Wysłany: 2013-01-18, 17:37 Dolnośląskie - opinie, uwagi, informacje\nWitam, chciałabym prosić o polecenie dobrych weterynarzy we Wrocławiu, takich, którzy będą potrafili wypowiedzieć się na temat diety zwierzaka, dobrze go zbadać itp.\nSzczerze mówiąc jestem już naprawdę załamana opieką weterynaryjną ogólnie dostępną. Byłam u trzech weterynarzy i każdy spytany o sterylizację przed pierwszą cieczka odpowiadał, że właściwie to nie ma znaczenia a nawet jest lepiej bo zmniejsza prawdopodobieństwo raka sutków (co akurat jest prawdą, nie zmienia to jednak faktu że ogólnie rzecz biorąc taka sterylizacja jest bardziej szkodliwa od tej po). A i jak czytam na forach to zdarza im się nie wiedzieć co to w ogóle jest BARF... Do tego z chorobami moich kotów też nie mam dobrego doświadczenia, złe diagnozy, niepotrzebne, źle dobrane leki, a przy złamaniu nogi za długi gwóźdź i ogromny ból, trzeba było zmieniać potem u innego... Ech szkoda gadać.\nWięc pytam, czy ktoś zna weterynarzy godnych polecenia, który wypowie się na temat formy zwierzaka, zbada krew, oceni kręgosłup i wady budowy (obawiam się że moja sunia ma nieco zbyt wklęsły gdy staje "luźno"). Bardzo proszę o pomoc bo boję się do gabinetów po prostu chodzić...:(\nmam nadzieję że w dobrym miejscu zamieszczam pytanie, zależało mi by zapytać na BARFnym forum.\n*edit* ups przeglądając tematy przegapiłam na dole dział "W gabinecie weterynaryjnym" przepraszam i proszę o przeniesienie.\n[ Komentarz dodany przez: Sojuz: 2014-08-03, 13:12 ]\nPoprzedni temat wątu brzmiał: Polecany wet - Wrocław. Dlatego aby nie zaburzać czytelności wątku, w każdym poście dotyczącym miasta Wrocław zostanie to zasygnalizowane poprzez nadanie tytułu wypowiedzi.\nOstatnio zmieniony przez Sojuz 2014-09-27, 10:44, w całości zmieniany 6 razy\nWysłany: 2013-01-18, 22:19 Wrocław\nja powiem tak....\nJako że ja mam wielkie szczęście do chorób całego stada (np na zawodach startuje rocznie ileśset psów, ale akurat mój babeszjoze złapie i to na terenie gdzie teoretycznie jej nie ma....) i powiem tak: fajnie mieć swojego jednego, zaufanego i prowadzącego weta. ale jeżeli chcesz coś bardziej konkretnego, to idziesz do specjalistów.\nMój prowadzący jest dr Bioły z Mirkowa, ale ostatnio mnie lekko zdrażnił i chyba się przerzucę na Kanzawę (super bo ma lab na miejscu i jakiś taki jest..... konkretny)\nJeżeli chodzi o diagnostykę to dla mnie absolutnym mistrzem jest dr Hildebrandt\nchirurgiczno-ortopedyczne rzeczy robi mi dr Bieżyński\na fotki zawsze robię na Klinikach\nno i mój główny konsultant od poważnych przypadków to dr Stańczyk :)\nale wiesz.... wetów dobrych jest całkiem sporo we Wrocku. Kwestia znalezienia odpowiedniego dla siebie.\na ad diet to szczerze powiem... nie mam pojęcia. Wiem że jeden z gabinetów jest przedstawicielem PRIMEXu i niby tam układają cały jadłospis itp. fakt ze fajnie to wygląda i analiza jest mega dokładna (łącznie z kosztem miesięcznego utrzymania) ale ja jednak wolę sobie sama kombinować. Ale może właśnie od tego zaczniesz?\na ad sterylki przed pierwszą cieczką to ja fanem nie jestem. Ja wiem że jest na to wielka moda w USA, ale mnie jakoś cięcie dzieci nie przekonuje. Zwłaszcza ze często te psy rosną później większe niż powinny. Dla mnie cieczka + 3miesiące na unormowanie się wszystkiego - wtedy można ciachać.\nOstatnio zmieniony przez Sojuz 2014-08-03, 13:13, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-01-22, 09:31 Wrocław\nJa mogę ci polecić dr Kniata http://wet-wroclaw.pl/weterynarz.html\nTo jest lekarz który szuka, zastanawia się potrafi nawet po wizycie zadzwonić jeszcze żeby coś się dopytać, bo nie daje mu to spokoju. Jednak jak większość wetów ma też swoje wady m.in. bardzo wierzy w leki, no i jak spytasz o dietę to poleci ci suche, niestety, ale jak powiesz, że barf to nie potępi powie, że spoko ale ma dziwne zdanie na ten temat (podrążysz temat diety, powiesz, że nie chcesz suchego to coś się od niego wyciągnie)\nCo do wyżej polecanego Hildebranda to mam z nim bardzo złe doświadczenia, uważam, że leci na opinii i odwala fuszerę. Nie wiem czy w swojej lecznicy też tak działa ale na rolniczej to robi popisówki przed studentami nie licząc się z pacjentem. Diagnozę wystawił mi praktycznie nie wypytując mnie o nic i od razu załadował steryd, który w naszym przypadku był nieporozumieniem.\nNiestety co człowiek to opinia i ty idąc do danego weta możesz mieć zupełnie inne odczucia.\nWysłany: 2013-01-22, 11:33 Wrocław\nmy do Hildebrandta ściągaliśmy nasze fundacyjne najgorsze przypadki. takie co to już weci w innych miastach rozkładali ręce i uczciwie mówili że nic nie są w stanie zrobić.\nNie było mowy żeby psa diagnozować "zaocznie" na podstawie jedynie wyników. Musieliśmy ciurać bidoki przez pół Polski. Ale się opłacało :)\nnie mówię że on nie ma wpadek, bo ludzi idealnych nie ma. pewnie mase błędów w karierze popełnił. No i dochodzi do tego też kwestia "dogadania się". Czasem wet nawet dobry, ale porozumienie nikłe. No i nie da się dogadać z wetem do którego (z jakichś przyczyn) nie ma się zaufania.\nNa szczęście mamy we Wrocku w kim wybierać :)\nja np cały czas uważałam że Bieżyński to partacz, który nie liczy się ze zwierzakiem. Że źle diagnozuje i jest baaardzo nieprzyjemny dla właściciela. Tak było dopóki mój pies naprawdę poważnie nie zachorował. Wsadziłam dumę i uprzedzenia w skarpety i grzecznie potuptałam. Teraz nie wyobrażam sobie jak ja w ogóle mogłam mieć do niego jakieś zastrzeżenia. Nie pozwoliłabym nikomu innemu dotknąć Dieslowej łapki, bo to co dla nas robi to jest mistrzostwo świata.\nOstatnio zmieniony przez Sojuz 2014-08-03, 13:14, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-01-22, 11:35\na nazwisko Kniat też mi się chyba o uszy obiło - w pozytywnym sensie :)\nWysłany: 2013-01-23, 21:56 Wrocław\nJako właścicielka psa i kota - polecam doktora Włodarczyka. Przyjmuje w przychodni na ul. Głogowskiej i Wiśniowej. Ma dobre podejście do zwierząt i wielką cierpliwość do właścicieli czworonogów. Jeśli czegoś nie wie, konsultuje z innym lekarzem, szuka najlepszego rozwiązania.\nI dlatego również, że właśnie on, po długiej i kosztownej diagnostyce mojego kota, zasugerował całkowitą rezygnację z karmienia go chrupkami (nawet tymi weterynaryjnymi, polecanymi stricte na nasze problemy), ale wyłącznie dobrym, mokrym jedzeniem (początkowo analizował nawet wraz z nami skład puszek w trakcie wizyty). A nasze przejście na BARFa potraktował po prostu jako etap docelowy po puszkach.\nNie jest specjalistą od BARFa, ale jest otwarty na sposoby żywienia inne niż forsowane przez producentów suchej karmy, jeśli będzie to korzystne dla zwierzaka.\nWysłany: 2013-03-22, 22:01 Wrocław\nJa dzis się wizytowałem z chołota swoja u dr Kniata na Fiołkowej po bardzo długiej przerwie z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania....nie bede nic pisał i zachwalał bo tam trzeba pojechac i tyle\nWysłany: 2013-03-22, 22:50 Wrocław\nTo ja tylko dodam, że Gizmo zdał mi telefonicznie relację z wizyty i koniecznie CHCĘ takiego weta w Warszawie\nedit: wg strony internetowej przychodnia znajduje się na ul. Nasturcjowej róg Fiołkowej (już same nazwy ulic mi się podobają)\nWysłany: 2013-03-23, 01:04 Wrocław\nChwali moja koleżanka z Wrocławia lek. wet. Sekułę jako speca od przypadków trudnych i nietypowych. Posiada on także doświadczenie jako hodowca. Nie wiem, gdzie ma gabinet.\nOstatnio zmieniony przez Sojuz 2014-08-03, 13:15, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-09-17, 11:07 Wrocław\nA ja odradzam FIZJOWET przy ul. Borowskiej 256\nTak wyglądało ucho Lexi (mojej bokserki) tydzień po usunięciu krwiaka w tej lecznicy, mimo, że dwukrotnie zgłaszaliśmy się do lekarz prowadzącej, że pies cierpi i źle się to goi (lek. wet. Aneta Starczewska). Pies nie dostał antybiotyku.\nPo tygodniu zgłosiliśmy się do innego gabinetu gdzie musiała przejść kolejny zabieg pod narkozą (zdjęcia są z tego zabiegu).\nWysłany: 2013-09-17, 17:58\no jejku , a jak teraz ucho się miewa i pies też\nWysłany: 2013-09-17, 20:09\nTufitka, na szczęście trafiliśmy do dobrego chirurga (on nam zrobił te zdjęcia). Wiem, że podczas drugiego zabiegu "połatali" dziury klejem tkankowym. Dodatkowo miała usztywniony opatrunek na ucho. Problem był taki, że mógł znów się robić obrzęk, a nawet krwiak, ale nie można było ucha dolepić do głowy, bo baliśmy się, że nie będzie krążenia\nKoszmar. Pies niepotrzebnie się nacierpiał, a po ściągnięciu opatrunku ucho było lekko sine, i było trochę płynu na górze. Znowu nie mogliśmy lepić bo końcówka ucha była poszarpana, więc nie było za co. Obrzęk smarowany aescinem w końcu ustąpił (wet próbował nakłuć, ale ona już miała tak dość zabiegów na tym uchu, że nawet lidokaina nie pomogła), a końcówka ucha była smarowana Manuką (miodem, gorąco polecam gdyby ktoś miał trudno gojące się rany).\nUważam, że o takich "fachowcach" trzeba pisać, bo może jakiś pies uniknie cierpienia.\nWysłany: 2013-09-17, 21:03\nto dobrze, że się się dobrze skończyło, tyle się biedula wycierpiała.\nGłaski cieplutkie przesyłam dla Psinki\nWysłany: 2013-09-17, 21:33\nDużo zdrówka dla psinki. Dobrze, że już w dobrych rękach\nWysłany: 2013-11-02, 23:55 Wrocław\nJa i moja jamniczka możemy polecić dr Stańczyka.\nPonad dwa lata temu z dnia na dzień przestała chodzić -paraliż tylnych łap.\nPierwsze wizyty to wiadomo gdzie najbliżej - Kliniki,tam prześwietlenia,konsultacje i umówiona operacja na kręgosłupie którą miał dokonać specjalista od okulistyki-wszystko trwało 5 dni!!\nNa moje szczęście koleżanka poleciła mi dr Stańczyka,zadzwoniłam i zostałam umówiona w trybie cito na operację.Było b duże ryzyko że sparaliżowana będzie do końca życia,bo taką operację (żeby się powiodła) trzeba zrobić max do 48h od wystąpienia paraliżu,tu było ponad 5 dni.\nOpieka w tracie operacji jak i po rewelacyjna,dr przyjeżdżał do nas do domu na zmianę opatrunków,robienia zastrzyków itp.\nW razie czego mogłam dzwonić do dr-a o każdej porze dnia i nocy jak by się coś działo.\nPokazał jak zrobić prawidłowo rehabilitację,masaże,jak wyprowadzać ją na dwór by sobie skóry nie poraniła(jeździła pupą po ziemi).\nTrwało to ok 4 m-ce,pies chodzi na wszystkich 4 łapach,biega jak młody szczeniak(ma 9 lat).\nWiele osób nie wierzyło że wyjdzie z tego i że będzie chodzić normalnie (nie zarzuca tylnymi łapkami).\nObecnie jesteśmy po dwóch kolejnych zabiegach wycinania rakowych guzków + sterylizacja.\nW gabinecie przyjmuje syn z ojcem,oboje b kompetentni,z podejściem do zwierząt i ludzi.


WOŚP 2020 LUBUSKIE. Tyle pieniędzy zebrano już w woj. lubuskim podczas 28. finału WOŚP | Gazeta Lubuska\nQla 14.01.2020 23:03:59\n13 stycznia, 15:30, Lena:\nCaritas zaopiekuje się....\nLubuszanin 13.01.2020 21:10:26\nPanie Wańczko proszę odpowiedzieć na pytanie. Dlaczego przy Sulechowie podał Pan kwotę zbiorczą "wraz z Bojadłami i Cigacicami"? Obie miejscowości zebrały piękną sumę. Nie umniejsza Pan Sulechowowi czy jak?\nPrawilnyj 13.01.2020 21:06:10\nDlaczego ja - choć zostałem poszkodowany przez polskie państwo w roku 1989 przez bandycką prywatyzację oraz przez wspaniały plan Balcerowicza i jeśli wskutek tego sam dziś potrzebuję pomocy - mam teraz wspierać to samo polskie państwo w realizowaniu jego obowiązków wobec swoich obywateli poprzez datki na WOŚP czy jakąkolwiek inną fundację? Ile z wpłaconych środków przez darczyńców na dowolną fundację idzie na faktyczną pomoc potrzebującym a ile na wynagrodzenie dla prezesa i członków zarządu fundacji?\nTo Polskie państwo powinno zapewnić wszystkim swoim obywatelom takie warunki życia - żeby pomoc z jakichkolwiek fundacji nie była do niczego potrzebna!\nJeśli jakiekolwiek Państwo nie jest w stanie zapewnić tego swoim obywatelom - to raczej... nie jest Państwem. Państwami z prawdziwego zdarzenia są chyba tylko dwa kraje na świecie: USA i Izrael.\nW reszcie krajów na świecie polega to od wieków na tym samym: na wywołaniu w sztuczny sposób wszelkiego rodzaju niedoborów - a potem na zarabianiu (w ten czy w inny sposób) na zaspokajaniu tych sztucznie wywołanych niedoborów.\nŻeby nie było - dziś wrzuciłem co mogłem do puszki WOŚP.\nAle według mnie to jest chore, że ktoś żeruje na naszych uczuciach. Biedny niemowlak, biedny senior i to my mamy mu pomóc. I znów będzie wielce chwalebny rekord - ile to dla WOŚP udało się znów uzbierać.\nAle to przecież Polskie Państwo (RP) powinno zapewnić KAŻDEMU ze swoich obywateli godziwe warunki do życia. I do leczenia w razie choroby. A w razie nieuleczalnej choroby - godziwe warunki do... umierania.\nPo co więc cały ten WOŚP i po co ten cały medialny hałas wokół niego?\nNapisałeś się, nakrzyczałeś ale i tak niczego nie rozumiesz. NIE MUSISZ dawać. Proste... To po co krzyczysz? Mamy nieudolnych polityków, którzy zamiast dbać o swoich obywateli trwonią nasze pieniądze na swoją propagandę, by się przy korycie utrzymać. Dlaczego o tym nie krzyczysz?\nZielonogórzanin 13.01.2020 21:03:31\n13 stycznia, 9:52, Gość:\nProszę o informację ile pieniedzy wydano na organizację imprezy w Zielonej Górze?\nA co ty US jesteś? Na pewno nie 2 mld na propagandę.....\nDrobny 13.01.2020 12:57:33\n12 stycznia, 15:46, Gość:\nDlaczego nie ma Zbąszynka?\nBo tam mieszkają ludzie, którzy pracują i są rzetelni w przeciwieństwie do robiącego zestawienie, dziennikarza-chyba za duże słowo.\nDrobny 13.01.2020 12:55:32\n13 stycznia, 07:47, gosc:\nGorzów, wstyd. Mniej niż np. Torzym małe miasto.\nRacja, ale gorzówek to miasto radnych, ex radnych, powiązanych i ...emigrantów wewnętrznych, niedojd życiowych lub mających wszystko gdzieś. Jest kilka osobowości i tyle. Mieszkańcy lubią się bawić, ale...nie przeszkadzają im przeciągane remonty, objazdy, bzdury urzędników, strata czasu czy wałęsajacej się kadry wykonawców ramontów. A jakość dotychczasowych prac tragedia. Ale gratuluje Zielonogórzanom. Po raz kolejny utarliście nosa "tym w gorzówku.\nJager 13.01.2020 10:01:33\nDlaczego nie ma Świebodzina .\nGość 13.01.2020 09:52:30\ngosc 13.01.2020 07:47:30\nGość 13.01.2020 07:28:51\nŻagania też nie było ???\nRealista 12.01.2020 20:56:25\nNie masz pojęcia jak wygląda opieka medyczna w USA, jak nie płacisz kilkuset dolarów miesięcznie składki to lepiej nie choruj, bo koszty leczenia Cię zniszczą. Sporo osób boi wzywać karetkę i woli jechać taksówką do szpitala w obawie przed kosztami. A masa sprzętu w szpitalach jest od różnych fundacji do których często zgłaszają się same szpitale, i tak jest niemal w każdym "cywilizowanym" kraju więc nie opowiadaj bzdur.\nGość 12.01.2020 17:31:39\nGość 12.01.2020 15:46:28


Wynajem samochodów dostawczych – Wynajem Ducato\nWynajem samochodów dostawczych i busów osobowych\nSamochody dostawcze nie należą do tanich. Ich zakup wiąże się w związku z tym z naprawdę sporym wydatkiem. Co zrobić, kiedy samochodów dostawczy jest nam potrzebny, ale zakup nie wchodzi w grę? Wystarczy zdecydować się na wynajem samochodów dostawczych w Katowicach.\nDecydując się na wynajem samochodów dostawczych w Katowicach, zyskuje się auto, które można wykorzystać nie tylko do przewozu towaru, ale również osób. Co ważne, firma oferująca wynajem samochodów dostawczych w Katowicach dba o to, aby auta utrzymane były w doskonałym stanie technicznym. Każdy pojazd regularnie poddawany jest przeglądom technicznym po to, aby klienci mogli być pewni, że podróżowanie danym pojazdem jest w pełni bezpieczne.\nDecydując się na wynajem samochodów dostawczych w Katowicach, można również liczyć na wsparcie opiekuna, który pomoże rozwiązać każdy problem, jaki tylko się pojawi. Co ważne, opiekun dostępny jest dla klientów niezależnie od pory dnia i nocy. Oznacza to, że z jego pomocy można skorzystać zarówno w dzień, jak i w nocy, w dni powszechnie oraz dni świąteczne.\nWypożyczalnia samochodów Ducato oferuje wynajem pojazdów o różnych gabarytach w atrakcyjnych cenach. Zapraszamy do skorzystania z oferty. Sprawdźcie – wynajem samochodów dostawczych Katowice.\nKategorie:\tWynajem samochodów dostawczych\t/ przez admin 2 grudnia, 2020\nWynajmij auto dostawcze i ogranicz koszty\nSzukasz dobrego auta dostawczego dla swojej firmy, ale nie stać cię na zakup nowego, a nawet używanego w dobrym stanie technicznym?...\nWynajem samochodów dostawczych\tCzytaj Więcej\nJak zorganizować transport pracowników do firmy?\nRynek pracy w Polsce zmienia się, a jednym z jego znaków rozpoznawczych jest dziś mniejsze przywiązanie pracowników do tego, aby...\nPlanowana przeprowadzka? Wynajmij auto dostawcze\nJeżeli mieszkasz w Katowicach bądź innym mieście na terenie Śląska, możesz skorzystać z doskonałej oferty na wynajem aut...\nWzrost firm z różnych branż powoduje, że także wynajem samochodów dostawczych w Katowicach zyskuje coraz większą popularność....\nOferta wynajmu samochodów w Katowicach\nWynajem samochodów dostawczych w Katowicach to oferta realizowana między innymi przez firmę, która posiada nowoczesną flotę...\nW poszukiwaniu dobrego auta dostawczego\nPrzemieszczajmy się w szybkim tempie\nOferta wypożyczalni busów 9 osobowych


Naukowo-Fantastyczny Zespół – spotkanie pierwsze (39)\n02.06.2015 | Autor: filia18\n15 maja miało miejsce kolejne spotkanie NFZ. Tym razem mówiliśmy o fantastyce historycznej.\nTwórcą terminu powieść fantastyczno-historyczna i zarazem pisarzem, który uprawiał taki typ literatury, jest Teodor Parnicki. Swoją metodę pracy określał on następująco: "wyjmuję z gmachu historii jedną cegiełkę opatrzoną wiarygodną jej pieczęcią i wkładam inną, rozważając wszystkie skutki takiego zabiegu".\nW ten sposób powstaje inny fikcyjny wariant przebiegu zdarzeń historycznych, który nosi znamiona historii alternatywnej, np. w powieściach Muza dalekich podróży i Sam wyjdę bezbronny Parnickiego.\nTen wariant możemy spotkać w powieściach Jacka Dukaja Inne Pieśni i Lód oraz w Przenajświętszej Rzeczypospolitej Jacka Piekary, bądź w zmodyfikowanym w stronę fantasy cyklu Napoleońskim Naomi Novik.\nNatomiast w sadze husyckiej Andrzeja Sapkowskiego mamy do czynienia ze swoistym rozwinięciem koncepcji powieści historycznej Zofii Kossak-Sztuckiej, w której obecność elementów nadprzyrodzonych równie dobrze może być faktem w obrębie świata przedstawionego, jak przywidzeniem bohatera. U Sapkowskiego natomiast nadprzyrodzone jest ewidentnie częścią świata przedstawionego, ale wszystkie niezwykłe przypadki dotyczą tylko wąskiej grupy bohaterów i nie mają wpływu na tzw. wielką historię.\nOpis wcześniejszych naszych naszych spotkań można znaleźć tutaj.\nPoniżej prezentujemy listę książek, o których mówiliśmy na spotkaniu:\n2586 kroków / Andrzej Pilipiuk\nZagadka Kuby Rozpruwacza / Andrzej Pilipiuk\nNarrenturm / Andrzej Sapkowski\nBoży bojownicy / Andrzej Sapkowski\nLux perpetua / Andrzej Sapkowski\nŻmija / Andrzej Sapkowski\nWroniec / Jacek Dukaj\nInne pieśni / Jacek Dukaj\nLód / Jacek Dukaj\nHerezjarcha / Jacek Komuda\nImię bestii / Jacek Komuda\nPrzenajświętsza Rzeczpospolita / Jacek Piekara\nŚwiat jest pełen chętnych suk / Jacek Piekara


Aktualności | Strona 3 z 3 | Roman Reed\n„Wrócę”, Pierwsze ujęcia\nPrezentujemy pierwsze podpatrzone ujęcia kamery z planu teledysku do utworu „Wrócę”. Premiera już wkrótce!\nJest już pomysł, jest muzyka, są aktorzy. Teledyski do trzech utworów nakręci CMRL Leszno. Jak tylko pogoda pozwoli startujemy już we wrześniu!\nOto pierwszy wpis na tej stronie – zawsze musi być jakiś pierwszy – tutaj jest to ten. Skoro tu dotarłeś to znaczyć musi, że zainteresowała Cie nasza strona, nasza muzyka, to co tworzymy. Możliwe, że Twoja ciekawość świata jest ponadprzeciętna (bo w końcu to nie przypadek, że tu jesteś, prawda?). Reed to trzcina, z trzciny można zrobić piszczałkę, taki prosty instrumencik, mały stroik… mały piszczący słabiutki głosik… taki mały głosik w muzyce to właśnie Reed.


The Division oraz The Crew w dalszym ciągu planowane na 2014 rok - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościThe Division oraz The Crew w dalszym ciągu planowane na 2014 rok\nMarek Kłos 07.03.2014 15:57\nThe Division oraz The Crew w dalszym ciągu planowane na 2014 rok\nSpekulacji na temat daty premiery, a właściwie okresu w jakim miały by się pojawić obie gry było już co nie miara. Ubisoft ma jednak naprawdę sporo projektów pod swoim skrzydłami i ciężko będzie dla nich wszystkich znaleźć odpowiedni termin w 2014 roku.\nJednak plan wydawniczy, który firma opublikowała dziś rano wskazuje, że obie produkcje są zaplanowane na ten rok. Nie zdziwiłbym się jednak, jeśli niedługo dostaniemy sprostowanie tej informacji. W końcu znamy już premierę Watch_Dogs (PS4), a w napiętym terminarzu musi się znaleźć także miejsce, choćby dla kolejnych przygód z serii Assassin's Creed.\nZ chęcią przyjąłbym Tom Clancy's The Division (PS4), zamiast tasiemca z zabójcą w roli głównej. Wszyscy już chyba znużeni są kolejnymi częściami, wyeksploatowanych do granic możliwości marek. Większość z nich lubię, ale po prostu chciałbym, żeby wydawcy dali im trochę odpocząć i zasiedli do tematu ponownie, ze świeżym pomysłem na grę, zamiast tylko dopracowywać w gruncie rzeczy ten sam model rozgrywki.\nTagi: PlayStation 4 the crew tom clancy's the division Ubisoft


Legnica: Szpital oferuje lekarzowi 54 tys. zł. Chętnych brak - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 26.04.2021, 16:51\nLegnica: Szpital oferuje lekarzowi 54 tys. zł. Chętnych brak\nWojewódzki Szpital Specjalistyczny w Legnicy chce zatrudnić lekarza medycyny ratunkowej. Mimo że miesięcznie placówka oferuje 54 tys. złotych, od około miesiąca nie ma chętnych.\nWładze Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy chcą zatrudnić lekarza, który pracowałby na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym przez minimum 240 godzin w miesiącu - podaje Polsat News. Miesięczna pensja na tym stanowisku wynosiłaby 54 tys. złotych. Dla placówki istotne jest, aby przyszły pracownik prowadził własną działalność gospodarczą, czyli samodzielnie opłacał obowiązkowe ubezpieczenie lekarskie od odpowiedzialności cywilnej.\nJak powiedział w rozmowie z Polsat News Tomasz Kozieł, rzecznik prasowy Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy, „pomimo kilku konkursów. - wciąż nikt się nie zgłosił”. - Lekarze nie są zainteresowani taką stawką i takim kontraktem - podkreślił. - To specjalizacja, która dość rzadko występuje na rynku - dodał.\nBrak specjalisty medycyny ratunkowej jest dla szpitala poważnym problem, który utrudnia funkcjonowanie placówki.\nKozieł zaznaczył także, że proponowana stawka jest niezbędna, żeby lekarze byli zainteresowani pozostaniem w Polsce. - Mamy otwarty rynek pracy za granicą, więc medycy często wyjeżdżają na Zachód, bo tamtejsza służba zdrowia nie ma najmniejszego problemu z zatrudnieniem naszych specjalistów - powiedział i dodał, że podobni specjaliści w Warszawie otrzymują większe wypłaty. - Społeczeństwo może źle to odebrać, ale ludzie byliby też niezadowoleni, gdyby musieli czekać 20 godzin na pomoc na SOR - zaznaczył.\nW Polsce zmarło ponad 350 pracowników służby zdrowia


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: gravel - Dobry człowiek\n- Opowiadanie: gravel - Dobry człowiek\nkobieta, 23 lata, Kraków | 27.09.16, g. 18:06 | znaki: 34049\nZaczęłam pisać to opowiadanie na konkurs Obrazkowo 2016 (tak, mam naprawdę niezły zryw), ale się nie wyrobiłam czasowo i cierpliwościowo. Dopiero niedawno irytacja przeszła mi na tyle, by do tego tekstu wrócić. Po kilku operacjach plastycznych (chirurg nadzorujący efekty: Cień Burzy) opowiadanie trafia do was.\nW kolejce: Efka, Morgiana89\nPrzeczytali: PsychoFish, belhaj, regulatorzy, Banshee, Finkla, Sobol-Ka, Dragonin, zygfryd89, mbrznk, cobold, funthesystem, Anet, Draconis\nPowrót Chimy do Mexico City zbiegł się w czasie z przygotowaniami do karnawału na cześć Santa Muerte, gdy całe miasto wypełniało się świętującymi mieszkańcami, a ruch omnibusów został wstrzymany ze względu na bezpieczeństwo obywateli. Chima był zlany potem, wściekły jak osa i grubo spóźniony, dlatego gdy kolejne brązowe niczym orzech bezdomne dziecko zaplątało mu się między nogami, czarownik posłał je silnym kopniakiem na ulicę. Pech chciał, że dziecko wpadło prosto pod koła jednej z nielicznych kursujących tego dnia dorożek i zaryło głową w bok pojazdu. Zaprzężony doń muł wydał pełen niepokoju ryk, Chima zaś zaklął i przyspieszył kroku, oddalając się z miejsca wypadku. Niechże ta bezdomna hałastra nauczy się w końcu pilnować swoich wszędobylskich dzieciaków!\nMiał za sobą długą podróż z Wiszących Ogrodów Salvadora u podnóży Sierra Madre del Sur i chciał jak najszybciej znaleźć się w domu. Walizki mu ciążyły, a w czarnym surducie pocił się niemiłosiernie. Żałował, że nie może wypuścić Abofiliela – demon był diabelsko silny i taszczenie bagażu pełnego grymuarów nie stanowiłoby dla niego żadnego wyzwania. Jednak pojawienie się demona pośrodku zatłoczonej ulicy mogłoby wywołać panikę, a Chimie tego tylko brakowało, by musiał pokazywać byle policyjnym niedoróbkom pozwolenie na posiadanie chowańca.\nPracownia Chimy Czarownika była od podłogi aż po sufit wypełniona książkami. Niektóre z tomów miały oczy, usta lub zęby wyrastające z okładek, a w jednej z ksiąg, zatytułowanej „Historyja i rozwój starożytnych badań kardyologicznych”, samoistnie wyrósł potężny mięsień sercowy, pompujący krew koloru atramentu przez żyły barwy zbrązowiałego papieru.\nZ kolei dzieło o enigmatycznym tytule „Venera”, choć bardzo ciekawe, nie nadawało się do pokazania ewentualnym zainteresowanym. Otworzone na stronie trzysta dwudziestej czwartej rozwierało przed czytelnikiem nie tylko drzwi do krainy chorób rejonów intymnych, ale także imponującą waginę, na dodatek dotkniętą schorzeniem zwanym vaginal necrosis. Sflaczałe, nadgniłe i obrzękłe wargi sromowe wyrosłe pomiędzy kartkami wydzielały potworny smród dawno niemytej pochwy i były głównym powodem, dla którego Chima unikał otwierania „Venery”.\n– To miasto aż pulsuje magią – powiadał Abofiliel, podzwaniając swoją biżuterią, czyli zwisającymi z łańcuchów ludzkimi czaszkami. Abofiliel był demonem z czwartego wymiaru i wśród jego pobratymców ozdóbki z kości homo sapiens stanowiły ostatni krzyk mody. Nie raziło to w mieście, w którym do dobrego tonu należało posiadanie szkieletu dziadka w szafie i obnoszenie go na żerdzi w czasie parady z okazji dnia Santa Muerte.\nChima na swój sposób kochał to miasto, choć nieustannie zarzekał się, że gdyby mógł, spaliłby je doszczętnie. Nie było to do końca prawdą – gdyby rzeczywiście miał dokonywać aktu destrukcji, spaliłby najwyżej tę część Mexico City, w której aktualnie przebywał Zacarias.\nZacarias Isbert był złym snem Chimy, jego największym nemezis i wieloletnim przyjacielem. Wychowywali się razem, choć obaj zdawali się skutecznie wypierać ów fakt z pamięci.\nGdy Chima po raz pierwszy przybył do La Casa Roja, miał trzynaście lat, był sierotą bez środków do życia, a jedynym powodem, dla którego Remiel Isbert zdecydował się wziąć go pod swoje skrzydła, był fakt, iż Chima emanował magicznym potencjałem.\nLa Casa Roja, Czerwony Dwór, był bodaj najokazalszym budynkiem w mieście, wzniesionym w całości z czerwonej cegły, stojącym na szczycie wzgórza niczym okrwawiony samotny ząb wyrżnięty z dziąsła. Wiele plotek krążyło o starym Remielu i Chima nigdy do końca nie zdecydował, w które uwierzyć, a które uznać za kocopoły wymyślone przez oszczerców.\nPodobno starzec od lat ukrywał się w zakurzonej posiadłości, drżąc ze strachu przed urojonymi zagrożeniami. Powiadano, że sprzedał własną córkę handlarzowi niewolników zza odległego morza, ponieważ była zeszpecona. To wydarzenie, mówiono, odcisnęło tak silne piętno na staruszku, że ten do reszty zwariował i wycofał się z życia towarzyskiego, porzucając przyjaciół i ukochany Club de los Martires, zrzeszający najpotężniejszych czarowników Meksyku.\nChima od dziecka przysłuchiwał się historiom o mieszkańcach La Casa Roja, ale choć wiele z nich poświęcono sprzedanej w niewolę szpetnej córce, żadna nie wspominała, iż Remiel Isbert miał jeszcze jedno dziecko.\nBył nim Zacarias Isbert, który wiele lat później, po powrocie zza oceanu, dał się poznać jako Czarny Papież.\nZacarias Isbert pojawił się na progu mieszkania Chimy tydzień po jego powrocie z Wiszących Ogrodów. Przybył – oczywiście – nocą i Chima spodziewał się – oczywiście – tej wizyty, tak jak ten, kto wytruł wszystkie szczury w piwnicy, spodziewa się, że prędzej czy później pojawią się nowe szkodniki. Pewne rzeczy i osoby zawsze wracają.\nChima, pogrążony w lekturze lub pracy naukowej, zwykle kładł się późno i Zacarias doskonale o tym wiedział. Chima rzadko miewał gości, więc od razu zorientował się, kto w środku nocy dobija się do drzwi.\n– To pewnie znowu ten czarny szaleniec – burknął z niezadowoleniem Abofiliel. Wynurzył się spomiędzy półek kąciku bibliotecznego, sunąc kilka centymetrów nad ziemią i ciągnąc za sobą uwiązane do łańcuchów czaszki. – Czy on ci nigdy nie da spokoju? Doskonale wie, że jesteś zajęty.\n– Wracaj do roboty. – Chima wstał. Do tej pory siedział na dywanie, pracując nad projektem zleconym przez Salvadora, a Abofiliel tymczasem porządkował słoje z martwymi płodami, wykorzystywanymi w niektórych rytuałach czarnomagicznych. Musieli to robić po każdym wyjeździe, ponieważ staruszka zatrudniona do podlewania sadzonek mandragor i sprzątania mieszkania pod nieobecność Chimy miała skłonności do ustawiania słojów od najmniejszego do największego. Strasznie to Abofiliela irytowało – on preferował kolejność chronologiczną zbiorów.\nDemon niechętnie wycofał się pomiędzy półki, nadal gderając cicho pod nosem, a Chima ruszył otworzyć drzwi.\nGdyby nie wiedział, czego się spodziewać, przestraszyłby się wielkiej postaci Zacariasa. Czarnoskóry mężczyzna wynurzył się z ciemności niczym zjawa i wyszczerzył nieprawdopodobnie białe zęby.\nJego oczy przewiązane były kawałkiem białej szmaty. Chima nie widział Zacariasa od czasu jego powrotu zza oceanu; odkąd stary przyjaciel obwołał się samozwańczo Czarnym Papieżem, najwyższym kapłanem zakonu szybkocieśli. Ta przepaska była nowością.\n– Witaj. – Zacarias odezwał się jako pierwszy. – Rzekłbym, że dawno cię nie widziałem, ale… cóż, nadal cię nie widzę.\n– Co to za nowe szaleństwo? – zapytał Chima. – Kolejny z twoich projektów, który poszedł nie tak?\n– Och, skądże. Sam wiesz, że za magię każdy płaci inną cenę. Za parę zdrowych oczu możesz zyskać więcej, niż sobie wyobrażasz.\nZacarias nie przestawał się uśmiechać. Chimę zaczynało to już denerwować, więc zgodnie z logiką takich sytuacji, zaprosił mężczyznę do środka.\n– Wejdź. Napijesz się czegoś?\n– Wyczuwam zapach wina. Dobrego wina. Zawsze miałeś niezły gust, jeśli chodzi o alkohole.\nUsiedli przy stole; wysoki Zacarias zawadził głową o zwisający z sufitu drobny szkielet górskiego smoka. Kości zaklekotały, jakby oburzone takim traktowaniem.\n– Nadal zbierasz trupy i okradasz zwłoki?\n– Zajmuję się także innymi rzeczami – odparł wymijająco Chima.\n– A to co za śmieć? – Zacarias wskazał zwęglone tomiszcze zajmujące honorowe miejsce pośrodku stołu.\n– Tylko nie dotykaj. To ostatni istniejący egzemplarz „Pięćdziesięciu twarzy świętości”, rozprawy filozoficznej o grzechach świętych. Przed wojną uznano go za dzieło heretyckie i spalono niemal wszystkie kopie.\n– Tym się teraz zajmujesz? Znajdowaniem śmieci?\n– Śmieci? – zapytał ostro Chima. – Talię Krwawego Tarota, rysowaną krwią generała Francisco, nazywasz śmieciem? Albo zakonserwowaną dłoń Fernando Cabrery, słynnego kochanka śpiewaczki operowej Dolores? Wiesz, do czego używał tej ręki? Nie? To się domyśl. Nie, nie, nie. To nie są śmieci, mój drogi. Zbieram bezcenne pamiątki dawno minionych czasów.\n– Po to Salvador wezwał cię do siebie? – zapytał nagle Zacarias. – Aby zlecić ci odnalezienie jakiegoś artefaktu, czyż nie?\nChima, zbity z tropu niespodziewanym pytaniem gościa, milczał przez chwilę. Do diabła, powinien być ostrożniejszy! Za łatwo dał się sprowokować. Zacarias zawsze miał talent do wyprowadzania Chimy z równowagi – wystarczyła jedna celna uwaga, jeden drobny przytyk, a Chima już się odsłaniał i zacietrzewiał.\n– To nie twój interes – odparł dumnie. – Sprawy, które omawiam z Salvadorem, są przeznaczone wyłącznie dla naszych uszu.\nSalvador był bardzo ładnym młodzieńcem i sprawiał wrażenie dobrego człowieka, ale niestety umierał.\nSiedząc na poduszkach, paląc pachnące pomarańczami papierosy i pogryzając suszone owoce, wcale nie wyglądał na chorego, jednak gdy przyjął Chimę w swoich komnatach, zaraz po grzecznościowych formułkach i powitaniach, oznajmił spokojnie:\n– Bardzo przykro mi to słyszeć – odparł uprzejmie Chima, zastanawiając się, po co w takim razie został wezwany. – Ale obawiam się, że w takim przypadku nie będę w stanie pomóc. Moją specjalnością jest odnajdywanie zagubionych przedmiotów. Nic nie wskóram przeciwko chorobie.\n– Nie będziesz mnie przecież leczył! – Salvador machnął ze zniecierpliwieniem ręką. – Nie… Doskonale wiem, czym się zajmujesz. Musisz coś dla mnie zrobić.\nChima skłonił się lekko, wykazując gotowość do pomocy. Nie robił tego oczywiście z dobroci serca, bo choć młody bogacz zrobił na nim pozytywne wrażenie, dla czarownika liczyły się przede wszystkim pieniądze.\nPrzybył do Wiszących Ogrodów Salvadora – wielkiej oazy pośrodku dziczy, jednego z największych cudów współczesnego świata – skuszony obietnicą nieprzyzwoicie wysokiego wynagrodzenia za coś, co Salvador określił jako „prostą robotę”.\n– Pewnie jesteś ciekawy, jakie zadanie cię czeka – odezwał się Salvador. – Skoro już wiesz, że umieram, łatwo przyjdzie ci domyślić się, o jakie usługi mi chodzi.\nSalvador pochylił się w stronę Chimy.\n– Nie chcę umierać – powiedział z naciskiem – a w każdym razie jeszcze nie teraz.\nSpojrzał znacząco na Chimę, który zaczął się pocić w eleganckim garniturze, pod uważnym spojrzeniem Salvadora.\n– Chcę, abyś pokonał śmierć. Chcę, abyś wszelkimi dostępnymi środkami zmusił Santa Muerte do poddania się twojej woli.\nAbofiliel założył ramiona na piersi i spojrzał spode łba na Chimę.\n– Żaden ze znanych ci czarowników nie zdołałby spętać Santa Muerte. To wykracza poza możliwości śmiertelników.\n– Pomyśl o wynagrodzeniu.\n– Mnie i tak nic po waszych pieniądzach!\n– A mnie nic po twoich radach, cholerny pesymisto z czwartego wymiaru.\nZmierzyli się gniewnymi spojrzeniami i usiedli każdy w swoim kącie przedziału. Pociąg turkotał i hałasował na torach, mknąc w stronę Mexico City. Byli sami w przedziale; tylko dlatego Chima zgodził się wypuścić Abofiliela z jego skrzyni. Po długim pobycie w zamknięciu demon robił się jeszcze bardziej gderliwy niż zwykle.\n– Jak zamierzasz poradzić sobie z tym zadaniem? – Po chwili obrażonego milczenia, Abofiliela pokonało zaintrygowanie.\n– Sposobem, mój drogi – odparł Chima, w zamyśleniu wertując stare księgi w poszukiwaniu wskazówek. – Sposobem…\nZacarias uniósł ręce w pojednawczym geście.\n– Nie zamierzałem ingerować w twoje sprawy, przyjacielu – powiedział. – Nic nie poradzę na to, że jestem ciekawy. Poza tym, nie tylko dla zaspokojenia własnej ciekawości chciałem się dowiedzieć o waszych układach.\nNagle jego twarz straciła dobrotliwy wyraz. Spoważniał, wręcz spochmurniał i ponad stołem pochylił się w stronę Chimy.\n– Wszystko, co robimy – rzekł – ma wpływ na tysiąc ludzkich losów. Ty nigdy w to nie wierzyłeś. Jak to zwykłeś mawiać? Człowiek jest samotną wyspą? Nie. – Zacarias pokręcił głową. – Tak jak moje decyzje miały wpływ na twoje życie, tak twoje wybryki odbiją się szerokim echem w całym mieście. Możesz zaburzyć magiczną równowagę.\n– Nie wiesz jeszcze, co chcę zrobić – zaprotestował Chima.\n– Wszędzie mam oczy. Wszystko widzę. Wiele się domyślam. Chima. Cokolwiek Salvador ci obiecał, nie jest tego warte.\nChima wstał gwałtownie. Krzesło odsunęło się ze zgrzytem.\n– Dawno mamy już za sobą czasy, gdy słuchałem twoich rad – powiedział. – Dawno minęły czasy, gdy wierzyłem, że chcesz mojego dobra.\nZacarias podniósł się powoli. Górował nad Chimą i mimo ślepoty, zdawał się przenikać go wzrokiem na wskroś. Musiał wyczuć niechęć, którą czarownik aż emanował.\n– Nie będę już zawracać ci głowy.\n– Bardzo dobrze! – warknął Chima.\nOdprowadził niechcianego gościa do drzwi. Pożegnali się bez słowa, szybkim uściskiem dłoni. Ale gdy Zacarias znalazł się na korytarzu, a Chima chciał już za nim zamknąć, czarnoskóry mężczyzna odwrócił się.\n– Chcesz wiedzieć, czego dowiedziałem się w czasie moich podróży? – zapytał.\n– Za cenę wzroku otrzymałem szansę zbadania istoty rzeczy.\n– Zawsze mierzyłeś za wysoko – przerwał mu Chima.\n– A może to ty mierzyłeś za nisko? Spójrz: ty zajmujesz się hochsztaplerstwem i rabowaniem grobów, a ja i mój zakon sięgamy po wiedzę dotąd niedostępną śmiertelnikom.\n– Jeszcze zobaczymy – mruknął Chima i zatrzasnął drzwi przed nosem Zacariasa. Oparł się o nie plecami i czekał, oddychając ciężko, póki nie usłyszał oddalających się korytarzem kroków. Wówczas powoli osunął się na ziemię i rozburzył wilgotne od potu włosy.\n– Doskonale rozegrane – odezwał się kpiąco Abofiliel, wynurzając się spomiędzy półek. – Sytuacja ani na moment nie wymknęła ci się spod kontroli.\n– Zacarias jest w stanie nieźle namieszać, jeśli zajdziesz mu za skórę.\n– Myślisz, że o tym nie wiem? – Chima wstał. – Ale na razie mam ważniejsze problemy na głowie niż przejmowanie się apokaliptycznymi wizjami szalonego kultysty.\nPoprawił przed lustrem rozwichrzone włosy, ułożył kołnierzyk i narzucił na ramiona elegancką marynarkę z cienkiego materiału.\n– Wybierasz się gdzieś? – zapytał podejrzliwie Abofiliel.\nChima spojrzał swojemu odbiciu w oczy; ciemne, ukryte w cieniach, rozgorączkowane. Wyglądał jak szaleniec i tak też się czuł. Potem podniósł wzrok na Abofiliela i zmusił się do uśmiechu.\nWychodząc z mieszkania napatoczył się na transport haitańskich zombie, blokujący ulicę. Ożywieni mroczną magią zmarli wykorzystywani byli jako tania siła robocza; transporty z Haiti przybywały nocami, aby widok kordonu trupów nie niepokoił obywateli Mexico City.\n– Co jest z tym miastem? – gardłował się Chima, swoim zwyczajem posyłając zagradzającego mu drogę zombie na ziemię za pomocą silnego kopniaka. – Czy ulice mogłyby być przejezdne choć przez jeden dzień?\n– Panie, odsuń się pan! – zawołał poganiacz na koniu, odpychając przewróconego zombie długim kijem. – To świeżaki, jeszcze pana któryś dziabnie!\n– Twoim zadaniem jest ich pilnować!\nOżywieńcy odprowadzali go melancholijnym wzrokiem, gdy Chima przepychał się na drugą stronę ulicy.\nNogi właściwie niosły go same, pamiętały drogę i dzięki temu Chima mógł skupić się na odganianiu wspomnień. Noc pachniała trupami. Z daleka dobiegało zawodzenie wygłodzonej chupacabry.\nCzerwony Dwór bardzo się zmienił. Chima unikał tej okolicy i od dnia odejścia Zacariasa ani razu nie zbłądził w okolice domu Isbertów. Wszystkie okna były ciemne, jak puste oczodoły Zacariasa. Dwór wyglądał na opuszczony i to od dawna. Chima oparł się o żelazną bramę. Wątpił, by Zacarias wybrał Czerwony Dwór na obecną siedzibę.\n– Hej! – usłyszał za sobą gniewny głos. – Co pan tu robi?\nOdwrócił się. Starszy mężczyzna trzymający w dłoni lampę celował w Chimę z rewolweru i groźnie marszczył brwi. Chima uniósł ręce.\n– Nie jestem złodziejem. Chciałem odwiedzić przyjaciela.\n– Tu go pan nie znajdzie – odparł staruch, nadal lustrując czarownika podejrzliwym spojrzeniem. – Przyjaciel panu nie powiedział?\n– Ano nie. Od jak dawna Czerwony Dwór stoi pusty?\n– Będzie z dziesięć lat. – Staruszek wzruszył ramionami. – Odkąd dziedzic starego Remiela Isberta wyjechał za ocean. Isbert senior długo po tym nie pociągnął. Podobno jego wychowanek go wykończył. Niewdzięczny smarkacz, nigdy nie doceniał wszystkiego, co zrobił dla niego pan Isbert.\n– Coś podobnego. – Chima spojrzał w czarne oczodoły pustych okiennic. W oczach Remiela Isberta, pamiętał, zawsze dostrzegał podobną pustkę, podobny mrok. – Cóż, dziękuję panu za pouczającą pogawędkę.\nRuszył powoli w dół łagodnego wzgórza. Wiatr niósł od miasta zapach rozkładu. Chima w kieszeniach zaciskał dłonie w pięści.\nPajęcza Fabryka była dojmująco, nienaturalnie cicha. Pająki pracowały w skupieniu, skoncentrowane wyłącznie na zegarach – a każdy potrafił zająć się dwoma mechanizmami równocześnie.\nW głównej hali pracowały także zombie, przenoszące z miejsca na miejsce wielkie i ciężkie skrzynie. Od ożywieńców bił słodko-mdlący zapach rozkładu.\nChima obejrzał się. Za nim stał ogromny pająk, rozmiarami dorównujący masywnemu kucykowi i wpatrywał się w niego wyczekująco.\n– Tak. Dzień dobry. Chima Czarownik. Byłem umówiony z kierownikiem hali.\nPająk skinął okrągłą głową.\n– Niezmiernie mi miło, señor Chima – odezwał się miękkim niczym pajęczyna głosem. – To zaszczyt gościć w murach fabryki tak znakomitego obywatela miasta. Proszę mówić mi Jesus.\nWyciągnął do Chimy przednie odnóże. Na jego końcu znajdowała się ręka – czarna i porośnięta krótkimi, czarnymi włoskami, ale w kształcie niewątpliwie ludzkim. Czarownik wahał się chwilę, nim uścisnął dłoń. W dotyku była zimna i twarda, jakby pająk nosił skórzane rękawiczki.\nJesus zaprosił gościa do gabinetu; za zamkniętymi drzwiami Chima z ulgą pożegnał smród żywych trupów.\nPająki słynęły z doskonałych manier. Nie były liczne, a do tego nie przepadano za nimi w Mexico City – dlatego nie mogły pozwolić sobie na utrzymywanie złych stosunków z tubylcami. Po pięciu minutach niezobowiązującej, grzecznościowej rozmowy z Jesusem i wypiciu filiżanki wyśmienitej kawy, Chima uznał, że lubi pajęczaka zdecydowanie bardziej, niż większość znanych sobie ludzi.\n– A zatem – odezwał się Jesus, gdy wyczerpali możliwości podtrzymania konwersacji w zakresie pogody. – Co pana do nas sprowadza?\n– Renoma pańskiego zakładu. Pańskie zegarki, choć produkowane taśmowo, zawsze są perfekcyjnie skonstruowane. Nie późnią, nie zatrzymują się. Trudno je zniszczyć.\n– Staram się utrzymywać odpowiedni poziom – odparł pająk, wyraźnie mile połechtany słowami czarownika. – Nam, pajęczakom, dużo łatwiej przychodzi praca z małymi, wrażliwymi mechanizmami. Być może to kwestia genów. Mój gatunek jest z natury uważny i precyzyjny. Posiadanie czterech par odnóży zakończonych dłońmi także ma swoje plusy.\n– Domyślam się. Właściwie mam zlecenie, którego wykonania nie powierzyłbym nikomu innemu.\nPająk wyglądał na zaciekawionego, o ile Chima mógł cokolwiek poprawnie wyczytać z wyrazu jego wielkich, przypominających błyszczące talerze oczu.\n– Potrzebuję zegara – dodał Chima – którego wskazówki idą w odwrotną stronę, stronę przeciwną ruchom normalnych wskazówek. Potrzebuję zegara wybijającego absolutną ciszę. Potrzebuję zegara, który zabiera czas.\nJesus w zakłopotaniu podrapał się po głowie.\n– To niezwykle kłopotliwe zamówienie… Obawiam się, że nie potrafiłbym się z nim uporać. Pan wybaczy, señor Chima. Jestem zajęty. – Przeszedł naokoło biurka i delikatnie dotknął czarną dłonią ramienia czarownika. – Nie mam czasu zajmować się…\n– Wiem, czym jest pajęcza magia – przerwał mu cicho Chima. – Czytałem o tym, jak pająki łapią czas w pajęczyny i zaklinają go według swojej woli. Wie pan, o czym mówię. Wie pan, jak skonstruować zegar, którego potrzebuję.\n– Nie. – Chima założył nogę na nogę i uśmiechnął się do pająka. – Lubię pana, dlatego szkoda by było, gdybym musiał donieść policji, że spotkała mnie w pańskiej fabryce jakaś krzywda.\n– Nawet pana nie dotknąłem.\n– Komu uwierzą? – Chima zadał jedno proste pytanie, pozwolił, by zawisło w ciszy i obserwował reakcję, z którą się spotkało.\nJesus zaklekotał żuwaczkami. W przypadku pająka trudno było mówić o jakiejkolwiek mimice lub wyrazie twarzy, z racji tego, iż stworzenie de facto twarzy nie posiadało, ale Chima wyczuł, że zniknęła gdzieś przyjacielskość i chęć pomocy Jesusa. Pająk nerwowo zatarł górną parę dłoni.\n– Niech będzie, señor Chima. Wygrał pan.\nSanta Muerte wkroczyła do Mexico City w ostatni dzień października; powitana muzyką, tańcami i szkieletami specjalnie z tej okazji wyciągniętymi z szaf.\nWieczór był duszny i wilgotny, ale Chima i tak zamknął szczelnie okna. Odkąd sięgał pamięcią, nigdy nie przepadał za obchodami dnia Santa Muerte, nawet jako dziecko. Spędzał kilka dni karnawału zamknięty w mieszkaniu, pogrążony w lekturze, zajęty magicznymi projektami, każąc Abofilielowi śpiewać demoniczne arie operowe, aby zagłuszyć śpiewy i śmiechy dobiegające z ulicy. Zdumiewające, wrzawa, którą czynią ludzie, przedrze się nawet przez magiczne zasłony dźwiękoszczelne.\nChima nie miał wiele pracy. Przygotował wino, miseczkę z orzeszkami ziemnymi i obraną ze skórki pomarańczę. Pocił się z nerwów i nie mógł znaleźć sobie miejsca. Czekał.\nPoprzedniego dnia wysłał Zacariasowi krótką wiadomość, zapraszając go na kolację. Zaproponował szóstą wieczorem, gdyż upał stawał się wtedy bardziej znośny. To był wyjątkowo gorący październik.\nZacarias przybył wraz z biciem dzwonów.\n– Cieszę się z twojego zaproszenia – powiedział dudniącym w przedpokoju głosem, mocno i długo potrząsając prawicą Chimy.\n– Jeszcze nie zdecydowałem na pewno, czy zarzucę mój projekt dla Salvadora – ostrzegł Chima, zapraszając gościa do salonu.\nRozlał wino do kieliszków, podsunął Zachariasowi miskę orzeszków, ale ten pokręcił głową.\n– Nie potrzebuję już jedzenia – powiedział Zacarias.\n– Przerzuciłeś się na energię słoneczną?\n– Nie. Jedzenie stępia zmysły. Było dla mnie tylko balastem, którego chętnie się pozbyłem. Teraz żywię się magią.\n– A to nowość. – Chima zatarł dłonie. – Nie wiedziałem, że żywienie się magią jest możliwe.\n– Jest. Po odpowiednim przeszkoleniu. Po odpowiednich wyrzeczeniach.\n– Ilu jeszcze rzeczy się wyrzekłeś? – zapytał Chima, nim zdołał się powstrzymać. – W czasie swojej podróży straciłeś oczy, potrzebę jedzenia, odebrano ci rodzinny dom, miejsce w radzie miasta… Co jeszcze?\n– Nie masz pojęcia, co w zamian otrzymałem.\n– I tak byś to otrzymał – odparł z goryczą Chima. – Prędzej czy później. Zawsze byłeś szczęściarzem. Zdobywałeś wszystko, czego pragnąłeś. Złoty Zacarias i Chima Podrzutek: czy nie tak za nami wołano?\n– Mam to, co mam, gdyż, w przeciwieństwie do ciebie, nigdy nie bałem się poświęceń. Odpowiedz szczerze: byłbyś zdolny do wyrzeczenia się czegokolwiek?\n– Oczywiście. – Pewność w głosie Chimy zdumiała nawet jego. – Przysięgam ci, że poświęcę Santa Muerte najczystszą, najpiękniejszą rzecz w moim życiu. Wyrzeknę się jej, jakby nigdy nie istniała.\nZacarias wyraźnie nie wiedział, co powiedzieć. Skinął głową i wzniósł kieliszek do toastu.\n– Wypiję za to. Obyś dołączył pewnego dnia do naszego grona. Obyś nigdy nie bał się sięgać po wiedzę.\nStuknęli się; Zacarias opróżnił kieliszek jednym łykiem, a Chima ledwie zmoczył usta. Miał słabą głowę do alkoholu, dużo słabszą niż Zacarias, a nie chciał, by czarnoskóry mężczyzna miał nad nim przewagę trzeźwych myśli.\n– A zatem – odezwał się Zacarias po chwili milczenia – Santa Muerte.\n– Skoro jesteś zdecydowany się z nią skonfrontować, powinieneś wiedzieć parę rzeczy. Powiadają, że Santa Muerte w czasie karnawału chodzi ulicami miasta przebrana za zwykłą dziewczynę. Ma czerwoną wstążkę we włosach i bose stopy. Nikt jej nie dostrzega, nie pod maską śmiertelniczki, ale ona widzi wszystko. Dostrzega chorobę, wiszącą niczym czarna chmura nad głowami ludzi, którzy dziś jeszcze są zdrowi, lecz za tydzień nie zdołają wstać z łóżek. Widzi cienie, które zalęgły się w oczach morderców: to cząstki dusz ich ofiar; zostają z katami na zawsze. Mawiają, że Santa Muerte wyczekuje karnawału, ponieważ chce być bliżej ludzi. Ponieważ tęskni za ich ciepłem. Przyzywa do siebie każdego z nas, ale nikt nie może z nią zostać.\n– Ludzie mówią wiele rzeczy.\n– Zgadza się. Czasami nawet warto słuchać. Szczególnie o Santa Muerte. Niezwykle fascynująca postać.\n– W rzeczy samej. A ty, jako badacz istoty rzeczy i tego, co poza ramami naszej rzeczywistości, z pewnością często sięgasz po jej sekrety.\n– Nie – odparł poważnie Zacarias. – Santa Muerte jest zbyt niebezpieczna, by z nią igrać. Pomaga, owszem. Jest do tego zdolna. Ale…\nChima zmusił mięśnie twarzy do uformowania szerokiego uśmiechu, choć w myślach obrzucał Zacariasa najgorszymi bluzgami. Czarnoskóry mężczyzna chyba jakimś sposobem to wyczuł, bo zamilkł. Odpowiedział niepewnym spojrzeniem i wstał. Chima także podniósł się z miejsca.\n– Dziękuję, że mnie zaprosiłeś – powiedział Zacarias – ale lepiej już pójdę.\n– Dobrze było cię widzieć – odparł Chima, kładąc dłoń na ramieniu Zacariasa – bracie.\nNie nazywał go bratem od bardzo wielu lat i Zacarias uśmiechnął się, zapewne do wspomnień bardziej niż do Chimy. Otworzył usta, by coś powiedzieć. Ręka Chimy poruszyła się szybko niczym atakująca kobra. Cienki jak szpila do kapeluszy sztylet wbił się w gardło Zacariasa, nieco pod kątem, tak by ostrze przeszło przez podniebienie i mózg. Zacarias wydał z siebie gulgoczący dźwięk przypominający rzężenie i wczepił się palcami w ramiona Chimy. Zabolało.\nChima warknął niczym rozwścieczona chupacabra. Uderzył drugiego mężczyznę kolanem w brzuch. Dawno temu przekonał się, że celny kopniak to najskuteczniejszy sposób, by złożyć przeciwnika wpół jak scyzoryk.\nChima z trudem podtrzymał ciało olbrzyma, nie pozwolił, by runęło bezwładnie na ziemię. Delikatnie ułożył je na tureckim dywanie. Usiadł obok i czekał chwilę w milczeniu, obracając w dłoniach mały mechanizm zegarowy. Schwytał doń duszę Zacariasa, gdy usiłowała niepostrzeżenie opuścić ciało.\n– Czy to naprawdę było konieczne? – Abofiliel zmaterializował się pośrodku pokoju. jego mina wyrażała, że ma co do tego poważne wątpliwości.\n– Znowu ględzisz. Oczywiście, że to było konieczne. W przeciwnym wypadku bym tego nie zrobił.\n– Odniosłem wrażenie, całkiem możliwe, że mylne, iż chodziło nie tyle o pozyskanie jego duszy, co o wyrównanie rachunków.\nChima wstał i szturchnął demona palcem w pierś.\n– Nikt cię nie prosił o dzielenie się wrażeniami. I tak się mylisz. Nic nie wiesz o ludziach. Nie miałem żadnych rachunków do wyrównania z Zachariasem. Był zbyt małym człowiekiem, bym się nim przejmował.\n– Może i nie wiem wszystkiego o ludziach – zgodził się Abofiliel – ale jeśli czegoś się nauczyłem w ciągu tych dwóch dekad przebywania w waszym wymiarze, to jednej rzeczy: ludzie nie lubią, gdy się ich porzuca. I zapomina. I bezustannie przypomina, gdzie ich miejsce.\nChima szarpnął demonem i uniósł pięść, ale nie uderzył. Demon czekał spokojnie, aż czarownik się uspokoi. Mężczyzna wziął w końcu głęboki wdech i odsunął się, a Abofiliel rzekł:\n– Nie osądzam cię, twoje sumienie to twoja sprawa. Masz to, czego potrzebowałeś. Rób, co uważasz za słuszne.\n– Bądź pewien, że dokładnie to zrobię! – warknął Chima.\nSięgnął po zawczasu przygotowany dekokt z rododendronu, wypił go i położył się na podłodze, jak najdalej od ciała Zacariasa. Kątem oka widział, jak Abofiliel krząta się po pracowni, ostentacyjnie udając zajętego. Chima wiedział, że demon nie pochwala jego planu, lecz ta dezaprobata jedynie go motywowała. Zacisnął szczęki, nadal wzburzony i rozgniewany, ale wkrótce poczuł, że wywar zaczyna działać. Jego mięśnie rozluźniły się, wręcz zwiotczały, jakby z czarownika opadło całe napięcie. Było to dość przyjemne uczucie, więc chętnie mu się poddał. Z trudem przychodziło mu utrzymanie oczu otwartych; pozwolił ciężkim powiekom opaść. Zdążył jeszcze zarejestrować, iż jego serce zwalnia, nim wreszcie osunął się w sen.\nSen, który nie był jednak snem. Gdy Chima na powrót otworzył oczy, czuł się dobrze, rześko, zniknęła gdzieś bezwładność kończyn, serce biło w normalnym rytmie. Nie znajdował się już we własnej pracowni.\nDookoła siebie nie dostrzegał niczego, tylko ciemność, dotykającą go lepkimi mackami, jakby witała starego przyjaciela. Zdawał się unosić w pustej przestrzeni, pod czarnym niebem bez gwiazd.\nZacarias wyłonił się z mroku. Stanął przed Chimą, wielki, posępny i milczący, i wyciągnął z kieszeni coś, co Chima w pierwszej chwili wziął za kulki do gry. Dopiero po sekundzie czy dwóch dotarło do niego, że na wyciągniętej dłoni Zacariasa nie znajdują się dziecięce zabawki – lecz gałki oczne.\n– Najgłębsza czerń – odezwał się Zacarias – kryje się w ludzkiej źrenicy.\n– Nie przyszedłem tu wysłuchiwać twoich frazesów – odparł Chima lekko drżącym głosem. – Gdzie ona jest?\n– W świecie Pomiędzy potrzebujesz przewodnika! – zagrzmiał Zacarias.\n– Dobrze, dobrze! – Chima zamachał rękami. – Myślałby kto, że nagle zrobi się z ciebie taki służbista… Prowadź.\nW świecie Pomiędzy każdy kierunek jest równie dobry, jak inne. Szli długo, ale nic nie zdawało się przybliżać ich do celu podróży. Gdyby nie ból w łydkach, który po pewnym czasie zaczął dokuczać Chimie, czarownik nie miałby pewności, że w ogóle się poruszają. Otaczała ich tylko nieprzenikniona ciemność, gęsta, ruchliwa i żywa. A w każdym razie sprawiała wrażenie żywej, zwłaszcza w porównaniu z Zacariasem.\nCzarnoskóry mężczyzna szedł w milczeniu, ledwie powłócząc nogami, z rękami zwieszonymi luźno po bokach ciała, a w jego ruchach była przedziwna sztywność i sztuczność, jak u marionetki sterowanej przez niewprawnego lalkarza. Chima nie spuszczał wzroku ze swego przewodnika – to, że Zacarias był martwy, nie znaczyło jeszcze, że nie może sprawić kłopotów.\nMijały kolejne godziny marszu, obojętność Zacariasa nie słabła, Chima rozluźnił się więc nieco. Wyglądało na to, że jego dawny przyjaciel nie nabruździ mu już więcej.\nNagle Zacarias zatrzymał się gwałtownie, a zamyślony Chima niemal odbił się od jego szerokich pleców.\n– To tutaj – powiedział przewodnik, odstąpił w bok i zniknął, jakby rozpłynął się w powietrzu. Chima został sam pośrodku pustki.\nAle nie był do końca sam.\n– Witaj. – Słowa z trudem przeszły mu przez zaciśnięte gardło. – Witaj, Santa Muerte.\n– Doszły mnie słuchy, Santa Muerte, że czekasz na przybycie Salvadora, gospodarza Wiszących Ogrodów z Sierra Madre del Sur. Poprosił mnie, bym w jego imieniu przybył pokornie prosić cię o łaskę.\n– Nie jestem miłosierna. Niczego nie daję za darmo.\n– Wiem, dlatego nie przychodzę z pustymi rękami.\nWyciągnął z kieszeni piękny złoty mechanizm i wręczył go Śmierci. Istota z zaciekawieniem zbadała podarunek palcami dorównującymi zręcznością palcom najlepszych zegarmistrzów, a gdy wreszcie zrozumiała, co Chima jej wręczył, uniosła nań zaskoczony wzrok.\n– To wszystkie lata, które pozostały Zacariasowi Isbertowi z Czerwonego Dworu. Cały jego czas – wyjaśnił Chima. Reakcja Santa Muerte rozśmieszyła go i w pełni usatysfakcjonowała. Dla takich chwil uwielbiał tę pracę. Uwielbiał zadziwiać, a skoro udało mu się zadziwić samą Śmierć… – Czy przyjmujesz mój podarunek?\n– Chcesz mi z własnej woli oddać życie swego przyjaciela? – Spojrzała prosto w duszę Chimy, poczuł dotyk jej zimnych palców na sercu, nie musiał odpowiadać. A jednak rzekł:\n– Zacarias nie jest moim przyjacielem. Rozporządzam jego życiem i składam ci je na ręce. Dzięki temu mechanizmowi nigdy nie przejdzie dalej, pozostanie na zawsze z tobą, w świecie Pomiędzy. Opowieści mówią, że tego właśnie chcesz, towarzystwa. Przychodzisz po każdego, zabierasz ich do swojego królestwa, ale nikt nie zostaje, wszyscy idą Dalej, gdziekolwiek to jest. Daję ci kompana, który nigdy nie odejdzie, choćby chciał. W zamian napełnisz ten zegarek czasem aż po brzeg. Czy przyjmujesz mój podarunek?\nŚmierć zatrzepotała skrzydłami.\n– Tak. Przyjmuję.\nPociąg mknął po szynach, turkocząc gniewnie i sapiąc, a o szyby zacinał równie agresywny i nieustępliwy deszcz. Chima podłożył pod głowę miękką poduszkę i wyciągnął się na siedzeniu. Od kilku dni nie opuszczał go dobry nastrój.\nDodatkowo humor poprawiała mu walizka pełna pieniędzy – zasłużona zapłata od Salvadora. Stać ich było na wynajęcie osobnego przedziału w pierwszej klasie, gdzie bez problemów mógł wypuścić Abofiliela, zaciągnąć zasłony i rozkoszować się poczuciem triumfu.\nDopiero co opuścili Wiszące Ogrody. Salvador osobiście odwiózł ich na peron, gdzie pożegnał czarownika ze łzami szczęścia w oczach. Nawet Abofiliel skorzystał na tej fali wdzięczności, która ich zalała. Dostał okaz z prywatnych zbiorów Salvadora, chlubę jego kunstkammery: idealnie spreparowane zwłoki czwororękiego dziecka.\nTeraz demon ściskał słój pod pachą, wpatrując się z zamyśleniem w zalewane deszczem krajobrazy za oknami.\n– Nie rozumiem, dlaczego boicie się śmierci – odezwał się nagle.\n– Ja się nie boję – odparł Chima – ale pomyśl, ile mógłbym zdziałać nieśmiertelny. Ile mógłbym dokonać mając czas. Nie musiałbym spieszyć się z nauką, wyrzekać przyjemności, poświęcać wszystkiego jak Zacarias.\n– Znam cię dość dobrze i naprawdę dziwię się, że oparłeś się takiej pokusie – powiedział demon.\n– Znasz mnie zbyt dobrze, kochany przyjacielu! – Czarownik roześmiał się. Sięgnął za pazuchę i z ukrytej kieszeni wyciągnął złoty zegarek. – Nie oparłem się.\nAbofiliel otworzył usta.\n– Ale… Widziałem jak dałeś Salvadorowi…\n– Wyciąg z mandragory, wzbogacony o odrobinę amfetaminy. Na dwa, trzy dni wpędzi go w euforyczny stan, będzie przekonany, że ozdrowiał.\n– Kiedy Salvador odkryje twoje oszustwo… – zaczął demon, ale Chima machnął ręką.\n– My będziemy już na statku płynącym do Europy. Och, okaż choć odrobinę entuzjazmu, Abofilielu! Wszystko ułożyło się tak, jak powinno. Pozbyłem się Zacariasa, mam w kieszeni nieograniczony zapas czasu, pieniędzy tyle, że wystarczy na wygodne życie, a na dodatek płyniemy do Europy, tam, gdzie zawsze chciałem studiować. I gdzie studiowałbym, gdyby nie Zacarias. Gdyby nie przekonał Remiela, że nie nadaję się na studia, bo brak mi pokory.\nChima poprawił poduszkę pod głową.\n– Ale jak się okazuje, pokora nie zawsze jest cnotą – mruknął. – Wracaj do skrzyni, Abofilielu, nie ględź więcej. Nie mam siły na twoje humory.\nDemon zdematerializował się bez słowa, a Chima zsunął kapelusz na oczy i uśmiechnął się lekko. Czuł się wyśmienicie.\nmężczyzna | 27.09.16, g. 18:39\nPoprawiłem może dwa drobiazgi, a może trzy duperele. Więcej na pewno nie (co nie znaczy, że nic do zrobienia nie zostało).\nTekst lekki i zabawny, czyli Gravel w nowej odsłonie. Dodałbym też, że kolejną nowością w twórczości tej autorki jest fabuła – bo JEST fabuła – ale do tego musiałbym być jeszcze zdecydowanie bardziej złośliwy niż jestem. Tak się bowiem składa, że nie wyznaję się na zarzutach, iż teksty Gravel są o niczym.\nTutaj co prawda trochę brakło mi takiej gravelkowej głębi i literacko to też nie jest może najlepszy Twój tekst, ale finał, taki życiowy ładnie mi podszedł, bohater też bardzo przekonujący w swym takisyństwie, pomysł jest, wykonanie jest, humor jest, więc i klik jest.\nkobieta, Warszawa | 27.09.16, g. 20:02\nA mnie tu nic nie brakowało i niczego nie było w nadmiarze. Tekst bardzo udany, niektóre momenty mnie rozśmieszyły, inne przyprawiły o odrobinę zadumy.\nTen fragmencik to mała perełka:\nMam dziś dobry wieczór na dobre teksty. Nominuję!\nmężczyzna | 27.09.16, g. 21:33\nHa! Nominacja jest, a bibliotekę widać emocje zjadły^^\nkobieta, Warszawa | 27.09.16, g. 21:36\nDobrze rzekłeś, Cieniu. Już się poprawiłam.\nkobieta, 23 lata, Kraków | 27.09.16, g. 22:36\nCieniu, dzięki. Tak po prawdzie, mi ten tekst też wydaje się nie mój. To pewnie przez tę fabułę. ^^\nBemik, dziękuję pięknie. Bardzo się cieszę, że udało mi się Ciebie rozśmieszyć :)\nmężczyzna, 38 lat | 28.09.16, g. 01:48\nBardzo przyjemny kawałek przygodowej historii, upstrzonej rekwizytami meksykańskiego kultu, co nadaje całości lekki sznyt egzotyczności.\nEkspozycja postaci, zamiast zaprezentowania zawiązania fabuły na pierwszych stronach. Gdyby nie Twoja biegłość w piórze i oczekiwanie ‘co dalej, prze-ż to Gravel’ – mogłabyś z tego powodu stracić czytelnika. Dialog Salvadora z Chimą, IMO, nadaje się na pierwszy akapit tekstu.\nCytat po abla. Fuj. Tekst jest po polsku czy po abla? Nie lepiej do takiego cytatu przynajmniej dorzucić tłumaczenie albo umieścić tylko tłumaczenie? Najeżył mię trochę.\nTytuł mi nijak nie koresponduje z treścią.\nJęzyk. Jak zwykle, piknie.\nEstetyka, realia – sięgnęłaś po egzotyczny dla większości z nas świat, interesujący sam w sobie. Szkoda, że sugerujesz ucieczkę z niego do Europy, chciałoby się jeszcze o tamtejszej obrzędowości, przetrawionej na fantastykę, poczytać.\nFabuła – jest fabuła! Prosta, ale fajnie opowiedziana, z finałem bardzo akceptowalnym i otwarciem na ciąg dalszy. Będzie książka?\nBiblioteka na pewno, a co do reszty – pomyślę ;-)\nkobieta | 28.09.16, g. 02:25\nOdpadłabym na początku, gdybym nie zerknęła na komentarz Ryby. No, wstęp nie jest do niczego potrzebny, ale dalej się rozkręca. Antypatyczny ten czarownik, ale bibliotęke trzeba kliknąć ;p\nkobieta, 29 lat, Kraków | 28.09.16, g. 10:07\nsmród dawno niemytej pochwy ← nie jestem do końca przekonana, czy anatomicznie ma to sens, gdyż same w sobie wnętrza kobiece złuszczają różne rzeczy i mają swoją florę i nawet zaleca się tego nie zaburzać wysuszającymi środkami do higieny intymnej, a co do tych ostatnich, to tak czy siak zastosowanie mają zewnętrze, a nie wewnętrzne, tak że chyba ciężko mówić o umytej pochwie, do której końca nie dałoby się nawet sięgnąć palcem…\nJa bym napisała: dawno niemytej cipki (przepraszam za słownictwo!)\nPrzybył – oczywiście – nocą i Chima spodziewał się – oczywiście – tej wizyty, tak jak ten, kto wytruł wszystkie szczury w piwnicy, spodziewa się, że prędzej czy później pojawią się nowe szkodniki. ← to zdanie w mojej opinii kuleje.\nto cząstki dusz ich ofiar; zostają z katami na zawsze. ← to z kolei bardzo smutne stwierdzenie, narzucające niechciany determinizm, trochę jak: na zawsze pozostaniesz kobietą swojego gwałciciela, ubezwłasnowolnienie ofiary w stopniu absolutnym, wysoce niesprawiedliwe :(\nWarsztat i wyobraźnia jak zwykle przednie, ale dla mnie za wesoło :P\nmężczyzna, 32 lata, Płońsk | 28.09.16, g. 11:33\nNapisane sprawnie i jak zwykłe z ciekawą wizją świata. Kolejny raz popuściłaś wodze wyobraźni :) Odkryłem tu echa Mievilla, czy Uznańskiego (szczególnie ten fragment o księdze Venera), a świat Pomiędzy skojarzył mi się z jedną z powieści Grzędowicza. Wymieszałaś to po swojemu i wyszło całkiem ciekawe opowiadanie, choć czytywałem o wiele lepsze Twoje teksty.\nkobieta | 28.09.16, g. 16:01\n“– Jak niby zamierzasz sobie z tym poradzić?\n– Jak zamierzasz poradzić sobie z tym zadaniem? – Po chwili obrażonego milczenia, Abofiliela pokonała ciekawość.“\nDemon zadaje praktycznie to samo pytanie, co mocno mi zgrzytnęło, bo w kontekście danego dialogu – i zdania po półpauzie – wydaje się lekko bez sensu.\n“– Sposobem, przyjacielu – odparł Chima, w zamyśleniu wertując stare księgi w poszukiwaniu wskazówek. – Sposobem…\n– Nie zamierzałem ingerować w twoje sprawy, przyjacielu – powiedział.“\nA także powtórzenie “ciekawości” trzy razy – raz przy wyżej zacytowanym demonie i dwa razy w słowach Zacariasa zaraz potem.\n“Odprowadził niechcianego gościa do drzwi. Pożegnali się bez słowa, szybkim uściskiem dłoni. Ale gdy Zacarias znalazł się na korytarzu, a Chima chciał już za nim zamknąć drzwi, czarnoskóry mężczyzna odwrócił się.“\n“Chima zadał jedno proste pytanie, pozwoliłby, by zawisło w ciszy…”\n“W przypadku pająka ciężko było mówić o“ – trudno/niełatwo\n“Chima zmusił mięśnie twarzy do uformowania szerokiego uśmiechu, choć w myślach obrzucał Zacariasa najgorszymi bluzgami. Czarnoskóry mężczyzna chyba jakimś sposobem to wyczuł, bo zamilkł. Odpowiedział niepewnym uśmiechem i wstał.\nNie nazywał go bratem od bardzo wielu lat i Zacarias uśmiechnął się…”\n“…u marionetki sterowanej przez niesprawnego lalkarza.” – niesprawnego czy raczej: niewprawnego?\n(Jakby co “niesprawny” generuje powtórzenie fonetyczne z występującym zaraz potem “sprawiać”).\n“Śmierć zatrzepotała gniewnie skrzydłami.\nPociąg mknął po szynach, turkocząc gniewnie i sapiąc…”\nCo do ogólnej oceny, muszę się zastanowić. Nie czytało mi się za dobrze o tyle, że główny bohater nie wzbudził we mnie za grosz sympatii, nie kibicowałam mu i nie ucieszyłam się jego sukcesem. Przeciwnie wręcz, to raczej porażka jego antagonisty mnie zasmuciła. Warstwa językowa to jedno, a treść to drugie. Nie mówię, że każdy bohater ma głaskać kocięta i wąchać kwiatki, ale emocje jakieś wzbudzać powinien. A dla mnie Chima jest po prostu obojętny. Do przespania się…\nkobieta | 28.09.16, g. 18:43\nA dla mnie Chima jest po prostu obojętny. Do przespania się…\nA fuj! Jose, przecież on jakiś taki obleśny jest ;)\nFakt, Chima sympatii nie wzbudza, ale obojętnym też czytelnika nie pozostawia (przynajmniej mnie). Jeśli wkurza, to już coś, bo jakaś struna emocji mnie-czytelnika została poruszona. A to jest to, czego od literatury oczekuję.\nGdzie Wy tu widzicie lekkość (poza piórem) i wesołość? Ja tu widzę jednak sporo mroku. Konstrukcja mi nie przeszkadza, jest w stylu, który w pełni akceptuję i nie muszę mieć od pierwszego akapitu zawiązywania akcji.\nAle baty się należą za cytat – obcojęzyczny, nieprzetłumaczony jest czymś, na co mam alergię. I nie ma znaczenia, czy sama rozumiem, czy nie.\nkobieta | 28.09.16, g. 18:51\nMasz rację, Śniąca, tfu, tfu, wycofuję deklarację ;p\nkobieta, 23 lata, Kraków | 28.09.16, g. 19:38\nPsycho, dziękuję ślicznie. Cytat po abla poleciał, zresztą i tak był jedynie pozostałością po pierwotnej koncepcji na opowiadanie. Tytuł tyż bym zmieniła, gdybym miała jakikolwiek pomysł na inny.\nBellatrix, przykrość i smutność, że odpadłabyś na początku – nie jest to dobra wiadomość – ale i radość, że jednak dotrwałaś i jeszcze do tego klika dałaś. Dziękuję ;)\nNaz, ta cipka mi nijak nie pasuje :/ Poza tym wydaje mi się jednak, że mycie okolic intymnych daje jakieś efekty. ^^\nto z kolei bardzo smutne stwierdzenie, narzucające niechciany determinizm, trochę jak: na zawsze pozostaniesz kobietą swojego gwałciciela, ubezwłasnowolnienie ofiary w stopniu absolutnym, wysoce niesprawiedliwe :(\nOczywiście, że niesprawiedliwe. Gwałt jest niesprawiedliwy i, niestety, cholernie, cholernie oddziałuje na psychikę. Ubezwłasnowolnia, pozbawia poczucia godności, sprowadza do poziomu czegoś niewiele lepszego od przedmiotu – a nawet gorszego, bo przecież o swoje rzeczy osobiste zwykle się dba, a nie krzywdzi je i niszczy. Wydaje mi się, że determinizm w tym przypadku jest – powtarzam, niestety – bardzo na miejscu. Chociaż, zauważ, to zdanie ma nieco inny sens – to kat jest “prześladowany”, nie ofiara.\nAnyway, dziękuję za komentarz ;)\nbelhaju, cieszę się, że znalazłeś opowiadanie ciekawym ;) Ostatnio coś dużo u mnie Mieville’a czuć, ale mogłam wybrać sobie gorszy wzór ;D\nJoseheim, dziękuję za poprawki, przydały się ;) Szkoda, że Chima nie wzbudził w Tobie żadnych emocji. Miał być antypatyczny ;)\nśniąca, cieszę się, że Ci się podobało. Cytat już wycięty. I w końcu ktoś dostrzega Mhrrrok. Tak być powinno ;D\nkobieta | 28.09.16, g. 20:03\nZawsze do usług :) Moja depresyjna część osobowości zawsze dostrzeże Mhrrrok – nigdzie się on nie ukryje.\nkobieta, 29 lat, Kraków | 28.09.16, g. 22:26\nAleż oczywiście, że daje efekty! Myć trzeba, tylko według mnie nie da się myć pochwy :P A jedynie zewnętrzne okolice intymne.\nśniąca, z tą wesołością chodzi mi o to, że ja po opku gravel lubię nie mieć chęci do życia…\nkobieta, Łódź | 28.09.16, g. 23:02\nCałkiem nieźle opowiedziana historia o dążeniu do celu, choćby i po trupach. Znalazłam tu pewne ilości niezgorszego humoru, całe szczęście, czarnego, bo inny by tu chyba nie pasował, dzięki czemu lektura była całkiem przyjemna. Główny bohater, Chima, nie jest, niestety, świetlaną postacią i nie dał się polubić, ale skoro tak go sobie wymyśliłaś, taki musi pozostać.\nZachodzę w głowę, która z postaci jest tytułowym dobrym człowiekiem i nikt mi nie pasuje, skutkiem czego wyznaję, że nie rozumiem tytułu.\n…czarownik posłał je silnym kopniakiem na ulicę. – Zakładam, że czarownik szedł ulicą, więc nie wiem dlaczego dziecko, które było na ulicy, posłał na ulicę?\nWynurzył się spomiędzy półek kąciku bibliotecznego… – Wynurzył się spomiędzy półek kącika bibliotecznego…\n…staruszka zatrudniona do podlewania sadzonek mandragor… – …staruszka zatrudniona do podlewania sadzonek mandragory…\nChyba że było to sadzonki wielu różnych gatunków mandragory.\nNie robił tego oczywiście z dobroci serca, bo choć młody bogacz zrobił na nim pozytywne wrażenie… – Powtórzenie.\nMoże: …bogacz wywarł na nim pozytywne wrażenie…\n…w swoim kącie przedziału. Pociąg turkotał i hałasował na torach, mknąc w stronę Mexico City. Byli sami w przedziale… – Powtórzenie.\nMoże: Byli sami w pomieszczeniu…\n– Co jest z tym miastem? – gardłował się Chima… – – Co jest z tym miastem? – gardłował Chima…\nGardłować, to głośno mówić, a przecież nie można mówić się.\nChima spojrzał w czarne oczodoły pustych okiennic. – Co to znaczy, że okiennice były puste i czego były oczodołami?\nZa SJP: okiennica «ruchoma zasłona w postaci drewnianego skrzydła, zabezpieczająca okno»\nNie późnią, nie zatrzymują się. – Raczej: Nie spóźniają się, nie zatrzymują.\nSanta Muerte wkroczyła do Mexico City w ostatni dzień października; powitana muzyką… – Dlaczego w zdaniu jest średnik, a nie przecinek?\n…każąc Abofilielowi śpiewać demoniczne arie operowe, aby zagłuszyć śpiewy i śmiechy dobiegające z ulicy. – Powtórzenie.\nCienki jak szpila do kapeluszy… – Cienki jak szpila do kapelusza…\nJedna szpila do jednego kapelusza.\n…Abofiliel zmaterializował się pośrodku pokoju. jego mina wyrażała… – Po kropce, nowe zdanie rozpoczynamy wielką literą.\nWyciąg z mandragory, wzbogacony o odrobinę amfetaminy. – Wyciąg z mandragory, wzbogacony odrobiną amfetaminy.\nmężczyzna, Wrocław | 29.09.16, g. 09:27\nCzy wszystkich bohaterów trzeba lubić, żeby im kibicować? No nie każdy bohater musi być dobry, i to jest świetne w tym opowiadaniu. La Flaquita ciut sztampowa, niemal po europejsku widziana i taka rola malutka jej przypadła ;)\nPodobało się, zwłaszcza, że takie inne od poprzednich.\nmężczyzna, 38 lat | 29.09.16, g. 09:52\nGravel – proszę uprzejmie ;-)\nWalcz z piczą kompozycyjno-fabularną, walcz – jako i ja walczę, nieustannie, od lat. Na końcu wyjdzie ci taki tekst, wymęczony, patrzeć na niego nie będziesz mogła – a będzie się podobał milionom słuchaczy. ;-)\nkobieta, Łódź | 29.09.16, g. 12:35\nGravel będzie czytać swoje dzieło na głos! ;-D\nmężczyzna, 32 lata, Płońsk | 29.09.16, g. 12:58\nGravel inspiracja Mievillem nie jest zła. Sam czytałem tylko Dworzec Perdido i jakieś opowiadanie w NF, ale muszę niebawem nadrobić zaległości :) Zresztą w konwencji new weird świetnie się odnajdujesz :)\nMam też pytanie? Czemu Mexico City, a nie jakaś fikcyjna metropolia? Wiem, że występuje Santa Muerte, ale bez problemu mogłaś ją zastąpić wymyśloną przez siebie panią śmierci.\nkobieta, Łódź | 29.09.16, g. 21:40\nJest! Jest! Jest fabuła! :-)\nNo. Podobało mi się, nie dosyć, że coś się w opowiadaniu dzieje, to jeszcze zanurzyłaś je w swoim świecie – oddanym ze szczegółami; nie tylko widoki, ale również dźwięki i zapachy. Opisy książek w biblioteczce bardzo ładne.\nFaktycznie czuć Mieville’a. I faktycznie, ten tytuł równie dobrze mogłaś wziąć z innego tekstu. Albo do innego tekstu przenieść. Do tego z detektywem i umierającą żoną pasowałby jak ulał. ;-p\nmężczyzna | 30.09.16, g. 09:56\nOch, jednym tchem :) Bardzo-mi-się :)\nKsięgozbiór Chimy przyprawił mnie o radosne skurcze nie tylko mimicznych kontrolerów, ale także całego pakietu mięśni brzucha :) :D Perełka, o której wspomniała Bemik → również.\nLubię niezmiernie mroczne światy z takim humorem. Nadrabiam Twoje opowiadania w czasie podróży do/z pracy i → Gravel, Twoje wizje świetnie rezonują :)\nA Czarownik… → taki ludzki…\nkobieta, 32 lata, Toruń | 30.09.16, g. 13:40\nPlusy jak zwykle – klimat, klimat, klimat ;) A także postaci, styl i Twoja niesamowita wyobraźnia. Również zakończenie dostaje ode mnie dużego plusa.\nZabrakło mi jednak czegoś i sądzę, że tym czymś jest napięcie. Stawiasz bohatera przed fajnym, trudnym zadaniem, dajesz mu przeszłość i ciekawego antagonistę, ale w zasadzie konflikt wydaje mi się dość miałki a Chima zmierza sobie do celu spokojnie – oczywiście musi przy tym pokazać niebyt chwalebne przymioty charakteru, ale trudności w tym w zasadzie żadnych nie ma.\nDruga sprawa, którą chyba można by dopracować w przyszłości, to rola scenografii. Przegenialnie wymyśliłaś te książki i szkoda, że były tylko ozdobnikiem. Strzelba Czechowa – skoro wisi na ścianie, musi wypalić.\nOdwrotnie z pająkami. Pojawiają się nagle i są oczywistym i prostym (wystarczy mały szantażyk) sposobem, by zdobyć pożądany artefakt. Fajnie byłoby, gdyby jakaś wzmianka o nich pojawiła się prędzej – niepozornie, gdzieś w tle, ale żeby wraz z ich pojawieniem się w zasadniczej roli czytelnik miał takie fajne odczucie klocuszka wskakującego na swoje miejsce, a nie cudownego rozwiązania spadającego z kosmosu prosto w ręce bohatera ;)\nOgólnie: czuję niedosyt, ale przyjemność z czytania miałam jak zwykle :)\nkobieta, 23 lata, Kraków | 30.09.16, g. 20:49\nReg Sokole Oko, dziękuję za komentarz i poprawki. Aż się za głowę złapałam, kiedy zobaczyłam ile tych pierdółek się wkradło. Poprawię po weekendzie.\nFoloin, dziękować, cieszyć się, że podobało.\nPsycho, postaram się walczyć, ale że jestem człowiekiem antyambitnym, wątpię, by coś z tego wyszło ^^\nbelhaju, wiem, że inspiracja nie jest złą rzeczą. Zresztą nie da się jej chyba uniknąć, chcąc nie chcąc zawsze jakieś echa zostaną. Dworca Perdido nie czytałam, muszę koniecznie nadrobić. Za to Mieville’a bardzo podobał mi się Kraken.\nCzemu Mexico City? Bez żadnego szczególnego powodu ;)\nFinklo, fabuła specjalnie dla Ciebie ;) Fajnie, że Ci się podobało.\nBanshee, dzięki ;)\nWerweno, rozumiem zarzuty i w pełni się z nimi zgadzam. Pewnie można to opowiadanie spokojnie przerobić i rozwinąć. Niemniej, cieszę się, że lektura była przyjemna. Dziękuję ;)\nkobieta, Łódź | 30.09.16, g. 21:00\nDzięki, Gravel! Aż korci, żeby napisać “nie trzeba było”, ale nie napiszę, bo właśnie trzeba. :-)\nkobieta, Łódź | 30.09.16, g. 21:19\nGravel, miło mi, że uważasz poprawki za przydatne. ;-)\nmężczyzna, 38 lat | 30.09.16, g. 21:30\nGravel – po prostu nie spiesz się z tekstem. Napisz go. Niech poleży w szufladzie co najmniej miesiąc, dwa. Zajmij się w tym czasie czymś innym. Potem go otwórz, przeczytaj… Pokaż komuś. Przerób. I znów do szuflady na miesiąc, powtórzyć.\nmężczyzna, 30 lat, Żory | 26.10.16, g. 22:54\nNaprawdę świetny tekst. Bardzo bogaty jak na tekst o tej długości i bardzo barwny świat – to największy plus. Ale i sama historia też daje kopa. Samo “finałowe starcie” trochę słabsze od reszty tekstu, ale potem nadeszła końcówka i znów się zachwyciłem.\nP.S. Czemu w tagach jest Ameryka Południowa, skoro akcja dzieje się w Meksyku?\nmężczyzna, Rumia | 01.11.16, g. 14:15\nSflaczałe, nadgniłe i obrzękłe wargi sromowe wyrosłe pomiędzy kartkami wydzielały potworny smród dawno niemytej pochwy i były głównym powodem, dla którego Chima unikał otwierania „Venery”.\nAkurat nie miałem ochoty na taki fragment w momencie lektury, ale potraktuję go jako rodzaj literackiego opisu popisu ;P\nNie raziło to w mieście, w którym do dobrego tonu należało posiadanie szkieletu dziadka w szafie i obnoszenie go na żerdzi w czasie parady z okazji dnia Santa Muerte.\nChima na swój sposób kochał to miasto,\nNie kupiła mnie scena negocjacji z pająkiem. Przecież gdyby tak było, każdy mieszkaniec Mexico City mógłby wejść do fabryki i dostać zegarek! Powinnaś była wymyślić coś bardziej przekonującego.\nCałokształt fajny, klimat jak zwykle udany, najbardziej spodobało mi się zakończenie. A to przecież bardzo ważne, jeśli nie najważniejsze :P. W bibliotekę na pewno bym klepał, a generalnie to zgadzam się z komentarzem Werweny.\nPS. – Mogłabyś napisać w odpowiedzi ten bulwersujący cytat :D ? Ciekawość mnie zżera.\nmężczyzna, Gdańsk | 06.12.16, g. 11:03\nCiekawe opowiadanie, dopracowany klimat, jeśli można tak powiedzieć. Pomysł z książki przedni, tylko demon mało demoniczny.\nPs. Czy Pięćdziesiąt twarzy świętości i pająk Jesus to jakiś przemycony manifest na anty?\nkobieta | 31.01.17, g. 08:59\nDo Twoich opowiadań zawsze siadam z nadzieją na coś niezwykłego. Uwielbiam (zazwyczaj) te Twoje historie, sposób ich napisania, magię. Tak też było tym razem. Bardzo mi się podobało, przeczytałam jednym tchem.\nmężczyzna | 15.03.17, g. 18:12\nO, fabuła. Ciekawe czy to przez nią jest trochę mniej “gravel w gravel”? ;)\nBohater kopiący na samym początku dziecko – od razu było wiadomo, że to nie będzie historia o dobrym człowieku. Dobrym w powszechnym ujęciu, bo co tam kto lubi :D\nPostaci wydały mi się trochę płytkie (przynajmniej jak na Ciebie). Za to było sporo fajnych, drobnych pomysłów. Powtórzę za wszystkim jak papuga: księgi! Niezłe też były zombie i pająki. Lubię Twoje próby worldbuildingu. Tworzysz ciekawe scenerie. Powiedziałbym nawet, że oryginalne, ale to byłoby pewnie ignorancją, bo nie czytałem raczej nic z gatunku new-weird (o ile “Dobry człowiek” się do tego kwalifikuje).\nJest fabuła, ale zabrakło trochę napięcia. Pająki, choć same w sobie fajne, wydały mi się deus ex machina. Kulminacja też nieco kuleje, bo spodziewałem się jakiegoś twista, a tymczasem bohater kończy jak wygryw stulecia.\nNapisane jak zwykle świetnie. Choć zabrakło perełek, wciąż są obecne ładne, ciekawe zdania.\nNo i tym sposobem niestety dotarłem do końca :( Czekam na to nowe opowiadanie, więc pogoń chirurga – pacjent nie może za długo leżeć na stole operacyjnym, bo wykituje ;)\nkobieta, Warszawa | 30.08.17, g. 10:48


Archiwa: brand page - OXPress.pl\n20 najbardziej angażujących polskich Brand Page’y – infografika\nPo nieco ponad dwóch miesiącach, postanowiliśmy ponownie przyjrzeć się temu, jak polskie marki radzą sobie w Google+. Na platformie bowiem, wciąż przybywa nowych użytkowników, a kolejne firmy, albo rozpoczynają tam działania (jak np. Volkswagen Polska), albo je intensyfikują (Play, MTV Polska).\nW porównaniu do ostatniego zestawienia, nastąpiło kilka istotnych zmian. Między innymi pozycję lidera stracił brand page ZUCH PRÓBUJE RYSOWAĆ, na rzecz blogera Kamila Scheichta, który pokaźną liczbę obserwatorów ma również w innych serwisach społecznościowych (na Facebooku jego fan page ma ponad 9,5 tysiąca fanów, a kanał na YouTube śledzi 43 396 widzów).\nNajwiększą liczbą obserwujących cały czas cieszy się Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy – 3 834, natomiast najszybciej rosnącymi brand page’ami są MTV Polska (2 939 nowo obserwujących w ostatnim miesiącu), Newsweek Polska (1 226) i Gazeta Wyborcza (1 218). Najbardziej aktywnymi markami pod względem liczby dodawanych wpisów w Google Plus są blogi technologiczne Spider’s Web, Antyweb, IT Tech Blog i Komorkomania.pl.\nW zestawieniu uwzględnione zostały strony z liczbą minimum 400 obserwujących.\nPrzegląd wydarzeń w social media\nTydzień bez zmian na Facebooku, tygodniem straconym. Po wprowadzeniu Timeline dla marek i związanych z tym nowym możliwościom prezentacji firmy, przyszedł czas na ulepszenia dla zwykłych użytkowników. Zapraszamy do lektury najważniejszych zmian i informacji na temat mediów społecznościowych, które miały miejsce w ostatnim tygodniu.\nListy zainteresowań na Facebooku\nListy zainteresowań, to pomysł zaczerpnięty z list znanych z Twittera, czy kregów Google+ (podobną funkcję mają też tablice w serwisie Pinterest) umożliwiający uzyskanie dostępu do nowego kanału aktualności, w którym skupione są strony, znajomi i subskrybowane osoby związane z określonym tematem. Nowa funkcja zapewnić ma nam docieranie do bardziej interesujących treści, co zostało nieco zakłócone przez wprowadzenie w tamtym roku Tickera, który spowodował, że nie wszystkie wpisy naszych znajomych i lubianych stron wyświetlane były w głównym news feedzie.\nPo utworzeniu list mamy możliwość zdecydować, czy mają być one widoczne tylko dla nas, dla naszych znajomych, czy też dla wszystkich użytkowników Facebooka.\nNowe możliwości promocji na Twitterze\nWprawdzie to na razie plotki, ale źródła blisko związane z Twitterem ujawniają, że jeszcze w tym roku zostaną wprowadzone nowe narzędzia dla Brand Page’y obecnych na Twitterze.\nOficjalne strony dla marek zostały wprowadzone w grudniu 2011 roku i są dostępne dla firm, które zobowiązały się przeznaczyć 25 tysięcy dolarów rocznie na reklamę w mikroblogu. Status strony oficjalnej nie daje jednak dużo więcej możliwości od zwykłego profilu, który założyć może każdy użytkownik za darmo (marki mają ten przywilej, że mogą np. umieszczać spersonalizowany nagłówek graficzny na stronie).\nNowe funkcje mają dać markom m.in. możliwość sprzedawania produktów, organizowania konkursów i loterii z poziomu stron firmowych na Twitterze (bez konieczności ograniczania się do 140 znakowych komunikatów). Jeśli zapowiadane zmiany nastąpią, z pewnością pozwoli to firmom zwiększyć monetyzację swoich działań na mikroblogu, a także zwiększyć zaangażowanie i lojalność swoich klientów obserwujących stronę.\nPo trzech miesiącach testów Facebook oficjalnie uruchomił swój komunikator dedykowany systemowi Windows 7.\nOprócz czata z przyjaciółmi, aplikacja umożliwia otrzymywanie powiadomień pop-up o nowych wiadomościach, dodaniu nas do znajomych, czy też wpisach w grupach. Wyświetlany jest też Ticker z ostatnią aktywnością naszych przyjaciół i lubianych stron.\nFacebook testował swoje narzędzie od grudnia 2011 roku. W chwili obecnej przygotowywana jest wersja na system Mac, jednak firma z Palo Alto nie podała daty jej premiery . Już wcześniej pojawiły się aplikacje na iOS, Android i BlackBerry.\nKomunikator jest do pobrania tutaj. Obecnie nie jest dostępna funkcja wideorozmowy i rozmów grupowych.\nPinterest generuje więcej ruchu niż Twitter\nOpublikowany kilka dni temu raport Shareholic, narzędzia z którego korzysta ponad 200 tysięcy wydawców w Stanach Zjednoczonych (docierających w sumie do 270 milionów unikalnych użytkowników miesięcznie), pokazuje coraz większe znaczenie serwisu Pinterest.com w generowaniu ruchu na stronach internetowych.\nW lutym Pinterest wyprzedził Twittera i jego udział w odwiedzinach wynosi 1,05%, przy 0,82% mikrobloga. Może się to wydawać mało, jednak należy wziąć pod uwagę że z Pinteresta korzysta obecnie ok. 11,7 mln użytkowników, przy ponad 100 milionach na Twitterze. W styczniu według tego samego raportu Pinterest generował więcej ruchu niż Google+, YouTube i LinkedIn łącznie.\nLiderem w napędzaniu ruchu jest oczywiście Google, a z serwisów społecznościowych – Facebook (6,38%). Powyższe dane powodują, że Pinterest jest coraz częściej brany pod uwagę przy tworzeniu strategii obecności marek w mediach społecznościowych , nie tylko w USA.\nZapraszamy do odwiedzenia strony OX Press na Pinterest.\nNowe API Facebooka\nProgramiści pracujący z Open Graph dostali nowe narzędzia umożliwiające budowę bardziej zaawansowanych i społecznościowych aplikacji na Facebooka. Dzięki nowemu API, developerzy mogą tworzyć aplikacje, umożliwiające użytkownikom oznaczanie swojej lokalizacji, tagowanie znajomych oraz dodawanie zdjęć i filmów, bezpośrednio z poziomu aplikacji (na podobnej zasadzie, jak teraz robimy to w Osi czasu).\nW styczniu Facebook dodał ponad 60 nowych aplikacji, które możemy zaimplementować do swojej Osi czasu. Aplikacje miały dać nam większą możliwość pokazywania innym swoich pasji i aktywności. Teraz aplikacje zyskają nowe funkcję. Jeżeli korzystamy np. z aplikacji Snooth, która skupia pasjonatów wina, możemy podzielić się na Facebooku opinią o danym trunku. Dzięki nowym możliwościom, będziemy mogli dodać na tablicę także swoją lokalizację i zaznaczyć znajomych oraz umieścić zdjęcia.\nJest to kolejny krok Facebooka mający na celu zapewnienie użytkownikom łatwego dzielenia się swoimi historiami nie tylko z poziomu serwisu, ale też zewnętrznych serwisów z nim połączonych. Kolejnym zyskiem dla firm będzie zdobycie jeszcze większej liczby szczegółowych informacji o użytkownikach, które umożliwią lepsze targetowanie reklamodawcom.\n7 najbardziej angażujących polskich Brand Page’y (infografika)\nPodobno w Google Plus jest już ponad 1,1 mln polskich użytkowników. To całkiem spora liczba, biorąc pod uwagę fakt, że serwis otwarty dla wszystkich jest dopiero od lipca ubiegłego roku. Wraz z przyrostem „kręgujących”, pojawia się coraz więcej firm pragnących mieć swoje Brand Page i tym samym docierać do większego grona internautów. Przyjrzeliśmy się kilkudziesięciu największym polskim stronom i wybraliśmy 7, które najbardziej angażują użytkowników.\nPolskie Brand page’e – półtora miesiąca po premierze\nBrand page’e od Google+ są już dostępne od ponad miesiąca, dlatego postanowiliśmy w kilku słowach ująć to, jakie rodzaje markowych stron znaleźć można w tym serwisie. Sposoby komunikacji i konstrukcje brand page’y mogą być różne. Nieco krytycznym okiem ocenimy więc dotychczasowe działania niektórych marek na Google+. Oczywiście trudno na razie mówić o jakichkolwiek błędach – dialog w tym serwisie jest bardzo specyficzny, a my możemy korzystać z analitycznych narzędzi wypracowanych na podstawie doświadczeń z Facebookiem. Mimo wszystko spróbujmy sprawdzić, czy istnieją tam już jakieś prawidłowości.\nPotencjał i zrozumienie grupy docelowej\nSerwis otomoto.pl teoretycznie mógłby publikować informacje o swoich produktach, jednak problem w tym, że jest on tylko dystrybutorem, a właściwie pośrednikiem transakcji, nie zaś producentem. Właśnie ze względu na to komunikacja w serwisach społecznościowych w tym przypadku dotyczy elementów, które mogą zainteresować grupę docelową. Publikacje mają charakter ciekawostek, które użytkownicy chcą komentować lub przekazywać innym użytkownikom. Takie działanie można ocenić bardzo pozytywnie – słuszne jest tworzenie wizerunku marki i wspólnoty z potencjalnymi klientami, tym bardziej, że komunikacja produktowa jest niemożliwa. Właśnie ze względu na taki typ kontaktu Brand Page ten ma podstawową funkcję wizerunkową, ale jednocześnie również i handlową (skupianie użytkowników wokół marki może w przyszłości zaowocować transakcją).\nZupełnie inny sposób na komunikację ma mBank. Komunikaty na Brand page’u ograniczają się do informacji produktowych. Brakuje tu starania o połączenie wszystkich użytkowników w grupę osób o tych samych zainteresowaniach. W obecnej postaci komunikacja sugeruje więc jedynie, że na Brand page’u znaleźć można tylko obecnych klientów marki. Rodzi jednak takie działanie pewną wątpliwość. W pewnym momencie bowiem ilość klientów, którzy jednocześnie są użytkownikami serwisu Google+ może się zatrzymać. Wtedy zatrzyma się również rozwój Brand page’a. W takim przypadku sugerowaną wartością mogłoby być prowadzenie komunikacji choć odrobinę przybliżonej do zainteresowań klientów. Jeśli marka nie przeprowadziła badań grup docelowych warto posłużyć się trendami rynkowymi i psychologią. Osoby, które obserwują Brand page banku prawdopodobnie będą zainteresowane rynkiem finansowym. Jeśli ich wiek zaliczyć można do przedziału 20-40 z pewnością choćby w niewielkim stopniu będą się one interesowały również rynkiem bankowości mobilnej i wszelkich nowości z nią związanych. Informowanie użytkowników o tego typu danych może nie tylko przyciągnąć ich uwagę, ale i wspomóc tworzenie wizerunku banku jako lidera opinii w kwestiach bankowości i finansów.\nDla wizerunku miast serwis Google+ może być świetnym miejscem do publikacji wszelkich informacji związanych z wydarzeniami, które mają miejsce na terenie miasta. Właśnie w ten sposób prowadzi swoją komunikację Miasto Poznań. Na Brand page’u co kilka dni można przeczytać o innych wydarzeniach i kwestiach związanych z miastem. Jest to wartościowe ze względu na to, że dobór tych wydarzeń nastawiono na ciekawostki. Ze względu na to, zainteresowanie treściami może być w przyszłości duże (dziś ze względu na wciąż niskie zaangażowanie fanów na Brand page’ach ten element nie powinien być analizowany). Logika zbioru informacji daje spójność i poczucie porządku, co w przypadku treści o objętości około 300 znaków może być bardzo cenne (wpisy te pomimo swojej długości mogą zaciekawić i nie istnieć w świadomości użytkowników jako spam). Brand page poza informacyjnością, nastawiony jest również na wizerunek – różnorodność publikacji dobrze wpisuje się w całościową kampanię Poznania, który „przedstawia się” jako miejsce kreatywne, w którym bardzo dużo się dzieje.\nIstnieją również Brand page’e, w których strumieniu publikowane są informacje zupełnie od siebie niezależne. Tak jest właśnie na RMF FM. Oczywiście komunikacja jest podobna do tej, która odbywa się za pośrednictwem radioodbiorników. Ogólnopolski charakter radia wymusza zebranie bardzo różnych informacji, a sama nazwa marki (Radio, Muzyka, Fakty) sugeruje, że użytkownik spotka się z bardzo dużą różnorodnością. Ta świadomość jednak nie wpływa pozytywnie na odbiór. Kiedy miasto Poznań publikuje wiele informacji są one związane z jednym przedmiotem komunikatów – z Poznaniem. W tym przypadku tego przedmiotu brakuje, a co za tym idzie – komunikacja nie ma takiej spójności, jaką mogłaby mieć. Być może styl językowy będzie w najbliższym czasie modyfikowany. Najlepszym rozwiązaniem w tym przypadku byłoby jednak podzielenie Brand Page’a na trzy strefy R, M i F lub stworzenie zupełnie osobnych Brand page’y dla poszczególnych tematów (jak na razie istnieją osobne Brand page’e stacji tematycznych).\nNowa furtka dla e-PR\nJakiś czas temu wspominaliśmy o tym, że wizerunek w sieci można podtrzymać lub wykreować również dzięki blogerom, którzy mają wpływ na ogromną liczbę osób, do których docierają w bardzo bezpośredni sposób. Świetnym pomysłem na rozszerzenie tego kanału komunikacji może być publikowanie blogera na Band Page’u. Skrócenie notatek z bloga i prezentacja ich na Google+ to nie tylko ciekawy pomysł na poinformowanie o nowym poście. To również skrócenie dystansu między blogerem i odbiorcą. Jeśli w tej komunikacji pojawia się marka, może to mieć ogromne zalety! Przykładem takich działań jest Brand page Kwestia smaku. Krótkie informacje i zdjęcia z bloga zachęcają nie tylko do przejścia na witrynę, ale również angażują na samym Google+. Jak na razie żadna marka nie włączyła się w taką promocję, ale prawdopodobnie jest to tylko kwestią czasu. W ten materii odsłania się zupełnie nowe pole do kształtowania wizerunku.\nNajwiększym błędem marek, które posiadają swój Brand page jest to, że traktują go jak Fan page. Niestety, już po krótkim przeglądnięciu tych stron widoczna jest pewna tendencja. Komunikaty, które na Facebooku są żywo komentowane w ilościach kilkudziesięciu fanów pod każdym wpisem, na Google+ nie wzbudzają prawie w ogóle zaangażowania. Po raz kolejny, niestety – być może jest to wynik trwającego wciąż testowania potencjału Google+ dla marek – nawet treść komunikatów jest kopiowana z Fan page’a i ponownie publikowana na Brand page’u. Zapewne musi minąć trochę czasu, aby marketingowcy zauważyli, że pomimo podobieństw, Google+ to zupełnie inny serwis społecznościowy, który tak naprawdę służy przede wszystkim działaniom wizerunkowym, a więc dialogowi bez hierarchii wypowiedzi.\nPierwsze Brand Page’e w Google Plus i ich możliwości\nTak jak pisaliśmy niedawno, Google Plus udostępniło Brand Page’e. W branży marketingowej zawrzało, a pierwsze efekty zaciekawionych marek widać już dziś. Na początek przedstawiamy Wam strony rekomendowane przed samo Google na swoim blogu. Za jakiś czas przedstawimy Wam polskie nowinki – mamy nadzieję, że będą się one rozwijać dynamiczniej niż do tej pory.\nJak na razie niestety Brand page’e opierają się w swojej idei na swoich Facebookowych odpowiednikach. Komunikacja na nich odbywa się w podobny sposób, jednak Google wprowadziło o wiele więcej możliwości wyrażenia swojego stosunku do danej marki. Obserwowanie marki i bycie w jej kręgach to najważniejsze z nich. Sam wygląd Brand Page’y pozwala jednak na o wiele bardziej przyjazną dyskusję – wizualnie większa ilość miejsca na same komentarze pozwala na rozwinięcie się dialogu. Jeśli chodzi o oprawę graficzną większość Brand page’y wykorzystuje jedyną fotograficzną przestrzeń – odpowiednik górnego panelu zdjęciowego na Facebooku. Jak jednak pokazują te przykłady – ideę tę w niezwykły sposób można rozwijać.\nBrand page’e marek, które nie udostępniają konsumentom produktów zmuszone są szukać wizualizacji swojej marki w wizerunkach jej pracowników. Oczywiście sprawdza się to idealnie w przypadku kanału telewizyjnego Fox News, który na swoim panelu udostępnił zdjęcia najważniejszych i najbardziej popularnych prezenterów. To właśnie ich oglądają miliony odbiorców i trafne ich dobranie waży na rozpoznawalności Brand Page’a.\nThe Muppets i Angry Birds\nPodobną jak w powyższym przypadku strategię przyjęły marki tworzące Brand Page’e The Muppets i Angry Birds. Postaci, które kojarzone są przez większość internautów mają ogromny, wirusowy potencjał. Właśnie dlatego warto obserwować jak ten strony będą się rozwijać. Jeśli Google+ udostępni jakąkolwiek formę ingerencji w konstrukcję Brand Page’a – w formie dodawania tła czy elementów graficznych w innych częściach BP – właśnie na tych stronach będą one miały idealne zastosowanie.\nPepsi i Toyota USA\nBrand page’e Pepsi i Toyoty pokazują jeszcze jedną zaletę pozornie nieistotnej funkcji – niezmienność okien w górnym panelu. Dzięki tej niezmienności można ułożyć zdjęcia w kolejności, która tworzy większą całość. W przypadku Fan page’y zabieg ten jest niemożliwy, gdyż zdjęcia same przestawiają się, utrudniając tym samym ciągłość wizerunku.\nAbsolutną rewelacją jest panel górny na Brand page’u Burberry. Na panelu tym bowiem nie zamieszczono zdjęć, ale animacje. Dzięki temu, możliwe jest obserwowanie prezentowanego produktu (Burberry zajmuje się branżą odzieżową) i padającego śniegu – z jego dosłownym ruchem. Ostatecznym ideałem byłoby, gdyby okienka można było ustawić w kwadracie, sugerując kształt okna (wykorzystując naturalną przerwę między nimi). Zanim do tego dojdzie zapewne minie trochę czasu, jednak takie wykorzystanie pokazuje nam już przedsmak możliwości, jakie da Google+ w przyszłości.\nZapraszamy jednocześnie do dołączenia do profilu OX Media w Google Plus !\n[Update!] Brand Page na Google+ nadeszły!\nZaledwie kilka godzin temu Internet obiegła informacja o uruchomieniu przez Google+ stron firmowych. Na oficjalnym blogu Google+ pojawiła się informacja, na którą czekało wiele osób.\nNa razie możliwość tworzenia stron firmowych została udostępniona tylko partnerom Google, takim jak m.in Pepsi, Toyota, czy H&M jednak jest to zdecydowany krok, ku otworzenia takiej możliwości wszystkim użytkownikom. Kiedy to nastąpi? Jak podają na oficjalnym blogu G+ „any organization will soon be able to join the community”.\nBrand Page’e wyglądają dosyć zwyczajnie. Górny pasek to miejsce na zdjęcia udostępnione przez marki (które już starają się wykorzystać w pełni potencjał kreatywnych designów). Każda strona może być „zaplusowana”, lub tylko „obserwowana”.\nDodatkową opcją jest „Google+ Direct Connect„, która pozwala na szybkie wyszukiwanie stron firmowych poprzez wyszukiwarkę Google. Wystarczy wpisać znaczek „+” przed nazwą firmy, a przed naszymi oczami ukaże się Brand Page marki (oczywiście, jeśli go prowadzi).\nInnym, ciekawym rozwiązaniem jest „Google+ Ripples”, który stworzy graficzną, interaktywną wizualizację publicznie udostępnianych wpisów.\nDzięki niej możemy prześledzić sposób rozpowszechniania naszych informacji w Internecie. Opcja pozwala nam:\na) sprawdzić, kto udostępnił nasze informacje i jakie pojawiły się pod nimi komentarze,\nb) jak udostępnianie wpisu było rozłożone w czasie (w którym momencie wpis był rozpowszechniany najczęściej),\nc) obejrzenie dokładnych statystyk wpisów. W statystykach możemy na przykład sprawdzić, która osoba była „zapalnikiem”, tj. od której osoby wyszło najwięcej następnych udostępnień.Pozwala nam to wyłonić tzw. gwiazdy. Być może nawet ambasadorów marki?\nJakie będą kolejne, ciekawe opcje, które pozwolą markom i agencjom na kreatywną promocję? Czas pokaże. Jesteśmy jednak nastawieni bardzo pozytywnie do tej orzeźwiającej fali nowości. Zobaczymy, co nam jeszcze przyniesie. O nowościach będziemy informować Was na bieżąco.\nWięcej na temat Brand Page’y dowiesz się z artykułu „W oczekiwaniu na Brand Page’e od Google+„.\nBrand Page nadeszły! 😉 Zapraszamy stronę OX Media: +OX Media Brand Page.


Jedna tabletka, wiele zbliżeń | ArtykuÅ\nKamagra nie tylko pomaga osiągnąć satysfakcjonująca erekcję, ale też wydłuża czas stosunku. Pozwala bowiem mężczyźnie lepiej kontrolować moment wytrysku. Co więcej, podczas kilkugodzinnego działania składnika aktywnego, możliwe jest wielokrotne osiąganie erekcji, a co za tym idzie możliwe są wielokrotne zbliżenia – bez konieczności ponownego łykania tabletki.\nLek ten działa niezależnie od przyczyny zaburzenia potencji – pomaga uporać się z problemem zarówno wtedy, gdy jest on spowodowany stresem, zmęczeniem czy niektórymi chorobami, jak i wtedy, gdy prawidłową erekcję blokują czynniki psychiczne. Kamagra nie uzależnia. Przeciwnie, w przypadku mężczyzn borykających z różnymi psychicznymi blokadami, lek pomaga nabrać pewności siebie i przełamać onieśmielenie. W rezultacie po pewnym czasie jego zażywanie może już nie być koniecznie.\nNaturalne zbliżenie z Kamagrą\nCzasem przed zażyciem leku na potencję powstrzymuje mężczyzn obawa przed pewnego rodzaju „sztucznością” stosunku. Obawiają się oni, że seks po sildenafilu nie będzie taki, jak bez niego. To fałszywe przekonanie. Wystarczy poczytać fora internetowe, na których wielu mężczyzn podkreśla pewnego rodzaju „naturalność” erekcji wywołanej działaniem Kamagry. Jak wskazał jeden z internautów, „seks po Kamagrze jest taki, jak za moich najświetniejszych lat”. W istocie wchodząc w intymną relację można w ogóle zapomnieć, iż spożywało się wcześniej jakieś leki. Kamagra działa skutecznie i naturalnie, a zażywana zgodnie z zaleceniami lekarza jest całkowicie bezpieczna dla zdrowia.


Floryda | Kierunek Floryda\n170,304 km2, a ludność to prawie 20 mln osób. Porównując wielkościowo Florydę do Polski, Floryda jest trochę większa niż połowa Polski. :) Floryda podzielona jest na 67 hrabstw. Przeważającym językiem jest język angielski (74% ludności), a religiąprotestantyzm (48%).\nPlaże, woda i huragany\nFloryda jest znana z pięknych plaż, wszechotaczającej wody oraz huraganów. Ma najdłuższą linię brzegową w USA, liczącą ok. 2,170 km. Jest też jedynym stanem, który graniczy zarówno z Zatoką Meksykańską jak i Oceanem Atlantyckim. Charakteryzuje się bogatą florą i fauną.\nPierwszą europejską wyprawę na Florydę w 1511 roku poprowadził hiszpański odkrywca Juan Ponce de León. On też nadał nazwę temu miejscu, nazywając je La Florida, czyli kwitnąca. Floryda została przyłączona do Stanów Zjednoczonych w 1845 roku. Początkowo było to główne miejsce wojen z Indianami oraz segregacji rasowej po Wojnie Secesyjnej.\nDzisiaj Floryda wyróżnia się dużą społecznością latynoską, wzrostem populacji jak i rosnącą liczbą problemów z ochroną środowiska. Gospodarka Florydy opiera się głównie na turystyce, rolnictwie i transporcie. Floryda znana jest również z uprawy pomarańczy, parków rozrywki i Kennedy Space Center na przylądku Canaveral.\nKultura Florydy jest odzwierciedleniem jej ludności, na którą składają się nie tylko natywni Amerykanie, ale również wielu imigrantów z Europy, Meksyku i Afryki. Tak różnorodne wpływy można zaobserwować zarówno w architekturze jak i kuchni florydzkiej. Floryda przyciągała od zawsze pisarzy, jednym z nich był Ernest Hemingway, którego dom można zwiedzić na Key West. Nadal przyciąga znanych celebrytów i sportowców. Floryda jest znanym na całym świecie centrum golfa, tenisa, wyścigów samochodowych i sportów wodnych.\nWięcej o Florydzie znajdziecie na naszym blogu, gdzie piszemy m.in. o faunie, florze, ciekawych miejscach, edukacji i o naszych wrażeniach z życia w tym pięknym miejscu. :)\nZapraszamy do obserwowania naszej strony oraz naszych profili społecznościowych (linki są podane na dole strony).