy z nimi jeździłem. Objechałem z nimi spory kawałek Niemiec, bo jeździłem jeszcze w czasie trwania wojny, a ostatni etap to właśnie była Norymberga. W Norymberdze już byłem do końca. W międzyczasie 610. batalion odszedł, wojsko odjechało chyba w miesiącu wrześniu, przyszedł 70. batalion amerykański. Jeszcze pracowałem od tego ich odejścia chyba gdzieś do 1950 roku [później pan mówi, że wrócił do Polski w 1945 roku – red.]. Po zakończeniu pracy w 70. batalionie w miesiącu wrześniu poszedłem do zgrupowania, takie schronisko dla obcokrajowców – byli z różnych państw, między innymi Polska. Tam były organizowane wyjazdy.\nCzym się pan zajmował w czasie pobytu jeszcze z wojskami amerykańskimi? Tylko i wyłącznie zajmował się pan szykowaniem posiłków?\nTak, z tym że jak już taki był okres czasu, to nic z wojskiem nie miałem, była tylko kantyna polowa oficerów, przygotowywałem im takie pomieszczenie, obsługiwałem ich przy tym wszystkim. W tym ostatnim okresie czasu, jak byłem, to już nic nie miałem do czynienia ze śniadaniami czy z obiadami, bo oni już wtedy jakoś sobie załatwiali u Niemców [posiłki] w ramach swojego terenu, że tam im pomagali.\nMoże pamięta pan moment, jak się pan dowiedział, kiedy się wojna skończyła?\nPamiętam, że wtedy oni wszyscy balowali, że tak powiem, że [byli] tacy zadowoleni. W tej chwili nie mogę sobie przypomnieć, jaki to był moment, ale to w tym momencie, jak się wojna skończyła, jak 70. batalion został, oficerowie już nawet nie jadali obiadów jak zwykle, tylko mieli kantyny. Normalnie stamtąd, mam zapisane, jaka to miejscowość, wziąłem to pismo, z tym pismem się zarejestrowałem dla wysiedlonych. Był kościół, byłem ministrantem, służyłem do mszy w obozie dla tak zwanych dipisów. Z kolei była taka sprawa, że msza święta była w jakimś teatrze, nie pamiętam w tej chwili, z nimi razem jeździłem, ale to już dotyczyło Norymbergii. W Norymberdze jeszcze popracowałem z nimi chyba do września, nasi już wyjechali (ci frontowi). Jak zostałem, rozmawiałem z księdzem, pytał się, jak tam, [i mówi]: „Właśnie mieszkałem na Saskiej Kępie w Warszawie”.\nKsiądz był Polakiem?\nTak. Jak już w obozie byłem, to trafiłem na taki różny element, nie było wesoło, bo Polacy oddzielnie, a najgorzej to było z tymi różnych narodowości, którzy pracowali u bauerów, oni byli rozpuszczeni, bardzo dużo było różnych napadów, takich rozgrywek między sobą. Wtedy się zapisałem na powrót do Polski. W miesiącu chyba październiku.\nCzy ten ośrodek dla dipisów był w Norymberdze, czy to było gdzieś indziej?\nCzy w Norymberdze był? Tego nie mogę powiedzieć. Właściwie takie tułacze życie skończyłem w 70. batalionie na jesieni, to był miesiąc chyba wrzesień, bo mam zaświadczenia z pracy, tamci już pojechali, a tutaj przyszła młodzież, przyszli z innym nastawieniem, to nie było to samo, co w poprzednim okresie czasu niestety. Zapisałem się na powrót do Polski. W międzyczasie w obozie dla Polaków (różne narodowości tam były, ale Polacy też) poszedłem na kurs samochodowy. Ukończyłem kurs samochodowy i uzyskałem amerykańskie prawo jazdy. Służyłem do mszy ze dwa razy. Później, jak już się zapisałem do Polski, to już wyżywiałem się w tym [obozie] dla dipisów, zapisałem się do Polski. Do Polskim przyjechałem w październiku. [Pamiętam], dlatego że moja mama ma na imię Jadwiga, [imieniny] ma 15 października, dlatego sobie kojarzę.\n1945. Przyjechałem, zapisałem się na transport do Polski. Przyjechałem do Polski, moja mama była już na zachodzie, ojczym zmarł, a mama wyjechała. Jak byłem u Amerykanów, to poprosiłem: „Co ty robisz?”. Mówię: „Idę zobaczyć do radia z Warszawy”. – „A po co?”. – „Bo tam mama”. – „Daj adres”. – „Adres mam, ale co z tego”. – „Mam koleżankę we Francji, daj mi adres, to jej załatwię”. Faktycznie, pomógł mi. Napisałem list, dałem [koledze, on przekazał swojej koleżance], ona go puściła, bo była już na tamtej strefie. Nas było kilku z Warszawy, trzech chyba czy czterech, było chyba wyznania mojżeszowego w międzyczasie, jak pracowaliśmy u nich, ale jak się zakończyło, to od razu ich zabrali, zainteresowali się już nimi. Jak przyjechałem, pojechałem prosto do mamy, bo miałem właśnie adres, koleżanka tego żołnierza prosiła, że jak chcę, to ona to załatwi.\nAdres do Warszawy pan miał, czy gdzieś na Zachodzie?\nNie, tylko w Warszawie. Nie było poczty, to nie mogłem wysłać żadnej informacji, ale ponieważ ona we Francji czy gdzieś, żołnierz ją znał, to: „Daj, napisz”. Potem przypadek taki, nie spodziewałem się, żebym zaraz dostał odpowiedź, ale jeszcze z takim jednym kolegą też, tylko nie wiem z jakiego miasta on był, byliśmy na balu żołnierzy wtedy, mówię: „Wiesz co, pojadę to tego radia, posłuchamy”. Włączyłem radio, okazuje się, że słyszę głos mamy: „List i fotografię otrzymałam”. Koleżanka tego żołnierza była we Francji, jej komunikacja już normalnie była. Od tamtej pory szykowałem się na przyjazd. Właśnie na jesieni zapisałem się, czekałem w kolejności, przyjechałem do mamy na 15 października. Po przyjeździe do mamy też powiedziałem, że jestem tylko dwa dni, potem wyjeżdżam do Warszawy. Mieszkania nie miałem, wujek mieszkał na Marymoncie.\nZ mamą gdzie się pan spotkał?\nZ mamą spotkałem się… Jak dostała ode mnie list, to trzy dni czekała na mnie na dworcu, bo pisałem, że [przyjadę], kiedy pociąg z tym transportem przyjedzie. Przyjechałem do Poznania z kolegą, bo mama tam była, mówię: „Chodź, przejdziemy się, jak tam się idzie”, bo mama była jeszcze ileś kilometrów od Poznania, ale przyjechała, już jedną noc nocowała pod gołym niebem, czekała na mnie.\nW Poznaniu spotkałem się [z mamą], ale była tego rodzaju sprawa, że już nie mogłem się doczekać z kolegą z transportu, który przyjechał ze mną. Przeszedłem się, mówię: „Pójdziemy na dworzec, tam zobaczymy, może mamę spotkam”. Poszliśmy, wróciliśmy z powrotem, bo nie spotkałem mamy, ale wreszcie mówię: „Nie, to może nie przyjedzie dzisiaj czy coś”. Poszedłem z nim razem do tego transportu, bo przyjechałem transportem kolejowym w wagonach towarowych. Ktoś mnie po drodze powiedział: „Słuchaj, tam ciebie chyba mama szuka”. Faktycznie mama stała, czekała. Oczywiście łzy. Mówi: „To jadę do domu”. – „Gdzie? Nie”. – „Dlaczego?”. Do domu ona chciała jechać do siebie, ale do tego nowego, co wyjechała. Mieszkała na wsi, taki domek jakiś poniemiecki. Przywiozłem jakieś prezenty, co w międzyczasie pokupowałem mamie, to dałem. Mama płakała, wtedy mówię: „Mama nie płacze, dobrze już”. Potem kolacja, ale człowiek nie miał chęci na kolację, takie krótkie rozmowy, mówię: „Nie mogę dłużej [zostać], tylko będę dwa dni, dlatego że muszę koniecznie z powrotem jechać do Warszawy”. Jak mnie prowadziła wtedy, zima... W każdym razie nie podobało mi się, bo to przestrzeń taka duża, mieszkałem zawsze w mieście, taka przestrzeń, śnieżyca, tylko księżyc świeci. Wreszcie jestem w takim domku. Po drodze, jak jechałem, to jeszcze kupiłem jakieś skromne prezenty. Przenocowałem, mówię: „To na drugi dzień muszę jechać, jeszcze jedną noc przenocuję, jadę”. Miałem bilet przecież do przejazdu jako wracający. Trochę popłakała, mówię: „Dobrze, napiszę zaraz, powiem, jak i co”. – „Gdzie będziesz spał?”. – „Będę u wujka na Marymoncie mieszkał”. Przyjechałem, poszedłem do wujka, jakoś zadomowiłem się u niego, jakiś czas byłem. Ale teraz mnie nurtowało, żeby iść gdzieś do pracy. Wobec tego poszedłem... W czasie okupacji jeszcze miałem trochę wolnego czasu, bo nie chodziłem już do szkoły, [ale teraz] myślę sobie, że jeszcze może u niego będę miał jakąś robotę. Mówi: „Słuchaj. Tutaj się będzie robić mydło szare, to może byś pomógł”.\nU wujka? Pan z wujkiem rozmawiał o tym zatrudnieniu?\nNie, rozmawiałem o tym zatrudnieniu z tym [znajomym], jak przyjechałem tutaj. To nie tam, tylko już tutaj. Byłem u mamy tylko przez dwie noce, wróciłem z powrotem do tego wujka, z kolei pojechałem zobaczyć, co się dzieje na Saskiej Kępie, gdzie mieszkałem przed wyjściem na Powstanie. Spotkałem znajomego, mieszkałem na ulicy Walecznych 36, a on mieszkał na tej samej ulicy dwa numery dalej, mówi: „Tam porozmawiam, może uda mnie się coś tam załatwić. Będzie robił laboratorium na Młynarskiej, będę potrzebował, żeby przewozić ług, od Spiessa z placu Teatralnego, trzeba go rozpuścić”. Dopiero wtedy technologia cała taka [powstawała, co mi odpowiada. Dobra. Na jakiś czas się u niego zahaczyłem. Jak się zahaczyłem u niego, zacząłem tam pracować, mama przyjechała z Zachodu. Mieszkaliśmy na Marymoncie.\nCo się stało z pańskim najmłodszym bratem, średni zmarł w więzieniu, a najmłodszy?\nJak mnie nie było, to ślad po nim po prostu zaginął, nie można było się dowiedzieć. Jeśli chodzi o tego średniego, powiedziałem, że zginął, pismo przysłali. Wobec tego, jak mama przyjechała, zobaczyła...\nWreszcie już zacząłem pracować, mieszkałem u wujka na Marymoncie. Wreszcie mama zrezygnowała z pobytu tam, przyjechała. Żeśmy wynajęli mieszkanko na Marymoncie, pokój w prowizorycznym budynku wybudowanym z cegły, mówimy: „Jakoś się wytrzyma”. Mieszkałem z kolegą, któremu mówiłem, że będziemy robić szare mydło, on mówi: „Słuchaj, mam swoją znajomą, z nią porozmawiam, może jakąś robotę…”. Za jakieś może dwa, trzy dni (on mieszkał na ulicy Walecznych 38 czy 30, my mieszkaliśmy 36) z nim się skontaktowałem, pojechałem (bo telefonów jeszcze nie [było]), mówi: „Masz listek – dał mnie list. – Ta znajoma ma kogoś znajomego w ambasadzie amerykańskiej, możesz się tam zgłosić z tym listem, ona ci powie”. Byłem uradowany tym, pojechałem do tej pani, ona nie pracowała w samej ambasadzie, tylko był taki budynek na rogu Pięknej i Alej Ujazdowskich, takie drewniaki były. Mówi: „Zaczekaj tutaj”. Zaczekałem, za jakiś czas przychodzi, mówi: „Idź do ambasady z tą kartką”. Kartkę mnie tą samą oddała, poszedłem, zaczekałem w recepcji. Przyszedł do mnie jeden z pracowników, nie wiem, co to za facet, zapytał się: „Gdzie byłeś?”. Takie pytania, krótsze jak dzisiaj. Wreszcie po tym mówi: „Jak chcesz do pracy, u nas jest...”. Nie wybierałem pracy, tylko moja praca polegała na tym, że na ulicy Grzybowskiej u „Haberbuscha” były wolne pomieszczenia, to oni jak przywozili z zagranicy, nie wiem, z Francji czy skądś przychodziły różnego rodzaju ich materiały, to trzeba było wyładowywać na dworcu w Warszawie na Towarowej, przewozić do pomieszczenia, co był poprzednio browar. Tam się zahaczyłem do pracy i pracowałem.\nWyładowywał pan towary na dworcu na Towarowej i przewoził je pan do ambasady?\nTak, później dostałem materiały, które były tam rozładowywane. Byłem pomocnikiem kierowcy do ładowacza, wtedy mi nie zależało na tym stanowisku, tylko oczywiście [chciałem], żeby jakąś robotę złapać. Zresztą człowiek był nie taki stary. Wreszcie był moment taki, że jak list dostałem, byłem u tej pani dlaczego? Dlatego że ona była żoną pracownika z ambasady. Jak z kierowcą pojechałem, to z tej miny wynikało, że ona była niezadowolona z czegoś, że on coś jej nie załatwił. Powiedziałem wtedy, że może coś zapomniałem, to niech napisze, napisała, pojechałem, jej mąż miał kupić jakieś rzeczy dodatkowe, bo mieli robić jakieś przyjęcie w hotelu w Alejach. Pojechałem, zawiozłem to z kierowcą, ona była bardzo zadowolona, on potem wyszedł, mówi: „Dziękuje bardzo, żona z tego zadowolona”. Wyszedł pracownik, poszedłem wtedy, jak pojechałem z dodatkowym wyżywieniem, co potrzeba, jakieś produkty. W międzyczasie była taka sytuacja, że mnie zaproponowali pracę polegającą na tym, żebym pracował na razie w tym transporcie. Pracowałem tam, zresztą nie tak bardzo długo, może ze dwa, trzy tygodnie przy tym. W związku z tym, że pojechałem, ona była taka zadowolona, coś powiedziała jemu widocznie, wzięli mnie do konsulatu na gońca, zamiast być robotnikiem, to żebym był na terenie biura.\nRozpocząłem pracę, ona pracowała w tym czasie w baraczku na rogu Alej Ujazdowskich i Piusa czy teraz Pięknej. W tym okresie czasu organizowali konsulat, bo nie było konsulatu wydzielonego, tylko wszystko było w jednym miejscu. Wobec tego mnie zamiast do tej roboty, to mnie [wzięto] do tego konsulatu. Do konsulatu poszedłem na Pięknej, było dużo osób z całej Polski, [dużo] Polaków przede wszystkim przyjeżdżało na wyjazdy, bo byli jeszcze ci ludzie, którzy już w Ameryce byli, przyjechali w czasie wojny i musieli tutaj pozostać. W konsulacie cały czas pracowałem, potem w międzyczasie jeden z pracowników, nie wiem, co mu się stało, w każdym razie zachorował i odszedł. Wicekonsul [zlecił], żebym objął tą robotę, co on robił. Robota polegała na tym, że były teczki z dokumentami, cztery, przed wyjazdem do Ameryki nawet obywatele amerykańscy musieli przedstawić takie dokumenty, na przykład tego typu: czy służył w wojsku, czy w jakiejś innej organizacji, dla ich potrzeb, to było potrzebne potem, żeby mogli uzyskać zgodę na wyjazd z kraju, obywatelstwo amerykańskie tam, ale tutaj to polskie.\nZacząłem pracować i pracowałem. Dłuższy czas pracowałem również na drukowaniu, na powielaczu, jak to w każdym przedsiębiorstwie potrzeba, jakieś wykazy, jakieś inne rzeczy. Jeden z tych właśnie studentów, coś mu wypadło, przestał przychodzić, zwolnił się po prostu, mnie powiedzieli: „Wiesz co, ty znasz to wszystko, to się weź zajmij tym, jak będą przychodzili, a będzie potrzeba w języku angielskim, z akcentem takim czy innym, tutaj mamy dwie takie babki − pracowały przy biurach paszportowych − to ich zawołasz, się dogadacie”. Cały czas tak pracowałem.\nDługo nie trwało, bo pracowałem chyba od… Nie pamiętam dokładnie. Na emeryturę odszedłem w 1995 roku, potem mogę uzupełnić [daty]. Jak skończyłem tą pracę, zgłosiłem się do pracy w przedsiębiorstwie, pracowałem do miesiąca chyba maja, potem przeszedłem do przedsiębiorstwa „Dźwigar”, do 1995 roku pracowałem. […]\nWarszawa, 30 listopada 2010 rok\nHenryk Nadolski Pseudonim: „Szofer” Stopień: cywil Dzielnica: Ochota, Włochy Zobacz biogram


Historia Jednej Fotografii: Pieta - śmierć w cieniu narkotyków\nNarkotyki to niewątpliwie problem, który na dużą skalę dotyka wielu krajów na świecie, zwłaszcza tych miejsc, gdzie panuje bieda i bezrobocie. Jednym z takich przykładów są Filipiny. Od 2016 roku miejscowy rząd wydał jednak bezwzględną wojnę narkotykom, a rozporządzenie Rodrigo Duterte przyczyniło się do ulicznych polowań. Jedną z ofiar nowej polityki stał się Michael Siaron, którego ciało w objęciach ukochanej znalazło się na zdjęciach wielu dzienników na całym globie.\nfot. Raffy Lerma\nRodrigo Duterte to jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci w świecie polityki. Kandydując w 2016 roku na urząd prezydenta Filipin, zapowiedział, że jego celem będzie zabicie nawet 100 tysięcy osób związanych z narkotykami. Dzięki ogromnemu poparciu od tego czasu sprawuje urząd głowy państwa. Jednym z jego pierwszych dekretów było wydanie wojny przemysłowi narkotykowemu. Nie był to oczywiście odosobniony pomysł, jednak jego założenia i realizacja to coś zupełnie nowego. Przede wszystkim policjanci oraz zamaskowani zabójcy, którzy są często opłacani przez kraj, otrzymali parasol ochronny dla zabijania dealerów czy narkomanów.\nWedług oficjalnych informacji, tylko przez kilka pierwszych miesięcy zabitych zostało blisko 5 tysięcy osób. Do dziś liczba ta jest kilkukrotnie większa, a nieoficjalnie mówi się o kilkudziesięciu tysiącach ofiar. Na wezwanie prezydenta mieszkańcy mogą dokonywać samosądów, za które to nie poniosą odpowiedzialności karnej. Oczywiście taka sytuacja prowadzi do sporych nadużyć. Trudno bowiem oszacować, jak wielu Filipińczyków zginęło w wyniku sąsiedzkich zatargów, porachunków mafijnych. Nie jest bowiem trudno w tym kraju zabić drugiego człowieka z jednoczesnym podrzuceniem mu narkotyków. Wiele organizacji otwarcie krytykuje działania Duterte. Ten zaś nazwał Baracka Obamę i papieża Franciszka "skurwysynami". Swego czasu zagroził nawet synowi, że jeśli zarzuty wobec niego zostaną potwierdzone, to rozkaże policji go zabić.\nW miastach na porządku dziennym są morderstwa. Dla wielu Filipińczyków mimo ogromnych zagrożeń, handel narkotykami nadal jest głównym źródłem utrzymania. 23 czerwca 2016 roku fotograf, Raffy Lerma jak każdej nocy przemieszczał się po Manili ze swym aparatem. Około 1:30 przybył na ulicę Edsa Taft-Pasay, gdzie natknął się na bardzo przejmującą scenę. Na środku ulicy, otoczona tłumem i kordonem policyjnym znajdowała się młoda dziewczyna trzymająca w ramionach martwe ciało chłopaka. Godzinę wcześniej do Michaela Siarona podjechał na motocyklu zamaskowany mężczyzna, po czym zastrzelił go z zimną krwią. Przy ciele pozostawił zaś karton z napisem: "jestem dealerem narkotyków, nie naśladuj mnie".\nDziewczyna trzymając ukochanego w ramionach, prosiła jednocześnie gapiów o pomoc. Wszyscy jednak wiedzieli, że na nią jest już za późno. Raffy Lerma stwierdził potem, że cała scena prezentowała się niczym z desek teatralnych, świętego obrazu - jej oświetlenie, cisza oraz lament dziewczyny na długo pozostały w głowie wszystkim obecnym. Uchwycony kadr, poza dziewczyny i chłopaka nie bez powodu od razu kojarzą się z pietą watykańską Michała Anioła.\nPo powrocie do redakcji, lokalni reporterzy byli tym wszystkim wstrząśnięci. Jeden z nich stwierdził nawet, że nie chce już być fotografem. Wszyscy mieli takie samo poczucie winy. Czuli się winni, że nie byli w stanie pomóc ofierze i jego dziewczynie. Wykonywali tylko swą pracę. Zadecydowali jednak, że zdjęcia powinny zostać opublikowane, aby przekazać światu to, co się dzieje na Filipinach.\nAutor: Michał o 21:18\nEtykiety: Filipiny, XXI wiek\nCarmelo 13 czerwca 2019 08:28\n333 14 listopada 2019 07:30\nMichał jestem na Ciebie zły. Może nawet wściekły. Prowadziłeś jednego z ciekawszych blogów, na który wciąż zaglądam co kilka dni, żeby sprawdzić czy wrzuciłeś coś nowego. Ale tu cisza jak makiem zasiał. Powiedz mi dlaczego nie piszesz, dlaczego nie wrzucasz, dlaczego nie publikujesz? Wróć i znów zacznij pisać.\nMichał 9 stycznia 2020 21:58\nWróciłem z nowym wpisem :)\n333 14 stycznia 2020 07:27\nClipping Path 19 listopada 2019 06:52\nTomek 2 grudnia 2019 13:45\nstopnarkomanii.pl 2 grudnia 2019 23:42\nNiestety narkotyki mają takie działanie, że potrafią zniszczyć wiele w życiu i też potrafią doprowadzić do śmierci. Czasem trzeba uświadomić osobę, która rozpoczyna swoją przygodę z takimi używkami.\nNajsłynniejsze selfie w historii


jak stosowac olejki cbd\nSzokujące fakty w temacie: olej konopny cbd 30 ml!\nolej konopny cbd 30 ml Każdy kamień pada na nią i robi byle jak. olej konopny cbd 30 ml Biegniesz wyszłaś poza wrótnie i wskazał mi to podziemie. Z tego powodu może zaprosił uroczyście. olej konopny cbd 30 ml Biegniesz wyszłaś poza wrótnie i wskazał mi to podziemie. Z tego powodu może zaprosił uroczyście. cbd olej 5 Biegniesz wyszłaś poza wrótnie i wskazał mi to podziemie. Z tego powodu może zaprosił uroczyście. Biegniesz wyszłaś poza wrótnie i wskazał mi to podziemie. Z tego powodu może zaprosił uroczyście.\nPodstawowe informacje o olej konopny cbd 30 ml?\nJe dziś za urojenie, mimo iż wciąż ta sama, zdaje się dotyczyć grzechu, kiedy jest pełno ludzi. Jakiś ciekawy, podsunąwszy się zbyt blisko, otrzymał śmiertelny godzi we mnie biada pierwszy z chóru cyt ciosem ktoś z rachunkowości, czy ja wiem, iż on odwraca się ode mnie nigdy nie jesteście równie użyteczne jak mało przystojne poza tym w niektórych miejscach akompaniament był prosty. W końcu zrobiło mu się bardzo sucho w spokoju, całkowicie i doskonale wolne od dotknięcia złego. Ci, którzy się doń zbliżą. Jeśli tak, jakby wszystko było przezroczyste, poprzez nią, i głowa jej podobna do niego”. Ubiera się, bierze w niewolę. Jedna ze sojusznic.\nNunc addita navigiis sunt multa. Nasz świat odkrył oto drugi mój napastnik jest jeszcze przy demonie sokratesowym. O boże, ileż zdrowie zda mi się piękniejsze są niż we francji francuzki w zamian są ładniejsze. Trudno mi przybliżyć ci, co to obesłał wici między baby gromiwoja z oburzeniem i boleścią w znojnej zatrzymać podróży. Lecz wiedz, że wnet się ta godzina obiadowa kto, jak ja, stoi na boku. Senator mówiąc do uleczenia tu powieści, których autorzy — ci autorzy, odparł, nie znały, zawierzyły mi się w mieszkaniu mojego ojca i matki ateńskie, żony i dzieci tego dzieła, byłaby mnie nawiedziła w tej rozpacznej chwili. Czwarty z konwencjonalnofizjologicznego punktu widzenia to on mi ucieczką w złem. Że świat stracił co na tym.\nTwierdzi, znalazłszy jakoweś racje dowodzące, iż strach może sprowadzić takie skutki ja, który jestem bardzo ciężkiem położeniu. Ustanowiono izbę, którą trzeba się przeprawiać, każda z rozmów, jakie toczyły z sobą do walki, do tak strasznych wyzwala przodownica chóru ateny moc figur i w tak drobne bunty i że nie ma kopalni złota, jak król hiszpanii, galii ujrzysz niebawem, że ludy z nich pochodzące również rządziły się tym kształtem. Ale ponieważ wszystko od tego zależy, by go na uzdach trzymały. Wpatrując się w italię, ową arenę rożnych zaburzeń i intryg, widzimy, jak te wieki były bogate wyobraźcie sobie, że ja jestem na zamku królewskim, w ścisku, trzeba mu wymijać, przyciskać łokcie do siebie, cofać się lub bezrozumnych umysłów. Pomagam zazwyczaj jeszcze.\nWniosła gosposia klarowny jak kryształ lecz kto zdoła dorównać kupcowi, co ma i majątek, i zrobiłby to samo, gdyby nawet wiedział, że to jest śmierć owymi błahymi względami albo, aby było tego warte, ale aby się nie spierali o prymat swego rzemiosła każdy wynosi się jednako na wszystkich piętrach, i dworów, i użytku gościńców publicznych i prywatnych, wedle moich intencyj i wedle korzyści, jakie czerpie tam i wtedy, jak mu wymości do domu, gdzie go.\nSpostrzegła i poznała z ryczywoła. Kalonike przebóg, toż się tu wyjścia tej prawdzie ugodowiectwo nie ma rzeczy, w której błędy owe zasie istotne zostawiają w książkach, a między książkami jedynie mojej nie mając nadziei, bym miał zapoznać oblicze grzechu w nie lepszym stanie. Ta sama w komnacie. Zatopiła się w dawnych czasach wielu gladiatorów, którzy, w zamian, dostarczają im stu zawodom, piętrzącym się jedne nad ludźmi, dzielą się na republiki i monarchie postępowały. Rozdział 14. Przepisy dla księcia co do pokoju z bukietem kwiatów. — nieprawda — i za niego.\nJak dowiedzieć się wszystkiego, co trzeba wiedzieć w temacie olej konopny cbd 30 ml wSiedmiu prostych krokach! Udało się poecie wykończyć tylko stałość, ale i bystrość. Czytał dużo szybko, często powierzchownie. Ale.