[Muzyka] Garść nowości: Raina Sokolov-Gonzalez, Rag’n’Bone Man & Nothing But Thieves, Elise LeGrow – Bartosz-Po-Prostu | Kopalnia dźwięków\n[Muzyka] Garść nowości: Raina Sokolov-Gonzalez, Rag’n’Bone Man & Nothing But Thieves, Elise LeGrow\nKoment: Kiedy brakuje magii, muzyka zaczyna zjadać własny ogon. Drake, Kanye West, Lady Gaga. Pomiędzy ich ostatnimi albumami, “Certified Lover Boy”, “DONDA” i “Dawn Of Chromatica” nie udało mi się uzbierać tylu piosenek, ile palców u jednej ręki. Zmęczenie materiału? Czy może przeświadczenie, że fani i tak łykną wszystko, co im się zaserwuje? Jak by na to nie patrzeć, efektem jest nuda, która sprawia, że zaczynam się wycofywać w zupełnie inne rejony. Na szczęście takie, w których jeszcze coś się dzieje.\nRaina Sokolov-Gonzalez “40 Days”\nPojawienie się nowej płyty Rainy Sokolov-Gonzalez sprawiło, że serce zaczęło mi bić szybciej i to mimo tego, że brzmieniowo nie znalazłem na niej nic przełomowego. Nic poza świetnymi piosenkami, z genialnymi tekstami i bardzo przyziemnymi aranżacjami. Płyta nosi tytuł „If They’re Mine”, a „40 Days” to zdecydowany highlight. Mocna melodia, kilka inspirowanych jazzem nut i multum emocji sprawiły, że zapętliłem się w odtwarzaniu. Zdecydowanie jedno z lepszych wykonań roku, silny wzrusz z dużą dawką wdzięczności za pozornie beztroską prostotę, która naprawdę działa cuda.\nRag’n’Bone Man & Nothing But Thieves “Alone”\nNajnowszą płytę Rag’n’Bone Mana przesłuchałem może ze dwa razy i w dalszym ciągu jestem zdania, że mocniejsze klimaty (w stylu niesamowitego „Hard Came The Rain” z początku jego kariery) to dla niego najlepsze momenty. Na „Life By Misadventure” zdecydowanie ich brakuje, dlatego przeróbkę „Alone”, do której swoje trzy grosze dorzucili panowie z Nothing But Thieves, powitałem z wielkim zadowoleniem. Świetny przykład na to, jak dwie różne aranżacje potrafią wywołać skrajne emocje. Ja w stu procentach wybieram wersję elektryczną, z mocnym gitarowym refrenem i o niebo lepszym wokalnym popisem.\nElise LeGrow „Feel Alright”\nOd premiery tej piosenki minęło już kilka dni, w ciągu których Elise doczekała się ponad piętnastu tysięcy zasłużonych odtworzeń na Spotify. Przyjemne soulowe klimaty „Feel Alright” zdecydowanie poprawiają nastrój. Na uwagę zasługuje też ciekawa aranżacja będąca miksem oldskulowych brzmień z odrobiną nie przesadzonych elektronicznych ozdobników. Nad wszystkim góruje świetny, lekko zachrypnięty wokal Elise, który momentami kojarzy mi się z Duffy, co jest oczywiście gigantycznym komplementem. Więcej takich piosenek poproszę, pani LeGrow.\nPhoto: Almos Bechtold / unsplash\nTags40 Days • Alone • Elise LeGrow • Feel Alright • Garść nowości • Muzyka • Nothing But Thieves • Rag’n’Bone Man • Raina Sokolov-Gonzalez\n2 comments on “[Muzyka] Garść nowości: Raina Sokolov-Gonzalez, Rag’n’Bone Man & Nothing But Thieves, Elise LeGrow”\nRag N Bone Man szybko przestał mnie interesować (zaraz po premierze debiutanckiej płyty), ale ten kawałek z NBT zapętlił mi się niespodziewanie na spoti i muszę przyznać, że daje radę 🙂\nWszystko spod rąk NBT biorę w ciemno 😉 I dlatego też “Alone” to mój ulubieniec z tego wpisu, chociaż muszę przyznać, że “Feel Alright” bardzo fajnie buja.


Naprawa gwarancyjna - Regenersis\nWitam, Chciałbym się z Wami podzielić jak mnie obsłużono przez serwis, bo wiem, że z tym bywało różnie... niedawno zacząłem mieć problemy z iP, a konkretniej przestał działać moduł wifi oraz od czasu do czasu pojawiał się problem "głuchej słuchawki"... dodam, że telefon posiadam w Orange... gdy go chciałem oddać do salonu Orange usłyszałem, że mogę jedynie go oddać w salonie, w którym go zakupiłem (co okazało się nieprawdą, gdyż obowiązek przyjęcia ma go każdym salon firmowy) i na tym zaprzestałem walki z "pomarańczą". Zamówiłem kuriera z DHL - na infolinii Regenersis otrzymałem nr płatnika, który miałem podać przy oddawaniu przesyłki, żeby za nią nie płacić, lecz na stronce zaznaczyłem tylko, że płaci za przesyłkę odbiorca i posłałem telefon bezpośrednio do Regenersis po wcześniejszym wypełnieniu formularza. Dzisiaj minął 6 dzień od kiedy wysłałem iP i do drzwi zapukał kurier z moim telefonem... w raporcie naprawy można przeczytać, że stwierdzono zgłaszaną usterkę i telefon wymieniono na nowy... Ogólnie to napiszę, że jestem b. zadowolony z działania serwisu na płaszczyźnie szybkości wykonania usługi oraz na całej logistyce związanej z dostarczeniem aparatu do serwisu... wydaję mi się, że nie ma sensu użerać się z pracownikami salonówi niepotrzebnie tracić nerwy...\nKryptoreklama? Bo po co inaczej zakładać osobny temat żeby pochwalić ten serwis skoro jest już temat z opiniami o tym "serwisie".\nee a serio mozna tak przesłąc do nich bezposrednio bez zabawy w ere i orange?\nNawet nie wspominajcie mi o Regenersis - mam iPhone'a 3g w ktorym co chwila zrywa zasieg - czasem dziala czasem nie - wyslalem opisalem usterke a oni odeslali mi telefon twierdzac ze wszystko dziala - i teraz sie bujam z nokia za 80 zl bo ipohne jest bardziej iPodem touch niz iPhone'em. Ale to nie koniec Regeneris... Jeszcze sie upomne o swoje tylko potrzebuje troche czasu...\n| W E L CO M E TO S T A T E OF C A L I F O R N I A |\nnie jest to kryptoreklama... poprostu napisałem jak cały proces przebiegał u mnie... i zapewne nie wszyscy wiedzą, że można reklamować telefon bez odwiedzania salonu Ery badź też Orange dlatego też napisałem ten post... mnie na tym nie zależy, ale przeszukując wcześniej forum nie spotkałem się z informacją w żadnym poście, że można wysłać nieodpłatnie telefon do serwisu i oni go naprawią... spotkałem się tylko z postem, w którym ktoś się żalił, że wysłanie telefonu do serwisu jest płatne... na własnej skórze przekonałem się, że jest bezpłatne oraz że wcale nie trzeba się użerać z pracownikami obu salonów, którzy albo o niczym nie wiedzą, albo robią wszystko z wielką łaską...\nJa oddalem do regenersis iphona we wtorek tj 28/4 a odebralem 30/4 bylem bardzo zaskoczony poniewaz macbooka w isource trzymali ok 7-8 dni. iPhone zostal wymienony na nowy a usterki jakie zglaszalem to peknieta obudowa przy wejsciu od sluchawek i wyciszeniu od roku ale czekalem az sie troche zniszczy z wymiana i dwa hot pixsele ktore zapalja sie od czasu do czasu. Takze cala reklamacja troche patykiem po wodziw pisana a jednak uznali\nwiec dla mnie na plus aczkolwiek kazdy ma swoje wlasne doswiadczenia kiedys jak wyslalem asusa do naprawy czekalem 3 tyg best\nZamieszczone przez tasmaniec\nto jest jedna wielka zena jak oni sie zachowuja w salonach i jakie problemy robia. czyli co samemu podjechac do regenersis? czy da sie jakos tym kurierem przeslac?\nA czy w Regeneris też wymagają dowodu zakupu z salonu? Czy wystarczy ten dokument rękojmi?\n@loretoo tak jak pisałem na samym początku zamawiasz kuriera dhl i wysyłasz to przez nich... nie musisz tam jechać...\n@insekt odpisałem Ci na pw... ja wysłałem, bo kobieta na infolinii z serwsiu powiedziała, żebym dowód dołączył do formularza... inaczej nie próbowałem... ale można popytać na infolinii... może coś ciekawego się usłyszy z ich strony... pozdrawiam\nJa oddałem iPhona z pękającą obudową i uznali reklamację wymieniając na nowy tel.\nProblem w tym, że nowy jest z 2 defektami (nieszczelna uszczelka przy przyciskach gł. tak że prześwituje światło z wnętrza tel.) ale tego serwis już nie uznaje i uważa, że jest sprawny a to że będę mieć tonę kurzu w środku to nie problem)\nSzkoda gadać, Pracują tak jacyś dziwni ludzie...\nJa toczyłem boje z Renenersis, iPhone po upadku.\nA czy ktos moze powiedziec gdzie Orange serwisuje Iphony sprzedawane przez nich ?\nW Regenersis - jest to jedyny w Polsce oficjalny serwis iPhone'ów.\nczyli jednym słowem lipa :-/ bo oddałem swojego Ipka na gwarancje więc jak go dostane spowrotem będę musiał go porzadnie sprawdzic\nPoza tym oddalem telefon na gwarancje we wtorek zeszły a sprawdzalem na stronie regenersis i nie maja telefonu o takim imei w bazie danych :-/ ciekawe\nOstatnio edytowany przez Canibal; [ARG:4 UNDEFINED].\nTo ja też się podzielę spostrzeżeniami\nOgólnie rzecz biorąc OK, ale...\nPierwszego iPka (Era) oddałem do reklamacji w salonie Ery. Powód - hotpixel. Po tygodniu otrzymałem "nowy". Czy nowy to ja do końca nie jestem pewny, bo nie dostałem go w zafoliowanym pudełku, tylko w folijce, a folijkę, wystawcie sobie, to można sobie nalepić. Jeżeli takie są nowe egzemplarze, to coś nie tak z applem.\nNo i co sie okazało - ryska na dolnym sreberku przy USB i z tyłu przy jabcu, szczelina z lewej strony między sreberkiem a szybką przez którą prześwieca światło, krzywo zamontowana matryca, oznaczenie iPka (MB489B) wskazujące na pochodzenie z sieci o2 (GB/Irlandia) albo Malta (??? WTF), nieco inny odcień świecenia matrycy (żółtawy)\nPoprzedni nie miał tych wad (MB489PL/A) i świecił ładniej - niebieskawym odcieniem. I powiem, że wolałbym tamten "stary" z hotpixelem.\nOddałem ponownie z całym kompletem - tym razem z pismem przewodnim i prośbą o wymianę na egz.zafoliowany, pudełkowy.\nZobaczymy za parę dni...\n---- Dodano 25-05-2009 o godzinie 17:28 ----\nOK dzisiaj dostałem SMSa z Ery, że iPek jest do odbioru. SMS był ta ogólny, że nie wiedziałem, czy dostanę starego, czy nowego, czy nowego zafoliowanego. Cały dzień byłem poddenerwowany, bo SMS rano a trzeba do 15.00 w pracy siedzieć.\nOkazało się, że dostałem to samo pudełko, ale nowego, zafoliowanego iPka.\nOznaczenie to samo MB489B, na szczęście brak bad/hot pixeli, prosta matryca, szczelinka sporo mniejsza, ledwo ją widać, więc na razie OK. Okazało się też, że iP nie był rejestrowany w iTunes (za poprzednim razem był :O). Co do koloru matrycy to się nie wypowiem, bo zapomniałem jak tamta wyglądała (musiałbym porównać z jakimś innym)\nMiałem nadzieję, że dostanę zafoliowanego - sprzedałbym za 2000 i kupiłbym iPoda i Nokię E66 :P\nNo ale cóż - pozostaje mizianie Ostatnio edytowany przez RiQ; [ARG:4 UNDEFINED].


Raciborska Unia wreszcie zwycięska - Nasz Racibórz • portal, gazeta, telewizja\nSport » 13 kwietnia 2019, godz. 20:27 » komentarzy: 0\nRaciborska Unia wreszcie zwycięska\nW meczu o przysłowiowe sześć punktów, pomiędzy Unią Racibórz a MKP Odrą Centrum Wodzisław Śląski kibice nie mogli narzekać na nudę. Oba zespoły dzieliła różnica trzech punktów. Zarówno goście, jak i gospodarze byli zdeterminowani do wygrania tego spotkania. Dobrych akcji, strzałów i tego co najważniejsze, czyli goli nie brakowało.\nOstatecznie w meczu tym padły trzy gole. Dwa z nich zdobyli Unici, jedno trafienie powędrowało na konto wodzisławian. Dla Unii było to pierwsze zwycięstwo pod wodzą Grzegorza Jakosza, oraz pierwszy komplet punktów w rundzie wiosennej obecnego sezonu.\nKS Unia Racibórz – MKP Odra Centrum Wodzisław Śląski 2:1\nTagi: KS Unia Racibórz, MKP Odra Wodzisław Śląski, IV liga, Racibórz


Ravenloft – Wikipedia, wolna encyklopedia\nRavenloft (ang. kruczy strych) jest fikcyjnym światem z gry fabularnej Dungeons & Dragons. Jest to odmienna czasoprzestrzeń określana mianem "kieszonkowego wymiaru" (ang. "pocket dimension") i zwana "Półplanem Grozy" (ang. "the Demiplane of Dread"), na którą składają się części lądu zwane domenami (ang. domains) połączone razem przez tajemniczą siłę znaną jako "Mroczne Potęgi" (ang. "The Dark Powers"). Każda z domen jest rządzona przez tajemniczą istotę zwaną "mrocznym władcą" (ang. "darklord"), który jest osobą lub potworem, która popełniła zło tak straszliwe, by ściągnąć na siebie specjalną uwagę Mrocznych Potęg. Mroczni władcy są więźniami własnych domen i nie mogą z nich uciec w żaden sposób. Większość może jednak zamknąć granice własnych domen za pomocą samej myśli - nie pozwalając tym samym na ucieczkę innym. W swych domenach mroczni władcy cierpią przez wieczność za sprawą obiektów swych żądz (często owe obiekty są także przyczyną zbrodni, które popełnili) - podobnie jak mityczny Tantal nie mogąc ich dosięgnąć, mimo iż te są tuż-tuż. Każdy z mrocznych władców ma inne motywacje i pożąda czegoś innego - dla jednego może to być miłość, inny może chcieć odnosić chwalebne zwycięstwa a jeszcze inny może pragnąć zniszczyć swego wroga (na przykład innego mrocznego władcę).\nTwórcy Tracy Hickman, Laura Hickman\nWydawca TSR, White Wolf\nGatunek Gotycki horror\n1.1 Mroczne Potęgi\nRavenloft jest przede wszystkim światem gotyckiego horroru. Mistrz Podziemi powinien pokazywać sceny wywołujące lęk i strach, kończące się spotkaniem twarzą w twarz z bezimiennym złem. Działania postaci mają znacznie większe znaczenie, przede wszystkim, jeśli są to czyny niemoralne. Działania takie mogą spowodować, iż postać znajdzie się pod wpływem Mrocznych Potęg (ten proces w grze jest nazywany "testami mrocznych potęg", ang. "dark powers checks") i stanie się doszczętnie zła.\nMagiczne mgły Ravenloftu mogą pojawić się gdziekolwiek w uniwersum Dungeons & Dragons i przenieść złoczyńców (lub postacie graczy) w świat Ravenloft. Sam Ravenloft stworzył swe własne wariacje różnych planów poprzez splugawienie istniejących planów swą mroczną energią. Plany, z którymi się to stało to Półplan Snów oraz Plany Żywiołów: Ziemi, Powietrza, Wody i Ognia. Ich skażone obszary pojawiły się w najnowszej wersji Planescape. Z Półplanu Snów wydzielił się obszar zwany Krainami Koszmarów (ang. Nightmare Lands), natomiast z Planów Żywiołów powstały Półplany: Mogiły, Mgieł, Krwi i Stosów (ang. Demiplanes of Grave, Mist, Blood and Pyre).\nMroczne Potęgi to nieprzyjazne siły, które kontrolują Półplan Grozy. Specjalnie nie podano danych ani o ich naturze ani o ilości, pozwalając by ujawniło się to dopiero w fabule sesji. Jest to związane z tradycją powieści gotyckich, gdzie bohaterowie często stykają się ze znacznie od nich potężniejszym i przewyższającym ich ilością niebezpieczeństwem, którego natura nie jest poznana.\nMroczne Potęgi najczęściej służą jako wątki fabuły, głównie te tyczące się mrocznych władców, którzy de facto są widocznymi panami Półplanu Ravenloftu. Tak jak gracze są często prześladowani przez mrocznych władców, tak oni sami są prześladowani przez Mroczne Potęgi. Oczywiście istnieje pewna różnica - o ile wiele przygód w D&D koncentruje się na pokonaniu przez postacie graczy mrocznych władców (w podobnym duchu jak w powieści Brama Stokera Drakula), o tyle pokonanie Mrocznych Potęg nie jest możliwe.\nNajczęściej działania i zamierzenia Mrocznych Potęg są widoczne poprzez subtelne manipulacje przeznaczeniem. Dla przykładu - próby Strahda von Zarovicha by odzyskać swą ukochaną Tatyanę są skazane na niepowodzenie, jednak Mroczne Potęgi działają tak, iż wciąż nie traci on nadziei, że może mu się to udać. Za każdym razem jego porażka wydaje się być następstwem jego własnych czynów, dlatego też, zamiast wykląć bogów i poddać się, obwinia samego siebie i próbuje "jeszcze raz". Historie większości innych mrocznych władców również zawierają podobne motywy - niemożność odniesienia sukcesu z powodu zdawałoby się mało prawdopodobnych przypadków.\nNie wszyscy mroczni władcy wiedzą jednak o istnieniu Mrocznych Potęg. Na przykład Strahd w swych wspomnieniach wspomina tylko jedną siłę znaną jako "Śmierć", która drwi z niego zsyłając wizje głosów jego rodziny i dawnych przyjaciół. Vlad Drakow, którego militarne wyprawy są skazane na ciągłe porażki, zdaje się nie dostrzegać przyczyn swych wiecznych klęsk innych niż naturalne.\nMroczne Potęgi mogą także dokonywać manipulacji, które w swej naturze nie są złe. Mimo iż ich machinacje najczęściej są odpowiedzialne za cierpienia wielu mieszkańców Ravenloft, wydają się one także odgrywać rolę jako swego rodzaju strażnicy sprawiedliwości. Niektóre z opowieści niewinnych osób, którym udało się uciec z Ravenloft mówią o Mrocznych Potęgach, które uznały owe osoby za warte nagrody, jaką jest możliwość opuszczenia krain mgieł.\nDokładna natura Mrocznych Potęg nie została wyjaśniona nigdzie, poza kilkoma powieściami, które jednak są obecnie uważane za niekanoniczne. Mroczne Potęgi pozostają więc wieczną zagadką - niemożliwym do poznania bytem, którego motywów postacie graczy nigdy nie będą mogły poznać.\nRavenloft ukazuje się jako więzienie dla nikczemników zaś Mroczne Potęgi możemy uznać za strażników owego więzienia. Osoby z wielką skłonnością do czynienia zła są wciągane do tego świata i "nagradzane" za zło, które tam czynią. Owe nagrody są jednak pułapką wiążącą ofiary coraz silniej z ową krainą. Jeśli dana osoba okaże się wystarczająco zła otrzymuje swe własne więzienie - Domenę. Właśnie do tego momentu osoba mogła podróżować zgodnie z własną wolą w większym lub mniejszym zakresie.\nOsoby, które pozostaną czyste i dobre nie są bezpośrednio karane przez świat - cierpią jednak od tych, którzy okazali się mniej podatni na wpływ zła. Mroczne Potęgi nie wspomagają takich indywidualistów oraz nie karzą ich. Takie osoby są jedynymi, które mogą mieć prawdziwą nadzieję na ucieczkę z Ravenloft.\nRavenloft jest znany z tego, iż używa analogii do fikcyjnych postaci z literatury gotyckiej i horroru oraz (rzadziej) postaci historycznych. Przykładami mogą być Strahd von Zarovich i Vlad Drakov, którzy są analogią do postaci Hrabiego Drakuli z powieści Brama Stokera i jego historycznego pierwowzoru Vlada Ţepeşa. Doktor Victor Mordenheim i jego twór - Adam, to analogia do doktora Frankensteina z książki Mary Shelley i stworzonego przez niego potwora. Frantisek Markov to z kolei nawiązanie do postaci doktora Moreau wykreowanej przez H.G. Wellsa, zaś bohaterski doktor Rudolph van Richten to analogia do postaci Abrahama Van Helsinga. Vistanie to stereotypowe, horrorowe przedstawienie Cyganów. Często posiadają oni zdolności do przepowiadania przyszłości, zwykle przy użyciu kart Tarokka - fantastycznej wersji Tarota. Sir Tristen Hiregaard i jego alter ego Malken to postacie wzorowane na noweli Doktor Jekyll i pan Hyde napisanej przez Roberta Louisa Stevensona, natomiast mniej znany Mroczny Władca Maligno (ożywiona kukiełka) to ponura wariacja na temat Pinokia Carlo Collodiego. Trzy wiedźmy pojawiające się w świecie Ravenloft przypominają trzy czarownice z Makbeta (lub inne, znane z literatury kobiece "trójki", które polują na swoje ofiary).\nDodatkowo, poza pożyczaniem motywów z istniejących horrorów Ravenloft czerpie motywy i postacie z innych światów Dungeons & Dragons. Lord Soth, złoczyńca ze świata Smoczej Lancy pojawił się jako mroczny władca w Ravenlofcie, podobnie jak bóg-licz Vecna z Greyhawku wraz z jego dawnym, zdradzieckim sługą - wampirem Kasem. Zagubiony Król Gondegal (ang. The Lost King Gondegal) z Zapomnianych Krain pojawia się także, jednak nie jako mroczny władca. To były przykłady postaci, które były znane i kojarzone ze swoimi światami. Niektóre z osób w Ravenlofcie mają jednak historie, mówiące iż wywodzą się one z innych światów, mimo iż nie wspominają o nich podręczniki do owych światów. Takimi postaciami są na przykład licz Azalin Rex z Greyhawku, templariusz Thakok-An z Dark Sun i najemnik Vlad Drakov ze Dragonlance|Smoczej Lancy - każdy z nich dostał dopiero od twórców Ravenloft swą własną historię w swym świecie.\nOd 2001 roku Ravenloft używa mechaniki d20 z kilkoma modyfikacjami. Dodano nowe rzuty obronne takie jak: strach, przerażenie i szaleństwo (ang. Fear, Horror, Madness) do standardowych na wytrzymałość, wolę i refleks. Pojawiły się także nowe klasy prestiżowe, zaklęcia i atuty.\nGdy został po raz pierwszy opublikowany jako osobny moduł do Advanced Dungeons & Dragons, Ravenloft stał się na tyle popularny, iż niedługo po tym wydano paragrafówkę oraz sequel owego modułu (I10: The House on Gryphon Hill) i wreszcie w 1990 roku pełny opis świata o podtytule Realm of Terror, popularnie zwany "Czarnym Pudełkiem" (ang. "Black Box"). Opis świata do Drugiej Edycji był wznawiany jeszcze dwa razy - pierwszy raz jako Ravenloft Campaign Setting (popularnie - "Czerwone Pudełko", ang. "Red Box") a drugi (w twardej oprawie) Domains of Dread, zanim Wizards of the Coast zamknęło linię po przejęciu TSR. W 1991 roku, "Czarne Pudełko" zdobyło nagrodę Origins Award dla Najlepszej graficznej prezentacji gry fabularnej, przygody lub dodatku 1990 roku (ang. Best Graphic Presentation of a Roleplaying Game, Adventure, or Supplement of 1990).\nTSR wydało także serię powieści osadzonych w Ravenlofcie. Każda z książek skupiała się zwykle na postaci jednego z mrocznych władców zamieszkujących świat Ravenloft a kilkanaście na postaci Hrabiego Strahda von Zarovicha.\nRavenloft dla Trzeciej (oraz 3.5) Edycji Dungeons & Dragons został wydany przez Sword & Sorcery Studios (część firmy White Wolf); licencję posiadał natomiast Arthaus Games. Licencja powróciła do Wizards of the Coast 15 sierpnia 2005 roku, jednak Sword & Sorcery zachowało prawa do sprzedaży reszty wydanych przez siebie podręczników do czerwca 2006 roku. Ów powrót licencji oznacza, iż dodatek Van Richten's Guide to the Mists nie zostanie wydany w formie papierowej - został więc w listopadzie 2005 roku bezpłatnie udostępniony do ściągnięcia przez Sword & Sorcery.\nObecnie przyszłość świata Ravenloft nie jest znana, wśród fanów są jednak spekulacje, iż projekt będzie zawieszony do czasu aż inna firma uzyska od Wizards of the Coast odpowiednią licencję.\nW październiku 2006 roku Wizards of the Coast wydali Expedition to Castle Ravenloft - nową wersję oryginalnej przygody I6: Ravenloft dostosowaną do zasad 3.5 edycji Dungeons & Dragons. Jest to samodzielny dodatek, niezwiązany z innymi podręcznikami do 3.5 edycji Ravenloftu. W 2007 roku Wizards of the Coast ogłosili, że wydadzą dwie nowe powieści osadzone w świecie Ravenloftu: Black Crusade i The Sleep of Reason i podsycili tym samym spekulacje na temat możliwości wznowienia linii produktów związanych ze światem.\nUkazało się wiele powieści, których akcja toczy się na Półplanie Grozy:\nWampir z mgieł (wrzesień 1991) - Christie Golden, (ISBN 1-56076-155-5)\nPierwsza powieść ze świata Ravenloft pokazująca połączenie między Zapomnianymi Krainami i Ravenloftem.\nRycerz Czarnej Róży (grudzień 1991) - James Lowder, (ISBN 1-56076-156-3)\nPrzedstawia losy Lorda Sotha ze świata Dragonlance w świecie mgieł.\nDance of the Dead (czerwiec 1992) - Christie Golden, (ISBN 1-56076-352-3)\nOpisuje historię podróży druidki przez mroczną wyspę Souragne.\nHeart of Midnight (grudzień 1992) - J. Robert King, (ISBN 1-56076-355-8)\nTapestry of Dark Souls (marzec 1993) - Elaine Bergstrom, (ISBN 1-56076-571-2)\nCarnival of Fear (lipiec 1993) - J. Robert King, (ISBN 1-56076-628-X)\nI, Strahd: The Memoirs of a Vampire (czerwiec 1995) - P. N. Elrod, (ISBN 0-7869-0175-6)\nNapisana w formie pamiętnika Strahda von Zarovicha przedstawia szczegóły dotyczące jego początków, więc niespójności z uznanym kanonem Ravenloft mogą być tłumaczone jako stronniczy punkt widzenia Strahda.\nThe Enemy Within (luty 1994) - Christie Golden, (ISBN 1-56076-887-8)\nUsunięta z kanonu Ravenloftu ze względu na zaprzeczenie początków Tristena Hiregaarda.\nMordenheim (maj 1994) - Chet Williamson, (ISBN 1-56076-852-5)\nW zasadzie jest to retelling Frankensteina.\nTales of Ravenloft (wrzesień 1994) - edytor Brian Thomsen, (ISBN 1-56076-931-9)\nZbiór krótkich opowiadań różnych autorów. Niektóre z historii łączą się z innymi postaciami i artefaktami z Ravenloftu.\nTower of Doom (listopad 1994) - Mark Anthony, (ISBN 0-7869-0062-8)\nBaroness of Blood (marzec 1995) - Elaine Bergstrom, (ISBN 0-7869-0146-2)\nDeath of a Darklord (czerwiec 1995) - Laurell K. Hamilton, (ISBN 0-7869-4122-7)\nScholar of Decay (grudzień 1995) - Tanya Huff, (ISBN 0-7869-0206-X)\nKing of the Dead (marzec 1996) - Gene DeWeese, (ISBN 0-7869-0483-6)\nTo Sleep with Evil (wrzesień 1996) - Andria Cardarelle, (ISBN 0-7869-0515-8)\nLord of the Necropolis (listopad 1997) - Gene DeWeese, (ISBN 0-7869-0660-X)\nUsunięta z kanonu Ravenloft za dokładne zdefiniowanie Mrocznych Potęg i ich motywów.\nShadowborn (marzec 1998) - Carrie Bebris i William Connors, (ISBN 0-7869-0766-5)\nPowieść dokładnie opisuje popularny klan Shadowborn i historię powstania grupy Domen (ang. cluster) Shadowborn.\nI, Strahd: The War Against Azalin (czerwiec 1998) - P. N. Elrod, (ISBN 0-7869-0754-1)\nNapisana w formie pamiętnika Strahda von Zarovicha w okresie wojen pomiędzy Barovią i Darkonem.\nSpectre of the Black Rose (marzec 1999) - James Lowder i Voronica Whitney-Robinson, (ISBN 0-7869-1333-9)\nOstatnia powieść z serii książek wydanych przez TSR przedstawia historię ucieczki Lorda Sotha z Ravenloftu i wydarzenia, które do tego doprowadziły.\nBlack Crusade (marzec 2008) - Ari Marmell, ma się dopiero ukazać\nThe Sleep of Reason (sierpień 2008) - C.A. Suleiman, ma się dopiero ukazać\nMasque of the Red Death (z ang. Maska Czerwonej Śmierci)\nSecrets of the Kargatane - strona obecnie zamknięta, niegdyś będąca największym źródłem informacji o Ravenloft w Internecie (ang.)\nMidway Haven Alchemical Observatory - fanowska strona o Ravenloft (ang.)\nFraternity of Shadows - fanowska strona oraz fanzin (ang.)\nOstatnio edytowano 1 gru 2016 o 21:53


Blachownia k.Częstochowy, 31 lipca 2019, 08:00, 3319/157252 Organizator\nPrzełajowa Ósemka - i wszystko jasne!\nLINK 6: ARCHIWUM: BLACHOWNIA K.CZęSTOCHOWY\nBurmistrz Blachowni Pani Sylwia Szymańska wraz z organizatorami serdecznie zaprasza Państwa do naszego miasta na XVIII edycję „Przełajowej Ósemki” i Mistrzostwa Makroregionu Śląskiego w Nordic Walking oraz po raz pierwszy „Biegi Dla Dzieci i Młodzieży”.\nW tegorocznej edycji, która odbędzie się 25 sierpnia 2019 roku zapraszamy również dzieci i młodzież. Najmłodsi zawodnicy mają do dyspozycji trzy dystanse: dystans 200m, 400m, 1200m. „Przełajowa Ósemka” to bieg na dystansie 8 kilometrów. Zawodnicy mają do pokonania malownicze ścieżki leśne, alejki spacerowe wiodące wokół jeziora oraz drogi szutrowe i osiedlowe uliczki.\nOPŁATY STARTOWE: XVIII Przełajowa Ósemka\nLimit uczestników: 500 bieg + 200 Nordic Walking\nNależy podkreślić, że miasto Blachownia jest w trakcie rekultywacji zbiornika, rewitalizacji terenów zieleni wokół jeziora i alejek spacerowych, które będziecie mogli podziwiać biegnąc na zmienionej trasie.\nDla niezdecydowanych dodamy, że przygotowane są pakiety, liczne upominki a na terenie stadionu wiele atrakcji dla dzieci. Będzie dmuchana zjeżdżalnia, słodka wata cukrowa. Jak zawsze czekać na Was będą uśmiech, miła atmosfera i niezapomniane wrażenia.\nWśród dzieci i młodzieży biorących udział w zawodach rozlosujemy rower górski. Nie ma co się zastanawiać, zapisać się i wziąć udział w tej sportowej imprezie.\n2007 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2014 2015 2016 2017 2018 2019\n+2% +83% +45% -3% +22% +2% -28% -2% +3% -9% +29% -12%\nOrganizatorami imprezy są: Urząd Miejski w Blachowni, Ośrodek Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. w Blachowni, GKRPA w Blachowni, Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom ALMA, przy współudziale Starostwa Powiatowego w Częstochowie, Komisariat Policji w Blachowni, Nadleśnictwa Herby, Leśnictwa Trzepizury, Szkoła Podstawowa Nr 1 w Blachowni, KKTA Blachownia oraz Ochotniczych Straży Pożarnych z Blachowni i Cisia, MDK Blachownia, MOPS, Diagnostyka, KM- Metal, Aleksandria, Goliard, Bella Luni.\nPatronat Medialny objęły: Radio Jura, MaratonyPolskie.PL\nSponsorami imprezy są: Odlewnia Żeliwa Terlecki, GOLIARD, Klub Dobrej Książki, LV Power Energy Drink, Zakłady Mięsne Aleksandria, ALLASPORT Karol Grabowski, KM-Metal, Diagnostyka- laboratorium medyczne, Karmet Karolina Pałka.\nDzięki Naszym sponsorom przygotowaliśmy również wspaniałe upominki. Zostaną one rozlosowane wśród zawodników. Każdy zawodnik otrzyma ankietę z pytaniem, na które dokona odpowiedzi i wrzuci do przygotowanej urny, gdzie później zostaną rozlosowane upominki. Więcej informacji, w tym regulamin oraz odnośnik do systemu zgłoszeń w biegu, dostępne są na oficjalnej stronie pod adresem www.osirblachownia.pl Bieganie to nie tylko kilometry, a możliwość aktywnego spędzania czasu w gronie świetnych ludzi, spotkajmy się wszyscy w Blachowni - 25 sierpnia 2019 r. start - stadion godz. 12.00 Serdecznie Zapraszamy!!!\n2019-08-20 - Blachownia: Przełajowa ósemka już w nied...\nPrzełajowa Ósemka - Blachownia, 25.8.2019 1\n2018 - Przełajowa Ósemka 1\n2017 - Przełajowa Ósemka 3\n2016 - Przełajowa Ósemka 20\n2015 - Przełajowa Ósemka 18\n2014 - Przełajowa Ósemka 38\n2013 - Przełajowa Ósemka 39\n2012 - Przełajowa Ósemka 25\n2011 - Przełajowa Ósemka 132\n2010 - Przełajowa Ósemka 128


LANZAROTE PRZEWODNIK - wszystko o podróżach\nskorzystać z ich bogatej oferty. Na Gran Canarii jest gdzie poszaleć i odpocząć - każdy znajdzie tu coś dla siebie. Lanzarote - piekielny cud przyrody Lanzarote to prawdziwy cud przyrody. Wyspa została wpisana na Listę UNESCO jako Światowy Rezerwat Bio-sfery. Prawie całą powierzchnię Lanzarote pokrywa\nrzeczywistości nie była tylko łóżkowym przewodnikiem, ale księgą zawierającą wskazówki tego, jak połączyć się z drugim człowiekiem w drodze do oświecenia? Canon IXUS 170 niebieski Nikon Coolpix P7800 Olympus Stylus 1 Porównaj ceny ? Porównaj ceny ? Porównaj ceny ? źródło\npołudnie, a wycieczkę zakończyć nad Zatoką Kotorską w sąsiedniej Czarnogórze. Chorwacja Makarska / Fot. Shutterstck Canon IXUS 150 szary Chorwacja - Przewodnik ilustrowany Airtex komplet walizek podróżnych Porównaj ceny ? Porównaj ceny ? Sprawdź ceny ? źródło\nRe: Fakultaywna z Fuerty na Lanzarote.\nZdecydowanie polecam pojechać z wycieczką! Koszty wyjdą takie jak za prom + wynajem samochodu, a Lanzarote warto moim zdaniem zobaczyć z przewodnikiem! Mało jest informacji o wyspie w przewodnikach, a jest naprawdę wiele ciekawostek i historii, które warto o wyspie wiedzieć. -- więcej\npospacerować po niesamowitej plaży Sotavento. Po dniu pełnym wrażeń i pięknych widoków. Wystarczyło odstawić auto, zatankowane pod korek , pod hotelem i oddać kluczyki w recepcji. Kolejną wycieczkę wybraliśmy już z oferty biura podróży Rainbow Tours, była to wyprawa promem na Lanzarote. Mieliśmy bardzo miłą\nLanzaroteCharakterystyka wyspy: Lanzarote to wyspa wchodząca w skład archipelagu Wysp Kanaryjskich. Posiada specyficzny, wulkaniczny krajobraz. Większą część powierzchni Lanzarote pokrywa zastygła lawa, nad którą góruje ponad 300 wulkanicznych stożków. Władze wyspy pilnują, aby Lanzarote nie przypominało blokowiska. Nie ma tu więc wysokich hoteli i tętniących nocnym życiem centrów rozrywkowych. Pogoda na Lanzarote, kiedy jechać: Na Lanzarote panuje łagodny, ale bardzo suchy klimat. Niemal 330 dni w roku jest słonecznych. Średnia roczna temperatura to 25 stopni Celsjusza. Pasatowe wiatry sprawiają, że powietrze jest rześkie, czyste i pełne jodu. Atrakcje, zabytki na Lanzarote, warto zobaczyć: krater i wioska El Golfo, wulkaniczny Park Narodowy Timanfaya, El Diablo, Salinas del Janubio, miejscowość Costa Teguise, Jameos del Agua, czyli atrakcją zaprojektowaną przez Césara Manrique, Los Hervideros, czyli fragment bardzo stromego, urwistego wybrzeża, punkt widokowy Mirador del Rio, Cueva de los Verdes, kurort Puerto del Carmen, La Geria - region uprawy winorośli, Guatiza Jard~n de Cactus - kaktusowy ogród botaniczny, Laguna de los Cicloc, Jezioro Charco de los Clicos, Castillo de las Coloradas. Plaże na Lanzarote: Plaże Lanzarote mienią się kolorami oraz mają różne tekstury piasku. Jedną z nielicznych białych jest Papagaya na południu wyspy. Z plaż wulkanicznych najbardziej popularna jest Playa Grande w Puerto del Carmen, na której długości miesza się kilka kolorów piasku. Inne popularne plaże to Arrecife, Playa Honda i Playa Quemada. Warto wiedzieć: Częstym krajobrazem na Lanzarote jest czarno-zielona szachownica. To winorośle rosnące na zastygłym popiole. Kamienne murki w kształcie podkowy osłaniają każdą roślinę przed wiatrem. Z tych nietypowo rosnących winorośli powstaje wyśmienite wino - Malwazja.HiszpaniaWyspy KanaryjskieTeneryfaFuerteventuraGran Canaria


Chorwacja: prawie 20 tys. na Marszu dla Życia w Zagrzebiu » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\nMarsz dla Życia w Zagrzebiu, Chorwacja, 14 V 2022 r. Fot. Facebook, Hod za zivot-Zagreb\nUczestnicy marszu przeszli ulicami centrum miasta niosąc, niosąc transparenty m.in. z hasłami: „Chrońmy najbardziej bezbronną mniejszość w Chorwacji” czy „Każdy człowiek ma prawo do życia”. Organizatorzy zaznaczali, że Chorwaci domagają się zmiany przestarzałej ustawy aborcyjnej z 1978 roku. Chcą, aby jej nowelizacja chroniła prawo do życia każdego człowieka.\n„Opieka nad nienarodzonym dzieckiem wymaga miłości matki oraz wsparcia rodziny, społeczności lokalnej i całego społeczeństwa” – mówiła Andreja Duvancic z komitetu organizacyjnego Marszu. Przypomniała też historie kobiet, które dokonały aborcji, a dziś nie mogą sobie tego darować i żałują swoich decyzji.\nOrganizatorzy podkreślali, że w tym roku niezwykle ważne jest przesłanie Marszu dotyczące zwiększenie prawnej ochrony życia oraz zapewnienia ochrony prawa dla sprzeciwu sumienia, który pozwala m.in. lekarzom odmówić wykonania aborcji lub przepisania tabletek wczesnoporonnych.\n„Również w tym roku udzielamy wsparcia wszystkim lekarzom, pielęgniarkom i farmaceutom, którzy odwołują się do sprzeciwu sumienia. W ten sposób wykonują swoją pracę i opiekują się obydwoma pacjentami – matką i dzieckiem” – podkreślił Luka Holjevac, współorganizator wydarzenia.\nW tym roku Marsze dla Życia zaplanowano również w innych miastach Chorwacji, m.in. w Splicie, Zadarze, Rijece czy, Osijeku.\nCzytaj także: USA: Sąd Najwyższy skończy z tzw. prawem do aborcji? Proaborcyjne zapowiedzi Bidena\nTagi: aborcja, Chorwacja, ochrona dzieci poczętych, pro life, Zagrzeb\nPolska i Litwa rozważą wspólne zakupy uzbrojenia Zełenski podpisał ustawę zakazującą działalności partii...


Inny rok polskiej koszykówki | SzóstyGracz.pl\nStrona główna Aktualności Inny rok polskiej koszykówki\nInny rok polskiej koszykówki\nPIOTR KIEPLIN / Newspix.plylor\nRok temu atmosfera wokół polskiej koszykówki, a zwłaszcza kadry narodowej, nie była aż tak optymistyczna, jak pod koniec 2014. Mimo naprawdę ciężkiej grupy na przyszłorocznym EuroBaskecie, co najmniej kilka wariantów oferuje nam pozytywne zakończenie tej historii. Bynajmniej nie są to marzenia ściętej głowy. Takie nastawienie wynika z wszystkiego, co działo się wokół reprezentacji w mijającym roku, bardzo udanym dla basketu znad Wisły.\nMiałem okazję obserwować te rzeczy z bliska, dlatego czuję potrzebę krótkiego podsumowania ostatnich dwunastu miesięcy. Tym razem jednak forma w jaką powinniśmy to wszystko ubrać, jest o wiele bardziej reprezentatywna niż to, co próbowaliśmy ratować przed rokiem, po blamażu na słoweńskim EuroBaskecie. To był trudny okres, gdyż trzeba było zaczynać od początku. Dirk Bauermann starał się wprowadzić żelazną dyscyplinę, ale miał problem z kreatywnością – jego drużyna grała przewidywalnie.\nPoprzedni artykułKevin Garnett wrócił i dmuchnął w ucho Davida Westa\nNastępny artykułFlesz: San Antonio Spurs wygrali w końcu mecz koszykówki, Pistons zrobili blowout w Cleveland, Kyle Lowry w MVP Race\nMiędzy Rondem a Palmą (969): Pozdrawia całą Polskę bez Hajnówki\nArtur Zarucki 29 grudnia 2014 At 11:00\nFajny rok polskiej Kadry choć szkoda że Czyż nie zagra. Wydaje mi się że przydał by się rotacji. Ciekawe z kogo zrezygnuje na rzecz Gortat/Lampe bo chemia w tym zespole była rewelacyjna. Ciekawe czy Taylor bedzie testował kogoś z dwójki Nowicki/Grzeliński czyli nasi debiutanci w NCAA. Nie jestem specjalnie przekonany do naturalizowania byle kogo ale przydałby się tej kadrze agresywny PG albo skuteczne za linią SG. Michał masz kogoś ciekawego na liście czy powrócił byś do Kelatiego?\nTomasz 29 grudnia 2014 At 16:09\nA po co kadrze zmęczony Gortat czy myślący o „zarobieniu w końcu jakiś $$” Lampe? Wszyscy znamy ich umiejętności ale jeśli Oni mają byc przykładem to daleko nie zajdziemy.\nArtur Zarucki 29 grudnia 2014 At 16:29\nChyba żartu sobie stroisz tym pytaniem. Nawet zmęczony Gortat grający na jednej nodze da więcej tej kadrze niż Pan „Faul w Ataku” Hrycaniuk. Sorry o ile Lampe nie lubie i nie jest on niezbędny to Gortat to osobowość potrzebna jako lider na boisku i po za nim.\nJKW 29 grudnia 2014 At 23:54\nGortat nawet nie grając może dać zespołowi dużo – doświadczenie, morale itd. Na nasze warunki koszykarskie to Marcin jest największym weteranem i wszyscy powinni brać go za wzór. Tak jak Marcin podglądał na treningach Dwighta, tak śmiało Przemo na pewno mógłby się czegoś nauczyć od Marcina


Przypuszczam, że dzięki rocznemu pobytowi w Genewie Greta świetnie opanowała francuski. Mówiła już dobrze po angielsku, z „lekkim tylko akcentem”, jak powie później pewien brytyjski dziennikarz spotkany w Hiszpanii. Założę się w każdym razie, że doskonaliła się tam w grze w tenisa. 30 stycznia 1933 roku Hitler dochodzi do władzy, demokratycznie wybrany przez większość narodu niemieckiego. 19 marca niespełna dwudziestotrzyletnia Gerta zostaje aresztowana i uwięziona w Lipsku. Jest podejrzewana o udział w rozprowadzaniu antynazistowskich ulotek wydanych przez RGO; skrót od Revolutionäre Gewerkschaftsopposition, czyli rewolucyjnej opozycji związkowej, masowej organizacji związanej z partią komunistyczną. Te ulotki dały pretekst do zakrojonej na szeroką skalę akcji SA, bojówek partii narodowosocjalistycznej, które zaprowadzają w mieście nazistowskie porządki. To początki terroru. Wystarczy posunąć się krok dalej, by twierdzić później, że Gerta należała do partii komunistycznej — nie zawahali się przed tym biografowie Capy, pisząc o niej i jej wpływie na fotografa. Pewne jest, że środowisko Gerty od początku próbowało stawiać opór nazistom. Jak wiadomo, za późno: po latach samobójczej rywalizacji trudno było zreformować wspólny front socjalistów i komunistów niemieckich skłóconych do tego stopnia, że zlekceważyli niebezpieczeństwo hitlerowskiego wroga, który nie robił między nimi różnicy. Taki był smutny rezultat hasła „walki klas” lansowanego w Moskwie przez Komintern. Istny bieg do przepaści. W 1933 roku nazistowskie represje spadają na wszystkie ruchy demokratyczne, „lewicowe” i konserwatywne, łącznie z organizacjami studenckimi, a nawet grupami Naturfreunde oskarżanymi bez różnicy o związki z „międzynarodowym żydostwem”. Prawa obywatelskie ma wyłącznie partia narodowo‑socjalistyczna. Gerta jest „lewicowa”. Wychowanie, jakie otrzymała w domu, laickie i nawiązujące do tradycji oświeceniowej, a także do odległego dziedzictwa mesjanizmu żydowskiego, predysponuje ją do wiary w lepszą przyszłość, w bardziej egalitarne i wolne społeczeństwo, w świat, w którym różnice między ludźmi zostaną obalone. Znając zaangażowanie Georga Kuritzkesa i jej zaufanie do tego serdecznego przyjaciela, wolno sądzić, że lewicę reprezentuje dla niej przede wszystkim partia komunistyczna, ponieważ stanęła ona wreszcie na czele walki z jasno określonymi wrogami: rasizmem, faszyzmem i dyktaturą. Ale to nie wystarczy, by uznać Gertę za działaczkę z legitymacją, zebraniami, dyscypliną i zorganizowaną pracą partyjną. Mamy świadectwo z pierwszej ręki o jej pobycie w więzieniu, odnalezione przez biografkę Gerty Irme Schaber. Towarzyszka niewoli, Herta H., opisała sensacyjne wkroczenie Gerty do zatłoczonej celi. Na wstępie przeprosiła za swój strój: „SA zatrzymali mnie akurat w chwili, gdy wychodziłam na dancing”. Ojcu udało się jej przekazać papierosy, które zaraz rozdała. Zabawiała koleżanki z celi, ucząc je francuskich i angielskich słówek. Śpiewała im amerykańskie piosenki. Z miejsca została Liebling, ulubienicą więźniarek. Czarująca wesoła ptaszyna, która swoim śmiechem potrafiła rozchmurzyć nawet najbardziej odpychające strażniczki, jak opowiada Herta H. Ale pewnej nocy, kiedy kobiety usłyszały straszne krzyki dochodzące z oddziału męskiego, Gerta pokazała inne oblicze: „Obudziłyśmy się nagle w ciemnościach, w milczeniu, z bijącym sercem, zerwałyśmy się na równe nogi: nad nami gestapowcy katowali naszych towarzyszy. Przy drzwiach był dzwonek, którego zakazano nam używać. «Dzwońmy!», zawołała Gerta. Przenikliwy dźwięk dzwonka rozległ się w całym więzieniu. Rozpętałyśmy prawdziwą burzę, aż w końcu pojawiły się strażniczki, wściekle nam wygrażając”. Herta H. opowiada, że dzięki Gercie „pierwszy raz za Hitlera na kobiecym oddziale tego więzienia pojawił się stukany alfabet”. To Gerta nauczyła swoje towarzyszki, jak się komunikować z sąsiednimi celami. Największe wrażenie zrobiły na Hercie H. jej zdolności aktorskie. „Obie miałyśmy tego samego śledczego z policji kryminalnej. Zorientowałam się, że ów mężczyzna, z tym swoim cynicznym uśmieszkiem, ma jedną słabość: nie może znieść widoku płaczącej kobiety. Powiedziałam o tym Gercie — oczywiście on sam nie decydował o naszym losie, ale mógł przyspieszyć nasze zwolnienie z więzienia. Czy nie należało wykorzystać jego słabego punktu?”. Gerta rozkręca się na całego, w czasie przesłuchań systematycznie przemienia się w fontannę łez. „Umiesz płakać na zawołanie? — pyta Herta. — No pewnie! Kiedy tylko mi to potrzebne!” — odpowiada Gerta, „uśmiechając się filuternie”. Być może właśnie w więzieniu, jak to się przydarzyło wielu innym, Gerta po raz pierwszy poczuła, że każdy nosi w sobie niepokonaną cząstkę wolności. Prawdziwym powodem jej aresztowania było to, że dwaj bracia Gerty rzeczywiście należeli do Revolutionäre Gewerkschaftsopposition. SA nie mogli ich znaleźć i chcieli posłużyć się Gertą, żeby ich zaszantażować, w nadziei, że bracia sami się zgłoszą. Ale bracia się nie pokazali — pierwszy obóz śmierci w Dachau już się wtedy zapełniał. A swoje zwolnienie po siedemnastu dniach więzienia Gerta zawdzięczała polskiemu paszportowi. Przerażeni rodzice natychmiast zawiadomili polskiego konsula, ten zaś interweniował, gardząc zajadłym antysemityzmem swoich współobywateli, co chwalebnie o nim świadczy. Irme Schaber przytacza raport Reichskommissara landu Saksonii wysłany do konsulatu polskiego: „W czasie przeszukania dokonanego w miejscu zamieszkania rodziców panny Gerty Pohorylle znaleziono podpisaną kartę zgłoszenia do RGO — chodzi o organizację komunistyczną. W jednym z listów wymieniano poglądy na temat komunizmu. Po aresztowaniu panna Pohorylle wyjaśniła, że to nie jej podpis. Badanie pisma nie rozwiało jednak wątpliwości. Brat panny Pohorylle znany jest jako aktywny działacz RGO. Od pewnego czasu zniknął. W każdym razie panna Pohorylle nie skarżyła się na złe traktowanie przez nasze służby ani w czasie składania zeznań, ani w czasie przesłuchań w więzieniu”. To, że uratował ją polski paszport, jest logiczne — w Niemczech 1933 roku naziści respektowali jeszcze pewne formy w stosunkach z obcymi państwami, niemniej biografowie Capy dociskają śrubę: dla Alexa Kershawa, autora Blood and Champagne, The Life and Times of Robert Capa (Szampan i krew. Burzliwe życie legendarnego fotoreportera, jednej z wielkich ikon XX wieku), „od 1933 roku Gerta Taro była aktywnym członkiem niemieckiej partii komunistycznej”. Jakże inaczej ta, która według Richarda Whelana, autora biografii Capy opublikowanej przez Knopfa, była „córką jugosłowiańskiego Żyda, hurtownika warzyw i jaj” i „nauczyła się w szkole handlowej prowadzić sekretariat”, mogłaby cudem otrzymać coś tak niebywałego jak polski paszport, który musiała przecież zawdzięczać potężnej nielegalnej organizacji, to jest partii komunistycznej, a nawet Kominternowi?\nRomans tych dwojga zaczął się latem 1935 roku. André wraca z reportażu w Hiszpanii, sfinansowanego przez Guttmana. Spotkał tam słynnego aeronautę, który w swoim balonie bił wszystkie rekordy. Gerta z paczką przyjaciół — jest wśród nich Willi Chardack — biwakuje na wyspie Sainte‑Marguerite na Lazurowym Wybrzeżu. Tam się spotykają. André i Gerta, oboje młodzi i piękni, są ucieleśnieniem niezależności, lubią grać — nawet z własnym życiem, jak tego dowiodą — urodą i wdziękiem urzekają wszystkich. Pod wieloma względami są do siebie podobni. Myślę, że każdy mężczyzna, który czyta historię życia André (prawda, że taką, jaką sam zechciał opowiedzieć), musi czuć żal, że nie jest Robertem Capą. I że każda kobieta, myśląc o życiu Gerty, też chciałaby choć trochę być Gerdą Taro. Ja w każdym razie pragnąłbym — mam nadzieję, że inni także — by każda kobieta miała w sobie coś z niej. O André Friedmannie, przyszłym Robercie Capie, Ruth powiedziała: „Był gotów porwać się na księżyc”. Henri Cartier‑Bresson mówi o „pokerzyście”, który „nosił świetlisty strój wielkiego torero, ale nikogo nie zabijał: to był gracz, który w zawierusze bił się szlachetnie za innych i za siebie”, „awanturnik o fantastycznym zmyśle życia”. Znacznie później John Steinbeck, który z nim podróżował, powie: „Bardzo trudno wyobrazić sobie życie bez Capy”, dla niego ten „torero” nie tylko nie zabijał, ale był „wcieleniem dobroci i wyjątkowej empatii”. Zdaniem Irvina Shawa bywał „eleganckim, rozmarzonym dandysem, kiedy przyszła mu na to ochota…”, a Pierre Gassmann, przyjaciel, który w czasach biedy wywoływał w swoim bidecie zdjęcia André Friedmanna, Chima i Cartier‑Bressona, powiedział: „Zawsze mnie bawił, od dnia, kiedy go spotkałem, aż do swojej śmierci. Jeden z tych ludzi, co rozkoszują się chwilą. Uwielbiał życie, jedzenie, kobiety i wino. Miał wielki instynkt, to był prawdziwy naturalny fotograf. Pragnął pokazywać ludziom rzeczy, których nigdy nie widzieli”. Martha Gellhorn, dziennikarka z „Colliers”, która poznała Capę w Walencji w 1937 roku, po czym spotkała go znów w roku 1939, już jako żona Hemingwaya, uważała go za brata, „jednego z rzadkich ludzi rozumiejących swoje sprzeczności i pasje”. W powieści Póki nas śmierć nie rozłączy skreśliła jego portret w postaci Bary’ego: „tryskający życiem, z tym swoim wyglądem czujnego Cygana uwielbiany przez kobiety i ceniony przez mężczyzn; elektryzujący facet z gatunku tych, co to człowiek się chwali, że ich zna, nawet jeśli to nieprawda, o którym wymyśla się historie, cytuje go, jest się dumnym, jak cię z nim widzą i któremu wszystko chce się oddać”. O Gercie Pohorylle, przyszłej Gerdzie Taro, Irme Schaber napisze w biografii, że jej czar polegał „nie tylko na urodzie. To była inteligentna, kulturalna kobieta, której naturalność i spontaniczność robiły wrażenie”. Jednocześnie biografka Gerty odrzuca pewne świadectwa pochodzące głównie od kobiet, które twierdziły, jakoby była niezdolna do głębokiej, bezinteresownej miłości (dlaczego w takim razie związała się z André Friedmannem, który w 1934 roku był bez grosza, chodził niemal w łachmanach, nie miał stałej pracy?). Podobno Ruth Cerf zarzucała przyjaciółce niefrasobliwość, z jaką zmieniała mężczyzn, czyli niestałość w uczuciach, że użyję uświęconego wyrażenia, a to poważne oskarżenie z punktu widzenia moralności i dobrych obyczajów, podyktowane być może dziwną zazdrością wobec zmarłej. Jakbyśmy widzieli cień Heleny z Wojny Trojańskiej nie będzie Giraudoux, granej właśnie w tamtych latach: „Nie kochasz Parysa, Heleno. Kochasz mężczyzn! — Nie powiem, że ich nie lubię. Przyjemnie się nimi pocierać jak mydłem. Człowiek robi się czysty…”. Dla mnie osobiście tych dwoje, André i Gerta, to po prostu wolni ludzie, intensywnie wolni.\nTę postać trzeba nazwać: niech się nazywa Robert Capa albo krótko Bob Capa. Wersje czy raczej przypuszczenia co do tego, skąd się wzięło to nazwisko, są nader fantazyjne. Najbardziej popularna mówi, że zainspirował ich reżyser Robert Capra, archetyp hollywoodzkiej kariery, którego filmy robiły furorę na świecie: New York–Miami właśnie zdobył trzy Oscary. Sam Capa potwierdził później tę wersję, opowiadając, że dowódca okrętu wojennego, którym płynął w 1942 roku ze Stanów Zjednoczonych do Anglii, wziął go za Caprę i co wieczór kazał sobie opowiadać ostatnie plotki z Hollywoodu. Skrupulatni biografowie zbadali, co znaczy to nazwisko po węgiersku. Według Richarda Whelana capa to „rydel”, według katalogu wystawy Roberta Capy we Francuskiej Bibliotece Narodowej — „rekin”, a Jean Lacouture, któremu nigdy nie brakowało wyobraźni, twierdzi, że capa znaczy „szpada”. W rzeczywistości jest w węgierskim słowo capa, które znaczy „rekin”, oraz słowo kapa oznaczające „motykę”, co nie jest dalekie od „rydla”. Tyle że w języku węgierskim litery c nie wymawia się jak k, czyli nazwisko Capy fonetycznie nie ma nic wspólnego z rekinem. Tak czy owak, jakkolwiek to nazwisko tłumaczyć, niczego ono specjalnie nie mówi, chyba że zgodzimy się na poetyczną „szpadę”… Jedno jest pewne: zmiana nazwiska nie była niewinną zabawą. W klimacie francuskiej ksenofobii nazwisko André Friedmann wymawiane z francuska brzmiało obco, wskazywało Niemca albo, co gorsza, Żyda. Zresztą był jeszcze inny fotograf nazwiskiem Friedmann. Nazwisko Capa wszędzie pasowało. A co więcej, mogło być zewsząd. Można się domyślić pochodzenia André Friedmanna, tak samo jak pochodzenia Gerty Pohorylle. Ale spróbujcie ustalić, skąd się wziął Robert Capa. Mógł się urodzić Hiszpanem, Włochem (Frank Capra pochodził z Sycylii), Francuzem, Amerykaninem czy Grenlandczykiem… Nawet jeśli to nazwisko brzmi obco, nie kojarzy się z metekiem oskarżanym przez Maurrasa i Action Française, że bruka francuską ziemię błotem naniesionym na podeszwach. Żeby być bardziej precyzyjnym, nazwisko Capa nie trąci szwabem ani parchem, a te dwa wdzięczne epitety zamykają przed człowiekiem wiele drzwi w ówczesnym Paryżu, aż do pewnego dnia 1939 roku, kiedy rząd Daladiera w swej niezmierzonej głupocie zamknie w obozach koncentracyjnych wszystkich antyfaszystowskich emigrantów niemieckich z Żydami na czele, uznając za „wrogich agentów” nawet tych, którzy temu rządowi zaufali i mogli być jego najżarliwszymi obrońcami przed nazistowskim niebezpieczeństwem. Jest w tej zmianie nazwiska jakby pożegnanie z jakimkolwiek stałym miejscem na tym świecie, z ojczyzną, do jakiej André i Gerta mogliby się poczuwać i o niej marzyć. Dowiedzie tego życie Capy: tylko kilka razy pojedzie na krótko na Węgry, nigdy nie będzie miał stałego adresu, jedynie bary i hotele w stolicach, gdzie od czasu do czasu przebywa. Choć nie jest jeszcze bogaty ani sławny, już udaje Amerykanina, bo Stany Zjednoczone to melting‑pot par excellence, kraj, gdzie krzyżują się wszystkie nazwiska. Bardziej cygański niż żydowski w swej tułaczce, André zerwał tym gestem mosty: „Urodzony bez możliwości podróżowania, mówiący językiem nieznanym poza granicami małego kraju, poznał cały świat dzięki uniwersalnemu językowi fotografii. Dzięki sztuce fotografii mógł mówić do wszystkich” — napisze jego brat Cornell. Jest pewne i to, że podstęp się udał. Nie wszyscy go kupili, jednak: legenda mówi, że Lucien Vogel, dyrektor artystyczny „Vu”, zanim zamieścił reportaż wielkiego Capy i zapłacił mu według nowej stawki, zadzwonił do Gerty: „Ciekawa sprawa z tym Capą. Ale niech pani powie temu zabawnemu żółtodziobowi Friedmannowi, który miota się wszędzie z aparatem w tej swojej brudnej skórzanej kurtce, żeby się pojawił jutro rano punktualnie o dziewiątej”. A przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że w roku narodzin Frontu Ludowego i kryzysu w Lidze Narodów André przemieniony w Roberta niezależnie od nazwiska ma zapewniony byt: robi fantastyczne reportaże, Lucien Vogel go ceni, nowy komunistyczny dziennik „Ce soir” pod redakcją Louisa Aragona i Jeana Richarda Blocha coraz częściej się do niego zwraca, podobnie jak również komunistyczny tygodnik „Regards”. Maria Eisner, która nie dała się nabrać, angażuje go, proponując stałą pensję w zamian za trzy reportaże miesięcznie. Gerta sprzedaje jego zdjęcia za granicę. Krótko mówiąc, w ciągu kilku miesięcy Robert Capa staje się cenionym fotoreporterem, a jego zdjęcia obok tych Cartier‑Bressona pozostaną jednym z najżywszych świadectw euforii Frontu Ludowego. W tym samym czasie i z podobnych powodów również Gerta zmienia nazwisko. Będzie odtąd Gerdą Taro. Tu też snuto rozmaite przypuszczenia: ponoć wzorowała się na nazwisku Grety Garbo… Katalog wystawy Capy w Bibliotece Narodowej przypisuje ten pseudonim „młodej japońskiej rzeźbiarce, Taro Okamaro, mieszkającej wtedy w Paryżu i zaprzyjaźnionej z obojgiem”. Brzmi to sensownie, tyle że Taro Okamaro był mężczyzną, malarzem raczej figuratywnym, którego z powodu tuszy przezywano na Montparnasie Wielorybem.\nTego dnia Capa zrobił swoje najsłynniejsze zdjęcie — oprócz tych, które się udało uratować z lądowania wojsk alianckich w Normandii. Przedstawia ono milicjanta ruszającego do ataku i trafionego kulą w głowę. Na temat tej fotografii zapisano mnóstwo stron. Nie tylko, aby porównywać ją z Guernicą Picassa, ale też po to, aby w nieskończoność dyskutować o okolicznościach jej powstania. Czy to rzeczywista śmierć, czy inscenizacja? W latach 70. angielski dziennikarz, były korespondent „Daily Express” w Hiszpanii, oświadczył, że sam Capa miał mu rzekomo powiedzieć, że to wszystko fałsz. Ale w 1996 roku w związku z sześćdziesięcioleciem „fotografii symbolizującej wojnę hiszpańską” ogłoszono w prasie informację, że nieznany milicjant został zidentyfikowany dzięki zapiskom jego dawnego towarzysza, niedawno zmarłego historyka amatora. Miał to być dwudziestoczteroletni Federico Borrel Garcia, działacz anarchistycznej centrali związkowej CNT. Capa zawsze twierdził, że zdjęcie jest autentyczne i wielokrotnie o nim opowiadał, niestety za każdym razem co innego. W wydanej w 1947 roku książce Slightly out of Focus opowiada, że siedział z dwudziestką milicjantów w okopie naprzeciw wzgórza, które zajmował wróg: „Nie byli żołnierzami, co chwila któryś ginął, wykonując patetyczne gesty… byli egzaltowani… karabin maszynowy otworzył ogień i babach! Babach!… Pięć minut później znów krzyczeli Vamos! i znów dali się wystrzelać. Uniosłem aparat nad głową i nawet nie patrząc, nacisnąłem wyzwalacz, gdy wyskoczyli z okopu”. Rekonstrukcja sekwencji ujęć jest niemożliwa, ponieważ negatyw filmu i plansze ze stykami zaginęły. Zdjęcie zamieszczone po raz pierwszy w „Vu” przedstawia rażonego kulą człowieka, który pada na ziemię, drugie, obok, tak samo, ale jeśli przyjrzeć się uważnie, to nie ten sam człowiek, co potwierdza zresztą liczba mnoga w tytule, którym oba zdjęcia zostały opatrzone: „Jak ginęli”. Tytułowi towarzyszy podpis, który niewiele wyjaśnia, a nawet, z upływem czasu, wywołuje konsternację: „Z piersią pod wiatr i karabinem w ręku pędzili rączo po zboczu pokrytym rżyskiem… Nagle bieg się urywa, świsnęła bratobójcza kula i ojczysta ziemia pije ich krew”. Ted Allan utrzymuje, że Chim, z którym się przyjaźnił, zwierzał mu się później, że nawet nie pamięta, kto to zdjęcie zrobił: Capa, on sam czy może Gerda… Odłóżmy na bok to „wyznanie” z drugiej ręki, uczynione zapewne po pijanemu, by posłuchać głosu zdrowego rozsądku i doświadczenia, a tych Raymondowi Depardonowi na pewno nie brakuje. Zwraca on słusznie uwagę, że nie było żadnego powodu robić ujęcia od dołu, trzymając wizjer poniżej stóp milicjanta, chyba że fotograf siedział skulony w jakiejś dziurze i uniósł aparat do góry, żeby nie dać się samemu zastrzelić jak królik. A wreszcie można się zastanawiać, dlaczego Capa i Gerda, którzy chcieli za wszelką cenę pokazać republikańskie zwycięstwa, mieliby zadawać sobie tyle trudu, by inscenizować śmierć, nawet heroiczną, i rozpowszechniać później obraz leżącego na ziemi trupa. W całej swojej karierze Capa nigdy nie był chciwy widoku trupów. Gerda miała mniej skrupułów, ale pokazywała raczej zwłoki ofiar, kobiet i dzieci, ewokujące nieludzkość wroga, niż zwłoki bojowników mówiące o porażce. Wydaje się zresztą, że Capa początkowo nie przywiązywał szczególnego znaczenia do tego zdjęcia i nie wyróżniał go spośród innych dostarczonych do Paryża, pomimo że był zdaniem kolegów bardzo gadatliwy i niezmiernie przywiązany do swoich zdjęć, których historię opowiadał szczegółowo, aktywnie uczestnicząc w selekcji materiałów i żarliwie broniąc swoich wyborów. Fotografia rażonego kulą milicjanta umieszczona po raz pierwszy w „Vu” sama przebiła sobie drogę do międzynarodowej prasy. Prawdziwą sławę zyskała później, gdy w „Life” ukazała się jej całostronicowa reprodukcja oraz gdy w „Paris‑Soir” towarzyszyła tekstowi Saint‑Exupéry’ego.\nPod koniec września Gerda i Bob wracają przez Barcelonę do Paryża. Capa fotografuje komunistyczne wiece, zjazd partii radykalno‑socjalistycznej, robi reportaż ze Strasburga. „Regards” zamawia u niego okładkę ilustrującą artykuł o Tragicznym losie upadłych kobiet, a że nie ma takowej pod ręką — no bo jakaż prostytutka zgodzi się pokazać swoją twarz w setkach kiosków z gazetami — angażuje do zdjęcia Gerdę, która przybiera odpowiednio tragiczny wyraz twarzy. Nawet trochę przesadziła, to czysty melodramat, jakby ilustracja do Damy kameliowej, ale i tutaj dłoń, którą zasłania usta, nie do końca kryje uśmiech i domyślamy się, że fotografujący i fotografowana dobrze się bawią. W listopadzie Capa wraca sam do Madrytu. Stolica jest oblężona, wydana na pastwę bomb zapalających. Sytuacja rozpaczliwa, miasto uratuje in extremis przybycie Brygad Międzynarodowych. Capa fotografuje walki u wrót miasta, bronionego na zachodzie przez centurię Thaelmanna przekształconą w batalion, a w miasteczku uniwersyteckim przez francuskich i belgijskich ochotników z kompanii Komuny Paryskiej. Robi też zdjęcia ludności cywilnej: ludzie błąkający się bez dachu nad głową, obserwujący niebo, przerażone twarze, uciekinierzy, gruzy, zatłoczone stacje metra podczas bombardowań. Po powrocie do Paryża na początku grudnia „Regards” publikuje jego reportaż pod tytułem: Ukrzyżowana stolica: wstrząsające zdjęcia CAPY, naszego specjalnego wysłannika do Madrytu. W styczniu 1937 roku znów jedzie na krótko do hiszpańskiej stolicy, której udało się rozluźnić pierścień otaczających wojsk. I tym razem jest sam, bez Gerdy, która będzie mu to wyrzucać. Wszyscy, którzy ich znali, zgodnie twierdzą, że to Gerda zachęcała Capę, żeby parł naprzód i ryzykował. Ale nie chciała, żeby ryzykował sam. W lutym 1937 roku wyjeżdżają razem do Andaluzji. Od tej pory na stemplu na odbitkach pojawia się podpis „Foto Capa i Taro”. Wtedy też rodzi się między nimi nowy dystans. Capa proponuje Gerdzie małżeństwo, ale jej to nie interesuje. Chce pozostać wolna, być jego partnerką na równej stopie we wszystkich dziedzinach z miłością włącznie, a nie żoną, w czasach gdy kodeks cywilny, francuski i każdy inny, zawiera artykuł, który głosi, że „żona winna jest mężowi szacunek i posłuszeństwo”. To ona wymyśliła postać Roberta Capy i ten pomysł wypalił lepiej, niż się spodziewali, ale stworzyła też przecież Gerdę Taro — czas, żeby i ta postać w pełni zaistniała. Fotografują niedobitków istnego marszu śmierci mieszkańców Malagi, którzy uciekli z miasta przed frankistami i byli bezlitośnie bombardowani na drogach. Stamtąd jadą na front nad Jarama, później do Madrytu. Capa zostawia tam Gerdę, a sam jedzie do Paryża na wezwanie Aragona, który mu proponuje stanowisko szefa działu fotograficznego w nowo powstałym dzienniku „Ce soir”. Spotykają się w Paryżu w marcu. W następnym miesiącu znów jadą do Madrytu. W hotelu Floryda poznają Jorisa Ivensa, który kręci Hiszpańską ziemię, Hemingwaya i Dos Passosa. Spotkanie z Jorisem Ivensem będzie dla Capy bardzo ważne: w przyszłości pojedzie z jego ekipą filmową do Chin, gdzie powstanie dokument The Four Hundred Millions. Dla Gerdy równie duże znaczenie ma spotkanie z Dos Passosem, ale z innych powodów. Capa powie później, w czasie jednej z tych niezliczonych nocy wynurzeń, że Gerda ogromnie podziwiała Dos Passosa: „Nauczyła się angielskiego na 1919. Tej rzeczy o Johnie Reedzie. Strasznie nią ta książka wstrząsnęła, odmieniła jej życie”. Wiadomo, że Gerta Pohorylle doskonale mówiła po angielsku, którego uczyła się od dzieciństwa, toteż nie jest jasne, czego miałaby się nauczyć od Dos Passosa, ale to, że książka nią „wstrząsnęła”, mówi nam o Gerdzie Taro coś nowego. 1919 to druga po 42 równoleżniku książka, w której Dos Passos wtrąca do opowieści krótkie pasaże, niemal flesze, które nazywa „oko kamery” (kamera w sensie aparatu fotograficznego). Rewolucyjna technika w owych czasach. Czy Gerda postanowiła wtedy, że zostaną (ona i Capa) okiem kamery? To, że Capa wspomniał o „tej rzeczy o Johnie Reedzie”, ma też inne istotne znaczenie. Dla dwudziestodwuletniej Gerdy, a tyle miała lat, kiedy się ukazał 1919, tekst ten, zatytułowany Zapaleniec, to coś więcej niż program polityczny, to program na życie. „Reed był postawny i nienasycony, złakniony wszystkiego: mężczyzna powinien lubić wiele rzeczy w życiu. Lubił mężczyzn, lubił kobiety, lubił jeść i pisać, lubił mgliste noce i alkohol i pływanie i futbol amerykański i poezję…”. „Życie, wolność, pogoń za szczęściem; niewiele tego było wokół tkalni jedwabiu, kiedy w 1913 roku pojechał do Patterson zrobić reportaż o strajku. Robotnicy z zakładów tekstylnych szli w pochodzie, gliniarze ich pałowali, strajkujących pakowano do więzienia; zanim się zorientował, już był strajkującym w pochodzie, spałowanym przez gliniarzy w więzieniu”. „Marzył o nowym społeczeństwie, gdzie nie będzie miejsca na pecha, dlaczego by nie rewolucja?”. „Podmuch wojny zgasił wszystkie latarnie Diogenesa; dzielni ludzie zaczęli się gromadzić, żądać karabinów maszynowych. Jack Reed był ostatnim z wielkiej dynastii korespondentów wojennych, którzy ignorowali cenzurę i dla opowieści narażali własną skórę. Jack Reed był najlepszym pisarzem swoich czasów: kto chciał wiedzieć, czym jest wojna, mógł to wyczytać w jego artykułach”. „Świat przestał być zabawny, nic tylko karabiny maszynowe i pożoga, głód, wszy, pluskwy, cholera, tyfus…”. „Mężczyzna musi robić wiele rzeczy w życiu. Reed był człowiekiem z Zachodu, słowa miały dla niego sens”. John Reed (Jack dla przyjaciół), który był gotów narażać dla opowieści własną skórę, zmarł w 1920 roku, w środku Związku Radzieckiego, wracając ze Zjazdu Narodów Wschodu w Baku. Miał trzydzieści trzy lata. Gerda, która gotowa była narażać własną skórę dla zdjęcia, zginęła w wieku dwudziestu siedmiu lat w środku Hiszpanii, wracając z frontu. Jeśli podziwiała Reeda, to można powiedzieć, że była mu wierna do końca. Kilka miesięcy później Hemingway napisał sztukę teatralną Piąta Kolumna, mieszkał wtedy w hotelu Floryda. „Tego roku armia centralna zaplanowała trzy wielkie ofensywy. Pierwsza, na froncie Brunete, właśnie się odbyła. Zaczęła się znakomicie, a zakończyła bitwą bardzo krwawą i bardzo niepewną… Codziennie ostrzeliwała nas artyleria i podczas gdy pisałem swoją sztukę, w hotel Floryda trafiło trzydzieści pocisków grubego kalibru”. Jedyna kobieca postać w sztuce, „wysoka i piękna blondynka”, daje pojęcie o tym, co sądził Hemingway o obecności kobiet wśród korespondentów wojennych. „Wchodzi Dorothy Bridge. Zapala światło, zdejmuje płaszcz, wkłada pelerynę ze srebrnego lisa. Staje przed lustrem, kręci się, przegląda. Bardzo jest piękna tego wieczora”. „Chciałbym się z nią ożenić — mówi Filip, bohater dramatu — bo ma najdłuższe, najgładsze i najzgrabniejsze nogi na świecie, a poza tym wcale nie muszę jej słuchać, jeśli z tego co mówi, nic nie wynika… Po prostu lubię słuchać jej głosu. To, co mówi, nie ma znaczenia. Lepiej się czuję, rozluźniłem się, jak widzicie”. Wzorem tej postaci była ponoć dla Hemingwaya jego przyjaciółka Martha Gellhorn. Łatwo się domyślić, że męska przyjaźń, jaka z miejsca połączyła Capę i Hemingwaya, budziła w Gerdzie niejakie zastrzeżenia. Wracają do Paryża — będzie to ostatni pobyt Gerdy we Francji — żeby uczestniczyć w wielkim pochodzie pierwszomajowym. Święto 1 Maja jest okazją do zorganizowania gigantycznej manifestacji przez Front Ludowy, który długo nie przetrwa, ale tego Gerda już się nie dowie. Na zdjęciu zrobionym przez Capę jest szczęśliwa. Być może w okrzykach „Faszyzm nie przejdzie!”, skandowanych przez setki tysięcy głosów, słyszy potwierdzenie tego, że tam, w Hiszpanii, jak i teraz we Francji, a jutro w Niemczech, zwycięstwo jest możliwe. Tak czy owak, w Paryżu zostaje krótko. Można by rzec, że żyje teraz w Hiszpanii wraz z ludźmi, których fotografuje na ulicach, z ochotnikami Brygad Międzynarodowych, z którymi codziennie styka się na froncie, ze spotykanymi każdego wieczoru największymi korespondentami wojennymi tamtych czasów, z którymi łączy ją wspólne ryzyko pracy reportera — Herbertem Matthewsem, korespondentem „New York Timesa”, Claudem Cockburnem z „Daily Workera”, Michaiłem Kolcowem z „Prawdy” i dziesiątkami innych. Capa zrywa kontrakt z „Ce soir”. Nadal będzie tam publikować zdjęcia, ale znudziły go wyjazdy na głęboką francuską prowincję, gdzie każą mu fotografować nieistotne jego zdaniem wydarzenia. Szwajcarscy akcjonariusze, przyjaciele Pierre’a Lavala, uważają, że reportaże z Hiszpanii są stronnicze i zdejmują Luciena Vogla ze stanowiska dyrektora „Vu”. Capa nie może więc już na niego liczyć. Ale czasy biedy się skończyły, Capa wynajmuje sobie małą pracownię przy ulicy Froidevaux, biegnącej wzdłuż cmentarza Montparnasse. Wiele zdjęć, które sprzedaje teraz bezpośrednio, nosi pieczątkę „Atelier Robert Capa”, co przysporzy dodatkowego zamieszania, kiedy przyjdzie później ustalić, kto jest ich prawdziwym autorem… Sława, jaką się obecnie cieszy, pozwala mu przede wszystkim zawrzeć umowę z „Time‑Life” — tym razem jedzie do Hiszpanii z kamerą 16 mm Eyemo, żeby kręcić materiały dla kroniki filmowej The March of the Time. Ani on, ani Gerda nigdy nie posługiwali się kamerą, lecz cóż to szkodzi, nauczą się. Nadal pracują razem, tak jak zapewne nadal ze sobą śpią, kiedy się spotykają, ale Gerda zrobiła kolejny krok w stronę emancypacji: teraz podpisuje swoje zdjęcia wyłącznie własnym nazwiskiem i pertraktuje bezpośrednio z „Ce soir”, „Regards” i agencjami, w tym Alliance i amerykańską agencją Black Star. Koniec maja, oboje są w Walencji, wcześniej Capa pozwolił Gerdzie wypuścić się samej do oblężonego Bilbao. Spędzają wiele dni na przełęczy Nevacerrada, gdzie armia republikańska próbuje bezskutecznie przeprowadzić ofensywę, która posłuży Hemingwayowi za tło dla Komu bije dzwon. W czerwcu udają się przez nadal oblężony i bombardowany Madryt na południe, do batalionu Brygad Międzynarodowych im. Czapajewa, dowodzonego przez Alfreda Kantorowicza (nawiasem mówiąc, wybitny historyk literatury), którego Gerda poznała w innych czasach, w Capoulade albo w Mephisto, gdzie oboje bywali na spotkaniach Stowarzyszenia Pisarzy Niemieckich. Kantorowicz nie od razu ją rozpoznaje, bo Gerda nosi teraz „spodnie, beret na wspaniałej jasno rudej czuprynie i rewolwer dumnie zatknięty za pas”. Wśród nielicznych zdjęć przedstawiających Gerdę w czasie reporterskiej pracy najbardziej znane, a po jej śmierci zamieszczone w prasie, jest to zrobione przez Capę: zmęczona albo udająca zmęczenie, pozuje z twarzą ukrytą w zagłębieniu ramienia, przycupnięta przy stojącym w polu kamieniu, na którym widnieją litery „PC”. Mamy dwie kolejne wersje tego upozowanego zdjęcia, które świadczy o upodobaniu do inscenizacji i zabawy, przez co przypomina osiem lat późniejsze zdjęcie Ingrid Bergman, sfotografowanej przez Capę w porzuconej wannie na gruzach Berlina. W tych literach „PC” dopatrzono się, niewątpliwie słusznie, aluzyjnego żartu, czytając je jako inicjały partii komunistycznej. Ale faktycznie znaczą one partido comunal, czyli „granice gminy”. Prawda, że ubranie Gerdy przypomina trochę battle‑dress, tak samo jak jej płaskie pantofle, niemal espadryle, i beret, spod którego na pierwszym zdjęciu sterczą niesforne kosmyki, co zostało starannie poprawione na drugim. Ani śladu rewolweru. Nie przeszkodzi to biografowi Capy Alexowi Kershawowi, obdarzonemu jeszcze większą fantazją niż sam Capa, napisać pewną ręką: „Nie rozstaje się z rewolwerem nawet w nocy”. Inni będą mówić w swoich wspomnieniach o zupełnie innym stroju, co później przyda wiarygodności legendzie o Gerdzie jako niepoprawnej podrywaczce: podobno lubiła paradować wśród żołnierzy na wysokich obcasach, ubrana w elegancką suknię. Mówiła, że to ich pokrzepia na duchu. Kantorowicz również napisał: „Chciała wierzyć, że jej pojawienie się na froncie w groźnych godzinach faszystowskiego kontrataku powinno działać na naszych wyczerpanych żołnierzy jak sztandar, że jej urok, odwaga i uczestnictwo w boju dodadzą im ducha i zmobilizują wątłe i niepewne szeregi Brygad Międzynarodowych do nowego wysiłku”. Uważał tę jej postawę za romantyczną: „Nikt nie ma prawa podawać w wątpliwość jej szlachetnych i namiętnych uczuć”.\nFRANÇOIS MASPERO ur. 1932, zm. 2015. Powieściopisarz, tłumacz, wydawca. W 1959 roku, na fali sprzeciwu wobec wojny w Algierii, zakłada wydawnictwo Maspero (inicjuje 25 serii wydawniczych) i otwiera księgarnię „La Joie de lire”. Publikuje m.in. książki i dokumenty polskiej opozycji demokratycznej. W latach 1979-84 wydaje dwumiesięcznik „Alternative” poświęcony opozycji w ZSRR i krajach Europy Wschodniej. Przyjaciel paryskich ,,ZL”.


FIFA 20. Lionel Messi lepszy od Cristiano Ronaldo. Wynik 94:93 dla gwiazdy FC Barcelona - Sport WP SportoweFakty\nOceny piłkarzy w grze komputerowej FIFA zawsze budzą ogromne emocje. W najnowszej odsłonie popularnej gry najlepszym zawodnikiem będzie Lionel Messi z Barcelony.\nPiotr Bobakowski 04 Września 2019, 16:21\nLa Liga. Barcelona nie radzi sobie bez Messiego. Ta statystyka mówi wszystko\nFIFA 20 swoją premierę będzie miała 27 września. Fani gry komputerowej stworzonej przez studio EA Sports odliczają już dni do startu, a w sieci jest coraz więcej informacji na temat najnowszej edycji.\nWiadomo, kto zostanie najlepszym zawodnikiem w wirtualnym świecie futbolu. Graczem z najwyższą oceną "94" będzie gwiazda FC Barcelona i reprezentacji Argentyny - Lionel Messi. Słynny Argentyńczyk o jeden "punkt" wygra z Cristiano Ronaldo. "93" - to wynik w FIFA 20 portugalskiego napastnika Juventusu Turyn.\nZOBACZ: Liga Mistrzów. Leo Messi królem asyst (wideo) >>\nZOBACZ: Liga Mistrzów. Godziny i daty spotkań. Znamy szczegółowy terminarz fazy grupowej >>\nNa trzecim miejscu w klasyfikacji najwyżej ocenionych graczy dwudziestej siódmej części piłkarskiej serii FIFA znajdzie się Brazylijczyk Neymar - ocena "92". Robert Lewandowski prawdopodobnie zachowa ocenę z poprzedniej edycji - "90".\nZobacz oceny w FIFA 20 innych znanych piłkarzy:\nEden Hazard - "91"\nMohamed Salah - "90"\nMarc-Andre ter Stegen - "90"\nLuka Modrić - "90"\nVirgil van Dijk - "90"\nAlisson - "90"\nLuis Suarez - "89"\nAntoine Griezmann - "89"\nJacek Kowalski 05-09 09:41 Zgłoś komentarz\nChociaż w grze Messi może poczuć się lepszy.\nnemoein 05-09 08:26 Zgłoś komentarz\nNa szczęście w FIFIE nie wygrywa się ligi mistrzów! A tam rządzi Ronaldo!\nSportowyBar esport Piłka nożna Juventus Turyn FC Barcelona Cristiano Ronaldo Robert Lewandowski Lionel Messi FIFA


meble na wymiar kraków - dodaj.info - Dodaj swoją stronę do naszego Katalogu - 1 -\nZobacz strony związane z tagiem: meble na wymiar kraków\nFirma Mebix oferuje Państwu elementy wykończeniowe oraz meble na wymiar najwyższej jakości wykonywanych z laminatów, naturalnych oklein fornir egzotyczny/lite drewno, fornirów, płyt mdf lakierowanych. Mamy wieloletnie doświadczenie, które pozwala nam sprostać nawet najbardziej indywidualnym projektom. Staramy się śledzić najnowsze trendy w meblarstwie by nasze projekty były pięknym elementem Państwa domy, ale również stały się Państwa satysfakcją.\nSalon meblowy MEBLOTEX-2 mieści się w Krakowie. Firma funkcjonuje w branży od 1992 i współpracuje z najlepszymi producentami mebli. Jej odbiorcami są Klienci indywidualni jak również instytucje państwowe bądź prywatne (szkoły, szpitale, hotele, instytucje użytku publicznego i wiele innych). W naszej ofercie znaleźć można najwyższej jakości meble skrzyniowe, tapicerowane, stoły, krzesła, biurka, pufy czy wiele innych. Oferujemy najwyższą jakość obsługi, kon\t...\nData dodania: 02.02.2017 o godz: 8:00


Syzyfowa praca polskiego przedsiębiorcy. Gdzie szukać ratunku? - Biznes - Dyskusja.biz\n15 grudnia 2016, (16:13)\nWraz z nową reformą podatków i projektami dotyczącymi reformy emerytalnej, mit o Syzyfie coraz częściej zagląda w oczy polskim przedsiębiorcom. Planowane zmiany mogą nałożyć na przedsiębiorców tak duże obciążenia, że albo będą oni zmuszeni zamknąć działalność, albo będą ją kontynuować tylko po to, żeby lekką ręką oddawać państwu lwią część swoich zarobków.\nTagi: #biznes, #Emerytury, #PIS, #Podatki, #reforma, #rząd, #własna firma


Poprzednia 1 2224 2724 3124 3174 3214 3219 3220 3221 3222 3223 3224 3225 3226 3227 3228 3229 3234 3274 3324 3724 4224 4325 template Następny\n********, jak zawsze to miał w zwyczaju.\nTylko, że ja nie wykluczam, że jeżeli jest wrogo nastawiony i zwykle pieprzy głupoty, to może mu się zdarzyć, pomimo złych intencji, trafna obserwacja. Dla mnie trafna, dla Ciebie nie â€“ i tyle.\n@sarinosoman - określenie "kultura prywaty" odnosiło się raczej do sposobu myślenia społeczeństwa jako takiego, a nie było zarzutem wobec rządzących, że dbają o prywatne interesy, swoje lub kolegów.\nJaco, Hermit - rozumiem, że prościej walić w autora niż dyskutować z (trafną moim zdaniem) tezą, ale nie zaszkodzi chociaż spróbować\nA między rozdawaniem publicznych pieniędzy a przewalaniem ich na własną korzyść jest całkiem sporo miejsca na rozsądne zagospodarowanie.\nA to ci dopiero autorytet. Tak na marginesie, nie jest on profesorem.\nCzy każda osoba, którą cytujesz jest dla Ciebie autorytetem?\nJednak przyznam, że na studiach chętnie pojawiałem się u niego na zajęciach, bo miał właśnie tę rzadką umiejętność właściwego diagnozowania różnych zjawisk polityczno-społecznych i przedstawiania ich w przystępny sposób. Tak jest i w tym przypadku moim zdaniem.\nZamieszczone przez beka Zobacz posta\nMoim zdaniem zupełnie z dupy, jak i pozostałe wypowiedzi i analizy tego "niezależnego eksperta". Ale próbuj. Może wreszcie coś trafisz.\nPięknie walnął o glebę John Bingham Klichem.\nKlich: "W oparciu o materiały z domu bandyty ocenia się rolę historyczną lidera narodowego". Bardzo pokrętna logika. Delikatnie mówiąc".\nBingham: "Błąd w Matriksie. Kiszczak okazał się jednak bandytą".\nDlatego posługujmy się logiką, nie dialektyką, nie bądźmy GazWybuchem.\nSą i tacy, którzy uwielbiali chodzić na zajęcia do Kuźniara lub Senyszyn. Ich wybór. Z reguły cytuję osoby, z których analizami się zgadzam. Niekiedy (rzadziej) tych, którzy się kompromitują. Mój wybór. I zawsze jestem przygotowany na krytykę swojego zdania.\nNo, ale o czym tu rozprawiać, oczywiście, że bezrobotna kobita z Podkarpacia nie skacze ze szczęścia po wybudowaniu 1 km autostrady za 30 mln kiedy sama nie ma co do garna włożyć, samochód widzi u sąsiada, a na ta autostradę to może wjedzie jak polskim busem na szparagi do Niemiec pojedzie. W tym zakresie pan profesór ma rację, Polacy nie traktują pieniędzy pompowanych w publiczne dobra jako swoje, ale może warto zwrócić uwagę na powód takiego myślenia?\nAle z czym ma trafić, jeżeli można zapytać? Ma szukać analizy, którą obydwaj uznacie za trafną albo obydwaj za "z dupy"?\nOj, bo mi się beka chyba pomylił z tym dzbanem, co typował wyniki przed każdą kolejką i nigdy mu się nie udawało trafić.\nNa bank w Polsce do tego dojdzie. Na bank\nZdecydowany wzrost liczby urodzeń, praktycznie wyeliminowanie skrajnego ubóstwa wśród dzieci czy też to co wkleił Benek to nic - program służy tylko do poławiania nowych wyborców\nLepiej ten kwit przeżreć u Sowy\nNa pewno wyeliminujemy ubóstwo socjalem jeśli rodzice nie potrafią utrzymać swoich dzieci w jedyny ludzki sposób - pracą.\nCo do wzrostu urodzeń to takowego nie widzę. Wszak założyłem się o przyszły rok o dobrą łychę\nDla mnie rozdawnictwo socjalne to najgorszy z możliwych sposobów stymulacji społeczeństwo. Jednak rządy socjalistów zobowiązują do czegoś\nFakt. Prace nad KRUS-em i nie tylko już niebawem. A za whisky raczej możesz już się zacząć rozglądać.\nZdaje się, że do zakończenia 2017 roku jeszcze kilkanaście miesięcy\nPS. Nie wiem co ma KRUS do tego. Głodnemu chleb na myśli?\nDlatego napisałem "raczej".\nBo w końcu część pieniędzy podatników idzie do najbardziej potrzebujących, a nie wyłącznie do uprzywilejowanej kasty. Dla takich jak Markowski...\nZwiązany również z Fundacją im. Stefana Batorego jako członek zarządu tej organizacji, a także z redakcjami czasopism politologicznych i socjologicznych (m.in. z â€žEuropean Journal of Political Researchâ€, â€žPerspectives on European Politics and Societyâ€, â€žCentral European Political Science Reviewâ€). Jako przedstawiciel prezesa Rady Ministrów zasiadł w Radzie Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011).\n...musi to być naprawdę straszne\nNo z danych wynika, że w roku 2016 wyeliminowaliśmy.\nCiekawe jaki % z tych, którzy "nie potrafią utrzymać swoich dzieci" robi tak dlatego, że cały dzień leży do góry ******, a jaki procent tyra za najniższą krajową. Nie każdy ma łatwy start w życiu i nie każdy ma możliwości intelektualne czy też znajomych z PSL, żeby ogarnać dobrze płatną robotę.\nCo do wzrostu urodzeń to takowego nie widzę.\n2014 - 369 tys. urodzeń żywych\n2015 - 370\n2016 - 383-386 (dane za grudzień nie spłynęły, ale będzie to w tych granicach).\nFaktycznie, nie widać wzrostu.\nps. do "rządów socjalistów" musisz się przyzwyczaić. Narracja, że "skończy się hajs - skończy się 500+ i rząd PIS pierdolnie" odchodzi powoli do lamusa


BU WATER Butelka z lekkiego Tritanu z Filtrem z bambusa 700ml - Eko-Bańka\n» BU WATER Butelka z lekkiego Tritanu z Filtrem z bambusa 700ml\nBU WATER Butelka z lekkiego Tritanu z Filtrem z bambusa 700ml\nZestaw zawiera Butelkę BU Water + 1 Filtr węglowy z bambusa\nButelka BU o pojemności 700 ml z naturalnym filtrem z węgla drzewnego zapewni ci nawodnienie, gdziekolwiek jesteś bez uszczerbku dla planety. Szczelny korek oraz filtr są wykonane w 100% z materiałów naturalnych, aby zminimalizować użycie plastiku. Butelka wykonana z lekkiego Tritanu, wolna od BPA i BPS, odporna na rozbicie i można myć ją w zmywarce.\nButelka wykonana z lekkiego Tritanu (wolna od BPA i BPS)\nOdporna na rozbicie\nSzczelny korek oraz filtr węglowy wykonany z bambusa\nButelkę można bezpiecznie myć w zmywarkach (korek – mycie ręczne)\nWykonana z Tritanu wolnego o BPA i BPS, odporna na stłuczenia i pęknięcia. Możemy ją bezpiecznie myć w zmywarce.\nZ naturalnego drewna bambusowego z hermetycznym zamknięciem ze stali nierdzewnej, zapewnia 100% szczelności. Wykończony wygodnym skórzanym uchwytem do przenoszenia.\nO gęstości 500 mikronów, zapewnia nam łatwy dostęp do bambusowego filtra.\nFiltr z Bambusa:\nW 100% naturalny bambusowy filtr usuwa chemikalia i zły zapach wody z kranu.\nJak działa butelka filtrująca BU?\nNaturalny filtr węglowy z bambusa aktywowany piecem.\nUżywając tradycyjnej japońskiej metody, umieszczamy łodygi w piecu, aby przekształcić bambus w węgiel aktywny. Ten proces otwiera miliony małych porów w strukturze bambusa, aby wychwycić zanieczyszczenia z wody. Nieprzyjemne zapachy i chemikalia, takie jak chlor, są adsorbowane i zatrzymywane przez filtr. W tym samym czasie uwalniane są minerały, takie jak potas i magnez, aby nadać wodzie czysty i jedwabisty smak.\nNaturalny materiał biodegradowalny ze zrównoważonych upraw.\nBambus jest najszybciej rosnącą rośliną na świecie, dorasta do trzech stóp dziennie. Mocny, trwały i ze zrównoważonych upraw, idealny do butelek na wodę BU. Po zakończeniu używania filtra można go zmiażdżyć i zakopać w ogrodzie. Uwalnia składniki odżywcze do gleby, pomagając rosnąć roślinom.\nWymień filtr co 3 miesiące (gdy napełniasz butelkę wodą mniej więcej dwa razy dziennie).\nCLOSCA Innowacyjna Butelka szklana GRAY NUDE 0,420l\nClosca Bottle – najbardziej uniwersalna szklana butelka na wodę!\nRETAP Szklana butelka na wodę LIGHT BLUE 800ml\nRETAP Szklana butelka na wodę z wysokiej jakości szkła boro-krzemowego. Bardzo lekka i wytrzymała..\nBAMBAW Butelka metalowa ze stali nierdzewnej podwójnie izolowana z bambusową nakrętką TERMOS 750ml\nStalowa butelka z bambusową nakrętką o dużej pojemności to wspaniała alternatywa dla plastikowych butelek. Dzięki praktycznemu, minimalistycznemu designowi i poręcznemu uchwytowi, jest idealna do korzystania w każdym miejscu, w ciągu aktywnego dnia..\nRAGS'Y Termos, butelka termiczna ze stali nierdzewnej BPA Free -Milky Wood 500ml\nTermos, butelka termiczna ze stali nierdzewnej BPA Free\nBU WATER Butelka z lekkiego Tritanu z Filtrem z bambusa + 3 dodatkowe filtry (1 rok) 700ml\nZestaw zawiera Butelkę BU Water wykonaną z lekkiego i odpornego na rozbicie Tritanu + 4 filtry węglowe z bambusa..\nTERRAPP Szungit i Krzemień - naturalny filtr wody 650g\nBU WATER Filtr węglowy z bambusa (3 miesiące) 1 sztuka\nBU WATER Filtr węglowy z bambusa (3 miesiące) 1 sztuka. Bogaty w minerały w tym magnez, potas i wapń, które są uwalniane podczas filtrowania, w celu wzbogacenia wody..\nNOT JUST BAMBOO Bambusowa butelka wielokrotnego użycia YOGA Small Black ok. 250ml\nBambusowa butelka wielokrotnego użycia YOGA Small Black ok. 250ml wykonana ręcznie z jednej części bambusa..\nRETAP Szklana butelka na wodę LIGHT BLUE 300ml\nRETAP Szklana butelka na wodę LIGHT BLUE 500ml\nYUHME Butelka z trzciny cukrowej, wolna od BPA, Bisfenolu A oraz Ftalanów THE CHANGE 750ml\nYUHME Butelka z trzciny cukrowej, wolna od BPA, Bisfenolu A oraz Ftalanów\nRAGS'Y Termos, butelka termiczna ze stali nierdzewnej BPA Free - Black Olive 500ml\nRAGS'Y Termos, butelka termiczna ze stali nierdzewnej BPA Free -Gold Champagne 500ml\nYUHME Butelka z trzciny cukrowej, wolna od BPA, Bisfenolu A oraz Ftalanów THE NAMASTE 750ml


Dołącz do projektu Jestem AKTYWNY i promuj swoja firmę - Krakow Convention Bureau\nDołącz do projektu Jestem AKTYWNY i promuj swoja firmę\nZapraszamy do wypełnienia ankiety, na podstawie której powstanie mapa – Jestem AKTYWNY.\nChcemy, aby na mapie znalazły się firmy, które pomimo trudnej sytuacji wynikającej ze stanu epidemiologicznego, w dalszym ciągu działają i chcą oferować swoje produkty i usługi.\nPrzygotowane narzędzie ma za zadanie pomóc w dotarciu do klientów – mieszkańców Krakowa, którzy zgodnie z zaleceniami pozostają w swoich domach i ograniczają przebywanie w przestrzeniach publicznych. Mapa ma pomóc w szczególności dzielnicowym i osiedlowym biznesom. Tylko dzięki współpracy i wspólnemu zaangażowaniu uda się przetrwać ten kryzys, tak byśmy mogli spotkać się już bezpośrednio na ulicach i placach naszego miasta.\nZapraszamy do uczestnictwa w tym ogólnokrakowskim projekcie!\nLink do ankiety: https://arcg.is/1KK5vr\nTagi: biznes, kraków


Prawa mniejszości narodowych - w Polsce, na podstawie konstytucji - WOS - strona: 2\nPrawa mniejszości narodowych - w Polsce, na podstawie konstytucji - WOS - strona 2\nIstnieje również możliwość używania obok polskich nazw miejscowości, ulic czy obiektów, nazw w języku mniejszości narodowej.\nPodstawowym stwierdzeniem jest zakaz dyskryminacji mniejszości narodowych, wzmocniony dodatkowo o zapis o zakazie istnienia organizacji, które nawoływałyby do nienawiści narodowościowej. W ramach zapewnionych praw mniejszości widnieją również prawo do „nieskrępowanej możliwości praktyk religijnych”, prawo do zakładania niezależnych instytucji kulturalnych, oświatowych czy religijnych, które za główny cel wyznaczają sobie zabezpieczenie własnej tożsamości narodowej. Warto wspomnieć ponadto o tym, że zabezpieczona w prawie polskim jest także możliwość bezpośredniego uczestniczenia w sprawach odnoszących się do swojej tożsamości narodowej, m.in. poprzez możliwość reprezentacji w parlamencie polskim (ustawa o ordynacji wyborczej z 2001 roku zwolniła komitety wyborcze założone przez przedstawicieli mniejszości z konieczność przekroczenia 5% progu wyborczego).


aktywność | Alpha\nPowinniśmy być aktywni, ażeby lepiej się czuć i lepiej wyglądać. Co najbardziej istotne, powinniśmy być aktywni nie tylko w okresie wiosenno-letnim, lecz również w okresie zimowym.\nDla osób, które uprawiają sport niezwykle istotne są dwie kwestie. To, aby utrzymać formę przez bardzo długi czas oraz posiadać fachowy sprzęt, który jest pomocny w osiągnięciu najbardziej optymalnych wyników.\nSubmitted by addmean on Wed, 08/19/2020 - 07:47\nPolska leży w dziwnym miejscu na naszym globie. Mamy regularnie upalne lata oraz mroźne zimy. Ciężko czasami znaleźć sport, który moglibyśmy uprawiać przez okrągły rok.\nZ nastaniem zimy jakoś ciężej jest nam się zmusić do uprawiania sportu. Popadamy w marazm, raczej siedząc bezczynnie, albo przed telewizorem, wymyślając wymówki, żeby nie wychodzić z domu. A przede wszystkim przemawia do nas najważniejsza wymówka, czyli jest zimno oraz nie ma warunków. Im szybciej wyrwiemy się z tego stanu, tym lepiej. Możliwości jest dość dużo.\nRead more about Które formy aktywności fizycznej można uprawiać w zimie? Co jest najlepsze?\nJak wiemy, sport to przede wszystkim zdrowie, a co za tym idzie opłaca się zdecydować się na taką dyscyplinę, jaka przyniesie nam nie tylko świetne samopoczucie, ale również ogromną satysfakcję. Bardzo interesującą formą sportu są sztuki walki, które stanowią nie tylko zdrową dyscyplinę, ale także genialną rozrywkę. Dla wielbicieli sztuk walki organizowane są nie tylko interesujące zajęcia, ale także konkursy w przypadku których mogą oni sprawdzić swoje zdolności, jak również wyróżnić się spośród innych zawodników.


Ławki parkowe na świeżym powietrzu sprzedaży - Jakość Ławki parkowe na świeżym powietrzu dostawca\nŁawki parkowe na świeżym powietrzu\nLounge Okrągły drewniany ławkę wokół pnia drzewa Przyjazny dla środowiska kolor dostosowany\nPiękna czarna ławka ogrodowa z żeliwa Multi Seat For Playground Public Area\n200 * 110 * 100cm Ławki parkowe na zewnątrz, żeliwne, długie, solidne drewniane biurko z desek\nMeble ogrodowe Long Street Outdoor Ławki parkowe bez pleców 270 * 270 * 100cm\nŁawki parkowe na zewnątrz, nowoczesne meble ogrodowe\nWysokiej jakości krzesło wypoczynkowe na zewnątrz drewnianej ławki z okrągłym drzewem Materiał: Materiał wykonany jest z drewna różanego, stopka wykonana jest ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny ... Read More\nNowa konstrukcja ze stali nierdzewnej na zewnątrz z ławą żeliwną Materiał: Cały materiał wykonany ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny spełnia wymagania normy krajowej GB / T3091-2001. jak ... Read More\nNowe produkty patio drewniane ławki ogrodowe drewniane listwy do ławki żeliwnej na zewnątrz Materiał: Materiał wykonany jest z drewna różanego, stopka wykonana jest ze stali ocynkowanej. Jakość i standard ... Read More\nNowy projekt Nowoczesny drewniany ławka z drewna Drewniany ławka z ławki w parku Materiał: Materiał wykonany jest z drewna różanego, stopka wykonana jest ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny spe... Read More\nKolorowe ławki ogrodowe na świeżym powietrzu Drewniane krzesła wypoczynkowe Materiał: Materiał wykonany jest z drewna różanego, stopka wykonana jest ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny spełnia ... Read More\nDuże zewnętrzne okólnik drewniany dookoła Ławka drzewna Wielofunkcyjna Dostosowana\nDostosowane ławki parkowe na zewnątrz Drewniane ławki drzewne Materiał: Materiał wykonany jest z drewna różanego, stopka wykonana jest ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny spełnia wymagania normy ... Read More\nPiknik Odkryty dekoracyjny metalowy ławka ogrodowa do przedszkolnej społeczności statycznej za darmo\nMetalowe ławki parkowe na zewnątrz stoły piknikowe i krzesła Materiał: Cały materiał wykonany ze stali ocynkowanej. Jakość i standard techniczny spełnia wymagania normy krajowej GB / T3091-2001. jak konserwować... Read More\nIndustrial Solidne ławki parkowe, trawnik drewniany na zewnątrz\nKomercyjne Klasy Odporne na warunki atmosferyczne 3 Siedzenia Outdoorowe ławki Odpoczywające w ogrodzie Czerwony Brązowy\nDrewno Materiał Outdoor Park Ławki do odpoczynku w ogrodzie Materiał: Cały materiał wykonany z drewnopodobnego FRP, antykorozyjnego, antykorozyjnego. Jakość i standard techniczny spełnia wymagania normy ... Read More\nŁawki podwórkowe Drewniane ławki ogrodowe z tylnym elementem Szkoły Użytku domowego\nPomiary (cm) od przypadku do przypadku Certyfikat ISO9001, ISO14001, OHSAS18001, GS, CE Moduły Drewniana deska + żelazne nóżki Materiały Drewno + żeliwo Korzyść za. Wykonane z drewna i żeliwa b. statyczne za ... Read More


Szwedzki oddział firmy Elanders instaluje pierwszą drukarkę varioPRINT IX 3200 w Skandynawii | RynekPapierniczy.pl\nSzwedzki oddział firmy Elanders instaluje pierwszą drukarkę varioPRINT IX 3200 w Skandynawii\nSzwedzka drukarnia komercyjna, Elanders Sverige AB, spółka zależna Elanders Group, została pierwszym skandynawskim klientem, który zainstalował drukarkę Canon varioPRINT iX3200. System został zainstalowany w oddziale firmy w Sztokholmie, w Szwecji, w celu podniesienia jakości wydruków i maksymalizacji produktywności przy tworzeniu wysokojakościowej komunikacji direct mail, instrukcji czy broszur. Przy wyborze bardzo ważne były także aspekty środowiskowe i technologia oparta o bezpieczne, wodne atramenty.\nGrupa Elanders oferuje szeroki zakres usług zarządzania łańcuchem dostaw oraz usług drukowania i pakowania, zatrudniając ponad 6000 pracowników i działając w 20 krajach na czterech kontynentach. Elanders Sverige AB obsługuje ogromną bazę klientów w Skandynawii, w tym sprzedawców detalicznych, wydawców i agentów nieruchomości. Jednym z jej największych klientów jest samorząd lokalny, dla którego Elanders sporządza roczne sprawozdania budżetowe w ciągu 48 godzin. Innym ważnym rynkiem dla firmy Elanders jest przemysł motoryzacyjny, dla którego firma produkuje książki pojazdu, które są indywidualnie dostosowane do wymagań każdego kierowcy, z uwzględnieniem lokalnego języka i modelu samochodu.\nFirma Elanders chciała rozszerzyć swój obecny park maszyn do druku cyfrowego o elastyczne rozwiązanie, które umożliwiłoby firmie konsolidację 95% wolumenu produkcji w technologii atramentowej. Mattias Olofsson, dyrektor zarządzający Elanders Sverige AB, wyjaśnia: „Dla nas technologia druku atramentowego jest rozwiązaniem na przyszłość. Wraz z varioPRINT iX3200 dodajemy drukarkę typu „all-in-one”, która pozwoli nam tworzyć aplikacje najwyższej jakości, takie jak broszury dotyczące nieruchomości, bez uszczerbku dla produktywności, elastyczności nośników lub marży”.\nLepsza jakość. Większa elastyczność. Mniejszy ślad środowiskowy\n- Do tej pory nie znaleźliśmy rozwiązania do druku cyfrowego, które zapewniałoby tak wysoką jakość w przypadku produkowanych przez nas nakładów. Nasi klienci polegają na nas, jeśli chodzi o wybór technologii zapewniających wyjątkową jakość, i jesteśmy przekonani, że jest to osiągalne w przypadku serii varioPRINT iX. Ponadto stabilność i spójność kolorów w całym nakładzie drukowania jest kluczową zaletą rozwiązania. Jest to dla nas istotne, bo pozwala nam wielokrotnie odtwarzać loga firm w identycznej jakości - komentuje Mattias Olofsson. - Mamy teraz możliwość kierowania oferty na nowe rynki i tworzenia nowych drukowanych aplikacji, ponieważ varioPRINT iX3200 może obsługiwać różne typy nośników, między innymi papiery jedwabiste o niskiej gramaturze czy grubsze papiery błyszczące jak i matowe i nie musimy już polegać na papierze specjalnie przygotowanym do technologii atramentowej.\nMattias Olofsson podkreślił, że elastyczność mediów w prasie jest kluczowym czynnikiem napędzającym rozwój firmy:\n- Niezależnie od tego, czy jest to nośnik A4, B3, czy też wyjątkowy rozmiar nośnika, możemy teraz podjąć pracę z pewnością, że zawsze możemy dostarczyć najwyższe standardy. Jesteśmy podekscytowani możliwościami tej maszyny i nie możemy się doczekać, aby pokazać naszym klientom imponujące rezultaty.\nMattias Olofsson zwrócił uwagę, że ważnym celem dla firmy Elanders jest zrównoważony rozwój i ekologia:\n- Atramenty wodne z serii varioPRINT iX dają wydruki o wysokiej wypłukiwalności (ang. de-inkability), co zwiększa zdolność do recyklingu papieru zadrukowanego na maszynie. Oprócz zmniejszonych emisji poprawiamy również nasze środowisko produkcyjne dla naszych pracowników, ponieważ emisje rozpuszczalników są minimalne, a rozwiązanie nie emituje ozonu.\nProduktywność w jednym procesie\nFirma Elanders jest przekonana, że wdrożenie rozwiązania IX3200 pozwoli na skonsolidowanie procesów i bardziej opłacalną produkcję. Mattias Olofsson komentuje:\n- Nasza poprzednia drukarka, oparta o technologię płynnego tonera, nie pozwalała nam drukować aplikacji takich jak instrukcje w jednym procesie. Teraz będziemy mogli zaoszczędzić czas i wyeliminować niektóre etapy produkcyjne, wytwarzając zarówno środki, jak i okładki na varioPRINT iX3200 w pełnym, kompleksowym przepływie prac - wprowadzając różne typy niezadrukowanego papieru i wyjmować praktycznie gotowe produkty.\nDrukarka varioPRINT iX3200 sterowana jest poprzez oprogramowanie PRISMAproduction firmy Canon, które pozwala w łatwy sposób zarządzać przepływem prac w zależności od nakładu i wymagań dotyczących nośników. Dzięki pełnej integracji z pozostałymi systemami do przepływu prac, PRISMAproduction umożliwiła firmie Elanders wdrożenie modelu biznesowego drukowania na żądanie w celu zmniejszenia zapasów i strat. To, w połączeniu z łatwością obsługi maszyny, dodatkowo zwiększa produktywność firmy, umożliwiając pracownikom skupienie się na innych obszarach działalności. Do zarządzania danymi zmiennymi Elanders stosuje rozwiązanie Quadient Inspire, które bezproblemowo współpracuje z systemem PRISMAproduction gwarantując bezbłędną produkcję komunikacji bezpośredniej.\n- Od wielu lat ściśle współpracujemy z firmą Elanders, która rozszerzyła swoją działalność na rynku druku komercyjnego. Ponieważ zapotrzebowanie na krótsze serie rosło, firma Elanders była chętna do przyjęcia rozwiązania, które pozwoliłoby im utrzymać jakość offsetową, jednocześnie zapewniając elastyczność technologii cyfrowej. Dzięki serii varioPRINT iX jesteśmy przekonani, że dostarczyliśmy rozwiązanie, które spełni wszystkie ich potrzeby. Z niecierpliwością czekamy na dalszą współpracę z firmą Elanders i bliską współpracę z nimi w celu zaspokojenia ich przyszłych potrzeb - podsumowuje Simon Brejner, Nordic Category Head, Commercial Print, Canon.\nPonad milion etykiet dziennie z nową maszyną Mark Andy Performance Series P7\nProdukcja etykiet nowym pomysłem na biznes drukarni PrintPoint


Jak pozbyć się trądziku? - Leki i suplementy na problemy skórne oraz poprawiające stan skóry, włosów i paznokci - Forum medyczne o lekach i chorobach\nRozpoczęty przez _damianos_* , kwi 10 2014 08:33\nJestem Damian, mam 15 lat i ogromne problemy z trądzikiem.\nPróbowałem wielu maści,preparatów,maseczek bez recepty, ale żaden z nich nie pomógł wystarczająco.Zmiany na skórze wyglądają okropnie i będę zmuszony zastosować lek na receptę, pojawia się tylko pytanie jaki?\nNapisano 10 kwiecień 2014 - 01:03\nPrzede wszystkim trzeba przygotować się na jedno: w tym wieku trądziku się nie wyleczy, a co najwyżej zaleczy i sprawi, że skóra będzie wyglądała lepiej. Tak mi powiedział któregoś razu dermatolog i uważam że rację ma całkowitą.\nCo do leków na receptę - preparatów jest tyle, że z poziomu forum ciężko będzie cokolwiek doradzić. Wśród preparatów znajdą się antybiotyki (zarówno doustne, jak do stosowania zewnętrznego), środki odkażające, pochodne witaminy A (również doustne i do smarowania) i wiele, wiele innych. Ich dobór zależy od stanu skóry i "wyglądu" całego trądziku, a to już oceni jedynie doświadczony dermatolog.\nNapisano 17 kwiecień 2014 - 10:44\nTo ja mam pytanie: dlaczego nie można wyleczyć trądziku, a jedynie go zaleczyć? Kiedy można go wyleczyć?\nNapisano 17 kwiecień 2014 - 12:48\nWśród preparatów znajdą się antybiotyki (zarówno doustne, jak do stosowania zewnętrznego), środki odkażające, pochodne witaminy A (również doustne i do smarowania) i wiele, wiele innych\nBrzmi to dość poważnie czy występują po tych środkach efekty uboczne?\nNapisano 20 lipiec 2020 - 08:29\nTemat stary ale moze komus tutaj pomogę. Walcze z trądzikiem oraz u mnie pomogła\nZmiana diety na dietę z większą ilością warzyw oraz owoców\nRegularne oczyszczanie twarzy oraz delikatne peelingi ( zmieniłam peelingi mechaniczne na peelingi enzymatyczne bo enzymatyczne sa bardziej odpowienie dla tak wrazliwej skóry)\nNo i Sevolium - obecnie najlepszy kosmetyk na trądzik, jakiego mialam okazję używać. Cudownie nawilża skórę oraz sprawia, że pojawia sie na niej znacznie mniej wyprysków.\nNapisano 28 lipiec 2020 - 08:41\nDo pielęgnacji warto jest wprowadzić srebro koloidalne, poczytajcie sobie o jego działaniu. Warto jest stosowac je jako tonik, dobrze wpływa na cere trądzikową. W ofercie ma je Aura Herbals https://auraherbals.pl/


O Geralcie, co Caliburom się nie kłania | PIXELPOST\nByliśmy, walczyliśmy i polegliśmy, ale Geralt okazał się całkiem silny.\nTydzień temu Cenega gościła nas na pokazie Soul Calibura VI – długo wyczekiwanej bijatyki od Bandai Namco, w której, po gościach takich jak Vader, Yoda i Apprentice w „czwórce” i Devil Jin i Ezio Auditore w „piątce” pojawia się nasz rodzimy produkt, Geralt.\nStarcia podczas turnieju były bardzo intensywne, a Zasalamel niżej podpisanego okazał się nie dość dobry, by sięgnąć po miejsce na podium, ale poza potyczkami w drabince mieliśmy całkiem sporo czasu na sparringi, a te powiedziały o grze całkiem dużo. Przede wszystkim najnowsza iteracja Soul Calibura potrafi być POTWORNIE satysfakcjonująca – bardzo widowiskowe kontry i spowolnienia czasu, podczas których gracze starają się szybko zdecydować, jakie ciosy wyprowadzić BAAAAAAARDZO powoli sprawiają, że nawet przegrywane partie oglądamy z dużą przyjemnością (i zgrzytając zębami, że to my odbieramy te fajerwerki).\nPo drugie, widać, jak wiele nauczyli się twórcy na problemach poprzedniej części – choć efekty wizualne naprawdę imponują, w żadnym momencie nie przytłaczają ekranu, sprawiając że rozgrywka jest nieczytelna. Znane postaci „prowadzą się” w znajomy sposób ale jednocześnie mają sporo nowych, często bardzo przydatnych sztuczek – każdy, włącznie z walczącym dość klasycznie Mitsurugim potrafi zrobić coś cholernie widowiskowego.\nW końcu warto powiedzieć też parę słów o Geralcie, który czuje się wśród szarpiących się o Soul Calibur bohaterów jak ryba w wodzie. Patrząc na jego styl walki nie zobaczymy może za dużo tego, co pokazał w kolejnych częściach Wiedźmina, ale wszystkie popisowe sztuczki, znaki zostały zaimplementowane do gry i to w taki sposób, że gdy pojawiają się na ekranie trudno się nie uśmiechnąć, bo robią całkiem sporo. Wracając na chwilę do drabinki warto powiedzieć, że wiedźmin wcale nie odstawał od innych walczących w turnieju postaci – kilka razy, gdy walczący dziennikarze sięgnęli po niego, wyrządzali całkiem poważne szkody – to zdecydowanie pełnoprawna postać, a nie tylko smutny, klimatyczny dodatek. Oczywiście turnieje zawodowców mogą zweryfikować tę sytuację, póki co jednak głęboko siedzi we mnie wiara, że Geralt w Soul Caliburze to dobre i polskie.