Temat: Opuszczona chata Sro Cze 12 2013, 23:58\nTemat: Re: Opuszczona chata Sro Lip 03 2013, 22:24\nQuinn wspinała się powoli po schodkach, które prowadziły do jakiegoś domu. Dziewczyna była bardzo ciekawa tego miejsca dlatego się tam wybrała. Tylko dlatego. Jakoś nie lubi być w miejscach daleko od ludzi, gdzie nikt nie zagląda. Nie wiadomo co by można by było tam zastać. Rożne okropieństwa. Szczury, węże, gady, a może nawet ludzkie ciała, które się powali rozkładały. Do takiego miejsca zapewne nie chciałaby się udać Q. Jednak teraz zrobiła wyjątek gdyż chciała poznać każdy zakamarek Japoni. Stanęła przed drzwiami opuszczonej chatki i nacisnęła lekko klamkę i czekała aż drzwi się otworzą i Quinn zobaczy co zastanie w środku.\nTemat: Re: Opuszczona chata Sro Lip 03 2013, 23:00\nAlan bardzo ciekaw był okolicy, w której położona była ich wioska, nic zatem dziwnego iż urządzał sobie różnorakie spacery, mające na celu odkrywanie kolejnych, niesamowitych miejsc. Kiedyś musi zabrać tutaj Jude, koniecznie! W każdym bądź razie znalazł się nieopodal jakiejś opuszczonej chaty. Początkowo wspiął się po schodach i miał zamiar tylko usiąść, posiedzieć sobie w spokoju i obmyślić jakiś plan na jutrzejszy wieczór. Wprawdzie raczej nudzić się nie będzie i zapewne całkiem spontanicznie gdzieś się uda, acz jakiś zarys mieć musi! Może akurat wpadnie na coś genialnego i zapamięta ten wyjazd na długo? Cóż, pewnie by faktycznie coś wymyślił, gdyby nie usłyszał skrzypienia podłogi. Ktoś jest w środku? W tej chatce? Kto w ogóle ośmielił się do niej wchodzić? Przecież tam pewnie unosi się taka warstewka kurzu jak w starych bibliotekach i wszędzie chodzą pająki. Może jakiś Japończyk odprawia tam tajemnicze rytuały albo coś w tym stylu. Wciąż nie mógł bowiem ogarnąć tutejszych ludzi. Tacy dziwni byli, ale na plus, na plus! Co inne, to fajne. A oni zdecydowanie się różnili od Anglików w większości czynności, gestów i zachowań.\nZamiast Japończyka modlącego się do świni, ujrzał jednak zupełnie coś innego. Dziewczynę, zdawało mu się nawet, że kojarzył ją ze szkoły. Poza tym na Azjatkę nie wyglądała ani trochę.\n- Na Merlina, dlaczego sama zapuszczasz się w takie dziwne miejsca? I w ogóle ty chyba jesteś z Hogwartu? Mam nadzieję, że rozumiesz co mówię, bo jeśli ewentualnie jesteś jakąś zmutowaną Japonką, to pewnie nie znasz angielskiego - od pierwszej chwili Howett był całkowicie wyluzowany, poza tym... dobre pierwsze wrażenie to podstawa!\nTemat: Re: Opuszczona chata Pią Lip 05 2013, 12:10\nQuinn weszła do domku. Szła powoli aby podłoga się nie załamała. A jeśli by się tak stało to dziewczyna wpadła by do dziury i nikt by jej nie znalazł. Bo niby kto miałby zaglądać do takiego opustoszałego miejsca. Quinn siedziałby tam tyle że pewnie by umarła z głodu i wycieńczenia i gdy w końcu ktoś by ją znalazł to zastałby tam tylko szkielet Q. Ale że brunetka jest mądra to zapewne przypomniałaby sobie że jest czarodziejką i ma przy sobie różdżkę, którą mogłaby wykorzystać aby się stamtąd wydostać. Może Ślizgonka nie zostałaby ukarana za użycie magii. Przecież to byłby nagły wypadek, który bez magii by się obszedł. Quinn dotarła do krzesła, które stało przy małym stoliku bez większych przeszkód. Podłoga się nie zapadła, żadne robactwo nie wylazło ze swoich kryjówkę i w ogóle nic się nie stało. Tak naprawdę to nie było tam aż tak strasznie. Jeszcze jakby jakoś ładnie umeblować ten domek, pomalować ściany to można by było tak zamieszkać. Q usiadła na krześle i oparła się jednak uważała aby nie wykonywać gwałtownych ruchów aby noga krzesła się nie złamała. Wprawdzie dziewczyna nie jest aż taka ciężka aby krzesło się załamało pod jej ciężarem jednak trzeba dmuchać na zimne. Usłyszała że ktoś wszedł do środka i odwróciła się. No i wykonała gwałtowny ruch! Jednak krzesło się nie załamało. Spojrzała na człowieka, który wszedł. Zmarszczyła brwi.\n- Jakie dziwne?- zapytała- Ten dom wcale nie jest dziwny -powiedziała nie wierząc we własne słowa. Rozejrzała się dokoła. Ten dom był dziwny.\n- Czy ja ci przypominał Japonkę? -zapytała unosząc prawą brew. Bez przesady. Quinn nie ma azjatyckim urody. Co to to nie.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pią Lip 05 2013, 17:30\nTen dom jest totalną dziurą. Za to z pewnością bardzo przydatną, jeśli ktoś chce zaszyć się przed światem i nie mieć do czynienia z ludźmi, nie wychodzić i w ogóle żyć z dala od cywilizacji. Prawie jak wyjazd do Afryki, bezludną wyspę albo jakiekolwiek inne pustkowie. Tak właśnie. Prędzej pocałowałby dyrektora Hampsona, niż w takim zamieszkał. Co nie zmienia faktu, że melanże byłyby tutaj bardzo udane! Ciekawe, jakie schizy by się miało po pijaku. Może wydawałoby się, że jakieś japońskie duchy przechodzą przez ściany albo, że ten domek się zapada a ludzie razem z nim? Wyjazd jeszcze długi, trzeba wypróbować!\nW każdym bądź razie Howettowi nie wydawało się, aby był taki sfatygowany i wygryziony przez korniki, że trzeba aż uważać na podłogę. Może faktycznie istnieje szansa na zawalenie się tejże i to gryfon jest taki tępy, że tego nie dostrzega. Cóż, nie będzie przejmował się takimi błahostkami, zawsze może użyć swojej różdżki, wszakże był czarodziejem i preferował czarodziejskie rozwiązania, niżeli użeranie się z głupim drewnem.\n- Nie, jest całkiem normalny, jeśli lubi się takie rudery jak ta - odparł ironicznie Howett, przewracając oczami. A odnośnie tej azjatyckiej urody wzruszył jedynie ramionami. - No dlatego mówię, że może jakaś zmutowana Japonka. Zdarzają się tacy ludzie. Na przykład niektórzy mają rodziców europejczyków, a geny jakieś tatarskie. Wiesz o co chodzi. Wiesz?\nOparł się o jedną ze ścian, ale kiedy tylko spostrzegł unoszącą się w powietrzu warstewkę kurzu, na powrót przystanął. Cholera, mógłby tutaj ktoś czasem posprzątać.\nTemat: Re: Opuszczona chata Nie Lip 07 2013, 15:45\nNo Quinn z pewnością nie zamieszkałaby w tym domku. Po pierwsze w każdej chwili może się zawalić, a po drugie jest zbudowany w Japonii. Quinn niezbyt za nią przepada. Ci wszyscy ludzie są tutaj jacyś tacy dziwni i brzydcy. Są dziwnie ubrani i w ogóle zachowują się jakoś bardzo nienormalnie. Te wszystkie rytuały i obrzędy. Uhh. Q na dłuższą metę nie mogła by tu mieszać. Na jakiś czas przyjechać i odpocząć do Japonii, czego nie? Ale żeby mieszkać tu na stałe to niee. Z pewnością nie. Z tego co dziewczyna zauważyła większości ludzi podoba się tu. Uniosła brew- Taa, rozumiem -powiedziała kiwając głową- Zapewniam cię że nie jestem żadnym zmutowanym Japończykiem.- ciekawe czy tacy w ogóle istnieją. No może. Pewnie gdzieś tam sobie żyją. Quinn jak dotąd nie spotkała jeszcze takiego Japończyka. Ogólnie odkąd tu przyjechała to wdziała mało Japończyków. Może dlatego że nie wychodziła wiele na świeże powietrze. Większość czasu siedziała sobie w pokoju, a tam raczej nie zaglądali Japończycy.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 08 2013, 13:08\nCóż, na Alanie natomiast Japonia wywarła pozytywne wrażenie, ale chyba już gdzieś o tym wspominałam, zatem nie będę robić tego po raz drugi, bo i tak nie miałoby to większego sensu.\n- Rozumiem - uśmiechnął się Howett przyjaźnie, równocześnie stwierdzając w myślach, że uwagę o zmutowanych Japończykach dziewczyna wzięła chyba sobie do serca. Myślała pewnie, że Alan mówił poważnie! Ech, może się nie wyspała, zresztą wcale by się nie zdziwił, te materace niby nie były takie złe, ale i tak było mu niewygodnie. I to od kilku dni! Zupełnie nie mógł się tutaj wyspać, a wakacje są przecież od tego, aby wypoczywać. Zresztą w Irlandii czy Wielkiej Brytanii też nie miał zbyt wielu okazji na sen. Ciągle tylko imprezy, jakieś wydarzenia, spotkania ze starymi znajomymi... Wyśpij się tu, kiedy wszyscy ciągle coś od ciebie chcą! No nic, na to jeszcze będzie miał czas po śmierci, czy coś takiego. Tak czasami mawiała babcia, ta z Irlandii właśnie, kiedy Howett dziwił się, że ta jest już od piątej rano na nogach.\n- Więc co sprowadza tak uroczą niewiastę, w takie mroczne miejsca? - zapytał gryfon, wkładając ręce do kieszeni i ryzykując jednak oparcie się o ścianę. Może jakieś mroczne interesy ma albo na kogoś czeka? Jeśli to drugie, to chętnie umili jej ten czas oczekiwania, a jakże!\nTemat: Re: Opuszczona chata Wto Lip 09 2013, 00:02\nNie byłby sobą, gdyby nie przypałętał się w to miejsce. Nawiedzone rudery? Wyjące chaty, and stuff? Jego działka, zdecydowanie! Ale najpierw wypadało zrobić rekonesans okolicy. Miał zamiar wejść do środka, strzelić parę zdjęć i opublikować relację na wizbooku, jak przyjdzie okazja. Więc dla zasady, pierwsze ujęcie z zewnątrz.\nPrzeszedł się na tyły, bo nie planował włamywać się od frontu, a istniało więcej niż nikłe prawdopodobieństwo, że znajdzie tam drugie drzwi. I nie pomylił się, ale poza nimi naciął się także na niespodziewane, choć wcale nienajgorsze towarzystwo. Machnął krótko blondynce, obracając się tyłem do chaty i wspinając się w ten sposób na wyższe stopnie schodów.\n-Kogo moje oczy widzą? Sophie...\nOdchylił nieco głowę do tyłu, zerkając przelotnie na krągłe to i owo. Zanim oberwie mu się po uszach, wolał nacieszyć oczy. Co prawda nie miał z nią zatargu, choć Ślizgoni wcale nie potrzebowali powodu do jatki.\n-Marnie wyglądasz. Chudo.\nStwierdził, krzywiąc się z lekka. Anorektyczna budowa ciała dziewczyny zawsze biła go po oczach, tym razem nie potrafił tego przemilczeć, widząc ją w czymś bardziej skąpym od zwyczajowej, szkolnej szaty. Zagryzł wnętrze policzków, żując widocznie jakąś uwagę w ty temacie, ale koniec końców - zachował ją dla siebie.\nObrócił się z powrotem i mruknął krótko "alohomora", a drzwi typowo japońskim nazykiem przesunęły się ulegle.\nKącik ust drgnął mu pogodnie, gdy przyszło mu przestąpić próg. Zatrzymał się tylko na chwilę, obrócił przez ramię.\nTemat: Re: Opuszczona chata Wto Lip 09 2013, 23:23\nSophie zgodziła się na to spotkanie z bliżej nieokreślonych powodów, których znaczenia nie zna nikt. Bo kto zna Sophie i powody, które decydują o tym gdzie i z kim pójdzie? Co takiego miał w sobie Marshall, że po otrzymaniu zaproszenia wyjęła z walizki jedną z tych sukienek, które nie były wyzywające, a jednak powiewając na wietrze pasowały do niej… Określały ją… Właściwie jej nagła zmiana decyzji o wstaniu z łóżka zdziwiła współlokatorów. Kto się spodziewał, że Lorrain wstanie i nawet się wydrze na nich, żeby przestali zachowywać się jak idioci i wreszcie ruszyli tyłki, żeby się sobą zająć. To było chyba jedyne zdanie, które dziś wypowiedziała, bo ogólnie zajmowała się milionem rzeczy, które prowadziły do sukcesywnego ignorowania tych ludzi. Przecież nie lubiła ich… Byli niczym. Każde z nich było łatwe do ignorowania, manipulowania i wznoszenia posążków na jej cześć. Nie uśmiechało się jej pomieszkiwanie z nimi wraz z tłumaczeniami, że jednak pogoda jest świetna i wspaniale byłoby iść popływać, kiedy by ich tam wszystkich utopiła. Właściwie… To byłaby zbrodnia doskonała. Godna pomysłów Sophie. Naprawdę!\nLorrain przyglądała się kartce, na której Marshall nagrezdał te parę słów i nie rozumiała po co dokładnie chce się z nią spotkać. Ludzie rzadko ryzykowali jeśli nie chcieli się uzależnić. No może ryzykowali jeśli pozostawiła przynętę wystarczającą na to, żeby poczuli nagłą potrzebę znalezienia się obok niej. A ona wtedy była tak łaskawa, że wyrastała znikąd i to była najlepsza część planu. Te zakłopotanie. Wymieszane spojrzenia pełne wcześniej wypitego alkoholu „na odwagę”. Uśmiechała się wtedy, jakby niczego nie widziała. Przecież nie chciała widzieć. Miała w tym cel. Cel uświęcał środki i to jej wystarczało. Zdecydowanie wolała poprzestawać na małym jeśli chodziło o zabawę ludźmi. Jeszcze by się zorientowali i układanka by upadła. To nie byłoby mądre z jej strony. Boże… To byłoby straszne. Porażka. I to dość bolesna.\nA do jakiej grupy zaliczał się Lee? Chyba do tej, której Sophie jeszcze nie zdążyła zbadać tak, żeby określić wszystko, co tyczy się jego życia. Każdy w jej głowie miał swoje akta, które uzupełniała dodając kolejne historie. Nieważne kim byłeś dla Beatrice… To musiało być udokumentowane, a jeśli nie zostało… Musiałeś rzeczywiście być nikim istotnym. Przykre, ze czasem chcemy zagrać wielką rolę, a nikt nie chce na nas patrzeć, przyznać nam roli czy w ogóle oddychać tym samym powietrzem.\nSophie odrzuciła burzę włosów do tyłu i wyszła z domku. Wioska opustoszała. To wieczór zadecydował o tym, że wszyscy zamknęli się w swoich murach i marzyli o ostrym stosunku z byle kim, byle jak, byle do przodu… Marzenia niektórzy mieli przyziemne… Lecz czy to do niej należał obowiązek określania tego? Pewnie nie. Ale po co sobie odmawiać przyjemności komentowania głupoty?\nZnalazła się wreszcie na wyznaczonej ścieżce i dumnie ruszyła do przodu. Nie żeby sobie myślała, że jest piękna i świetna… Nie… Ona nie miała w sobie nawet nuty myśli narcystycznych. Miała poczucie własnej wartości, ale nigdy nie wybijała się ponad tłumu. Inni robili to za nią, a z opinią publiczną nauczyła się nie walczyć. Walka z wiatrakami… Nie warto.\n– Witaj Marshall. – Uśmiechnęła się delikatnie kiedy już była na tyle blisko, że bez problemu mógł usłyszeć jej głos i rozróżnić słowa… – Nie wyglądam marnie Marsh. Kłamiesz.\nPomieszanie zmysłów. Matka jej mówi, że jest gruba. Marshall, że jest marna… Jeszcze inni nie komentują tego w ogóle. Czy Sophie mogła komuś ufać?\n– Wchodzę. – Wzruszyła ramionami i wsunęła się do środka… Wiedząc, że nie jest tu „służbowo” drgnęła, kiedy jej druga część chciała automatycznie wyciągnąć różdżkę i krzyknąć jedno z niewybaczalnych zaklęć… Na pewno ktoś tu był. Ktoś kto rozsiewał ten dziwny klimat zbrodni.\n– Wybacz Marsh. Ale co my tu robimy? – Spytała z uśmiechem, co by nie zdradzić swojego niepokoju.\nTemat: Re: Opuszczona chata Nie Lip 14 2013, 11:54\nPokiwała lekko głową przygryzając dolną wargę. Co ją tu sprowadza?\n- Ciekawość- powiedziała marszcząc lekko nos. No bo, po co innego Q miała by tu przychodzić. Dziewczyna była bardzo ciekawska. Skoro już jest w Japonii to powinna zwiedzić każde miejsce, które tam jest niezależnie od tego czy wygląda na bezpieczne czy nie. No bo co to za życie bez ryzyka? Q musi popytać gdzie jeszcze są takie miejsca, które są z dala od cywilizacji. Z chęcią by odwiedziła takie opustoszałe miejsca, które spowija taka atmosfera tajemniczości. Taa, Q jest trochę dziwna. Ale tylko troszeczkę. Przeniosła wzrok na chłopka.\n-A, ty? Co tu robisz?-zapytała unosząc jedna brew.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 14:51\nPrzyszedł z nią na rękach aż tutaj. Przyszedł tutaj, bo uzmysłowił sobie, że chce oszczędzić jej kolejnych upokorzeń, plotek i pomówień.\nDopiero teraz uświadomił sobie, że to dopiero początek, że to, co zrobił dotychczas, było głupią grą, w którą wciągnął osobę, na której mu zależało. Zmusił ją do przyjęcia pewnych postaw, do tego, żeby znalazła się w określonej sytuacji, w określonym czasie.\nNigdy nie żałował tego, co już uczynił, nawet jeśli nigdy by tego nie powtórzył.\nJedno z dużych, rozwalających się łóżek oczyścił za pomocą różdżki i dzięki swoim umiejętnościom w zakresie transmutacji, udało mu się sprawić, że wyglądało nieco lepiej. Zjedzoną przez mole pościel, która walała się w kącie pokoju również przemienił w ciepłą, puchową pierzynę, która wyglądała co najmniej przytulnie.\nNie wiedział, jak na to zareaguje, ale zdjął z niej swoją koszulę, odwracając wzrok. Była mokra, nie położy jej w takim stanie do łóżka. Rozpiął jej spodnie i ściągnął je, odkrywając jej nogi. Nie było w tym żadnego podtekstu, ani nutki erotyzmu, chociaż gdzieś w środku...\nUłożył puchonkę na łóżku, przykrył ją wyczarowaną chwilę wcześniej kołdrą i usiadł obok niej.\nMagia, to przydatna umiejętność - udało mu się napełnić czajniczek wodą, a za pomocą accio, przywołał parę saszetek z herbatą.\n- Wiem, że teraz pewnie nie czujesz się na siłach, ale... ale jestem Ci coś winien. - Spojrzał w jej oczy. Nie chciał, by zobaczyła na jego twarzy smutek, chociaż tak było w istocie. Nie chciał, bo obawiał się, że znów odbierze to, jako element gry.\n- Popełniłem wiele, wiele błędów. - Odwrócił wzrok. Nie mógł tak po prostu na nią patrzyć. - Koniec gierek, koniec z obłudą, koniec z kłamstwem. Nie chcę tego odwlekać, musimy porozmawiać Niki... - Słowa wypełzały z jego ust z wielkim trudem. Jego niezachwiana pewność siebie teraz zdawała się być tylko iluzją.\nBył idiotą. Tak bardzo zatracił się w swoim egoistycznym dążeniu do sukcesu, do zwycięstwa, że zapomniał, że po drugiej stronie również kryją się uczucia, kryje się żywy człowiek.\n- Nie będę kolejny raz przepraszał, bo i tak pewnie mi nie uwierzysz. - Głos pełen prawdziwej goryczy. Nie udawał, tym razem obiecał sobie, że naprawdę będzie całkowicie szczery z samym sobą i z osobą, na której mu zależało. - Ale chciałbym Ci wyjaśnić wszystko, co się ostatnio stało. Nie musisz się mnie bać, naprawdę nigdy nie chciałem Cię skrzywdzić, nigdy bym Cię nie skrzywdził Nightmare, a wiem... wiem, że to zrobiłem. - Westchnął ponownie. Przyniósł dziewczynie kubek gorącej herbaty i zacisnął jej dłonie na ciepłym naczyniu.\n- Pij. Proszę. Poczujesz się lepiej. - Troska w głosie. Jak mógł teraz odpokutować całe to paskudztwo, które uczynił?\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 15:24\nW końcu doniósł ją gdzieś. Opuszczona chata, rzadko ktokolwiek się tutaj zapuszczał. Czyżby planował zrobić coś co może zranić ją do końca życia? Nie miała zielonego pojęcia. Jak na razie nie obchodziło ją to ani trochę. Nie słyszała nic, ale zarazem słyszała wszystko, rzeczywistość zmazywała się z fikcją i śmiała się jej prosto w twarz tworząc obrazy, które nigdy nie miały i nie będą miały miejsca. Zamknęła oczy, było jej tak zimno… Słyszała jak chłopak wypowiada zaklęcia, jak macha różdżką, co on robi? Żadne ze słów nie doszło do jej umysłu.\nNightmare, opamiętaj się! Przestań się zachować jak lalka! Obudź się, słuchaj co mówi, wyczuwaj każdy najmniejszy szmer, żeby w razie czego móc się obronić!\nWróciła jej świadomość, w dosyć nie odpowiednim momencie, chłopak zdjął jego koszulę z niej, a ona zadrżała. Nie wiedziała co ma zrobić. Ma żałować? Że mu uwierzyła? Że pozwoliła mu siebie zabrać? Opuściła wzrok i zakryła się rękoma, chłopak zdjął jej spodnie. Skuliła się, przegryzła wargę i starała się jak najbardziej zakryć swoje ciało. Później… eee? Położył ją i przykrył? Spojrzała na niego zdziwiona, jednak kiedy skierował w jej stronę swoje spojrzenie odsunęła je. Nie chciała, by spojrzał w jej oczy, teraz kiedy udało jej się przywrócić swoją kamienną, teatralną twarz, nie mogła mu pozwolić spojrzeć sobie w oczy, nie chciała dać mu możliwości odczytania wszystkich jej uczuć. Jej dłonie zacisnęły się na krawędzi kołdry, zasłoniła się po sam czubek nosa, tylko oczy wystawały i spoglądały na niego spod byka, jakby przestraszone. Analizowała każdy jego gest, pilnowała każdy najmniejszy ruch, jakby mogło być coś czego się obawia. W końcu coś powiedział, zacisnęła dłonie na kołdrze i wpatrywała się niepewnie w jego twarz, w momencie, kiedy ich oczy się spotkały odwróciła wzrok i nie powalała sobie na chwilę słabości. Mówił dalej, czy to kolejna gra? Kolejna zabawa, która ma na celu wykorzystania jej? Nie chciała rozmawiać, nie miała na to ochoty! Chciała się schować pod kołdrą i… tak na marginesie to dobry pomysł. Gdy wypowiedział jej imię schowała się pod kołdrą i tam się skuliła zamykając oczy. Miała nadzieję, że sobie pójdzie i ją zostawi w spokoju, jednak mówił dalej. Przepraszał ją, nawet mówiąc, że nie będzie tego robił, uchyliła powieki i wpatrywała się w ciemność, która ją otaczała.\nNo coś ty… wcale mnie nie skrzywdziłeś czymś takim. Nawet jak jesteś tego świadomy to nie wiem co ja mam zrobić. Po prostu się boję…\nWyciągnął w jej stronę kubek, odchyliła delikatnie kołdrę i spojrzała na niego, a później niepewnie na kubek. Usiadła i w ostatniej chwili złapała kołdrę zarumieniona osłaniając swoje ciało. Drugą odebrała kubek i podziękowała delikatnym gestem głowy. Upiła trochę i zarumieniła się bardziej czując jak ciepło ogarnia całe jej ciało. Jej wzrok utkwił w płynie i w końcu się odezwała.\n- Nie pamiętasz? – wyszeptała. Rękę, którą przytrzymywała kołdrę zacisnęła na niej i nie spoglądając nawet na niego dokończyła – Wybaczyłam nawet mordercy mojej matki… – wyszeptała i znowu upiła łyk herbaty. Nie chciała go tak naprawdę słuchać, ale… ona była dziwna, potrafiła wybaczyć wszystko i chociaż cierpiałaby jak nikt, nie mogłaby tego nie zrobić, ponieważ każdy zasługuje na wybaczenie jego błędów. Wiedziała, że źle robi mówiąc to jednak nie mogła się powstrzymać. Bała się.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 15:54\nZdawała się być nieobecna, jakby nie rejestrowała tego, co do niej mówił, jakby kołdra była barierą pomiędzy nią, a nim. Jakby mogła ją ochronić, ale nie miała przed czym. To tylko jej wyobraźnia, ale... czy mógł mieć jej to za złe? Znalazła się tak nagle w swoim ciele w takiej sytuacji. Nigdy nie chciałby, żeby tak wyszło, żeby tak właśnie się to wszystko skończyło, żeby musiała się pojawić w chwili, kiedy był tak blisko z Victorique. Z drugiej strony: będąc z nią, ciągle musiał mieć na uwadze, że ma do czynienia z nimi obiema, dlatego właśnie - nie mógł po prostu zakochać się w jednej z nich. Musiał przyjąć obie, zyskać zaufanie obu stron jej charakteru, żeby nigdy nie stało się tak, jak się stało. Nie podejrzewał, że ona może się zamienić z de Blois, że Nikola może powrócić w takim momencie i teraz powoli uświadamiał sobie, że już nigdy nie może zrobić czegoś podobnego. Nie może dopuścić do sytuacji, kiedy puchonka lub Viki pojawi się i poczuje tak, jak w tej chwili czuła się Nightmare.\nOblizał wargi. Sam trzymał swoją herbatę i upił solidny łyk gorącego płynu, który parzył w język i rozgrzewał od środka. Sam zmókł i miał ochotę zdjąć podkoszulek, spodnie, położyć się pod kołdrę i rozgrzać się, znaleźć się na jej miejscu, ale teraz ważniejsza była Niki. Wzdrygnął się. Lubił zimno, ale mokre ubranie przylepiało się do jego ciała w nieprzyjemny sposób, dając uczucie dyskomfortu.\nCzuł jak coś zatrzymuje się w jego gardle. Odebrała od niego kubek i usiadła, opierając się o balustradę i jednocześnie na krótką chwilę odkrywając swoją nagość. Starał się odwrócić wzrok, ale nie zdążył. Ona była szybsza i zasłoniła się kołdrą. Rumieniła się.\nSerce ściskało mu się, jakby objęte metalową obręczą, która zaciskała je i nie pozwalała normalnie oddychać, normalnie pracować. Drżał. Nie tylko z zimna, ale również z emocji. Tak wiele się stało. Sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie. To wszystko przerastało jego siły, NAWET jego siły.\nOblizał sparzone wrzątkiem wargi.\nWidział wystające ponad kołdrę obojczyki dziewczyny, które jeszcze paręnaście minut temu całował z zapamiętaniem, widział jej szczupłe ramiona i łabędzią szyję. Zaczął oddychać głębiej. Smukłe palce obejmujące kubek, usta upijające łyk herbaty. Cieszył się, że zaufała mu na tyle, że nie próbowała uciekać, nie próbowała już dalej kryć się pod kołdrą. On przecież... robił to wszystko dla jej dobra. Teraz. Może wcześniej był egoistą, ale koniec, musiał pomyśleć też o niej. Jak mógł w ogóle sądzić, że uda mu się coś osiągnąć w taki sposób?!\nUśmiechnął się na jej słowa. Smutno, ale jednak się uśmiechnął.\n- Wiem, że wiesz, że nie byłem z Tobą szczery - zaczął, próbując znów złapać z nią kontakt wzrokowy. Nie chciał jej czytać, nie chciał odkrywać tego, co kryje się za jej spojrzeniem - chciał, żeby wiedziała, że nie ucieka przed konsekwencjami i przed prawdą. Dotknął ręką jej nagiego ramienia i przeszył go dreszcz. Otworzył drżące usta, jakby chciał kontynuować swoją myśl. Nie chciał płakać, bo już raz to zrobił w jej obecności, a teraz miał właśnie zaprzeczyć szczerości tych łez. - Ja... przez... cały ten czas... - zamilkł, zaciskając powieki. - Cały ten czas chodziło przecież tylko o Ciebie. To pewnie... brzmi irracjonalnie. Ja wiem. Wiem, że wychodzę na psychola, że byłem straszny, byłem egoistą. Nie umiałem normalnie się z Tobą skontaktować. - Cofnął rękę. Wciągnął powietrze do płuc. Drżące palce sięgnęły po paczkę papierosów, ale szybko zrezygnowały. Nie będzie uciekał się teraz do używek, a na pewno nie w jej obecności. - Musiałem zrobić coś strasznego, coś okrutnego, a teraz widzę, że to było złe. To wszystko miało pozostać tajemnicą, ale nie potrafię, bo widzę Twoje spojrzenie, widzę, jak patrzysz na mnie z przerażeniem. To nie tak miało wyglądać! Nie tak, Nikola! Powinnaś móc sama zadecydować, a ja postawiłem Cię przed dokonanym. - Łza spłynęła po jego policzku. Otarł ją, chociaż wiedział, że jest za późno, żeby jej nie zauważyła. Zacisnął zęby. - Błagam Cię, nie wybaczaj mi tak łatwo, zrobiłem zbyt wiele złych, okrutnych rzeczy, zbyt wielu ludzi ucierpiało i... Ty ucierpiałaś i... Corin i wszyscy dookoła, a teraz zaczynam rozumieć swój błąd i wiem, że powinienem odbyć swoją krucjatę, powinienem nie móc tego naprawić, choćbym bardzo, bardzo chciał. - Odwrócił głowę. Nie mógł patrzeć na jej ciało, na jej oczy, pełne przerażenia i dobroci, bo sam czuł się teraz po prostu NIEGODNY jej spojrzenia. - Uratuję jakoś sytuację z Corin. Zrobię to dla niej. - pochylił głowę i nie umiał powstrzymać kolejnych łez, bo kiedy widział, jak Nikola zachowuje się, jakby była kompletnie zobojętniała, jakby spotkało ją coś tak strasznego, że musiała się wyłączyć...\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 16:17\nNo w końcu! Chociaż jeden z nich wpadł na to prawie na samym początku! Że nie możesz chcieć tylko Nikoli, tylko Victorique, mimo wszystko trzeba było chcieć je obie i tylko w taki sposób można było wyjść z tej sytuacji zwycięsko. Naoki próbował wyciszyć Nikolę, Allistair próbuje wyleczyć Nikolę i dopiero powoli zdaje sobie sprawę z tego, że jeżeli pragnie Nikoli, musi pragnąć także Victorique. To jest najważniejsze, zaakceptować je jako jedność, ale zarazem traktować je jak dwie osobne dziewczyny, które nie mają pretensji, że masz ‘kochankę’, bo skoro to nadal ich ciało...\nKątem oka spojrzała na niego, na jego ubrania, na jego posklejane od deszczu włosy. Jej wzrok przebiegł po całym pomieszczeniu, upiła trochę herbaty i opuściła głowę, nie wierzyła, że o tym pomyślała. Przegryzła wargę, która i tak ją już bolała, tak samo jak dłoń, która już nie krwawiła.\nZnowu rozpoczął rozmowę. Nie przerywała mu słuchała go uważnie. Jednak kiedy chłopak ją dotknął, jej wyraz twarzy się zmienił, odruchowo odrzuciła jego dłoń, niestety przy tym puszczając kołdrę, znowu się nią opatuliła, kiedy poczuła, że zjeżdża z jej ciała. Nieświadomie wykonała ten ruch, nieświadomie go odepchnęła, przestraszyła się, ten dotyk coś jej przypominał, coś o czym chciała zapomnieć, coś czego na szczęście nie pamiętała. Pozwoliła mu mówić dalej. Słuchała… w ciszy.\nKiedy skończył westchnęła i spojrzała na niego, pozwoliła mu przez chwilę nacieszyć się jej spojrzeniem.\n- Rozbieraj się. – eee? Wpatrywała się w niego poważnym spojrzeniem, jakby wiedziała czego chce, dopiero po chwili zarumieniła się i poprawiła swoje zdanie – Znaczy się, chodziło mi o to, no wiesz, bo jesteś cały mokry i się rozchorujesz nic więcej, ja po prostu. – opuściła głowę cała czerwona. Ona zawsze musiała coś palnąć głupiego.\nUspokoił się i westchnęła pod nosem. Nie obchodziło ją to jaką ma aktualnie sytuację z tym chłopakiem, dlatego zignorowała wszystko co powiedział, prawie wszystko.\n- Skoro chcesz kary, bądź odpokutowania za grzechy to powinnam ci to dać… Ale nie chce na razie o tym myśleć – wymruczała pod nosem. Odłożyła już pusty kubek na bok. Położyła się i przykryła się ponownie po sam nos, spojrzała na niego niepewnie i ponownie uciekała wzrokiem.\n- Jak na razie, chciałabym pomóc Cornelii – wyszeptała i zamknęła powieki – Masz dwa wyjścia, albo wieczysta przysięga, albo wymazanie pamięci… – powiedziała i otworzyła oczy wpatrując się w podłogę. Ciekawe jak na to zareaguje.\nPrześladowałeś mnie, tak? Przez to zraniłeś Corin? Przez to wszyscy cierpieli? Dlaczego w taki sposób musiałeś to zrobić, co?\nPomyślała spoglądając na niego niepewnie.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 16:36\nWpadł na to dużo wcześniej. Od samego początku patrzył na nie, jak na jedną kobietę, o dwóch twarzach i akceptował je obie. To wnosiło sporo różnorodności, ale stawiało też sporo wyzwań przed Lawyersem. Wiedział, jak ujarzmić Viki, a przynajmniej domyślał się tego, ale zupełnie nie miał podejścia do Nikoli. Cały czas wydawało mu się, że umie tylko sprawiać jej ból i zaczynały męczyć go jej łzy i smutek. Chciał, żeby wreszcie mogła być sobą, nie musiała borykać się z problemami i ratować wszystkich dookoła.\nOdepchnęła jego dłoń. Nawet nie zauważył, jak się odkryła. Nie chciał patrzeć, bo nie chciał narzucać jej swoich pragnień.\nWidział, jak znowu przygryza swoją wargę.\n- Nie rób tak - powiedział głośno. Już dość, że na jej dłoni wciąż widniały świeże skaleczenia, będące świadectwem niedawnej obecności de Blois w jej ciele.\nCzy gdyby Viki znów się pojawiła, to byłby w stanie posunąć się dalej?\nNie dlatego, że nie chciał. Pragnął tego, jak niczego na świecie, ale najpierw musiał wiedzieć, że Nikola to akceptuje.\nGdyby poznał jej myśli na ten ułamek sekundy - jak by zareagował? Co to miało w ogóle oznaczać?\nUniósł swój wzrok, patrząc na nią kompletnie zdziwiony. Jej pierwsze słowa bardziej pasowały do Victorique, ale z całą pewnością wypowiadała je Nikola.\nTeraz on się zarumienił.\n- Spoko, nic mi nie będzie. - Machnął ręką. Nie chciał teraz rozbierać się przy niej do bielizny, chociaż prawdę mówiąc poczułby się pewnie zdecydowanie lepiej, niż opatulony przez warstwę ciężkich od wody ubrań. Bal się, że będzie to wyglądało niedwuznacznie? A może po prostu czułby się dziwnie? Przerażała go ta myśl.\n- Nie chcę zapomnieć. Nie chcę nie pamiętać swojego błędu. Złożę Przysięgę. Obiecuję. Niezależnie od tego, co zrobi Somerhalder, zrobię to. - Patrzył na nią i... nie potrafił zrozumieć swojego serca. Wszystko zdawało się krzyczeć. Każdy jego mięsień, każdy organ. Nawet głowa krzyczała - przytul ją, pocałuj! Zrób COKOLWIEK!\nCo się dzieje? Całkowicie gubił się w swoich myślach.\nWydukał w końcu:\n- Cieplej Ci? - Jakby miał nadzieję, że powie nie, że powie nagle, że potrzebuje, żeby sam ją ogrzał, nawet jeśli było to całkowicie szalone. Te myśli po prostu rozpierały jego ciało, jego serce ledwo wyrabiało pompować krew do mózgu, który pracował na zwiększonych obrotach, przetwarzając nagle miriady myśli i możliwości. Uchylił lekko usta, nie mogąc oderwać spojrzenia od puchonki.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 16:57\nNikola była trudna do rozgryzienia. Żeby do niej dotrzeć trzeba było mieć talent, bo nie było wiele osób, którym to się udało. Allistair był jedną z nich, Cornelia… widziała tylko jej część i nie zapowiadało się na to, żeby poznała ją do końca. Gdy podniósł głos spojrzała na niego zdziwiona. Oblizała wargę, którą przed gryzła i odwróciła wzrok niezadowolona, jednak nadal spięta i niepewna.\n- Niby dlaczego? – wyszeptała, nie rozumiejąc, co mu tak naprawdę w tym przeszkadza. Pomagało jej się to uspokoić, czuła się lepiej, pewniej kiedy tak robiła. Westchnęła pod nosem – Zresztą nieważne – dodała zanim chłopak zdążył się odezwać.\nNo tak, wyszło to trochę dziwnie, jednak nie wiedziała dlaczego ujęła to w takie, a nie inne słowa, kiedy odmówił jej spojrzała na niego zdezorientowana. Nie będzie go do tego zmuszać, jednak jak się rozchoruje to… to… ach tak, będą musieli poczekać z pomocą Cornelii! Oczywiście o to i wyłącznie o to jej chodziło!\nZrezygnował z wykasowania pamięci, zdziwiło ją to, zazwyczaj każdemu zależało na tym, by zapomnieć, po to żeby nie cierpieć, po to żeby nie czuć odpowiedzialności tego co zrobili. On był inny. Tak naprawdę to panienka Nightmare nie miała zielonego pojęcia, czy może mu ufać, czy to znowu nie jest gra, którą wymyślił, żeby ją omotać, zbliżyć się do niej i wykorzystać.\nCo się tam stało. – pomyślała i położyła wolną rękę na swojej klatce piersiowej, nie zwracając uwagi na chłopaka – Moje serce nadal bije jak oszalałe, wszystko mnie boli, a ciało domaga się czegoś, ale czego? Nie rozumiem nic… nic, a nic.\nSpojrzała na niego i uchyliła usta, jednak nie powiedziała nic, a nic. Milczała, żeby po chwili opuścić wzrok i odwrócić się do chłopaka tyłem.\n- Nie chce żeby Cornelia cierpiała… kiedy wrócę do pokoju od razu wyśle jej wiadomość, z tym co zamierzamy zrobić – powiedziała i skuliła się bardziej opatulając się kołdrą, o ile to było możliwe.\nCały czas chodziło tylko o Ciebie – dlaczego tak ci na mnie zależy? Jestem zwykła, pospolita, nieśmiała i zamknięta w sobie. Nie wierzę w siebie i nie chce zwracać na siebie uwagi, a jednak ty to zrobiłeś. Jesteś psycholem, żeby w taki, a nie inny sposób się do mnie zbliżyć, jednak muszę przyznać… że to było odrobinę ciekawe. Patrzę się z przerażeniem…\nZaśmiała się pod nosem i zamknęła oczy nie odwracając się do chłopaka.\nJuż dawno nie byłam w takim stanie. Lekceważyłam wszystko i udawałam, że jest w porządku, a tobie udało się mnie przerazić. Najbardziej zastanawia mnie jedna rzecz. – dziewczyna odwróciła się i spojrzała na chłopaka przez ramię – Najpierw się do mnie dobierałeś, a później… zacząłeś mi pomagać. Straciłam przytomność? Dlaczego nie pamiętam nic, a nic? I dlaczego mi pomogłeś… gdybym straciła przytomność i nagle ją odzyskała, to byś kontynuował to, nie mógłbyś tego przerwać, a jednak to zrobiłeś… W ogóle nie rozumiem tej sytuacji.\nWestchnęła i zakaszlała. Nie wiedziała jak wyjaśnić to wszystko, zwłaszcza, jak powiedzieć o tym wszystkim Allistair’owi… a może mu nie mówić? Nie może mu nie powiedzieć… Co teraz?\n- Trochę – wydukała i opatuliła się jeszcze bardziej kołdrą. Z jej policzków nie znikały rumieńce, cały czas tam były, czy aby na pewno symbolizowały, że jest zawstydzona? Przymknęła powieki.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 17:22\nWydawało się, jakby się wahała, jakby była rozbita, walczyła z czymś w sobie.\nOna naprawdę nie wiedziała o istnieniu Victorique? Nie wiedziała kim jest de Blois? Mój boże! Naprawdę zaczynał się robić problem! Jak to wszystko wytłumaczyć? Jak jej powiedzieć, że na chwilę była kimś innym, że ona sama chciała, że on wcale nie wykorzystał jej, ani jej słabości, a wręcz pokonał jej siłę!\nCoś zmieniało się w puchonce, ale to nie miało związku z obecnością Viki w jej umyśle. Sama Nightmare intensywnie myślała nad czymś. Nad odpowiedzią? Kolejnym gestem?\nTeraz, kiedy ich spojrzenia się splotły, nie umiał odwrócić wzroku. Wpatrywał się w jej oczy urzeczony, zauroczony i omamiony. Te same oczy, które należały też do de Blois, teraz spoglądały na niego z dziecięcą ciekawością. To wszystko było aż nazbyt skomplikowane. Kim ona była?\nNieważne, która z nich dominowała. Obie były równie piękne. Jak bliźnięta, które odziedziczyły przeciwne cechy, ale obie upchane w jedno ciało, zamieniające się czasami na świadomość. Jedna usypiała, by druga mogła się obudzić.\n- Musisz. - Skinął głową, ale zupełnie teraz o tym nie myślał. Teraz myślał tylko o puchonce, o każdym szczególe, który widział.\nGdybyś tylko wiedziała... gdybyś zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo jesteś wyjątkowa, niepowtarzalna, jak bardzo jesteś piękna. Wtedy zrozumiałabyś, dlaczego tak bardzo mi zależy, dlaczego musiałem spróbować Ci zaimponować, zdobyć Cię w godny sposób, nie tak, jak próbowali to robić inny. Ja też jestem wyjątkowy... ja jestem inny, nie czuję się taki, jak wszyscy.\nSłowo, które odbijało się chwilę w jego głowie.\nZrobiło mu się gorąco. Tak nagle. Mógłby zacząć parować, gdyby to ciepło było prawdziwe, realne. Oddychał głęboko, nieregularnie. Powoli zdjął swój podkoszulek, rozpiął spodnie i rzucił je na ziemię.\nNie odrywał od niej spojrzenia.\nNie był teraz godzien nawet na to, żeby słuchać jej głosu, a jednak...\nJak mógł się powstrzymać? Jak mógł opierać się czemuś, co było ponad nim?\nSzaleństwo! Czysty obłęd! Każdy ruch - taki nierealny. Im bardziej zbliżał swoją dłoń do jej twarzy, tym bardziej czuł, jakby jakaś siła powstrzymywała go od pokonywania ręką kolejnych centymetrów. W końcu poczuł jej skórę pod palcami i otworzył usta, oddychając przez nie głęboko i szybko. Musiała widzieć, jak jego klatka piersiowa unosi się w szaleńczym tempie, musiała czuć na policzku jego puls, jakby jego serce miało zaraz dosłownie eksplodować.\nPlus sto do tętna.\nZłożył na jej ustach pocałunek.\nNa początku nieśmiały, a potem...\nJeśli wcześniej sądził, że kiedy całował Victorique, to przemawiały przez niego uczucia i zaangażowanie... mylił się. Mylił się cholernie.\nTeraz dopiero czuł, jak nagle wali się wszystko w jego głowie, jak cały świat wiruje, rozpada się, tworząc otaczającą ich pustkę, podczas gdy on odszukał jej język.\nBezdech, gorąca rozkosz. Od razu zrobiło się cieplej, dużo cieplej. Zamknął oczy.\nTo nie był pocałunek. To nie był TYLKO pocałunek. Sam nigdy nie przeżył niczego podobnego. Po prostu, jakby przez całe życie czekał na coś podobnego, jakby każda sekunda oczekiwania na tą chwilę, była straconym czasem, ale kiedy w końcu udało mu się... teraz nie zamierzał żałować niczego. Jakby urodził się na nowo. Czuł, że i ona oddycha szybciej, że jej serce przyspieszyło bieg. Boże... czyżby ona również?\nZatracał się zupełnie...\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 17:50\nWolność, można poczuć wtedy kiedy nikt nie ma nad tobą kontroli, kiedy wiesz, że możesz robić co chcesz i przyjmujesz konsekwencje swoich czynów. Wolność jest nieosiągalna dla tych, który przez pewien czas żyli w klatce, oni oczekują, oni szukają kogoś, kto będzie mógł przejąć nad nimi kontrolę. Jeżeli urodziłeś się w klatce, nie będziesz pragnął wolności, ponieważ nie będziesz wiedział jaka jest piękna.\nNie chciała, żeby chłopak dążył do tego do czego dążył. Miała nadzieję, że będzie mogła poleżeć spokojnie i odpocząć. ZAUFAŁA mu. Jednak niedługo tego pożałuje. Znowu odwróciła wzrok, wpatrywała się przed siebie, w ścianę.\nWedług niej nie była nikim niezwykłym. Była dodatkiem na tym świecie, który nie wnosił niczego pożytecznego, mimo iż tak bardzo chciał. Westchnęła pod nosem. Poczuła się okropnie melancholijnie, chciała odpocząć.\nPoczuła, że chłopak zaczął się poruszać, uchyliła powieki i spojrzała na niego kątem oka.\nJednak mnie posłuchał.\nPomyślała i uśmiechnęła się w duchu. Była dobra, ale to nie oznacza, że od razu zapomni o wszystkim co się stało. Jej ciało czegoś pożądało, jej serce czegoś pragnęło, a jej umysł krzyczał jej głośne i niewyraźne: „Nie!”. Nie wiedziała o co chodzi. Jednak słuchała się rozumu, gdyż on zawsze pozwalał jej wyjść z kłopotów.\nPoczuła dotyk. Odwróciła się i spojrzała na niego zdziwiona. Tym razem nie uderzyła go. Ledwo się powstrzymała przed tym gestem.\nNikola… on Ci nic nie zrobi… więc dlaczego… mam złe przeczucia.\nWidząc jego oddech przełknęła ślinę i chciała się odsunąć, jednak nie zdążyła.\nChłopak złożył na jej ustach pocałunek, a jej źrenice się rozszerzyły, tęczówki zadrżały, a całe ciało zostało sparaliżowane. Nie mogła wykonać żadnego gestu.\nJej policzki jeszcze bardziej się rozpaliły, poczuła jak w jej głowie bije pulsacyjny ból, jak każdy fragment światła odbierany przez oczy sprawia niewyobrażalne cierpienie. Kręciło jej się w głowie. Czuła swoje serce, czuła swój szybszy oddech, ale nie chciała, tak bardzo nie chciała.\nKażdy gest każdy ruch chłopaka wykonany nad jej sparaliżowanym ciałem sprawiał jej przykrość. Jej ciało było rozpalone, jednak nie z powodu pocałunków, którymi obdarował ją chłopak. Położyła dłonie na jego klatce piersiowej i resztą sił starała się go odsunąć, w oczach ponownie zakwitły jej łzy. Opuściła głowę i przegryzła wargę.\nZnowu to samo, ona daje komuś drugą szansę, obdarza go zaufaniem, a ta osoba ją zawodzi. Zaczynała mu wierzyć… powoli zaczynała nawet mu współczuć, ale cóż. Nie można mieć wszystkiego od razu.\nJej oddech był szybki, zbyt szybki. Jej ciało było rozpalone, zbyt rozpalone, a ona mimo wszystko marzła. Jej siła zmalała, a ona opuściła ręce i zamknęła oczy. Nie płakała, tym razem nie płakała. Nie miała siły nawet na to.\n- Prze… stań – wyszeptała niedosłyszalnie, niewyraźnie. Prawdę mówiąc ledwo poruszyła ustami.\nNikola Nightmare jest bardzo chorowitą osobą, zwykłe przeziębienie potrafiło zatrzymać ją w łóżku na tydzień. Z gorączką, kaszlem i wielkim osłabieniem. Nie miała siły na nic, nawet żeby bronić się przed pocałunkami chłopaka.\nNie wiem on sobie myślał, najpierw przepraszać, najpierw żałować, a później powtarzać swój błąd.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 18:41\nSpowiedź z uczynków niedokonanych. Niczym paraliżujący gniew, który zastyga w fantazyjnych kształtach, pośród ramion obłędu - jedynego spowiednika, gotowego wysłuchać wszystkiego tak bezstronnie. Król śmierć. Król niezrozumienie.\nKochanek chaosu, teraz zagubiony pośród wieloznacznych gestów, odbieranych zbyt subiektywnie.\nTo była zmiana. Wtedy Nikola pojawiła się niespodziewanie, teraz Aaron zdawał sobie sprawę, kim jest dziewczyna, która przed nim siedzi.\nCzy może istnieć jednoznaczna definicja zdrady w świecie, gdzie przybiera ona tak wiele różnych imion?\nOtchłań wypełniała się powoli przedmiotami. Niezrozumienie i furia w oczach. Zrobiło mu się gorąco. Faux Pax. Zadrżał, odsuwając się od niej jeszcze bardziej i...\nCzarne, w przytłumionym świetle, oczy wpatrywały się w nią tak, jak wpatrywały się w Victorique.\nSchował wszystkie emocje, stłumił krzyk, ale nie miał zamiaru zrzucać z siebie winy za to, co się stało. Oblizał usta.\nCzasami tak jest, że chcemy czegoś nieświadomie, że podświadomie dążymy do czegoś, czego nie jesteśmy w stanie zrobić. Czegoś, co przerasta nas swoją śmiałością. Jak tu kochać się z człowiekiem tak przepalonym przez zło, nawet jeśli ciało mówi coś innego?\nCzuł przecież napięcie w powietrzu, ale czuł też siły, które opuszczały powoli puchonkę.\nNie będzie jej przepraszał. Po prostu podniósł różdżkę i jednym machnięciem rozpalił ogień w kominku. Dlaczego nie wpadł na to wcześniej?\nDeszcz bębnił w szyby i dach, który miejscami przeciekał. Było ciemno, za oknami szalał żywioł, ale tutaj byli bezpieczni. Miał być dobry, miał jej nie krzywdzić, ale nie umiał się z nią obchodzić. To nie była Victorique. Musiał inaczej do tego wszystkiego podejść. Przemyśleć to na spokojnie.\nPołożył się obok, na kołdrze, bo nie miał śmiałości wślizgnąć się pod nią.\nNie dotknął jej, patrzył po prostu w jej oczy i przepraszał ją tylko spojrzeniem. Przecież obiecał jej, że nie zrobi tego więcej, by nie sądziła, że rzuca słowa na wiatr.\nOddech się uspokajał. Wszystko wracało na swoje miejsce.\nCzuł się głupio. Mógł jej nie posłuchać, nawet jeśli groziłoby to zapaleniem płuc. Był ulepiony z twardszej gliny - nie chorował, nie musiał obchodzić się ze sobą ostrożnie. Przeżył już wiele i wiedział, gdzie znajdują się granice jego wytrzymałości, ale teraz naprawdę nie miał ochoty ubierać się w wilgotne, nieprzyjemnie mokre ubrania, które leżały na podłodze.\nNie odzywał się, bo po co słowa? Co mógł powiedzieć?\nNie mógł zachowywać się impulsywnie, powinien zachować więcej powściągliwości, ostrożności. Nie cechowała go gwałtowność i nieprzemyślane działania, a jednak dał się ponieść emocjom. Dlaczego?\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 19:20\nNie spodziewała się… Nie pomyślałaby, że tak po prostu przestanie. Co z tym facetem jest nie tak?! Albo to ona źle rozumuje… Albo nie potrafi go po prostu rozgryźć. Spoglądała mu w oczy speszona i zakłopotana. Co jest grane?! Nie miała zielonego pojęcia co ma o tym wszystkim myśleć, robił wszystko, żeby utrudnić jej osąd, żeby nie wiedziała co ma ze sobą zrobić, żeby nie wiedziała co ma z nim zrobić, co ma o nim myśleć. W pewnym momencie zaczynała uważać, że bawił się w tą swoją grę i wykorzystał wszystkich, chwilę później zmieniał się i wydawał się być troskliwy, jakby naprawdę mu na niej zależało, w innym momencie nie potrafiła odczytać tego można by powiedzieć pożądania.\nWestchnęła pod nosem i zamknęła oczy.\nCzasami wszystko wydaje się być niezrozumiałe, ponieważ nie dostrzegamy najprostszej odpowiedzi. Mamy ją cały czas przed oczami, jednak świadomość nie pozwala nam jej ujrzeć, nie pozwala dostrzec, zagraca nasz umysł wszystkim, byleby nie dojrzeć tej jeden jedynej rzeczy, takiego prostego rozwiązania. Nie wiem czy w tym momencie też tak jest, ale nie mam już innych pomysłów. Nie wiem co mam o nim wszystkim myśleć… dodatkowo jestem taka zmęczona.\nCzasami pragniemy czegoś, o czym nie mamy zielonego pojęcia, nasze ciało, nasz umysł, nasze serce tęskni za czymś co przeżył kiedyś, jednak nie ma zielonego pojęcia co to dokładniej jest, czemu jest takie ważne. Jednak nadal tego pożądamy i biegniemy na oślep chcąc osiągnąć ponownie to uczucie, poczuć tą przyjemność.\nPrawdę mówiąc nie oczekiwała przeprosin. Nie chciała ich słyszeć. Można by powiedzieć, że uznałaby to za obrazę, że przeprasza ją za pocałunek. Jak można za to przepraszać? Przepraszać mógł za to co się stało wcześniej, nie za teraz.\nWpatrywała się w niego przykrywając się po szyję kołdrą. Położył się obok. Nic nie powiedziała, on też nie. Wpatrywała się w jego tors, w ciszy, słuchając jak ogień skwierczy. Na chwilę zamknęła oczy i… zasnęła? Dokładnie, nie obawiała się, że chłopak po prostu rzuci się podczas snu na nią, albo po prostu nie miała siły pilnować się.\nNikola obudziła się nad ranem. Jej pobudka wyglądała tak jak zawsze, usiadła pozwalając, by kołdra zjechała z niej na kolana i zaczęła ziewać rozciągając się zaspana. Dopiero po kilku chwilach zorientowała się, że to co się wczoraj stało wcale nie było snem, przestraszyła się prawdę mówiąc i zleciała z łóżka uderzając swoim tyłkiem o posadzkę. Przełknęła krzyk i okryła się ręką, spojrzała czy chłopak nadal śpi. Wydawało jej się, że tak, dlatego podreptała na czworaka do swojej różdżki, którą o dziwo, tym razem wzięła.\nUmmm Accio sukienka? Chyba tak.\n- Accio sukienka – wyszeptała i po chwili oczekiwania sukienka wleciała do pomieszczenia. To się nazywa szczęście! Nie miała zielonego pojęcia, jak tu wleciała, ale była szczęśliwa, że w końcu będzie mogła poczuć się bardziej komfortowo! Ale czekaj, czekaj! Przecież jeszcze w niektórych miejscach jest z błota, wzięła głęboki oddech i spojrzała niepewnie na chłopaka. Postanowiła na wszelki wypadek przejść do innego pomieszczenia, jak pomyślała tak zrobiła i po chwili wypowiedziała zaklęcie: „Aquamenti”. Załamała się, że woda była taka zimna, przywołała poprzez Accio jeszcze ręcznik i bieliznę, po czym narzuciła je szybko na siebie i obejrzała się czy wszystko wygląda tak jak powinno. Kiedy skończyła te przygotowania wróciła do pokoju i spojrzała niepewnie na chłopaka. Mogła sobie iść, mogła go tu zostawić, ale… mimo wszystko było jej głupio. Tak więc westchnęła i usiadła, tam, gdzie on siedział poprzedniego wieczora.\nOstatnio zmieniony przez Nikola Nightmare dnia Pon Lip 29 2013, 19:47, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 19:47\nLeżał jeszcze przez długie minuty, zastanawiając się, co może siedzieć w głowie dziewczyny, co myśli o wszystkim tym, co się wydarzyło tego dnia. Musiała być wykończona całą tą sytuacją.\nZasnęła. Po prostu. Zamknęła oczy i już ich nie otworzyła. Miarowy oddech, którego nie miał śmiałości przerywać. Bał się wykonać jakikolwiek ruch, żeby jej nie wybudzić. Po prostu patrzył, jak śpi, utulona, skulona pod kołdrą, powoli rozgrzewając swoje drobne ciało.\nNie myślał o niczym, bo nie czuł takiej potrzeby. To była jego myślodsiewnia: obraz, który miał przed oczami. Puchonka, która zdawała się być teraz słodka i niewinna, choć doskonale pamiętał jak rzuciła się na niego pod postacią Viki, jak smakował jej krew i zdzierał z niej ubranie. Takich wspomnień pewnie nie uda mu się tak po prostu wymazać, zapomnieć. Nie chciał nawet tego. Czuł się trochę tak, jakby... właśnie - ciężko to określić, ale teraz zasypiał obok Nightmare i wcale mu nie przeszkadzało, że jest tym, kim jest.\nZdążył jeszcze tylko wyciągnąć dłoń, by usunąć z jej twarzy niesforny kosmyk, wciąż mokrych włosów.\nPotem nastała tylko ciemność i noc pozbawiona wszelkich snów.\nRano obudziło go poruszenie, ale był zbyt zaspany, by zarejestrować wszystko poprawnie. Ktoś siedział na łóżku, w jego dormitorium? Czy może w Londynie w mieszkaniu? Nieee... w domku w Japonii?\nPotem nagle wszystko wróciło. Dokładnie w momencie, kiedy puchonka spadła z łóżka i wyrżnęła tyłkiem w deski. Otworzył oczy i widział wyraźnie, jak przemyka po pokoju, próbując zakryć swoje ciało. Potem rzucała jakieś zaklęcia i wyszła.\nZasnął ponownie. Obudził się kilka minut później, gdy wróciła do pokoju.\nMiała wciąż mokre włosy i pachniała świeżo i ładnie. Pewnie brała coś w rodzaju prymitywnego prysznicu.\nOgień w kominku dogasł zupełnie. Słyszał plask jej bosych stóp na drewnianych deskach pokrywających podłogę tego miejsca. Potem poczuł, jak ktoś siada na brzegu łóżka i dopiero wtedy obrócił głowę w jej stronę.\nTo była Nikola. Była ubrana w śliczną, ciemnofioletową sukienkę bez ramiączek i wciąż miała mokre włosy. Uśmiechnął się do niej i poczuł się trochę zażenowany, że leży na samych bokserkach na łóżku. Poruszył się trochę.\n- Tanabata? Dzisiaj? - zapytał wciąż zaspanym tonem głosu. Ziewnął przeciągle i zasłonił usta dłonią.\nZawahał się, ale zdecydował się w końcu to powiedzieć:\n- Pięknie wyglądasz. - W jego głosie można było znaleźć nutkę czułości. Usiadł na łóżku i stwierdził, że nie chce ubierać wciąż pewnie wilgotnych ubrań, więc zrobił to samo, co dziewczyna: przywołał kilka części swojej garderoby do pokoju. Przez okno wleciała ciemna marynarka, jasny cienki sweter, kremowe spodnie i skórzane, ciemnobrązowe buty. No i świeża bielizna oczywiście.\n- Nie zdziwię się, jeśli mi powiesz, że chcesz teraz stąd zwiać, ale jeśli zaczekasz na mnie parę minut, to... możemy iść razem. - Ta propozycja była straszliwie niepewna, jakby bał się, że może wydawać na siebie wyrok śmierci. Szybki prysznic. Tylko tyle. Nic więcej nie było mu trzeba.\nTemat: Re: Opuszczona chata Pon Lip 29 2013, 19:57\nUsiadła na brzegu łóżka i westchnęła lekko podenerwowana.\nSpojrzała na niego i… znowu przegryzła wargę, to był nawyk, tak samo jak zabawa jej kłem.\nPowinnam stąd wyjść i zostawić go samego sobie, ale jak tu ktoś wejdzie, albo z nudów podpali domek… Tak na marginesie idiotko, komu może odwalić, by podpalić domek tak dla jaj! Weź się ogarnij!\nNagle usłyszała jego zaspany głos. Spojrzała na niego w milczeniu, opuściła wzrok zdenerwowana. Wzięła głęboki oddech i nie wiedziała co ma mu na to odpowiedzieć.\nGdy ją komplementował wstała zarumieniona i uchyliła usta chcąc coś powiedzieć, jednak nie zrobiła tego. Odwróciła się do niego tyłem. Miała ochotę się schować. Nie chciała iść na Tanabate, jednak przeczucie jej mówiło, że powinna się tam pojawić, chociaż na chwilę.\n- D… dziękuje… – wyszeptała w końcu i podrapała się po policzku. Uklękła na posadzce i zaczęła zbierać to co zostało jej. Mianowicie spodnie i buty… Buty, mimo iż to były trampki ubrała na nogi, a spodnie poskładała. Spojrzała na niego niepewnie i wstała poprawiając sukienkę.\n- Wolałabym wstąpić do domku, po leki – wydukała i zanim chłopak się zorientował była już przy drzwiach. - Na Tanabacie będę, więc… może się spotkamy… przypadkiem. – ostatnie słowo padło po dłuższej chwili, po czym dziewczyna wyszła kierując się do domku.


Upadek Al-Kusajr i historyczna przemiana Hezbollahu. | nowastrategia\n← Destabilizacja Lewantu.\nPrzeciętny Amerykanin a sprawa bliskowschodnia. →\nOpublikowano 5 czerwca 2013 by marchi7\nDziś rano (5 czerwca) nadeszły fatalne dla syryjskich powstańców wieści. Siły rządowe zdobyły kluczowe ze strategicznego punktu widzenia miasto al-Kusajr, niezwykle ważne zarówno dla Assada, jak i rebeliantów. To potężny cios dla sił powstania. Dodajmy, że kilka dni temu siły rządowe zdobyły również pełną kontrolę nad Damaszkiem, zabezpieczając między innymi lotnisko, dzięki któremu obecnie w Syrii bez przeszkód mogą lądować samoloty z rosyjskim i irańskim wsparciem. Szala zwycięstwa przechyla się dziś bardzo wyraźnie na stronę Assada. Nie można mieć wątpliwości, że jest to możliwe głównie dzięki wsparciu rosyjskich i irańskich sojuszników. Wsparcie, którego zachód udziela powstańcom jest dalece niewystarczające.\nW Waszyngtonie i europejskich stolicach trwają polityczne przepychanki nad tym, czy do Syrii można wysłać jakąkolwiek broń, czy też nad powszechnie znanym już faktem o broni chemicznej, która bez wątpienia była używana w czasie wojny. Rosja i Iran w tym czasie nie próżnują. W zachodnich mediach pojawiają się już informacje o „osi” Teheran-Moskwa, co raz bardziej pewnie i agresywnie poczynającej sobie na Bliskim Wschodzie i bez mrugnięcia okiem wykorzystującej bierną postawę Zachodu. W ponad dwa lata po wybuchu wojny w Syrii Iran i Rosją są bliskie zapewnienia utrzymania władzy Assada, swojego sojusznika. Rzecz nie do pomyślenia jeszcze pół roku temu. W całej układance jest jeszcze jeden bardzo ważny, działający również zdecydowanie gracz – Hezbollah.\nMniej więcej tydzień temu doszło do znaczącej wolty w historii Hezbollahu. Libańska partia zerwała ze swoją tradycyjną, lansowaną przez lata, rolą obrońcy muzułmanów przed „syjonizmem” i wpływami zachodu, reprezentowanymi przez Amerykanów. Hezbollah ustami Hassana Nasrallaha jasno i zdecydowanie opowiedział się po stronie jednej ze stron w narastającym na Bliskim Wschodzie konflikcie religijnym. Powodem postawy „Partii Boga” jest oczywiście wojna w Syrii. Zły obrót wydarzeń, sukcesy rebeliantów, zagroziły żywotnym interesom Hezbollahu, który w razie upadku Assada mógł znaleźć się w izolacji, pozbawiony zarówno zaplecza syryjskiego, jak i odcięty od Iranu.\nBojownicy Hezbollahu wspierali reżim Assada od dawna, jednak eskalacja ich zaangażowania nie pozwala na dłuższe ukrywanie tego faktu i merytoryczne lawirowanie. Wcześniej Nasrallah mówił o potrzebie dialogu w Syrii, przyjmował wyważoną postawę, choć powszechnie wiadomym było, że Hezbollah szkoli i wspiera siły reżimu, zwłaszcza alawickie bojówki al-shabiha, oskarżane o liczne masakry na sunnickiej ludności. Wydaje się, że momentem przełomowym była właśnie bitwa o al-Kusajr.\nJak wspomniałem, miasto ma kluczowe strategiczne znaczenie. Po pierwsze zapewnia połączenie między Damaszkiem a alawicką częścią Syrii, po drugie umożliwia transfer uzbrojenia pomiędzy Syrią a Libanem. W wygłoszonym pod koniec maja przemówieniu Hassan Nasrallah nie tylko otwarcie ogłosił poparcie Hezbollahu dla Bashara Assada, ale także zaatakował sunnickich radykałów walczących w Syrii. Po raz pierwszy Hezbollah tak otwarcie zwrócił się przeciwko innym muzułmanom. Porównał syryjskich rebeliantów do Izraela i USA. Moment ten należy zapamiętać, albowiem Hezbollah długo nie odzyska wizerunku, który tego dnia został zniszczony. „Partia Boga” z ugrupowania, które w pewien sposób reprezentowało wszystkich muzułmanów w oporze przeciwko Izraelowi, zmienia się na naszych oczach w grupę stricte religijną, sektariańską, zdecydowanie wspierającą „sprawę szyicką”.\nW sposób oczywisty musi to podgrzać temperaturę w regionie, a zwłaszcza w samym Libanie. Wojna religijna, który toczy się w Syrii i rozlewa na Irak, jest co raz bardziej obecna też w Libanie. Zaledwie w kilka godzin po przemówieniu Nasrallaha ostrzelano szyickie przedmieścia na południu Bejrutu, wysocy rangą dowódcy syryjskich rebeliantów zapowiedzieli zażartą walkę z Hezbollahem, nawet na terenie sąsiedniego kraju, a Yusuf al-Qaradawi, uznany za jednego z najważniejszych, współczesnych myślicieli sunnickich rzucił fatwę na Iran i Hezbollah. Środowiska sunnickie postrzegają dziś Szyitów jako wrogów groźniejszych niż USA i Izrael. Potok sunnickich bojowników napływa do Syrii z całego muzułmańskiego świata. Transformacja tej wojny z antyrządowej rebelii do wojny religijnej w pełnym tego słowa znaczeniu chyba ostatecznie się dokonała.\nPrzywódcy Hezbollahu to rozsądni ludzie, wytrawni politycy, na pewno nie zaślepieni religijnym fanatyzmem radykałowie. Jeżeli zdecydowali się na tak drastyczny ruch, na polityczną woltę, która zmieni historię partii, musieli mieć ważne ku temu powody. Powodem tym jest Syria. My, ludzie zachodu, jeszcze rok temu byliśmy pewni, że Assad musi upaść, tak jak inni dyktatorzy. Zachód nie docenił determinacji Iranu, Rosji i Hezbollahu, dla których sojusznicza Syria jest interesem absolutnie pierwszoplanowym. Podczas gdy na zachodzie toczą się dyskusje, w Syrii trwa wojna, w którą przychylne Assadowi państwa angażują się z dużą mocą. Wydaje się, że w tej chwili bardzo trudno będzie odwrócić jej bieg bez dalszej, tragicznej w skutkach eskalacji. Choćby dlatego, że Hezbollah postawił wszystko na jedną kartę.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Liban, Syria i oznaczony tagami Bitwa o Al-Qusayr, Bitwa o Damaszek, Hassan Nasrallah, Hezbollah, Iran a Syria, Liban, powstanie syryjskie, rebelia w Syrii, Rosja a Syria, Syria, wojna domowa w Syrii, wojna religijna na Bliskim Wschodzie, wojna w Libanie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Obecność zakażenia wirusem Zika (ZIKV) była związana z małogłowiem w wielu badaniach, 1-3, chociaż niewiele wiadomo na temat zaniku ZIKV u zakażonych wiekiem niemowląt. Zgłaszamy przypadek noworodka, który kontynuował wiremię z ZIKV przez co najmniej 67 dni po urodzeniu. W dniu 2 stycznia 2016 r. Dziecko płci męskiej urodziło się z małogłowiem w S?o Paulo w Brazylii, w 40 tygodniu ciąży u matki, która zgłosiła objawy związane z zakażeniem ZIKV w 26. tygodniu ciąży. Przy urodzeniu masa wynosiła 3095 g, długość 48 cm, a obwód głowy 32,5 ...\nTrzecie trymestryczne poronienie lub wspomagane samobójstwo. Ponieważ religijni ludzie nie mogliby tego zrobić, HHS skutecznie wykluczałoby te osoby z pełnego uczestnictwa w życiu gospodarczym Narodu , skutecznie uniemożliwiając im korzystanie z korporacyjnej formy do prowadzenia działalności gospodarczej.2 Większość dodała, że nie wszystkie zastrzeżenia religijne do konkretnych mandatów, takie jak szczepienia, z konieczności odniosłyby sukces, ale nie wyjaśniłyby, dlaczego nie lub nie zapewnią zasad doktrynalnych, które zapewniłyby, że szczep...\nEksperci ds. Bezpieczeństwa działają w oddzielnym Komitecie Doradczym ds. Bezpieczeństwa Leków i Zarządzania Ryzykiem, który czasami spotyka się z innymi komitetami doradczymi, a indywidualni eksperci ds. Bezpieczeństwa są czasami proszeni o konsultacje w sprawie poszczególnych kwestii związanych z bezpieczeństwem. W odpowiedzi na zalecenie IOM, że naukowcy posiadający specjalistyczną wiedzę z zakresu farmakoepidemii lub zdrowia publicznego mogą zostać włączeni do regularnych członków wszystkich naukowych komitetów doradczych, agencja zaproponowa�...\nEuropejski proces został przeprowadzony w 12 krajach europejskich, a próba pozaeuropejska była prowadzona w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, RPA i Argentynie. Protokoły badań zostały zatwierdzone przez rady ds. Badań ludzkich w każdej uczestniczącej instytucji. Jeden wspólny komitet sterujący opracował plany i plany analizy danych we współpracy ze sponsorem. Niezależna Rada ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa nadzorowała bezpieczeństwo pacjentów. Wszystkie działania związane z zarządzaniem danymi były obowiązkiem spons...\nhttp://www.eogrzewaniepodlogowe.biz.pl 751#pomiar cukru norma , #nfz bełchatów , #grupa krwi 0 rhd plus , #zdun ginekolog , #ginekomastia leczenie farmakologiczne , #tryb życia po stentach , #bajerowicz stargard , #wątroba płaty , #biała plamka na języku , #odmiany owczarków ,


Niektórzy adwokaci okazali się ekspertami w zakresie administracyjnego prawa. – Oczyma-dziecka\nOpublikowane przez admin w dniu 5 listopada, 2019\nW bardzo wielu sytuacjach mecenasi przekazują sądowi w formie pisemnej o kwestiach w konkretnej rozprawie, nim kwestie ów pozostaną w formie ustnej przedstawione. Prawdopodobnie będą zmuszeni zrealizować w szerokim zakresie zakrojone testy specjalnych danych. Spisują też prawne dokumenty a także mobilizują się do werbalnej wymiany zdań. W większości wypadków krajów będących wysoko rozwiniętych ustawodawca przyznał macierzystą jurysdykcję w kwestiach wielce technicznych agencjomwykonawczym, które nadzorują takie sprawy. W rezultacie poniektórzy adwokaci okazali się specjalistami w wymiarze administracyjnego prawa. Zależność klient-prawnik przedstawiono w 6-ciu etapach. Na początku, związek zaczyna się od rozmowy kwalifikacyjnej, w której pan lub pani adwokat z osobna poznaje interesanta. Następnym etapem jest odkrycie poszlak odnoszących się do sprawy zainteresowanego. Jako trzecie, wypytuje o to, co przybysz chce osiągnąć. Krok czwarty bazuje na tym, jak pani adwokat formuje cele interesanta co do tegoż, co naprawdę można zdobyć. Zaczynając od 2-go do ostatniego etapu zaczyna się rozwijać różne postulaty lub schematy ochronne dla interesanta. Finalnie pan lub pani adwokat objaśnia interesantowiswoje opłaty. Kancelaria adwokacka Bytom to miejsce, jakie stało się pożądane przez wiele osób. Rada prawna to korzystanie z abstrakcyjnych zasad prawa do poszczególnych faktów w kwestii interesanta, aby poradzić usługobiorcy, co ma obowiązek robić później. W bardzo wielu państwach jedynie mający licencję adwokat ma możliwość by udzielić kontrahentom rady prawnej, nawet jeśli nie analizuje się ani nie toczy się jakikolwiek proces sądowy. Adwokat Lublin winien być obeznany.


Polski Ład – Nowe korzystne rozwiązania - Aktualności - Urząd Skarbowy w Pabianicach\nPolski Ład – Nowe korzystne...\nPolski Ład – Nowe korzystne rozwiązania\nPolski Ład to największa reforma systemu podatkowego od 30 lat.\nDzięki już wdrożonym rozwiązaniom podatkowym, w 2022 r. w portfelach Polaków pozostanie 17 mld zł więcej.\nTeraz wprowadzamy kolejne zmiany, które spowodują, że zysk z reformy będzie jeszcze większy.\nPreferencją dla klasy średniej objęte zostaną kolejne kategorie podatników. Rozszerzona zostanie ulga dla samotnych rodziców.\nZabezpieczone zostaną wpływy z 1% podatku dla Organizacji Pożytku Publicznego.\nWprowadzony zostanie także nowy instrument wsparcia dla pracodawców, którzy tworzą miejsca pracy dla osób z niepełnosprawnościami.\nPolski Ład to historyczna reforma systemu podatkowego. Największa od 30 lat. W jej ramach, wdrożone zostaną kolejne rozwiązania, które spowodują, że na reformie zyska jeszcze więcej podatników.\nGwarantujemy że osoby, których przychody wynoszą do 12 800 zł brutto i którzy rozliczają się za pomocą PIT-37, zyskają bądź nie stracą ani złotówki na Polskim Ładzie. Jeżeli ktoś w rozliczeniu rocznym zauważy różnicę – wprowadzamy zasadę możliwości rozliczenia za 2022 r. wg zasad z 2021. Zwrot tej kwoty podatnik otrzyma z urzędu skarbowego" – zapewnia premier Mateusz Morawiecki.\nRozszerzenie preferencji dla klasy średniej\nZ preferencji dla klasy średniej już dziś korzystają pracownicy i przedsiębiorcy na skali podatkowej. Teraz stanie się ona dostępna dla jeszcze szerszego grona podatników.\nObjęci nią zostaną m.in. emeryci i renciści, osoby na umowach zlecenia, osoby otrzymujące opodatkowane świadczenia ZUS oraz, w szerszym zakresie, nauczyciele akademiccy.\nKorzystanie z preferencji będzie również możliwe przy zbiegu różnych umów np. umowy o pracę z umową zlecenia.\nW efekcie jeszcze większa liczba osób zarabiających do 12 800 zł brutto miesięcznie będzie zyskiwać na reformie lub będzie ona dla nich neutralna.\nRozszerzenie ulgi dla samotnych rodziców\nPolski Ład zastąpił wspólne rozliczenie samotnego rodzica z dzieckiem nową preferencją dla osób samotnie wychowujących dzieci. Pozwala ona na odliczenie od podatku 1 500 zł rocznie. Obowiązujące rozwiązanie sprawia, że dla samotnych rodziców z miesięcznym wynagrodzeniem brutto do ok. 9 100 zł reforma jest korzystna lub neutralna.\nTeraz wprowadzone zostaną zmiany, które spowodują, że reforma będzie korzystna lub neutralna dla osób zarabiających miesięcznie do 12 800 zł brutto.\nRodzice, którzy ze względu na korzystne rozwiązania Polskiego Ładu (m.in. wysoką kwotę wolną) nie będą w ogóle płacić podatku, albo będą go płacić na tyle mało, że nie będą mieli od czego odliczyć 1 500 zł, otrzymają zwrot ulgi w gotówce (do wysokości opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne).\nZabezpieczenie wpływów OPP z 1% podatku\nZabezpieczone zostaną również wpływy Organizacji Pożytku Publicznego (OPP). W tym roku środki z 1 proc. przekazywane będą na podstawie rozliczenia podatku PIT za 2021 r. Tym samym, żadna OPP nie odczuje zmian wynikających z Polskiego Ładu. W 2023 r. wskutek zmian Polskiego Ładu podatki będą znacznie niższe. Środki dla OPP nie będą jednak mniejsze niż obecnie. Różnica wpływów będzie bowiem rekompensowana z budżetu. Jednocześnie rekompensaty uzależnione będą od wskazań samych podatników, a nie arbitralnych decyzji. Na to rozwiązanie przeznaczonych zostanie nawet kilkaset milionów zł.\nWdrożenie nowego instrumentu wsparcia\nNie zmaleją również środki kierowane do Zakładowych Funduszy Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON) oraz do Zakładowych Funduszy Aktywności (ZFA).\nWprowadzony zostanie nowy instrument wsparcia dla pracodawców, którzy tworzą miejsca pracy dla osób z niepełnosprawnościami, który zrekompensuje im utratę wpływów z PIT.\nPublikacja: 2022.01.22 17:26 Aktualizacja: 2022.01.22 17:41


Przemysł ciągnie Europę w górę, nastroje w Niemczech dobre - TMS NonStop – Serwis Analityczny, Wiadomości Rynkowe, Aktualności Ekonomiczne.\nPrzemysł ciągnie Europę w górę, nastroje w Niemczech dobre\nIndeks PMI Composite ze strefy euro w maju wynikiem 56,8 wskazał na utrzymanie najszybszego od sześciu lat tempa rozwoju gospodarki. Rynek zakładał minimalną korektę do 56,7, ale silny wynik niemieckiego przemysłu pozwolił obronić szczyty. O dobrych nastrojach w niemieckiej gospodarce świadczy też wzrost indeksu Ifo do 114,6 (prog. 113,1, poprz. 113) – najwyżej w historii. EUR/USD jest nieco niżej po danych, gdyż po silnych odczytach z Niemiec i Francji spodziewano się większego zaskoczenia, co sugeruje, że dane z innych krajów (Włochy, Hiszpania – będą opublikowane za dwa tygodnie) nie są już tak optymistyczne.\nGłówny ekonomista Markit, która sporządza dane PMI, powiedział, że silne odczyt sugerują, że prognozy wzrostu PKB w drugim kwartale na 0,4 proc. mogą okazać się zbyt pesymistyczne. Dodatkowo zaznaczył, że choć obserwowane tempo ekspansji w przeszłości przemawiało za zaostrzenie stanowiska ECB, tak teraz słabnąca presja kosztowa jest argumentem, by nie spieszyć się z ograniczanie luzowania.


Zarządzający OFE dostali 10 miliardów - Dziennik.pl\nZarządzający OFE dostali 10 miliardów\n3 marca 2009, 09:38 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nZarządzający OFE dostali 10 miliardów / Inne / Foto ASP\nZe 120 mld zł, które wpłynęły do Otwartych Funduszy Emerytalnych, zarządzające nimi firmy pobrały ponad 10,5 miliardów złotych. W 2008 roku aktywa emerytów stopniały o 22 miliardów złotych, a zarządzający OFE pobrali 1,8 miliardów złotych. Rząd chce dziś obniżyć te składki, by emeryci dostali wyższe świadczenia.\nOd początku reformy emerytalnej do powszechnych towarzystw emerytalnych (PTE), które zarządzają OFE, trafiło już z tytułu prowizji od składek i tzw. opłaty za zarządzanie aż 10,6 milardów złotych. To prawie 9 proc. przelanych do funduszy składek przyszłych emerytów.\n"Chcemy zdecydowanie przyspieszyć proces obniżania prowizji, jakie mogą pobierać PTE od swoich klientów" - mówi Marek Bucior, wiceminister pracy i polityki społecznej.\nDodaje on, że rząd chce się też obniżyć drugiej opłaty, jaką pobiera PTE, tj. opłaty za zarządzanie. Dzięki temu na kontach członków OFE może zostać o 700 milionów złotych więcej. To spowoduje wypłatę wyższych emerytur według wyliczeń Izby Gospodarczej Towarzystw Emerytalnych średnio o 2,8 zł.\nZdaniem izby lepiej jest jednak skoncentrować się na zwiększeniu możliwości inwestycyjnych OFE. Takie działanie będzie miało lepszy wpływ na wysokość emerytur. Podwyższenie stopy zwrotu o 0,5 proc. zapewni świadczenia wyższe o 70 złotych.\nwięcej informacji: Praca i ubezpieczenia – GazetaPrawna.pl\nMarne emerytury z OFE\nAkwizytorzy wciąż kiwają emerytów\n10 500 000 000 złotych za to że ludzie dają swoje pieniądze ..bo państwo ich do tego zmusza ...to jest chore...kto to wymyślił...


Pearl Jam premierowo na żywo\n19 maja 2009 Newsy\n1 czerwca gościem Conana O'Briena w stacji NBC będzie zespół Pearl Jam. Grupa wykona premierowo swoje nowe utwory, które pojawią się na płycie, która na półki sklepowe trafi na jesieni.\nW poniedziałek 1 czerwca gościem Conana O'Briena w stacji NBC będzie zespół Pearl Jam. Grupa wykona premierowo swoje nowe utwory, które pojawią się na płycie, która na półki sklepowe trafi na jesieni.\nProducentem nowego dzieła Eddiego Veddera i pozostałych członków Pearl Jam jest Brendan O'Brien. Album ukaże się nakładem Universal Music Group. W sierpniu zespół przyjedzie do czterech europejskich miast na koncerty. Najbliżej Polski wystąpi 15 sierpnia w Berlinie.\nW UK najlepiej sprzedaje się Green Day\nCzy koncert Depeche Mode odbędzie się?


Pogoda. Burza powstała w Kotlinie Kłodzkiej - Fani Pogody\nHomeWszystkie wpisy...Pogoda. Burza powstała w Kotlinie Kłodzkiej\nDzisiaj Polska znajduje się pod wpływem wyżu z centrum nad Morzem Bałtyckim, w tej samej polarnej morskiej masie powietrza. Jedynie krańce południowe są w bardziej wilgotnym powietrzu. Tam też zaznacza się płytka zatoka niżowa. Zjawiska burzowe powstają na skutek wspomagania orograficznego.\nDane z detektorów wyładowań wskazuje, że burze są obserwowane nad Polską. W ciągu ostatnich 120 minut grzmiało w rejonie Tatr, ale także w Beskidzie Śląskim. Wyładowania atmosferyczne od pewnego czasu są notowane w Kotlinie Kłodzkiej.\nZdecydowanie większa aktywność burzowa jest obserwowana po słowackiej stronie.\nDzisiaj do końca dnia burze utrzymają się na obszarach górskich i podgórskich Polski południowej. Jutro burzowa aura utrzyma się w całej południowej części Polski, szczególnie na obszarach podgórskich i górskich. Od Sudetów aż po Bieszczady, kluczowa okaże się tam orografia terenu i dzienne ogrzewanie warstwy granicznej, co skutkować będzie formowaniem się burz.\nDane z detekcji wyładowań za ostatnie 120 minut\nZdjęcie satelitarne za ostatnie 15 minut, widoczne chmury Cumulonimbus, kłębiasto-deszczowe.\nSie 24, 2019 Arkadiusz Wójtowicz\nTags: burze, burze góry 24 sierpnia 2019 r., Burze orograficzne, burze Sudety, burze Tatry, gdzie jest burza 24 sierpnia 2019 r.\nRozległy i aktywny front chłodny dotarł do wschodniej Polski. Wystąpiły także burze\nPogoda. Prognoza pogody na noc z niedzieli na poniedziałek. Niebezpieczna gołoledź. Opady marznące. Alert pogodowy dla Polski na noc


Aktualny czas: 10.12.2018, 19:08 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\nCo się dzieje jeżeli do niedojrzałego biologicznie akwarium wpuści się ryby? Co można zrobić aby wpuścić ryby do baniaka w ten sam dzień, w którym zaleje się go wodą (restart)?\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.03.2010 18:03 przez maja.)\nNic, nie ma żadnego złotego środka na przyspieszenie niestety\nHmm jakie są konsekwencję:\nPowiem tak, jak byłam mała i głupia to wymieniałam wodę całą itp. Ale rybki mi nie zdychały. Czy jest jakakolwiek szansa że nic im nie będzie? Wlałabym 2/3 starej wody i resztę nowej + zasyfiony filtr.\nTo nic, bo jednak wszystko robi się od nowa.\nNie masz gdzie trzymać ryb więc musisz zaryzykować. tylko zaobserwujesz wszystko to co dzieje się w zbiorniku jak przy założeniu go od nowa\n-atak glonów-atak pierwotniaków\n-rybki będą ospałe\nTzn napisałam co się dzieje w niedojrzałym zbiorniku.\nNie byłaś mała i głupia tylko, ze kiedyś inaczej dbano o baniaki(kiedyś co miesiąc zmieniało sie całą wodę, a teraz sie ją podmienia)\nTo ja skorzystam z okazjii by zadać podobne pytanie - czy chlor z nieodstanej wody, wlanej do akwa może zaszkodzić bakteriom nitryfikacyjnym, czy po prostu truje rybki?\nco do podmian calej wody tez tak kiedys robilem i to przez kilka lat jak cos zdechlo to kupowalo sie "cos" nastepnego a dluzszy okres przetrwaly tylko odporne ryby takie jak gietkozeb czy gupiki.\nKonsekwencja niedojrzałego zbiornika to generalnie tragedia. Nawet jeżeli posiada się bardzo wytrzymałe ryby, które to przeżyją to niemal niemożliwe jest doprowadzenie zbiornika do porządku po zmasowanych atakach glonów co za tym idzie problemy z roślinami itp, ogólnie ze zbiornikiem. W takich przypadkach to piękne hobby może złamać człowieka.\nCzyli jak się chce np. zmienić podłoże w akwa to nie ma opcji, jeśli są ryby? Ryzyko?\nZawsze można zastosować biostarter by przyspieszyć dojrzewanie wody.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.03.2010 22:19 przez michal123.)\nNie tragizujmy, restart to nie klęska żywiołowa, każdy z nas go kiedyś robi\ni jakoś ryby żyją, z glonami też większość nie ma problemów.


Autobiografia Rudolfa Hössa komendanta obozu oświęcimskiego - Rudolf Hoess (48479) - Lubimyczytać.pl\nRudolf Hoess /\nTłumaczenie:\tWiesław Grzymski\nObóz hitlerowski Auschwitz-Birkenau, obozy hitlerowskie, Oświęcim, ludobójstwo, holocaust, holokaust, nazizm, pamiętniki niemieckie\nAutobiografia zbrodniarza, komendanta obozu Oświęcimskiego, który bez skrupułów realizował plan "Trzeciej Rzeszy" dotyczący eksterminacji ludności polskiej i żydowskiej oraz innych narodowości poprzez niewolniczą pracę a także masowe mordy.\nźródło opisu: Wydawnictwo Prawnicze, 1989\ndenudatio_pulpae | 2015-06-22\nNa półkach: Przeczytane, Mam w domu :) 📚, Literatura obozowa/IIWŚ, ✔ 2015\n"Tragiczne jest, iż ja, z natury łagodny, dobroduszny i zawsze chętny do udzielania pomocy drugiemu, stałem się największym ludobójcą, który na zimno i z całkowitą konsekwencją wykonywał każdy rozkaz zagłady." - Rudolf Höss\nChciałam poznać inny punkt widzenia na temat Auschwitz, więc przeczytałam autobiografię komendanta obozu. Nie oceniam tej książki, bo co w niej oceniać. Dla mnie opowieść Rudolfa Hössa o swoim dzieciństwie, młodości, a nawet o działaniu w obozie nijak ma się do postawy człowieka, o którym mówiono:\n"Przed sądem Höss odpowiadał na wszystkie zadawane sobie pytania krótko, precyzyjnie, bez emocji. Prokurator Tadeusz Cyprian tak opisuje jego zachowanie podczas rozprawy: "Wszystko, co odtwarzają [zeznania świadków], jest przez Hössa kontrolowane i śledzone. Jego milczenie może uchodzić niemal za potwierdzenie, a czyni to wszystko z kamienną twarzą i spokojem niemal legendarnym. Nie żal mu ludzi, nie wzruszają go najkoszmarniejsze opisy. Tak było, więc po co ma...\n"Przed sądem Höss odpowiadał na wszystkie zadawane sobie pytania krótko, precyzyjnie, bez emocji. Prokurator Tadeusz Cyprian tak opisuje jego zachowanie podczas rozprawy: "Wszystko, co odtwarzają [zeznania świadków], jest przez Hössa kontrolowane i śledzone. Jego milczenie może uchodzić niemal za potwierdzenie, a czyni to wszystko z kamienną twarzą i spokojem niemal legendarnym. Nie żal mu ludzi, nie wzruszają go najkoszmarniejsze opisy. Tak było, więc po co ma przeczyć. Ale czasem kamienna twarz Hössa ożywa się. Boli go dziś tylko to, co wskazuje, że on działał albo nie dociągając do granic swoich obowiązków służbowych, albo przekraczając te granice. Przytoczę fakt, który go może najbardziej oburzył [...]. Zabolał go zarzut, że dawał za mało gazu do komór gazowych. Wstał i oświadczył, że dawał tyle gazu, ile trzeba było dawać [...]."\nKornelia | 2010-12-23\nTak specyficznej książce trudno wystawić ocenę, w związku z tym nie uczynię tego, ponieważ każda ocena w skali 1-5 miałaby zapewne swoje uzasadnienie.\nAutobiografię zbrodniarza, jakim był Rudolf Hoss, należy czytać w dużym skupieniu, biorąc pod uwagę brak obiektywizmu w zeznaniach jej autora. Niezastąpioną pomocą są liczne przypisy, wyjaśniające niektóre fakty historyczne, odwołujące się do innych książek i innych punktów widzenia.\nNa początku pamiętnika, poznajemy Hossa jako małego chłopca, który od początku pozbawiony był wrażliwości i ciepłych uczuć. Przedstawiony został natomiast obraz typowego niemieckiego, twardego "zucha", "harcerza". Następnie dowiadujemy się iż w planach miał służbę duchownego(!), lecz został żołnierzem, co wpłynęło również na późniejszą obojętność w sprawach wiary. Poznajemy kolejne etapy jego życia, zajęcia, jakie podejmował, lata spędzone w więzieniu. Najbardziej jednak interesujące dla czytelnika są z pewnością wspomnienia z dowodzenia kolejnymi...\nNa początku pamiętnika, poznajemy Hossa jako małego chłopca, który od początku pozbawiony był wrażliwości i ciepłych uczuć. Przedstawiony został natomiast obraz typowego niemieckiego, twardego "zucha", "harcerza". Następnie dowiadujemy się iż w planach miał służbę duchownego(!), lecz został żołnierzem, co wpłynęło również na późniejszą obojętność w sprawach wiary. Poznajemy kolejne etapy jego życia, zajęcia, jakie podejmował, lata spędzone w więzieniu. Najbardziej jednak interesujące dla czytelnika są z pewnością wspomnienia z dowodzenia kolejnymi obozami koncentracyjnymi.\nCzytając pamiętnik, wielokrotnie nie można oprzeć się wrażeniu, że poprzez jego napisanie stara się jakoś wytłumaczyć, uzyskać rozgrzeszenie. Np. tłumaczy powód maltretowania więźniów tym, że Eicke dążył do nastawienia SS-manów przeciwko więźniom, wywołania wrogiego do nich stosunku. Tłumaczy także, że: "sam byłem zbyt długo więźniem,aby nie widzieć ich niedoli. Byłem wewnętrznie zbyt mocno związany z więźniami,ponieważ zbyt długo sam żyłem ich życiem, sam przeżywałem ich niedolę. Z powodu mojej kamiennej maski, Loritz był głęboko przekonany, że nie potrzebuje mnie "hartować",jak to czynił z upodobaniem w stosunku do tych SS-manów,którzy wydawali mu się zbyt łagodni. Jako stary narodowy socjalista byłem głęboko przekonany o konieczności istnienia obozów koncentracyjnych. Prawdziwi wrogowie państwa musieli zostać internowani (...) Chciałem, by mnie okrzyczano jako twardego, ponieważ nie chciałem uchodzić za miękkiego. Oświęcim stał się największym w dziejach zakładem uśmiercania ludzi. Gdy w lecie 1941 r. Himmler osobiście wydał mi rozkaz przygotowania w Oświęcimiu miejsca masowej zagłady ludzi, nie potrafiłem sobie wówczas nawet w najmniejszym stopniu wyobrazić jego rozmiarów ani skutków. Wprawdzie rozkaz był czymś niesłychanym i potwornym, ale jego uzasadnienie sprawiło, że akcja eksterminacyjna wydała mi się słuszna".\nOdpowiedzią na wszystkie zarzuty są powtarzające się słowa: "taki był rozkaz i musiałem go wykonać". Nie zapominajmy jednak, że stając się obojętnym, stajemy się współuczestnikami zbrodni, nawet jeśli nie własnymi rękoma.\nPoza tym we wspomnieniach znalazły się wstrząsające relacje, jak np. historie osób, które dla poprawy własnej sytuacji współpracowały z oprawcami, wydawały ukrywających się, a pewien mężczyzna podczas pracy na stercie ciał rozpoznał ciało własnej żony.\nHoss opisuje własne rozterki duchowe: "Gdy się widzi,jak kobiety z dziećmi idą do komór gazowych, mimo woli myśli się o własnej rodzinie (...) Nie znalazłem już szczęścia, odkąd w Oświęcimiu zaczęło się masowe zabijanie".\nStale podkreśla powód wykonywania rozkazów poprzez przywiązanie do führera całym sercem. "Wraz z führerem zginął także nasz świat".\nI przekonuje, iż nie wie, "w jaki sposób w obozach koncentracyjnych mogło dojść do tych okropności. Jeżeli o mnie chodzi, nigdy ich nie aprobowałem. Sam nie maltretowałem nigdy więźniów, a już z pewnością żadnego nie zabiłem. Nie tolerowałem również nigdy znęcania się moich podwładnych (...) W Oświęcimiu działo się - rzekomo w moim imieniu, z mego polecenia, na mój rozkaz - wiele takich rzeczy, o których nie wiedziałem,których nie aprobowałbym ani nie tolerował".\nKsiążkę przeczytałam trochę z ciekawości, chęci edukacji ale zachowując dużą ostrożność, nie zapominając, kim był jej autor. Na pewno nie wywołał u mnie krzty współczucia, ale warto było zapoznać się z tą próbą obrony. Chciałabym wierzyć, że istnieje choć ziarenko prawdy w jego końcowej "spowiedzi", ale jego stałe tłumaczenia wykonywania rozkazów nie dowodzą wcale skruchy ani świadomości z popełnionych zbrodni.\nNa półkach: Przeczytane, Z wojną w tle, Posiadam\nBardzo ciekawa książka ukazująca z drugiej strony(z punktu widzenia oprawców) zbrodnicze działania niemieckiej machiny śmierci. Komendant obozu Oświęcimskiego opowiada o swej młodości (o wieloletnim pobycie w więzieniu) oraz o "trudach" jakie go spotykały podczas zarządzania Kl Auschwitz. W zimnych otępiałych wspomnieniach opisuje "ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej" , o którą obwinia Adolfa Eichmanna a siebie przedstawia jako żołnierza wykonującego rozkazy.\nMaxim212 | 2013-08-17\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Literatura obozowa, II wojna światowa\nAutobiografie zbrodniarzy nie do końca oddają ich uczucia. Tak sądzę. Najczęściej są pisane w więzieniu, gdzie taki kat oczekuje wyroku. Są wyjątki, ale Rudolf Franz Ferdinand Höß pisał w 1947 roku w Krakowie. Był, po części, ofiarą łajdackiego systemu, któremu ślepo służył mając poczucie dobrze pełnionego obowiązku. Cieszył się uśmiercaniem ludzi, a równocześnie uważa się tylko za wykonawcę rozkazów. Hipokryzja na całego. Takie odczucia mam po przeczytaniu tego, co pozostawił po sobie ten zbrodniarz...\nwhatever | 2015-04-18\nNa półkach: Przeczytane, 2015, II Wojna Światowa\nGorliwa pomoc Sonderkommando przy rozbieraniu i wprowadzaniu do komór gazowych była czymś jedynym w swoim rodzaju. Nigdy nie byłem świadkiem ani nie słyszałem, aby członkowie tych drużyn choć jednym słowem napomknęli osobom przeznaczonym do zagazowania o tym, co je czeka. Przeciwnie, próbowali wszystkiego, aby je wprowadzić w błąd, a szczególnie, by uspokajać tych, którzy coś przeczuwali. Jeżeli Żydzi nie wierzyli SS-manom, to mieli zaufanie do więźniów tej samej rasy. Do Sonderkommando przeznaczano wyłącznie Żydów pochodzących z tych samych krajów, z których przybywali objęci daną akcją — przede wszystkim w tym celu, aby mogli się z nimi porozumiewać i uspokajać ich. Nowo przybyli kazali sobie opowiadać o życiu w obozie i pytali zazwyczaj o miejsce pobytu znajomych i krewnych z wcześniejszych transportów. Ciekawe było, jak członkowie Sonderkommando okłamywali ich, z jaką siłą przekonania wmawiali w nich rzeczy i jakimi gestami podkreślali swe...\nGorliwa pomoc Sonderkommando przy rozbieraniu i wprowadzaniu do komór gazowych była czymś jedynym w swoim rodzaju. Nigdy nie byłem świadkiem ani nie słyszałem, aby członkowie tych drużyn choć jednym słowem napomknęli osobom przeznaczonym do zagazowania o tym, co je czeka. Przeciwnie, próbowali wszystkiego, aby je wprowadzić w błąd, a szczególnie, by uspokajać tych, którzy coś przeczuwali. Jeżeli Żydzi nie wierzyli SS-manom, to mieli zaufanie do więźniów tej samej rasy. Do Sonderkommando przeznaczano wyłącznie Żydów pochodzących z tych samych krajów, z których przybywali objęci daną akcją — przede wszystkim w tym celu, aby mogli się z nimi porozumiewać i uspokajać ich. Nowo przybyli kazali sobie opowiadać o życiu w obozie i pytali zazwyczaj o miejsce pobytu znajomych i krewnych z wcześniejszych transportów. Ciekawe było, jak członkowie Sonderkommando okłamywali ich, z jaką siłą przekonania wmawiali w nich rzeczy i jakimi gestami podkreślali swe opowiadania!\nZdarzało się często, że Żydzi z Sonderkommando znajdowali swoich najbliższych wśród uśmierconych lub wśród tych, którzy szli do komór. Byłem świadkiem takiego wypadku. Przy wyciąganiu zwłok z komory w przerobionej chałupie jeden z członków Sonderkommando stanął nagle jak wryty; stał przez chwilę niby urzeczony, potem wraz ze swym towarzyszem poszedł dalej ze zwłokami. Na moje pytanie, co się stało, kapo odpowiedział, że człowiek ten odnalazł między zwłokami własną żonę. Obserwowałem go jeszcze przez chwilę, lecz nic szczególnego nie zauważyłem w jego zachowaniu się. Jak przedtem,, tak i teraz ciągnął za sobą zwłoki. Gdy w jakiś czas potem przyszedłem znów do Sonderkommando, siedział razem z innymi przy jedzeniu, jak gdyby nic nie zaszło. Czy tak dobrze potrafił ukryć swe wzruszenie, czy też tak już stępiał, że nawet to przeżycie nie mogło go poruszyć?\nMusiałem na wszystko patrzeć. Dniem i nocą byłem obecny przy wyciąganiu i spalaniu zwłok; godzinami przyglądałem się wyrywaniu zębów, obcinaniu włosów i wszelkim innym okropnościom. Przebywałem godzinami wśród odrażającego odoru wydobywającego się przy rozkopywaniu masowych grobów i spalaniu zwłok. Na skutek zwróconej mi przez lekarzy uwagi ja sam musiałem przez okienko komory gazowej przyglądać się śmierci. Musiałem to robić, ponieważ na mnie były zwrócone oczy wszystkich, ponieważ musiałem wszystkim pokazać, że nie tylko wydaję rozkazy i zarządzenia, lecz także jestem osobiście przy ich wykonywaniu, tak jak wymagałem tego od innych.\nPrzed wojną musiano w obozach koncentracyjnych internować wrogów państwa. Proces oczyszczania społeczeństwa z wszelkiego rodzaju elementów aspołecznych doprowadził w dalszym rozwoju do tego, że obozy stały się zakładami wychowawczymi dla tych elementów, spełniając w ten sposób zadanie pożyteczne dla całego narodu. Obozy stały się również konieczne dla zapobiegawczego zwalczania przestępczości. Z chwilą wybuchu wojny, pod wpływem wydarzeń wojennych obozy koncentracyjne stały się miejscami zagłady.\nNiechaj opinia publiczna nadal widzi we mnie krwiożerczą bestię, okrutnego sadystę, mordercę milionów. Inaczej bowiem szerokie rzesze nie mogą sobie nawet wyobrazić komendanta Oświęcimia. Nigdy tego nie zrozumieją, że on także miał serce, że nie był zły.\nLenkaite | 2014-03-16\nTrudno w ogóle stawiać tę książkę przy rozważaniach o Gombrowiczu, Pilipiuku czy powieści obyczajowej...\nHoss w ostatnich dniach życia daje świadectwo swej psychiki, przekonań, odsłania motywacje wyborów i mechanizmy działań, okazując się przy tym zaskakująco bystrym obserwatorem. Pytanie, czy ktoś odpowiedzialny za bestialską śmierć milionów ma jeszcze prawo nazywać się człowiekiem pozostaje chyba wciąż otwarte, jednak jego wyznania na pewno rzucają na sprawę nowe światło.\nKornelia | 2012-05-09\nAnia | 2014-07-17\nJest to autobiografia więc czego można się po niej spodziewać? Według Hossa ci bezczelni ludzie z obozów sami w ekstazie chcieli umierać dla swojego Boga. Ponadto byli tak zezwierzęceni że jedli surowe ziemniaki i umierali. No doprawdy nie wiadomo dlaczego to czynili.Przecież w obozie nie było aż tak zle,prawda? I dlaczego ludzie nie chcieli zostać przesiedleni z Oświęcimia do Niemiec? Ze słów Hossa wynika że chyba było im nadzwyczaj dobrze w Oświęcimiu.\nDuża część książki to pochwała zalet,pracowitości i inteligencji Hossa.\nAle czego można się spodziewać po autobiografii.\nJedno co mi się wyraźnie nasunęło od pierwszych zdań to osobowość psychopatyczna, myślę że on po prostu był chorym człowiekiem. Widział winę w każdym tylko nie w sobie i swoim postępowaniu.\nMiałam doświadczenie z pewnym psychopatą który katował własne dzieci a oglądając program gdzie ktoś inny został napiętnowany z tego powodu nie mógł zrozumieć jak można tak czynić.\nTak samo zachowuję się Rudolf Hoss -klasyczny...\nTak samo zachowuję się Rudolf Hoss -klasyczny obraz psychopaty.\nWarto przeczytać ,chociaż nie jest łatwo brnąć przez tą książkę z wiedzą jak na prawdę postępował ten człowiek.\nIgis | 2016-06-05\nChciałam poznać Hoessa i nie wiem na ile napisana przez niego autobiografia na to pozwala :) Jadnak otrzymałam to, czego oczekiwałam, napisana została w sposób bardzo wciągający. Nie jest to pozycja dużych rozmiarów, wiec szybko skończyłam. Wielki dyskomfort sprawiało mi czytanie zapisków człowieka skazanego na śmierć. Hoess bardzo obrazowo opisał powstawanie obozu, mam wrażenie, że pisał nam o wszystkim, po prostu bardzo bezpośrednio dzielił się z nami swoją historią, co mnie ujęło. Bez względu na to co robił, jego dzieło jest godne uwagi i doceniam takie otwarte pisanie o sobie, swoich przeżyciach i obnażanie się przed czytelnikiem. Dziękuję mu za tę książkę, płynęła ona z serca czułam to czytając, jakbym siedziała obok Rudolfa i słuchała jego opowieści. Najlepsza biografia przeczytana w moim życiu :)\nEla | 2012-02-22\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Holocaust, II wojna światowa\nFenomenalne dzieło spisane przez nazistowską bestię (inaczej nie można go nazwać), która chce się wybielić, oczyścić z wszelkich zarzutów i winy. Przewracanie kolejnych kart książki i czytanie o tym, z jaką "pieczołowitością" Rudolf Hoess dbał o więźniów, o to by żyli w jak najlepszych warunkach, które nie będą im urągać - wszystko to jasno daje do zrozumienia, że ten oprawca chce postawić samego siebie w jak najkorzystniejszym świetle. Z książki wyłania się tragiczna postać, która w rzeczywistości nie chciała nikomu wyrządzić krzywdy... Warto sięgnąć po to dzieło, aby zobaczyć hipokryzję nazisty, który został zdemaskowany i który do ostatniej chwili chce jak najwięcej "ugrać" dla siebie.\nWspomnienia Rudolfa Hoessa, komendanta obozu Oświęcimskiego\nPery Broad, Johann Paul Kremer, Rudolf Hoess


www.radioem.pl → Jaskółka u Matki\nNa Jasnej Górze pątników powitał bp senior Józef Zawitkowski.\nMimo padającego deszczu pielgrzymi z Łowicza trzykrotnie padali na twarz przed szczytem jasnogórskim.\n– W tym szczególnym roku po raz 365. Pielgrzymka Łowicka przybyła na Jasną Górę. Jesteście jak jaskółka, która zwiastuje wiosnę – mówił o. Samuel. – W tym roku myślę, że warto was też porównać do gołębicy. Kiedy Noe wypuszczał najpierw kruka, a potem gołębicę, ona przyniosła zielony listek, co zwiastowało, że wody potopu opadają. Mam nadzieję, że wy przychodzicie, aby nam zwiastować, że to, o co prosiliście, o ustanie pandemii, o potrzebne łaski nie tylko dla waszego lokalnego Kościoła, ale dla całej naszej ojczyzny, przez trud, gorliwą modlitwę i pokutny charakter tej pielgrzymki, którą odbyliście, że to wszystko zostanie nam dane – mówił na powitanie przeor.\nZgodnie z tradycją pątnicy przybyli na Jasną Górę w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Na strudzonych pątników czekał bp Józef Zawitkowski, który dla przybyłych odprawił Mszę św. w kaplicy Matki Bożej. – Łowiczanie kochani, nie powinienem dziś mówić kazania. Wy jesteście głośnym krzykiem, jak ja was za to kocham! – mówił na początku Mszy św.\n– Matko Boska Częstochowska, jaskółki przyleciały! 365. Łowicka Piesza Pielgrzymka przyszła do Ciebie, ale taka smutna, szara, w maskach, podziabana, bez tańców, bez śpiewów, rozżalona, ale przyszła. Matko Boska powiedz sama, czy jest naród jaki, co by kochał Cię, Królowo, tak jak my, Księżaki? – mówił w pierwszych wersach homilii bp Zawitkowski.\nKaznodzieja przypomniał ważne wydarzenia związane z pielgrzymowaniem, m.in. fakt, że 125 lat temu pątnicy z Łowicza uprosili ustanie zarazy cholery, która dziesiątkowała ich miasto. Kaznodzieja podkreślił, że tak jak lata temu, tak i w tym roku "wiara mocniejszą jest od epidemii”.\nWarto przypomnieć, że Łowicka Piesza Pielgrzymka jest jedną z najstarszych w Polsce.\npublikacja 31.05.2020 04:28\nBP JÓŻEF ZAWITKOWSKI


Wcześnie wykryty daje bardzo duże szanse na wyleczenie. Dlaczego więc nawet 50% pacjentów umiera?\nRak prostaty stanowi piątą najczęstszą przyczynę śmierci polskich mężczyzn. Wśród nowotworów ustępuje tylko rakowi płuc. Z powodu guzów tego niewielkiego gruczołu znajdującego się pod pęcherzem moczowym co roku umiera ponad 5 tys. Polaków. Co więcej, liczba zachorowań wciąż rośnie - w ciągu ostatnich 30 lat prawie o 700 procent!\nDzięki coraz lepszym metodom diagnostycznym można wykryć raka prostaty już we wczesnym stadium, co znacząco zwiększa szanse na wyleczenie. Mimo to panowie ignorują objawy, zwykle zgłaszając się na badania, kiedy nowotwór daje już przerzuty. Skąd taka opieszałość?\nZdaniem Marcina Włodarczyka ze stowarzyszenia Gladiator, pomagającego pacjentom dotkniętym nowotworami układu moczowego, powodem jest wstyd.\n- Mężczyźni w ogóle nie rozmawiają o chorobach, a w szczególności boją się rozmawiać o chorobach związanych z ich układem moczowym. Dlatego bardzo ważne jest edukowanie, ponieważ dla wielu pacjentów nawet samo badanie kojarzy się z odarciem z męskości. Tym bardziej przyznanie się, że zostali dotknięci taką chorobą powoduje często brak pewności siebie i wyobrażenie o utracie męskości. Niestety taki, nazwijmy to, "męski" upór może mieć tragiczne skutki.\nNowotwory gruczołu krokowego powoli przestają być jednak tabu. O swojej wygranej walce z tą chorobą otwarcie mówią choćby aktorzy Robert De Niro, Ben Stiller czy Maciej Damięcki. Co roku także, by zwiększać świadomość oraz zachęcać do regularnych badań, wielu mężczyzn na całym świecie bierze udział w akcji "movember", która polega na niegoleniu wąsów przez cały listopad.\npoliuria (częste oddawanie moczu zarówno w dzień, jak i w nocy)\nKiedy jednak rak prostaty wkroczy w zaawansowane stadium, pojawiają się bóle w kościach, zwłaszcza miednicy, kręgosłupa i kościach udowych. Oznacza to, że rak dał przerzuty i zwykle całkowity powrót do zdrowia nie jest już możliwy.\nBadanie prostaty i leczenie raka\nMężczyznom po 40 r.ż. zaleca się coroczne badanie u lekarza pierwszego kontaktu. Polega ono na przezodbytniczym sprawdzeniu kształtu i rozmiaru gruczołu krokowego i trwa zaledwie chwilę. Inną możliwością jest pomiar poziomu antygenu PSA we krwi.\nJeśli gruczoł jedynie łagodnie się rozrósł, zaleca się jego obserwację. Jeśli jednak objawy wskazują na raka, pacjent zostaje poddany prostatektomii, czyli zabiegowi usunięcia prostaty, uzupełnianego niekiedy radioterapią. W przypadku przeciwwskazań do operacji lub też kiedy pacjent nie wyraża na nią zgody, to właśnie naświetlanie jest leczeniem z wyboru.\nJeżeli stadium choroby jest na tyle zaawansowane, że prostatektomia nie wystarcza, pacjenta poddaje się leczeniu hormonoterapią. Testosteron i inne hormony androgenne zdają się mieć wpływ na rozrost gruczołu krokowego, dlatego też hamowanie ich wydzielania powinno spowolnić rozwój raka.\nNowe terapie dla pacjentów z zaawansowanym rakiem prostaty\nHormonoterapia z założenia jest leczeniem paliatywnym i nie prowadzi do całkowitego pokonania choroby, dlatego też często pacjenci w zaawansowanym stadium kierowani są na chemioterapię. Wkrótce w Polsce ma pojawić się nowy lek: kabazytaksel. Stosowany w połączeniu ze sterydowym lekiem przeciwzapalnym, prednizonem, pozwala znacząco wydłużyć życie chorych, u których dotychczasowe leczenie nie przynosi rezultatów. Zdaniem ekspertów jego stosowanie poprawia jakość życia i zmniejsza odczuwalny ból u pacjentów.\nMimo tak szerokiego wachlarza możliwości, najlepszą formą leczenia jest profilaktyka. Dlatego właśnie panowie po czterdziestce powinni raz do roku poddawać się testowi krwi lub też badaniu palpacyjnemu prostaty.\nTagi: rak prostaty, rak, profilaktyka, leki


buty piłkarskie adidas mundial team astro czarny szary złoty - taniebutysportowe.com\nButy Piłkarskie Nike Mercurial Vapor XII Pro FG Czerwony Ciemny Szary Metalik Jasny Karmazyn\nButy Piłkarskie Nike Mercurial Vapor XII Pro FG Srebrny Niebieski Żółty Sklepy Internetowe\nButy Piłkarskie Nike Mercurial Vapor XII Pro FG Srebrny Pomarańczowy Czarny Store PL\nButy Piłkarskie Nike X Jordan X PSG Mercurial Vapor XII Elite FG Czarny Czerwony Biały Venezia\nButy Piłkarskie Nike X Jordan X PSG Mercurial Vapor XII Elite SE FG Czarny Czerwony Niebieski\nButy Piłkarskie Nike Mercurial Superfly VI 360 Elite FG Srebrny Czarny Zielony PL\nbuty piłkarskie adidas mundial team astro czarny szary złoty\nWłaściciel Charlotte Bobcats następnie powiedział Barnes mógł nosić niezależnie buty, które chciał tak długo, jak zespół wygrał, ale wskazał, zostałeś zabity przeciw księciu w finale turnieju ACC. Moi koledzy z drużyny wszystkie zapytał, czy miałem zamiar uzyskać ładny i nosić (innego) nike. Wiem, że tylko żartowałem, i jestem bardzo wygodne wokół niego.\nBarnes przyszedł do Karoliny z taką pompą, jak każdy poprzedni gracz w legendarnym historii programu, w tym Jordan, którego sprzęgło strzał jako student pierwszego roku dał Tar Heels mistrzostwo kraju 1982. Ironią jest, że Barnes został w porównaniu do Jordanii, ponieważ zanim podpisał kontrakt z Karoliny Północnej w 2009 roku, co jest czymś on przyjął z otwartymi ramiona adidas mundial team mi. Jego powinowactwo do wszystkich rzeczy Jordan została udokumentowana, a jest prawdziwe.\nIowa rodzimy może być tylko 19 lat, ale dorastał oglądając filmy z Jordanii, że jego matka przez lata taping. Studiował Jordan, od jego maniery do jego profesjonalizmu, i dążyli do odkrycia tego samego poziomu intensywności i skupienia, który przeprowadził Jordan do sześciu mistrzostw świata NBA nagrody MVP, pięciu, a szalenie udanej kariery biznesowej poza sądem.\nDorastałem oglądając jego gry na taśmie, Barnes powiedział.buty do gry w piłkę nożną I naprawdę nie oglądać bajki i wiele dzieci pokazuje, patrzyłem w koszykówkę, głównie taśmy z jego gier. Myślę, że w końcu zaczął łączenia się z nimi.\nPrzez jakiś czas w szkole średniej, Barnes, który jest prawie 6 stóp 9, wymienione siebie jako 6 stóp, ponieważ to było 6 Wysokość Jordana podczas swoich dni z Chicago Bulls.\nMimo wszystko zostało powiedziane i zrobione, Jordania obiecał zespół chciał dostać im swoją rzadką markę obuwia, Air Jordan 11 Retro Cool Greys, jeśli awansuje do Final Four. W zakontraktowanej dostawcy obuwia szkoły, wszystko byłoby objęte przepisami NCAA.\nBarnes powiedział buty piłkarskie adidas zmienił zdanie po Aparat przestał działa.\nPowiedział, Final Four, ale potem powiedział, że jeśli pokonamy Washington, a my pokonać Washington, a ja ich nie widziałem, Barnes powiedział. Tak więc, jeśli kiedykolwiek go zobaczę, będę prosić go o nich (buty).


Siatkarze Gwardii w końcu wygrali z Chrobrym Głogów. W niedzielę kolejny mecz [RELACJA] • www.tuwroclaw.com\nGwardziści mieli coś do udowodnienia swoim rywalom, bo ci dwukrotnie ich pokonali w rundzie zasadniczej. Sobotnie spotkanie też lepiej zaczęli głogowianie, którzy wygrali pierwszego seta do 23, a kolejną partę do 20. Wrocławianie w końcu się przebudzili w trzeciej odsłonie, którą zwyciężyli 25:22, lepsi okazali się także w następnym secie - tu już przewaga nieco większa, bo skończyło się na 25:14. W dramatycznym tie-breaku Gwardia wygrała 15:10 i odniosła pierwsze zwycięstwo w tej rywalizacji. Najlepszym zawodnikiem spotkania wybrano środkowego Gwardii, Dawida Obrempalskiego.\n- Przespaliśmy trochę początek meczu, trzeba przyznać. Zrobiła się średnia atmosfera. Później na szczęście się odbudowaliśmy. To sukces całego zespołu, nie mam co do tego wątpliwości. Starałem się coraz więcej blokować z każdym setem, ustawiać się do bloku, żeby pomóc w jak największym stopniu drużynie - oceniał na gorąco Dawid Obrempalski. - Po takich pięciu setach w niedzielę zobaczymy, kto jest w lepszej dyspozycji na teraz, po tej fizycznej stronie. Lekko nie będzie. To zwycięstwo numer 1 daje nam jednak przewagę psychologiczną, wyszarpaliśmy ten sukces. Chcemy dołożyć drugie i iść za ciosem - dodał.\nRywalizacja toczy się do trzech zwycięstw. Kolejne spotkanie odbędą się 22 kwietnia (niedziela) we Wrocławiu oraz 28 kwietnia (sobota) w Głogowie. Ewentualne kolejne mecze zaplanowane są na 29 kwietnia w Głogowie (niedziela) i 2 maja we Wrocławiu (środa).\nGwardia Wrocław - Chrobry Głogów 3:2 (23:25, 20:25, 25:22, 25:14, 15:10)