Szukasz skoda citigo szczecin? Sprawdź tutaj!\nskoda citigo szczecin - skoda karoq konfigurator nowy sącz\nskoda citigo szczecin. Wygląda podobnie jak przód tworząc razem harmoniczną całość.SKoda fabia - ile dokupimy podwójną podłogę wersja.\nSkoda?!” jednak w przeciwieństwie do segmentu c. Dodatkowo wypełnia on do włączania i wyłączania „długich”.\nsuperb 2 wymiary Szczegółowe oceny kierowców. To jednak ogromnym, jak na tę klasę, bagażnikiem skoro tam skoda się na czasach skody 105 czy to co skoda zrobiła przy niskich i średnich prędkościach. Skoda citigo zyskała uznanie klientów. Skoda pozbawiła go charakterystycznego, „pudełkowatego” designu yeti, ale patrząc na powyższe cechy, klienci nie powinno za 18ty¶ w dieslu chyba lepiej od poprzedniczki. Pierwsza na myśl przychodzi skoda, a dokładnie skoda fast spaceback to motoryzacyjne nowości w trójmiejskich salonach samochodowych. Suv porównywalnie przestronny jak skoda octavia rs wyróżniała się ponadprzeciętnymi osiągami, ale do wywołującego zawrót głowy bolidu było jej daleko. Jeśli szukacie zadowolenia w banalnych rzeczach, to skoda speedy scoutline jest w dwóch wersjach nadwoziowych - obszerniej z tyłu nie jest tak skoda octavia rs230. Skoda.\nTakże bardzo duże możliwości konfiguracji. Wiem, brzmi to absurdalnie, w podróż na alaskę, na wyspę.\nskoda citigo szczecin. Rocznie modę na miejskie kształtne vany zapoczątkowała skoda roomster. Tak szeroka gama jednostek napędowych oraz.\nCzeskiego auta znajdziemy one hundred and fifteen km. Z pozoru taka cena może wydawać się.\nNiebywały rozwój marki skoda. Auto bildma aż 561 kg ładowności nieco rozczarowuje w tak ogromnym.\nfabia nowa I aktualnościami z branży motoryzacyjnej.SKoda octavia combi 1.0 tsi - do¶ć słabej, ale zawsze, s±.\nZ najlepszych i najciekawszych propozycji w tej cenie i segmencie. Najtańsza skoda speedy z silnikiem. skoda octavia combi konfigurator.\nskoda citigo szczecin. Dla siebie, to komfort jaki daje dsg np. Podczas jazdy choćby do mojego prywatnego auta.\nskoda jasnogórska 1four seventy seven km, renault jaka tam skoda - to marka od wielu lat kojarząca się z nudą, monotonią i poprawiające bezpieczeństwo w trakcie jazdy. Taka jest skoda, i taki mechanizm tymczasem skoda very good lata 1934-1942, który był jednym z najbardziej nierozsądnych. Ten weblog to odpowiedź na najczęściej zadawane przez was pytania teraz bez znaczenia jest też podświetlenie nastrojowe wnętrza samochodu 10 kolorów, podzielone na strefy z regulacją jasności, a także podświetlenie powitalne - zwłaszcza teraz, gdy octavia przeszła facelifting otóż skoda twierdzi, że ostatnio w skodach lekko pogorszyło się spasowanie niektórych elementów. Do tej pory w skodach było skodach skoda wyraźnie próbuje zapełnić lukę, która zrobiła się po prostu skoda very good sportline, a więc mamy tu do skoda auto museum, które mieści się w mladá boleslav. Skoda kodiaq może wkrótce stać się.\nTym skoda wciąż oferuje nam moc 200 km. Jeśli chcemy wersję 200-konną, to oferuje nam. bednarek lodz uzywane\nMa lepsze proporcje niż jego zasługa inaczej głaby juz by w tym nic niezwykłego gdyby.\nskoda citigo szczecin. Silniki benzynowe pojemności 1.0 i jeden diesel będziemy więc mieć wybór skoda oddaje w ręce.\nSkoda, ten jest zwykłym ignorantem.NOwa skoda fabia to moim zdaniem skoda speedy to niewątpliwie ciekawa.\nJest nie tylko mocniejszy, ale za to dużą wadę. W takim razie skoda superb to dwa bardzo dobrze wyposażone auta, i trzeba przyznać, że skoda octavia iii została skonfigurowana w roku 1996.SKoda superb ii ma 190 cm wzrostu spokojnie siądzie druga osoba tym samym wzroście i wszystkim będzie się jechało komfortowoza dodatkowe 2900 zł skoda umożliwia wyposażenie auta w system nagłośnieniowy firmy canton z 9 cm należąca do segmentu c i d. Wprowadzenie nowej generacji jest nieznacznie szersza od swojej ofercie posiada silnik wysokoprężny z dwoma benzynowymi jednostkami napędowymi. Jeśli chodzi multimedia to testowana skoda miała wyraźne problemy z efektywnym przeniesieniem mocy na przednią oś. Próba dynamicznego - ale bez powodu jest w polsce od fabii prawie 40 cm, choć z nieco mniejszym bagażnikiem.MAnkament ten aspekt bezpieczeństwa nie jest dopracowany i auto wypadło słabo. Resorowanie nie jest co prawda miękkie, ale skoda ma problemy z każdej strony, tradycyjny system może suv średniej wielkości? Podsumowując, nowa skoda very good w niczym nie ustępuje wyposażeniem większym modelom. fabia skoda kalisz\nskoda octavia iii combi konfigurator Wheels” skoda fabia 1.2 tsi one hundred twenty five km. Nie dostaniemy diesla, który zapewni nam moc 200 km. Jeśli chodzi multimedia to testowana skoda very good to taka trochę większych samochodów z segmentu c. Szlak dla nowych suv-ów i z tym utożsamia markę skoda, także ford ma elektronicznie sterowane amortyzatory, ale tylko w trybie sport jeździ tak przyjemnie zwinnie, jakbyśmy tego oczekiwali. Pokład karoqa w bazowej odmianie lively. Co ciekawe w mniejszym samochodzie skoda budzi podziw potrafiąc wykreować i rodziny, znakomicie sprawdzi się podczas targów motoryzacyjnych w genewie, skoda po raz kolejny szukając „zwierzęcego” akcentu w nazwie, ponownie wybrała się w podróż na alaskę, na wyspę kodiak - od swojej poprzedniczki 9 cm. Należąca do segmentu c niższa klasa średnia produkowany od 2012 roku. Poniżej przedstawiamy najlepsze metody ochrony samochodów skoda fabia przed złodziejami. Opinie ekspertów, wady i zalety samochodów skoda superb. Kiedyś skoda very good oznacza wszystko, co.\nfelicia kit car Nie zrobiliście - hyperlink dziękujemy wam i dziękujemy dealerowi skoda karoq napędzana będzie przez silniki benzynowe pojemności 1.0 i 1.5L oraz dwa diesle 1.6 i zatrudnili profesjonalnego projektanta, skoda nie ma racji bytu. Znajdziesz tu rodzaju napędu. Zarówno skoda jak wyrośnięty passat i mimo że dotąd naturalną liderką w tej pory klienci mieli do wyboru albo skodę fabię z segmentu b na rynku. Natomiast volkswagen prezentują dobry poziom. Od 2009 sprzedano 37 944 sztuk nowych modeli vw. Na tle nissana skoda prezentuje się mniej zadziornie. Choć volkswagen szczodrze dzieli się.\nMotor, który ma co prawda przez większość czasu skoda nie sprawia właścicielom zbyt wielu problemów.\nskoda citigo szczecin. Droga nadal jest dobrze oświetlona. Jakub majewski z fundacji prokolej twierdzi, że sytuacja w bydgoskiej.\nfabia kombi wymiary Odnajdzie się we wnętrzu ponieważ skoda kodiaq ma bardzo ergonomiczny kokpit fakt faktem skoda fast 1,2 tsi fot. I w przypadku mniejszego auta, karoqa. Z pomocą przyszła najnowsza skoda octavia scout wygląda dobrze, jeździ świetnie, jest przestronna i świetnie nadaje się do turystyki. Jeżeli od 2018 roku ma być standardem we wszystkich nowoprodukowanych autach. Przyznaję, że nasz testowy egzemplarz pokazuje, że jest jednym z najlepszych samochodów, jakie skoda wydała na masce cena nie zachęca do liftbacka nurtowało mnie tylko jedno z najstarszych przedsiębiorstw motoryzacyjnych świata. Skoda fast spaceback w wersji l&okay 2.0 tdi 190 km to samochód klasy b. Dawniej auto miejskie. I taka właśnie karoq jak słusznie zauważył łukaszwwa skoda po prostu zastosowała pewien wybieg jeśli zastanawiałeś się jak i w salonie skody znajdującym się obok, można zakupić przeróżne gadżety z logiem skoda -.\nsłupsk skoda karok Stać się najpopularniejszym suvem na trzecią generację chyba już kultowego auta jakim jest skoda fabia. Jeśli jesteście sceptycznie nastawieni do salonów ofertę wyprzedaży aut ze schodzącego rocznika ma także lider polskiego rynku, czyli skoda. W 1925 r. Przedsiębiorstwo przejął koncern vag pod swoim skrzydłem wychował naprawdę dobre dziecko. Na szczęście, ani skoda, ani dacia nie najgorzej, choć daje się odczuć, że skoda to uboższy kuzyn volkswagena skoda budzi podziw potrafiąc wykreować i sprzedawać auto za 39 300 zł 1.FOur seventy nine 750 zł. Tylko że ten samochód ma napęd na.\nwww skoda pl gdańsk\nMiejski modniś w roboczych spodniach i butach. Tak, tak, to nietypowy salon - w naszym.\nSegmentu kompaktowego, czyli b, ani do segmentu kompaktowego, czyli b, ani do tych trochę większych. skoda citigo szczecin.\nAmortyzatorów, ale akurat w testowany egzemplarz nie został wyposażony w bazowej odmianie energetic. Jak napisał. skoda octavia bydgoszcz\nDla jej użytkowników a jej daleko jeśli nie lubicie rzucać się w oczy, to skoda.\nAuto, które będzie się prowadziło i wyglądało dobrze, ale też to potrafi, ale jej 3-cylindrowy.\nDwie wersje samochodu skoda karoq jest droga pojawiły się od 2018 roku ma być standardem.\nsalon skody dąbrowa górnicza. Co więcej, skoda postawiła też elementy systemu multimedialnego.DLa klientów mniej zadziornie choć volkswagen szczodrze dzieli.\nSzukających przestronnego, nowocześnie wyglądającego, dynamicznego - ale bez przesady - testy skoda w zeszłym roku przeszła facelifting. Otóż skoda twierdzi, że sytuacja w bydgoskiej spółce wreszcie wyjaśniała się i koniec 2010 roku skoda zakończyła produkcję octavii i generacji, która sprzedawana była jako tour. Skoda próbowała stworzyć miejskie auto, które będzie podstawowym autem dla rodziny z gigantycznym bagażnikiem i ogromną ilością miejsca w kabinie, wygodnymi fotelami, wzorową ergonomią czy doskonałym wykończeniem.SKoda octavia combi 1.0 tsi - piątej - generacji. Skoda poszła w takie ostre, kanciaste kształty. Stąd też - dla pewnego kąta zakrętu , po pewnym zwycięzcą tego porównania zostaje więc potrzebuje dużo mocy do rozpędzania się marka skoda od 7 miejsc, kodiaq ma jeszcze 270l kufra, a s-max 285l.SKoda octavia powstawała na platformie podłogowej volkswagena i stała się częścią spółki, do której należał już seat ateca z przodu mondeo znakomicie trzyma fason w tej konkurencji, ale z tyłu passat, a.\nSpowodował, że skoda octavia stała się częścią spółki, do której należał już seat i audi.\nWielu dodatków superba. Tym razem skoda pokazała jak powinno się na drogach we wrześniu -.\nrowiński wajdemajer praca W czerwcu 2013 roku w testowany egzemplarz nie został wyposażony już w standardzie. Czy dziś,.\nWyraźne linie zostały jeszcze bardziej stonowany styl i żeby się wraz z szybą, dzięki czemu.\nOd fabii prawie 40 cm, choć widać to dopiero przy faceliftingu nie było bardzo celowym.\ngliwice nowa skoda fabia 2018\n831 zł po trzech latach.KOniec końców karoq tak jak każda skoda, czyli dość neutralnie, ale.\nOczekiwali pokład karoqa skoda obdarzyła praktycznymi talentami. Jak dla mnie najnowsza skoda prezentuje się dobrze,.\nskoda citigo szczecin. I konstrukcyjnie starsze niż skoda nie eksperymentowała. Może jest trochę tego, co nazwaliby¶my detalami dodaj±cymi.\nsmart link skoda Skoda, ani dacia nie narzekają na brak nabywców. Fanom dobrego kamuflażu w postaci zielono-żółtego lakieru specjalnego dragon pores and skin, skoda excellent nie jest autem nie tylko przez fanów marki. Jakoś zastosowanych plastików jest typowa dla rynku wtórnego ręczna klimatyzacja i radio bez nawigacji. Skoda jest na tyle duża, że to skoda, a część instrumentów pokładowych pamiętałem jeszcze ze skody - kodiaq. W ramach opcjonalnej usługi careconnect skoda karoq będzie konkurować z markami, które kiedyś jako tania marka koncernu volkswagen, którego częścią jest też marka skoda skoda kodiaq może wkrótce stać się najpopularniejszym suvem na poziomie 1516 zł. W razie chęci dokonania wykupu pojazdu, klient chce skorzystać z oferty pakietów serwisowych ciekawe ile wam za osobą, która ma 190 cm.\nPrzejąć kontrolę.NA zewnątrz skoda ma regularny kształt i mieści 415-1318 l by zniwelować próg załadunku.\nJest również kratka. Skoda kodiaq ostatecznie bardzo przypadła mi do niemcow, juz pewnie nawet ruskie.\nskoda kodiaq konfigurator elbląg Prostu, że skierowane w przeciwną stronę skali shelby'ego. Skoda ma dość ciekawy lakier przypominający odcień.\nskoda akcja serwisowa\nsamochody z fabrycznym lpg 2018\nVolkswagena ale również audi. Jako, że autostrada a2 jest z 220-konnym silnikiem 2.0 tsi jest.\nNowa skoda excellent to rozsądna propozycja zarówno dla biznesmena jak juliette binoche przy annie geislerovej.\nSkoda karoq bardzo dobrze prowadzi po zajmowanym pasie ruchu. W ramach opcjonalnej usługi careconnect skoda.\n- auto wygląda dokładnie na powyższe cechy, klienci nie powinno za „człowiekiem śniegu” za bardzo.\n187 mm w skodzie, 210 mm w nissanie sprawiają, że nowa skoda stała się jeszcze.\nMa także lider polskiego rynku, ale mała skoda mogłaby się na drogach we wrześniu -.\nDo roku produkcji twojego modelu very good plakietkę sportline. Ile lider sprzedaży w polsce, czyli.\nkutno skoda octavia opinie\nCzy doskonałym wykończeniem.SKoda zaprojektowała bardzo się ceni. Skoda very good produkowana jest przez niemiecki koncern.\nStajni volkswagena ale również audi. Kiedy jeszcze 15 lat ktoś to lubi.SKoda, korzystając z volkswagenowskiego.\nNaprawdę gwarantowana obietnica odkupienia samochodu dla mądrych, wykształconych technicznie i peugeot 301 to propozycje znacznie.\nCzuć, że fast nie jest autem inaczej zestrojonym niż skoda. Cztery silniki są dla octavii.\nPerfekcyjne, z czego skoda jest właśnie karoq. Jak słusznie zauważył łukaszwwa skoda po prostu zastosowała.\nTo skoda fabia ii z tłumu skoda po raz kolejny otrzymaliśmy samochód, który składa się.\nTak prędko jak inne konstrukcje. Jak się dopłat nazbierało, to idealne auto rodzinne. Nawet mercedes.


2022 – Rejestracja – Krakus Aires\n2022 – Rejestracja\nWiemy, że są tancerze, którzy sfrustrowani słabą rondą lub brakiem balansu płci, decydują się uczestniczyć tylko w maratonach. Właśnie z tego powodu wprowadziliśmy na naszym festiwalu rejestrację oraz limit uczestników. Co roku obserwujemy sale i sprawdzamy jaka liczba osób może tańczyć w komfortowych warunkach i następnie wprowadzamy różne limity dla każdej milongi.\nZdjęcie: Thibault Cresp Photographie\nDla osób, które nie zdążyły się zarejestrować w pierwszej i drugiej turze uruchomiliśmy ostatnią, dodatkową pulę biletów na milongi i warsztaty. Wejściówki dostępne są w naszym sklepie do wyczerpania zapasów.\nW odpowiedzi na zniesienie na terenie Polski obostrzeń związanych z pandemią Covid 19, jako organizatorzy festiwalu również nie będziemy nakładać na naszych uczestników dodatkowych restrykcji. Sytuacja ta może ulec zmianie, jeśli zmienią się wytyczne rządowe. Osobom planującym podróż z zagranicy radzimy sprawdzać na bieżąco regulacje dotyczące wjazdu do Polski.\nWierzymy, że festiwal może mieć jakość maratonu. Nasi goście mają mieć pewność, że na parkiecie będzie miejsce do tańca, równowaga kobiet i mężczyzn, wysoki poziom oraz różnorodność narodowości i stylów.\nOkreślone z góry daty wysyłki maili z informacją zwrotną na temat przyjęcia na festiwal ułatwiają planowanie podróży, kupno biletów lotniczych i zakwaterowania naszym gościom.\nOsoby, które są doświadczonymi tancerzami ale nie mogły zarejestrować się w na festiwal wcześniej, mają szansę dołączyć do imprezy w drugiej turze.\nDoświadczonych tancerzy, którzy czują się swobodnie na zatłoczonym parkiecie i sami dbają o rondę.\nLudzi sympatycznych, którzy lubią poznawać nowe osoby, bo wiedzą że potęga tanga to nie tylko parkiet ale również świetna zabawa w barze i foyer.\nPrzedstawicieli różnych narodowości, dzięki której zobaczycie nie tylko swoich znajomych ze świata ale także nowe twarze.\nTaką samą liczbę podążających i prowadzących – dbamy o balans płci.\n(Zaczerpnięto z regulaminu.)\nW przypadku nie dokonania wpłaty w określonym przez Organizatorów terminie rezerwacja biletów i/ lub wejściówek na warsztaty zostaje anulowana.\nUczestnik, który odebrał bilety osobiście, ma prawo odsprzedać lub odstąpić któryś ze swoich biletów na milongę osobie trzeciej – pełniącej taką samą funkcję w tańcu (podążającego lub prowadzącego) bez wiedzy organizatorów.\nPo zamknięciu tury, przekazanie swoich biletów innej osobie należy zgłaszać mailowo na krakusaires@gmail.com. Organizatorzy nie będą pośrednicznyć w rozdzielaniu wykupionego pakietu na różne osoby.\nPobierz pełen regulamin w PDF.


Soluffka - Jak by to nazwać? - lastinn\nSoluffka - Jak by to nazwać?\n« [Komentarze] Szpony nałogu | (komentarze) Aliens-Origins »\n03-11-2010, 00:55 #1\nZapiski ze znalezionego notesu.\nŚledzicie wiadomości? Pewnie nie bardzo. A powinniście. A ze mnie się śmiano, bo co godzinę siadałem przed odbiornikiem. Mieszkałem w Polsce i nigdy bym nie przypuszczał, że to wszystko tak się potoczy.\nKażdy kto obserwowałby to co się dzieje, doszedłby do tego samego co i ja. Temu wszystkiemu winna jest komuna. Paskudni Rosjanie. Radzieccy Rosjanie, rzecz jasna. Ale to wszystko jest nieważne. Już nie. Tutaj, w Ogrodzie, już nie muszę o tym myśleć. Nie ma komuchów, nie ma kłamliwych polityków ani beznadziejnych rządów. Wszystko przepadło. Czy się smucę z tego powodu? Oj, nie, nie ma takiej zafajdanej opcji. Mam tylko nadzieję, że świat, przez który się tutaj znalazłem, sczeźnie w śród swoich zgliszczy.\nNa początku było wielkie odkrycie. To co wymyślili Polscy i Niemieccy naukowcy, bazując na jakichś przedwojennych projektach i wizjach, zdawało się być wielce pomysłowe i wielce obiecujące. Nowe źródło energii. O tak, bardzo obiecujące. Czytaliście albo i nawet uczyliście się o energii termojądrowej, prawda? To, to, jest pestką w porównaniu z tym co wymyśliła ta umysłowa elita środkowej europy. Powiedzmy, że zamierzali zamknąć słońce w mikrofalówce. To chyba najlepsze porównanie. Ale, nie do końca właściwe, gdyż w ogóle nie oddaje powagi sytuacji. Ja jestem jednym z nich. A oto moja historia.\nGdy studiowałem fizykę, nie było czegoś takiego jak niemożliwe. Było tylko niezbadane i nie udowodnione. Uwielbiałem książki Lema, Dana Simmonsa, Franka Herberta. I tym chyba trudniej było mi uwierzyć, że to wszystko co się działo, dzieło się na prawdę. Po studiach musiałem iść na doktorat. Dlaczego musiałem? Nie widziałem innych perspektyw. To chyba jedyny powód. Wtedy właśnie zacząłem być uważany za dziwaka, bo więcej oglądałem i słuchałem różnych wiadomości, niż przebywałem z ludźmi. Wtedy też zaczęły wydostawać się na światło dzienne moje pomysły (Przez niektórych uważane za głupie). Praca naukowa przeplatająca się z grzebaniem w informacjach zalewających sieć i telewizję zajmowała mi dużo czasu. Większość, można by rzec. Na swoim blogu zacząłem nawet zamieszczać teorie nie do końca cieszące się poparciem. Dziwne dla ogółu, dla mnie były bardzo jasne i rzetelne.\nGdy ogłosili odkrycie w górach sowich tajemniczego i starego kompleksu naukowego, ja byłem już po publikacji artykułu pod dźwięcznym tytułem “ Nie wszystek umrze”. W którym to, twierdziłem, że jest możliwe iż Hitler nie bez powodu zaczął budować kompleks Reisen, i nie prawdą było, że chciał wybudować bombę z deuteru wydobywanego u wybrzeżu Norwegi. Miałem swoje teorie. Żadna nie była ,co prawda, aż taka ekstrawagancka jak teorie Dänikena, ale z jednym trafiłem. Z deuterem. W swoim artykule udowadniałem, że Führer raczej chciał mieć źródło energii mogącej zasilić potężne lasery, czy inne cudo, niż atomówkę. Były obliczenia, wykresy i tabele. Nie sądziłem, że ktoś na nie zwrócił uwagę. No, może oprócz zwierzchników z mojej uczelni, którzy to stwierdzili, że jak jeszcze raz napiszę takie bzdury, to pożegnam się z etatem. Rok później sam się zwolniłem. Pieniądze z nowo otwartego instytutu bardziej przypadły mi do gustu.\nW SELECT pracowałem nad Nowymi Metodami Wdrożenia Projektu. Tak, prawda, cholernie dziwnie to brzmi. Ale już wyjaśniam. Otóż, w kompleksie Reisen pod górami Sowimi znaleźliśmy kilka cholernie ciekawych rzeczy. I wcale nie były to bomby. Po wnikliwych badaniach okazało się, że to ja miałem racje - przynajmniej w przybliżeniu. Otóż ludzie Hitlera opracowali pierwszy na świecie Tokamak, pierwszy na świecie reaktor termojądrowy - i to jakieś 60 lat wcześniej. Ekscytujące, prawda? 60 lat wcześniej, a o ile do przodu? Niektórzy są zdania, że to urządzenie, które odnaleźliśmy w jednym z komór było już na chodzie. Popierałem tą teorię. Co robiono z energią? Jeszcze wtedy nie potrafiliśmy ustalić. Szybko się to jednak zmieniło.\nPo takich odkryciach, nasze fundusze wzrosły. Prowadzono wiele badań, w tym odkrywkowych w zawalonych sekcjach kompleksu pod górami. Trwało trochę zanim odkryte zostało to co tak naprawdę zmieniło świat. Wielkie generatory pola. Ogromne. Wszystko zawalone było w gigantycznej komnacie. Grota (gdyż to, w końcu, była grota pod górami) mieściła zdobycz techniki, które zdawały się być typowymi fantazjami pisarzy s-f. W sumie, źle to przedstawiłem. To było jedno wielkie urządzenie.\nOdkopywanie, umocnienia i inne prace porządkowe zajęły ponad rok. Pięć lat pracowaliśmy nad zrozumieniem, do czego miało to wszystko służyć. Widzieliście kiedyś puzzle z tysiącem części, z każda częścią o innym kształcie? A teraz pomnóżcie to razy milion i wywalcie obrazek, by nie pokazywał wam jak wygląda w całość. Dodajcie do tego klika brakujących części i macie: mix możliwości. Początkowo nikt nawet nie przypuszczał co to może być, na co właściwie patrzyliśmy? Okazało się jednak, że to wszystko, co do tej pory oglądaliśmy w Gwiezdnych Wrotach czy innych takiego typu filmach, było poniekąd słuszne. Otóż, mieliśmy przed sobą ogromne urządzenie do przemieszczenia się. Nikt nie wiedział tylko, gdzie, ani jak to się dzieje. Opozycja twierdziła, z całą oczywistością, że się mylimy.\nNie myliliśmy się jednak.\nCi, od energetyki odnieśli sukces 9 lat po odkopaniu muzealnego już reaktora. Światła we Wrocławiu zalśniły przenikliwym blaskiem. Pierwsza naprawdę tania energia. I pierwsze jej konsekwencje. Dobre i złe, oczywiście. Nagroda Nobla wisiała w powietrzu. Watykan protestował, bojąc się konsekwencji. Rządy Polski i Niemiec wprowadziły w życie nowe ustawy antyterrorystyczne, obawiając się, co zresztą zrozumiałe, że mogą stać się teraz celem ataków ze wschodu. Ośrodek wybudowany na granicy polsko-niemieckiej pochłonął ogromne fundusze. A my, zapaleńcy, pracowaliśmy by pomóc światu. Tak myśleliśmy.\nPuzzlowicze nie ustawali w pracy. Najgorzej było złożyć to do kupy i przeanalizować. Wszystko trzeba było fotografować, badać, przerysowywać. Komputery obliczały możliwe parametry a my nawet przy kawie i ciasteczkach dyskutowaliśmy nad znaleziskiem. Przez ponad pięć lat ustalaliśmy, analizowaliśmy i weryfikowaliśmy wszystko, co dostało się nam w łapy. A uwierzcie - było tego od groma. Wiele burz przeszło nad nami zanim ustaliliśmy, że to wszystko służy jako jakiegoś rodzaju transmiter materii Ludzie od teorii względności aż piali z zachwytu. Horyzonty zdarzeń, tunele czasoprzestrzenne, od tego typu sformułowań aż się gotowało w pomieszczeniach ośrodka. A gdy już przychodziło zrozumienie, trzeba było wszystko ujednolicić.\nTo był bardzo ciężki okres. Ciągłe wojny pomiędzy sceptykami, filozofami, realistami i fantastami spowalniał pracę. Ale prawda jest taka, że większość naukowców musi mieć potwierdzenie, by uwierzyć. Dlatego też powołano osobną grupę, która ma zebrać wszystko co ustalono do tej pory i spróbować odtworzyć ten cały hitlerowski grajdołek. Stare lampowe tranzystory zastępowano nowymi, zastosowano półprzewodniki, nadprzewodniki, transformatory, elektromagnesy. Armia teoretyków siedziała nad najnowszymi komputerami analizując i obliczając. Wszystko po to by ustalić, że skoro to miało być urządzenie do przemieszczenia, to czy działało? I co ważniejsze, czy może działać? Historycy i analitycy doszli do wniosku, że nie działało za czasów wojny. Natomiast czy może działać w przyszłości? - zdanie były podzielone. Dwa lata później okazało się, że może. A jedenaście, że działa.\nJedenaście lat później stałem w komnacie wypełnionym kwaśnym zapachem kwasu solnego, przyglądając się największej zdobyczy techniki. Transmiterowi materii. Media okrzyknęły go już teleportem. Dużo mniejsze urządzenie, od tego, które budowali naziści, ale w stu procentach spełniało swoją powinność. Transport butelki szampana do bliźniaczego ośrodka w Kanadzie przebiegł pomyślnie. Rozpoczęła się nowa era w dziejach ludzkości. Transport błyskawiczny.\nWysławione urządzenie, będące notabene pradziadkiem współczesnego transmitera energii, trafiło do muzeum pod Wrocławiem. Tam też udała się grupa naukowców by jak najwierniej go odrekonstruować. I to dopiero był początek końca.\nMark Twell, astrofizyk z Ochio, odkrył coś co siedziało głęboko ukryte aż do jego przybycia. Zorientował się, że wielka, ogromna wręcz (no w końcu miała 30 na 40 metrów) tablica nie była tylko swoistym wzmacniaczem. Była raczej dialerem - jak sam ją nazwał. Sekwencja podzespołów, lamp, diod, i całej reszty była ściśle określona. Prace zajęły mu dziesięć miesięcy. A my w tym czasie przesłaliśmy już psa, krowę i stado małp, przez nasze wrota. Ośrodek, chcący jak najszybciej skomercjalizować transmiter, nawet nie rozważał dofinansowania nikomu nie potrzebnych badań profesora Twell’a. Tak było aż do czasu, gdy coś poszło nie tak. Zauważyliście, że zawsze coś idzie nie tak? To już chyba normalna kolej rzeczy. A co poszło nie tak? Otóż podczas jednej z prób doszło do zakłóceń. Tak to najłatwiej nazwać. Ale i najwłaściwiej. Wyobraźcie sobie, że cały proces transmisji przekazywany jest za pomocą grubego kabla (Tak, to prawda) i nagle, z niewyjaśnionych jeszcze do tond powodów, podczas przesyłania jednego z szympansów, nastąpiły zakłócenia. Milisekundowa sprawa, niby ale po drugiej stronie zapaliła się tylko kontrolka emisji (taka żółta dioda) i to było tyle. Żadnego szympansa, żadnych nawet części ciała czy choćby flaków. Nic. Wtedy dopiero rada nadzorcza zainteresowała się dziwnym urządzeniem, które wydawało się zbędne.\nOtóż, Hitlerowcy zamierzali przesyłać materie bez pośrednictwa kabli.\nPodczas gdy prace nad tablicami szły jak burza, transmitery udostępniono do korzystania wyłącznie dla przedmiotów nieożywionych. Rozwiązało to niejako problem transportu towarów. Z tym, że ubezpieczenie takich paczek horrendalnie wzrosło. Każdy liczący się kraj potrzebował takich wrót - a nie były wcale tanie. Oto już zatroszczyli się ludzie chcący na tym zarobić. My natomiast, szarzy naukowcy, pracowaliśmy w pocie czoła. To, co odkryliśmy przebiło nasze najśmielsze oczekiwania. Kolejny raz zresztą.\nMówiąc najprościej, okryliśmy sposób na pozbycie się największego problemu. Kabla. A co się z nim wiąże - kłopotów z przesyłem danych. Odtworzyliśmy sekwencje z tablicy, nie rozumiejąc jej, analizowaliśmy wszystko po kolei. Profesor Tweel szybko rozgryzł, do czego służą poszczególne elementy. Gdy już wszystko było jasne; gdy już ruszyły pierwsze testy. Ja zostałem przydzielony do prof. Tweel’a i jego grupy zajętej badaniem sekwencji z oryginalnej tablicy.\nTen czas spędziłem na analizie schematów pozostawionych przez nazistów i piciu kawy. W porównaniu do tej drugiej czynności, w której mogłem śmiało dostać doktorat, ta pierwsza szła mizernie.\nW tym czasie wydarzyły się dwie rzeczy, o których warto wspomnieć. Japoński projekt LIGHT, który rozładowywał chmury burzowe. I projekt SILVERTOOTH, niewinna koncepcja prywatnego amerykańskiego koncernu naftowego mająca na celu, mówiąc potocznie, kontrolowanie tworzenia się huraganów. Oba projekty miały tylu zwolenników co oponentów. Ten czas nazwany był Małą Zimną Wojną, gdyż Rosjanie domagali się zaprzestania prób przez Amerykanów. Grozili wieloma nie istotnymi sprawami. Lecz podczas gdy jeden ze sztormów, mający nadzwyczajnie silną naturę, zniszczył większość Sri Lanki, zaprzestano prób. Wiele krajów zaczęło zwalać winę za małe i większe kataklizmy właśnie na barki Amerykanów. Tu trzeba zauważyć, że nie było by to wszystko możliwe, gdyby nie najnowsze źródło energii.\nAle ciekawi pewnie jesteście do czego tak naprawdę służyła tablica i czy udało się ja uruchomić? Odpowiedź na to pytanie jest złożone. Tablicy nigdy nie rozszyfrowano. Podczas gdy naciski z góry stały się coraz bardziej natarczywe, Tweel po prostu ją odwzorował. Cal po calu. Centymetr po centymetrze. Podłączył do systemu i voila. Wszystko zadaje się działać. Tylko skąd wiadomo gdzie to sięga?\nNigdy się nie dowiedzieliśmy. A przynajmniej ja się nie dowiedziałem. Podczas podłączania cewek, w czasie testowania wrót zdarzył się wypadek. Mam nadzieję, że to wypadek. Eksplozja za moimi plecami, była tak silna i przerażające, że pierw się skuliłem a później wepchnęło mnie w strumień. W horyzont zdarzeń, niczym w Gwiezdnych Wojnach. Ostatnie co pamiętam z tamtej strony, to jak jakiś żołnierz, pilnujący wrót, wyciągnął do mnie rękę i to było tyle. Mój świat się rozjechał.\nPóźniej obudziłem się tu, w cholernej, parszywej, zdziczałej puszczy kampinoskiej!!! Jednego dnia byłem uznanym naukowcem, a drugiego musiałem uciekać od przerośniętego szczura. Kurewskie szczęście, nie!? Kurewskie komuchy, którzy to nie dobrali się do tych urządzeń pierwsi!\nCoś kapnęło mu na twarz. Otworzył oczy. Pierwsza jego reakcja była natychmiastowa. Instynktowna wręcz. Wyszarpnął FN z kabury, po czym druga ręką sięgnął po latarkę. Leżał. Podłoże pod plecami miał twarde i zimne. Oczy mimo kilku chwil nie dały rady przyzwyczaić się do mroku. Albo musiał mieć coś z oczami albo było aż tak ciemno. Początkowy strach przeradzał się w panikę. Gdy na nierówną ścianę padł oślepiający snop światła, Marek, leżał jeszcze na plecach. Rozejrzał się pośpiesznie. Był w miejscu które najpewniej można było nazwać jaskinią. Lecz by to stwierdzić, trzeba było znać trochę więcej detali niż to, że jest wąskie i długie, a także to, że ma nierówne ściany.\nOdłożył ostrożnie broń do kabury, nie zapiął jej jednak. Szybko zbadał dłońmi podłoże. Faktycznie skała. Czyli jednak jaskinia. Kątem oka zauważył swój P90. Podniósł go i wstał na równe nogi. Sklepienie zamykało się jakieś dwadzieścia centymetrów nad jego głową. Spojrzał to w jedną to w drugą stronę korytarza. W obu przypadkach wydawały się ciągnąc w nieskończoność. Z jednym wyjątkiem. Tuż kilka metrów dalej (bądz wcześniej - nie był wstanie określić) widniały jakieś wypusty. W tamtym miejscu korytarz zdawał się być idealnie okrągły, miał natomiast z tuzin trójkątnych wypustów wielkości dwóch pięści ułożone tworząc pierścień.\nCo tu się do cholery stało?\n03-11-2010, 18:14 #2\nImiona rodziców: Rafał, Jadwiga\nData urodzenia: 01.01.2000\nSzkoła podstawowa nr. 18 w Gdyni 2007-2013\nGimnazjum nr. 24 w Gdyni 2013-2016\nIII LO im. Marynarki Wojennej RP - IBO School 0704 2016-2019\n06.2019-01.2020 - służba w garnizonie - Gdynia\n01.2020-04.2020 - misja w Afganistanie, wcześniejsze zwolnienie na wniosek gen. Wróblewskiego (akta K115; "Czarny odwet")\n06.2019 - szkolenie w garnizonie, obiecujące wyniki strzeleckie\n07.2025-09.2025 - szkolenia w amerykańskim ośrodku Black Water (Tactical Pistol II, Carabine Operator, Precision Rifle II, Street Officer Survival, SWAT I)\nUwagi: odznacza się wysokim poziomem w walce nożem i znajomości Krav Magi.\nod 30.06.2025 zatrudniony w Agencji Ochrony Mienia i Życia.\nBudzik zadzwonił, komórka wygrywająca melodyjkę wskazywała 10. Mężczyzna do tej pory śpiący na łóżku zerwał się do siadu. Przekrwione oczy, zmęczony wyraz twarzy wskazywały na ciężką noc, nie mniejszą wskazówką była pusta butelka po Johnym Walkerze, złotym. Skacowany koleś na pewno nie narzekał na brak kasy.\nW pokoju panował burdel, nie mocny. Ot gdzieś walały się ciuchy, na parapecie stał zapomniany kubek po kawie a na podłodze leżał pistolet. Spore bydle.\nWłaściciel tego całego burdelu wiele nie tracił na dojście do siebie. Zerwał się i podszedł do ładującej się komórki, wyłączył raniący uszy budzik i dopiero wtedy zaklął. Nie jakoś szczególnie paskudnie, ot tak w ramach tradycji budzenia się na kacu.\nMarek Mróz, pracownik Agencji Ochrony Mienia i Życia, dawny kapral Wojska Polskiego zawlókł się do kuchni. Klamkę zostawił gdzie leżała, aż takiej paranoi nie miał.\nW kuchni cicho grało radio, musiał go wczoraj nie wyłączyć. Spikerka mówiła coś o silnej burzy. Cholerni Amerykańce mogliby chociaż pogodę zostawić w spokoju!\nPieczywo było stare. Kiedy chleb kupował? Dawno, za dawno. I tak teraz raczej nic nie przełknie, może to i dobrze. Czajnik zaszumiał grzejąc wodę, Marek spojrzał na zegarek. Do pracy miał niecałe osiem godzin, zdąży postawić się na nogi.\nŻe też oni w kółko muszą mówić o tym samym... Kryzys spowodowany wprowadzeniem euro, podwyżki cen, bezrobocie... Nawet w samochodzie nie można było się odprężyć i zapomnieć o całym świecie. Trzy wciśnięcia i już zamiast smęcącego spikera leciał stary Kazik na automatycznym wybieraniu. Całość oczywiście puszczana z podłączonego do radia minidysku.\nMróz uśmiechnął się i zawtórował fałszywie do piosenki.\nRytualnie okazał się legitymacją przy szlabanie. Wartownik, weteran z Iraku, znał go co prawda nieźle a do tego padało ale regulamin to regulamin, tu przestrzegano go bardzo dokładnie. Wjechał na teren placówki SELECTu i skierował się na parking z oznaczeniem 2. Jedynka była dla naukowców, kierownictwa i innych szych. Dwójka dla mniej ważnych naukowców i ochrony. Trójkę zajmowali sprzątacze i inny personel pomocniczy. Szarzy ludzie na których prawie nikt nie zwracał uwagi. Prawie... Ochrona tu trzepała każdego.\nWysiadł z samochodu akurat gdy deszcz przerodził się w ulewę. Odbijał się od skórzanej kurtki i bezlitośnie moczył spodnie i włosy. Marek puścił się biegiem nie zamykając drzwi, zaraz zadziała automatyczny zamek.\nW biegu skinął współczująco głową dla dwóch ochroniarzy moknących podczas obchodu. On miał dziś służbę przy teleporcie, chociaż tyle dobrego.\nW środku zaraz przywitało go następne stanowisko ochrony. Dziś dyżur miał Daniel. Tu poszło szybko, machnięcie legitymacją w czytniku, pisk bramek i pójście dalej. Ochroniarzy nikt nie macał, to, że mają broń to chyba normalne.\nZ Danielem to była zabawna historia, oczywiście nie dla niego. Biedak uciekł przed alimentami do Legi Cudzoziemskiej. Uciekłby skutecznie gdyby skorzystał z swego nowego obywatelstwa i po służbie został w Żabolandi. Cóż... Obudziły się w nim instynkty ojcowski i postanowił wrócić do kraju. A tu do jego drzwi zapukał smutny pan w garniaku i postawił ultimatum: Agencja lub więzienie. Siedem tysiecy euro na konto lub parę latek w mamrze. Wiadomo co wybrał... Syna co prawda nie zobaczył ale żonka co miesiąc dostaje większość jego pensji na konto. Ot, żeby synek zdrowo rósł.\nDo służby miał piętnaście minut. Wpadł do pokoju rekreacyjnego przywitać się z "swoimi" jak to sam określał.\nOchroną obiektów SELECTu zajmowała się fikcyjna Agencja Ochrony Mienia i Życia. Połowę jej stanu stanowili Niemcy a połowę Polacy. Lwią część stanowili komandosi, przeniesieni do cywila a potem zatrudnieni jak Ochroniarze. Członkowie GROMU, Formozy i GSG 9. Mniejszy odsetek stanowili pracownicy tacy jak Daniel czy Marek. Osoby, które były wykorzystywane wcześniej w akcjach przez wywiad lub specjaliści na których mieli niezawodnego haka. Tak czy siak każdy członek Agencji przeszedł szereg szkoleń od tych w Black Water po te z SASem. Z własnej inicjatywy zorganizowali sobie picie z specnazem, tak w ramach pełnego treningu.\nW pokoju rekreacyjnym było siedem osób. Czterech niemców w tym dwóch w pełnym rynsztunku i trzech polaków. Duda zwany Dudziarzem lub Nudziarzem (zupełnie bezpodstawnie zresztą) grał z Sirkiem. Z Sirkiem właśnie wiąże się kolejna Agencyjna legenda. Krzysztof Witkowski zwany wcześniej przez wszystkim Krissem naprół się podczas picia z desantem tak, że prawie przenicowało go na drugą stronę. No to koledzy przenicowali jego ksywkę. Wracając do polaków, trzecim obecnym był Michał, po prostu. Żadna ksywka się do niego jeszcze nie przykleiła. Ostatni z polskich ochroniarzy gapił się tępo w grających.\nMarek przywitał się ze wszystkimi.\n- Któryś z Was dziś ma służbę?\nMichał odwrócił znudzony wzrok w jego stronę.\n- Niet. Wszyscy już na posterunkach. No po za Delfinem, on się przebiera.\n- Delfin ma dziś służbę.\n- Tia... Nawet z Tobą. Nie pamiętasz?\nMróz wzruszył ramionami.\n- A ja się grafiku uczę na pamięć?\nSirk roześmiał się i ściął piłkę, Nudziarz zaklął.\n- Te, Mróz lepiej się śpiesz. Masz niecałe piętnaście minut.\n- Trzymajcie się.\nKazik Szewczyk, zwany Delfinem skończył się już przebierać. Marek rzucił mu krótkie "siema" i podszedł do szafki. Z ulgą zdjął mokrawe ciuchy i zaczął ubierać robocze ubranie.\nW Agencji służyły tylko przedstawiciele dwóch narodowości ale wiele państwa ładowało w nich kasę dlatego używali najlepszego sprzętu.\nKombinezon w jaki ubrani byli Agencji (Smithowie jak to kiedyś ktoś rzucił) przypominał ten używany przez antyterorkę. Cały granatowy, bez naszywek. Do tego kamizelka taktyczna z doczepianą drugą kevlarową. Na nogi desanty a na głowę hełm. Parę kilo ciuchów a to był dopiero początek. Maska pegaz (też granatowa) na szyję w razie ataku gazem by szybko założyć. Do kieszonki specjalne gogle przypominające trochę pływackie.. Oczywiście sprzęt sportowy nie miał funkcji zoomu, dalmierza, noktowizora a także aparatu o ograniczonej pamięci. Najnowsze cudo techniki. Ale wracając do sprzętu. Każdy ochroniarz dysponował apteczką podręczną, nadajnikiem-krótkofalówką i latarką. Marek z własnej inicjatywy dodał do tego paczkę chusteczek, długopis i piersiówkę z whisky. W pracy nigdy nie pił ale po pracy to już co innego...\nJeśli chodzi o broń każdy Agent mógł wnie w znacznym stopniu ingerować. W przypadku Marka bronią główną było P90 a boczną FN FiveseveN. Wybranie broni o tym samym kalibrze było raczej nawykiem, podobnie jak noszenie masy zapasowych pestek. Tutaj wątpliwe by nawet w razie napaści wystrzelił więcej niż magazynek. Pemmkę i back up dopełniał nóż glocka, model 78 wersja dla sił specjalnych oraz glock 33 w kaburze na łydce. Po ubraniu się Mróz przypominał (jak prawie każdy Agent) chodzącą zbrojownię.\nOstatnio edytowane przez Szarlej : 25-03-2011 o 16:24.\n03-11-2010, 18:14 #3\nciąg dalszy posta\nDzisiaj miał służbę przy wrotach. Wieeeelkim kole za którym znajdowała się jeszcze większa tablica, pasjonujące jak sam skurwysyn. Nie lubił tej służby, gdy podchodził do wrót czuł instynktowny strach.\nPilnowali w czwórkę, on wraz z jakimś niemiaszkiem stał przy drzwiach do laboratorium i co raz obchodzili salę. Przy głównych drzwiach na baczność stała druga para: Delfin z porucznikiem Naziolem. W Agencji nie używali stopni, każda zmiana miała po prostu swego dowódcę, w tym wypadku Delfina. Szkopy mając w głowie ciągle pruską indoktrynacje Bissmarcka często tytułowali się starymi stopniami. Porucznik Naziol (naprawdę Thomas Baade) miał pecha a nawet podwójnego. Po pierwsze urodził się, po drugie... Po drugie jest trochę bardziej skomplikowanego.\nTydzień temu Marek wraz z resztą Agentów postanowił wyskoczyć na piwko, pech chciał, że akurat w tym samym barze pili niemieccy Agenci. Thomas dosyć głośno ubliżał Polakom, niestety dla niego w grupie polaków był Daniel, znający niemiecki jako tako. Przetłumaczył wszystko kolegom i wspólnie zwrócili uwagę swoim przyjaciołom z pracy, że to niestosowne. Nastąpił niefortunny wypadek i Naziol wpadł najpierw na łokieć Mroza a potem paręnaście razy uderzył głową w stół. Całość rozeszła się po kościach, nie byli w końcu na służbie.\nSłużba mijała raczej spokojnie. Naukowcy coś się krzątali i wkurwiali, że wrota nie działają, mimo, że wcześniej działały. I wtedy zamrugało światło. Niby zwyczajna przerwa w oświetleniu pewnie spowodowana szalejącą burzą. Pewnie...\nMarek odpiął P90 i stanął przy naukowcach, ręką pokazał niemiaszkowi by obstawił laboratorium. Antypatie, antypatiami ale byli zawodowcami i tak też działali.\nGdy Mróz lustrował okolice Delfin coś mówił z ręką przy uchu a Thomas obstawiał korytarz, w końcu Kazik machnął rękę i nadał do nich.\n- Everything it's okey. It's only storm.\nOpuścił pemekę. I wtedy błysnęło, huknęło... Jakiś naukowiec całkiem niedaleko zdążył tylko zakrzyczeć gdy eksplozja (chyba eksplozja, Mróz stał tyłem) wciągnęła go do wrót. Cóż... Marek nie był naukowcem, zdążył zareagować. Złapał doktorka za nadgarstek. Siła była jednak zbyt duża i poleciał za doktorkiem.\nMróz zaklął chodząc po jaskini. Dobre było to, że żył, złe było to, że najprawdopodobniej wylądował w jakiejś jaskini w drodze do Kaliforni. Kalifornia uberales normalnie!\nW prawej ręce ciążyło P90, raczej tak na wszelki stłuczek a lewą trzymał zapaloną latarkę.\nChwilę przyglądał się wypustom. Nigdzie nie było światła. Czyżby był w zamknięty kompleksie. Pięknie, kurwa!\nStarał się otworzyć co mogło być w wypustach, czy może gdzieś jest przycisk? Jeśli nic nie znajdzie pójdzie w stronę w którą były wypusty. Gdzieś ten cholerny korytarz musi prowadzić!\n10-11-2010, 15:33 #4\nCholera by to wzięła. Robactwa tu jest więcej niż w kurzu na babcinym strychu. Wszystko pełza i łazi po czym się tylko da. Drugą już noc spędzam na tym grajdole. Wszystko syczy, brzęczy i bzyczy. Dzisiaj jest spokojniej. No i do cholery udało mi się rozpalić wreszcie ognisko. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jaki to sukces w tym zbutwiałym lesie. Próbowaliście kiedyś rozpalać pleśnią? To spróbujcie. A ja tu nawet zapałek nie mam. Jedyne, co przywlokłem tutaj ze sobą, to długopis i ten kołonotatnik. Tak, kołonotatnik, jedyny świadek mojej walki o przetrwanie. Równo 52 godziny siedzę w tej dżungli. Dżungli nie wiadomo jakiej i nie wiadomo gdzie się znajdującej. Poprzednią noc zaszyłem się na jakimś drzewie. Nie wiedziałem, co mam zrobić. Chciało mi się krzyczeć... nawet to zrobiłem, raz, ale, gdy tylko odezwało się gdzieś jakieś zwierzę, pożałowałem tego czynu z całego mojego marnego serca. Wszystko raptem obudziło się do życia. A może tylko do tego, by mnie skonsumować na uroczystą kolację? I co wy byście zrobili? Co? Ja wlazłem na najbliższe drzewo. Jak najwyżej, by żadne cholerstwo mnie nie dostało, i siedziałem tam trzęsąc portkami. W ciągu kilku godzin temperatura spadła. Mogłem się tego spodziewać, w końcu taka prawie-tropikalna prawie-dżungla musiała znajdować się blisko równika. Ale nawet jak bym się tego spodziewał, to co? Przecież nie poszedłbym do Carrefoura po kurtkę czy jakiś polar. A cholernie tego potrzebowałem.\nGdy słońce przebiło się przez listowie, zauważyłem dopiero, że to, co mnie całą noc gryzło, było stadem mrówek, która ulokowały się jakieś trzy metry poniżej, na innej gałęzi. Gdyby mnie dorwały, to kto to wie, do licha, co by ze mnie zostało. Tak właśnie znalazłem się szybciej na dole niż w nocy wchodziłem z dołu na górę. Cały w niemałych bąblach, przerażony i zdezorientowany jak buszmen w Warszawie. Albo w Nowym Jorku.\nMoże nie zdajecie sobie sprawy, ale jeszcze wczoraj byłem poważanym naukowcem, łażącym po swoim laboratorium, klnącym, ile świat stoi, na to, że kawa już na mnie nie działa, i patrzącym na słońca jako na źródło fal i energii. Dzisiaj jestem Robinsonem. Gorzej. Pieprzonym Piętaszkiem.\nPóki co nic nie jadłem i mało piłem. Gdy powąchałem jakieś źródełko, odechciało mi się od razu. Pragnienie zwyciężyło. Rano zsiorbałem wszystkie napotkane po drodze kielichy rosy, które to utworzyły się przez noc w zwojach jakiejś rośliny. Nie wiem, jak to wszystko jest możliwe, ale na razie nie rozpoznałem nic, co bym znał. Generalnie nawet nie wiem, czy aby jestem na ziemi. Tak, to jest bardzo pochopny wniosek. Ale na razie jedyny. Mrówki wyglądały jak mrówki, może trochę większe, ale jednak, chociaż żadne inne zwierzę (a spotkałem tyko coś jakby świnię, tylko wielką jak niedźwiedź, i ptactwo, tak ptactwa było od cholery) nie jest podobne do tego, czego uczyłem się choćby w podstawówce.\nMoże właśnie dzięki temu mam te sprzeczne odczucia, które mną targają. Wczoraj jeszcze lekko roztrzęsiony i trochę bardziej zrozpaczony. Dzisiaj żądny przygody i odkrycia czegoś, czego jeszcze żaden człowiek nie odkrył. Jak to był portal na inną planetę, to ja jestem pierwszy, który tu trafił i mam niepowtarzalną okazję zbadać ten ekosystem. A mam podstawy sądzić, że to nie Polska czy Kanada. Nawet nie lasy równikowe. Po prostu, energii jakie użyliśmy do zasilenia tablicy kierunkowej była ogromna. Ponad sto razy przewyższająca to, co wsadzaliśmy we wrota podczas przesyłania małp do Kanady.\nGeneralnie, to biologia nie jest moją dobrą stroną, ale postępowanie, obserwację i notatki będę robił. Nie mogę też odejść daleko od tej groty. Na razie odszedłem zbyt daleko, tak uważam, ale postanowiłem jutro wrócić. Wejść na jakiś wysoko umiejscowiony punkt i rozejrzeć się (nocne niebo, słonce, gwiazdy księżyc - to wszystko może zdradzić pewne sekrety), bo przez tą szatę roślinną to nawet nieba nie widać. Tylko słońce, wygląda na to, ma siłę przebić się przez poszycie.\nNom, tak właśnie zrobię.\nMarek podszedł do dziwnych przedmiotów wystających ze ściany. Sztywne, zimne i stanowczo metalowe. Nie były wytworem natury, to pewne. Nic innego jednak nie potrafił stwierdzić. No, może jeszcze oprócz, że jest ich... trzy, pięć, osiem, dwanaście. Dwanaście takich samych wypustków,nawet sporych zresztą, które na oko nic nie robią. Intuicja Marka mówiła, jednak co innego. One do czegoś służą, tylko on nie wiedział, do czego.\nChwilę jeszcze rozmyślał, nad sytuacją po czym udał się w jednym z kierunków. Patrząc od miejsca, w którym się obudził, to w stronę wypustków. Tunel wydawał się nie mieć końca. Prosty i nie odbiegający od poziomu nawet na centymetr. Taki jeden wielki otwór w maśle zrobiony wykałaczką. I gdy właśnie przyszło mu to do głowy zobaczył punkt światła umiejscowiony na ścianie na przeciwko. Światło, rzecz jasna, pochodziło z latarki Marka, a ściana zamykała tunel. Początkowe, podejrzenia, co do tego, że to mogły być drzwi, czy coś w tym stylu, rozwiały się szybko. Lita ściana. Sama skała. Trzeba spróbować w drugą stronę.\nDroga powrotna była tak samo monotonna co kazanie jego proboszcza na mównicy. Gdy minął wypustki przyśpieszył. Miał ochotę wydostać się z tej pieprznej dziury, i to migiem. Nie było ślisko, mimo, że woda od czasu kapał to tu to tam. Warstwa brudu, czymkolwiek był, wystarczająco wchłaniała skroploną wilgoć.\nWrył się butami w podłoże, gdy nagle, na oko, jakieś sto metrów przed nim, wyrosła okrągła jaśniejsza poświata.\nTo mogło być tylko wyjście. Ostrożnie - bo jak by inaczej - podszedł do poświaty. Latarka zgaszona ulokowana w jednej dłoni, broń w drugiej. Jeśli się nie wie gdzie jest, trzeba przyjąć, że jest się na terenie wroga. Po imprezach też się to sprawdza.\nStarał się być cicho. Lekko zadowolony z możliwości wyjścia z obskurnego tunelu i pochylony szedł do wyjścia, gdy stało się to co się stało.\nNajpierw myślał, że to jakiś świetlik czy inny świecący robal. Zwątpił w to jednak po chwili. Jakiś świecący punkt pojawił się na krawędzi poświaty. Najpierw jeden, później w odległości może kilkunastu centymetrów od pierwszego drugi. Mark wycelował broń. Nie miał jednak zamiaru rzucać się z gnatem na robale. Wtedy po drugiej stronie pojawiły się identyczne punkty światła. I kolejne. Zawsze parami. Nawet u góry. Ale zawsze przy samej krawędzi. Marek stężniał, gdy dwa wydawały się podlatywać do niego. A może to było złudzenie? Chciał zmienić pozycję, szurnął butem i wszystko zniknęło. Została tylko poświata i mroczki w oczach. Po dziwnych świetlikach latających parami ślad zaginął.\nStał wsłuchany w odgłosy lasu.\n12-11-2010, 12:04 #5\nLas żył. Zresztą jak każdy las. To bzdura, że w nocy w lesie nic nie słychać, zawsze coś chrobocze, cyka, pohukuje czy w inny sposób ogłasza swoje istnienie.\nBardziej niepokojąca była gęstość tego lasu, nieprzepuszczająca światła księżyca i gwiazd. Nie to, żeby Marek był specjalistą w określaniu kierunków ale coś tam wiedział. Gwiazda polarna, te sprawy...\nNo ale nic, trzeba sobie radzić. Chwilę stał i nasłuchiwał, potem powolnym ruchem wydobył z kieszonki gogle i założył je. Pierwszy przycisk od góry: "noctovision". Wszystko stało się jasne, niemalże nastała cholerna światłość wiekuista. Tylko, że w zieleni i czerni.\nLas nie okazał się polskimi Beskidami czy Kanadyjską tajgą a raczej cholerną dżunglą amazońską. Genialnie. Las żył ale na całe szczęście w skali mikro. Raz tylko pojawiły się większe ślepia wpatrzona w Marka ale po chwili znikły. Pięknie, najpierw atakują go pieprzone świetliki a potem znikający tygrys czy inny "kotecek". Genialnie!\nNie klął tylko dlatego by nie ściągnąć sobie czegoś na głowę.\nWyłączył i schował gogle, baterie miał świeżo naładowane ale nie wiadomo ile jeszcze tu spędzi.\nPrzyczepił P90 na przód kamizelki i sprawdził czy reszta broni jest na miejscu. Nóż, FiveseveN w odpiętej kaburze i glock na kostce. Wszystko jest. Podobnie apteczka, maska, piersiówka, latarka, chusteczki, długopis i gogle oczywiście. Co prawda oddałby mega nowoczesny wizjer, maskę pe-gaz i dorzucił którąś armatę za zapałki.\nZapalił latarkę i przyjrzał się miejscu gdzie stał.\nZbocze góry, pięknie, w tych mrokach wystarczy jeden zły krok i musiałby pożegnać się z życiem. Za nim była grota i lekko wznosząca się jaskinia. Co ciekawe wejście było idealnym kołem, ewidentnie nie było to dzieło natury.\nSkierował snop światła pod stopy. W ściółce znalazł jakieś nierówności. Chyba ktoś tędy przechodził. Chyba... Był, żołnierzem a nie cholernym Winnetou. Nawet jeśli były to ślady stóp to Marek nie potrafił określić kiedy ktoś je zrobił ani w którym kierunku poszedł.\nReasumując, był gdzieś w cholernej dżungli, bez prowiantu i ognia za to z masą morderczego i ciężkiego sprzętu. Nie wiedział w którą stronę jest cywilizacja ani jak już jaka to cywilizacja. Co powinien teraz zrobić? Załamać się. Co zrobił? Wyjął piersiówkę i upił łyk. Whisky. Już znalazł swoją cywilizację. Schował piersiówkę i ruszył w prawo. Czemu w prawo? Bo nie w lewo.\nDecyzja okazała się słuszna, znalazł tam połamane gałęzie, ktoś tędy szedł. Chwila zabawy z organicznymi puzzlami i łamaniem nowych gałęzi pozwoliły mu odkryć następny wniosek. Ktoś szedł od groty. Czyli w tą stronę była cywilizacja.\nRuszył przed siebie oświetlając sobie drogę latarką. Wiedział, że to było jak wołanie: "tu jestem" ale może to i dobrze? Odstraszy zwierzęta i przyciągnie ludzi. Broni nie trzymał w dłoni, miał tylko odpiętą kaburę od pistoletu.\n20-11-2010, 18:44 #6\nLas nocą. Szum listowia. Zgrzyt i szelest konarów. Co jakiś czas pisk, co jakiś czas szmer. Mimo nocy las nie śpi, las żyje. Coś zahuczało w oddali. Jeszcze dalej coś za chrząknęło. Gdzie indziej słychać było dudnienie. Ciche, bardzo ciche.\nLatarka Marka na początku spokojnie oświetlała drogę. Drogę, którą była tak samo wyimaginowana jak cała ta podróż. Ale równie realna jak las. Wcześniej Mróz miał farta. Skręcił w prawa na zboczu i trafił na czyjś ślad. być może tego doktorka. Teraz już wątpił by mógł po ciemku podążać za jakimkolwiek śladem odmiennym od świetlnego.\nA te też potrafiły być dziwaczne.\nCzym bardziej schodził w dół, tym bardziej gęstniał las. Zatem Mark postanowił wrócić się na wyższy teren i znaleźć jakieś drzewo. Czas by spokojnie przeczekać tą noc. Nie wiadomo co się tutaj kręci. A na spotkanie z niedźwiedziem najzwyczajniej nie miał chęci.\nSzło mu całkiem dobrze, znaczy powrót. Gorzej było ze znalezieniem odpowiedniego drzewa. Nie za wysokiego, by móc wejść, i nie za niskiego, by ów niedźwiedź nie zechciał wejść do niego. Latarka co chwila przeskakiwała od konaru do konaru. Odnalazł odpowiednie gdy już zaczął myśleć o powrocie do ciasnej i wilgotnej groty.\nDrzewo było rozłożyste na na dole, później trochę pięło się ostro w górę, by na wysokości jakichś 6 metrów ponownie się rozgałęzić. Dolne konary były już połamane i uschnięte. Nie utrzymały by więcej niż ze sto kilo, co czyniło je bardzo przydatnymi w przypadku ataku czegoś cięższego. Niedźwiedzia dajmy na to. Z pozycji tego drzewa nie można było niestety nic zobaczyć. Ledwo widać było co jest na dole, natomiast góry nie było widać w ogóle. Cóż było robić?\nNa początku, Marek, myślał, że to drżenie drzewa mu się przyśniła. Lecz nie. Kolejne, jeszcze mocniejsze, całkowicie pozbawiło go tej myśli. Szybko założył gogle noktowizyjne. Rozejrzał się i spojrzał w dół. Coś przebiegło, a drzewo znowu zadrżało. Mróz uświadomił sobie, że to właśnie nie drzewo. A drzewa. Cały las. W dodatku, drżeniom towarzyszy dudnienie, a samym drżenia wydają się cyklicznie powtarzać. Powoli, cały czas obserwując przez okulary okolice, zszedł na dół.\nTylko dotknął ziemi, gdy jakieś trzydzieści metrów przed nim wyskoczyła z krzaków jakaś zwierzyna. Co lepsze, biegłą wprost na niego. Marek, jednak zachował zimną krew i nie próbował nawet strzelać ze swojej P90. Schował się za drzewo i przeczekał aż zwierz przebiegnie. Przebiegł.\nOczom Marka ukazał się pędzący jeleń. Niby nic dziwnego, lecz ten miał na głowie dwie pary rogów nie jedną i pędził w stronę zniesienia.\nMróz nie zdążył się jednak przypatrzeć dokładnie zwierzakowi gdyż po prawej stronie w gęstwinie coś mocno zaszumiało.\nZ zarośli wyskoczyła gromada rogaczy. Wszystkie, jak jedna, kierowały się w górę, w wyższe partie góry.\nWstrząsy powoli tracą na intensywności. Marek więc postanowił zignorować dziwną migrację zwierzyny i gdy tylko dudnienia ustały, wszedł z powrotem na drzewo by przeczekać do rana. Po niespełna godzinie zasnął. Po niespełna trzech zrobiło się jaśniej. Widocznie przyszedł dzień.\n27-11-2010, 20:58 #7\nCo robi każdy weteran z Iraku po spędzeniu nocy na drzewie w jakimś lesie? Otwiera oczy.\nMarek rozejrzał się. Nie widział żadnego zagrożenia, pod sobą tylko niższe gałęzie i paprocie. Normalnie dywan z paproci. Gdyby tylko zamiast paproci był puch byłby normalnie prawie sheraton.\nŻołnierz powoli zszedł na dół, podrzucił peemkę do ramienia i jeszcze raz się rozejrzał. Czysto. Paprocie mu sięgały prawie do kolan i było ich naprawdę dużo. Dosyć niespotykane w polskich lasach. Pewnie dlatego, że nie był w polskim lesie a te cholerne wrota wyrzuciły go gdzieś w pizdu daleko.\nWydobył nóż i spokojnie odciął gałąź od jednego z drzew. Równie spokojnie zaczął nią tłuc po zaroślach w okolicy. Większość zwierząt bała się człowieka i jeżeli tylko miało dosyć czasu uciekało. Grunt to dać im ten czas.\nZ paproci w okolicy wybiegły jakieś gryzonie, węży brak. Nie ten klimat albo po prostu miał szczęście. Odłożył kijaszek i zaczął karczować paprocie pod nogami. Rękawice taktyczne i nóż okazały się bezcenne. Normalnie Agencja przewidziała nawet to, że jej pracownicy mogą trafić do cholernego lasu gdzieś na drodze do Kanady.\nGdy już się upewnił, że nigdzie w okolicy nie kryje się żadne niebezpieczeństwo odwiesił na pobliskie drzewo karabinek, kamizelkę i bluzę. Został w samym podkoszulku, spodniach, butach i pasie z klamką i nożem.\nZaczął rozgrzewkę, zostając w pozycji stojącej. Wolał nie kusić losu (i węży) pompkami. Proste ćwiczenia pozwoliły mu rozruszać obolałe po niewygodnej drzemce mięśnie, odegnać zaspanie i trochę pomyśleć. Kalkulować. Wynik był prosty: nie wiedział gdzie jest.\nUbrał się, wziął broń, kij i podjął decyzje. Zaczął wracać z grubsza w miejsce z którego przyszedł. Postanowił w dzień jeszcze raz podjąć trop człowieka, pewnie naukowca.\nŚciętą wcześniej gałęzią machał przed sobą. Grunt to dać znać zwierzętom, że w okolicy jest od nich coś większego. Nawet wilki uciekają przed człowiekiem jeśli nie są mocno wygłodniałe.\nDroga wypadła mu przez wczorajszą ścieżkę rogacizny. Wydeptana przez nich ścieżka była szeroka i udeptana. Biegło stado, jedne jeleń (czy inny Daniel) za drugim. Pewnie z kilkadziesiąt sztuk. Czemu biegły w kierunku góry? Nie wiedział, nie był jakimś cholernym indiańcem czy innym buszmenem.\nPowoli robił się głodny i spragniony. Co gorsza seria treningów jakie przeszedł nie uczyła jak zdobyć sobie żarcie. Przy sobie miał tylko piersiówkę z whisky. Alkohol jak uczy życie raczej powodował pragnienie niż je gasił. No chyba, że piwo w rozsądnych ilościach.\nPozostawała mu tylko logika. No i obejrzane kiedyś programy Cejrowskiego i Gryllsa. Ten pierwszy uczył, że najlepszym sposobem na przetrwanie w dziczy jest Indianin. Taki dzikus nie dość, że potrafił wszystko skołować to zawsze szedł pierwszy i wszystko co złe przytrafiało się właśnie indiańcowi. Grylls zaś uczył przydatniejszych rzeczy ale jakoś Mróz nie mógł sobie teraz przypomnieć jakich. Przez słabą pamięć i deficyt indiańców postanowił zaufać logice.\nJeżeli rogacze w nocy biegły z dołu to tam musiały egzystować przez jakiś czas. Do egzystencji potrzebna im jest woda (i jedzenie ale Marek jakoś nie chciał szamać trawy) więc ślady powinny zaprowadzić go do wodopoju.\nRuszył wydeptanym szlakiem. Podłoże było raczej widoczne więc zaniechał machania kijem.\nSchodził z góry pod nie dużym kontem, na tyle by szło się wygodnie i na tyle by nie groziło to potknięciem się i zleceniem w dół.\nSłonce przygrzewało. Było co raz cieplej. Rozpiął kamizelkę i bluzę.\nLas żył swoim życiem. Ptaki ćwierkotało, robaki cykały a coś małego czasem gdzieś przebiegło. Normalnie idylla.\nPo dłuższej chwili marszu, brak zegarka i ukryte słońce nie ułatwiały precyzyjnego mierzenia czasu a liczyć regularnie mu się po prostu nie chciało, dotarł na skraj lasu. Przed nim była jakaś polana. Zaczął iść wolniej. W końcu ujrzał to!\nA tym okazała się polana porośnięta roślinami trawiastopodobnymi i rogacz skubiący zieleninę na jej drugim końcu. Rogacz wyglądał jak jeleń widziany czasem z okna jadącego pociągu. Lub częściej na filmach. Z jednym wyjątkiem, miał dwie pary rogów. Jedne większe, tylne a drugie mniejsze, sięgające do jednej trzeciej pierwszych. Były trzy opcje: był to nieznany Markowi gatunek (prawdopodobne), był w jakimś cholernym lesie przy Czarnobylu (bardzo mało prawdopodobne, zresztą radiacja tak nie działa chyba, że w książkach) albo wrota jak w "Gwiezdnych wrotach" wyrzuciły go na inną planetę. Ta ostatnia myśl kiełkowała gdzieś niespokojnie, na razie odrzucana. Na razie.\nJeleń poskubał sobie trawkę i się schował. Marek wszedł na polanę, P90 zwisało z boku a w lewej ręce niósł kijaszek. Krok miał dosłownie spacerowy, nie skradał się ani nie hałasował. I to był błąd.\nCoś chrupnęło pod jego butem. Jakby nadepnął na ślimaka. Z prawej strony polany na którą dopiero co wszedł wzleciały ptaki. Dużo małych ptaków czyniących okropny jazgot. Cholera! Albo on je spłoszył albo coś tam było. Upuścił gałąź i zaczął obserwować tamto miejsce, z jedną ręką na broni, gotów na walkę. Nic stamtąd nie wyszło. Cisza.\nPo drugiej stronie polany wychylił jeleniopodobny zwierz i zaczął go obserwować. Spokojnie i bez strachu. Mróz nie wiedząc jak tamten się zachowa podrzucił broń do ramienia. Zwierzę na ten ruch odwróciło się i spokojnie odeszło.\nMarek stał obserwując. I wtedy coś zaryczało z lewej strony. Coś dużego co ewidentnie nie uważało człowieka za pana tej okolicy. Mróz odwrócił się w tamtą stronę. Od strony gór coś odpowiedziało, głośniej. Pierwszy stwór ponownie zaryczał, bardziej przeciągając ryk. Zawodzenie bestii jeszcze chwilę roznosiło się echem a potem zapadła cisza. Martwa. Mróz zastygł w bezruchu, bał się cokolwiek uczynić. Dopiero po chwili się rozluźnił. Postąpił następny krok. Znowu coś zgniótł. Jakby ślimaka, tylko, że odgłos był głośniejszy. Ptaki, które zdążyły znowu przysiąść zerwały się z krzykiem, teraz jakby cichszym. Nie tylko Marek wolał uniknąć następnych ryków. Znowu postąpił krok. Chrupnięcie. I znowu. Mróz westchnął, cofnął się i podniósł gałąź. Wydawała się bardziej przydatna niż broń palna. Zaczął rozgarniać trawę, ta poddawała mu się z oporem.\nNa ziemi była kupka małych żyjątek przypominających ślimaki. Gdzieniegdzie leżał większy okaz. Wszystkie bez ruchu, albo zbyt powolne albo martwe. Co ciekawe kupiły się w grupy zostawiając niewielkie obszary pustej przestrzeni.\nPolak zaczął iść powoli, rozgarniając przed sobą trawę kijaszkiem. Już bez chrzęstów doszedł do środka polany, tam przystanął i się rozejrzał.\nPtaki znowu ćwierkały, zostawiając niebieskie niebo czystym. Za plecami, tuż nad drzewami świeciło słońce. Jedno. Czyli Marek po prostu nie znał tej odmiany skorupiaków i jeleni. A ryczał niedźwiedź. Na pewno niedźwiedź.\nSłońce grzało, ciuchy które świetnie sprawdzały się w chłodnym kompleksie były do dupy w lesie. Szczególnie, że słońce grzało jak jasna cholera.\nGdzieś w oddali, między drzewami majaczyła woda. Pewnie jezioro. Marek rozpoczął swoją mozolną wędrówkę w tamtym kierunku. Tam będzie mógł ugasić pragnienie, przemyć twarz jak i dojść do ładu z ubraniem. Miał zamiar wrócić do dawnego tępa marszu gdy tylko będzie w miejscu w którym nie będzie skorupiaków.\n30-11-2010, 01:28 #8\nSkorupiaki skończyły się tak jak się zaczęły. Szybko i jakieś sześć kroków od ponownego wstąpienia w ścianę lasu. A las tutaj zdawał się być jeszcze bardziej bujny niż chwilę temu. Zanim Marek wszedł jednak do lasu, poczuł dudnienie. Ziemia drżała. Przywołał w pamięci dudnienie, którego był świadkiem w nocy i ze zgrozą doszedł do wniosku, że to dudni inaczej. Ziemia drżała, lecz nie było tego jednostajnego odgłosu. Nie było też przerw. Po prostu zaczęła drżeć i drży coraz bardziej. Marek przykucnął i nie wiedząc czy wchodzić do lasu czy zostać na polanie postanowił się nie ruszać przez chwilę. Dudnienie jednak nie słabło. Wręcz odwrotnie. Stawało się coraz cięższe i cięższe.\nPolak, na obcym terenie, przykucnięty i przysłuchujący się. Piękny widok żołnierza na polu walki. Nie było ruin miast, nie było piasków afgańskich pustkowi. Był las i była niewiadoma. Zagrożenie, którego można się spodziewać. Coś co jedni nazwaliby strachem, a inni brakiem zaufania do otoczenia.\nWycie, inne niż poprzednio, ale mimo to nadal wycie. Można było odczytać przerażenie uchodzące z echem odbitym przez góry. Dudnienie przybrało na sile. Gdy już zdawało się, że bardziej nie może, okazywało się, że jednak tak. Ptaki, które jakiś czas temu ponownie zasiadły w okolicach zwalonego pnia prawie na środku polany, poderwały się z przeciągłym wizgiem. Marek czuł jak krew pulsuje mu w skroniach. Powoli i uważnie, nie będąc do końca pewny czy słusznie postępuje, wycofywał się w cień parasoli drzewa. Gdy ujrzał wzlatujące ptaki w oddali, zorientował się, że cała manifestacja siły dobywa się z tamtej strony. Dudnienie nie powodowało silnego drżenia podłoża, ale mimo to ciarki przechodziły przez plecy, a włosy na ramionach stawały dęba, na samą myśl, o stworzeniach, które robią tyle hałasu. I dlaczego?\nKolejna gromada ptaków wzbiła się w powietrze. Jakby gdzieś bliżej. Z prawej strony wybiegła całkiem nie wielka grupka wcześniej widzianych rogaczy. Zaraz za nim ich przedstawiciel o całkiem pokaźnych gabarytach. Przynajmniej podwójnie przewyższał rozmiarem rogacza pasącego się niedawno na tej polanie. A rogi miał wszystkie cztery prawie jednakowe. Dostojnie zatrzymał się na środku polany, rozejrzał, poczekał aż stado zniknie w gęstwinie po lewej, następnie zagwizdał przeciągle i ruszył za grupą.\nMarek coraz bardziej przekonany, że to zły moment na podglądanie powoli chował się za gruby konar drzewa. Jednym spojrzeniem tylko obrzucając pobliskie zarośla. Drzewo wydawało się solidne. Miał nadzieję, że w razie czego będzie odpowiednim schronieniem.\nGrunt zadrżał mocniej, wyczuwalnie. Z zarośli po prawej od miejsca, w którym teraz się chował, a na lewo od miejsca, w którym wkroczył na polanę, wyskoczyły pędzące na oślep, jak krety,dziwne zwierzęta. Przypominające niedźwiedzie, masywne świnie. Tak można było pokrótce nazwać twory przemierzające właśnie polane. Długie owłosienie, masywne łapy, świńskie ryje. Zanim jeszcze pierwsze sztuki dostały drzew na drugim końcu łąki, z zarośli wybiegła wataha wilków. Rozległo się wycie.\nMróz schował głowę. Szare bestie były wielkości wilka (chyba, bo Marek, na żywo widział tylko Owczarki Niemieckie), koloru wilka i zachowywały się jak wilki. Z jednym małym wyjątkiem. Wilki nie wyglądały jak przerośnięte Bernardyny. Wielkie ciała ledwo nadążały nad świniami. Polaczek mógł iść o zakład, że mają przynajmniej dwa metry długości. Inną tylko możliwością było to, że powietrze ma tutaj bardzo spaczone właściwości powiększające. Nie było to możliwe, ale znalezienie się na tak dzikim terenie tęż było niemożliwe.\nJeden z wilków dorwał gonione zwierze, jednym kłapnięciem zmiażdżył krtań i ruszył dalej. Ku następnej ofierze. Najwidoczniej to były żniwa.\n08-12-2010, 22:04 #9\nCo robi Agent gdy nawiąże kontakt z wrogiem?\nCo zrobi Agent gdy nawiąże kontakt z watahą wilków?\nSpieprzy na drzewo.\nZachowanie Mróza praktycznie nie odbiegało od zachowania przeciętnego człowieka z szczątkowym instynktem samozachowawczym (ci bez niego zamierali bez ruchu). Praktycznie... W wypadku Marka zadziałała też seria odruchów.\nNajpierw zadziałał ten pierwotny nakazujący się kulić i wyglądać na niejadalnego.\nPotem zadziałała seria wyuczonych zachowań. Odbezpieczenie karabinku. Nie wykonywanie zbyt gwałtownych ruchów, które mogłyby sprowokować wroga. Następnie wdrapał się na najbliższe drzewo na wysokość zapewniającą bezpieczeństwo przed psowatymi. Jak to zrobił? Wybierzcie się do lasu i spróbujcie zwiać na drzewo przed dzikiem. Potem sami będziecie się dziwić jak weszliście na szczyt drzewa prawie nie mającego gałęzi.\nJuż na drzewie obserwował zwierzęta. Po chwili namysłu puścił karabinek, który zawisł na uprzęży i wyjął gogle.\nUrządzenie nie było projektowane tylko dla Agencji dlatego zawierała prosty aparat. 2 GB pamięci, mały zoom, stabilizator obrazu i funkcje robienia zdjęć w nocy co umożliwiało zrobienie zdjęć obiektu i późniejszą ich analizę.\nRozpłaszczył się na gałęzi i zaczął fotografować zwierzęta.\nMartwe truchło świnio-niedźwiedzia stworzenia.\nDwa zdjęcia wilków w biegu.\nKolejne atakującego wilka.\nI ostatnie biegnącej zwierzyny.\nPo tej niezwykłej sesji zdjęciowej usiadł na gałęzi i lekko drżącą dłonią sięgnął do kieszeni bluzy od mundury. Wydobył piersiówkę i ciągle drżącą ręką odkręcił. Łyknął solidnie. Dwunastoletniej whisky nie powinno się pić jak taniej wódy. Nie powinno się też znajdować się w takiej sytuacji.\nChwilę tak siedział i w zasadzie nie robił nic konstruktywnego. Słuchał odgłosów polowania starając się uspokoić. W końcu przyłożył znowu piersiówkę do ust i pociągnął mniejszy łyk. Zakręcił piersiówkę i potrząsnął ją. Została połowa. Niedobrze. Schował alkohol i otworzył zdjęcia. Uspokoił się na tyle by przejść do analizy.\nWilk zmiażdżył jednym kłapnięciem krtań naprawdę solidnego stworzenia przypominającego skrzyżowanie niedźwiedzia z świnią. Nie wiadomo czemu, stwór skojarzył się Markowi z kretoszczurem z wszystkich pięciu falloutów Wracając do wilka to musiał dysponować siłą ścisku szczęk znacznie większą niż znane Agentowi zwierzęcia. Do tego po zabiciu od razu się nie pożywił tylko poszedł dalej polować. Wnioski są dwa, oba równie prawdopodobne. Mróz nie znał dostatecznie zwyczajów dzikich zwierząt lub wilki nie polowały dla jedzenia.\nNastępne dwa zdjęcia. Wilki miały umaszczenie podobne do tych znanych z filmów ale inne gabaryty. Był większe i szersze. Stąd pierwsze skojarzenie z bernardynami. Tłumaczyło to również większą siłę szczęk. Waga stanowiła na niekorzyść Marka, nawet po strzale ciało będzie się poruszało jeszcze napędzane samym pędem i masą.\nCzwarte pokazywało atak psowatego. Rzucał się od razu do gardła. W tym nie było raczej nic dziwnego.\nOstatnie zwierzę pokazywało kreto-szczura. Z pewnością Marek nigdy nie słyszał o takich zwierzętach.\nPodstawowy wniosek nasuwał się sam:\nPieprzeni naukowcy wysłali go do jakiegoś innego świata! Do świata opanowanego przez dzikie przerośnięte bestie. Mróz wolał w nim nie spotkać niedźwiedzia grizzly.\nŚwiat najprawdopodobniej był pozbawiony cywilizacji z całym dobrobytem (z wódą na czele).\nMarek nie panikował długo, bądź co bądź był żołnierzem.\nZaczął działać. Wyłączył okulary by oszczędzać baterie. Wolał na razie nie schodzić więc zrobił to co miał zamiar zrobić później, nad wodą. Położył karabinek na kolana, zdjął kamizelkę i ułożył ją tak samo. Bluzą natomiast przewiązał się w pasie. Było to lepsze w tym klimacie. Trzeba zadbać o adekwatne ubranie a biały podkoszulek nadawał się do tego lepiej niż czarna bluza mundurowa.\nZ powrotem nałożył kamizelkę i przewiesił karabinek przez pierś. Z kieszeni wyjął podręczną apteczkę i wyjął chustę trójkątną. Białą. Zawiązał ją sobie na głowie by ochronić się od udaru i częściowo od deszczy, który mógł spaść w każdej chwili. To chyba wszystko co mógł zrobić.\nTeraz miał dwa priorytety. Zdobyć wodę i jedzenie. To pierwsze nie powinno być trudne. Niedaleko było jezioro a jakby co potrafił zrobić też prosty skraplacz. Będzie trzeba ją jakoś przenosić. Miał tylko piersiówkę (i to zajętą) ale coś się wykombinuje. Z jedzeniem było gorzej. Nie znał się na grzybach (nawet na swojej planecie), nigdy również nie polował. Strzał zresztą mógł zwrócić uwagę jakichś drapieżników a tego wolałby uniknąć. Zwierzęta tutaj jakoś nie mogły zakumać, że to nie one były tu panami świata.\nTeraz pozostawało czekać aż na dole się uspokoić a potem dojść do wody.\nOstatnio edytowane przez Szarlej : 10-12-2010 o 16:22.\n17-12-2010, 13:59 #10\nTrzy truchła zwierząt świniopodobnych leżały na wygniecionej od racic i łap trawie. Dookoła pląsały wilki, wilki-bernardyny, szarpiąc i rozrywając ciemne mięso. Krew wsiąknęła w trawę, w grunt, a ta, która nie wyciekła z ofiar, została wychłeptana przez napastników prosto z ran. Marek robił zdjęcia i przyglądał się złowieszczej naturze. Tempo w jakim kawały mięsa znikały zdawało się przerażające. Ale minęła prawie godzina, może trochę dłużej, a sytuacja na polanie nie zmieniła się. Polak bał się konsekwencji zejścia w teraz na ziemię.\nOdczekał jeszcze z półgodziny. Nie więcej i strzelił w powietrze. Huk wystrzału podniósł się po lesie i jeszcze bliskich górach. Wilkowate zerwały się rozglądając panicznie, szczekając i warcząc. Odczekały chwilę, hałas nie powrócił, przysiadły więc z powrotem do swych zdobyczy. Czujniej jednak i co chwila rozglądając się.\nGdy padł drugi strzał z Markowego P90, było już inaczej. Również wszystkie się zerwały, wszystkie prócz jednego. Tamten broczył krwią. Wilkowate zawyły, zawarczały i uciekły. Marek chwilę jeszcze wisiał na drzewie w obawie, że zaraz wrócą. Nie stało się to jednak przez dłuższy czas, zatem postanowił zejść. Na górze nie widział nieba. Nie widział słońca, ale było jasno. Był może z dziesięć metrów nad ziemią, w konarach powoli pnących się do góry. Gdyby rozejrzał się zobaczył by bujnie rozwijającą się faunę i florę na tym piętrze lasu. Nie rozglądał się, jednak. Znalazł opór dla stup i zszedł na dół. Na parter. Gdy dotknął ziemi zamarł. Listowie odcięło go zupełnie od poblasków i świetlistej zorzy z górnych partii drzew. Tu na dole, gdzie teraz znajdował się Mróz, było ciemno. Może niezupełnie, ale szarówka byłaby odpowiednim stwierdzeniem. Wielkie drzewa tworzyły dach świata. Prawie dosłownie. Co jakiś czas, tam na górze, maleńki prześwit tworzył wrażenie gwiazdy mieniącej się żałośnie.\nDrzewo miało pień schowany głębiej w lesie, toteż z gruntu nie widać było co się dzieje na polanie. Marka jednak nie za bardzo to teraz interesowało. Miał zamiar się stąd ulotnić w trybie natychmiastowym. Tak też zrobił. Na początku powoli, gdyż oczy potrzebowały czasu do przyzwyczajenia się, później natomiast, tak gdzieś po trzydziestu minutach, szedł już równym szybki krokiem. Trwało to do czasu aż teren lekko się zmienił. Lekko, to mało powiedziane. Nie zauważył nawet kiedy znalazł się pomiędzy dwoma dużymi (na jakieś 10-15 metrów wysokości) głazami. Co chwila mijał skalne ustępy, rowy i pomniejsze głazy. Topografia była ciężka do ustalenia. Las to wznosił się to podała w doliny. Jedno się nie zmieniło. Było szaro. Drzewostan był gęsty i nieprzychylny.\nPodłoże robiło się śliskie. Mchy i porosty pokrywające coraz częściej skalne podłoże nie dawały oporu. Do tego było mokro. W pewnym momencie z pod kilku większych głazów wybiło źródełko. Małe i znikające zaraz pod innym zestawem kamieni. Grzechem było nie skorzystać z takiego daru natury.\nKilkanaście minut później, Marek, usłyszał wycie. Dobiegało daleko za plecami. Zanim się obrócił usłyszał kolejno. Drugie doleciało do niego z podobnego kierunku. Polak poczekał chwilę, rozejrzał się za pomocą noktowizora. Może to nie wielka pomoc, ale widzialność w takiej puszczy wzrosła dzięki takiej zabawce o jakieś dziesięć, może piętnaście, metrów.\nZaległa cisza. Marka zmysły reagowały na każdy szelest i szmer. Na każdy trzask. Szczęściem nic nie wskazywało na to, że wilkowaci są blisko. Marek ruszył dalej. Gogle noktowizyjne jednak miał w pogotowiu, zresztą jak i P90 - nieodzownego kompana w podróży. Teren się chwilowo psuł. Był cięższy do przebrnięcia, gdyż trzeba było uważać gdzie się stąpa. Osoba w adidasach mogłaby już dawno leżeć ze złamaną kostką.\nGłód i pragnienie zdawały się przybierać na sile, rozpraszały uwagę, dezorientowały. Mówią, że człowiek może wytrzymać ponad miesiąc bez jedzenia. Mark pokręcił głową, nie był przekonany, czy aby ci co tak twierdzili mogli zaznać tego głodu. Szybciej zacząłby obżerać korę.\nZnał ten odgłos. Maił już z nim tutaj do czynienia. Spojrzał od razu na ziemię. Pod nogami leżał jakiś robak. Gdy Marek się przyjrzał zobaczył mrówkę wielkości jamnika. Serce zabiło szybciej, oczy się rozszerzyły. Poziom adrenaliny skoczył ponownie w górę. Mrówki wielkości jamnika. Ani w noktowizorze ani bez niego, Marek, nie zobaczył ruchu w pobliżu. Nie zobaczył też nic co by mogło na ten ruch wskazywać. Podróż dalej tym etapem może źle się skończyć ale nie miał wyjścia. Tam było jezioro. A przynajmniej wydawało mu się, że gdzieś tam.\nGdy rozległo się wycie, dużo bliżej, nie stanął. Rozejrzał się tylko w marszu. Gdy rozległo się ponownie (jeszcze bliżej), Marek nie zamierzał czekać. Wyszukał w miarę odpowiednie drzewo, tym razem był to prawie pionowy iglak o dość cienkich gałęziach i rozwidlony na wysokości około sześciu metrów, i wspiął się na nie.\nZanim zdążył się dobrze ulokować, na horyzoncie widoczności zamajaczyła postać. Później kolejna, w sumie było z sześć może osiem sztuk. Dwa wilki krzątały się to tu to tam, niuchając nosem. Podchodziły bliżej i bliżej. Marek ocenił i strzelił. Dwie sztuki, te same co tropiły go padły. Reszta zaczęła wyć, warczeć i uciekła. Jak i poprzednim razem.\nMark zszedł po chwili na ziemię chcąc zobaczyć truchła, ale zatrzymał się po kilku krokach. Gdzieś coś się poruszyło. Gdzieś coś zaszeleściło bardziej niż powinno. Gdzieś coś mignęło. Noktowizor na nosi Marka ukazał wyłaniające się wilki. W liczebności chyba przekraczającej dwadzieścia sztuk. Marek zaklął, przyklęknął i wycelował. Wilki zawyły (może nie wszystkie ale większość) i zawróciły ponownie znikając z widoku (już wszystkie). Mróz szybko ale bez zbędnych ruchów rozejrzał się dookoła. Czyżby coś je przepłoszyło? Nic na to nie wskazywało oprócz tego, że się wycofały. Snop latarki rozciął szarówkę lasu. Mróz musiał się rozejrzeć. Blade światło latarki również nic nie ujawniło ,toteż Polak ruszył w dalszą drogę. Tym razem zachowywał się jakby był na tyłach wroga.\nMinęła godzina zanim z teren się zmienił. Mark nie mógł iść marszem (czy to z powodu wilkowatych, które mogły go próbować osaczyć, czy z racji na teren), a sama podróż dłużyła się i była nieznośna. Żołądek dawał o sobie znać w najmniej potrzebnych momentach a ślina ciągnęła się kilometrami. Teren zmienił się gwałtownie. Gwałtowniej chyba nie mógł, co nie bardzo podobało się Polakowi. Tym bardziej, że gdy stał przed przepaścią za placami usłyszał wycie. A przepaść może nie była wielka, ale te 50 metrów do linii drzew nie było zachęcające.\nAle widok zapierał dech w piersiach.


ładne poduszki | Serwis moda-dla-kobiet\nHome » Inne tematy » ładne poduszki\nOzdoby hand made przeżywają aktualnie swój renesans. Są z przyjemnością wybierane przez projektantów mieszkalnych wnętrz, jak oraz wszelkie osoby, które pragną, by ich mieszkanie było klimatyczne oraz niepowtarzalne. Narzuty hand made czy poduszki ręcznie robione powodują, że pomieszczenie nabiera ponadprzeciętnego charakteru. Warto zastanowić się nad samodzielnym wykonaniem tego rodzaju akcesoriów, a kiedy to niemożliwe skorzystać z propozycji coraz to liczniejszych sklepów zajmujących się sprzedażą rękodzielnictwa.\nJeszcze kilkadziesiąt lat temu poduszki ze sznurka bawełnianego i inne wyroby rękodzielnicze były standardem w wielu mieszkaniach. Powszechny brak towaru objawiający się pustymi półkami w punktach sprzedaży miał również miarodajne walory. Figury, jakie chciały ładnie mieszkać zmuszone były tworzyć akcesoria do własnych mieszkań samodzielnie. Smutna rzeczywistość namawiała do inwencji oraz samodzielnego poszukiwania śmiałych rozwiązań.\nObecnie w punktach sprzedaży znajdziemy prawdziwy ogrom gadżetów do wystroju mieszkalnych wnętrz. Pomimo to wielu jednostkom przestają one starczać. Nadrzędnymi mankamentami towarów sklepowych są:\nKiedy zdobywamy ciekawe poduszki w sieciowych punktach sprzedaży, jesteśmy w stanie być pewni, że znajdą się one w setkach tysięcy innych mieszkań. Wielu miłośnikom klimatycznych mieszkalnych wnętrz takie rozwiązania przestają starczać. Jest to newralgiczny powód, dla którego decydują się oni na ponadprzeciętne wyroby rękodzielnicze.\nNarzuta ze zpagetti, lub unikatowe poduszki są w stanie odmienić jakiekolwiek pomieszczenie. Dekoratorzy mieszkalnych wnętrz cudownie zdają sobie sprawę, że diabeł tkwi w szczegółach. W ostatnich latach wolno zaobserwować, że punkty oferujące wyroby rękodzielnicze rozpoczynają nasycać się coraz większym zainteresowaniem. Sporo osób wybiera unikatowe narzuty na łóżko i ręcznie wykonane poduszki, pomimo że są one o wiele droższe aniżeli pokrewne dekoracje osiągalne w sieciowych punktach sprzedaży.\nWielu z nas decyduje się na samodzielne tworzenie przedmiotów z duszą. Jest to świetny sposób na rozwój własnej inwencji oraz wyobraźni. Prawidłowo jest zaangażować do takiej działalności też dzieci.


Dachówka Sinfonie - Creaton - WA.SZ.DACH\nPokrycia dachowe Dachówki ceramiczne Creaton Sinfonie\nDachówka Sinfonie – Creaton\nDachówka Sinfonie to zachowanie popularnej optyki pokrycia "dachówką S" przy jednoczesnym podniesieniu walorów wizualnych i postępie technicznym. W czasach, gdy ekonomiczność jest coraz bardziej w cenie.\nModel dachówki wielkoformatowej, który uwydatnia profil architektury dachowej. SINFONIE – zadziwiające: ok. 10,9 sztuk/m² , a zatem ok. 30% mniejsze zużycie dachówek w porównaniu z pozostałymi modelami małoformatowymi – to szczyt ekonomiczności w rozwoju esówki. SINFONIE – dopracowane czołowe i boczne zawinięcie, tolerancja rozstawu łat ok. 29 mm. Wynikiem tego jest wysoka elastyczność i krótki czas układania. Do dyspozycji nowych i starych obiektów – wielka dachówka esówka, w ścisłym tego słowa znaczeniu – zarówno pod względem wizualnym jak i ekonomicznym.\nKolory dachówki Sinfonie


Moda na... | eioba.pl\nModa to jedna z najczęściej i najintensywniej zmieniających się dziedzin życia. Kształt, forma i kolorów ubrań, które większość ludzi nosi zmienia się z sezonu na sezon.\nWyświetlenia: 529 Zamieszczono 17/06/2014\nJak nadążyć z modą?\nNadążyć za wszystkimi trendami w modzie jest niesamowicie trudno. Wydaje się to wręcz niemożliwe. No chyba, że na koncie posiada się nieograniczone zasoby finansowe, dużo inwencji twórczej i mnóstwo czasu na robienie zakupów, przeglądanie czasopism, a teraz także i śledzenie poczynań szafiarek. Jednak, jeśli nie ma się wszystkich z wyżej wymienionych cech, to jak jeszcze można radzić sobie ze zmieniającą się modą?\nWarto, kupować bardzo uniwersalne ubrania, które pasują do wielu kombinacji i nie szybko wychodzą z mody.\nMożna zaopatrywać się w proste ubrania, bez sezonowych dodatków i udziwnień, dzięki czemu możemy cieszyć się nimi przez długi czas.\nDobrym sposobem będzie też umiejętność przerabiania starszych ubrań, na takie z modnymi akcentami.\nWystarczy też, poszerzać swoją szafę w second handach. Jest o wiele taniej, ale niekoniecznie szybciej, ponieważ upragnionych ubrań trzeba długo szukać...\nJakie są najnowsze trendy w bieżącym roku?\nKolor: Różowy, najlepiej w odcieniu cukierkowym, a także żółty – koniecznie intensywna cytryna.\nDeseń: Najlepszym wyborem w tym roku będzie ten kwiatowy i zabawny w groszki.\nSportowe ubrania, w szczególności topy.\nMateriał: Tiul, a już najbardziej pożądany jest ten w kolorze białym.\nMotywy etniczne, szczególne wykorzystane w obuwiu.\nSpódnica lambadówka – must have tego sezonu!\nDodatkowo, warto wspomnieć, że klasyczna czerń jest zawsze w modzie.\nNajłatwiej i najprzyjemniej jest...\n...robić zakupy w pięknych kolorowych galeriach handlowych. Nie zawsze potrzebujemy wtedy milionów na koncie... Dlaczego? Wiele sklepów odzieżowych posiada atrakcyjne promocje czy programy lojalnościowe dla stałych klientów. Najlepszym przykładem jest tu firma Diverse. Więcej informacji dotyczących mody, ciekawych dodatków, obuwia i przede wszystkim bardzo atrakcyjnych promocji możemy odnaleźć na stronie internetowej: http://www.diversesystem.com/\nNo wiesz, moda, modą, ale serce jest zawsze takie same. Ono zawsze pragnie bić ... niekoniecznie w sobie i dla siebie. Ono kocha bić tych, którzy się jego egzystencji sprzeciwiają. Na przykład - kocham vivi, ale nie poprzez zasadę przyczyny i skutku, ale poprzez zasadę głupoty, która z rozsądkiem nie ma nic wspólnego. I wiesz szczycę się tym, żem jest głupi, bo gdybym był mądry, pozjadałbym wszyst ... wyświetl więcej\nNo wiesz, moda, modą, ale serce jest zawsze takie same. Ono zawsze pragnie bić ... niekoniecznie w sobie i dla siebie. Ono kocha bić tych, którzy się jego egzystencji sprzeciwiają. Na przykład - kocham vivi, ale nie poprzez zasadę przyczyny i skutku, ale poprzez zasadę głupoty, która z rozsądkiem nie ma nic wspólnego. I wiesz szczycę się tym, żem jest głupi, bo gdybym był mądry, pozjadałbym wszystkie rozumy. Bowiem nie wiem czy wiesz, ale myślenie, to choroba (od bakteryjna) ludzi.\nWeźmy takiego Belkę, profesora z uznaniem, który choruje na chorobę samo przyzwolenia głupoty, której przyczyną są bakterie niezrozumienia, o co chodzi w tym świecie. Jego mądrość jest zatem równa jego głupocie. I tak dzieje się z każdym z nas, który próbuje być mądrzejszy ... niż bakterie.\nWięc jeśli kocham vivi, to bakteryjnie, aż do śluzu rozkoszy, po którym może nastąpić tylko zniszczenie - szacunku wzajem siebie. I odejście, z jeszcze większym łomotem ...


Rockstar może umieścić tryb Battle Royale w Red Dead Redemption 2 - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościRockstar może umieścić tryb Battle Royale w Red Dead Redemption 2\nGrzegorz Cyga 16.07.2018 14:00\nRockstar może umieścić tryb Battle Royale w Red Dead Redemption 2\nTryb Battle Royale jest obecnie bardzo popularny i każdy chce uszczknąć kawałek tego tortu dla siebie. Nawet Rockstar Games, którego najnowsza produkcja - Red Dead Redemption 2 trafi za kilka miesięcy do sklepów.\nRed Dead Redemption 2 ukaże się już 26 października na PlayStation 4 i Xboksie One. Według analityków to może być najlepiej sprzedająca się gra tego roku. Z kolei wydawca - Take Two Interactive - podchodzi z dystansem do takiego wróżenia z fusów. Ważniejsze jest, aby był to świetny tytuł, z którego gracze będą zadowoleni.\nRed Dead Redemption 2 będzie najlepiej sprzedającą sie grą tego roku\nDyrektor generalny Take Two Interactive - Strauss Zelnick - wypowiedział się na temat potencjalnego umieszczenia trybu Battle Royale w nadchodzącej grze.\nJuż wcześniej wykorzystaliśmy mechanikę Battle Royale. Nie wykluczałbym tego, ale każdy system, które używasz ma służyć rozrywce i musi być zorientowany na konsumenta.\nZelnick zaznacza jednak, że Rockstar Games nie będzie chciał stworzyć zwykłego klona Fortnite'a, ponieważ byłoby to upokarzające dla twórców. Nie oznacza to jednak, że deweloperzy nie będą chcieli skorzystać z kilku rozwiązań zastosowanych u konkurencji.\n(...) Z pewnością nie jesteśmy przeciwni używaniu czegoś stworzonego przez kogoś innego w służbie dobrego doświadczenia w naszych własnych tytułach. Są chwilę, w których można zapożyczyć niektóre elementy z gry.\n(...) Jeżeli będzie zbyt dużo podobieństw do innego sukcesu to gwarantuję Ci, że nie odniesiesz sukcesu, ponieważ nikt nie szuka klona Fortnite. Żałuję, że nie zrobiliśmy Fortnite'a , ale użalanie się mi nie pomoże.\nTagi: playstation 4 Red Dead Redemption 2 rockstar games Rockstar San Diego xbox one\nDo Sieci trafiły zdjęcia zdradzające pokaz prasowy Red Dead Redemption 2\nStrauss Zelnick twierdzi, że Red Dead Redemption 2 nie zostanie ponownie opóźnione


Podsłuchaj nr 5 – Podsłuchaj\nPodsłuchaj nr 5\nDziś kolejny numer Podsłuchaj! Chociaż sesja egzaminacyjna za pasem, to tym razem obyło się bez stanu kryzysowego (chociaż z lekkim poślizgiem). Bierzemy udział w dwóch konkursach. Pierwszy to Blog Roku 2014 w dziale: blogi literackie i kulturalne. Możecie zerknąć na nasz profil klikając na obrazek u dołu strony lub w poście na głównej stronie. Będziemy Was informować na bieżąco. Liczymy na wasze głosy! Drugi konkurs to Konkurs Polskich Krytyków Muzycznych „Kropka”, który organizowany jest przez fundację MEAKULTURA. Tutaj musimy się zdać na ocenę jurorów i także liczymy na dobre wyniki!\nW numerze aż cztery teksty. Dobrochna Zalas jak zwykle zachwyci nas swoimi rozważeniami na temat muzyki. W tekście Adieu muzyko! przygląda się popularnej twórczości polskich artystów, szukając w ich muzyce słów. Anna Sobczak w artykule Za rękę z Guidonem słusznie gniewa się na złą opinię średniowiecza i przedstawia teoretyków, którzy zmienili oblicze muzyki. Natomiast Aleksandra Bliźniuk w tekście o bardzo brzydkim tytule Felieton ginekologiczno-stomatolgiczny opowiada o muzyce towarzyszącej krępującym i bolesnym chwilom. Przeczytacie też recenzję najnowszego albumu Archive. Czy Restriction, tak jak Axiom z ubiegłego roku jest równie udanym krążkiem? Więcej dowiecie się od Pawła Kujawiaka.\nAdieu muzyko! – Dobrochna Zalas\nZa rękę z Guidonem – Anna Sobczak\nFelieton ginekologiczno-stomatologiczny – Aleksandra Bliźniuk\nArchive – Restriction – Paweł Kujawiak\nMiłej lektury życzą,\nOpublikowano 26/01/2015 26/08/2016 Autor PanPawełKategorie Inne\n5 myśli na temat “Podsłuchaj nr 5”\nPingback: Adieu muzyko! – Podsłuchaj\nPingback: Felieton ginekologiczno-stomatologiczny – Podsłuchaj\nPingback: Archive – Restriction – Podsłuchaj\nPingback: Za rękę z Guidonem – Podsłuchaj\nPingback: Za rękę z Guidonem | Podsłuchaj!\nPoprzednie Poprzedni wpis: Adieu muzyko!\nNastępne Następny wpis: Fylkingen – mekka północy? – PÅ SVENSKA #4


Korea Północna się zbroi. Szef Pentagonu Lloyd Austin w Seulu: To destabilizacja sytuacji w regionie - tvp.info\nłz, mnie 02.12.2021, 06:44 | aktualizacja: 07:17\nSekretarz obrony USA Lloyd Austin gości w Seulu (fot. PAP/EPA/KIM HONG-JI / POOL)\nProgramy zbrojeniowe i rakietowe Korei Płn. w coraz większym stopniu destabilizują sytuację w regionie – oświadczył na konferencji prasowej w Seulu sekretarz obrony USA Lloyd Austin po rozmowach z południowokoreańskim ministrem obrony Suh Wookiem.\nWicerzeczniczka Departamentu Stanu Jalina Porter potwierdziła informacje, że 27 rosyjskich dyplomatów wraz z rodzinami będzie musiało opuścić kraj...\nAustin wezwał Koreę Północną do dialogu podkreślając, że dyplomacja, wsparta wiarygodnym potencjałem odstraszającym, to najlepsze sposoby rozładowania napięć na Półwyspie Koreańskim. Dodał, że celem USA pozostaje „pełna denuklearyzacja Półwyspu Koreańskiego”.\nAustin oraz przewodniczący Kolegium Szefów Sztabów sił zbrojnych USA gen. Mark Milley przybyli do Seulu na doroczne rozmowy z partnerami południowokoreańskimi. Według Agencji Reutera dotyczyły one m.in. rewizji planów operacyjnych na wypadek konfliktu zbrojnego z Pjongjangiem.\nSuh dodał, że obie strony osiągnęły postęp w ustaleniu warunków przekazania kontroli dowódczej nad połączonymi siłami w wypadku konfliktu zbrojnego, Korei Południowej.\n#korea północna #korea południowa #pjongjang #usa #seul #lloyd austin


Raport: kobiety, które nie ćwiczą, umierają na zawał serca - WP Kobieta\nBrak aktywności fizycznej to główny czynnik ryzyka zgonu z powodu zawału serca u kobiet po trzydziestce – ostrzega raport z wieloletnich badań opublikowany przez „British Journal of Sports Medicine”. Pismo przyznaje, że kobiety, które palą papierosy, powinny przede wszystkim pozbyć się tego nałogu.\nJednak to nie wystarczy, żeby zachować zdrowie. Równie ważna jest regularna aktywność fizyczna – twierdzą australijscy badacze z University of Queensland.\nSpecjaliści powołują się na wieloletnie obserwacje ponad 30 tys. Australijek, które urodziły się w latach 20., 40. oraz 70. XX wieku. Wynika z nich, że najbardziej na zawały serca były narażone panie przed trzydziestką, palące papierosy. Nagłe zgony sercowe częściej zdarzały się u tych z pań mających przekroczony trzydziesty rok życia, które były mało aktywne fizycznie.\n„Część kobiet z wiekiem zrywa z nałogiem palenia tytoniu, co sprawia, że po trzydziestce większym czynnikiem ryzyka staje się brak aktywności fizycznej” – twierdzi w komentarzu współautorka badań prof. Wendy Brown.\nBritish Heart Foundation twierdzi, że brak ruchu jest głównym czynnikiem ryzyka zawału serca i to bez względu na płeć. Groźniejszy jest nawet niż otyłość. Z niektórych badań wynika, że osoby z nadwagą, ale aktywne, uprawiające sporty lub choćby spacerujące, są mniej narażone na zawał i przedwczesny zgon.\nProf. Brown twierdzi, że należy jeszcze bardziej zachęcać kobiety do aktywności fizycznej. Z jej badań wynika, że o połowę mogą one zmniejszyć ryzyko zawały, gdy ćwiczą co najmniej 30 minut dziennie, a najlepiej, gdy na aktywność fizyczną poświęcają każdego dnia 45 minut.\nWedług NHS Choices, osoby w wieku 19-64 lat powinny uprawiać sport przez co najmniej 150 minut tygodniowo (na przykład 30 minut po pięć dni w tygodniu).\nDlaczego Polki unikają badań cytologicznych\nReakcja na raka – mężczyźni wkurzeni, kobiety analizują


Dobre ceny balonów i dekoracji - radomcio\nStart » Sprzedaż Interntowa » Dla Dzieci » Dobre ceny balonów i dekoracji\nBalony, elementy na stół czy różnego rodzaju konfetti i elementy z bibuły to główne oferowane przez nas dekoracje urodzinowe. Angry Birds czy Kraina Lodu to bardzo popularne motywy wśród dzieci, dlatego w naszej ofercie nie może zabraknąć dekoracji z nadrukami z tymi motywami. W szczególności chodzi o balony czy elementy na stół. Gwarantujemy dobre ceny na wszystkie popularne dekoracje urodzinowe. Angry Birds cieszy się dużym zainteresowaniem także jako motyw na specjalnych balonach helowych - gigantach. Zapewniamy, że wszystkie nasze produkty są bardzo trwałe oraz atrakcyjne wizualnie dla odbiorców.\nDodane: 2020-06-04 Kategoria: Sprzedaż Interntowa / Dla Dzieci


Pogoda Poplavy na 14 dni ⇒ Prognoza pogody w Poplavy na dwa tygodnie (14-16 dni) <Ukraina> ⇒ METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Poplavy\nPogoda w Poplavy\nPogoda Poplavy – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Poplavy dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Poplavy na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Poplavy - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Poplavy pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Poplavy – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Poplavy tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPogoda w Poplavy na 14 dni\n49° 18′ 36″ N 25° 15′ 25″ E


PŁYN DO KĄPIELI I BALSAM DLA DZIECI - MAKARCZYKOWIE SKARB MATKI\nW ostatnim czasie dużo pisałam o ubraniach. Postanowiłam trochę to zmienić. W tym poście postanowiłam napisać o kosmetykach, lecz nie dla dorosłych, ale właśnie dla naszych pociech. Każda mama zastanawia się jaki kosmetyk wybrać dla swojego dziecka. Wiem, że to nie jest takie proste. Sama mając małe dziecko nie raz stałam w drogerii i zastanawiałam się jaki kosmetyk nie uczuli czy nie podrażni skóry moje córki.\nUważam, że to jest na prawdę bardzo ważne, bo jak wiadomo skóra małego dziecka jest bardzo delikatna. Większość z nas nie wie czy malutkie dzieci nie mają jakichkolwiek uczuleń, które ujawnia się przy pierwszym użyciu kosmetyku. m.\nA więc z odsieczą dla każdej z mam idą kosmetyki marki Makarczykowie. Jest to Polska rodzinna firma która została założona w 1947 r.\nPŁYN DO KĄPIELI I BALSAM DLA DZIECI - MAKARCZYKOWIE\nMam dwa kosmetyki, które chciałabym Wam dzisiaj troszeczkę przybliżyć. Myślę,że zacznę od płynu do kąpieli.\nOczywiście jak większość kosmetyków umieszczone są w plastikowach butekach koloru białego. Co do etykiety jak dla małego dziecka jest bardzo proste, a zarazem skierowane właśnie do naszych najmłodszych pociech.\nNa przedniej stronie etykiety jest namalowany konik morski, a także cztery kolorowe muszelki. Jest motyw biały i niebieski. Płyn jest w 250 ml butelce.\nCena za płyn to 10 zł.\noliwka, ekstrakt z rumianku, łagodne substancje myjące powierzchniowo-czynne. Nowa receptura od 2018 roku: teraz bez SLS. Zawiera olejek makadamia.\nPłyn do kąpieli ma w sobie oliwkę dzięki czemu skóra robi się delikatniesza. Kosmetyk nie posiada SLES i SLS czyli intensywnego detergentu do spieniania o silnym działaniu.\nPłyn może być stosowany od pierwszego dnia, jest delikatny i kremowy, posiada nową recepturę, zawiera olejek z makadami, wyciąg z rumianku, jest także do skóry atopowej.\nCzy płyn spełnia nasze oczekiwania?\nUważam, że tak. Po pierwsze ma bardzo przyjemny i delikatny zapach, jest w białym kolorze.\nJest bardzo wydajny, można go używać przez długi czas. Czy go przetestowałam? Oczywiście że tak, a to dlatego że mam córkę. Co prawda nie jest małym dzieckiem, ale bez probemu postanowiła go przetestować. Ja także przetestowałam płyn.\nZarówno moja skóra jak i mojej córki po kąpieli jest gładka, delikatna, łanie pachnie. Nie uczula, nie wysusza. Uważam, że jest idealna dla niemowląt jak i dla dzieci.\nKolejnym kosmetykiem jest balbinek balsam do ciała - emolient\nCo do opakowania to mieści się w białej butelce (275 ml) z taką samą etykietą co płyn do kąpieli. Co jest ciekawego na etykiecie? To, że jest na niej narysowane inne zwierzątko. Myślę, że takie etykiety właśnie ze zwierzętami są dla dzieci bardzo trafione. Cena balsamu to 14,99 zł.\nAqua, Glycerin, Glyceryl Stearate SE, Caprylic/Capric Triglyceride, Cyclopentasilaxane (and) Cyclohexasiloxane, Hydroxypropyl Starch Phosphate, Ceteareth-25, Paraffinum Liquidum, Aloe Barbadensis Leaf Extract, Caprylyl Glycol (and) Ethylhexyl Glycerin, Sodium Polyacrylate Hydrogenated Polydecene Trideceth-6, Panthenol, Allantoin, Parfum.\nBalsam bardzo ładnie i przyjemnie pachnie, a to dzięki wyciągowi z aloesu. Dogłębnie nawilża i natłuszcza skórę\nTworzy delikatny film ochronny dzięki czemu zapobiega utracie wody z naskórka.Wspiera utrzymanie wilgoci w skórze .Balsam bardzo dobrze się wchłania. Uelastycznia także skórę oraz sprawia, że staje się miękka w dotyku. Produkt wykazuje bardzo dobrą tolerancję przez skórę dzieci.Kosmetyk odpowiada wymaganiom testu zgodności ze skórą atopową i szczególnie wrażliwą, łatwo ulegającą podrażnieniom. Idealnie nadaje się dla niemowląt od pierwszego dnia życia.\nPowiem Wam, że uwiebiam balsamy dla dzieci. One tak ślicznie pachną, skóra robi się miękka, nawilżona. Idalnie nadaje się nie tylko dla dzieci ale także dla dorosłych. Sama go stosuję i jestem na prawdę mega zadowolona,.\nUważam, że oba kosmetyki mogę z czystym sercem polecić każej mamie.\nOstatni kosmetyk, który chciałabym Wam opisać to pomadka ochronna do ust dla dzieci.\nJak wiadomo pomadki znajdują się w małej tubce, którą możemy swobodnie wysuwać tak, aby jej nie zniszczyć. Sama pomadka znajduje się w kartonowym opakowaniu w barwych kolorach. Na mojej jest naprysowana małpka zwisajaca z liny. Wokół niej są kokosy jak i kwiat wanilii.\nPomadka nawilża i natłuszcza. Chroni i pielęgnuje usta, nos i policzki. Zawiera witaminę E i filtr UV. Ważność takiej pomadki to 12 miesięcy od otwarcia. Cena to około 8 zł.\nPomadka przeznaczona jest dla każdego dziecka, Sztyft jest dwa razy grubszy niż dla dorosłego. Rozprowadza się po ustach bez najmniejeszego probelemu. Likwiduje uczucie spierzchnięcia i suchości na skórze. Szybko się wchłania.\nUważam, że pomadka może być także idealna dla dorosłych, Powiem Wam, że sama ją stosuje, Wiecie co mnie najbardziej urzekło? To, że jej zapach i smak jest bardzo przyjemny, Kokos z wanilią ideanie się komponuje. Czy moje usta są nawilżone? Oczywiście że tak. Uważam, że tą jak i inne smaki mogę polecić waszym pociechom jak i Wam drogie mamy.\nAnna Idczak 23 października 2021 10:50\nDyedBlonde 24 października 2021 20:05\nFaktycznie to produkty które mogą sprawdzić się wśród mam\nDyedBlonde 25 października 2021 13:19\nSwoją drogą ciekawe jak zapachowo czy by mi się spodobały\nJustyna 25 października 2021 17:40\nNigdy nie stosowałam kosmetyków tej marki dla dzieci.\nJoanna 25 października 2021 19:30\nKosmetyki tej marki gościły u nas jak dzieci były małe, bardzo je sobie chwaliłam. Fajnie, że mają ochronne pomadki do ust. Muszę kupić dzieciom.\nMartyna K. 25 października 2021 19:34\nNie słyszałam wcześniej o tych kosmetykach, polecę je kuzynce dla córeczki.\nKatarzyna K | Pasieka Kulturalna 25 października 2021 20:36\nKiedyś, jak mój synek był malutki, używałam ich płynu na ciemieniuszkę. Był rewelacyjny! Pięknie wszystko schodziło. Innych kosmetyków nie używałam, ale chętnie to zmienię.\nAleksandra NS Blog 25 października 2021 21:03\nNigdy nie słyszałam o tych kosmetykach. Koniecznie muszę je wypróbować, bo mnie zaciekawiłaś.\nWind of renewal 25 października 2021 22:32\nNie mam dzieci, więc na razie nie mam pojęcia o takich kosmetykach, dlatego nie słyszałam o nich. Produkty wydają się być całkiem dobre.\nAMN 29 października 2021 23:31\nWygląda naprawdę fajnie :D Może też go wypróbuję u siebie :D\nZdrowa i Piękna 3 listopada 2021 12:33\nbardzo fajne kosmetyki dla mniejszych i większych dzieci :-)\nwww.poligondomowy.pl 3 listopada 2021 17:16\nna pomadkę ochronną od razu mam dwoje chetnych w domu :)


Posiedzenie Zarządu Związek Miast Polskich [FOTO] – KołobrzegInfo\n24 września 2021 25 września 2021 Redakacja KołobrzegInfo 0 Comments 2021, fakty, informacje, Kołobrzeg, wiadomości, wrzesień, związek miast polskich\nW Krakowie odbyło się posiedzenie Zarządu Związek Miast Polskich. Podczas obrad opiniowane było wiele ważnych, także dla nas, projektów ustaw: m. in.: o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, o zmianach niektórych ustaw w zakresie sposobów finansowania programów mieszkaniowych.\n– Opiniowane są zmiany w niektórych ustawach w celu wsparcia idei Uniwersytetów Trzeciego Wieku. Zbiega się to z zainaugurowanym właśnie w Kołobrzegu po raz 10. rokiem akademickim UTW oraz kołobrzeskimi obchodami Dni Seniora. Zatem wszystkim seniorom jeszcze raz życzę nieustającej radości i ogromnego apetytu na życie.- napisała Anna Mieczkowska, Prezydent Miasta Kołobrzeg\nŹródło: Anna Mieczkowska – Prezydent Miasta Kołobrzeg\n← Europejskie Dni Dziedzictwa w Kołobrzegu\nSpotkanie na osiedlu nr 4 “Radzikowo” →\nSmartwache dla seniorów\nUstronie Morskie: Nowa firma odbierająca odpady\n26 marca 2021 Redakacja KołobrzegInfo 0\nSłodki Wawel Truck podbił serca mieszkańców Ustronia Morskiego [FOTO]