FUNDAMENTALIZM RELIGIJNY MUZUŁMAŃSKICH ORGANIZACJI\nFUNDAMENTALIZM RELIGIJNY MUZUŁMAŃSKICH\nA STAN ZAGROŻENIA W EUROPIE\nStreszczenie: Fundamentalizm muzułmański jest jednym z nurtów myśli społeczno-politycznej islamu, a terroryzm islamski to metoda działania wybierana przez zradykalizowanych\nzwolenników wojującego ekstremizmu. Te dwa pojęcia, które odnoszą się do różnych zjawisk\nspołecznych, są ze sobą mylone. Celem autora jest uporządkowanie wiedzy na temat fundamentalizmu i dżihadyzmu, a także wskazanie, że zróżnicowanego wewnętrznie islamu nie\nnależy postrzegać jedynie przez pryzmat tych dwóch pojęć. Polska stoi przed wyzwaniem\nnowej polityki etnicznej, opartej na dobrze przemyślanej strategii integracyjnej. W planowaniu polityki imigracyjnej należy brać pod uwagę dwojakiego rodzaju zagrożenia: te związane\nz terroryzmem islamskim, który rozwija się w społeczeństwach równoległych, jak również inne\nspowodowane wzrostem napięcia społecznego, które wyrasta z ignorancji i ksenofobii, dając\nSłowa kluczowe: terroryzm rodzimy, islamizm, fundamentalizm religijny, polityka integracyjna, bezpieczeństwo narodowe.\nFundamentalizm jest bezkompromisowym i stanowczym wyznawaniem jakiejś idei,\nopartym na przekonaniu, że inne racje nie mają prawa istnienia. Jest to zatem pewien styl\nmyślenia, którego zwolenników cechuje wiara, że określone zasady, niezależnie od ich\ntreści, mają niekwestionowany i nadrzędny autorytet. Fundamentalizm kojarzony jest\nzazwyczaj z religią, jednakże charakterystyczny dla niego brak elastyczności, dogmatyzm\ni autorytaryzm, występują także w doktrynach politycznych.\nFundamentalizm religijny jest pojęciem, które odnosi się do postaw i koncepcji oraz\nideologii ruchów odnowy religijnej. Żarliwi wyznawcy jakiejś wiary są przekonani, że\nwola Boga jest nakazem i drogowskazem obowiązującym każdego członka wspólnoty\nwierzących. Fundamentalizmu nie można traktować jak jednolitej ideologii, gdyż jej\ndoktryny formułowane są zależnie od zasad wiary danej religii. Dla przykładu, większość\nform fundamentalizmu odrzuca indywidualizm liberalny, natomiast protestancki fundamentalizm w Ameryce Północnej wyznaje silny indywidualizm jako prawdę wiary.\nFundamentalizm religijny, jako ideologia powrotu do źródeł i religijnej odnowy życia społecznego, nie musi godzić w porządek społeczny i polityczny państwa. Reakcją\nfundamentalistów na postrzegane zepsucie sfery publicznej może być stworzenie sobie\nna jej marginesie enklaw, w których wspólnota wierzących zbuduje „prawidłowe” relacje,\noparte na nakazach boskich. Tak czynią np. amisze w Stanach Zjednoczonych i hared-\nRocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego 2014, vol. 8, nr 1\nmi, skrajnie ortodoksyjni Żydzi w Izraelu. Ważniejsze niż całościowe odrodzenie społeczeństwa jest dla nich to, że sami przestrzegają zasad, które dyktuje im religia. Znacznie\njednak częściej fundamentaliści wybierają inny sposób na odnowienie społeczeństwa\nw duchu religijnym. Jest nim podporządkowanie struktur zasadom religijnym, na których\nfundamencie zbuduje się wszystkie podsystemy aksjo-normatywne: prawo, moralność\ni zwyczaj, a także wszystkie instytucje społeczne: gospodarcze, edukacyjne, polityczne,\nitp. Część fundamentalistów przedkłada głoszone przez siebie „prawdy” ponad zapisany na kartach największych religii monoteistycznych zakaz odbierania życia i wzywa do\n„świętej” krucjaty przeciwko innowiercom.\nI właśnie takiej odmianie fundamentalizmu religijnego, współkształtującego relacje\nw świecie islamu i stosunki państw arabskich z krajami Zachodu, a także wpływającej na\nżycie muzułmanów w Europie, poświęcony jest niniejszy artykuł. Jego celem jest wskazanie religijno-politycznego tła działalności muzułmańskich ugrupowań terrorystycznych,\nwedług których nakazy zawarte w świętych księgach islamu uzasadniają akty terroru.\nDodajmy w tym miejscu, że owe nakazy są traktowane wybiórczo, a towarzysząca im interpretacja jest jedną z wielu w islamie. O ile bowiem prawdą jest, że każdy muzułmański\nradykał jest zwolennikiem fundamentalizmu religijnego, o tyle nie jest już oczywiste, że\nkażdy wyznawca islamu głoszący hasła fundamentalistyczne jest terrorystą. Nie każdy\nmuzułmanin jest również zwolennikiem fundamentalistycznego nurtu myśli społeczno-politycznej islamu. Innymi słowy, nie należy utożsamiać islamu, który jest religią o wielu\nodłamach i szkołach myślenia, z jego upolitycznioną i skupioną na walce ofensywnej\nideologią głoszoną przez określonych imamów i reprezentowane przez nich środowiska.\nPrzegląd współczesnej literatury na temat fundamentalizmu i terroryzmu islamskiego umożliwia sformułowanie opinii, że jest to problematyka niedostatecznie jeszcze zbadana przez środowisko naukowe w Polsce, zwłaszcza w obszarze zagrożeń terroryzmem\nislamskim. Do ostatnio wydanych interesujących pozycji naukowych w tym zakresie zaliczyć należy książkę autorstwa Stanisława Kosmynki (2012), Od Boga do terroru. Rola\nreligii w ideologii dżihadyzmu na przykładzie Al-Kaidy oraz monografię Anny Rusinek\n(2012), Nurt radykalny wśród społeczności muzułmańskich w wybranych państwach Unii\nW krajach Zachodu, którego mieszkańcy nie znają nurtów myśli społeczno-politycznej islamu, religia muzułmanów jest niekiedy mylnie sprowadzana do fundamentalizmu,\ni to w jego radykalnej wersji. Jest to zgodne z oczekiwaniami islamistów, czyli zwolenników i popularyzatorów spolityzowanej odmiany tej religii, a zwłaszcza tych ich przywódców, którzy głoszą dżihad. Należy jednak odróżnić ruchy fundamentalistyczne, których\nwalka sprowadza się do głoszenia ideologii i pracy na rzecz muzułmańskiej wspólnoty,\nod dżihadyzmu, który legitymizuje przemoc jako narzędzie walki, gloryfikuje stosowanie aktów terrorystycznych, a zamachy samobójcze przedstawia jako akty męczeńskiej\nsamoofiary i heroizmu w imię obrony religii i wspólnoty muzułmańskiej. Uporządkowanie wiedzy na temat fundamentalizmu religijnego i terroryzmu islamskiego, wskazanie\nistniejących między nimi różnic i zależności, jak również odniesienie tej skomplikowanej\nmaterii do religii i do działań muzułmańskich ugrupowań terrorystycznych, jest istotnym\nskładnikiem procesu wyjaśniania świata islamu w całej jego złożoności. Jest to ważne\nw kraju, w którym dostrzeżeniu obecności muzułmanów towarzyszy niejednokrotnie\ndyskryminacja osób odmiennych religijnie i etnicznie, a nawet stosowana jest wobec\nFundamentalizm muzułmański należy do tych ideologii, które są silnie związane\nz polityką. Najtrafniej charakteryzuje je określenie „upolityczniona religia”. Fundamentaliści religijni odrzucają ideę rozdziału polityki i religii, a co za tym idzie – podziału na\nsferę publiczną i prywatną. Ich celem jest przywrócenie „naturalnego”, gdyż opartego\nna nakazach boskich, porządku społecznego, który zaistniał, gdy wspólnota przyjęła posłannictwo Boga. Postulują „powrót do źródeł”, czyli „oczyszczenie” islamu z wielowiekowych naleciałości, które wypaczają nauki Mahometa jako warunek wstępny religijnej\nodnowy życia społecznego. Polityka, z całym jej bogatym instrumentarium mobilizowania członków zbiorowości do wspólnego wysiłku na rzecz celów społecznych i zyskiwania ich posłuchu dla decyzji władzy, jest dla nich narzędziem do przeprowadzenia\nodnowy moralnej. Wykorzystują ją do przejęcia kontroli lub przynajmniej wpływania na\npolitykę państw. Determinacja w dążeniu do zniesienia różnić między religią a polityką\nzbliża fundamentalizm do totalitaryzmu, który opiera się na założeniu, że władze mają\nobowiązek i prawo ingerować we wszystkie dziedziny życia politycznego, społecznego\ni kulturalnego oraz sprawować nad nimi kontrolę, dodajmy – często przy użyciu skrajnych metod i środków.\nFundamentaliści islamscy traktują religię jako źródło najwyższych wartości, których\nw ich opinii pozbawiona jest sfera publiczna w krajach laickich. W kulturze liberalnej\nmiejscem dla polityki jest sfera publiczna, podczas gdy religię ogranicza się do sfery\nprywatnej. Dla przykładu, artykuł 53 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku\ngwarantuje Polakom wolność sumienia i religii, jak również wolność wyboru uczestniczenia lub nieuczestniczenia w praktykach religijnych. Gwarancja wolności osobistej w\npaństwach demokracji liberalnej ogranicza możliwość ingerowania przez rząd w sprawy\nosobiste czy prywatne. Jako że zgodnie z zasadą równouprawnienia wszystkich wyznań\nżadna z religii nie ma statusu „lepszej”, życie publiczne organizują reguły świeckie. „Prywatyzacja” religii doprowadziła zatem do sekularyzacji życia publicznego i przekształciła\npodział na sferę publiczną i prywatną w podział na politykę i religię, czego potwierdzeniem jest konstytucyjny rozdział Kościoła od państwa. Według fundamentalistów, takie\nograniczanie religii do sfery prywatnej oznacza zaproszenie zła i zepsucia, które prowadzą do panoszenia się w sferze publicznej materializmu, rozwiązłości, chciwości, korupcji, przestępstw.\nIslamizm, czyli spolityzowany islam, który nie dopuszcza możliwości oddzielenia polityki od religii przybiera różne formy. W Turcji utworzona w 2001 roku przez islamistów\nPartia Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP) wygrała w 2002 roku wybory parlamentarne\ni od tamtego czasu rządzi tym krajem. Pomimo podtrzymywania świeckich zasad, parWiele przypadków takich działań opisano w Brunatnej Księdze. Udokumentowano w niej przestępstwa popełnione przez neofaszystów i skrajną prawicę oraz incydenty na tle rasistowskim, ksenofobicznym\ni aktów dyskryminacji na terenie Polski (Brunatna Księga). Należy w tym miejscu również wspomnieć\no rasistowskich atakach na cudzoziemców w Białymstoku i we Wrocławiu wiosną 201r. (Smoleński, 2013,\nKlimowicz, 2013, Olszewski, 2013).\ntia wykorzystywała i wykorzystuje demokratyczne metody do promocji islamu, jak np.\nprzez złożenie propozycji wprowadzenia nauczania Koranu do szkół, organizacji miejsc\nmodlitwy w obiektach publicznych czy też zniesienia zakazu noszenia chust w miejscach\npublicznych przez kobiety.\nFundamentalizm przejawia się jednak również w skrajnym, radykalnym stylu działalności. Nie jest to dziwne, jeżeli uwzględnimy psychologiczną motywację działania\nfundamentalistów. Ci, którzy działają w imię religii, a zatem prawdy objawionej, opartej\nna wierze a nie naukowym dowodzeniu, są inspirowani określonym przez siłę wyższą\ncelem, który ma pierwszeństwo nad innymi celami. Stąd bierze się zapał i pasja, która\nprowadzi niekiedy do użycia pozaprawnych, antykonstytucyjnych działań politycznych.\nNie zawsze jednak łączą się one z użyciem przemocy i terroryzmem.\nPrzykładem radykalnego, rewolucyjnego fundamentalizmu jest reżim talibów\nw Afganistanie. Talibowie odrzucili kompromis z jakimikolwiek ideami, islamskimi czy\ninnymi, które odbiegały od ich światopoglądu. Wprowadzili surową i represyjną interpretację szarijatu, sprawowali rządy autorytarne, a władzę polityczną skoncentrowali\nw rękach nielicznej grupy starszyzny duchownych pod naczelnym przywództwem mułły\nOmara. Warto w tym miejscu dodać, że talibowie afgańscy nie byli i nie są zainteresowani\nideologią globalnego dżihadu głoszoną przez Al-Kaidę. Ich celem było przejęcie władzy\ni organizacja porządku państwa teokratycznego w Afganistanie, opartego na prawie szarijatu i purytańskiej obyczajowości. Po ataku USA na Afganistan ich głównym celem stało\nsię wypędzenie obcych wojsk z kraju i obalenie skorumpowanego rządu (Izak, 2011). Na\nmarginesie należy dodać, że amerykańska interwencja nie ustabilizowała sytuacji, wręcz\nprzeciwnie – zaogniła wiele wewnętrznych konfliktów i zaostrzyła sytuację w regionie.\nJak trafnie zauważa Daniel Streatfield: „Plan Białego Domu zakładał, że Siły Specjalne\ni CIA infiltrują Afganistan, przeprowadzą rekrutację sojuszników wśród ludności wrogiej\ntalibom i użyją ich oraz całej mocy Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych do przejęcia\nwładzy w kraju. Gdy nie będzie talibów, Afgańczycy sami rozpoczną odbudowę kraju.\nOczywiście Stany Zjednoczone będą im pomagać, ale nie z udziałem wojska” (Streatfield,\n2011, s. 106).\nPo latach okazuje się, jak złudne były te założenia.\nW szeregi ugrupowania talibów wstępowali głównie Pasztunowie, najliczniejsza,\nrdzenna grupa etniczna w Afganistanie i Pakistanie. Obecnie zasilają ją wyszkoleni\nw Pakistanie ochotnicy, pochodzący z krajów arabskich i członkowie Islamskiego Ruchu\nUzbekistanu, którzy umocnili się w północnym Afganistanie. Dołączają do nich muzułmanie rekrutowani spośród obywateli państw europejskich, zwłaszcza Francji, Niemiec\ni Wielkiej Brytanii. Ta ostatnia grupa stanowi potencjalne źródło zagrożenia dla Europy.\nWracając do związku fundamentalizmu i dżihadyzmu, należy zauważyć, że ten\npierwszy, rozumiany jako nurt myśli społeczno-politycznej, nie zawsze wiąże się z terrorystycznymi metodami działania. Jerzy Zdanowski (2009), odwołując się do klasyfikacji zaproponowanej przez Abdullaha Saeeda2, wyróżnia aż osiem kierunków myślenia\nAbdullah Saeed jest dyrektorem Instytutu Azji na Uniwersytecie w Melbern, autorem licznych prac\nna temat islamu, np. Islam and political legitimacy. (2003). Routledge/Curzon Press; Islamic thought: An introduction. (2006). Routledge.\no społeczeństwie i rozwoju, którymi są: tradycjonalizm legalistyczny, purytanizm teologiczny, wojujący ekstremizm, klasyczny modernizm i postępowy idżtihad. Wszystkie\nprzeciwstawiają się modernizmowi, czyli europejskiemu sposobowi myślenia o świecie,\nktóry pokłada zaufanie w siłę rozumu i nauki oraz sceptycznie odnosi się do istnienia\nabsolutnej prawdy. Tym, co różni te nurty od siebie, jest „stosunek do miejsca prawa\nmuzułmańskiego w życiu społecznym, wyobrażenie o ustroju politycznym, stosunek do\nprzemocy jako środka walki politycznej, pogląd o zmianie społecznej oraz prawie jednostki do idżtihadu, czyli samodzielnego interpretowania świętych tekstów” (Zdanowski, 2009, s. 15).\nStosunek do przemocy jako środka walki politycznej jest tym kryterium, które wyróżnia wojujący ekstremizm na tle innych nurtów fundamentalizmu islamskiego. Wojujący ekstremizm wywodzi się z politycznego islamizmu, reprezentowanego przez Braci\nMuzułmanów. Oba nurty różni stosunek do aktów przemocy. Polityczny islamizm chce\nosiągnąć swój cel, czyli utworzenie państwa islamskiego i wprowadzenie muzułmańskiego ustroju społecznego przez edukowanie ludzi, by przekonać ich o wyższości rodzimych\nrozwiązań rozwojowych nad obcymi. Taką drogę rozwoju (ewolucję) odrzucają bardziej\n„niecierpliwi” członkowie ruchu islamistycznego, którzy, domagając się powrotu do rodzimej religii kultury, wybierają walkę.\nWojujący ekstremiści opierają swoją działalność na koncepcji dżihadu jako walki\nz Zachodem wszelkimi metodami, w tym także z użyciem siły. Jak zauważa Jerzy Zdanowski, „warto podkreślić, że ekstremiści prowadzą wojnę na dwa fronty – z jednej strony przeciwko Zachodowi, a z drugiej – przeciwko tym muzułmanom, którzy nie popierają metod walki zbrojnej, mimo, że sami są niechętni wobec Zachodu i wiążą przyszłość\nswoich krajów z modelem rozwoju opartym na rodzimej religii i kulturze” (Zdanowski,\n2009, s. 18).\nTo skierowanie ostrza nienawiści przeciwko członkom ummy (wspólnoty muzułmańskiej) dostrzec można w słynnej fatwie Osamy bin Ladena O konieczności prowadzenia Dżihadu przeciwko Amerykanom. Przywódca Al-Kaidy wskazuje w niej, jako cel\nataku, państwa arabskie pozostające w sojuszu z Amerykanami, czyli Arabię Saudyjską\ni Katar: „Zabijanie Amerykanów i ich sojuszników – cywilów i wojskowych – jest indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina, który powinien go spełniać bez względu na to, w jakim kraju się znajduje, po to, aby wyzwolić święty Meczet al-Aksa [meczet\nw Jerozolimie – J.Z.] oraz Święty Meczet [w Mekce – J.Z.] spod obcej dominacji i aby\nzmusić obcych do wyprowadzenia swoich wojsk ze świętej ziemi islamu, i aby już nigdy nie podnieśli głowy i zagrozili jakiemukolwiek muzułmaninowi” (Zdanowski, 2009,\nRadykalny fundamentalizm reprezentuje wiele grup wzywających do dżihadu, które powstały w latach 90. To właśnie działalność tych grup pozostawiła w pamięci społeczeństw Zachodu wspomnienie ataków terrorystycznych i zamachów samobójczych,\ntakich jak zamach 11 września 2001 roku w Nowym Jorku, zamachy bombowe na Bali\nw 2002r., w Madrycie w 2004r. i w Londynie w 2005 roku. Od tamtej pory wiele osób\nutożsamia terroryzm islamski z religią. Należy jednak pamiętać, że islam ma wiele odłamów i zawiera niezwykłą różnorodność poglądów, a wspólną cechą wszystkich funda-\nmentalizmów religijnych, tak chrześcijańskich, jak i muzułmańskich, nie jest stosowanie\nprzemocy w celu obalenia konstytucyjnego porządku, lecz „propozycja nowej interpretacji nauczania religijnego oraz żądanie dla niej bezwzględnego autorytetu” (Heywood,\n2008, s. 314).\nWarto w tym miejscu zastanowić się chwilę nad przyczynami popularności radykalnego islamu pośród jego wyznawców. Zauważa się, że siłą go napędzającą jest były\ni obecny stosunek Zachodu, a zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, do regionu Bliskiego\ni Środkowego Wschodu. Chodzi tu o otwarte popieranie Izraela przez Zachód i gwarantowanie mu ochrony oraz neokolonializm. Neokolonializm wyraża się m.in. w dążeniu\ndo zapewnienia bezpieczeństwa wydobycia i dostaw ropy naftowej, jak i we wspieraniu\nprzez kolejne amerykańskie rządy reżimów w krajach arabskich. Radykałami kieruje silne przekonanie o dziejowej niesprawiedliwości, którą Zachód zaczął wyrządzać krajom\narabskim już w czasach wypraw krzyżowych. Ten proceder ma wciąż trwać, a jego przejawem jest polityka neokolonializmu, oparta na korumpowaniu miejscowych elit politycznych i manipulowaniu światową opinią publiczną w celu zdyskredytowania islamu\n(Heywood, 2008, s. 17). Stąd działaniom terrorystycznym nadano charakter sakralny,\na wielu imamów głosi, że islam znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, dla którego ratunkiem jest dżihad.\nFundamentalizm najsilniej zaznacza się w państwach północnej Afryki i Bliskiego\nWschodu. Jest jakby naturalną reakcją społeczeństwa na uprzednią dominację narzuconych wzorów chrześcijańskiej kultury zachodniej i uciskania kultury rdzennej oraz atrakcyjną ofertą ideologiczną dla ludności krajów rozwijających się. Jako przejaw buntu wobec dominacji „narzuconej” kultury umożliwia ukierunkowanie gniewu wynikającego\nz marnych warunków życia i braku perspektyw, a dzięki rozwiniętej działalności społecznej zwolenników fundamentalizmu i nasileniu indoktrynacji, niesie nadzieję poprawy\nlosu. Jak zauważa Andrew Hewood: „Fundamentalizm, oferując bezpieczną tożsamość\ni perspektywę ładu społecznego, zwłaszcza w państwach rozwijających się, zastąpił socjalizm jako doktrynę politycznego odrodzenia i sprawiedliwości społecznej” (Hewood,\n2008, s. 306).\nInnym zjawiskiem sprzyjającym radykalizacji islamu w świecie arabskim jest wspomniany brak perspektyw dla ludzi młodych. Bezrobocie, dostęp do dóbr społecznych warunkowany korupcją i związkami rodzinnymi, a także przynależnością do klasy społecznej lub grupy etnicznej powodują, że nie mogą oni spełnić swoich aspiracji w niedemokratycznych państwach arabskich. Utrzymujące się poczucie poniżenia i frustracji często\npcha młodych ludzi w objęcia radykalnego islamu, który oferuje im prosty sposób na\nwyjście ze społeczno-ekonomicznej marginalizacji. Daje im oparcie w religijnej wspólnocie, przedstawia im świat wartości i, wskazując źródło zagrożenia dla religii, aktywizuje do walki rewolucyjnej. Ten schemat reakcji powtarza się również w Europie, gdzie\njednak radykalizacja wyznawców islamu, chociaż niewątpliwie związana z wydarzeniami\nw świecie arabskim, ma jednak swoje odrębne przyczyny, wskazane w dalszej części artykułu.\nWracając do zadania uporządkowania pojęć dotyczących fundamentalizmu islamskiego i wojującego ekstremizmu, należy zauważyć, że dżihad, jako narzędzie walki ko-\njarzone z aktami terroru, ma również odmienne znaczenie. Za życia Mahometa dżihad\nrozumiany był przede wszystkim jako działalność na rzecz islamu. Dopiero po śmierci\nproroka, głównie w rezultacie gwałtownego rozwoju imperium muzułmańskiego, znaczenie tego pojęcia ewoluowało.\nKoraniczny termin dżihad jest rzeczownikiem, który pochodzi od słowa dżahada,\noznaczającego „dokładanie starań”, „podejmowanie wysiłków” dla osiągnięcia celu. Podział na dżihad wewnętrzny (zwany wielkim) i zewnętrzny (zwany małym) pojawił się\nprawdopodobnie w XII wieku w Persji. Ten pierwszy skierowany jest przeciw wadom\nmoralnym człowieka, drugi zaś wymierzony jest w niewiernych. Dżihad wewnętrzny polega na „nieustannych wysiłkach podejmowanych przez każdego muzułmanina w celu\nwykorzenienia wszystkiego, co w jego życiu jest grzeszne lub przeciwne takiemu sposobowi życia, jakiego Bóg chce dla ludzi. Jest to zatem walka z szatanem i jego pokusami lub\nwszelkie działania na rzecz własnej gminy” (Nalborczyk, b.d.).\nDżihad mniejszy utożsamiany jest z kital, czyli walką zbrojną, podejmowaną w obronie „samego siebie, uciskanych ludzi lub muzułmańskiego sposobu życia, jeśli jest on\natakowany” (Nalborczyk, b.d.).\nIslam nie jest religią pacyfistyczną. Tworzył się w atmosferze wojen i rozpowszechnił dzięki wojnie, którą pierwsi muzułmanie prowadzili z politeistycznymi plemionami\narabskimi, a następnie w średniowieczu z krajami chrześcijańskimi, takimi jak Syria,\nEgipt czy Bizancjum. Religia ta powstała w zupełnie odmiennych warunkach historycznych niż chrześcijaństwo, które w pierwszych czterech wiekach głoszono środkami pokojowymi. Sakralizacja wojny w chrześcijaństwie nastąpiła, gdy religia zaczęła uzasadniać\naspiracje władców walczących o terytoria w Europie oraz wraz z ekspansją islamu – poszerzaniem wpływów muzułmańskich władców kosztem ziem chrześcijańskich.\nMahomet i pierwsi muzułmanie powszechnie posługiwali się walką zbrojną w zwalczaniu politeistycznych wierzeń arabskich i powiększaniu powierzchni domeny kosztem ziem chrześcijańskich. Celem Mahometa było zjednoczenie plemion arabskich pod\nskrzydłami nowej religii, dla której pozyskiwał kolejne rody i plemiona. W dążeniu do\nhegemonii, metody pokojowe często zawodziły na Półwyspie Arabskim, gdzie istniała\nsilna struktura klanowo-plemienna i wielobóstwo. Dlatego wiele wersetów w Koranie\nusprawiedliwia, a nawet afirmuje zadanie walki zbrojnej z politeizmem, jak np. wers „zabijajcie bałwochwalców, tam gdzie ich znajdziecie” (Koran, sura IX, 5), czy wers „kiedy\nwięc spotkacie tych, którzy nie wierzą, to uderzcie ich mieczem po szyi, a kiedy ich rozbijecie, to mocno zaciśnijcie na nich pęta” (Koran, sura XLVII, 4).\nWraz z coraz dalej sięgającymi podbojami zwiększał się obszar islamu i umacniała rola dżihadu jako usprawiedliwionej walki o utrzymanie narzuconej religii. Wielkie\npodboje utrwalały wiernych w przekonaniu o Bożej łasce, która objawiała się sukcesami\nw walce i zdobyciem władzy. W ciągu 9 lat po śmieci Mahometa, muzułmanie podbili\ntereny sąsiednich krajów chrześcijańskich: Syrię i Egipt. Chrześcijanie i żydzi otrzymali\nw nich tolerancję za cenę podatku, którego wysokość była zależna od woli poszczególnych władców muzułmańskich. Było to dodatkowe i niekiedy spore źródło dochodów,\ndzięki któremu można było finansować kolejne podboje. Takiemu traktowaniu chrześcijan i żydów sprzyjało przekonanie muzułmanów, że ci pierwsi reprezentują coś, co wy-\nznawcy islamu posiedli w najdoskonalszej formie. Posłannictwo Mahometa jest bowiem,\nzgodnie z Koranem, ostatnim w łańcuchu objawień obejmujących judaizm i chrześcijaństwo (Kosmynka, 2012, s. 68).\nWspółcześni radykałowie chętnie usprawiedliwiają ataki terrorystyczne nakazami\nzawartymi w Koranie. Wskazują, że Koran nie ogranicza pola walki o islam tylko do terytoriów arabskich, które należą do „ziem islamu” (dar al-islam), lecz należy ją prowadzić\nrównież w „świecie wojny o islam” (dar al-harb). Szejk Omar Bakri Mohamme3, członek\nzwalczanej przez brytyjskie służby bezpieczeństwa ekstremistycznej grupy islamskiej,\nzapytany „Chcesz dyktować rdzennym mieszkańcom europejskich krajów co im wolno, a czego nie wolno?”, udzielił następującej odpowiedzi: „Zapraszam ich, by przyjęli\nzwierzchnictwo Allaha. Jeśli jednak tego nie zrobią i wyrzucą mnie ze swojego kraju, podejmiemy przeciw nim walkę. Stosunek między nami a nimi, to albo pakt wierzących w\nAllaha, albo traktat pokojowy, albo wojna. Podstawowa zasada jest tu taka, że życie i mienie innowierców są nam dostępne. Ich życie i mienie nie jest nienaruszalne. W ich własnym interesie leży zawarcie traktatu pokojowego czy paktu dhimmi4 z nami. (…) Pakt\ndhimmi jest częścią szarijatu, jednak traktat pokojowy nie czyni cię podległą szarijatowi.\nWłaśnie tak to funkcjonuje. Albo się z tym pogodzisz, albo czeka nas wojna. Naczelna\nzasada jest prosta: życie i mienie innowierców jest do dyspozycji muzułmanów. Prorok\nMahomet powiedział nawet: Zostałem zesłany, by walczyć z ludźmi do momentu, kiedy\nnie przyznają, że nie ma boga poza Allahem i że ja jestem jego apostołem. Dlatego, jeśli powiedział, że ich życie i mienie są dla niego nienaruszalne, miał na myśli, że majątek\ni życie niemuzułmanów byłoby dla niego nienaruszalne pod warunkiem, że przyjęliby\noni islam, albo traktat pokojowy” (Bostom, 2012).\nUczeni muzułmańscy nigdy nie byli zgodni co do tego, czy muzułmanie powinni\ntoczyć walkę o islamski sposób życia poza terenami, które zamieszkują. Nurt radykalny\nw islamie silnie eksponowała szkoła charydżycka (najmniejszy z trzech nurtów islamu,\nobok sunnizmu i szyizmu). Według uczonych tego mazhabu (szkoły prawnej), dżihad,\nutożsamiany z bezwzględną walką, należy traktować jak szósty filar wiary, jest on obowiązkiem każdego muzułmanina. Współcześnie szkoła charydżycka ma niewielu zwolenników, za doktrynę religijną uznano ją jedynie w sułtanacie Omanu, gdzie obowiązuje\nibadytyzm, umiarkowana wersja charydżyzmu. Nurt radykalny kontynuowali w XVIII\nwieku wahabici. Uważali oni, że muzułmanie wypaczyli nauki proroka, a jedynym źródłem prawa jest Koran i sunna. Wahabici uznawali za uzasadnioną przemoc w celu narzucenia swoich poglądów i przywrócili instytucję szahidów5. Dzięki poparciu rodziny\nSaudów wahabizm stał się obowiązującą doktryną królewską, na której straży stoi Królestwo Arabii Saudyjskiej. Bogacenie się na wydobyciu ropy naftowej umożliwiło wahabi3\nTen pochodzący z Syrii sunnita, należący do Braci Muzułmanów, osiedlił się w latach 80. w Londynie,\ngdzie był współtwórcą meczetu w Finsbury Park, w którym otwarcie propagował radykalne poglądy. Zaliczany jest do grupy tzw. siewców nienawiści, którzy m.in. gloryfikują terrorystów.\nW Szari’a terminem Dhimmi określa się niemuzułmańskich obywateli żyjących na terytorium islamu.\nSłowo Dhimmi pochodzi od wyrazu Dhimma, który oznacza obowiązek wypełnienia umowy.\nSzahid to męczennik, który oddał życie za wiarę. W nagrodę trafia prosto do raju, jego dusza nie musi\nczekać jak inne na sąd ostateczny.\ntom zwiększenie wpływów, które realizowali wysyłając misjonarzy i filantropów na Kaukaz, do republik postradzieckich, Bośni i Hercegowiny, Albanii, Malezji, Turcji i Rosji.\nWedług współczesnego wahabizmu, całe życie prawowiernego muzułmanina powinno\nbyć poświęcone umacnianiu i rozpowszechnianiu islamu, a z innowiercami i heretykami\nnależy prowadzić świętą wojnę.\nGwoli przypomnienia w tym miejscu zaznaczyć należy, że nurt radykalny w fundamentalizmie islamskim nie jest jedynym, który kształtuje świadomość wyznawców\nislamu. Radykalizmu i terroryzmu muzułmańskiego nie można zatem traktować jako\ngłównej i dominującej doktryny religijnej islamu. W Koranie znajduje się wiele wezwań\ndo pokojowego współżycia, np. „O wy, którzy wierzycie! Chodźcie w pokoju wszyscy”\n(Koran, sura II, 208). Podobnie znaleźć tu też można zakaz wojny ofensywnej: „Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy Was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę\nBóg nie miłuje najeźdźców!” (Koran, sura II, 190-191), i dalej: „I nie zwalczajcie ich przy\nświętym Meczecie, dopóki oni nie będą was tam zwalczać. Gdziekolwiek oni będą walczyć przeciw wam, zabijajcie ich!” (Koran, sura II, 190-191).\nChociaż podział na dar al-islam i dar al-harb utrwalił się w średniowieczu, to już wtedy nie brakowało teoretyków, którzy przekonywali, że dżihad ma charakter defensywny –\njest wojną obronną. Muzułmanie, chociaż powinni stale pamiętać o obowiązku obrony ummy – wspólnoty muzułmańskiej, to jednak przystępować do niej powinni jedynie\nwtedy, gdy jakiś władca muzułmański uzna ją „za potrzebną i zgodną z duchem wiary”\n(Kościelniak, 2002, s. 51).\nUczeni muzułmańscy, tacy jak Seyyed Ossein Nasr6, podkreślają, że życie codzienne\nmuzułmanina wymaga od niego ciągłego dżihadu: „Wiele zwykłych osób w świecie islamu próbuje wieść uczciwe życie w trudnych warunkach, które zmieniają ich codzienne\nbytowanie w dżihad. W Iranie i w państwach arabskich wielokrotnie słuchałem skarg kierowców taksówek, którzy mówili, że muszą utrzymywać wielką rodzinę i pracować czternaście godzin dziennie, zatem każdy dzień jest dla nich dżihadem” (Nasr, 2002, s. 218).\nTe słowa są ważne, gdyż rozważając znaczenie dżihadu we współczesnym świecie, nie\nmożna zapominać o wymiarze społecznym tego pojęcia. Walkę zbrojną w obronie islamu, czyli kital, prowadzi jedynie niewielka część muzułmanów, ale jej przejawy są spektakularne. Zakłócają porządek publiczny i zagrażają bezpieczeństwu państw na całym\nświecie. Codzienny dżihad muzułmanów z Egiptu, Sudanu, Tunezji, Syrii, Jemenu i wielu\ninnych państw muzułmańskich jest niezauważalny. Zwłaszcza społeczeństwa państw Zachodu nie dostrzegają, jak trudne warunki życia panują w tych państwach.\nRadykalnym apologetom wojującego islamu, takim jak wspomniany Omar Bakri\nMohammed, ale i inni7, przeciwstawić można szyickich i sunnickich uczonych, którzy\nutrzymują, że dżihad jest dozwolony jedynie jako defensywny. Koran dopuszcza akcję\nzbrojną tylko w słusznej sprawie: „Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy” (Koran,\nSeyyed Hossein Nasr – muzułmański filozof i znawca islamu, profesor nauk o islamie na Uniwersytecie Jerzego Waszyngtona (Washington, D.C.) i przewodniczący Fundacji Badań nad Tradycją.\nSzczegółową charakterystykę radykalnych grup muzułmańskich przedstawia Anna Rusinek (2012)\nw autorskim opracowaniu: Nurt radykalny wśród społeczności muzułmańskich w wybranych państwach Unii\nsura XXII, 39). Jako taki jest obowiązkiem całej muzułmańskiej społeczności w sytuacji\nzagrożenia jej bytu. Dlatego wielu muzułmańskich uczonych potępiło akty terrorystyczne z 11 września 2001 roku w Stanach Zjednoczonych.\nDżihad mniejszy, czyli kital, ma być zatem walką w samoobronie, podejmowaną\nw przypadku ataku lub przeciw uciskowi, a nie we własnym interesie. Już we wczesnej\nepoce islamu zostały opracowane ścisłe reguły dotyczące tej walki. Nie wolno atakować\nkobiet, dzieci, ludzi starszych i chorych, ani grozić im. Podobnie niedozwolone jest pozbawianie wroga środków do życia, np. przez zatrucie wody, zniszczenie zapasów żywności czy terenów upraw. Nie wolno ponadto atakować budynków poświęconych kultowi\nreligijnemu, a także osób, które się w nich schroniły.\nWarunkiem dopuszczającym wojnę jest ogłoszenie dżihadu przez krąg uprawnionych\ndo tego osób. Chociaż Koran wzywa do walki z uciskiem, nie oznacza to, że wszystkie\nekstremistyczne grupy mogą stosować przemoc, odwołując się do konieczności obrony\nislamu. Jak zauważa Seyyed Ossein Nasr, „w każdym przypadku wymaga się autoryzacji dżihadu przez przywódcę muzułmańskiego państwa oraz autorytatywnych alimów8”\n(Nasr, 2002, s. 221).\nDżihad jako walka zbrojna w obronie islamu nie może być prowadzony przeciw innym muzułmanom, gdyż wyraźnie zabrania tego Koran. Współcześnie dochodzi jednak\ndo dziwnych sytuacji, kiedy muzułmanie wzywają do dżihadu przeciwko swoim braciom\nw wierze, jak miało to miejsce podczas wojny iracko-irańskiej w latach 1980-1988. W takich przypadkach władcy muzułmańscy wypowiadając wojnę innym krajom islamskim\nstarają się wykazać ich niewiarę, ateizm (kafir). Wówczas wojna jest nie tylko dopuszczalna, lecz wręcz nieunikniona, gdyż jest prowadzona przeciw innowiercom. Taką religijną\nmotywację nadano wojnom w Kosowie, Czeczenii, Afganistanie i na Filipinach, czyli na\nterenach, które według uczonych islamu należą do dar al-islam.\nPodsumowując, stwierdzić należy, że pomimo wielu odmiennych interpretacji kital\ni zasad prowadzenia walki zbrojnej, według zwolenników wojującego ekstremizmu, obszar ich działania nie ogranicza się do dar al-islam. Jak wskazuje na to cytowana już wypowiedź szejka Omara Bakri Mohammed, dżihad należy prowadzić również w Europie,\nktóra należy do dar al-harb – świata wojny o islam. Temu celowi ma służyć radykalizacja mieszkających tu wyznawców islamu, prowadzona w wielu ośrodkach, takich jak np.\nFinsbury Park w Londynie.\nW tym miejscu można postawić pytanie o rodzaj i skalę zagrożenia fundamentalizmem i terroryzmem islamskim w Europie. W jaki konkretny sposób miałoby się ono\nprzejawiać? I jak duże jest to zagrożenie?\nTruizmem jest stwierdzenie, że radykalne ideologie mogą być groźne dla ładu\ni porządku społecznego. Wie o tym każdy Europejczyk, nawet ten, który niezbyt pilnie\nuczęszczał na lekcje historii. Ale przecież w pluralistycznej Europie rodzi się wiele szalonych pomysłów, które zagrażają ładowi społecznemu, opartemu na fundamentalnych dla\nkultury europejskiej wartościach. Naprawdę groźne stają się jednak te, których wyznawcy nie ograniczają się tylko do głoszenia haseł, lecz sięgają po przemoc. Zawarty w nich\nAlim – muzułmański uczony.\nnegatywny potencjał uderza w strukturę społeczną i niszczy jego porządek. Odnosząc\nte rozważania do fundamentalizmu islamskiego, tematem dalszej analizy uczynimy ten\nrodzaj integryzmu, którego postulaty prowadzą do powstania społeczeństwa równoległego w Europie i sprzyjają gettoizacji i tak już często wykluczonych z życia społecznego\nmieszkańców o niechrześcijańskim wyznaniu. W tak wyalienowanej grupie społecznej\nradykalne hasła zyskują na popularności i wzrasta prawdopodobieństwo zaangażowania\nsię jej członków w działania terrorystyczne.\nZagrożenie home grown terrorism (terroryzm rodzimy) wzrosło wraz z radykalizacją\nwyznawców islamu w Europie. Magdalena Adamczuk wyróżniła kilka grup czynników\nsprzyjających temu procesowi. Należą tu: kryzys tożsamości muzułmańskiej, poczucie\ndyskryminacji i nierównego traktowania, autosegregacja i budowanie społeczeństwa\nrównoległego, postrzeganie przez wyznawców islamu postępowania krajów europejskich\njako antymuzułmańskiego (Adamczuk, 2011). Za takie postępowanie należy uznać zaangażowanie rządów w interwencję w Iraku, Afganistanie, ale i zaniechanie działania\nw przypadku Syrii. Niechęć muzułmanów wzmacniają również informacje o torturowaniu więźniów w Guantanamo na Kubie, w Abu Ghraib w Iraku i w tajnych więzieniach CIA (podobno również w Szymanach), a także nagłaśniane wydarzeń, które godzą\nw wiarę muzułmańską, jak np. opublikowanie karykatur Mahometa w duńskim dzienniku\nw 2005r. i we francuskim czasopiśmie w 2012r., czy pojawienie się w Internecie filmu\n„Niewinność muzułmanów” w 2012r.\nDo czynników radykalizacji zaliczyć należy również te o charakterze politycznym,\nktóre wzmocniły odnowę religijną islamu w krajach muzułmańskich. Należą tu takie\nwydarzenia z końca XX wieku, jak: rewolucja w Iranie w 1979r., interwencja izraelska\ni zaangażowanie międzynarodowe w Libanie od 1982r., aktywność wspieranego przez\nIran szyickiego ugrupowania Hezbollah, wojna w Afganistanie rozpoczęta w 1979 roku\ni w konsekwencji powstanie Al-Kaidy, a następnie, już w XXI wieku – jej rozproszenie.\nNiewątpliwie wszystkie te czynniki same w sobie nie stanowiłyby zagrożenia dla spokoju i porządku publicznego w Europie, gdyby nie działalność charyzmatycznych liderów\ni przywódców duchowych, którzy, odwołując się do nich głosząc nauki w ośrodkach muzułmańskich, upowszechniają je przez Internet i popularyzują w środkach masowego\nDo głównych czynników gettoizacji wyznawców islamu należą trudności ze znalezieniem pracy w Europie, co powoduje, że stopa bezrobocia wśród muzułmanów jest\nwyższa niż średnia europejska. Muzułmanie pracują często w nisko opłacanych sektorach gospodarki, a ich trudną sytuację materialną dodatkowo pogarsza wzrost islamofobii w Europie, który ma wpływ na dobór pracowników przez pracodawców. Szerzenie\nsię uprzedzeń wobec wyznawców islamu ma w sobie coś z glajszachtowania, w którym\naktywną rolę pełnią media, ale i służby bezpieczeństwa, które po ataku na Word Trade\nCenter przesłuchiwały wyznawców islamu tylko z powodu ich religii lub wyglądu.\nKryzys tożsamości muzułmańskiej, czyli alienację w świecie kultury Zachodu, odczuwają zwłaszcza dzieci i wnuki imigrantów, które zauważają kontrast między życiem w\nzgodzie z tradycją kultury islamskiej a wielokulturowym, świeckim, europejskim społeczeństwem. Dążąc do ustalenia własnej tożsamości, wracają do islamu i szukają wspar-\ncia w ideologii głoszonej przez radykalnych imamów. Organizacje terrorystyczne wykorzystują te naturalne potrzeby określenia własnej tożsamości i przynależności i oferują\nproste drogi życiowe oparte na bezwzględnym posłuszeństwie nakazom interpretowanej\nprzez siebie wiary. Rozładowaniu frustracji ma służyć sięganie po przemoc, której nadaje\nsię charakter misji w imieniu Boga.\nAnalizując przyczyny radykalizacji wyznawców islamu w Europie, należy dostrzec\nwspółoddziaływanie wszystkich czynników i nie można doszukiwać się nadrzędności\njednego z nich. Ataków terrorystycznych o podłożu religijnym dopuszczają się zarówno\nosoby biedne, jak i bogate, należące do mniejszości religijno-etnicznych, jak i rodzimi\nkonwertyci. Dla przykładu, w 2007 roku na lotnisku Glasgow nieudany zamach przeprowadził Irakijczyk urodzony w Wielkiej Brytanii, który pracował jako lekarz w szpitalu\nRogal Alexandra Hospital. Nie była to osoba wykluczona społecznie ze względów ekonomicznych. Z kolei, w 2005 roku w Jakubie w Iraku, konwertytka, urodzona w typowej\nbelgijskiej rodzinie, dokonała samobójczego ataku, w którym zginęło 5 żołnierzy.\nWskazanie na wymienione w artykule uwarunkowania jako powody radykalizacji\nmuzułmanów w Europie nie daje pełnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego dochodzi do\naktów terroryzmu. Ideologie organizują myślenie o świecie, ale ktoś musi nadać im wymiar praktyczny. W przypadku ekstremalnego nurtu fundamentalizmu islamskiego są\nto ci wyznawcy, którzy ulegają wpływom charyzmatycznych przewodników integryzmu\nislamskiego. To właśnie apologeci „nowego porządku”, niekiedy w podwójnej roli również jako przywódcy organizacji terrorystycznych, wskazują cele i metody działania zdesperowanym członkom wspólnoty muzułmańskiej, którzy odnajdują w nich sposób na\nzłagodzenie deprywacji, czyli stanu ciągłego niezaspokojenia jakiejś potrzeby.\nNurt radykalny islamu w Europie reprezentują organizacje, które – za Anną Rusinek –\npodzielić można na fundamentalistyczne i terrorystyczne. Celem tych pierwszych jest\n„reislamizacja muzułmanów w Europie za pomocą środków pokojowych”, te drugie można scharakteryzować jako „kierujące się ideologią globalnego dżihadu” (Rusinek, 2012,\ns. 104). Linię podziału między nimi wyznacza głównie dobór środków realizacji celu, którym w obu przypadkach jest budowanie światowej ummy. Działalność grup fundamentalistycznych ogranicza się do głoszenia posłannictwa (dawa), czyli nakłaniania muzułmanów do pobożności, utożsamianej z wypełnianiem obowiązków religijnych zgodnie\nz szarijatem w jego ortodoksyjnej wersji, co skutkuje odizolowaniem wspólnoty wyznawców islamu od pozostałych członków społeczeństwa w Europie. Jak zauważa Rusinek:\n„głosiciele dawy chcą doprowadzić do powstania paralelnych struktur społecznych, które\numożliwiałyby muzułmanom stosowanie zasad szarijatu” (Rusinek, 2012, s. 104).\nPrzygotowują oni grunt, na którym wzrosnąć może ziarno terroryzmu. Fundamentalistyczną odnową muzułmańskich mniejszości na Zachodzie zajmują się takie organizacje, jak Stowarzyszenie Braci Muzułmanów, Grupa Milli Görüş, Hizb at-Tahrir al-Islami,\nCzęść muzułmanów żyjących w Europie, zarówno imigrantów, jak i osób tu urodzonych i wychowanych może stać się „zapleczem” dla ugrupowań terrorystycznych.\nUkierunkowani ideologicznie wyznawcy integrystycznej i radykalnej wersji islamu stanowią zagrożenie zarówno dla państw zachodnich, jak i krajów leżących z dala od nich.\nTerroryzmem rodzimym zajmują się z reguły potomkowie imigrantów z krajów muzułmańskich, wychowani w kulturze zachodniej, którzy znajdują sens życia i samorealizacji\nw wyznawaniu radykalnej formy islamu. Często poprzez radykalizację i indoktrynację\nprzechodzą z biernej sympatii do aktywnego terroryzmu.\nPrzywódcy ruchów ekstremistycznych chętnie rekrutują ochotników z państw europejskich do walki z niewiernymi w Afganistanie, Iraku i w innych punktach zapalnych\nna Bliskim i Środkowym Wschodzie z kilku powodów. Takie osoby posiadają wiedzę\no ewentualnych celach ataków w Europie i mogą się swobodnie przemieszczać po krajach europejskich, mogą również tłumaczyć na języki europejskie teksty odezw, komunikatów, instrukcji, apeli nawołujących do walki z Zachodem. Ich obecność w szeregach\nwojujących ekstremistów ma również wymiar propagandowy – symbolizuje wyższość\nislamu i wartości dżihadu nad „zgniłym” światem kultury zachodniej. Po powrocie do\nEuropy mogą prowadzić tu dżihad jako członkowie jednej z wielu terrorystycznych organizacji lub działając jako „samotne wilki”, czyli z dala od grupowych struktur.\nPośród organizacji terrorystycznych działających w Europie wymienić można AlKaidę, Unię Islamskiego Dżihadu, Partię Pracujących Kurdystanu, Grupę Ansar al-Islam, Al-Muhajiroun, Hezbollah, Hamas. Trudno jest zidentyfikować je wszystkie, nie\ntylko ze względu na konspiracyjną działalność (co jest oczywiste), ale i dużą dynamikę wewnętrzną terroryzmu islamskiego. Zachodzące w nim zmiany warunkuje sytuacja\nw krajach muzułmańskich głównie w obszarze Bliskiego Wschodu i północnej Afryki,\nsytuacja wewnętrzna państw Zachodu, jak i stosunki międzynarodowe, zdominowane\nw tym zakresie głównie przez USA.\nOpisanie uwarunkowań zagrożenia terroryzmem islamskim nieuchronnie prowadzi\ndo pytania o jego skalę w Europie. Czy jest ono duże?\nJak wskazują wyniki raportu Europejskiego Urzędu Policji (EUROPOL) z 19 kwietnia 2011 roku, większość aktów o charakterze terrorystycznym jest dokonywana przez\norganizacje separatystyczne o podłożu skrajnie prawicowym lub lewicowym. Na 249\nzamachów przeprowadzonych w 2010r. w państwach UE, trzech usiłowali dokonać wyznawcy islamu. Zatrzymano 611 osób podejrzanych o działalność w organizacjach uznanych za terrorystyczne, w tym – 179 w organizacjach islamskich. Większość aresztowań\ndokonano w Hiszpanii i we Francji (EU Terrorism Situation and Trend Report: TE-SAT\n2012). W świetle tych danych widać, że ataki terrorystów islamskich stanowią pod względem liczbowym jedynie niewielki procent działalności terrorystycznej w Europie. Należy\nmieć jednak na uwadze, że ze względu na spektakularność czynów mają duży wpływ na\nopinię społeczną. Nieuchronnym ich skutkiem jest wzrost napięcia społecznego i polaryzacja nastrojów, pod wpływem których rośnie uprzedzenie i dyskryminacja mniejszości\nreligijno-etnicznych. W powstających społeczeństwach równoległych nie ma miejsca na\ndialog, który zastępuje walka. W ten sposób nakręca się spirala przemocy.\nW atmosferze niechęci, a nawet wrogości pomiędzy światem arabskim a wspólnotą\ntransatlantycką dochodzi do eskalacji napięcia pomiędzy uczestnikami kultury Zachodu\na wspólnotami muzułmańskimi, które popularyzują ortodoksyjną wersję religii. Związanych z tym problemem zagrożeń nie uniknie również Polska, która jest aktywnym uczestnikiem działań zbrojnych na Bliskim Wschodzie i z tego względu musi liczyć się z groźbą\nzamachów terrorystycznych skierowanych bezpośrednio przeciw polskiemu terytorium\ni której przyjdzie zmierzyć się ze skutkami zróżnicowania kulturowego we własnym kraju. Zagrożenie terroryzmem islamskim jest w naszym kraju niewielkie, natomiast drugi\naspekt problemu będzie nabierać znaczenia we współczesnej Polsce, która nigdy nie była\nw pełni jednolita etnicznie i religijnie. Nasz kraj zamieszkuje niewielka liczba osób, które utożsamiają się z narodowością inną niż polska i wyznają wiarę inną niż katolicyzm\n(Wyniki Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011, Mały Rocznik\nStatystyczny Polski 2011). Konstatacja ta nie powinna jednak skłaniać do wniosku, że\nunikniemy zagrożenia bezpieczeństwa konfliktami o podłożu społeczno-kulturowym.\nŚwiadczy o tym chociażby ich pojawienie się we Wrocławiu i w Białymstoku.\nW pierwszym przypadku mamy do czynienia z narastającym napięciem społecznym\nw mieście, które promuje się jako wielokulturowe. W badaniach opinii mieszkańców\nDolnego Śląska, wielokulturowość jest jedną z silnych cech tego regionu (Tożsamość\nmieszkańców Dolnego Śląska. Raport z badań), a mimo to władze miasta i regionu nie\nznalazły rozwiązania problemu nielegalnej obecności Romów pochodzących z Rumunii,\na koczujących we Wrocławiu. Jak zauważa Andrzej Ficowski (2013): „Od czasu do czasu\nsłyszymy, że wkrótce Polacy będą się musieli nauczyć życia w społeczeństwie wielokulturowym. Otóż nieprawda: życia w wielokulturowym społeczeństwie od dawna mieliśmy\nszansę uczyć się razem z Romami. Wygląda na to, że ją zmarnowaliśmy”. Te gorzkie słowa\nmogą się wydawać wielu osobom zaangażowanym w działania na rzecz antydyskryminacji i integracji niezasłużoną generalizacją. Autor zwraca jednak uwagę na ważny problem\nniedostatków polityki etnicznej państwa (Por. Ficowski, 2013, s. 20).\nUdana integracja społeczeństwa zróżnicowanego kulturowo zmniejsza ryzyko pojawienia się zagrożeń w sferze bezpieczeństwa kulturowego. W przypadku Polski takim\nzagrożeniem jest zarówno tworzenie religijno-etnicznego „zaplecza” dla terrorystów\ndziałających na przykład na obszarze Niemiec, jak i wzrost aktywności ugrupowań ekstremalno-prawicowych, wymierzonej przeciwko osobom i grupom odmiennym kulturowo. Warunkiem powodzenia wspomnianej integracji jest polityka oparta na nowej definicji tożsamości narodowej, która uwzględni odmienną tożsamość mniejszości. Lektura\n„Białej Księgi Bezpieczeństwa Narodowego” skłania do wniosku, że czas już na nią najwyższy, jeżeli chcemy przygotować społeczeństwo do czekających je zmian kulturowych.\n„Biała Księga” jest raportem powstałym jako podsumowanie Strategicznego Przeglądu Obronnego prowadzonego pod przewodnictwem szefa BBN, gen. Stanisława Kozieja. Zauważa się w niej, że w wyniku zmian demograficznych i emigracji osób najlepiej\nwykształconych z Polski, konieczne będzie przygotowanie programu imigracyjnego dla\npotrzebnych Polsce specjalistów. W projekcie „Strategii Rozwoju Systemu Bezpieczeństwa Narodowego na lata 2011-2012” z 20 czerwca 2011 zaznaczono, że należy przeciwdziałać „powstaniu zamkniętych społeczności imigrantów, które mogą przyczyniać się\ndo wzrostu zagrożenia związanego z przestępczością zorganizowaną” (Strategia, 2011).\nOczywiście gettoizacja imigrantów zwykle nie dotyczy sprowadzonych do kraju specjalistów. Należy jednak mieć na uwadze, że wraz z nimi imigrować będą osoby, o których\nintegrację należy zadbać, na przykład małżonkowie i dzieci. Szkoda, że w uchwalonej\nprzez Radę Ministrów 9 kwietnia 2013 roku „Strategii Rozwoju Systemu Bezpieczeństwa\nNarodowego Rzeczypospolitej Polskiej 2022” pominięto tę kwestię, wskazując jedynie na\nzwiązek postępującej integracji europejskiej (a więc również swobody przepływu osób\ni osiedlania się) z zagrożeniem terroryzmem. Dobrze natomiast, że o problemie imigracji\nwspomniano w „Białej Księdze”.\nUdana integracja jest procesem dwustronnym, w którym zachodzi wymiana i wzajemne dostosowanie mniejszości i większości. Innymi słowy, obie zbiorowości powinny\nsię od siebie uczyć i zezwalać na zmiany w obrębie własnej tradycji kulturowej w ramach\nkonsensusu osiąganego każdorazowo w dyskursie publicznym przy założeniu demokratycznych instrumentów działania. Warto mieć tę oczywistość na uwadze przy projektowaniu takiej polityki imigracyjnej w Polsce, która uwzględni przedstawione zagrożenia\ndla bezpieczeństwa kulturowego kraju.\nAdamczuk, M. (2011). Rodzimy terroryzm jako zjawisko zagrażające bezpieczeństwu w Europie, Bezpieczeństwo narodowe, 1(17).\nBostom, A. (2012). Niewierni nie są równi muzułmanom. Pobrano 1 maja 2013, z: http://www.euroislam.pl/\nBrunatna Księga. (b.d.). Pobrano 24 maja 2013, z: http://www.nigdywiecej.org/475-20\nEU Terrorism Situation and Trend Report: TE-SAT 2012. (b.d.). Pobrano 5 czerwca 2013, z: https://www.\nFicowski, A. (2013). Wrocław – obóz nie śpi, Tygodnik Powszechny, 20.\nHeywood, A. (2008). Ideologie polityczne. Wprowadzenie, Warszawa: Wyd. Naukowe PWN.\nIzak, K. (2011). Zagrożenie terroryzmem i ekstremizmem w Europie na podstawie wybranych przykładów.\nTeraźniejszość, prognoza ewolucji i kierunki rozwoju, Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 5.\nKlimowicz, J. (2013). „Rzeczpospolita kibolska”. Przed sąd za nienawiść na tle różnic narodowościowych.\nPobrano 27 maja 2013, z: http://bialystok.gazeta.pl/bialystok/1,35235,13932556,_Rzeczpospolita_kibolska___Przed_sad_za_nienawisc.html\nKoran (1986). (tłum. J. Bielawski), Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy.\nKosmynka, S. (2012). Od Boga do terroru. Rola religii w ideologii dżihadyzmu na przykładzie Al-Kaida, Łódź:\nWydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.\nKościelniak, K. (2002). Dżihad. Święta wojna w islamie, Kraków: Wydawnictwo „M”.\nMały Rocznik Statystyczny Polski 2011, Warszawa: Główny Urząd Statystyczny.\nNalborczyk, A.S. (b.d.). Dżihad. Pobrano 28 maja 2013, z: http://www.wiez.com.pl/islam/index.php?id=10\nNasr, S.H. (2002). Istota islamu, Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX.\nOlszewski, M. (2013). Białystok: nienawiść rośnie w siłę, Tygodnik Powszechny, 20.\nRusinek, A. (2012). Nurt radykalny wśród społeczności muzułmańskich w wybranych państwach Unii Europejskiej, Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.\nSaeed, A. (2003). Islam and political legitymacy, Routledge/Curzon Press.\nSaeed, A. (2006). Islamie thought an introduction, Routledge.\nSmoleński, P. (2013), Czy grozi nam rasizm, Gazeta Wyborcza, 122.\nStrategia Rozwoju Systemu Bezpieczeństwa Narodowego RP 2011-2022 (projekt z dnia 20 czerwca 2011r.).\n(2011). Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej.\nStrategia Rozwoju Systemu Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polski 2022. (b.d.). Pobrano 6 czerwca 2013, z: http://www.mon.gov.pl/pl/strona/349/LG_46_278\nStreatfield, D. (2011), Świat po 11 września, Warszawa: Oficyna Wydawnicza ŁośGraf.\nTożsamość mieszkańców Dolnego Śląska. Raport z badań. (2011). Centrum Monitoringu Społecznego i Kultury Obywatelskiej we Wrocławiu.\nWyniki Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011. (2012). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny.\nZdanowski, J. (2009). Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe ASKON.\nRELIGIOUS FUNDAMENTALISM OF MUSLIM TERRORIST ORGANISATIONS\nVERSUS STATE OF THREAT IN EUROPE\nSummary: Muslim fundamentalism is one of the movements of the Islamic social-political\nthought while Islamic terrorism is a method of acting chosen by radical supporters of warring\nextremism. Those two notions concerning different social phenomena are often confused. The\nauthor’s aim is to set the knowledge about fundamentalism and jihadism in order as well as to\nconvince the reader that one should not perceive internally diversified Islam merely through\nthose two notions. A new ethnic policy based on a well-thought-out integration strategy is\na challenge for Poland. Two kinds of threat should be taken into account in the immigration\npolicy planning: those related to Islamic terrorism developing in parallel societies, and others\ncaused by the increase of social tension resulting from ignorance and xenophobia giving rise\nKey words: domestic terrorism, Islamism, fundamentalism, social integration, national safety.


Życie codzienne – Strona 3 – Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej\nWiosenna Niedziela Powołań (GALERIA z koncertu)\nW Niedzielę Jezusa Chrystusa Dobrego Pasterza w czterech dekanatach naszych diecezji odbyła się Niedziela Powołań. Klerycy ruszyli do Krzeszowic, Makowa Podhalańskiego, Milówki i Międzybrodzia, aby opowiedzieć o sobie i wspólnie z parafianami modlić się o nowe powołania. Dziękujemy wszystkim, Dowiedz się więcej →\nNasz laureat w Konkursie Biblijnym!\nZ dumą informujemy, że Dariusz Nawara, kleryk IV roku naszego seminarium, zajął II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Biblijnym dla alumnów seminariów duchownych.\nRemis z WSD Radom!\n9 kwietnia w Krakowie nasza reprezentacja seminaryjna w piłce nożnej rozegrała kolejne ważne spotkanie w ramach XIV Mistrzostw Polski Seminariów Duchownych – tym razem graliśmy z Wyższym Seminarium Duchownym z Radomia.\nAfryka – ciągłe wyzwanie\nW piątkowe popołudnie (11 marca 2016) odbyło się kolejne spotkanie formacyjne Kleryckiego Koła Misyjnego. Tym razem główny temat dotyczył kontynentu Afryki.\nPodczas wspólnie spędzonego czasu przypomnieliśmy sobie podstawowe dane na temat tego kontynentu, które świadczą o jego różnorodności.\nWielkopostna zbiórka odzieży\n„Włącz się w społeczną pomoc bliźnim. Otwórz się ku ubogim i chorym. Użyczaj ze swego. Staraj się dostrzec potrzebujących wokół siebie.” Te słowa zostawione przez Sługę Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego towarzyszyły kolejnej zbiórce odzieży organizowanej w naszym seminarium przez kleryckie koło Caritas.\nNowi lektorzy i akolici w naszych diecezjach!\nRozpoczęcie Wielkiego Postu obfituje zawsze w wiele wrażeń szczególnie dla roczników III i IV. Po przeżyciu rekolekcji wielkopostnych, które w tym roku wygłosili dla kleryków ks. Robert Woźniak i ks. Grzegorz Cioch, w sobotę 20 lutego alumni uczestniczyli w dwóch ważnych wydarzeniach – obłóczynach i nadaniu urzędów lektora i akolity.\nWyniki rozgrywek w Kleryckiej Lidze Krakowskiej, rok 2016/2017\nKażdego roku na przełomie stycznia i lutego w krakowskim seminarium duchownym odbywa się „dzień chorych”. Jest to zwyczajowa nazwa spotkania opłatkowego krakowskiego braterstwa chorych i niepełnosprawnych, w życiu którego czynnie na co dzień uczestniczą klerycy. Wraz z chorymi do seminarium przybył ich duchowy opiekun ks. Tomasz Grzesiak. Dowiedz się więcej →


Badania na zamówienie (ad-hoc) - ARC Rynek i Opinia\nZdecydowana większość realizowanych przez nas badań to projekty szyte na miarę, dostosowane do potrzeb naszych klientów i mające na celu uzyskanie pogłębionej wiedzy w ich obszarze zainteresowań.\nProjektami badawczymi w naszej firmie zarządzają doświadczeni badacze jakościowi i ilościowi, których głównym celem jest skonstruowanie badania tak, aby uzyskać rzeczywiście wiedzę, na której zależy klientowi. Do otrzymanych wyników dodajemy analizy i wnioski wykorzystując nasze doświadczenie.\nNasze badania realizujemy z wykorzystaniem wszystkich dostępnych na rynku metod badawczych. Posiadamy odpowiednie zaplecze, takie jak własne studio CATI czy panel badawczy ePanel.pl do badań online, jak również własną sieć ankieterską. Dzięki przynależności do międzynarodowej sieci IRIS skupiającej niezależne agencje badawcze z całego świata, mamy dostęp do międzynarodowego know-how oraz możliwość realizacji badań również za granicą.\nJeśli masz pytania – skontaktuj się z nami wysyłając zapytanie ofertowe przez ten formularz lub do jednej z osób odpowiedzialnych


07.04.2022. / Kto dziś tuczy Putina i Rosję? – PAWEŁ BUJALSKI\n07.04.2022. / Kto dziś tuczy Putina i Rosję?\nPaweł Bujalski 7 kwietnia 2022 7 kwietnia 2022 Polityka, wojna\nPewnie większość się zgodzi, że trudno mówić o bezpiecznej, żyjącej w pokoju Europie (i świecie) bez ułożenia odpowiednich, wzajemnie korzystnych relacji z Rosją. Prawda, że dzisiaj to zdanie brzmi wręcz prowokacyjnie i nie jest obecne w debacie publicznej? Trzydzieści, dwadzieścia, ba dziesięć lat temu było wręcz komunałem, powtarzanym przy różnych okazjach.\nNie znaczy to wcale, jak chciałby Polakom dzisiaj wmówić PiS, że nie widziano zagrożeń, nie słyszano wypowiedzi Putina, nie czytano doktryn, zapomniano o Gruzji i Ukrainie z 2014 roku i później, że wszyscy byli tacy „głusi” i „ślepi”, głupi po prostu. Nie, świadomie próbowali prowadzić politykę, nie bez wielkich błędów i zaniechań, by stworzyć jak najlepsze warunki dla życia, bezpieczeństwa i rozwoju swoich społeczeństw. Bez wojny i przemocy, w dobrobycie, z zachowaniem praw i wolności ludzi.\nOczywiście, była i jest to wizja rozciągniętej w czasie „dobrej” przyszłości, dla „naiwnych idealistów” marzenie, dla niektórych polityków może być to dalekosiężnym celem, bo przecież polityka traktowana poważnie i takie odległe cele powinna mieć przed oczami. Większość przecież przytaknie – tak, chcemy żyć w bezpiecznej, żyjącej w pokoju Europie, ale…\nRosja okazała się Rosją, krok po kroku ściągnęła maskę i wszczęła wojnę na wielką skalę w Europie, wojnę, jakiej nie widzieliśmy od 8 dekad. Pełną okrucieństwa, irracjonalną, grożącą a nawet zapowiadającą światową katastrofę. Rosja Putina napadła na suwerenną, z demokratycznymi i europejskimi aspiracjami Ukrainę, która heroicznie się broni już ponad 40 dni i wierzymy, że z naszą, Zachodu pomocą zwycięży. Czas względnego pokoju i nadziei na pokój został 24 lutego 2022 roku brutalnie przerwany przez nienasycony imperializm nacjonalistycznej i autorytarnej Rosji Putina.\nCo jest alternatywą pokoju? Zimna lub gorąca wojna. Albo śmierć i zniszczenie, prawdopodobnie niewyobrażalna totalna katastrofa albo opadnie z hukiem znowu „żelazna kurtyna” i oddzieli od siebie dwa wrogie, najeżone rakietami i nowoczesnymi systemami zagłady światy.\nMamy nadzieję, że wtedy znajdziemy się po „właściwej stronie”, ale pewności nie ma. Będzie zależeć to od Zachodu i Rosji i nieznanej przyszłości.\nPiszę o tym dlatego, że irytują mnie powszechne, według mnie bezrozumne, szkodliwe, bo wyzbyte chęci zrozumienia i racjonalnej oceny ataki polskich polityków i większości komentatorów na politykę Zachodu wobec Rosji po rozpadzie związku sowieckiego i przełomie z początku lat 90-tych. Narracja PiS-u jest szczególnie szkodliwa i zabójcza dla naszej przyszłość w Zjednoczonej Europie, bo oni wręcz jednostronnie obarczają liberalny Zachód a przede wszystkim Niemcy i Francję winą za agresję Rosji Putina na Ukrainę, co spotyka się z przytakiwaniem innych, by nie stanąć w poprzek tak ukształtowanej opinii publicznej albo co gorsze, bo myślą tak samo. A Kaczyńskiemu, jak zawsze, chodzi o władzę i wzbudzenie antyzachodnich nastrojów. Choć teraz igra z ogniem.\nNATO jest sojuszem obronnym. Wydawałby się, że to proste i jednoznaczne zdanie nie budzi większych kontrowersji, ale nie w Polsce. Odnoszę wrażenie, że, choć nie jest to wypowiedziane wprost, PiS prowadzi teraz świadomie tę swoją „antyzachodnią narrację” z ukrytym zarzutem, że NATO, liberalny zachód, nie broni odpowiednio zaatakowanej Ukrainy, nie atakuje zbrojnie Rosji, bo jest z definicji „tchórzliwy i zły” w przeciwieństwie do rządzonej przez nich Polski, bezkompromisowej i odważnej, przynajmniej tak chcą utrzymać i wzmacniać emocje ludzi licząc na zwiększenie poparcia dla siebie.\nJest to prawdziwie hazardowa zagrywka, śmiertelnie niebezpieczna, bo musimy pamiętać o słynnej formule art. 5 Paktu, że NATO, gdy „zbrojna napaść nastąpi” na którekolwiek państw ze stron paktu, podejmie „działania, jakie uzna za konieczne, łącznie z użyciem siły zbrojnej, w celu przywrócenia i utrzymania bezpieczeństwa obszaru północnoatlantyckiego”. Wszyscy czujemy, że kluczem polskiej polityki powinny być działania, by Zachód uznał „za konieczne” to, co jest naszą racją stanu.\nCzy Polska zostanie zaatakowana przez Rosję zależy od Putina i jego reakcji na działania Zachodu. Od nas zależy niewiele, chyba że będziemy realizować politykę Putina lub Zachodu. Wtedy właśnie od Zachodu, w tym USA i w dużej mierze od Niemiec i Francji i innych europejskich państw stron Paktu Północnoatlantyckiego, zależeć będzie gdzie w przypadku zimnej wojny opadnie „żelazna kurtyna” a o przypadku „gorącej wojny” lepiej nie pisać, bo będziemy po prostu pobojowiskiem po bitwie. A to, że to my w tej sytuacji zachęcamy dziś i dążymy słownie do rozszerzenia wojny jest aberracją na światową skalę. Zachód rozumnie i odpowiedzialnie to ignoruje, ale jak myślę, pamięta.\nNaszą racją stanu jest zrozumienie polityki, którą prowadzą nasi sojusznicy a nie narzucanie „swojej narracji” i swoich, najczęściej dyktowanych partykularnym interesem powierzchownych ocen i opinii. „Rozumienie” nie jest przecież bezwolną aprobatą, można i trzeba mieć „swoje zdanie”, ale ma ono znaczenie i sens tylko wtedy, gdy wynika ze zrozumienia motywacji i postępowania innych.\nWygłaszane „ex cathedra” przez prezesa, premiera i powtarzane i powielane przez innych opinie o „utuczeniu Putina i Rosji” i „zdradzie Europy” przez Niemcy i Francję, Zachód są kompromitujące i niesłychanie szkodliwe, bo puste, nieprawdziwe i atakujące sojuszników. Są po prostu niesłychanie głupie, co potęguje fakt, że to właśnie Polska jest największym beneficjentem polityki Zachodu, w tym w wielkiej mierze Niemiec wobec Rosji po 1989 roku. Ale nie tylko głupie… właściwie powielają narrację Putina i Orbana o Zachodzie.\nPo pierwsze, przed wojną obowiązujące powszechnie było zdanie, które napisałem na wstępie, że trudno mówić o bezpiecznej i dostatniej Europie bez ułożenia odpowiednich, wzajemnie korzystnych relacji z Rosją. Można wskazać wiele prób takiego „układania” stosunków, różnych twarzy i etapów, ale jak widać było to nadaremno. Ale czy znosi to sens takiego rozumienia przyszłości? W szczegółach wygląda to różnie, z pewnością nie czarno-biało. Przywołam tylko 3 przykłady z różnych sfer kreśląc szeroką perspektywę a zarazem to właśnie one są kłamliwie, choć niestety skutecznie eksploatowane przez pisowskich propagandystów, krytyków liberalnego Zachodu.\nNiemcy miały swój projekt „zielonej transformacji”. Przeprowadzały go od lat skutecznie, choć popełniły dwa, jak się okazało kluczowe błędy. Po pierwsze postawiły na gaz jako uzupełnienie odnawialnych źródeł energii, co okazało się niewłaściwe z dwóch powodów – emisyjności gazu i wzajemnego uzależnienia się i zarazem wzmacniania/europeizacji Rosji, która stała się z powodów politycznych i ekonomicznych jego głównym dostawcą. Polska też „postawiła” na gaz a „zielonej transformacji” nie zaczęła jeszcze przeprowadzać a dzisiaj nawet niszczy jej zalążki torpedując i zakazując rozwój odnawialnych źródeł energii. Wobec agresji Rosji Putina na Ukrainę Niemcy zdecydowały i zmieniają swój program transformacji. Zapewne to skutecznie i szybko zrobią. Czy w ogóle mamy tytuł wypowiadania się na ten temat, gdy nadal importujemy gaz z Rosji i odnawialne źródła energii traktujemy jako „szatański” pomysł „zgniłego zachodu”?\nNiemcy po koszmarze nazizmu stały się przez pokolenia najbardziej pacyfistycznym z pacyfistycznych społeczeństw. Tak twierdzą eksperci i tak wygląda rzeczywistość społeczna Niemiec. Tę wielopokoleniową terapię uznaje się za wielki ich sukces. Mnie nie dziwi polityka Niemiec, prounijna przede wszystkim.\nNacjonalizm niemiecki, Niemcy przyniosły Europie i światu Wielką Wojnę, ludobójstwo i morze zniszczeń a same Niemcy zostały zrównane z ziemią, podzielone i okupowane z druzgocącym poczuciem winy i wstydu u jednych i strachem u drugich. Do dziś nie kupują mieszkań, bo pamiętają zburzone miasta w nalotach dywanowych, oddali się w pełni etosowi pracy, przyjmują uchodźców, byli orędownikiem rozszerzenia Unii i przyjmują cierpliwie płynące w ich stronę epitety i oskarżenia. Mogą chcieć pokoju za wszelką cenę i są najmniej uprawnieni, być być „jastrzębiem” w polityce międzynarodowej, wobec Rosji też.\nW Europie rządy obawiają się stagflacji i to nie jedynie z gospodarczych powodów. Obawy są w pełni uzasadnione, bo po pandemii nadszedł czas wojny i w związku ze sztucznie zwiększanym popytem inflacja rośnie i aby ją ograniczyć zapewne spadnie wzrost gospodarczy co może zaowocować bezrobociem i krytyką władz, którą z pewnością spróbują wykorzystać nacjonaliści populiści, przeciwnicy Unii Europejskiej wspierani przez Putina… przy okazji zadeklarowani przyjaciele PiS-u, z którymi PiS coś uzgadniał już po otrzymaniu ostrzeżenia od USA, że agresja Putina na Ukrainę jest pewna.\nDemokratyczne systemy widzą to zagrożenie i podejmują działania biorąc to pod uwagę. Rozważają konsekwencje swoich decyzji. Francja jest w przede dniu wyborów. Macron zna nastroje i opinie Francuzów. Zabiega o ich głosy, rozmawia z Putinem, bo Francuzi chcą pokoju a nie wojny. U nas rządzą populiści wspierający innych nacjonalistycznych populistów w Europie, w tym we Francji. Przyjaźnią się i wspierają konkurentkę Macrona, jawną sojuszniczkę Putina i stagflacji się „nie boją”, bo niczego się „nie boją” i nawet jej groźbę świadomie wzmacniają, bo od lat skutecznie „przekupują” swój, populistyczny elektorat kosztem gospodarki i ogólnego bezpieczeństwa ekonomicznego Polski.\nNie twierdzę, że Zachód nie popełnił błędów o bardzo znaczących konsekwencjach w swojej „polityce wschodniej”, która „de facto” była zawsze traktowana, jak element polityki wobec Rosji. Odwrotnie, widać wyraźnie, ile szans zostało zmarnowanych i „oddanych na tacy” odradzającemu się po 2000 roku imperializmowi Rosji Putina. Niemniej te błędy, zaniechania i skandale mają swoje przyczyny, które warto analizować i rozumieć a nie zakrzykiwać emocjonalnymi, propagandowymi hasłami, które świadomie lub nie, w efekcie służą Putinowi a nie Ukrainie i Zachodowi. Dezintegracja zachodu, kryzys w systemach demokratycznych, brak jedności w respektowaniu zasad wolnego świata – to tuczy Putina i Rosję przynajmniej w tym samym stopniu, co ropa i gaz.\nPoprzedni 03.04.2022. / Chwała Ukrainie\nDalej 08.04.2022. / Ludwik Dorn


Podatek PIT w programach lojalnościowych | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 31029 )\nW ramach programów lojalnościowych często przekazywane są tzw. nieodpłatne świadczenia. W wielu przypadkach fiskus może zażądać zapłacenia podatku PIT od tego rodzaju korzyści. Są jednak sytuacje, w których mogą być one zwolnione z podatku PIT.\nFirmy bijąc się o klienta wymyślają różnego rodzaju promocje i stosują coraz to nowsze techniki sprzedaży. Między innymi tworzą tzw. programy lojalnościowe, których celem jest przywiązanie klientów, ale też m.in. pracowników, kontrahentów do swojej oferty bądź marki.\nJeżeli w ramach takiego działania przekazywane są dodatkowe świadczenia, które mogą być uznane za nieodpłatne, wówczas pojawiają się wątpliwości związane z obowiązkiem ich opodatkowania. Organy podatkowe doszukują się takich świadczeń w programach lojalnościowych, natomiast świadczeniodawcy starają się znaleźć zwolnienia przedmiotowe obejmujące tego rodzaju przychody.\nOrgany podatkowe przyjmują, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.\nNieodpłatne świadczenia mogą być zwolnione z PIT\nOd dochodów (przychodów) pobiera się 10% zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nZwolnione z PIT są następujące wartości:\nwygranych w konkursach i grach organizowanych oraz emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio i telewizja), a także w konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu oraz nagród związanych ze sprzedażą premiową – jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych lub nagród nie przekracza kwoty 760 zł (zwolnienie z PIT nagród związanych ze sprzedażą premiową nie dotyczy nagród stanowiących przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej);\nnieodpłatnych świadczeń otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą – jeżeli ich jednorazowa wartość nie przekracza 200 zł. Zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.\nMirosław Siwiński, doradca podatkowy Kancelaria Prawna Witold Modzelewski\nTagi: zwolnienia indywidualne, nieodpłatne świadczenia, podstawa opodatkowania


Projekty stron www | Jagne Blog\nAktualnie witryna internetowa stanowi podstawę prowadzenia biznesu, ponieważ jest wizytówką firmy w internecie. Warto wspomnieć natomiast o tym, że taka witryna internetowa powinna spełniać się aktualne standardy, które dotyczą nie tylko i wyłącznie wyglądu, ale także funkcjonalności czy prostoty w obsłudze. Tworzenie stron internetowych wymaga więc wiedzy, dobrego przygotowania, jak również dysponowania najnowszymi rozwiązaniami technologicznymi, które pozwalają na tworzenie przyszłościowych i funkcjonalnych stron dopasowanych do indywidualnych założeń oraz potrzeb konkretnego zleceniodawcy.\nWarto zatem zadanie budowy projektów stron internetowych oraz ich wdrażania powierzyć profesjonalistom, którzy działają na rynku od dawna oferując rozwiązania wysokiej jakości.\nTworzenie projektów stron www – co trzeba wiedzieć?\nGdzie najlepiej założyć sklep online to na prawdę często pojawiające się pytanie u ludzi, którzy chcą przenieść część albo ogół swojej działalności do internetu. Powinno się pamiętać o tym, że zaprojektowanie, wykonanie, jak również skonfigurowanie oraz wdrożenie sklepu internetowego to zadanie trudne, które przede wszystkim wymaga odpowiednich umiejętności i dysponowania odpowiednimi narzędziami i instrumentami. Bacząc na te aspekty, najlepiej zdecydować się na skorzystanie z usług fachowych firm, które zajmują się projektowaniem, jak też konfigurowaniem sklepów e-commerce, ale także innych stron internetowych, na przykład takich jak proste strony landing page. Należy także wspomnieć o tym, że nowoczesna witryna internetowa to nie tylko i wyłącznie ciekawy przyciągający uwagę design, ale przede wszystkim pełna funkcjonalność, w przypadku sklepu prosta oraz intuicyjna ścieżka zakupowa, jak także interesujące treści, które są w stanie przyciągnąć uwagę użytkowników internetu na dłużej. Co za tym idzie, witryna internetowa powinna nie tylko i wyłącznie wspaniale wyglądać, ale być też prosta w obsłudze, funkcjonalna oraz responsywna. W praktyce znaczy to, że powinna właściwie działać nie tylko na komputerach, ale także na innych urządzeniach, takich jak telefony komórkowe. O ile zatem zastanawiamy się, kto wykonuje strony internetowe, to są to firmy, które dysponują wiedzą, doświadczeniem i narzędziami do tworzenia funkcjonalnych stron www.


Rozpoznawanie złóż - skuteczne uzyskanie koncesji eksploatacyjnej - Wiedza i nauka\nRozpoznawanie złóż – skuteczne uzyskanie koncesji eksploatacyjnej\nPrace geologiczne prowadzone przez wykwalifikowane i doświadczone zespoły badaczy, prowadzone są najczęściej w terenie udokumentowanym pod względem złóż kopaliny lub wód podziemnych. Jednym z najpopularniejszych rodzajów prac geologicznych jest rozpoznawanie złóż http://geomain.pl/#czym-sie-zajmujemy. Poszukiwanie złoża może poprzedzić rozpoznawanie złóż, które w efekcie kończy się zgromadzeniem materiałów niezbędnych do opracowania dokumentów wymaganych do uzyskania koncesji na eksploatację rozpoznanego złoża kopaliny. Według ekspertów branży geologicznej rozpoznawanie złóż prowadzone jest nie tylko w trudno dostępnym terenie, ale także w terenie zaludnionym, który uznawany jest za teren sprzyjający pracom eksploatacyjnym rozpoznanych kopalin.\nRozpoznawanie złóż – profesjonalny zespół geologiczny\nRozpoznawanie złóż wymaga wiedzy zarówno teoretycznej, jak i praktycznej, którą można nabyć na renomowanych uczelniach krajowych i zagranicznych oraz w praktyce, podczas prac geologicznych. Według najnowszych badań wydziały geologii uczelni wyższych cieszą się rosnącą popularnością, ze względu na skuteczną strategię marketingową prowadzoną wśród uczniów i studentów przez szkoły i uczelnie wyższe. Zawodowi geolodzy specjalizujący się w tektonice i kartografii geologicznej prowadzą rozpoznawanie złóż poprzez wykorzystanie m.in. zasad prognozowania złożowego, robót górniczych, wiertniczych i geologicznych, zastosowanie metod badawczych oraz podstawy interpretacji wyników uzyskanych poprzez rozpoznawanie złóż. Jako jeden z podstawowych rodzajów prac geologicznych, rozpoznawanie złóż powinno być realizowane zgodnie z zasadami interpretacji prawidłowości występowania złóż, które mają ścisły związek m.in. z formacjami litotektonicznymi, normami określania rejonów perspektywicznych, zasadami identyfikowania oznak i ich interpretowania, a ponadto zgodnie z przesłankami prowadzącymi do występowania złóż. Istotne znaczenie w procesie rozpoznawania złóż ma m.in. metodyka prac terenowych w zakresie rozpoznawania i poszukiwania złóż, warunki złożowo-geologiczne oraz formy złóż, a także zasady dotyczące prawidłowego wyboru metod i ich użycia dostosowanego do właściwości fizykochemicznych kopalin.\nMetody i sposoby rozpoznawania złóż\nW pracach geologicznych istotne jest spójne zazębienie wszystkich etapów pracy, których celem jest uzyskanie wspólnego celu, jakim jest eksploatacja kopaliny. Znajomość metod poszukiwania i rozpoznawania złóż umożliwia m.in.\nskuteczne prognozowanie występowania stref perspektywicznych bez względu na formacje złożowe,\nprawidłowo określić właściwości fizykochemiczne rozpoznawanych kopalin, w celu zastosowania odpowiednich metod badawczych,\nustalić prawidłowy wybór terenowych metod badawczych oraz metodę opróbowania pozyskanego skalnego materiału metodą prac terenowych,\nprzygotować próbki do testów laboratoryjnych, po uprzednim ustaleniu ich zakresu,\nskutecznie interpretować oraz weryfikować uzyskane wyniki terenowych czynności poszukiwawczych, oraz wyników testów laboratoryjnych w zakresie jakości uzyskanych parametrów kopaliny.\nPonadto rozpoznawanie złóż http://geomain.pl/projekt-zagospodarowania-zloza/ wymaga wiedzy w zakresie m.in.\nobowiązujących kryteriów bilansowości odpowiednich dla określonej grupy kopalin, w tym ogólnej wiedzy o zasobach mineralnych,\nznajomości zasad określania i prognozowania stref perspektywicznych dla metod udostępniania, dla złóż użytecznych kopalin oraz eksploatacji złóż.\numiejętności samodzielnej analizy pozyskanego materiału naukowego, interpretacji uzyskanych wyników oraz wyciągnięcia produktywnych wniosków,\nznajomości zasad udostępniania i eksploatacji złóż,\nwłaściwego doboru technik komputerowych dostosowanych do precyzyjnego rozwiązania zagadnień geologicznych.\numiejętności zidentyfikowania problemu badawczego i zaproponowania sposobu jego rozwiązania,\nznajomość zasad wykorzystania złóż zgodnego z zasadami ekonomii, przy uwzględnieniu ochrony środowiska.\nKwestie prawne w zakresie rozpoznawania złóż\nRozpoznawanie złóż podobnie jak inne prace geologiczne regulowane jest przepisami prawa i unormowane jest w ustawie o prawie geologicznym i górniczym z 9 czerwca 2011 r. Zgodnie z obowiązującym prawem rozpoznawanie złóż to realizacja prac geologicznych na wstępnie udokumentowanym obszarze wód podziemnych, złoża kopaliny lub obszarze, w którym dokonuje się podziemnego składowania dwutlenku węgla. Rozpoznawanie złóż jest możliwe do przeprowadzenie wyłącznie po uzyskaniu koncesji. Do uzyskania dokumentacji geologicznej na podstawie przeprowadzonego rozpoznania złóż, niezbędne są szczegółowe dane z zakresu badania złoża pod względem m.in. określenia granic występowania złoża, ustalenia miejsca kopaliny głównej i obszaru występowania kopaliny towarzyszącej, oceny parametrów wydobycia oraz szacunkowych zasobów złoża, ustalenie głębokości zalegania kopaliny oraz określenie warunków miąższości warstwy wodnej, jak i warunków wodnych. Na podstawie zebranych materiałów badawczych można wystąpić z kompletną dokumentacją o udzielenie koncesji eksploatacyjnej.\nNext post Bryczesy – pozbądź się niedoskonałości!\nNext post:Bryczesy – pozbądź się niedoskonałości!


Battery pack (extender) trochę inaczej [prośba o pomoc]\nWątek: Battery pack (extender) trochę inaczej [prośba o pomoc]\nAutor Wątek: Battery pack (extender) trochę inaczej [prośba o pomoc] (Przeczytany 16423 razy)\nOdp: Battery pack (extender) trochę inaczej [prośba o pomoc]\n« Odpowiedź #90 : Marzec 04, 2009, 20:03:49 »\nGłosuję ze system ładowania\n« Odpowiedź #91 : Marzec 04, 2009, 21:36:29 »\ntak wtyczke, zabezpiecza przed calkowitym wyladowaniem bateri i zwarciem , troche musialem przerobic aby zmiescila sie w obudowie ale dziala\n« Odpowiedź #92 : Marzec 04, 2009, 21:46:10 »\ndołożyłeś 1 opornik (czy jak tam to się zwie) i polutowałeś czy coś więcej\nile się ładuje tak pda lub ile pochodzi na takim awaryjnym zasilaniu\n« Odpowiedź #93 : Marzec 04, 2009, 21:51:58 »\nnie testowalem jeszcze dokladnie ale z 20% zrobil 40% przy napięciu 4.5 potem spadlo do 3.2, jutro zrobie jeszcze ladowanie i zobacze jak to wyglada w praktyce\nSprzęt: Motorola Atrix\n« Odpowiedź #94 : Marzec 04, 2009, 22:03:21 »\nA czy ktoś z Was jest zainteresowany projektem i ewentualnym wykonaniem bardziej profesjonalnej ładowarki do PDA?\nBo chodzi mi po głowie projekt z akumulatorem Li-Poly o pojemności powiedzmy 4Ah i z wyjściem na 230V celem doładowywania tegoż.\nTaka ładowarka mogłaby słuzyć jako ładowarka przenośna z akumulatora lub jako zasilacz dodatkowy też z akumulatora i również z 230V.\nProjekt nie jest duży i jak ktoś jest zainteresowany to napiszcie, to postaram się coś opracować.\nJako, że mam również dostęp do tanich akumulatorów Li-Poly o róznych pojemnościach to tez mogę potem słuzyć pomocą.\nAha, projekt byłby ze schematem i z PCB, więc całkowicie jawny i do powielania.\n« Odpowiedź #95 : Marzec 17, 2009, 09:51:50 »\nByłbym zainteresowany takim Battery packiem na li-poly - wiem, że te aku są najlepsze i nie mają pamięci.\nDaj znać co i jak. Miałby chodzić z T3.\n« Odpowiedź #96 : Kwiecień 11, 2009, 14:52:45 »\nCytat: sp4ubw w Marzec 04, 2009, 22:03:21\nNo brzmi super!\nPisałbym się na coś takiego.\n4Ah brzmi doskonale! Na lipolach nie powinno być zbyt ciężkie.\nU mnie musiałoby zasilać Samsunga Omnię.\nPS. Wszystkim wesołych i zdrowych Świąt!\n« Odpowiedź #97 : Kwiecień 11, 2009, 19:05:25 »\nAż mnie naszła ochotka na zrobienie BE dla P990i - wkurza mnie to, że na WiFi bateria praktycznie maleje w oczach. Ostatnio bawiłem się w podłączanie 5V na USB ale, za przeproszeniem d**a. Wyświetla, że podłączony do USB, ale nie zaczyna ładować. Może podnieść mu z 5V na 5,5V (podłączenie diody w nóżkę sterowania)? Obecnie mam staba na LM7805T, wydajności prądowej nie przekraczam. Jako źródło zasilania dałem aku 12V (AGM, finalnie myślę nad akumulatorami modelarskimi albo zrobić porządny 7.2V pack na bateriach komórkowych klasy B - od Bazaar).\n« Odpowiedź #98 : Kwiecień 11, 2009, 19:39:29 »\nOstatnio myślałem że 2 baterie org od 6310i były by idealne\n« Odpowiedź #99 : Kwiecień 12, 2009, 11:43:04 »\nTrzeba teraz pomyśleć nad sposobem ładowania extendera - zdaje się, że Maxim ma w ofercie scalaki do kontroli ładowania LiIon i LiPoly Czyli ładowarka będzie się sprowadzać do trafka, prostownika, filtru CRC i samego układu kontroli. Raczej ładowanie w telefonie albo specjalnej ładowarce do baterii tel. odpada - preferuję zrobić gniazdo i zasilacz wtyczkowy.\n« Odpowiedź #100 : Kwiecień 13, 2009, 13:10:32 »\nNie wiem czy jest sens stosowac scalaki maxima Można to dość szybko zrobić na piechotę, przecież wystarczy zadbać tylko o to, zeby napięcie ładowania miało 4.2V i tyle. Prosty układ wyłączania po osiągnięciu napięcia 4.15 powiedzmy i jest cała ładowarka. W zasadzie LM258 wystarczy do tego.\nZakładając pojemność Li-Poly w przedziale 3..5Ah, trzeba zrobić tylko bardziej wydajną prądowo ładowarkę. Prąd 1A byłby odpowiedni, żeby nie stosowac kontroli temperatury akumulatora, a i czas ładowania nie byłby specjalnie wydłużony.\nNarysujmy jakieś propozycje i można zaczynać działać\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 13, 2009, 13:13:03 wysłana przez sp4ubw »\n« Odpowiedź #101 : Kwiecień 14, 2009, 20:17:34 »\nCo od LiPoly się nie wypowiadam, ale z doświadczenia wiem, że ładowanie LiIon czystym stałym napięciem nie wpływa zbyt dobrze na jej żywotność. w telefonie układ daje na baterię krótkie piki (coś jak PWM z wypełnieniem 40~60%), a między impulsami mierzone jest napięcie ogniwa. Po osiągnięciu jakiegoś (różnego dla różnych modeli) napięcia, Uwy układu ładowania maleje.\nMoże dobrym pomysłem byłoby stworzenie tu dwóch zespołów badawczych:\n1. opracowałby układ sieć -> aku (prostownik, układ kontroli ładowania etc)\n2. opracowałby układ aku -> PDA (układ monitorowania napięcia zabezpieczający przed nadmiernym wyładowaniem, zabezp. przeciążeniowe etc.)\nA kontrolę temperatury mimo wszystko bym zastosował - w razie gdyby ogniwo uległo uszkodzeniu taki element może zapobiec eksplozji!\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 14, 2009, 20:21:48 wysłana przez qba_rozpruwacz »\nSprzęt: Mio p550+hx2790+4GB+8GB+e51\n« Odpowiedź #102 : Maj 15, 2009, 19:27:20 »\nczy ma ktos schemat jakim sie posługiwał kwieto przy budowie battery extendera?\n99,9% ludzi czyta posty z ręką na myszce ...teraz nie sciągaj juz za późno\n« Odpowiedź #103 : Maj 23, 2009, 00:15:07 »\ntroche sie nie spiszyłem z testami ale jestem baardzo zadowolony\nmoja bateria dzielenie podtrzymywała toshibe przez godzine na 520mhz i WMP w tle\nprzy okazji podładowała o 10% , jutro będę ją testował dopóki nie padnie (teraz napięcie samego ogniwa spadło z 4.3 do 3.9 )\nzapowiada sie obiecująco


Archiwalne filmy wyprawowe. - forum.NGT.pl - opinie użytkowników\nArchiwalne filmy wyprawowe.\n81.219.71.2 Głosów: 0\nJa z nietypową sprawą. Wiadomo,że w internecie aż roi się od wątpliwej jakości filmów wspinaczkowych bądź alpinistycznych, dochodzą filmy typu "Krzyk kamienia" i amatorskie paróminutówki ze skałek, ale nie o to mi chodzi.\nGdzie można znaleźć (zdobyć, ściągnąć, pożyczyć lub jeszcze inaczej) stare filmy wyprawowe? Przecież na większości polskich wypraw w latach 70-tych i 80-tych były krecone takie filmy? Mam na myśli chociażby: "Temperatura wrzenia" A. Zajączkowskiego z 1975r. (Gasherbrumy), dokument Chrobaka z 1976r. (K2), film z pod Everestu w 1980r. itd\nKolejne sprawa to filmy zagraniczne np. "Gwiazdy w południe" (z udziałem L. Terray), czy nowszy "The Climb" (o zdobyciu Nanga Parbat przez H. Buhla).\nGdzie szukać takich filmów?\nWiem,że to dziwny temet jak na ngt, ale mimo wszystko proszę o odpowiedź i w miarę możliwości o pomoc.\n83.29.14.22 Głosów: 0\ndobry temat, mysle ze mozna go zostawic\ntemat bardzo dobry, chociaz nie mam pojecia, na pewno zajrze, zeby sie dowiedziec\n83.29.83.241 Głosów: 0\nmoze google wideo albo YouTube ??, moze by poszukac za pomoca progamu p2p ??\nszukałem w BearFlix tych trzech tytułów i nic\n83.29.9.168 Głosów: 0\nJa mam pare filmow na dysku, moglbym udostepnic jak wiecie gdzie mozna wrzucic takie filmy.\nJesli ponizej 100 mb to http://www.yousendit.com/ kiedys bylo max 1 gb ale za duzo ludzi uploadowalo :/\nSorc troszke malo, filmy maja po 600 mb :( ... zawsze mozna przeslac przez skypa ;-)\n83.30.176.206 Głosów: 0\nronin20 <---> jak masz w miarę szybki komputer to podziel plik winrarem albo innym archiwizatorem na kilka części i uploadnij je na rapidshare a linki zapodaj na forum :)\n83.29.47.9 Głosów: 0\njak wspinaczkowe to:\ntrza zalogować tylko\nchyba nabawiłem się dysleksji skończywszy szkoły:)\nW dziedzinie starych filmów nastąpił duży postęp! Mąż znalazł w internecie dwa filmy Gastona Rebuffata (najprawdopodobniej z lat 50-tych).\nFilmy zostały znalezione na EMULE, poniżej podaje tytuły i linki (wpisywane w programie) :\n1. "Les HorizonsGagnés".Gaston Rebuffat.By Excursionista Anonim\n2. "Entre Terre et Ciel".Gaston Rebuffat.By Excursionista Anonim\nDodam,że filmy są w jęzuku francuskim i niestety bez napisów. Może znalazłby się ktoś, kto byłby w stanie je przetłumaczyć?\nNiestety nadal nie ma śladu po polskich filmach z dawnych lat :(\nMam nadzieję,że kiedyś, ktoś z nas znajdzie coś na ten temat i poda do wiadomości na forum.\nW najbliższym czasie będe znała namiary na trzeci film Rebuffata.\nkilka sympatycznych filmików\ndzis (28.11.06) o 21:45 fajny film na planete sie zapowiada...jestem bardzo ciekaw co to bedzie...\nnawet fajny ten film byl tylko zawsze pozostaje taki niedosyt ze krotki :)\nci to mają białe święta;),ech piknie tam...\nCzy ma ktos moze napisy do "ESCALADE - MONTAGNE SUR LE FIL DES 4000". Mam od kolegi i ogladnalem, piekny film, ale co oni gadaja tez chcialbym wiedziec.\nTutaj jest kilka fajnych filmików\nmoże nie archiwalny, nie do końca wyprawowy, ale film. I o wspinaniu ;)\n89.78.226.115 Głosów: 0\nhttp://youtube.com/watch?v=D4S-hCMcFYY podobnie jak ten :D\nGenerated: 0.061822 s


Doceń polskie | NaszBiznes24.pl\nData dodania: 19 lutego 2018 11:03:40, Kategoria: Aktualności Hotele i restauracje Zdrowie\nFot. użyczone | XXVII atestacja żywno ci programu promocyjnego Doceń polskie\nXXVII atestacja żywności programu promocyjnego „Doceń polskie” – to była dwudziesta siódma certyfikacja żywności w historii Ogólnopolskiego Programu Promocyjnego „Doceń polskie”, a zarazem pierwsza zorganizowana w tym roku. W środę, 31 stycznia, Loża Ekspertów pod przewodnictwem Mirka Drewniaka oceniła 142 wyroby spożywcze z oferty 66 firm, rekordzista zgłosił aż 12 propozycji. Honorowy patronat nad wszystkimi certyfikacjami organizowanymi w ramach tego przedsięwzięcia sprawuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nCertyfikacje programu „Doceń polskie” odbywają się co kwartał, a każda z firm może zgłosić do udziału nieograniczoną liczbę swoich wyrobów.\n– W trakcie każdej atestacji oceniamy różnorodne wyroby. Są to produkty zarówno tradycyjne, jak i ich wariacje. Ocenie podlegają trzy czynniki: smak, wygląd i stosunek jakości do ceny. Za każdą z cech przyznajemy punkty w skali od 1 do 10 – mówi Katarzyna Salomon, członkini Loży Ekspertów.\nJak dodaje, do zdobycia znaku jakości potrzeba minimum 7,5 pkt., zaś tytuł TOP PRODUKT jest nadawany artykułom z maksymalnymi notami.\nPodczas styczniowego audytu ocenie poddane zostały artykuły spożywcze z całego kraju, z wszystkich 16 województw. Eksperci programu „Doceń polskie” sprawdzili m. in. makarony, nabiał, pieczywo, mięsa, słodycze, napoje, przetwory owocowe i warzywne, dania gotowe, miody, rybne specjały, oleje, słodkie wypieki oraz mąki.\n– Produkty w programie „Doceń polskie” oceniam od pierwszej edycji, czyli już prawie 7 lat. Przez ten okres działo się wiele. O ile na początku zdarzały się wyroby, które mogły być niedopracowane, czy to jakościowo, logistycznie lub cenowo, o tyle teraz poziom się bardzo wyrównał; już od dawna tyle „dziesiątek” nie widziałem. Pojawiają się produkty niszowe, rzekłbym eksperymentalne, które są na tyle dopracowane, że mogą się natychmiast znaleźć na rynku – stwierdza Mirek Drewniak, współzałożyciel Klubu Szefów Kuchni oraz przewodniczący Loży Ekspertów Ogólnopolskiego Programu Promocyjnego „Doceń polskie”.\nCharakterystycznym punktem Świąt Bożego Narodzenia oprócz choinki, kolęd i ...\nProdukty pełne wartościowych składników odżywczych o egzotycznych nazwach p...\n30 dni do Sylwestra – czy mogę jeszcze schudnąć?\nCztery tygodnie do Sylwestra – czy warto jeszcze się odchudzać, czy może po...\nData dodania: 7 listopada 2014 11:58:12, Kategoria:


Żywność ekologiczna - szkolenie z aspektów prawnych i praktycznych produkcji, sprzedaży, znakowania - Biokurier.pl - Portal o produktach ekologicznych - przepisy kulinarne\nStrona główna Akcja promocyjna Żywność ekologiczna – szkolenie z aspektów prawnych i praktycznych produkcji, sprzedaży, znakowania\nJakie regulacje prawne obowiązują w przypadku żywności ekologicznej? Jakie są wymagania kontrolne wobec producentów? W jaki sposób oznakować produkty BIO? To tylko niektóre z pytań, na które odpowiedź padnie podczas szkoleń ŻYWNOŚĆ EKOLOGICZNA – ASPEKTY PRAWNE I PRAKTYCZNE PRODUKCJI, SPRZEDAŻY, ZNAKOWANIA, na które zaprasza Centrum Prawa Żywnościowego.\nW trakcie zajęć wszyscy uczestnicy poznają zasady dotyczące produkcji i obrotu żywnością ekologiczną. dr inż. Anna Ostasiewicz przybliży także kwestie związane z wymogami kontrolnymi jednostek certyfikujących i organów nadzoru (Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczyhc).\nWszyscy kursanci otrzymają materiały szkoleniowe i certyfikaty. Będzie także dostępny poczęstunek słodki wraz z kawą i herbatą, napojami zimnymi oraz lunch.\nŻywność ekologiczna – szkolenie z aspektów prawnych i praktycznych produkcji, sprzedaży, znakowania. Program\n1. Regulacje prawne i podstawowe informacje o rolnictwie ekologicznym.\n2. Zasady produkcji przetworzonej żywności.\nSubstancje dodatkowe dozwolone do stosowania w przetwórstwie produktów ekologicznych. Nieekologiczne składniki pochodzenia rolniczego dopuszczone w rolnictwie ekologicznym.\n3. Pakowanie, magazynowanie i transport produktów ekologicznych – wymagania przepisów dotyczących rolnictwa ekologicznego.\n4. Zasady znakowania produktów ekologicznych. Stosowanie terminów BIO, EKO, EKOLOGICZNY w nazwie produktu i/lub w wykazie składników. Znak graficzny i inne elementy oznakowania produktu ekologicznego. Znakowanie produktów importowanych. Najczęstsze błędy w oznakowaniu i sankcje wynikające z nieprawidłowego oznakowania.\n5. Wymagania kontrolne podmiotów gospodarczych zajmujących się przetwórstwem produktów ekologicznych.\n6. Działania podejmowane w przypadku stwierdzenia naruszeń lub nieprawidłowości.\nSzkolenie jest jednodniowe. Odbędzie się:\n16 października 2017 w Warszawie\n23 października 2017 w Katowicach\nZapisy dostępne na stronie Centrum Prawa Żywnościowego – Będziemy wdzięczni za podanie Biokuriera jako źródła informacji o szkoleniu.\nZajęcia poprowadzi dr inż. Anna Ostasiewicz – doktor inżynier nauk rolniczych, stopień doktora uzyskany na Wydziale Nauk o Żywności Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; studia magisterskie ukończone na kierunku Towaroznawstwo; od 2012 r. specjalista w Głównym Inspektoracie Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych; od 2016 r. ekspert w Centrum Prawa Żywnościowego A. Szymecka-Wesołowska, D. Szostek Sp. J.; autorka i współautorka publikacji naukowych i popularno-naukowych z zakresu technologii żywności i rolnictwa ekologicznego.\nPoprzedni artykułDomowy antyperspirant – jak go przygotować?\nNastępny artykułGrzyby z polskich lasów – poznaj 5 najcenniejszych darów jesieni


Jak urządzić mieszkanie, by było funkcjonalne i przytulne? - Genialne Jak urządzić mieszkanie, by było funkcjonalne i przytulne? - Genialne\nGenialne » Porady » Lajfhaki » Jak urządzić mieszkanie, by było funkcjonalne i przytulne?\nUrządzanie własnego mieszkania to nie tylko ogromna przyjemność, ale przede wszystkim nie lada wyzwanie. Inwestujesz bowiem fundusze w coś, co w założeniu powinno służyć Ci przez wiele lat, a jednocześnie być maksymalnie spersonalizowane i odpowiadające najwyższym nawet oczekiwaniom. Jak urządzić mieszkanie w taki sposób, by cieszyło nas przez lata? Na co należy zwrócić szczególna uwagę, a czego szczególnie trzeba się wystrzegać?\nNiezależnie od tego, czy właśnie otrzymałeś klucze do nowego mieszkania prosto od dewelopera, czy też kupiłeś własne M bądź wynająłeś lokum, albo chcesz na nowo zaaranżować dotychczasowe cztery ściany, przed przystąpieniem do działania warto zapoznać się z kilkoma zasadami. Wszystko po to, by urządzanie mieszkania stało się prawdziwą przyjemnością, nie zaś mordęgą przypłaconą siwymi włosami i nieprzespanymi nocami. Pierwsza, najważniejsza zasada jakiej należy trzymać się przy remoncie i urządzaniu lokum, to wcześniejsze dokładne sprecyzowanie oczekiwań wobec funkcjonalności poszczególnych pomieszczeń. Często do urządzania przystępujemy kierując się zasadą, iż „coś” chcemy zmienić, „coś mieć” bądź „czegoś uniknąć”. Taki sposób myślenia to najprostsza droga do popełnienia wielu błędów, a przede wszystkim zakupów pod wpływem chwilowego impulsu. Mieszkania w bloku mają zazwyczaj niewielką powierzchnię, dlatego przed przystąpieniem do jego aranżacji, trzeba dokładnie określić i zwizualizować sobie poszczególne, planowane elementy. W mieszkaniu w bloku postaw przede wszystkim na funkcjonalność – wybieraj meble o optymalnych rozmiarach, jednak skrywające dużo szafek i szuflad, w których schowasz wszystkie potrzebne przedmioty i ubrania. Unikaj także zbędnych mebli i dodatków, które jedynie zmniejszają powierzchnię użytkową.\nJeszcze większym wyzwaniem jest urządzenie małego mieszkania – kawalerki bądź mieszkania dwupokojowego, lecz o niewielkiej powierzchni. W tym przypadku także stawiaj na meble przede wszystkim funkcjonalne. Pamiętaj również o jasnej kolorystyce, zarówno ścian, mebli, dywanów oraz zasłon – jasne kolory optycznie powiększą powierzchnię. Postaraj się o kreatywne rozwiązania – zamiast stawiać regał na wolnej ścianie, pomyśl o zawieszeniu na niej półek: o wiele skuteczniej zagospodarujesz wolne miejsce, a także optycznie zwiększysz przestrzeń. Pamiętaj także o lampach – to także istotny element wyposażenia. Przy niewielkich powierzchniach stawiaj na oświetlenie jasne, ale w niewielkich oprawach. W kawalerce zdecydowanie lepiej sprawdzi się plafoniera zawieszona na suficie, niż bogato zdobiona, wisząca lampa, która zabierze jedynie miejsce. Do minimum ogranicz także dodatki, takie jak stojące kwietniki, figurki na szafkach, duże obrazy oraz dywaniki – im więcej drobnych elementów, tym większe wrażenie chaosu. Zamiast kilku obrazków na ścianie, wybierz na przykład fototapetę z jasnym motywem. Stawiaj na rozwiązania minimalistyczne i o jednolitej, najlepiej jasnej kolorystyce i gładkiej powierzchni.\nTagi: aranżacja wnętrz | dekoracja domu | wnętrza mieszkań


Kreacjonizm - Społeczny Darwinizm - blog Grzesik Mariana\nHome » Wolna konkurencja ekonomiczna » Kreacjonizm\nWcześniejszy wpis z cyklu walka o byt znajdziesz na http://www.grzesik.com.pl/walka-o-byt-cz-26/\nRównie dobrze można by do arystokracji zaliczyć głodnego psa, który drugiemu kość odebrał. Równie dobrze można by arystokracją nazwać robactwo, które dzięki silniejszym nogom i narządom żarcia przegryzło się na szczyt kupy robaków gniotąc i pożerając robactwo słabsze od siebie. Istotna arystokracja odwraca się plecami od tego współzawodnictwa, a jeśli bierze udział w walce, to z natury rzeczy staje po stronie uciśnionych. Nie, zwycięzcy w tej walce, dwunożne wilki, lisy, woły robocze i duszą obdarzone maszyny – to nie jest arystokracja! To co nadaje wartość życiu i pojedynczych ludzi arystokratami czyni, jest to sprawiedliwość, dobroć, mądrość, piękność, radość, indywidualny, charakter. Pierwsze z tych dwóch pięknych i szlachetnych cech są przeszkodami w doborze społecznym i jako takie potępiane bywają przez przedstawicieli teorii doboru; pozostałe marnieją w konkurencyjnej hecy”.\nBlaschko wskazuje, że „dobór naturalny jest wprost sprzeczny z doborem ekonomicznym; dokonywa się naturalny dobór nie na korzyść zwycięzcy lecz ekonomicznie zwyciężonego. Prawo to znajduje swój wyraz w znanym fakcie, że większość rodzin mieszczańskich w ciągu kilku pokoleń wymiera”.\nTonnies omawiając książkę Ammona: „Dobór naturalny u człowieka”, powiada: „Autorowi nie przyszło na myśl, że naturalny dobór biologiczny i również naturalny, choć rozmyślnie popierany społeczny są to całkiem odrębne rzeczy i mogą mieć wprost przeciwne następstwa”.\n„Przyjrzyjmyż się raz” pisze Wille, „ekonomicznym zwycięzcom i zwyciężonym i przekonajmy się, czy istotnie „najlepsi” są po stronie pierwszych, a „najgorsi” po stronie drugich. Zbadajmy fizyczne, umysłowe i moralne przymioty zwycięskiego spekulanta giełdowego i rolnego najemnika, porucznika i czeladnika szewskiego, tajnego radcę i górnika z kopalni węgli, duchownego i robotnika z fabryki. Ja nie odważyłbym się najlepszymi nazywać „najwyższych dziesięciu tysięcy”. To zaś, co znajdziemy złego u najniższych warstw ludu, nie jest bynajmniej przyczyną ich ekonomicznej nędzy, jak zdaje się mniemać Haeckel, lecz po prostu jej następstwem“.\nHigienista A. Ploetz mówi: „Wychowanie nie każdemu daje jednakie szanse, lecz ten, który ma zamożnych rodziców, od samego początku odbiera lepsze wykształcenie niż syn proletariusza. Z punktu widzenia pomyślności rasy nie można by nic przeciw temu nadmienić, gdyby stan zamożności rodziców był prostym następstwem ich ekonomicznych uzdolnień. Jednakże niezmiernie często wcale tak nie jest, gdyż znaczna część majątków dziedzicznie przechodzi z pokolenia na pokolenie, a nawet w pierwszym zawiązku i rozwoju powstaje przez kłamstwo, oszustwo i przemoc”.\nPelmann na to zwraca uwagę, że, właściwie biorąc, zwierzęta lepsze są niż ludzie: „U zwierząt jest to walka o byt, nieubłagana walka na noże, kończąca się zawsze zagładą jednostki słabszej. U ludzi jest to natomiast nie tyle walka o życie, lecz o możliwy nadmiar majątku i własności. Mimo walki pozostaje zawsze u ludzi pewna ilość poślednich jednostek i mnoży się w dalszym ciągu a to nam ich tłumaczy mały postęp wyrażający się między innymi niezmienną wielkością czaszki”.\nHaycraft pisze: „Kapitał ludzi majętnych zapewnia ich dzieciom, które nie zawsze bywają bardzo zdolne – ogromną korzyść we współzawodnictwie z synami ubogich, a skutkiem tego na pewno w większości wypadków dziecko ludzi biednych nie może im dotrzymać pola. Pragnę tu z naciskiem zaznaczyć, że i w cywilizowanych społeczeństwach daje się odczuwać brak równomiernego podziału szans i korzyści między urodzonymi wśród niego dziećmi. On to sprawia, że zjednoczenie się sił i dążności ogółu nie może sięgnąć wysoko, gdyż wiele sił indywidualnych ginie, niejedno niedołęstwo sztucznie poparte utrzymuje się na wyżynie, a –współzawodnictwo ku szerokim zakresie chybia celu, gdyż nie stazuia najdzielniejszych współzawodników na czele”.\nSzczerze interesuję się darwinizmem. I to właśnie dlatego o tym temacie prowadzę bloga. Zapraszam Cię do kontaktu ze mną. Polecam Ci też inną stronę www.upadlosc-konsumenta.pl.\nWprawdzie i wewnątrz komórki zachodzi już pewne różniczkowanie żyjącej substancji, podział na jądro komórkowe, substancję i błonę itd. a i tę okazują już wielką rozmaitość …\nWiedza przyrodnicza i społeczna znajdują się do siebie w takim wzajemnym stosunku, że ta ostatnia dostarcza logicznego wątku dla badań biologicznych, pożyczkę jednak swoją odbiera …