در مکتب حضرت زهرا(سلام الله علیها) (2و1) – موقوفه مجازی حجه الاسلام دکتر محسن زاده\nدر مکتب حضرت زهرا(سلام الله علیها) (2و1)\nسخنان یگانه دخت نبی مکرم اسلام(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س)، همانند سایر معصومین: برای عموم مردم؛ به ویژه نسل جدید مطالبی آموزنده و درسهای تربیتی و اخلاقی به همراه دارد؛\nچرا که جهان‌بینی متعالى، پیوند با سرچشمة هستى، تبلور ارزشهای الهى، انسانى، جامعیت و کمال، از مهم‌ترین شاخصه‌های این کلمات نورانی است. ما نیز در این فرصت با شرح فرازهایی کوتاه از خطبة فدکیة حضرت فاطمه(س)، سعی می‌کنیم اندکی از وظیفة خود را نسبت به گسترش فرهنگ وحیانی آن گرامی به انجام برسانیم. انشاء الله!\nزیدبن علی از عمه‌اش زینب، خواهر امام حسین(ع) در مورد آن خطبة ارزشمند نقل می‌کند که حضرت زینب3 فرمود: «لَمَّا بَلَغَ فَاطِمَةَ عَلَیْهَا السَّلَامُ إِجْمَاعُ أَبِی بَکْرٍ عَلَى مَنْعِهَا فَدَکَ لَاثَتْ خِمَارَهَا وَ خَرَجَتْ فِی حَشَدَةِ نِسَائِهَا وَ لُمَةٍ مِنْ قَوْمِهَا، تَجُرُّ أَدْرَاعَهَا، مَا تَخْرِمُ مِنْ مِشْیَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ [وَ آلِهِ ] شَیْئاً، حَتَّى وَقَفَتْ عَلَى أَبِی بَکْر؛ هنگامی که به [مادرم،] فاطمه(س) خبر رسید که ابوبکر قصد دارد او را [از ارث پدری محروم نماید و] از فدک منع کند، آن حضرت مقنه‌اش را بر سر گذاشت و در میان بانوان و گروهی از قومش خارج شد؛ در حالی که دستهایش را می‌کشید. چیزی از راه رفتن رسول خدا(ص) کم نگذاشت تا در مقابل ابی‌بکر [ایستاد و آن خطبة غرّا را ایراد نمود].\nحضرت صدیقة طاهره(س) در خطبة معروف خود، بعد از آنکه حمد و ثنای حضرت حق را بجای آورد و از زحمات پدر ارجمندش، حضرت ختمی مرتبت9 به نحو شایسته‌ای قدردانی نمود، به اهمیت و فلسفه برخی از دستورات مهم اسلامی پرداخته و فرمود: «فَجَعَلَ اللَّهُ الْإِیمَانَ تَطْهِیراً لَکُمْ مِنَ الشِّرْکِ ، وَ الصَّلَاةَ تَنْزِیهاً لَکُمْ عَنِ الْکِبْر؛ خداوند متعال ایمان را وسیلة پاکی شما از شرک و نماز را برای دوری از کبر و غرور شما قرار داده است.»\nدر این کلام حکیمانه، بانوی بزرگوار اسلام بعد از ذکر ایمان، نماز را بیان می‌کند که این دو از هم جدایی ناپذیرند. در حقیقت نماز ثمره ایمان به خداست و بدون نماز ایمان معنا ندارد.\nاین سخن ناظر به کلام وحیانی قرآن است که در مورد صفات پرهیزگاران به دو شاخصة مهم ایمان و نماز اشاره کرده و می‌فرماید: Gالَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَF؛ «پرهیزکاران، کسانی هستند که به غیب ایمان می‌آورند و نماز را برپا می‌دارند.»\nخداوند در قرآن، ایمان را پاک‌کننده از آلودگیهای فکری و معنوی معرفی کرده و در مورد کسانی که طاغوت را پرستش و اطاعت می‌کنند، فرموده است: Gوَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتF؛ «آنهایی که کافر شدند، طاغوتها را سرپرست خود قرار داده‌اند، [طواغیت] آنان را از نور [فطرت خداپرستى] به تاریکیها سوق می‌دهند.» آرى، انسان دور از ایمان حقیقی به خداوند، گرفتار ظلمتها و تاریکهاست و با ایمان به خدا افکارش پاکیزه و زلال می‌شود.\nعلی(ع) به نقل از رسول خدا(ص)، در توضیح معنای ایمان می‌فرماید: «الْإِیمَانُ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْکَانِ؛ ایمان اعتراف به زبان و معرفت به دل و عمل با اعضا و جوارح است.»\nاز منظر حضرت زهرا(س) ظهور این ایمان در عملی همچون نماز می‌باشد که فرمود: «وَ الصَّلَاةَ تَنْزِیهاً لَکُمْ عَنِ الْکِبْر؛ و خداوند نماز را برای شما قرار داد تا شما را از کبر پاک نماید.»\nنماز در کلام نبوى\nبر هر مسلمان وظیفه‌شناس و عاشق الهی شایسته است که این گفتار نبوی9 را نصب‌العین خود قرار دهد که آن حضرت شدّت علاقه خود ر به نماز این‌گونه توصیف کرده است: «یَا أَبَا‌ذَرٍّ إِنَّ اللَّهَ جَعَلَ قُرَّةَ عَیْنِی فِی الصَّلَاةِ وَ حَبَّبَهَا إِلَیَّ کَمَا حَبَّبَ إِلَى الْجَائِعِ الطَّعَامَ وَ إِلَى الظَّمْآنِ الْمَاءَ وَ إِنَّ الْجَائِعَ إِذَا أَکَلَ الطَّعَامَ شَبِعَ وَ الظَّمْآنَ إِذَا شَرِبَ الْمَاءَ رَوِیَ وَ أَنَا لَا أَشْبَعُ مِنَ الصَّلَاةِ؛ ای اباذر! خداوند نور دیده مرا در نماز قرار داد و نماز را محبوب من گردانید؛ همچنان که غذا را محبوب گرسنه و آب را محبوب انسان تشنه قرار داده است [امّا با این تفاوت] که گرسنه هرگاه غذا بخورد، سیر می‌شود و تشنه هرگاه آب بنوشد، سیراب می‌شود؛ امّا من از نماز سیر نمی شوم.»\nحضرت امام خمینى; در این زمینه گوی سبقت را از بسیاری پیروان و شیعیان حضرت زهرا(س) ربوده بود. روزی که شاه از ایران فرار کرد، امام در پاریس، در نوفل لوشاتو مورد توجه تمام خبرنگاران کشورهای مختلف از آفریقا، آسیا، اروپا و آمریکا قرار گرفته بود و حدود 150 دوربین فقط صحبت امام را مستقیم پخش می‌کردند. آنان تلاش می‌کردند خبر بزرگ‌ترین حادثه سال را مخابره کنند؛ شاه رفته بود و می‌خواستند ببینند که امام چه تصمیمی دارد؟. امام بر روی صندلی ایستاده و در کنار خیابان، تمام دوربینها بر روی او متمرکز شده بود. امام چند دقیقه صحبت کردند. دقیقاً در همان لحظه که امام خمینی کانون توجه جهانیان قرار گرفته بود، او متوجه خدای جهانیان شد و از فرزندش احمد که در کنارش ایستاده بود، پرسید: «احمد! ظهر شده؟» گفت: بله، الآن ظهر است. بی‌درنگ امام گفتند: «و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته» امام درست در لحظه‌ای حساس، صحبتهایشان را رها کردند تا نمازشان را اول وقت بخوانند؛ یعنی جایی که تلویزیونهای سراسری که هر کدام میلیونها بیننده دارد. C.N.N بود، B.B.C بود، تمام تلویزیونها، چه در آمریکا و چه در اروپا بودند، خبرگزاریها همه بودند: آسوشیتیدپرس، یونایتدپرس، رویتر و تمام خبرنگاران روزنامه‌ها، مجلات، رادیو، تلویزیون، در چنین موقعیت حساسى، امام حرفشان را قطع کردند و سراغ نماز رفتند.\nامام رضا(ع) در مورد آداب نماز فرمود: «اگر برای نماز ایستادى، تلاش کن با حالت کسالت، خواب‌آلودگى، سستی و تنبلی نباشد؛ بلکه با آرامش و وقار نماز را بجای آور و بر تو باد که در نماز خاشع و خاضع باشی و برای خدا تواضع کنی و خشوع و خوف را بر خود هموار سازى، در آن حال که بین بیم و امید ایستاده‌ای و پیوسته با طمأنینه و نگران باشى، همانند بنده گریخته و گنهکار که در محضر مولایش ایستاده، در پیشگاه خدای عالمیان بایست. پاهای خود را کنار هم بگذار و قامتت را راست نگهدار و به راست و چپ توجه نکن! و چنان باش که گویی خدا را می‌بینی که اگر تو او را نمی‌بینى، او تو را می‌بیند» آرى:\nروزی حضرت زهرا(س) از پدربزرگوارش پرسید: «پدر جان! جزای هر مرد و زنی که نمازش را سبک بشمارد چیست؟ حضرت فرمود: یا فاطمه! هر مرد و زنی که نمازش را سبک بشمارد، خداوند به پانزده بلا گرفتارش می‌کند: شش بلا در دنیا و سه تا هنگام مرگ و سه تا در قبر و سه تا هنگام بیرون آمدن از قبر و در قیامت.\nاما آنهایی که در دنیا به او می‌رسد: خداوند برکت را از عمرش برمی‌دارد و برکت از روزی او می‌رود. چهرة بندگان شایسته را از صورت او محو می‌کند. هر عملی که انجام دهد، به او اجر داده نمی‌شود. دعایش به آسمان بالا نمی‌رود. بهره و نصیبی در دعای صالحین ندارد.\nحضرت زهرا(س) هنگام شهادت وصیت فرمود: «علی‌جان! وقتی من وفات کردم تو غسل و کفن مرا به عهده گیر و بر من نماز بگزار و مرا درون قبر گذاشته، دفنم کن و خاک را بر روی قبر من ریخته، مساوی کن و بر بالینم رو به روی من بنشین و زیاد قرآن بخوان و دعا کن؛ زیرا در چنین لحظه‌هایی میت به انسان گرفتن با زندگان محتاج است. من تو را به خدا می‌سپارم و درباره فرزندانم به نیکوکاری سفارش دارم.»\nببذل دست فاطمه! بخاک پای فاطمه\nحضرت در فراز دیگری از خطبه‌اش به اهمیت و فلسفه زکات اشاره کرده و فرمود: « وَ الزَّکَاةَ تَزْکِیَةً لِلنَّفْسِ ، وَ نَمَاءً فِی الرِّزْق؛ خداوند متعال زکات را برای پاکی نفس و فزونی روزی قرار داد.»\nزکات مال بدر کن که فضلة رَز را\nچون باغبان بِبُرد، بیش‌تر دهد انگور\nفرجام دنیا طلبى\nثعلبة بن حاطب انصاری از کسانی بود که در جنگ بدر از جبهه اسلام دفاع کرده و همواره در محضر رسول خدا(ص) بود؛ امّا این امتیازات، او را نتوانست حفظ کند و سرنوشت خوبی برای خود انتخاب نکرد. ماجرای عبرت‌آموز وی را که هم موضوع زکات را دربردارد و هم درسها و پیامهای مهمی برای عصر ما و نسل جدید، با هم می‌خوانیم:\nروزی وی خدمت پیغمبر(ص) آمد، عرض کرد: یا رسول الله! دعا کن خداوند به من ثروتی عنایت کند. فرمود: ثعلبه! مقدار کمی که سپاسگزاری آن را بکنى، بهتر از ثروت زیاد است که توان سپاس آن را نداشته باشى. ثعلبه رفت، باز مراجعه نمود و تقاضای خود را تکرار کرد. این بار حضرت به او فرمود: تو را پیروی و اقتدا به من نیست؟ به خدا سوگند اگر بخواهم کوهها برایم طلا شود و در اختیارم باشد، خواهد شد. باز رفت، سومین بار مراجعه نموده، عرض کرد: برایم دعا فرما! «لَئِنْ رَزَقَنِیَ اللَّهُ مَالًا لَأُعْطِیَنَّ کُلَّ ذِی حَقٍّ حَقَّه؛ اگر خدا مرا ثروتی بدهد، هر که را حقی در آن مال باشد، حقش را خواهم داد.» آن جناب دعا کرد: «خدایا! به ثعلبه مالی عنایت کن!»\nبعد از آن، ثعلبه چند گوسفند تهیه کرد. کم‌کم گوسفندان او رشد کرده و رو به افزایش گذاشت. (ابتدا ثعلبه تمام نمازهای خود را پشت سر پیغمبر(ص) بجا می‌آورد)، بعد که گرفتاریش زیاد شد، فقط ظهر و عصر را به مسجد می‌آمد و بقیه نمازها را در محل دامداری خود می‌خواند. اشتغال ثعلبه از زیادی گوسفندان، کار را به جایی رسانید که روز جمعه به مدینه می‌آمد و نماز جمعه را می‌خواند. آن هم بعد از مدتی ترک شد و روز جمعه نیز دیگر نمی‌آمد. بعضی روزها بر سر راه می‌آمد و از عابرین اخبار مدینه را می‌پرسید. روزی پیغمبر اکرم(ص) جویای حال ثعلبه شد، گفتند: گوسفندان او به اندازه‌ای زیاد شده که در این نزدیکى، محلی که گنجایش آنها را داشته باشد، نیست. حضرت سه بار فرمود: وای بر ثعلبه!\nآیة زکات نازل شد. پیغمبر(ص) دو نفر؛ یکی از بنی سلیم و دیگری از جهنیه انتخاب نمود و دستور گرفتن زکات را برای آنها نوشت و فرمود: پیش ثعلبه و مرد دیگری از بنی سلیم بروید و زکات مال آنها را بگیرید. پیش ثعلبه آمدند. نامة پیغمبر(ص) را برایش خواندند و درخواست زکات کردند. ثعلبه فکری کرده، گفت: این جزیه یا شبیه جزیه است. فعلاً بروید از دیگران که گرفتید، برگردید.\nنزد مرد سلیمی رفتند، از جریان مطلع شد. از بهترین شترهای خود انتخاب نمود و سهمیه زکات را داد. به او گفتند: تو را امر نکرده‌اند شترهای ممتاز را انتخاب کنى. گفت: من خود مایلم این کار را بکنم. به دیگران نیز رجوع کرده، زکات را گرفتند، آنگاه نزد ثعلبه برگشتند. گفت: نامه را بدهید ببینم. پس از خواندن، باز پاسخ داد: این جزیه یا شبیه آن است. بروید تا من در این باره فکر کنم. فرستادگان، خدمت پیغمبر(ص)آمدند، بعد از نقل جریان، آن جناب فرمود: وای بر ثعلبه! و برای سلیمی دعا کرد و این آیه در مورد ثعلبه بر پیغمبر(ص) نازل شد: Gوَ مِنْهُمْ مَنْ عاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتانا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَ لَنَکُونَنَّ مِنَ الصَّالِحِینَ فَلَمَّا آتاهُمْ مِنْ فَضْلِهِ بَخِلُوا بِهِ وَ تَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِی قُلُوبِهِمْ إِلى یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یَکْذِبُونF؛ «بعضی از آنها با خدا پیمان بسته بودند که: اگر خداوند ما را از فضل خود روزی دهد، قطعاً صدقه خواهیم داد و از صالحان [و شاکران] خواهیم بود!؛ امّا هنگامی که خدا از فضل خود به آنها بخشید، بخل ورزیدند و سرپیچی کردند و روی برتافتند! این عمل، [روح] نفاق را، تا روزی که خدا را ملاقات کنند، در دلهایشان برقرار ساخت. این بخاطر آن است که از پیمان الهی تخلّف جستند و بخاطر آن است که دروغ می‌گفتند.»\nیکی از خویشاوندان ثعلبه هنگام نزول آیه حضور داشت. جریان را شنیده، نزد ثعلبه رفت، او را از نزول آیه آگاه کرد. ثعلبه خدمت پیغمبر(ص) شرفیاب شد، تقاضا کرد زکاتش را قبول فرماید. آن جناب فرمود: خدا امر کرده زکات تو را نپذیرم. ثعلبه از آشفتگی و ناراحتی خاک بر سر می‌ریخت. پیغمبر(ص) فرمود: این کیفر عمل توست؛ زیرا تو را امری کردم، نپذیرفتى. ثعلبه به جایگاه گوسفندان برگشت.\nپیغمبر(ص) تا زمانی که از دنیا رفت، زکات او را قبول نکرد. بعد از درگذشت آن حضرت، به ابوبکر مراجعه نمود. او نیز گفت: چون پیغمبر نپذیرفته، من هم نخواهم گرفت. در زمان عمر آمادگی خود را برای پرداخت زکات اعلام کرد. عمر هم نپذیرفت. خلافت به عثمان رسید، به او نیز مراجعه کرد، از گرفتن امتناع ورزید. سرانجام او در زمان عثمان از دنیا رفت.\nزکات، گذشته از معنای اخص فقهى، معنای عامی نیز دارد که فراتر از موضوع اقتصادی می‌باشد و پیامهای تربیتی و اخلاقی را به همراه دارد. حضرت علی(ع) در روایتی به انواع زکات اشاره کرده و فرمود: «زَکَاةُ الْعِلْمِ نَشْرُهُ زَکَاةُ الْجَاهِ بَذْلُهُ زَکَاةُ الْحِلْمِ الِاحْتِمَالُ زَکَاةُ الْمَالِ الْإِفْضَالُ زَکَاةُ الْقُدْرَةِ الْإِنْصَافُ زَکَاةُ الْجَمَالِ الْعَفَافُ زَکَاةُ الظَّفَرِ الْإِحْسَانُ زَکَاةُ الْبَدَنِ الْجِهَادُ وَ الصِّیَامُ زَکَاةُ الْیَسَارِ بِرُّ الْجِیرَانِ وَ صِلَةُ الْأَرْحَامِ زَکَاةُ الصِّحَّةِ السَّعْیُ فِی طَاعَةِ اللَّهِ زَکَاةُ الشَّجَاعَةِ الْجِهَادُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ زَکَاةُ السُّلْطَانِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ؛ زکات دانش، نشر آن [و تعلیم به دیگران] است. زکات پست و مقام، آن را در خدمت دیگران گذاشتن است. زکات حلم و بردباری، تحمّل و چشم‌پوشی است. زکات مال، بخشیدن است. زکات قدرت و توانایى، انصاف است. زکات زیبایى، عفّت و پاکدامنی است. زکات پیروزى، احسان است. زکات بدن، تلاش و روزه‌داری است. زکات رفاه و آسایش، نیکی به همسایگان و صله‌رحم می‌باشد. زکات تندرستى، کوشیدن در راه طاعت خداست. زکات شجاعت، جهاد کردن در راه خداست. زکات ریاست، دادرسی از بیچاره‌گان و بی‌پناهان است.»\nشخصی خدمت حاج شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانى; آمده و گفت: آقا! یک سری ملخ آمده‌اند و مزرعه مرا می‌خورند.\nآقا فرمود: تو حق فقرا (زکات) را نمی‌دهی و ملخها حق فقرا را می‌خورند؛ چون زکات نمی‌دهى، آنها برمی‌دارند، آیا قول می‌دهی زکات بدهى؟ گفت: بله آقا.\nآقا برایش دعا نوشت و فرمود: برو این دعا را در آن زمین چال کن و از قول من به آن ملخها بگو: ملخها! شیخ حسنعلی گفته: بروید پای این ساقه‌های گندم و علفهای هرزة زمین را بخورید! من زکات می‌دهم.\nآن مرد می‌گوید: من آمدم دعا را در زمین چال کردم و حرف شیخ حسنعلی را برای ملخها گفتم. ملخها از روی خوشه‌های گندم برخاستند و پای ساقه‌های گندم نشستند و شروع کردند علفهای هرزه را خوردن. کم‌کم گندمها رشد کردند و مزرعة ما آن سال محصول بسیار عالی داد و ما هم به قول خودمان عمل کردیم.\nحضرت زهرا(س) ماجرای مظلومیت خود را این‌گونه بیان فرموده است:\n«قنفذ را با عمر بن خطاب و خالد بن ولید به خانة ما فرستادند تا پسر عمویم علی(ع) را برای بیعت زیانبار خود به سقیفه بنی ساعده بیرون برند. علی که مشغول انجام وصیت رسول خدا(ص) و تألیف قرآن بود، با آنان بیرون نرفت. آنان نیز برای عقده‌گشایى، هیزم زیادی در مقابل درِ خانة ما جمع کردند و آتش آوردند تا خانه و ما را به آتش کشند. من در پشت در ایستادم و آنان را به خدا و پدرم قسم دادم که دست از ما بردارند و ما را یاری کنند.\nعمر، تازیانه را از دست قنفذ غلام ابوبکر گرفت و با آن به بازویم زد؛ چنانکه تازیانه همچون بازوبند به دور بازویم حلقه زد. سپس وی لگدی به در کوبید و آن را به طرف من فشار داد و من که آبستن بودم، به صورت روی زمین افتادم. آتش شعله می‌کشید و صورتم را می‌گداخت. عمر چنان به صورتم سیلی زد که گوشواره‌ام بر زمین افتاد و درد زایمان به سراغم آمد. پس محسنم کشته شد. این است امّتی که می‌خواهد بر من نماز بخواند؟! در حالی که خدا و رسول از آنان بیزاری جسته‌اند. من نیز از آنان برائت می‌جویم.»\nبه وقت مرگ، پر کردم زخون، چشم‌تر خود را\nکه تنها می‌گذارم بین دشمن، همسر خود را\nخدایا!اولین مظلوم عالم را تو یاری کن\nکه امشب می‌دهد از دست، تنها یاور خود را\nدلم خواهد که برخیزم زجا و بازویش گیرم\nنمی‌دیدم نگاه دردناک دختر خود را!\nشهادت می‌دهد فردا به محشر عضو عضو من\nعلی جان! گریه کن تا عقده‌ای از سینه بگشایى\nمکن حبس اینقدر آه دل غم‌پرور خود را\nحضرت زهرا 3 در مورد عظمت و اهمیت مراسم حج می‌فرماید: «وَ الْحَجَّ تَشْیِیداً لِلدِّین؛ خداوند متعال مراسم حج را برای برپایی دین قرار داد.» حضرت فاطمه(س) در این فراز به یکی دیگر از برنامه‌های حیاتبخش دین مبین اسلام اشاره دارد و حکمت آن را تفسیر می‌کند که مراسم سیاسی عبادی حج یکی از مهم‌ترین ارکان جاودانگی این مکتب متعالی است.\nوجود مکانهای مقدس و مراکز عبادى، معنوی و زیارتى، همواره در تبلیغ و ثبات دین مبین اسلام نقش به سزایی داشته است. این کانونهای توحید و بندگی و معرفت، محور وحدت مسلمانان و ضامن بقای این آیین آسمانی بوده و هست. در این میان، نقش خانة خدا و مسجدالحرام بیش‌تر از سایر مراکز اسلامی است؛ چرا که همة گروههای اسلامى، بدون در نظر گرفتن گرایشهای خاص خویش، خود را به زیارت این کانون عبادت و مرکز اسلام موظف می‌دانند و همه ساله در شهر مکه خود را به زیارت خانة خدا می‌رسانند. امام صادق(ع) در این‌باره می‌فرماید: «لَا یَزَالُ الدِّینُ قَائِماً مَا قَامَتِ الْکَعْبَةُ؛ پیوسته دین استوار خواهد بود تا زمانی که کعبه استوار است.»\nدر سیرة امامان معصوم : نیز اهتمام به زیارت خانه خدا از جایگاه والایی برخوردار است. آنان نه تنها خود برای شرکت در این مراسم می‌کوشیدند؛ بلکه به یاران خود نیز دستور می‌دادند تا دیگران را به مراسم عظیم حج ترغیب کنند. به عنوان نمونه، علی بن یقطین، یار وفادار امام کاظم7، با اشارة آن حضرت هر ساله دویست و پنجاه الی سیصد نفر را با هزینة خود به حج اعزام می‌کرد و علاوه بر کسب ثواب اخروى، به آن مراسم معنوی رونق بیش‌تری می‌بخشید.\nحسین بن على، یکی از دوستان امام ششم(ع) به آن حضرت عرض کرد: مردی به من وصیت کرده که اموالش را در راه خدا مصرف کنم، در چه راهی صرف نمایم؟ امام فرمود: در راه حج». عرض کردم: او تعیین نکرده و گفته در راه خدا.\nامام فرمود: «اصْرِفْهُ فِی الْحَجِّ فَإِنِّی لَا أَعْلَمُ شَیْئاً مِنْ سَبِیلِهِ أَفْضَلَ مِنَ الْحَج؛ آن را در امور حج مصرف کن؛ چرا که من از راههای خدا چیزی را بهتر از حج نمی‌دانم.»\nآرى، مکه محور تمام مکاتب توحیدی از زمان حضرت آدم و ابراهیم: تا به امروز بوده است. این مکان مقدس حرم امن خداست و از سوی مسلمانان جهان محل اجتماع سالانه محسوب می‌شود.\nشبلى، از عرفای سرشناس، به حج رفته بود و پس از انجام اعمال حج به حضور حضرت سیدالساجدین7 مشرف شد. امام(ع) از وی پرسید: ای شبلى حج گزاردی؟ شبلى: آرى، یا ابن رسول الله!\nامام(ع): «فَحِینَ نَزَلْتَ الْمِیقَاتَ نَوَیْتَ أَنَّکَ خَلَعْتَ ثَوْبَ الْمَعْصِیَةِ وَ لَبِسْتَ ثَوْبَ الطَّاعَة؟!؛ زمانی که به میقات فرود آمدى، آیا نیّت کردی که جامة معصیت را از خود به درآوری و جامة طاعت بپوشی»؟ شبلى: نه.\nامام(ع): زمانی که از جامة خود برهنه شدى، آیا نیّت کردی که از ریا و نفاق برهنه شوى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): زمانی که غسل کردى، آیا نیت کردی خویشتن را از بدیها و گناهان شستشو دهى؟ شبلى: نه.\nامام(ع) آیا خویشتن را پاکیزه کردی و احرام بستی و عقد حج بستى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): زمانی که خود را پاکیزه کردی و عقد بستى، آیا نیّت کردی که آنچه را خداوند متعال حرام کرده است، بر خویشتن حرام کنی؟ شبلى: نه.\nامام(ع): زمانی که عقد حج بستى، آیا نیت کردی که هر عقدی را که برای غیر خداوند عزّوجلّ بسته‌اى، بگشایى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس خویشتن را پاکیزه نکرده‌ای و احرام و عقد حج نبسته‌اى!\nامام(ع) فرمود: آیا داخل میقات شدی و تلبیه گفتى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): آنگاه که داخل میقات شدى، آیا نیت کردی که به نیت زیارت داخل شوى؟ شبلى: نه.\nامام(ع) آنگاه که دو رکعت نماز گزاردى، نیّت کردی که به خداوند متعال به بهترین اعمال و بزرگ‌ترین حسنات عباد که نماز است، تقرب جویى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آنگاه که تلبیه گفتى، آیا نیت کردی که برای خداوند به هر طاعتی گویا شوی و از معصیت او خود را بازدارى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس در میقات داخل نشده‌ای و نماز نخوانده‌ای و تلبیه نگفته‌اى!\nسپس امام(ع) فرمود: آیا در حرم داخل شدی و کعبه را دیدی و نماز خواندى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): آنگاه که داخل حرم شدى، آیا نیت کردی که بر خود هرگونه عیب اهل امت اسلام را حرام کنى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آنگاه که به مکه رسیدی و کعبه را دیدی و دانستی که آن خانه خدا است، آیا قصد خداوند سبحان کردی و از غیر او بریدى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس نه داخل مکه شدی و نه داخل حرم. سپس امام(ع) فرمود: آیا طواف بیت را به جای آوردی و ارکان را مس کردی و عمل سعی را انجام دادى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): آنگاه که سعی کردى، آیا نیت کردی که از همه گریخته و به سوی خداوند فرار کنی و صدق این نیّت را علّام الغیوب شناخت؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس نه طواف بیت کردی و نه سعی بجا آوردى.\nسپس امام(ع) فرمود: آیا در مقام ابراهیم7 وقوف کردی و در آن مقام دو رکعت نماز گزاردى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع) در این هنگام صیحه‌ای برآورد که نزدیک بود از دنیا مفارقت کند، سپس فرمود: هر کس با حجرالاسود مصافحه کند، با خداوند متعال مصافحه کرده است. دقت کن! ای بندة مسکین! ضایع نکن حرمت کسی را که حرمتش بزرگ است و مصافحه و بیعت با او را با مخالفت و ارتکاب حرام، نقض نکن! پس از آن فرمود: آنگاه که در مقام ابراهیم ایستادى، آیا نیّت کردی که بر انجام هر طاعت بایستی و پشت به هر معصیت کنى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آنگاه که در مقام ابراهیم دو رکعت نماز گزاردى، آیا نیّت کردی که چون نماز ابراهیم7 نماز گزاری و با نمازت بینی شیطان را به خاک بمالى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس در مقام نایستاده‌ای و در آن نماز نخوانده‌اى. پس از آن فرمود: آیا بالای چاه زمزم برآمدى؟ شبلى: آرى. امام(ع): آنگاه که بر بالای چاه زمزم برآمدى، آیا نیّت کردی که بر طاعت برآیی و چشمت را از معصیت بپوشانى؟ شبلى: نه. امام(ع): آیا سعی میان صفا و مروه را بجای آوردی و در میان آن دو، مشی و تردّد داشتى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): در سعی میان صفا و مروه، آیا نیّت کردی که در میان خوف و رجا باشى؟ شبلى: نه. امام(ع): پس نه سعی کردی و نه مشی و تردّد بین صفا و مروه. پس از آن فرمود: آیا از مکه خارج شدی و به منی رفتى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): وقتی به منی رفتى، آیا نیت کردی که مردم را از زبان و دل و دست خود ایمن گردانى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس به منی نرفتى. بعد از آن امام(ع) فرمود: آیا در موقف عرفه وقوف کردی و بر جبل الرحمة برآمدی و خداوند متعال را در جبل‌الرحمة و جمرات با معرفت خواندى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): در موقف عرفه، آیا معرفت حق سبحانه و تعالی و اطلاع او را بر سرائر و قلب خود شناختى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): وقتی از جبل‌الرحمة بالا رفتى، آیا نیّت کردی که خداوند هر مؤمن و مؤمنه‌ای را رحمت کند؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آیا به مزدلفه (مشعر) رفتی و از آنجا سنگ‌ریزه‌ها را از زمین برکندی و بر مشعرالحرام مرور کردى؟شبلى: آرى.\nامام(ع): آنگاه که در مزدلفه مشی می‌کردی و از آن سنگ‌ریزه‌ها بر می‌کندى، آیا نیّت کردی که هر معصیت و جهل را از خود برکنی و هر علم و عمل را در خود بنشانى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): وقتی به مشعرالحرام مرور کردى، آیا نیّت کردی که شعایر اهل تقوا و اهل خوف را شعار قلب خود قرار دهى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): پس در مزدلفه مشی نکردی و آن سنگ‌ریزه‌ها را برنداشتی و به مشعرالحرام مرور نکردى.\nپس از آن امام(ع) فرمود: در منی نماز گزاردی و رمی جمره کردی و حلق رأس (سر تراشیدن) را انجام دادی و فدیه (قربانی) خود را ذبح کردی و در مسجد خیف نماز خواندی و به مکه بازگشتی و طواف افاضه بجای آوردى؟ شبلى: آرى.\nامام(ع): آنگاه که به منی رسیدی و رمی جمره کردى، آیا نیّت کردی که به مطلب خود برسی و هرگونه حاجت تو برآورده شود؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آنگاه که سر تراشیدى، آیا نیّت کردی که از پلیدیها پاک شوی و از هر گناه و بد عاقبتی که بنی آدم را است به درآیى، مثل آن روزی که از مادر متولد شدى؟ شبلى: نه.\nامام(ع):آنگاه که در مسجد خیف نماز خواندی، ایا نیت کردی که نترسی،مگر از خداوند و امیدوار نباشی مگر به رحمت او؟ شبلی: نه.\nامام(ع): آنگاه که قربانی خود را ذبح کردى، آیا نیّت کردی که طمع را سر بریده و به ابراهیم7 به ذبح فرزندش اقتدا کنى؟ شبلى: نه.\nامام(ع): آنگاه که به مکه بازگشت کردی و طواف افاضه بجای آوردى، آیا نیّت کردی که افاضه (کوچ کردن) به رحمت خدا کنی و به طاعت او بازگشت کرده، به سوی او تقرّب بجویى؟ شبلى: نه.\nامام(ع) فرمود: پس به منی نرسیدی و رمی جمره نکردی و حلق رأس انجام ندادی و قربانیت را ذبح نکردی و در مسجد خیف نماز نگزاردی و طواف افاضه بجای نیاوردی و به سوی خداوند تقرّب نجستى؛ چه اینکه تو حج نکردى.\nپس شبلى از غفلتهای حجّش به ندبه و زاری افتاد و پیوسته آداب حج می‌آموخت تا سال دیگر از روی معرفت و یقین حج بگزارد.\nحضرت علی(ع) در مورد مراسم اسرارآمیز حج می‌فرماید: «أَلَا تَرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ اخْتَبَرَ الْأَوَّلِینَ مِنْ لَدُنْ آدَمَ 7 إِلَى الْآخِرِینَ مِنْ هَذَا الْعَالَمِ بِأَحْجَارٍ لَا تَضُرُّ وَ لَا تَنْفَعُ وَ لَا تُبْصِرُ وَ لَا تَسْمَعُ فَجَعَلَهَا بَیْتَهُ الْحَرَامَ الَّذِی جَعَلَهُ اللَّهُ لِلنَّاسِ قِیَاماً ؛\nآیا مشاهده نمی‌کنید که همانا خداوند سبحان، انسانهای پیشین از آدم(ع) تا آیندگان این جهان را با سنگهایی [در مکّه] آزمایش کرد که نه زیان می رسانند و نه نفعی دارند، نه می‌بینند و نه می‌نشوند؟ این سنگها را خانة محترم خود قرار داده و آن را عامل پایداری مردم گردانید.» آن حضرت در ادامه می‌فرماید: «سپس کعبه را در سنگلاخ‌ترین مکانها، بی‌گیاه‌ترین زمینها و کم فاصله‌ترین درّه‌ها، در میان کوه‌های خشن، سنگریزه‌های فراوان و چشمه‌های کم آب و آبادیهای از هم دور قرار داد که نه شتر، نه اسب و گاو و گوسفند، هیچ کدام در آن سرزمین آسایش ندارند.\nسپس آدم(ع) و فرزندانش را فرمان داد که به سوی کعبه برگردند و آن را مرکز اجتماع و سرمنزل مقصود و باراندازشان گردانند تا مردم با عشق و علاقه و از صمیم قلب به سرعت از میان فلات و دشتهای دور و از درون شهرها، روستاها، درّه‌های عمیق و جزایر از هم پراکنده دریاها به مکّه روی آورند، شانه‌های خود را بجنبانند و گرداگرد کعبه «لا اله الا الله» بر زبان جاری سازند و در اطراف خانه طواف کنند و با موهای آشفته و بدنهای پرگرد و غبار در حرکت باشند. لباسهای خود را که نشانة شخصیّت هر فرد است، درآورند و با اصلاح نکردن موهای سر، چهرة خود را تغییر دهند که آزمونی بزرگ و امتحانی سخت و آزمایشی آشکار است برای پاکسازی و خالص شدن که خداوند آن را سبب رحمت و رسیدن به بهشت قرار داد.\nاگر خداوند خانه محترمش و مکانهای انجام مراسم حج را در میان باغها، نهرها و سرزمین‌های سبز و هموار و پردرخت و میوه، مناطقی آباد و دارای خانه‌ها و کاخهای بسیار و آبادیهای به هم پیوسته، در میان گندم‌زارها و باغات خرّم و پر از گل و گیاه، دارای مناظری زیبا و پر آب،در وسط باغستانی شادی‌آفرین و جادّه‌های آباد قرار می‌داد، به همان اندازه که آزمایش ساده بود، پاداش نیز سبک‌تر می‌شد. اگر پایه‌ها و بنیان کعبه و سنگهایی که در ساختمان آن به کار رفته، از زمرّد سبز و یاقوت سرخ و دارای نور و روشنایی بود، دلها دیرتر به شک و تردید می‌رسیدند و تلاش شیطان بر قلبها کم‌تر اثر می‌گذاشت و وسوسه‌های پنهانی او در مردم کارگر نبود؛ در صورتی که خداوند بندگان خود را با انواع سختیها می‌آزماید و با مشکلات زیاد به عبادت می‌خواند و به اقسام گرفتاریها مبتلا می‌سازد، تا کبر و خودپسندی را از دلهایشان خارج کند و به جای آن فروتنی آورد و درهای فضل و رحمتش را به روی‌شان بگشاید و وسائل عفو و بخشش را به آسانی در اختیارشان گذارد.»\nابوبصیر می‌گوید: به امام باقر(ع) عرض کردم: «مَا أَکْثَرَ الْحَجِیجَ وَ أَعْظَمَ الضَّجِیج؛ چقدر حاجی زیاد است و صدای داد و فریاد همه جا را گرفته.» امام(ع) فرمود: نه؛ داد و فریاد زیاد است؛ ولی حاجی چقدر کم است. «أَتُحِبُّ أَنْ تَعْلَمَ صِدْقَ مَا أَقُولُهُ وَ تَرَاهُ عِیَانا؛ علاقه‌داری راستی سخن مرا با چشم خود ببینى؟». در این موقع با دست روی دو چشمم کشید و دعایی خواند، بینا شدم. فرمود: اکنون به حاجیها نگاه کن. نگاه کردم، دیدم بیش‌تر مردم به شکل بوزینه و خوک هستند و مؤمن چون ستاره درخشان در شب تار در میان آنها از دور دیده می‌شود. عرض کردم: «مَا أَقَلَّ الْحَجِیجَ وَ أَکْثَرَ الضَّجِیج؛ آرى، حاجی کم است و سر و صدا زیاد است.» باز دعایی خواند، دو باره نابینا شدم. ابوبصیر در مورد چشم خود التماس نمود. امام(ع) فرمود: ما از بینایی چشم تو مضایقه نداریم؛ امّا بدان! خدا نیز به تو ستم روا نداشته است، آنچه صلاحت بوده، انتخاب کرده. می‌ترسیم مردم نیز فریفتة ما شوند و فضل و عنایت خداوند را نسبت به ما فراموش کنند و ما را در مقابل خدا بپرستند، با اینکه بندة او هستیم و از عبادتش سرپیچی نداریم و از فرمانبرداری او خسته نمی‌شویم و تسلیم او هستیم.»\nکنیز حضرت زهرا(س) و برکات حج\nام ایمن از زنان بسیار بلندمرتبه و عالیقدر صدر اسلام است که همواره در خدمت خاندان نبوت بود. پس از آنکه حضرت فاطمه(س) از دنیا رفت، ام ایمن آنچنان ناراحت بود که دیگر نمی‌توانست در مدینه بماند؛ بنابراین عازم مکه شد. در راه در بیابان جحفه، تشنگی بر او غلبه کرد و آبی نیز به همراه نداشت و تشنگی او آنچنان شدید گردید که به حد خطر مرگ رسید. در این لحظه متوجه خدا گردید و با چشمانی اشکبار عرض کرد: «یَا رَبِّ! أَ تُعْطِشُنِی وَ أَنَا خَادِمَةُ بِنْتِ نَبِیِّکَ؛ پروردگار من! آیا مرا تشنه می‌گذاری با اینکه من کنیز دختر پیامبرت (فاطمه) هستم؟» پس از دعا، دلوی پر از آب بهشت بر او نازل شد، از آن آب آشامید و تا هفت سال دیگر تشنه و گرسنه نشد.\nروضه از زبان حضرت علی(ع)\nسلیم بن قیس هلالی می‌گوید: در حلقه‌ای در مسجد رسول خدا(ص) حاضر شدم که به غیر از سلمان، ابوذر، مقداد، محمّد بن ابی‌بکر، عمر بن ابی‌سلمه، قیس بن سعد بن عباده، همه از بنی‌هاشم بودند. عباس به حضرت علی(ع) عرض کرد: به نظر شما، چرا عمر قنفذ را مانند دیگر کارمندانش وادار به پرداخت غرامت نکرد؟\nحضرت علی(ع) نگاهی به اطراف انداخت. چشمانش پر از اشک شد، پس فرمود: این پاداش ضربة تازیانه‌ای بود که به حضرت فاطمه(س) زد، وقتی او از دنیا رفت، اثر این ضربه همچون بازوبندی روی بازوی او بود….\nآنکه بین در و دیوار، زبی‌یاری خویش\nفضه را از پی‌امداد صدا کرد، منم\nطلب مرگ زدرگاه خدا کرد، منم!\nآنکه جز محنت و آزار زهمسایه ندید\nآنکه با گمشده قبر و بدن مخفی خویش\nحضرت زهرا(س) در فراز دیگری از کلام گهربار خویش می‌فرماید: «وَ طَاعَتَنَا نِظَاماً لِلْمِلَّةِ ، وَ إِمَامَتَنَا أَمَاناً مِنَ الْفُرْقَة؛ خداوند متعال اطاعت از ما (اهل بیت:) را برای ایجاد نظم در میان ملت و امامت ما را برای ایمنی از تفرقه و تشتت [در جامعه] قرار داد.\nمنصب امامت همانند نبوت با گزینش و نصب خداوند متعال و با راهنمایی و اعلام رسول خدا(ص) و یا از طریق امامی که با نص رسول خدا(ص) منصوب به امامت گردیده است، معین می‌شود؛ چه اینکه مردم توانایی تشخیص و انتخاب امام دارای شرایط ویژه امامت و رهبر جهانی را ندارند؛ زیرا انفاس قدسی انسانهای والا که به مقام خطیر امامت برگزیده می‌شوند و دارای شرایط ویژه امامت می‌باشند، فقط از سوی خداوند قابل شناسایی و درک است.\nبجز خدای نداند امام عالم کیست\nمقام راهبری گر به حق بود، نیکوست\nبه همین جهت از روزی که رسول خدا(ص) مأموریت یافت تا جانشین خود را معین کند و تداوم بخش وظیفه رسالت باشد، در فرصتهای مناسب به معرفی جانشینان دوازده‌گانه خود که برگزیدة الهی بودند، پرداخته و بر امامت امیرمؤمنان علی(ع) تا امامت حضرت مهدی(ع) به طور مکرر و به صورت تصریحی و تلویحی تأکید نمود.\nخواجه نصیر الدین طوسى، نظریه‌پرداز بزرگ جهان تشیع در موضوعات کلامی و … در این زمینه می‌نویسد: «اَلْاِمَامُ لُطْفٌ فَیجِبُ نَصَبُهُ عَلَی اللهِ تَعَالَی تَحْصِیلاً لِلْغَرَضِ؛ وجود امام لطف [بر امت] است؛ پس لازم است که خداوند امام را بر [امت] نصب و معین نماید تا غرض حاصل شود.»\nآرى! با وجود امام، مردم به اطاعت نزدیک و از معصیت دور می‌شوند و اگر امام نباشد، فتنه و فساد برمی‌خیزد و در صورت نصب امام از سوی خداوند، سعادت دین و دنیای انسانها تأمین خواهد شد و این هدف متعالی خداوند و همان معنای سخن حضرت فاطمه(س) است که خداوند اطاعت از رهبری اهل بیت: را موجب نظم، و امامت معصومین: را سرچشمة امنیت و وحدت قرار داده است.\nتمثیلی روشن برای امامت\nروزی جمعی از اصحاب و یاران امام صادق(ع) جمع بودند که امام(ع) به هشام بن حکم که تازه جوانی بود، رو کرده، فرمود: ای هشام! او پاسخ داد: لبّیک، ای زادة رسول خدا(ص). امام فرمود: آیا گزارش نمی‌دهی که با عمرو بن عبید (یکی از علمای بزرگ اهل سنت) چگونه مناظره نمودى؟ عرض کرد: جلالت شما مرا می‌گیرد و شرم می‌دارم و زبانم نزد شما به کار نمی‌افتد که از خود تعریفی کرده باشم! امام(ع) فرمود: «إِذَا أَمَرْتُکُمْ بِشَیْ ءٍ فَافْعَلُوا؛ چون به شما امری نمودم، بجای آورید.»\nهشام عرض کرد: وقتی خبر مجلس مسجدِ بصرة عمرو بن عبید به من رسید، بر من گران آمد؛ به سویش رفته و روز جمعه‌ای وارد مسجد بصره شدم. جماعت بسیاری را دیدم که در اطراف عمرو بن عبید گرد آمده بودند. او جامه پشمینة سیاهی به کمر بسته و عبایی به‌دوش انداخته و مردم از او سؤال می‌کردند، من هم از مردم راه خواستم، به من راه دادند تا در مقابل او نشستم، آنگاه گفتم:\nای مرد دانشمند! من مردی غریبم، اجازه دارم مسئله بپرسم؟ گفت: بپرس! گفتم: شما چشم دارید؟، گفت: پسر جانم! این چه سؤالی است؟ چیزی را که می‌بینى، چگونه از آن می‌پرسى؟! گفتم: سؤال من همین طور است. گفت: بپرس پسر جانم! اگر چه پرسشت احمقانه است. گفتم: شما جواب همان را بفرمایید. گفت: بپرس.\nگفتم: شما چشم دارید؟ گفت: آرى، گفتم با آن چه‌کار می‌کنید؟ گفت با آن رنگها و اشخاص را می‌بینم. گفتم: بینی دارید؟ گفت: آرى، گفتم: با آن چه می‌کنى؟گفت می‌بویم. گفتم: دهان دارید؟ گفت: آرى. گفتم: با آن چه می‌کنىد؟ گفت مزه را می‌چشم. گفتم: گوش دارید؟ گفت: آری،گفتم: با آن چه می‌کنىد؟ گفت: با آن صدا را می‌شنوم، گفتم: شما دل دارید؟ گفت: آرى، گفتم: با آن چه می‌کنىد؟ گفت: با آن هر چه بر اعضا و حواسم درآید، تشخیص می‌دهم.\nگفتم: مگر با وجود این اعضا، از دل بی‌نیازی نیست؟ گفت: نه، گفتم: چگونه با آنکه اعضا صحیح و سالم باشد (دیگر چه حاجت به دل داری)؟\nگفت: پسر جانم! هر گاه اعضای بدن در چیزی که ببوید یا ببیند یا بچشد یا بشنود تردید کنند، آن را به دل ارجاع دهد تا تردیدش برود و یقین حاصل کند. من گفتم: پس خدا دل را برای رفع تردید اعضا گذاشته است؟ گفت: آرى، گفتم: دل لازم است، وگرنه اعضا را یقینی نباشد؟ گفت: آرى. گفتم: ای عمرو بن عبید! خدای تبارک و تعالی که اعضایت را بدون امامی که صحیح را تشخیص دهد و تردید را متیقّن کند وانگذاشته، چگونه این همه مخلوق را در سرگردانی و تردید و اختلاف واگذارد و برای ایشان امامی که در تردید و سرگردانی خود به او رجوع کنند قرار نداده؛ در صورتی که برای اعضای تو امامی قرار داده که حیرت و تردیدت را به او ارجاع دهى؟!!\nاو ساکت شد و جوابی نداد، سپس متوجّه شده وگفت: اهل کجایى؟ گفتم: اهل کوفه. گفت: پس تو همان هشام بن حکم هستى. سپس مرا در آغوش گرفته و بجای خود نشانید و خودش از آنجا برخاست و تا من آنجا بودم، سخن نگفت. در اینجا حضرت صادق(ع) خندید. و فرمود: این را چه کسی به تو آموخت؟ عرض کردم: ای زادة رسول خدا! بر زبانم جاری شد. حضرت فرمود: به خدا سوگند این مطالب در صحف ابراهیم و موسی مکتوب است.\nمحمد بن ابی حذیفه، پسر دایی معاویه بود؛ ولی یکی از یاوران و طرفداران پایدار امام علی(ع) به شمار می‌رفت. معاویه به واسطه علاقه‌ای که او به علی(ع) داشت، دستگیرش نموده، مدتی او را به زندان انداخت. روزی با اطرافیان خود مشورت کرد که اگر صلاح می‌دانید، این نادان (محمد بن ابی حذیفه) را از زندان خارج کنیم، به سوی خود راهنمایی کرده، امر نماییم علی را سبّ کند و در ضمن از گرفتاری زندان راحت گردد.\nهمه موافقت کردند. دستور داد او را از زندان بیاورند. وقتی حاضر شد، معاویه گفت: محمد! هنوز وقت آن نرسیده که دست از محبت و پشتیبانی علی برداری و از این گمراهی برگردى؟ نمی‌دانی که عثمان کشته شد، عایشه و طلحه و زبیر به خونخواهی او قیام کردند، چون علی پنهانی مردم را به ریختن خون عثمان وادار کرده بود. ما انتقام خون او را می‌خواهیم بگیریم. محمد بن ابی حذیفه پاسخ داد:\nمعاویه! تو می‌دانی من از همة خویشان تو به تو نزدیک‌ترم و بهتر از همه به حال تو آشنایی دارم؟ معاویه جواب داد: بله! همین طور است. محمد گفت: پس با این خصوصیات، سوگند به خدا کشندة عثمان را جز تو نمی‌دانم؛ زیرا هنگامی که عثمان تو و امثال تو (افراد ستمگر) را به حکومت منصوب کرد، مهاجر و انصار پیوسته پیشنهاد می‌کردند که شماها را از حکومت عزل نماید و ریشة ظلم را براندازد. او نیز از برکنار کردن شما امتناع می‌ورزید؛ از اینرو، آنچه به او رسید، به واسطة کردار تو و امثال تو بود. طلحه و زبیر نیز از کسانی بودند که مردم را بر کشتن عثمان تحریص می‌نمودند. ای معاویه! خدا را گواه می‌گیرم، از هنگامی که در جاهلیت و اسلام تو را می‌شناسم، هیچ‌گونه تغییری نکرده‌ای و از اسلام و فضائل اخلاقی آن کم‌ترین بهره‌ای نبرده‌ای و ذره‌ای از کردار ناپسندت کاسته نشده است. دلیل گفتارم همین است که مرا به واسطه حب و دوستی علی(ع) سرزنش می‌کنى، با اینکه سپاهیان و هواداران امیرالمؤمنین علی(ع) همه از مردمان شب زنده‌دار و پیوسته روزه‌گیر و از مهاجرین و انصارند؛ اما اطرافیان تو را مردمانی منافق و دو رو تشکیل داده‌اند. آزادشدگانی که از ترس، اسلام آوردند و بندگانی که از قید بردگى، رهایی یافتند، آنها را تو در دینشان فریب دادى، گوهر ایمانشان را گرفتى، ایشان نیز دنیای تو را پسندیده، از آن راه تو را فریب دادند. آنچه انجام داده‌اى، خودت خوب می‌دانی و آنها نیز آنچه کرده‌اند، خبر دارند!\nسوگند به خدا که برای همیشه علی(ع) را به خاطر رضای خدا و پیامبرش دوست می‌دارم و تو را به خاطر خدا و پیامبرش دشمن و تا جان در بدن دارم، در این عقیده استوار و ثابت خواهم ماند.\nمعاویه که از شدت خشم و غضب به خود می‌پیچید، دستور داد او را به زندان برگردانند و آنقدر در زندان نگاه داشتند تا از دنیا رفت. \nدر ایام بیماری خدیجه3 که به مرگ وی انجامید، روزی اسماء بنت عمیس به عیادتش آمد. او خدیجه را گریان و ناراحت مشاهده کرد و به او دلداری داده و گفت: تو از بهترین زنان عالم محسوب می‌شوى؛ زیرا تمام اموالت را در راه خداوند بخشیدى. تو همسر رسول گرامی اسلام(ص) هستی و ایشان بارها تو را به بهشت بشارت داده است. با این همه چرا گریان و نگران هستى؟\nخدیجه3 فرمود: اسماء! من در این فکرم که دخترم هنگام زفاف به مادر نیاز دارد تا نگرانیها و اسرارش را به مادر بگوید و خواسته‌هایش را به عنوان محرم اسرار مطرح نماید، فاطمة من کوچک است، می‌ترسم بعد از مرگ من کسی نباشد که هنگام عروسی متکفل کارهای وی شود و برایش مادری کند.\nاسماء بنت عمیس گفت: ای بانوی من! نگران نباش. من با تو عهد می‌کنم که اگر تا آن موقع زنده ماندم، به جای تو برای فاطمه مادری کنم و نیازهای روحی و عاطفی وی را برطرف نمایم. بعد از وفات خدیجه3 هنگامی که شب زفاف حضرت فاطمه(س) فرا رسید، پیامبر اکرم(ص) فرمود: همه زنها از اتاق عروس خارج شوند و کسی در آنجا باقی نماند. همه رفتند، اما پیامبر اکرم(ص) متوجه شد که هنوز اسماء بنت عمیس در اتاق باقی مانده است. فرمود: آیا نگفتم همة زنان بیرون روند؟ اسماء گفت: چرا یا رسول الله! من شنیدم و قصد مخالفت با فرمایش شما را نداشتم؛ ولی عهد من با خدیجه مرا بر آن داشت که در اینجا بمانم؛ چون با خدیجه پیمان بسته‌ام که در چنین شبی برای فاطمه مادری کنم. حضرت رسول خدا(ص) با شنیدن این سخن به گریه درآمد و فرمود: تو را به خدا سوگند برای این کار ایستاده‌اى؟ اسماء عرض کرد: آرى. پیامبر(ص) دست به دعا برداشته و برای اسماء بنت عمیس دعا کرد.\nهمچنین حضرت خدیجه3 در مورد آینده دختر خردسال خویش خطاب به پیامبر اکرم(ص) دغدغه‌هایی را به این ترتیب بیان نمود: یا رسول الله! این دختر من با اشاره به حضرت فاطمه(س) بعد از من غریب و تنها خواهد شد. مبادا کسی از زنان قریش او را آزار برساند. مبادا کسی به صورتش سیلی بزند. مبادا کسی صدای خود را بر روی او بلند کند. مبادا کسی با او رفتاری تند و خشن داشته باشد.\nامّا نگرانیهای خدیجه3 به واقعیت پیوست و حضرت فاطمه(س) غریب و تنها ماند و از منافقان بسیار اذیت کشید و سرانجام در آستانه شهادت قرار گرفت. در آن حال اسماء بنت عمیس طبق عهدی که داشت، در کنارش بود:\nبیا بنشین به غمخوارى، کنار بسترم اَسما!\nکه می‌دانم بود این شام، شام آخرم اَسما!\nبیا بنشین و مادروار همدرد دل من شو\nتو می‌دانی که من از کودکی بی‌مادرم اَسما!\nدلم چون شمع غم، تنها میان سینه می‌سوزد\nگهی بر کودکان و گه به حال همسرم اَسما!\nچو یک دست مرا قنفذ زکار انداخت، بی‌پروا\nحمایت کردم از مولا به دست دیگرم، اَسما!\nکه آثاری نبیند دیگر از من، دخترم اَسما!\nحضرت زهرا(س) در ادامة سخن شریفش می‌فرماید: « وَ الْجِهَادَ عِزّاً لِلْإِسْلَامِ، وَ الصَّبْرَ مَعُونَةً عَلَى اسْتِیجَابِ الْأَجْر؛ خدای بزرگ جهاد را مایة عزت اسلام و صبر و پایداری [در برابر مشکلات] را وسیلة نیل به اجر الهی قرار داده است.»\nامام علی(ع) در مورد اهمیت جهاد در راه خدا می‌فرماید: «فَإِنَّ الْجِهَادَ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ فَتَحَهُ اللَّهُ لِخَاصَّةِ أَوْلِیَائِهِ وَ هُوَ لِبَاسُ التَّقْوَى وَ دِرْعُ اللَّهِ الْحَصِینَةُ وَ جُنَّتُهُ الْوَثِیقَةُ فَمَنْ تَرَکَهُ رَغْبَةً عَنْهُ أَلْبَسَهُ اللَّهُ ثَوْبَ الذُّلِّ وَ شَمِلَهُ الْبَلَاءُ وَ دُیِّثَ بِالصَّغَارِ وَ الْقَمَاءَةِ وَ ضُرِبَ عَلَى قَلْبِهِ بِالْأَسْهَابِ وَ أُدِیلَ الْحَقُّ مِنْهُ بِتَضْیِیعِ الْجِهَادِ وَ سِیمَ الْخَسْفَ وَ مُنِعَ النَّصَف؛ جهاد، دری است از درهای بهشت که خدا به روی گزیدة دوستان خود گشوده و جامه تقوا و زره الهی است که حفظ کننده می‌باشد و سپر محکم اوست. هر که جهاد را واگذارد و ناخوشایند داند، خدا جامه خواری بر تن او پوشاند و فوج بلا بر سرش کشاند و در زبونی و فرومایگی بماند. دل او در پرده‌های گمراهی نهان و حقّ از او روی گردان شود؛ به جهت ترک جهاد به خواری محکوم و از عدالت محروم خواهد شد.»\nقرآن مجید به طور شایسته‌ای از مجاهدان در راه حق ستایش کرده و بارها به مصادیق آن نیز می‌پردازد: در شأن نزول آیه 23 احزاب آمده است:\nیکی از مسلمانان به نام انس بن نضر در جنگ بدر حاضر نبود. بعداً که آگاه شد، خیلی ناراحت گردید که چرا نبوده و در آن جنگ شرکت نکرده است. با خدا عهد و پیمان بست که اگرجنگ دیگری رخ داد، حتماً شرکت کند و تا سرحد شهادت جانبازی نماید تا اینکه جنگ احد پیش آمد و او به عهد خود وفا کرده، در آن جنگ شرکت نمود و هنگامی که گروهی فرار کردند، او همچنان ایستادگی کرد و جنگید تا به شهادت رسید. آنگاه در ارزش کار این شخص فداکار این آیة معروف نازل گردید: Gمِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلًاF؛ «در میان مؤمنان مردانی هستند که بر سر عهدی که با خدا بستند، صادقانه ایستادند؛ بعضی پیمان خود را به آخر بردند (و در راه او شربت شهادت نوشیدند) و بعضی دیگر در انتظارند و هرگز تغییر و تبدیلی در عهد و پیمان خود ندادند.»\nبه این ترتیب انس بن نضر، مطابق این آیه به عنوان منتظران برای ادای پیمان از طرف خدا به شمار آمد.\nامام رضا(ع) فرمود: روزی امیر مؤمنان(ع) برای مردم خطبه می‌خواند و آنها را به جهاد در راه خدا برمی‌انگیخت. جوانی از میان مردم برخاست و عرض کرد: یا على! مرا از فضیلت جهادکنندگان در راه خدا با خبر کن. پس علی(ع) در پاسخ او فرمود: من و رسول خدا(ص) در حالی که ایشان بر ناقه غضبای خود سوار بود، در یک ردیف قرار داشتیم؛ در حالی که از غزوه ذات السلاسل باز می‌گشتیم؛ پس من از آن حضرت آنچه را که تو از من سؤال کردى، پرسیدم، پیامبر(ص) فرمود: «إِنَّ الْغُزَاةَ إِذَا هَمُّوا بِالْغَزْوِ کَتَبَ اللَّهُ لَهُمْ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ فَإِذَا تَجَهَّزُوا لِغَزْوِهِمْ بَاهَى اللَّهُ بِهِمُ الْمَلَائِکَةَ فَإِذَا وَدَّعَهُمْ أَهْلُوهُمْ بَکَتْ عَلَیْهِمُ الْحِیطَانُ وَ الْبُیُوتُ وَ یَخْرُجُونَ مِنْ ذُنُوبِهِمْ کَمَا تَخْرُجُ الْحَیَّةُ مِنْ سِلْخِهَا وَ یُوَکِّلُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِمْ بِکُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ أَرْبَعِینَ مَلَکاً یَحْفَظُونَهُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ یَمِینِهِ وَ عَنْ شِمَالِه… وَ یُنَادِی مُنَادِی الْجَنَّةُ تَحْتَ ظِلَالِ السُّیُوفِ فَتَکُونُ الضَّرْبَةُ وَ الطَّعْنَةُ عَلَى الشَّهِیدِ أَهْوَنَ مِنْ شُرْبِ الْمَاءِ الْبَارِدِ فِی الْیَوْمِ الصَّائِفِ؛ هنگامی که رزمندگان [در راه خدا] اراده جنگ می‌کنند، خدای دوری از آتش را برای ایشان مقرّر می‌فرماید و هنگامی که برای جهاد [در راه خدا] آماده می‌شوند، خدا به وجود آنها به فرشتگان مباهات و افتخار می‌کند و زمانی که با خانوادة خود وداع می‌کنند، دیوارها و خانه‌ها برایشان می‌گریند و در این حال از گناهان خود بیرون می‌آیند، به مانند ماری که از پوست خود بیرون می‌شود و خدای بر هر یک از این مردان مجاهد چهل فرشته می‌گمارد تا او را از روبرو و پشت سر و سمت راست و سمت چپ حفاظت و نگهداری کنند … در این هنگام منادی فریاد می‌زند: بهشت در سایة شمشیرهاست؛ پس فرود آمدن هر نیزه و ضربت شمشیری بر پیکر شهید آسان‌تر و دلنشین‌تر از نوشیدن آب سرد در روز تابستان می‌باشد.»\nبا توجه به مطالب فوق، شرح سخن حضرت زهرا(س) در مورد جهاد کاملاً واضح و روشن می‌شود.\nدر فراق فاطمه(س)\nرسول خدا(ص) به دختر دلبندش بیش از حد علاقه داشت و آن حضرت، فاطمه(س) را آنچنان مورد مهر و محبت قرار می‌داد که موجب شگفتی دیگران می‌شد؛ چرا که فاطمه(س) خلاصة وجود پیامبر(ص)، نسیم آرام‌بخش پدر، کوثر قرآن، سرور بانوان جهان، ریحانه بهشتى، یادگار خدیجه، همسر علی و مادر حسنین بود. وقتی به پیامبر(ص) گفته شد: شما فاطمه را در آغوش می‌گیرى، بسیار می‌بوسی و این همه عطوفت و مهربانی برایش ابراز می‌دارى؛ در حالی که به سایر دخترانت این همه اظهار محبت نمی‌کنى؟ رسول خدا(ص) فرمود: «نطفه فاطمه از غذاهای بهشتی است؛ من بوی بهشت را از وجود او استشمام می‌کنم.»\nوقتی عایشه در مورد علاقة زیاد پیامبر(ص) به دخترش فاطمه(س) اعتراض کرد، حضرت خاتم الانبیاء9 فرمود: «ای عایشه! هنگامی که در شب معراج مرا به آسمانها بردند، داخل بهشت شدم. جبرئیل مرا به نزد درخت طوبی برد و از میوه‌های آن درخت خوردم و خداوند متعال از همان میوه‌های درخت طوبی وجود فاطمه را خلق کرد. هر وقت او را می‌بوسم و می‌بویم، بوی دلپذیر درخت طوبی و عطرهای بهشتی به مشامم می‌رسد.»\nرسول خدا(ص) همواره به حضرت زهرا(س) می‌فرمود: «یَا فَاطِمَة! إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى لَیَغْضَبُ لِغَضَبِکِ وَ یَرْضَى لِرِضَاک؛ فاطمه جان! به راستی که خدای تبارک و تعالی به خاطر خشم تو خشم می‌گیرد و به خاطر خشنودی تو خشنود می‌شود.»\nاما با این شخصیت چه کردند که حضرت علی(ع) او را شبانه دفن کرد؟ امام حسین(ع) می‌فرماید: وقتی فاطمه زهرا 3 قبض روح شد،امیرالمؤمنین مخفیانه دفنش کرد و موضع قبرش را محو نمود، سپس برخاست و صورتش را به طرف قبر رسول خدا برگرداند و گفت: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ عَنِّی وَ السَّلَامُ عَلَیْکَ عَنِ ابْنَتِکَ وَ زَائِرَتِکَ وَ الْبَائِتَةِ فِی الثَّرَى بِبُقْعَتِکَ وَ الْمُخْتَارِ اللَّهُ لَهَا سُرْعَةَ اللِّحَاقِ بِکَ؛ یا رسول الله! سلام من و سلام دخترت فاطمه بر تو باد، همان دخترت که به زیارت تو آمده و در بقعة تو خوابیده و خدا خواست به سرعت به تو ملحق شود.»\nو ادامه داد: «یا رسول الله! از فراق دختر برگزیدة تو صبر و شکیبایی من قلیل و اندک شده است، قدرت من از دوری بزرگ‌ترین زنان؛ یعنی فاطمه اطهر ضعیف گردید؛ ولی برای مفارقت تو تأسی نمودن موجب تسلیت من خواهد شد. من تو را به دست خود به خاک سپردم، در صورتی که جان مقدس تو در گلو و سینه من بود. آرى، آنچه که در قرآن است، می‌پذیرم و می‌گویم: Gإِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونF یا رسول الله! آن امانتی را که به من دادى، پس گرفته شد! سپرده باز گرفته شد! فاطمة زهرا را بردی یا رسول الله! چقدر این آسمان سبز و زمین غبارآلود در نظر من تیره و تار است!! غم و اندوه من همیشگی گردیده! شب من با بی‌خوابی می‌گذرد! این غم از قلب من خارج نمی‌شود تا آن موقعی که خدا مرا در آن خانه‌ای که تو در آن هستی وارد نماید! در دلم دردی است که آن را جریحه‌دار می‌کند و هم غمی است تحریک کننده! چه زود بود که بین ما جدایی افتاد!! من درد دل خود را برای خدا می‌گویم.\nدخترت به زودی تو را از اینکه امت تو متحد شدند و حق او را پایمال نمودند، آگاه خواهد کرد! جریان را از فاطمه‌ات جویا شو و شرح حال را از وی بخواه! چه غم و غصه‌هایی که در دل او جایگزین شدند و نمی‌توانست برای کسی درد دل کند. وی همة آنها را برای تو خواهد گفت. خدا که بهترین حکم‌کنندگان است، حکم خواهد کرد. سلام من بر شما باد! سلامی که به منزلة وداع من باشد، نه آن سلامی که شما را ترک نمایم، اگر باز گردم از ملالت و خستگی نیست و اگر نزد قبر تو اقامت گزینم، به علت بدگمانی نیست که خدا به صابرین وعده ثواب داده است.\nصبر و شکیبایی مبارک‌تر و نیکوتر است. اگر برای غلبه بر افرادی که بر او مستولی شدند، نبود، بر خود لازم می‌دانستم که نزد قبر تو اقامت گزینم و معتکف گردم و برای این مصیبت بزرگ نظیر زن جوانمرده ناله و فریاد می‌کردم. خدا می‌بیند که دختر تو مخفیانه دفن می‌شود! حق وی غصب شد! از گرفتن ارث ممنوع گردید! در صورتی که از زمان تو تا به حال چندان مدتی نگذشته و ذکر تو متروک نشده است! یا رسول الله! من به خدا شکایت می‌کنم و پیمودن راهی که تو رفتى، برای من بهترین تسلیت است. یا رسول الله! صلوات خدا بر تو و سلام و خوشنودی خدا بر فاطمة اطهر باد.»\n. مواقف الشیعه، علی احمدی میانجى، مؤسسه نشر اسلامى، ج1، ص480؛ دلائل الامامه، محمد بن جریر طبرى، دار الذخائر، قم، ص31؛ بلاغات النساء، احمد بن طیغور، نشر شریف رضى، ص26؛ بحار الانوار، علّامه مجلسى، مؤسسة الوفاء، ج29، ص239.\n. امالی صدوق، شیخ صدوق، کتابفروشی اسلامیه، ص 268، مجلس 45.\n. روزنامه کیهان، شماره 3659.\n. فقه الرضا(ع)، نشر کنگره امام رضا(ع)، مشهد مقدس، ص101.\n. فلاح السائل، سید بن طاووس، نشر انصارى، فصل اول، ص59.\n. بیت الاحزان، شیخ عباس قمى، نشر دار الحکمه، قم، 1412 ق، ص 176.\n. غلامرضا سازگار (میثم).\n. توبه/75 تا 77.\n. تفسیر نورالثقلین، عبد علی بن جمعه حویزى، نشر اسماعیلیان، قم، 1415،ج2، ص246.\n. مستدرک الوسائل، محدث نورى، مؤسسه آل‌البیت، قم، ج7، ص46.\n. داستانهایی از مردان خدا، ملخ.\n. بحار الانوار،ج 30، صص 348 – 350.\n. الکافى، محمد بن یعقوب کلینى، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ج4، ص271.\n. وسائل الشیعه، شیخ طوسى، مؤسسه ال البیت:، قم، 1404 ق، ج11، ص21 و رجال کشى، ص434.\n. معانی الاخبار، شیخ صدوق، نشر جامعه مدرسین، قم، ص167.\n. مستدرک الوسائل، ج 10، ص172. هزار و یک کلمه، حسن حسن زاده آملى، بوستان کتاب، 1377 ش، ج2، ص428 .\n. نهج البلاغه/ خطبه 192.\n. بحارالانوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج46، ص261.\n. همان، ج43، ص 44.\n. همان، ج 30، صص 302 303.\n. غلامرضا سازگار( میثم).\n. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، علامه حلى، نشر اسلامیه، ص284.\n. الاحتجاج علی اهل اللجاج، احمد بن علی طبرسى، نشر مرتضى، 1403، ج2، ص367.\n. منتهی الامال، شیخ عباس قمى، نشر اسلامیه، تهران، ج1، ص214.\n. اعیان الشیعه، محسن امین،نشر دار التعارف، ج1، ص 380. شجره طوبى، شیخ محمد مهدی حائرى، نشر حیدریه، نجف، ج2، ص334.\n. وسائل الشیعه، ج2، ص 534.\n. سید تقی قریشی (فراز).\n. بحارالانوار، ج29،ص223.\n. نهج البلاغه/خطبه 27.\n. تفسیر نمونه، ج17، ص246.\n. صحیفة الرضا(ع)، ص93.\n. علل الشرایع، شیخ صدوق، نشر داورى، قم، ج1، ص183. و تفسیر عیاشى، ج2، ص212. و دلائل الامامه، ص52.\nاز حضرت فاطمه زهرا(س) پنج خطبه نقل شده است: نخستین خطبه، سخنرانی ایشان است که پس از غصب خلافت امیر مومنان(ع) و غصب فدک ایراد شد؛\nفاطمه زهرا(س) با توجه به اهمیت عدالت، مهم‌ترین فلسفه آن را آرامش دلها می‌داند؛ از اینرو فرمود:«جعل الله … و الْعَدلَ تَنْسیقاً لِلْقُلُوب؛ عدل را برای استواری (و آرامش) دلها قرار داد.»\nاستاد مطهری می‌گوید: «[عدالت] رعایت حقوق افراد و عطا کردن به هر ذی‌حق، حق او را؛ ظلم، عبارتست از: پامال کردن حقوق و تجاوز به حقوق افراد دیگر و تصرف در حقوق دیگران. معنای حقیقی عدالت بشرى؛ یعنی عدالتی که در قانون بشری باید رعایت شود و افراد بشر باید آن را محترم بشمارند، همین معنا است. این عدالت، متکی بر دو چیز است: یکی حقوق و اولویتها؛ یعنی افراد بشر نسبت به یکدیگر و در مقایسه با یکدیگر نوعی حقوق و اولویت پیدا می‌کنند… .\nیکی دیگر، خصوصیّت ذاتی بشر است که طوری آفریده شده است که در کارهای خود الزاماً نوعی اندیشه که آنها را اندیشه اعتباری می‌نامیم، استخدام و با استفاده از آن اندیشه‌های اعتباری به عنوان «آلت فعل» به مقاصد طبیعی خود نائل می‌آید. آن اندیشه‌ها یک سلسله اندیشه‌هایی «انشائی» است که با «باید»ها مشخص می‌شود؛ از آن جمله این است که برای اینکه افراد جامعه بهتر به سعادت خود برسند، «باید» حقوق و اولویتها رعایت شود و این است، مفهوم عدالت بشری که وجدان هر فرد آن را تأیید می‌کند و نقطه مقابلش را که ظلم نامیده می‌شود، محکوم می‌سازد.»[5\nدر قرآن کریم می‌خوانیم: «وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا یُظْلَمُون»؛ «برای هر امتى، رسولی است. هنگامی که رسولشان [به سوی آنان] بیاید، به عدالت در میان آنها داوری می‌شود و ستمی به آنها نخواهد شد.»\nدر ایه دیگر می‌فرماید: «یا ایهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُونُوا قَوَّامِینَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ وَلَا یجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ»؛ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! همواره برای خدا قیام کنید و از روی عدالت، گواهی دهید. دشمنی با جمعیّتى، شما را به گناه و ترک عدالت نکشاند. عدالت کنید که به پرهیزگاری نزدیک است و از [معصیت] خدا بپرهیزید، که از آنچه انجام می‌دهید، باخبر است.»\n1. حضرت علی(ع) فرمودند: جَعَلَ اللَّهُ الْعَدْلَ قِوَاماً لِلْأَنَام؛ خداوند، عدل را برای قوام و استواری مخلوقات قرار داد.»\n2. آن حضرت در سخن دیگری می‌فرماید: «الْعَدْلُ أَحْلَى مِنَ الْمَاءِ یُصِیبُهُ الظَّمْآنُ؛ عدالت شیرین‌تر از آب برای تشنه‌ای است که به آن دست یابد.»\n3. رسول خدا(ص) فرمود: «عَدْلُ سَاعَةٍ خَیْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سِتّینَ سَنَةً قِیَامٌ لَیْلُهَا وَ صِیَامٌ نَهَارُهَا وَ جَوْرُ سَاعَةٍ فِی حُکْمٍ أَشَدُّ وَ أَعْظَمُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ مَعَاصِی سِتِّینَ سَنَةً؛ یک ساعت رعایت عدالت، بهتر از شصت سال عبادت است که شبهای آن عبادت کنند و روزهای آن روزه باشند و یک ساعت حکم و قضاوت ستمکارانه [نزد خدا] از شصت سال گناه شدیدتر و بزرگ‌تر است.»\nیکی از دختران امیر مومنان(ع) گردنبندی را به عنوان عاریه به مدّت سه روز برای استفاده کردن در روز عید قربان از ابن‌رافع خزانه‌دار بیت‌المال امام علی(ع) گرفت. وقتی خبر به علی(ع) رسید، به شدّت غضبناک شد، وی را احضار کرد و فرمود: «آیا برای همة زنان مسلمانان، ممکن است که از بیت‌المال عاریه بگیرند؟» سرانجام، حضرت، گردنبند را در اسرع وقت به بیت‌المال برگرداند و فرمود: «اگر به عنوان عاریه نبود دست دخترم را قطع می‌کردم.»\nنعمان بن شبیر می‌گوید که روزی پدرم به من هدیه‌ای داد؛ ولی به دیگر برادران و خواهرانم چیزی نداد. مادرم عمرة بنت رواحه به پدرم گفت: «من به این تبعیض راضی نمی‌شوم؛ مگر آنکه رسول خدا درستی عمل تو را گواهی کند.» سپس پدرم به محضر پیامبر اکرم(ص) شرفیاب شد و عرض کرد: «ای رسول خدا(ص)! من به فرزندم هدیه‌ای داده‌ام و همسرم مرا واداشته که شما را بر صحت آن گواه بگیرم.» پیامبر پرسید: «آیا به همة فرزندانت چنین هدیه‌ای داده‌اى؟» وی گفت: «نه!» حضرت فرمود: «پس از خدا بترس و بین فرزندانت به عدالت رفتار کن، من بر کار ظالمانه گواهی نمی‌دهم.»\nهیچ عمران و آبادی و ساخت و سازی مانند عدالت، یک شهر را آباد نمی‌کند. در حالی‌که اگر یک شهر و مملکت از حیث ظاهر و ساختمانها با شکوه گردد؛ ولی این شکوه بر اساس ظلم باشد، در واقع آباد و پایدار نیست. امام علی(ع) می‌فرماید: «ما عُمِرَتِ الْبُلْدانُ بِمِثلِ الْعَدْلِ؛ هیچ چیز مانند عدل سبب آبادی شهرها نمی‌شود.»\nفرماندار حمص به عمر بن عبدالعزیز در نامه‌ای نوشت: «دیوارهای شهر در حال خراب شدن است. برای تعمیر آن چه دستور می‌فرمایید؟» خلیفه در پاسخ نوشت: «شهر حمص را از عدالت دیوار بکش و راهها را از ظلم و ستم نسبت به مردم، پاکسازی کن. در این صورت به دیوار خشت و سنگ و گچ نیازی نیست.»\nبر اساس همین عدالت بود که حضرت فاطمه3 علیه ابابکر چنین احتجاج و استدلال کرد: «آیا از عدل است که تو از پدرت ارث ببری و من از پدرم ارث نبرم؟» از اینرو فرمود: «… یَا ابْنَ أَبِی قُحَافَةَ، أَفِی کِتَابِ اللَّهِ أَنْ تَرِثَ أَبَاکَ وَ لَا أَرِثَ أَبِى؟ لَقَدْ جِئْتَ شَیْئاً فَرِیًّا؛ ای پسر ابی قحافه! آیا در کتاب خدا آمده که تو از پدرت ارث ببری و من از پدرم ارث نبرم؟! براستی بدعت تازه و زشتی آورده‌اى.»\nشیطان به بیت وحی تعالی چه می‌کند؟\nآتش به گرد جَنّت اعلی چه می‌کند؟\nدار الزیارة نبی و آستان وحى\nای وای من مغیرة در آنجا چه می‌کند؟\nقنفذ، کنار خانه مولا چه می‌کند؟\nآثار خون به قامت طوبی چه می‌کند؟\nبر سینه شکستة زهرا چه می‌کند؟\nآرى، این بی‌عدالتی همچنان ادامه یافت و این آتش همچنان شعله‌ور ماند تا عصر عاشورا، خیمه‌گاه آل الله را به آتش کشید و نوامیس خدا و آل بیت: را به اسارت برد. اینجا فریاد دختر زهرا(س) بلند شد که «أَمِنَ الْعَدْلِ یَا ابْنَ الطُّلَقَاءِ تَخْدِیرُکَ حَرَائِرَکَ وَ إِمَاءَکَ وَ سَوْقُکَ بَنَاتِ رَسُولِ اللَّهِ سَبَایَا قَدْ هُتِکَتْ سُتُورهُنَّ وَ أُبْدِیَتْ وُجُوهُنَّ تَحْدُو بِهِنَّ الْأَعْدَاءُ مِنْ بَلَدٍ إِلَى بَلَدٍ وَ یَسْتَشْرِفُهُنَّ؟ أَهْلُ الْمَنَاهِلِ وَ الْمَنَاقِلِ وَ یَتَصَفَّحُ وُجُوهَهُنَّ الْقَرِیبُ وَ الْبَعِیدُ وَ الدَّنِیُّ وَ الشَّرِیفُ لَیْسَ مَعَهُنَّ مِنْ رِجَالِهِنَّ وَلِیٌّ وَ لَا مِنْ حُمَاتِهِنَّ حَمِى؛ ای پسر آزاد شدة [جدّ ما]! آیا از عدل است که تو زنان و کنیزان خود را در پرده بنشانی و دختران رسول خدا را اسیر کنی و از شهری به شهر دیگر ببرى؟! پرده آبروی آنها را هتک کنی و صورت آنان را آشکار سازی که مردم بدانها چشم دوزند، و نزدیک و دور و فرومایه و شریف چهره آنها را بنگرند. از مردان آنان کسی به همراهشان نیست، نه یار و نه نگه‌دار و نه مددکارى.»\nاز لوازم انفکاک ناپذیر زندگی اجتماعی و فردی دنیا، این است که زحمات، گرفتاریها، بیماریها، بلاها و … دامنگیر انسان می‌شود و همین طور در مقابل وسوسه‌های نفسانی و شیطانی قرار می‌گیرد و عبادتهایی چون نماز و روزه و حج و امثال آن را باید انجام دهد. تمامی این موارد سخت، نیاز به استقامت و صبر دارد. صبر، آثار بسیار سازنده و محصولات بسیار شیرینی برای انسان به ارمغان می‌آورد. تمامی کسانی که به مقامات عالیه راه یافته‌اند از انبیا گرفته تا امامان و اولیاء الهى،عامل اصلی و رمز حقیقی این راهیابى، بردباری بوده است.\nحضرت زهرا(س) یکی از آثار و حکمتهای صبر را پاداش عظیم آن معرفی می‌کند و می‌فرماید: «وَ الصَّبْرَ مَعُونَةً عَلَى اسْتِیجَابِ الْأَجْر؛ و [خداوند] صبر را برای به دست آوردن پاداش قرار داده است.»\n«وَ اللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ»؛ «خداوند بردباران را دوست دارد.»\n«وَ أَطِیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِین»؛ «خدا و رسولش را اطاعت کنید و با هم نزاع نکنید که سست شوید و قدرت (و شوکت) شما از میان برود و استقامت کنید که خداوند با استقامت کنندگان است.»\nاین معیّت، معیّت خاص و ویژه است؛ غیر از معیّتی است که خداوند با همه دارد؛ «اِنَّ اللهَ مَعَکُمْ» و «نَحْنُ اَقْرَبُ اِلَیهِ مِنْ حَبْلِ الْوَریدِ».\nدر قرآن کریم می‌خوانیم: «سرانجام از فرعونیان انتقام گرفتیم… و مشرقها و مغربهای پربرکت زمین را به آن قومِ به ضعف کشانده شده (زیر زنجیر ستم) واگذار کردیم»: «وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ الْحُسْنى عَلى بَنِی إِسْرائِیلَ بِما صَبَرُو»؛ «وعده نیک پرورگارت بر بنی اسرائیل، به سبب صبری که به خرج دادند، تحقق یافت.»\n4. امامت و هدایت، پاداش شکیبایى\n«وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ کانُوا بِآیاتِنا یُوقِنُون»؛ «و از آنان امامان (و پیشوایانی) قرار دادیم که به فرمان ما [مردم را] هدایت می‌کردند؛ چون شکیبایی کردند و به آیات ما یقین داشتند.»\nدر قرآن به پاداش دیگری برای صابران اشاره کرده، می‌فرماید: »…. وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ الَّذِینَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ أُولئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُون»؛ «به بردباران بشارت بده، آنها که هرگاه مصیبتی به ایشان می‌رسد، می‌گویند: ما از آن خداییم، و به سوی خدا برمی‌گردیم. اینها، همانها هستند که الطاف و رحمت خدا شامل حالشان شده است. و آنها هستند، هدایت یافتگان.»\nدر این ایه به سه پاداش صابران اشاره شده است: 1. درود خدا (در واقع، همان الطاف ویژه الهی)؛ 2. رحمت خاص الهى؛ 3. هدایت خاص الهى.\nحضرت صادق(ع) فرمود: «الصَّبْرُ رَأْسُ الْإِیمَانِ؛ بردباری سرِ ایمان است.»\nاز مسیح(ع) نقل شده است که فرمود: «إِنَّکُمْ لَا تُدْرِکُونَ مَا تُحِبُّونَ إِلَّا بِصَبْرِکُمْ عَلَى مَا تَکْرَهُون؛ براستی به آنچه دوست دارید نمی‌رسید، مگر با صبر شما بر آنچه بد می‌دانید.»\nامام علی(ع) فرمود: «بِالصَّبْرِ تُدْرَکُ مَعالِی الأُمُورِ؛ با صبر است که به امور عالیه می‌توان رسید.»\nآرى شود ولیک به خون جگر شود\nحتی راه رسیدن به خداوند، صبر در مقابل معاصى، بلاها و بردباری بر طاعت و بندگی است. امیر مومنان(ع) می‌فرماید: «مَنْ صَبَرَ عَلَى اللَّهِ وَصَلَ إِلَیْهِ؛ کسی که بر [اطاعت و ترک معاصى] خدا صبر کند، به او خواهد رسید.»\nپیامبر اکرم(ص) فرمود: «بِالصَّبْرِ یُتَوَقَّعُ الْفَرَجُ وَ مَنْ یُدْمِنْ قَرْعَ الْبَابِ یَلِجْ؛ با صبر، انتظار گشایش می‌رود و کسی که بر کوبیدن دری مداومت کند، وارد می‌شود.»\nدر حدیثی دیگر فرمود: «أَنَّ النَّصْرَ مَعَ الصَّبْرِ وَ أَنَّ الْفَرَجَ مَعَ الْکَرْب؛ پیروزی با صبر و گشایش با سختی است.»\n9. راحتی دائمى\nحضرت علی(ع) دربارة صفات متقین می‌فرماید: «صَبَرُوا أَیَّاماً قَصِیرَةً أَعْقَبَتْهُمْ رَاحَةً طَوِیلَة؛ مدت کوتاهی را صبر کردند، به دنبال آن به راحت طولانی مدّت دست یافتند.»\n«امّ عقیل» زن مسلمان و بادیه‌نشینی بود. روزی دو میهمان بر او وارد شدند. فرزند آن زن، همراه شتران در بادیه بود، در همان لحظه به او خبر دادند که شتر خشمگین، فرزندش را در چاهی انداخته و کشته است. زن با ایمان به کسی که خبر مرگ فرزند او را آورده بود، گفت: «از مرکب پیاده شو و در پذیرایی از میهمانان کمک کن!» گوسفند را به او داد تا آن را ذبح کند و سرانجام، غذا آماده شد. «ام عقیل» غذا را نزد میهمانان گذاشت. پس از صرف غذا نزد آنان رفت و گفت: «آیا در میان شما کسی هست که از قرآن به خوبی آگاهی داشته باشد؟ » یکی از حاضران گفت: «بله! من آگاهم.» زن گفت: «آیاتی از قرآن را برایم بخوان تا در برابر مرگِ فرزندم مایة تسلّی خاطر من شود.» او می‌گوید: «من،این آیات را برایِ آن زن خواندم «وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِین…»؛«و به تحقیق شما را با ترس و گرسنگی و کمبود در اموال و جانها و فرزندانتان می‌آزماییم و صبر کنندگان را بشارت بده…» زن خداحافظی کرد. سپس رو به قبله ایستاد و چند رکعت نماز گذارد. سپس عرض کرد: «اللَّهُمَّ إِنِّی قَدْ فَعَلْتُ مَا أَمَرْتَنِی بِهِ فَاَنْجِزْ لِی مَا وَعَدْتَنِى؛ خداوندا! اوامرت را انجام دادم [و رشتة شکیبایی را رها نساختم]، تو هم آنچه را [از رحمت و صلوات] به من وعده داده‌ای بر من ارزانی دار!» سپس اضافه کرد: «اگر بنا بود در این جهان، کسی برای کسی بماند… .» یکی از حاضران می‌گوید: «من فکر کردم می‌خواهد بگوید که فرزندم برای من باقی می‌ماند؛ اما چنین ادامه داد که پیامبر اسلام محمد(ص) برای امّتش باقی می‌ماند.»\nبر اثر لطمات و ضربات وارده بر بدن حضرت زهرا(س) در جریان هجوم به خانه وحى، آن بانوی مکرّمه در بستر بیماری افتاد. در روزهای سخت بیماری آن بانو، زنان مهاجر و انصار به عیادتش آمدند و عرض کردند: «ای دختر پیامبر خدا(ص)! چگونه صبح کردى؟ با بیماری چه می‌کنى؟» حضرت زهرا(س) پس از حمد خدا و درود بر پدرش فرمود: «أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْیَاکُنَّ قَالِیَةً لِرِجَالِکُنَّ لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ أَنْ عَجَمْتُهُمْ وَ شَنَأْتُهُمْ بَعْدَ أَنْ سَبَرْتُهُمْ فَقُبْحاً لِفُلُولِ الْحَدِّ وَ اللَّعِبِ بَعْدَ الْجِدِّ وَ قَرْعِ الصَّفَاةِ وَ صَدْعِ الْقَنَاةِ وَ خَطَلِ الْآرَاءِ وَ زَلَلِ الْأَهْوَاء…؛ صبح کردم در حالی که به خدا سوگند دنیای شما را دوست نمی‌دارم و از مردان شما خشمناک و بیزارم؛ درون و بیرونشان را آزمودم و نامشان را از دهان خویش به دور افکندم، از آنچه کرده‌اند، ناخشنودم چه زشت است کندی شمشیرها و سستی و بازیچه بودن [مردانتان] پس از آن همه تلاشها. چه زشت است سر بر سنگ خارا زدن، و شکاف برداشتن نیزه‌ها و فساد آرا و اندیشه و انحراف آرمان و انگیزه‌ها… .»\nجز غم کسی به خانه من سر نمی‌زند\nاینجا که مرغ شوق دگر پر نمی‌زند\nدر خانه غریب کسی سر نمی‌زند\nمن دختر پیامبر و زان همه یکى\nدم از سفارشات پیمبر نمی‌زند\nمی‌زد مرا مغیره و یک کس به او نگفت\nزن را کسی مقابل شوهر نمی‌زند\n(آخر)، مادر، کسی مقابل دختر نمی‌زند\nآرى اینجا مادر را مقابل فرزندان زدند و در کربلا فرزندان و دختران را کنار جنازه بابا تازیانه زدند.\nسوی شام و کوفه‌ام چه ظالمانه می‌برند\nنمی‌روم ولی مرا به تازیانه می‌برند\nسیر تو را نموده‌اند به نوک نی ستمگران\nنمی‌روم ولی مرا به این بهانه می‌برند.\nاحسان به پدر و مادر از حقوق انسانی است، نه فقط اسلامى؛ منتهی در اسلام، بهترین و بیش‌ترین تأکید بر آن شده است و در قرآن در کنار توحید، احسان به والدین مطرح است؛ تا آنجا که حتی اگر آنان مسلمان هم نباشند باید به آنها احسان و احترام کرد. مقام و پست، نباید انسان را از احترام به والدین غافل کند. انسان در هر مقامی باشد باید پدر و مادر خویش را برتر از خود بداند و در مقابل آنها کرنش و تواضع کند. سفارش به احسانِ به پدر و مادر، متوجه فرزندان است؛ ولی به آنها توصیه نشده است که به فرزندان نیکی کنید؛ گویا عاطفه پدر و مادری برای این امر کافی است.\nفاطمه زهرا(س) فرمود: «… بِرَّ الْوالِدَین وِقَایةً مِنَ السَّخَط؛ نیکی به پدر و مادر را برای دوری از عذابش قرار داده است.»\nقرآن مجید، رسول خدا (ص) و امامان معصوم :، دستورهایی درباره احسان به ایشان دارند که در هیچ کتاب و مذهبی همانند آن را نمی‌توان یافت. اکنون به برخی از این آیات و روایات اشاره می‌شود:\n1. بزرگ‌ترین توصیه\nوَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلى والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاه وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیتِی إِنِّی تُبْتُ إِلَیکَ وَإِنِّی مِنَ الْمُسْلِمِینَ»؛ «به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند. مادرش او را با ناراحتی حمل می‌کند و با ناراحتی بر زمین می‌گذارد. دوران حمل و از شیر گرفتنش سی‌ماه است، تا زمانی که به کمال قدرت و رشد برسد و به چهل سالگی بالغ شود، می‌گوید: پروردگارا!مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی به جا آورم و کار شایسته‌ای انجام دهم که از آن خشنود باشی و فرزندان مرا صالح قرار بده. من به سوی تو باز می‌گردم و توبه می‌کنم، و من از مسلمانانم.»\n2. کم‌ترین اهانت ممنوع\n«وَ قَضى رَبُّکَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیَّاهُ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ کِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا کَرِیماً وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا کَمَا رَبَّیَانِی صَغِیر»؛ «و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستید! و به پدر و مادر نیکی کنید. هر گاه یکی از آنها یا هر دوی آنها، نزد تو به سن پیری رسند، (کم‌ترین اهانتی به آنها روا مدار) و به آنها اف نگو و بر آنها فریاد مزن! و گفتار [لطیف و سنجیده و] بزرگوارانه به آنها بگو! و بالهای تواضع خویش را از محبّت و لطف در برابر آنان فرود آر! و بگو: پرورگارا! همان‌گونه که آنها مرا در کوچکی تربیت کردند، آنان را مشمول رحمت قرار ده.»\nابی ولّاد حنّاط می‌گوید که از امام صادق(ع) درباره این آیه «وَ بِالْوَالِدَیْنِ اِحْسَان» پرسیدم و گفتم: «این نیکی چیست؟» حضرت فرمود: «نیکی این است که با آنان خوشرفتاری کنی و ایشان را وانداری که آنچه را به آن نیازمندند از تو درخواست کنند، اگرچه بی‌نیاز هم باشند؛ مگر خداوند عزوجل نمی‌فرماید: «هرگز به نیکی نمی‌رسید؛ مگر از آنچه دوست می‌دارید، ببخشید.» سپس فرمود: «و امّا این آیه که فرمود: «إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ کِلاهُما…»؛ «… یعنی اگر تو را زدند بگو خدا شما را بیامرزد که این سخن بزرگوارانه از سوی توست و سخن کریمانه است که قرآن بدان امر می‌کند.» و فرمود: «معنای «وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّل…» این است که نگاهت را جز به مهر و دلسوزی به آنان ندوز، صدایت را بالا نبر، دستت را بالاتر از دستشان نبر و از آنان پیش نیفت.»\nدر آیات متعددی از قرآن، در کنار امر به توحید و نهی از شرک، امر به احسان والدین شده است؛ از جمله آیه‌ای که گذشت و آیات ذیل:\nیک  «قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّکُمْ عَلَیْکُمْ أَلَّا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْسان»؛ «بگو: بیایید آنچه را پروردگارتان بر شما حرام کرده است برایتان بخوانم: اینکه چیزی را شریک خدا قرار ندهید و به پدر و مادر نیکی کنید.»\nدو «وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْسان»؛ «و خدا را بپرستید! و هیچ چیز را همتای او قرار ندهید و به پدر و مادر، نیکی کنید.»\nسه «وَ إِذْ أَخَذْنا مِیثاقَ بَنِی إِسْرائِیلَ لا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْسان»؛ «و [به یاد آورید] زمانی را که از بنی اسرائیل پیمان گرفتیم که جز خداوند یگانه را پرستش نکنید، و به پدر و مادر [و نزدیکان] احسان کنید.»\nرسول خدا(ص) فرمود: «رضا اللهِ فی رِضا الْوالِدِ وَ سَخَطُ الله فی سَخَطِهِ؛ رضای خدا در رضای پدر است و غضب خدا در خشم او.»\n5. ذلت و خوارى\nامام هادی(ع) فرمود: «الْعُقُوقُ یُعَقِّبُ الْقِلَّةَ وَ یُؤَدِّی إِلَى الذِّلَّةِ؛ ترک احسان به پدر و مادر، سبب تنهایی و منتهی به خواری می‌شود.»\nحضرت صادق(ع): «عُقُوقُ الْوَالِدَیْنِ مِنَ الْکَبَائِرِ لِأَنَّ اللَّهَ جَعَلَ الْعَاقَّ عَصِیّاً شَقِیّاً؛ ترک احسان به پدر و مادر از گناهان کبیره است؛ چون خداوند عاق والدین را معصیّت کار و شقی قرار داده است.»\nنکته پایانی در این باب، این است که باید به مادر بیش‌تر نیکی کرد. امام صادق فرمود: «مردی نزد پیامبر اکرم(ص) آمد و عرض کرد: «ای رسول خدا! به چه کسی نیکی کنم؟» «قَالَ: أُمَّکَ، قَالَ: ثُمَّ مَنْ؟ قَالَ: أُمَّکَ، قَالَ: ثُمَّ مَنْ؟ قَالَ: أُمَّکَ، قَالَ ثُمَّ مَنْ؟ قَالَ أَبَاک؛ فرمود: به مادرت. گفت: سپس به چه کسى؟ فرمود: مادرت. [باز] گفت: آن‌گاه به چه کسى؟ فرمود: مادرت. [باز] گفت: سپس به چه کسى؟ فرمود: پدرت.»\nمردی مشغول طواف خانه خدا بود و مادرش را نیز بر دوش گرفته بود و طواف می‌داد. در همان حال، پیامبر اکرم(ص) را دید. از آن حضرت پرسید: «آیا با این کار، حق مادرم را انجام داده‌ام؟» آن حضرت فرمود: «خیر. تو حتّی با این کار، جبران یکی از ناله‌های او را (به هنگام وضع حمل) نکرده‌اى.»\nحضرت فاطمه زهرا(س) به علی(ع) وصیت کرد: «یَا عَلِی … أَنْتَ أَوْلَى بِی مِنْ غَیْرِی حَنِّطْنِی وَ غَسِّلْنِی وَ کَفِّنِّی بِاللَّیْلِ وَ صَلِّ عَلَیَّ وَ ادْفِنِّی بِاللَّیْلِ وَ لَا تُعْلِمْ أَحَداً وَ أَسْتَوْدِعُکَ اللَّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَى وُلْدِیَ السَّلَامَ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَة؛ ای على! … تو از دیگران بر من سزاوارترى. حنوط و غسل و کفن مرا در شب انجام بده و شب بر من نماز بگزار و شب مرا دفن کن و به هیچ کس اطلاع مده. تو را به خدا می‌سپارم و بر فرزندانم تا روز قیامت سلام و درود می‌فرستم.»\nشکست و چشم زدل اشک دانه‌دانه گرفت\nکنار پنجره‌ها چشم پراشکم\nسراغ قبر بی‌نام و بی‌نشانه گرفت\nامام علی(ع) طبق وصیّت حضرت زهرا(س) شبانه بدن او را غسل داد و کفن کرد و در محل نامعلومى به خاک سپرد. در لحظه دفن، دو دست، شبیه دستهای پیامبر(ص) از قبر بیرون آمد و جنازه را تحویل گرفت. آن‌گاه علی(ع) به قبر پیامبر(ص) رو کرد و عرضه داشت: «… سلام بر تو و دخترت! سلام وداع. اگر باز گردم، نه از روی ملال و خسته شدن و اگر بمانم، نه از بدگمانی به وعده‌های الهی به صابران است. شکیبایی زیباتر است.» آن‌گاه این اشعار را انشاء کرد:\n«لِکُلِّ اجْتِمَاعٍ مِنْ خَلِیلَیْنِ فُرْقَةٌ\nوَ إِنَّ افْتِقَادِی فَاطِماً بَعْدَ أَحْمَدُ\nحقوق، دارای مراتبی است: اوّل، حق خداوند و سپس والدین و بعد، خویشاوندان که باید با آنها رابطه داشت؛ اگرچه در حدّ نوشاندن آب و رساندن سلام. صله رحم آثار بسیاری دارد؛ همچون زیاد شدن عمر، آسان شدن حساب و روز قیامت، تزکیه عمل و … و ترک آن نیز، آثار زیانباری دارد؛ همچون: ملعون شدن نزد خداوند و استشمام نکردن بوی بهشت.\nاز آنان خوش نماید، میهمانى\nکند از جان و از دل میزبانى\nبه هر پیش‌آمدی تیمار خوارش\n1. نشانه‌عاقبت به خیرى\n«الَّذِینَ یُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ لا یَنْقُضُونَ الْمِیثاقَ وَ الَّذِینَ یَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ یَخافُونَ سُوءَ الْحِساب … أُولئِکَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّار»؛ «آنها که به عهد الهی وفا می‌کنند و پیمان را نمی‌شکنند و آنها که پیوندهایی را برقرار می‌دارند که خدا به برقراری آن،دستور داده است؛ و از پروردگارشان می‌ترسند و از بدی حساب (روز قیامت) بیم دارند …، پایان نیک سرای دیگر، از آن آنهاست.»\nامام صادق(ع) از پدرش نقل کرده است که فرمود: «پدرم علی بن الحسین8 به من فرمود که به پنج کس توجّه نکن و با آنان رفیق مشو: دروغگو، فاسق، بخیل، احمق و کسی که قطع رحم می‌کند که او را در کتاب خداوند در سه جا لعن شده یافتم؛ خداوند فرمود: «فَهَلْ عَسَیْتُمْ إِنْ تَوَلَّیْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَکُمْ أُولئِکَ الَّذِینَ لَعَنَهُمُ اللهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمى أَبْصارَهُم»؛ وَ قالَ اللهُ عَزَوَجَلَّ: «الَّذِینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ»؛ وَ قَالَ فِی الْبَقَرَةِ: «الَّذِینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ»؛ «پس [ای منافقان!] آیا امید بستید که چون از خدا برگشتید [و یا سرپرست مردم شدید] در روی زمین فساد کنید و خویشاوندیهای خود را از هم بگسلید؟ اینان همان کسانی هستند که خدا آنان را لعنت کرده و گوش [دل] ایشان را ناشنوا و چشمهایشان را نابینا کرده است» و خدای عزیز و جلیل فرمود: [فاسقان،] کسانی هستند که پیمان خدا را پس از محکم ساختن آن می‌شکنند و پیوندهایی را که خدا دستور داده برقرار سازند، قطع، و در روی زمین فساد می‌کنند. برای اینان است لَعنَت [خدا و دوری از رحمت او]و برای آنان، جایگاه بدی است.» و در سوره بقره فرمود: «[فاسقان،] کسانی هستند که پیمان خدا را پس از محکم ساختن آن می‌شکنند و پیوندهایی را که خدا دستور داده برقرار سازند، قطع، و در روی زمین فساد می‌کنند. اینها زیانکاران‌اند.»\nحضرت زهرا(س) از بین این آثار، به دو نمونه اشاره کرده است؛ آنجا که فرموده است:\n«… وَ صِلَةَ الْأَرْحَامِ مَنْسَأَةً فِی الْعُمْرِ وَ مَنْمَاةً لِلْعَدَدِ؛ [خداوند] صله رحم را، باعث تأخیر مرگ و فزونی عددی [خویشاوندان] قرار داده است.»\nامام حسین(ع) فرمود: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ یُنْسَأَ فِی أَجَلِهِ وَ یزْدادَ فِی رِزْقِهِ فَلْیَصِلْ رَحِمَهُ؛کسی که دوست دارد مرگش به تأخیر افتد و رزقش افزوده شود، پس با رحمش ارتباط داشته باشد.»\nحضرت صادق(ع) فرمود: «مَا نَعْلَمُ شَیْئاً یَزِیدُ فِی الْعُمُرِ إِلَّا صِلَةَ الرَّحِمِ حَتَّى إِنَّ الرَّجُلَ یَکُونُ أَجَلُهُ ثَلَاثَ سِنِینَ فَیَکُونُ وَصُولًا لِلرَّحِمِ فَیَزِیدُ اللَّهُ فِی عُمُرِهِ ثَلَاثِینَ سَنَةً وَیکوُنُ اَجَلُهُ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ سَنَةً فَیَکُونُ قَاطِعاً لِلرَّحِمِ فَیَنْقُصُهُ اللَّهُ ثَلَاثِینَ سَنَةً وَ یَجْعَلُ أَجَلَهُ إِلَى ثَلَاثِ سِنِینَ؛ چیزی سراغ نداریم که به مانند صله رحم، عمر را افزونی بخشد تا آنجا که اجل شخص، سه سال دیگر است؛ پس بسیار صله رحم می‌کند و خداوند بر عمر او سی سال می‌افزاید و اجلش می‌شود سی و سه سال. و اگر قطع رابطه با رحم کند، خداوند، سی سال عمر او را کم می‌کند و اجل او را در [ظرف] سه سال قرار می‌دهد.»\nفردای آن شب که حضرت فاطمه3 دفن شد، چهل قبر جدید در بقیع به چشم می‌خورد. مسلمانان، وقتی این صحنه را دیدند و قبر آن بانو در میان آن قبور مشخص نبود، ضجّه سر دادند. آنان، یکدیگر را ملامت کردند و گفتند: «فقط یک دختر از پیامبر باقی مانده بود که از دنیا رفت و دفن شد و ما در مراسم تشییع و نماز او حضور نیافتیم.»\nاین خبر به امیر مومنان(ع) رسید. او غضبناک بیرون آمد. چشمانش سرخ و رگهای گردنش برآمده بود و قبایی زرد رنگ که در مواقع سختی می‌پوشید بر تن داشت و بر شمشیر خود، ذوالفقار، تکیه زنان به سمت بقیع آمد. شخصی به سوی مردم رفت و گفت: این علی است که می‌آید و سوگند می‌خورد که اگر سنگی از این قبور برداشته شود، با شمشیر پاسخ خواهد داد. عمر و تعدادی از اصحابش گفتند: یا ابا‌الحسن! سوگند به خدا! قبر فاطمه را نبش می‌کنیم و بر او نماز می‌گزاریم.\nعلی(ع) لباس او را گرفت و بر زمین زد و فرمود: «یَا ابْنَ السَّوْدَاءِ أَمَّا حَقِّی فَقَدْ تَرَکْتُهُ مَخَافَةَ أَنْ یَرْتَدَّ النَّاسُ عَنْ دِینِهِمْ وَ أَمَّا قَبْرُ فَاطِمَةَ فَوَ الَّذِی نَفْسُ عَلِیٍّ بِیَدِهِ لَئِنْ رُمْتَ وَ أَصْحَابُکَ شَیْئاً مِنْ ذَلِکَ لَأَسْقِیَنَّ الْأَرْضَ مِنْ دِمَائِکُمْ فَإِنْ شِئْتَ فَاعْرِضْ یَا عُمَرُ؛ یابن السوداء! امّا حق خودم، از بیم ارتداد مردم از آن گذشتم؛ امّا قبر فاطمه، سوگند به آن کس که جانم به دست اوست! اگر تو و اصحابت متعرض این قبور شوید، زمین را از خونتان سیراب می‌کنم، ای عمر! اگر می‌خواهی اقدام کن.»\nابوبکر جلو آمد و گفت: ای اباالحسن! به حق رسول خدا و به حقّ کسی که روی عرش است! از او دست بردار که ما هرگز کاری انجام ندهیم که تو را ناخوش آید. علی(ع) او را رها کرد و مردم متفرق شدند و دیگر باز نگشتند. جملة «یَتَوَکَّأُ عَلَى سَیْفِه…؛ بر عصایش تکیه می‌کرد» نشان می‌دهد که داغ زهرا آن قدر اثر گذاشته بود که حضرت بسان انسان سالخورده‌اى، تکیه زنان به شمشیر می‌آمد.\nزبان حال حضرت علی(ع)\nغریب و بی‌کس و تنها درون خانه بنشستم\nخدا داند که از زینب خجالت می‌کشیدم من\n. بحارالانوار، محمد باقر مجلسى، دار احیاءالتراث العربى، بیروت، دوم، 1403 ق، ج43، ص158.\n. احتجاج، طبرسى، ص106.\n. عدل الهى، مرتضی مطهرى، صدرا، قم، 1357 ش، چاپ دهم، ص62.\n غرر الحکم، عبدالواحد آمدى، مکتب الاعلام، قم، شماره 1697، 1366 ش، ج1، ص37،\n. جامع الاخبار، تاج الدین الشعیرى، دار الرضى، قم، 1405ق، ج1، ص154 و بحارالانوار، ج72، ص352.\n. وسائل الشیعه، حر عاملى، آل البیت، ج28، ص262.\n. میزان الحکمة، محمدی ری شهرى، دارالحدیث، ج10، ص707\n. غرر الحکم،ج1، ص 339.\n. هزار و یک حکایت تاریخى، ص 196.\n. دلائل الامامة، طبرى، منشورات الرضى، قم، ص30؛ عوالم العلوم، بحرانى، مدرسة الامام المهدی4، قم، ج11، ص467؛ احتجاج، ج1، ص108 و امالى، صدوق، ج1، ص384.\n. بحارالانوار، محمدباقر مجلسى، بیروت، دار احیاء التراث العربى، 1404 ق، ج45، ص133، باب 39.\n. بقره/155 .\n. کافى، ج2، ص87، ح1.\n. نهج‌البلاغه، ترجمه دشتى، 193، ص402.\n. التمحیص، ص59، ح125 به نقل از منتخب میزان الحکمه، ص288 و کافى، کلینى، دارالکتب الاسلامیّه، 1365 ش، ج1، ص352.\n. ادامه آیه و ترجمه آن، پیش‌تر گذشت.\n. تفسیر نمونه، مکارم شیرازى، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1370 ش، ج1، ص534 و 535.\n. بحارالأنوار، همان، ج43، ص159؛ احتجاج، ج1، ص108 و امالى، صدوق، ج1، ص384.\n. کافى، همان، ج2، ص158، ح1.\n. مستدرک الوسائل، میرزا حسین نورى، آل البیت، قم، 1408، ج15، ص176 و الترغیب و الترهیب، ج3ف ص314، ح1، به نقل از: منتخب میزان الحکمة، ص551.\n. مستدرک الوسائل، میرزا حسین نورى، ج15، ص195 و بحار الانوار، ج74، ص84، ح95.\n. اصول کافى، ج2، ص159، ح9.\n. بحار الانوار، ج43، ص214؛ وسائل الشیعه، حر عاملى، دار احیاء التراث، بیروت، ج13، ص311 و دلائل الامامه، طبرى، ص42.\n. خانه خود حضرت على، روضه پیامبر(ص) و یا بقیع.\n. اصول کافى، کلینى، مکتبة الصدوق، تهران، ص458، ح3.\n. امالى، صدوق، موسسة البعثة، قم، ص580، مجلس 74، ح797 و الموفقیات، 193،ح106.\n. کافى، ج2، ص641.\n. کافى، ج2، ص152.\n. دلائل الامامه، ابی جعفر محمد بن جریر طبرى، منشورات المطبعة الحیدریّة، نجف، 1369 ق، 1949 م، ص47 و شبیه آن در: بحار الانوار، ج43، ص205؛ ر.ک: قصّه هجرت، نظری منفرد، انتشارات سرور، قم، اول، 1383 ش، ص283 و 284.


هافبك استقلال به همبازيانش گله كرد - جديدترين اخبار ايران و جهان ممتاز نیوز\nهافبک استقلال به همبازیانش گله کرد\nاستقلال/, به, كرد, گله, هافبك, همبازيانش\nجواد نکونام قرار است کاپیتان آبی ها در مسابقات لیگ باشد تا حرمت یک بازیکن ملی در تیم باشگاهی حفظ شود،اما این اتفاق همچنان مشکلاتی را در استقلال ایجاد کرده که جباری نیز جز مخالفان این بازیکن است.\nبه گزارش خبرنگار ورزشیممتازنیوز، مجتبی جباری، در ابتدای حضورش در تیم استقلال باشرایط متفاوتی رو به رو شد که اوضاع وی را نسبت به فصل گذشته در این تیم متفاوت کرد.\nهافبک آبی ها که انتظار داشت در غیاب فرهاد مجیدی مانند فصل گذشته کاپیتانی را از آن خود کند و با این شرایط در استقلال فصل آینده به فوتبال خود ادامه دهد با شرایط خوبی رو به رو نشده است.\nوی علاوه بر کاپیتانی رحمتی پس از خود در حال حاضر جواد نکونام را مدعی اول می داند و امیر قلعه نویی وی را رهبر اول تیم خود می داند.\nگفتنی است: این بازیکن پس از کسب اطمینان از کاپیتانی جواد نکونام به این اتفاق معترض شده است و در محفل بازیکنان تیم به این موضوع اشاره کرده است.\nجباری معتقد است که کاپیتان باید از آن بازیکنی باشد که چندین سال در تیم فعالیت داشته و با این تیم به مقامهایی رسیده است که حضورش در تیم بزرگی مانند استقلال به چشم آمده و مثمر ثمر باشد.\nشایان ذکر است: جباری که پیش از این صحبتی در خصوص کاپیتانی رحمتی عنوان نکرده بود بصورت پنهانی در خصوص این موضوع صحبت هایی را مطرح کرده است که موضوع به کاپیتانی بازیکن تازه وارد ربط دارد و به بازیکنان قدیمی تر مربوط نمی شود./مح


روز به روز به تعداد فایل‌های فروش در بازار مسکن اضافه می‌شود این در حالی است که تعداد متقاضیان خرید مسکن کاهش یافته است و در روز‌های اخیر نیز بسیاری از مراجعات به بازار از سوی متقاضیان منجر به خرید و امضای قرارداد نشده است.\n۲۰ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۰:۰۱\nتحقیقات میدانی درباره تازه‌ترین شرایط بازار معاملات خرید وفروش مسکن در شهر تهران از کاهش مراجعه برای خرید آپارتمان در روز‌های اخیر خبر می‌دهد.\nبررسی‌ها نشان می‌دهد در روز‌های اخیر تغییر قیمت‌های پیشنهادی برخی از فروشنده‌های مسکن منجر به مقاومت سمت تقاضای خرید آپارتمان شده است و متقاضیان این مقاومت را در شکل کاهش مراجعه به بازار برای بازدید از فایل‌های عرضه شده نشان داده‌اند.\nبخش زیادی از فروشنده‌های مسکن این روز‌ها واحد‌های مسکونی را از طریق استارت‌آپ‌های ملکی و فضای مجازی به بازار عرضه می‌کنند. از این رو متقاضیان خرید قبل از مراجعه به بازار برای بازدید از فایل‌های عرضه شده یا مشاهده سایر فایل‌ها با مراجعه به این سایت‌ها و استارت‌آپ‌ها از وضعیت قیمتی بازار مطلع می‌شوند.\nطی روز‌های اخیر برخی از فروشنده‌ها به‌ویژه فروشندگان واحد‌های مسکونی نوساز که عمدتا سازنده هستند اقدام به تغییر قیمت‌های پیشنهادی خود کرده‌اند، اما این اقدام با مقاومت خریداران مواجه شده است.\nفعالان بازار معاملات مسکن شهر تهران در این باره اعلام کردند: روز به روز به تعداد فایل‌های فروش در بازار مسکن اضافه می‌شود این در حالی است که تعداد متقاضیان خرید مسکن کاهش یافته است و در روز‌های اخیر نیز بسیاری از مراجعات به بازار از سوی متقاضیان منجر به خرید و امضای قرارداد نشده است.\nآن‌ها علت این موضوع را افزایش بی‌پایه و اساس برخی از قیمت‌های پیشنهادی در بعضی از فایل‌های فروش مسکن عنوان کرده‌اند. عمده این فایل‌ها مربوط به سازنده‌هایی است که دلیل این افزایش را بالا رفتن هزینه ساخت در نتیجه تورم مصالح ساختمانی عنوان می‌کنند.\nفعالان بازار مسکن می‌گویند در صورت عدم تعدیل قیمت‌های پیشنهادی در بازار رکودی فعلی، این فروشنده‌ها عملا شانسی برای فروش واحد خود در کوتاه‌مدت و میان‌مدت ندارند.\nلینک کوتاه : faradeed.ir/000PFe\nقیمت رهن در تهران، متوسط ۶ میلیون


ساخت نری پازل\nدر این مرحله نوبت ساخت نری میرسه که باید مطابق تصویر انجام بشه.\nبرای قسمت نری باز هم توسط همان روتر ریلی ، باید کار رو انجام بدیم. با توجه به اینکه ما بعدا تخته رو برش میدیم، نیازی نیست که فاصله شیار از کنار دقیق باشه، د رعوض باید فاصله بین دو شیار کاملا دقیق باشه. طوری باید روتر رو تنظیم کنیم که فاصله لبه بالای دو شیار نری برابر با فاصله دو لبه پایینی دو شیار مادگی بشه. بعد از تنظیم، برش شیار رو ایجاد می کنیم. دقت کنید که عمق هر دو شیار باید یکسان باشه و برابر با 9 میلیمتر.


به ورزش باستانی در اصفهان اهمیت داده شود – صاحب نیوز\nصفحه اصلی » ورزشی » به ورزش باستانی در اصفهان اهمیت داده شود\nامام جمعه اصفهان با تأکید بر گسترش ورزش های باستانی و پهلوانی گفت: ورزش‌های باستانی در اصفهان کمرنگ شده و کمتر اهمیت داده می‌شود و باید به آن اهمیت و کمک شود.\nتاریخ انتشار: ۱۱:۵۰ - یکشنبه ۱۴۰۰/۰۸/۲۳\nبه گزارش صاحب نیوز؛ آیت‌الله سید یوسف طباطبایی‌نژاد در دیدار مدیر کل ورزش و جوانان استان اصفهان با اشاره به اهمیت موضوع فرهنگ گفت: فرهنگ یعنی هویت یک انسان و جامعه و نیاز است این هویت‌مان را به هویت دیگری تبدیل نکنیم.\nوی فرهنگ سازی برای گسترش ورزش در جامعه را ضروری دانست و افزود: گسترش ورزش همگانی و فرهنگ کردن ورزش در جامعه یکی از عوامل جلوگیری از تضعیف روحیه ها و رسیدن به روحیه تلاش و خودباوری برای پیشرفت در عرصه های مختلف است.\nنماینده ولی فقیه در استان اصفهان با بیان اهمیت ورزش خاطرنشان کرد: همیشه تأکیدم بر این بوده که به مردم ورزش کردن را یاد بدهیم و برای تداوم آن فرهنگ ایجاد کنیم؛ نیاز است هر زن و مردی بدانند یکی از غذاهایی که برای سلامت نیاز است ورزش است و همه در قبال این مساله مسوول هستند اما مسؤول اساسی آن اداره کل ورزش و جوانان است و گاهی اوقات به این موضوع توجه نشده است.\nامام جمعه اصفهان با بیان اینکه تبیین اهمیت ورزش در مدارس از ضروریات جامعه است، گفت:اگر فرهنگ عمومی ورزش ترویج و به درستی تبیین شود خدمتی به جامعه پزشکی و اقتصاد جامعه است .\nوی یادآور شد: نیاز است برای ورزش های حرفه‌ای و مطرح دنیا است ورزشکاران حرفه‌ای تربیت شوند همانطور که الان نیز ورزشکاران ما در دنیا و رقابت‌های مهم بین‌المللی افتخارآفرین هستند.\nآیت‌الله طباطبایی‌نژاد در انتها با تأکید بر گسترش ورزش های باستانی و پهلوانی گفت: ورزش‌های باستانی در اصفهان کمرنگ شده و کمتر اهمیت داده می‌شود و باید به آن اهمیت داده شود و اداره کل ورزش و جوانان باید به این موضوع کمک کند.


فرآیند فردیت :: بابک\nدوشنبه, ۲۱ مهر ۱۳۹۳، ۰۵:۵۵ ب.ظ\nداستان چوانک تسو: یک نجار دوره گرد به نام "سنگ"، ضمن سفرهای خود به درخت بلوط غول آسای کهنسالی که در کنار یک محراب روستایی قرار داشت برخورد کرد. در زیر درخت یک محراب روستایی قرار داشت، یعنی سنگی نخراشیده که مردم نذورات خود برای خداوند مالک زمین منطقه را بر روی آن می گذاشتند. نجار به شاگرد خود که در حال تحسین درخت بلوط بود گفت: " درخت بی فایده یی ست. اگر با آن کشتی بسازیم خیلی زود می پوسد. اگر با آن ابزار کار درست کنیم خیلی زود می شکند. این درخت به درد هیچ کاری نمی خورد، برای همین کهنسال شده است."\nاما همان شب نجار در میهمان سرای میان راه خواب درخت بلوط را دید. درخت در خواب به او گفت:" چرا تو مرا با درخت های دست پرورده ی خودتان مانند آلیچ، گلابی، پرتقال، سیب و سایر درختان میوه مقایسه می کنی؟ شاخ و برگ آنها حتی پیش از رسیدن میوه هایشان به دست مردم شکسته می شود. و همین ثمرشان سبب آزارشان می شود و هیچ کس نمی گذارد تا پایان عمر طبیعی خود راحت زندگی کنند. همه جا همین طور است و برای همین هم من از مدت ها پیش، کوشیده ام تا کاملا بی مصرف شوم. ای موجود فانی بیچاره! آیا فکر می کنی اگر من مفید بودم می گذاشتند اینقدر تنومند شوم؟ وانگهی من و تو هر دو آفریده ی خداوندیم، پس به چه حقی می توانیم درباره ی یکدیگر به قضاوت بنشینیم؟ آه ای فانی بی فایده! تو از بی فایده بودن درختان چه می دانی؟"\nنجار از خواب پرید و به خواب خود می اندیشید که شاگردش از او پرسید چرا تنها همان یک درخت، محافظ محراب روستاست؟ و او پاسخ داد:"ساکت باش و دیگر درباره ی این موضوع سخن نگو. این درخت هر کجای دیگری غیر از آنجا می رویید مورد آزار مردم قرار میگرفت و شاید اگر درخت محراب روستا نمی شد تا به حال از میان رفته بود."\nانسان به جای اینکه فکر کند چکار "باید" بکند، یا مردم عموما چکار می کنند، یا اینکه معمولا چه اتفاقی می افتد، آگاهانه به توانایی ناخودآگاه گردن نهد. تنها باید گوش دهیم تا بفهمیم تمامیت درونی مان یعنی "خود" در هر لحظه و وضع خاص از ما چه میخواهد. (؟)\nبرگرفته شده از انسان و سمبولهایش ( با کمی تغییر و تصرف و ... )


شناسه خبر: ۸۹۵۸۴۹ ۱۳۹۸/۰۶/۰۴ - ۱۳:۴۷ ۰ A\nجنگ تجاری که آمریکا به راه انداخته دورنمای یک رکود اقتصادی را بالا برده است و بانک های مرکزی جهان هم نمی توانند جلوی این روند را بگیرند.\nرؤسای بانک مرکزی سراسر جهان می دانند که شغل آنها دور نگه داشتن اقتصاد از سقوط است.\nاخبار اقتصادی- آنچه در کنفرانس روسای بانک مرکزی فدرال رزرو آمریکا در جکسون هول مشخص شد این بود که فرمان اقتصاد نه تنها در دست مردم است، بلکه برخی قصد دارند اقتصاد را به سمت مشکلات برانند.\nفیلیپ لو، رئیس بانک مرکزی استرالیا در روز شنبه، یک روز پس از اینکه چین و آمریکا عوارض بیشتری بر کالاهای یکدیگر وضع کردند و دونالد ترامپ از شرکت‌های آمریکایی خواست این کشور آسیایی را ترک کنند گفت:« ما یک سری شوک های سیاسی بزرگ را تجربه می‌کنیم. دیروز شاهد یکی دیگر از این شوک ها بودیم».\nلو گفت:«همه انتظار دارند بانک های مرکزی این مشکل را حل کنند. واقعیت این است که مسئله پیچیده تر است و سیاست مالی توانایی حل آن را ندارد».\nحتی با اینکه روسای بانک مرکزی و اقتصاددانان به ارتباط عمیقی که اقتصادهای جهان را به هم پیوند داده اشاره می کنند، به نظر می رسد جنگ تجاری که آمریکا به راه انداخته در حال جداسازی آنها از یکدیگر است و دورنمای یک رکود اقتصادی را بالا میبرد.\nخبر بدتر این است که رکود اقتصادی که بانک‌های مرکزی نمی توانند با آن مبارزه کنند از تجارت یا رکود مالی ناشی نمی شود بلکه نتیجه انتخاب های سیاسی است که اعتماد تجاری را به خطر انداخته است.\nلو و سایر بانکداران گفتند اگر مشکل این باشد، نرخ پایین تر بهره هیچ کمکی به حل موضوع نمی کند. ترامپ خواستار پایین آوردن نرخ بهره شده تا در جنگ تجاری با چین دست برتر را داشته باشد.\nبانک های مرکزی سالهاست از سیاستمداران می خواهند از سیاست مالی به نحو سازنده تری استفاده و مشکلات ساختاری اقتصاد را حل کنند.\nدونالد تاسک، رئیس شورای اروپا اجلاس سران جی 7 را در فرانسه آخرین فرصت اعضایش برای اتحاد خواند. اعضای گروه جی7 عبارتنداز آمریکا، انگلیس ، آلمان ، ژاپن، فرانسه، ایتالیا و کانادا.\nلورتا مستر، رئیس فدرال رزرو کلیولند گفت:«یک سیاست پولی کارهای زیادی می تواند انجام دهد. باید بدانید که اقتصاد آمریکا توسط آنچه در سراسر دنیا اتفاق می افتد، تحت تاثیر قرار می گیرد. من نگران تضعیف موسسات مالی در سراسر جهان هستم».\nریچارد کلاریدا، معاون رئیس فدرال رزرو آمریکا گفت:«شما باید به این موضوع احترام بگذارید که ما بخشی از اقتصاد جهان هستیم. اقتصاد جهان در حال کند شدن است. سایر بانک های مرکزی در حال تسهیل فعالیت های خود هستند که پاسخی است به کند شدن اقتصاد جهان است. آنچه سیاست پولی می تواند انجام دهد،استفاده از ابزارها برای نزدیک نگهداشتن اقتصاد به اشتغال کامل و تورم پایدار است».\nبانک‌های مرکزی رکود اقتصاد جنگ تجاری


پایان «محمد علی نجفی» /عبور کارگزاران؛ کار را تمام کرد /استعفا یا برکناری؛ شهردار فعلی چگونه صندلی را تحویل خواهد داد؟ /محسن هاشمی تنها گزینه شهرداری نیست - سایت خبری یزدفردا\nکد خبر: 143932\nتاریخ انتشار: 26 بهمن 1396 - 21:16\nتعداد نظرات: 5219 بازدید 0 نظر\nمحمد علی نجفی امروز به رسانه دیگر کارگزاران یعنی روزنامه شرق با اشاره به فشارها بر شهرداری تهران گفته است :«اما من ایستاده ام» اما گویا سایرین برای او نیاستاده اند.\nپایگاه خبری یزد فردا،شاید وقتی بعد از آن همه پیگیری و استرس اصلاح طلبان توانستند محمد علی نجفی را به «بهشت» برسانند کمتر کسی گمان می کرد عمر شهرداری این چهره اصلاح طلب اینچنین کوتاه و البته پرحاشیه باشد .\nحالا اما خیلی مولفه ها تغییر کرده است ؛ نه محمد علی نجفی برای اصلاح طلبان کسی بوده که آنها انتظارش را داشتند و نه محمد علی نجفی انتظارش برای حمایت همه جانبه اصلاح طلبان از او برآورده شده است.\nشهردار تهران اگر چه پای بولتن ها را وسط کشیده و تلاش کرده تا خود را همچنان به دور از اخبار ضد و نقیض نگه دارد اما گویا پشت صحنه خبرهای دیگری وجود دارد . شاید اکنون مهمترین نشانه جدی بودن رفتن محمد علی نجفی از ساختمان شهرداری را ارگان رسانه ای حزب کارگزاران در اختیار اهالی سیاست و رسانه قرار داده است .کارگزارانی ها تلاش وافری از خود نشان داده اند که ماجرای جدایی از نجفی از کارگزاران را پررنگ کنند . آنها معبر مهمی را برای خود باز کرده اند ؛ راهی برای توضیح و توجیه چرایی عبور از نامزد مورد علاقه اشان برای شهرداری تهران.\nآنها حتی اگر امروز از منتقدان جدی محمد علی نجفی هم باشند همه در خاطر دارند که چگونه تمام قد برای شهردار شدن او تلاش کردند .\nماجرا از این قرار است که حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزاران هفته گذشته از استعفای «محمدعلی نجفی» خبر داده و گفته بود: معمولا در ایران افرادی که مسئولیت می پذیرند، از احزاب جدا می‌شوند.اما محمد علی نجفی زیرکانه ماجرای این اظهار نظر را این چنین توضیح می دهد :« استعفایم مقوله جدیدی نیست؛ از حدود ۱۰ سال پیش به دلیل ایجاد مشغله های مختلف، احساس کردم حضورم در تیم کارگزاران و شورای مرکزی نمی تواند چندان مفید باشد. حدود ۱۰ سال قبل از شورای مرکزی حزب کارگزاران استعفا دادم اما چند روز پیش به طور رسمی استعفایم را تقدیم کردم. از دوستانم در حزب کارگزاران خواستم با استعفایم موافقت کنند؛البته ارتباطم را با کارگزاران و همچنین دیگر احزاب قطع نخواهم کرد.»\nپس از این اظهار نظرها روزنامه سازندگی ماجرا را به صورت کامل البته با جهت گیری خاصی و منتشر کرده است و حتی محمد عطریانفر در ذیل این گزارش مطلبی با این عنوان نوشته :«متارکه نجفی از کارگزاران تا اطلاع ثانوی» . این یادداشت در واقع تکمیل کننده گزارشی است که با عنوان «دوری از کارگزاران و نزدیکی به دیگران» نوشته شده است .\nپشت در اتاق شهردار چه خبر است ؟\nمحمد علی نجفی روزهای سختی را سپری می کند .او می داند لابی برای جایگزینی او نه از سمت رقبای سیاسی اصولگرا بلکه از جانب متحدان و حامیان سابقش دنبال می شود . این را هم خوب حس کرده که حتی نزدیک ترین افراد به او گزینه های مورد رایزنی برای جایگزینی او هستند . گویا در همین میانه پیشنهاد کناره گیری هم به او داده شده است تا کار به شورای شهر و استفاده از ابزار برکناری نباشد . او اما تا امروز مقاومت کرده است . می داند رفتنش از شهرداری یک پایان بد برای یک عمر سیاست ورزیش است .\nچه کسی شهردار می شود ؟\nتا اینجای کار معلوم شده که کارگزاران دیگر قرابت سابق را با او ندارد و تا همین جای کار دو جایگزین جدی از حزب خود برای شهرداری تهران دارد . بیشترین نگاه ها به محسن هاشمی دوخته شده است . برخی منابع خبری به صورت غیر رسمی می گویند محسن هاشمی طرفدارانی در میان اصولگرایان هم دارد و لابی های مهمی در این مورد صورت گرفته است . مرعشی نیز فردی است که شانس رسیدنش به شهرداری تهران بیش از سایرین مطرح است . او گویا در این مورد با مراجعات مهمی نیز مواجه بوده است . مساله اما به همین سادگی نیست . دیگر طیف های اصلاح طلب از اطرافیان رییس سابق دولت اصلاحات گرفته تا حلقه محمد رضا عارف برای خود گزینه های دیگری دارند و نمی خواهند دوباره عرصه را به کارگزارانی ها بدهد . از روز گذشته البته دوباره نام اسحاق جهانگیری هم برای شهرداری تهران مطرح شده است ، گمانه ای که چندان جدی به نظر نمی رسد . فعلا اعضای شواری شهر از این جلسه به آن جلسه دعوت می شوند تا مشخص شود وزنه که طیف برای انتخاب شهردار جدید سنگین تر است . گویا هفته مهمی در پیش است؛ محمد علی نجفی امروز به رسانه دیگر کارگزاران یعنی روزنامه شرق با اشاره به فشارها بر شهرداری تهران گفته است :«اما من ایستاده ام» اما گویا سایرین برای او نایستاده اند.\nپایان «محمد علی نجفی» /عبور کارگزاران؛ کار را تمام کرد /استعفا یا برکناری؛ شهردار فعلی چگونه صندلی را تحویل خواهد داد؟ /محسن هاشمی تنها گزینه شهرداری نیستاینجا بخوانید


کاربرد نانوفت در جوانسازی پوست | نانوفت در اصفهان\nصفحه اصلی / مطالب و مقالات / روشهای جوانسازی پوست / نانوفت چیست و چگونه انجام میشود؟\nنانوفت، چربی فرآوری شده بدن است که حاوی غلظت بالایی از سلولهای بنیادی است.سلول های بنیادی به سلول هایی گفته میشود که هنوز تمایز پیدا نکرده و قابلیت تمایز به سلول های اختصاصی را دارند و قادرند با تقسیم سلولی ، سلولهای بنیادی بیشتری تولید کنند. این سلول ها در بازسازی بافت های آسیب دیده اهمیت بسیار زیادی دارند . در این روش درمانی ، ابتدا سلول های بافت چربی از ناحیه ران ها یا شکم برداشته میشوند.\nاین بافت چربی طی تکینک ویژه ای با یک فرآیند پیچیده فرآوری شده و چربی بسیار لطیف و ابریشم گونه ای که حاوی سلول های بنیادی فراوانی است به دست می آید. مشخص شده است که نانوفت تاثیر معجزه آسایی در جوان سازی داشته و پوست های آسیب دیده و تغییر رنگ یافته یا آفتاب سوخته و پیر را بهبود می بخشد. این تکنیک برای جوانسازی و از بین بردن کبودی ، گودی ، چین و چروک زیرچشم از بین بردن چروکهای سطحی صورت ، گردن و ناحیه دکولته اثرات شگفت انگیزی به همراه دارد.\nرفع لک ، کک مک\nدرمان اسکارهای ناشی از آکنه، زخم، سوختگی\nمعمولاً برداشت چربی توسط ابزارهای مخصوصی که کانول نامیده می‌شود بدون هیچ گونه برش و بخیه‌ای انجام می‌شود. مناطق قابل برداشت شامل قسمت بالا و پایین ناف ، قسمت داخل و خارج ران ، پهلوها و داخل زانو است. این مرحله توسط تزریق مایعی که تامیسنت نامیده می‌شود و نقش بی‌حسی را دارد ، انجام می‌شود.\nدر این مرحله از کیت‌های مخصوص که کیت نانوفت نامیده می‌شود استفاده می‌شود . بدین صورت که چربی برداشت شده را چندین بار از این کیت‌ها عبور داده تا مایع یکدست که همان نانوفت است به دست آید.\nمحلول به دست آمده از مرحله آماده‌سازی به سرنگ‌های مخصوص منتقل و با بی‌حسی موضعی به منطقه هدف تزریق می‌گردد.\nاز نانوفت در چه مناطقی از بدن استفاده می شود؟\n1. نانوفت زیر چشم: از نانوفت برای از بین بردن تیرگی، گودی و چروک زیر چشم استفاده می شود.\n2. نانوفت صورت: در نواحی مختلف صورت مانند خطوط لبخند در اطراف لب، از بین بردن چروک های سطحی در نواحی شقیقه و پیشانی، زاویه سازی صورت، حالت دادن به گونه ها و رفع خطوط اخم به کار برده میشود.\n3. تزریق نانوفت روی دست: از تزریق نانوفت برای ترمیم پوست نواحی پشت دست نیز استفاده می شود.\nتمامی افرادی که تمایل به جوانسازی و رفع اسکار پوست صورت خود دارند در صورتی که میزان مناسبی چربی در قسمت های شکم و یا کشاله ی ران داشته باشند می توانند کاندیدای مناسبی برای تزریق نانوفت باشند.\n1. عوارض جدی و نگران کننده ای برای این روش گزارش نشده است\n2. در این روش از چربی بدن فرد برداشته می شود و به دلیل سازگاری بالا هیچ گونه آلرژی ایجاد نخواهد شد.\n3. در صورت نیاز، امکان تزریق مجدد در هفته های بعد از تزریق اول وجود خواهد داشت\n4. این روش بدون نیاز به بستری شدن و تنها به صورت سرپایی انجام می شود\n5. از نظر هزینه نسبت به سایر روش های جوانسازی مقرون به صرفه است\n6. در صورت رعایت کردن مراقبت های بعد از تزریق و بسته به شرایط بدنی هر فرد ممکن است ماندگاری بالا تا حدود 5 سال داشته باشد\n7. تحریک کلاژن سازی\n8. تکثیر مجدد لایه های درونی پوست\nتورم و کبودی از عوارض نسبتاً شایع نانوفت است که موقتی و گذرا است.\nعفونت ؛ بسیار نادر است و در صورتی اتفاق می افتد که مراقبت‌های توصیه شده رعایت نشود.\nدر صورت داشتن هر گونه بیماری از قبیل قند خون، فشارخون به پزشک اطلاع دهید.\nدر صورت داشتن سابقه تب خال مکرر به پزشک اطلاع دهید.\nدر صورت مشاهده کبودی در محل تزریق از کمپرس سرد استفاده کنید ( یخ را روی محل مورد نظر بگذارید و بردارید و این کار را چند بار تکرار کنید ).\nتا ۳ روز ، سر را موقع خواب بالا نگه دارید.\nتا یک هفته خوراک گرم نخورید و در معرض گرمای زیاد مثل سونا قرار نگیرید.


حضرت فرمود: سؤال كن ولى انصاف را از د ست مده و جا نب ياوه سرایى و ستم را فرو گذار.\nدر اين موقع جمعيت خود را جمع نموده و متوجه ی جريان مناظره شدند و به يكديگر چسبيده و به هم نزديك مىشدند.\nحضرت فرمود: عمران اگر اين آفرينش براى رفع نياز و احتياج او بود چيزهایى را مىآفريد كه از آنها مىتوانست بهرهمند شود و بايد چند برابر اين‌ها خلق مىكرد زيرا هر چه كمك كار و ياور زياد گردد شخص قوىتر مىشود. با اينكه نياز و حاجت را حد و اندازهاى نيست زيرا هر مخلوقى را بيافريند باز در مورد او حاجت و نياز به وجود مىآيد. به همين جهت گفتم آفرينش او از جهت احتياج نبود ولى مخلوق را به يك ديگر نيازمند كرد و برخى را به ديگرى برترى داد نه اينكه احتياجى به برتر داشته باشد و نه به واسطه خشمى كه به وجود، بىمقدارتر و خوار گرفته باشد.\nحضرت فرمود: به وسيله ی غير خدا (از مخلوقات).\nحضرت رضا فرمود: سكوت وقتى صحيح است كه قبلا كسى صحبتى كرده باشد، بعد مىگويند ساكت شد. در اين مورد مثالى مىزنم؛ به چراغ كه در بارهاش سخن گفتن و ساكت بودن صحيح نيست. نبايد گفت چراغ ساكت است و صحبت نمىكند (چون سخن گفتن به چراغ ارتباطى ندارد) در مورد خداوند نيز نمىتوان گفت سخن، گفت به آن معنى كه تو از سخن گفتن درك مىكنى كه با زبان و لب و دهان مىگويد (بلكه ايجاد صوت مىنمايد) مثل چراغ كه نور مىبخشد نه به آن معنى است كه تغييرى مىكند و حركتى مىنمايد و براى بخشيدن نور، اعضا و جوارح خود را به كار مىبرد. همين كه توالى و پشت سر هم آمدن نور باشد مىگویيم، چراغ نور مىبخشد. خداوند نيز در آفريدن موجودات، احتياج به حركت و به كار بردن آلت و ابزار يا فكر و انديشه تا تغييرى در او به وجود آيد.\nحضرت رضا علیه السلام فرمود: پس در واقع نور واسطه شده كه خود و آينه را ببينى بدون اينكه در يكى از شما دو تا داخل شود (پس امكان دارد خداوند نيز تأثير در آفرينش نمايد بدون اينكه او در آنها باشد يا آنها در او باشند) فرمود: براى اين موضوع مثالهاى زيادى هست غير از اين مثال كه جاى اشكال و ايرادى نيست.” وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى ”  در اين موقع حضرت رضا عليه السلام رو به جا نب مأمون نموده فرمود: موقع نماز است.\nحضرت رضا علیه السلام فرمود: نماز مىخوانم بعد ادامه خواهم داد، از جاى حركت كرد، مأمون نيز برخا ست.\nحضرت رضا علیه السلام در داخل مجلس نماز خواند، مردم در خارج پشت سر محمد بن جعفر نماز خواندند، بعد از نماز حضرت در جايگاه خود قرار گرفت و عمران را خواست، به او فرمود: اكنون سؤال كن.\nحضرت فرمود: خداوند آفريننده ی يكتاى بىهمتا بود، بدون اينكه چيزى با او باشد و دومى داشته باشد. از قبيل چيزهاى معلوم و مجهول، محكم و متشابه، مذكور و غير مذكور و نه هر چه كه بتوان او را چيز ناميد. بودنش را ابتدائى نيست و نه انتهائى و نه به چيزى پايدار است و نه بر روى چيزى ايستاده و نه بر چيزى تكيه كرده و نه در چيزى جاى گرفته. خدا با اين صفات قبل از آفرينش بوده زيرا چيزى جز خدا نبوده.\nبدان كه ابداع و مشيت و اراده سه لفظ هستند داراى يك معنى. اولين چيزى كه ابداع نمود و مشيتش به آن تعلق گرفت و اراده كرد همان حروفى بودند كه آنها را ريشه همه چيز قرار داد و راهنما براى هر مدركى و مشخصكننده براى هر شكلى و با همين حروف هر اسم باطل و حقى از هم تميز داده مىشود يا فعل و مفعولى و غير معنى و تمام امور بر آنها جمع گرديده است.\nعمران عرض کرد: آقا من گواهى مىدهم خدا همان طورى است كه توصيف نمودى اما سؤال ديگرى دارم. حضرت فرمود: هر چه مايلى بپرس.\nعمران گفت: بفرمائيد آيا خدا در چيزى قرار دارد و يا چيزى او را احاطه نموده است؟ و يا از چيزى به چيز ديگرى تغيير مكان مىدهد؟ يا احتياج به چيزى دارد؟\nحضرت رضا علیه السلام فرمود: عمران! درست دقت كن سؤالت را جواب مىدهم. اين از مشكلترين سؤالها است كه بين مردم مىشود و كسى كه ثبات عقيده و درك ندارد نمىتواند اين مطلب را بفهمد ولى خردمندان باانصاف از درك آن عاجز نيستند. جهت اول اين است كه اگر براى رفع احتياج خود موجودات را مىآفريد مىتوانست كسى بگويد تكيه بر مخلوقات خود نموده، چون به آنها نياز داشت ولى احتياج، او را بر آفرينش وادار نكرد پيوسته پايدار است نه در چيزى و نه بر چيزى. آن آفريدهها هستند كه بعضى، بعض ديگر را نگه مىدارند و برخى در برخ ديگر جاى مىگيرند و از درون آن بعض خارج مىشوند اما خداوند قادر و توانا تمام آفرينش را به قدرت خويش نگه داشته است.\nنگهدارى آنها موجب خستگى خدا نمىشود و او را ناتوان نمىكند. كسى كيفيت و چگونگى اين مطلب را نمىداند جز ذات پاك خدا و پيامبرانى كه آنها را مطلع گردانيده و صاحبان اسرار و نگهبانان فرمان و خزينههاى حافظ شريعتش.\nكار خدا همچون چشم بر هم زدن است بلكه از اين هم نزديكتر. هر وقت تصميم آفرينش چيزى را بگيرد مىگويد باشد، به وجود مىآيد، با خواست و اراده او هيچ يك از آفريدهها به او نزديكتر از ديگرى نيست و نه چيزى از او دورتر از ديگرى است. عمران! متوجه شدى؟\nعمران عرض كرد: آرى سرورم، فهميدم. گواهى مىدهم خدا آن طور است كه تو توصيف كردى و يكتائىاش را ستودى و محمد مصطفى بنده ی برانگيخته براى هدايت جهان است. در اين موقع خود را به سجده انداخت روى به جانب قبله و اسلام آورد.( طبرسی، جعفری، ج 2: 304 –\nPrevious Entries پایان نامه با کلید واژگان نظامی گنجوی، خواجه عبدالله انصاری، شخصیت پردازی Next Entries پایان نامه با کلید واژگان نمایشنامه، جهان خارج، هنرهای زیبا


سرمایه گذاری کلان پاناسونیک در کارخانه تولید باتری خودروهای تسلا - زومیت\nجمعه, ۲۱ خرداد ۹۵ ساعت ۲۰:۳۰\nامروزه شرکت‌های بزرگ خودروسازی با شرکت‌های صاحب نام در زمینه الکترونیک و نرم افزار همکاری تنگاتنگی دارند. تسلا برای پیشبرد صنعت تولید باتری با شرکت ژاپنی پاناسونیک دست به همکاری مشترک زده است تا بتواند به وعده‌های خود برای تحویل خودروی مدل ۳ به مشتریان پایبند باشد. با زومیت همراه باشید.\nدر صورتی که تقاضای شرکت آمریکایی تسلا برای تولید خودرو الکتریکی مدل ۳ بسیار بالا باشد، شرکت پاناسونیک آماده سرعت بخشیدن به طرح‌های سرمایه گذاری خود در زمینه تولید باتری‌های مورد نیاز این شرکت است. این موضوع را یکی از مدیران اجرایی گروه الکترونیک ژاپن تایید کرده است. یوهیو ایتو (Yoshio Ito)، مدیر بخش صنعت خودروسازی پاناسونیک به خبرنگاران در کنفرانس خبری چند روز پیش گفت: " ما تمام تلاش خود را به کار می‌گیریم تا در صورتی که نیاز به سرعت بخشی روند تحقیقات وجود داشته باشد، زمان بندی تحویل باتری‌ها را محدودتر کنیم."\nپاناسونیک با بودجه‌ای معادل ۱.۶ میلیون دلار و تسلا با بودجه‌ی ۵ میلیون دلاری به طور مشترک در آینده‌ای نزدیک در کارخانه‌ی گیگا فکتوری (Gigafactory) سرمایه گذاری خواهند کرد. زمان‌بندی برای تولید باتری‌های پیشرفته خودروهای الکتریکی از اواخر سال جاری میلادی آغاز خواهد شد.\nسرعت بخشیدن به ساخت کارخانه مشترک برای تسلا امری حیاتی است؛ زیرا این شرکت قرار است ۵۰۰ هزار دستگاه خودروی مدل ۳ را تا سال ۲۰۱۸ میلادی تولید و به دست مشتری برسد. این هدف گذاری دو سال زودتر از برنامه از پیش تعیین شده محقق خواهد شد. مشاوران صنعتی و تأمین کنندگان قطعات مورد نیاز تسلا به رویترز گفته‌اند که شتابگیری ساخت باتری به صورت تولید انبوه برای خودروهای الکتریکی مدل ۳ تا سال ۲۰۱۸ بسیار مشکل و پرهزینه است.\nایتو از صحبت در مورد این که زمان‌بندی تسلا موفقیت آمیز خواهد بود یا خیر امتناع کرد. او گفت "ما نمی‌خواهیم مانعی برای تولید ایجاد کنیم." ایتو هم‌چنین در مورد ریسک بالای برنامه‌ی تولید انبوه تسلا این‌طور واکنش نشان داد که امیدوار است پاناسونیک بتواند نقش مثبتی در زمینه بازگشت سرمایه و انجام مسئولیت‌هایش ایفاء کند.\nهمکاری پاناسونیک با تسلا قسمتی از تلاش شرکت‌های الکترونیکی ژاپنی است تا توانایی خود را در ارائه محصولاتی غیر از گوشی هوشمند اثبات کنند. این شرکت در پی تولید قطعات وابسته به صنایع خودروسازی و دیگر صنایع است.\nپاناسونیک قصد دارد تا سه سال آینده حجم تبادلات ارزی خود را در صنعت اتومبیل به ۱۸.۲ میلیارد دلار برساند به طوری که ۲۰ درصد فروش کلی محصولات این شرکت را شامل شود. پاناسونیک به منظور گسترش حضور خود در صنعت خودروسازی، ۴۹ درصد از سهام یک قطعه‌ساز اسپانیایی به نام Ficosa International را سال گذشته خریداری کرد. ایتو اظهار کرده است که پاناسونیک توانایی خرید شرکت‌های ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد یِنی (۲.۸ تا ۳.۷۵ میلیارد دلار) فعال در زمینه غیر خودرویی را دارد.\nتگ ها Panasonic Electric Car Tesla Tesla Model 3