اللهم عجل لولیک الفرج روی خط بیداری اسلامی در عصر آخرالزمان\nزندگینامه سعید بن عبدالله حنفی\nاز میان هفتاد و دو تن شهید حادثه عاشورا، اجمالا بر زندگی تعداد اندکی از آنها می توان دست یافت. تعجبی هم ندارد، زیراتاریخ نویسانی که گاه در زندگی برخی از افراد که هیچ نقطه روشنی در زندگی ندارند آن قدر سخن پراکنی کرده اند، نسبت به برخی دیگر با داشتن آن همه سوابق درخشان به قدری بی مهری کرده اند که حتی از ذکر نامشان هم خود داری نموده اند.\nشخصی مانند «سعیدبن عبدالله حنفی » که از بزرگان شیعه اهل بیت در کوفه و یکی از شجاعان عرب بوده و فردی ممتاز از نظرعبادت و تهجد و زهد و تقوا به شمار می رود، چرا از او و امثال او غفلت شده است ; شخصیتی که آن همه در کوفه و کربلا حماسه آفرید و مردانه در راه هدفی مقدس به شرف شهادت نائل آمد وبهترین درس را برای چگونه زیستن به آیندگان تقدیم کرد؟!\nاینک، ما بر آن شدیم که در این نوشتار کوتاه خواننده محترم را با گوشه ای از زندگی این مرد و نقش او در حوادث کوفه و کربلاآشنا سازیم، اگر چه به علتی که ذکرشد، اطلاع دقیقی از شرح زندگی او در دست نداریم.\nنقش سعید در حوادث کوفه:\nظلم بیش از حد حکومت بنی امیه بر مسلمانان به ویژه بر مردم کوفه، آنها را وادار به واکنش سختی در برابر یزید و کارگزارانش کرد. سعید هم از همان ابتدا با قرار گرفتن در صف مخالفین، بادیگر انقلابیون کوفه همکاری صمیمانه ای داشت. بدین جهت گام های مهمی در جهت رشد حرکت مردمی و دعوت از حضرت ابی عبدالله علیه السلام برداشت.\nآخرین پیک مردم کوفه به امام حسین علیه السلام:\nاز زمانی که مردم کوفه بر آن شدند که از فرزند رسول خدا،حضرت ابی عبدالله الحسین علیه السلام رسما دعوت نمایند ونامه های فراوان با گروه ها و پیک های متعدد به خدمت آن حضرت فرستادند، سعید بن عبدالله حنفی بود که به خدمت امام علیه السلام رفت و نامه دعوت عده ای از مردم کوفه را به همراه خودبرد.\nگفتگوی امام علیه السلام و سعید:\nامام نخست از سعید بن عبدالله پرسیدند که نویسندگان نامه چه کسانی هستند. سعید و همراهش «هانی بن هانی السبیعی » گفتند:\n«یابن رسول الله، دعوت کنندگان «شبث بن ربعی التمیمی » ;«حجار بن ابجر العجلی » ، «یزیدبن حارث بن یزید الشیبانی » ، «یزید بن الحارث بن رویم » ، «عزره(عروه)بن قیس الاحمسی » ،«عمرو بن الحجاج الزبیدی » و «محمدبن عمر بن عطارد بن حاجب التمیمی » می باشند. »\nآنگاه امام نامه ها را قرائت فرمود و از نمایندگان و رسولان،در باره اوضاع مردم کوفه سوالاتی کرد و آنها هم اطلاعات خود رابه حضرت گزارش کردند.\nسپس حضرت از جای برخاسته و بین رکن و مقام، دو رکعت نمازگزارده و از پروردگار متعال طلب خیر کرد و پس از آن، «مسلم بن عقیل » را فرا خواند و از حقیقت حال و وضعیت مردم کوفه وی راآگاه ساخت.\nسعید پیک امام حسین علیه السلام:\nبا شنیدن آخرین گزارشات از سعید و تصمیم بر اعزام نماینده جهت بیعت گرفتن از مردم، حضرت نخست نامه ای نوشته و به همراه هانی بن هانی و سعید بن عبدالله حنفی برای مردم کوفه فرستادند.\nامام در این نامه چنین نگاشتند: «بسم الله الرحمن الرحیم. ازحسین بن علی به گروه مسلمانان و مومنان. اما بعد، بدرستی که هانی و سعید نامه های شما را برایم آوردند، و این دو نفر آخرین گروه از فرستادگان شما به نزد من بودند، و بر آنچه که همگان برای من نوشتید آگاهی یافتم.\nخواست بیشتر شما این بود که امام و رهبری نداریم، به زودی به سوی ما بیا، شاید خداوند ما را به برکت تو برحق و هدایت جمع گرداند. اینک برادر و پسر عم و مورد ثقه و اعتماد اهل بیت خودم را به سوی شما فرستادم. به او دستور داده ام مرا در جریان رای ونظرتان قرار دهد...»\nسومین سخنران در جمع بیعت کنندگان:\nبا آمدن سعید بن عبدالله و دیگر هیئت ها به کوفه و بازگویی مشاهداتشان از امام حسین برای یکدیگر، عشق او و سایر انقلابیون به امام زیادتر گردید و لذا از این که دانستند امام به ندای آنها پاسخ مثبت داده و نماینده ای را گسیل می دارد اشک شوق ریختند و در انتظار نماینده آن حضرت لحظه شماری می کردند تااینکه مسلم بن عقیل وارد کوفه گردید و در خانه مختار ثقفی مستقر شد.\nمردم کوفه گروه گروه به دیدار مسلم رفته و بیعت می کردند وبرخی دیگر جهت تایید حرکت مسلم و اظهار وفاداری به ابی عبدالله سخنان شیرین و دلنشینی در این دیدارها ایراد می نمودندکه سعید سومین نفری بود که به هنگام ورود مسلم به کوفه از جابرخاست و پس از خوش آمد گویی به آن حضرت سخنان پر شوری بیان کرد.\nسعید بن عبدالله پس از بیانات «عابس بن ابی شبیب شاکری » و«حبیب بن مظاهر اسدی » سوگند یادکرد که خود را آماده یاری ابی عبدالله کرده و جانش را فدای او خواهدکرد.\nبار دیگر سفر به سوی محبوب:\nمراتب عشق سعید به امام و محبوب خودش بگونه ای بود که دو باروی را به سوی محبوب و معشوقش از کوفه به مکه کشانید، ولی سعیدنه از دوری راه رنجید و نه از خستگی سفر و دوری زن و فرزند وفاصله گرفتن از کار و زندگی روزمره نالید.\nسعید دو نوبت به خدمت ابی عبدالله شتافت و در نوبت دوم نامه حضرت مسلم بن عقیل را که در آن به تشریح احوال و اوضاع اهل کوفه پرداخته بود، همراه خود به مکه برد. سعید هم چنان در مکه بود تا به همراه ابی عبدالله علیه السلام به کربلا آمد و به شهادت رسید.\nجالب این است که اگر مجموع آن روزها را حساب کنیم، چیزی درحدود شش ماه خواهد شد که این مرد بزرگ و انقلابی، به عشق امام ورهبرش در دشت و بیابان در رفت و آمد بود تا اینکه به مقصود ومراد خود که فوز عظیم شهادت در رکاب ولی الله الاعظم، کعبه دل ها، حضرت امام حسین علیه السلام بود رسید.\nنقش سعید در کربلا:\nاز عملکرد سعید و نقش او در حوادث کوفه روشن است که در کربلاچه کرده و چه حماسه ای آفریده و در این راستا چه درسی به آیندگان داده است. کاری که سعید در کربلا در دفاع از امام ورهبرش انجام داد، شاید در تاریخ عالم نمونه و نظیری نداشته باشد.\nسخنان سعید در شب عاشورا:\nو در شب عاشورا به هنگامی که امام خطبه خواند و از یارانش خواست تا از تاریکی شب جهت رفتن استفاده کنند، دومین نفر ازاصحاب که از جای برخاست و در تایید مواضع بحق امام سخن گفت وشوری به پا کرد، سعید بن عبدالله حنفی بود.\nوی چنین گفت:\n«به خدا قسم، هرگز تو را تنها نمی گذاریم و رهایت نمی کنیم تاخداوند بداند که ما حرمت پیامبر را در تو حفظ کردیم! به خداسوگند، اگر می دانستم که کشته می شوم، سپس زنده شده و بار دیگرزنده زنده سوزانده می شوم و خاکسترم را بر باد می دهند و این کارهفتاد مرتبه در باره من انجام می شود، هرگز دست از تو برنمی داشتم تا اینکه در راه تو به آرزوی خود برسم! چه گونه چنین نکنم در حالی که این، یک مرگ بیشتر نیست و پس از آن کرامتی است که هرگز پایان ندارد.»\nدقت در فرمایشات این عارف بزرگوار، این درس را به ما می دهدکه سعید چه یقین بالایی را نسبت به راهش کسب کرده بود که سه مرتبه سوگند یاد می کند و این گونه در جمع یاران امام حسین درمحضر ابی عبدالله سخن می گوید که حاضر است هفتاد مرتبه کشته وسوزانده شود اما دست از امامش برندارد.\nسعید در روز عاشورا\nعاشورا، روزی بود که می بایست سعید به تمام گفته های پیشین خودجامه عمل بپوشاند و به آیندگان ثابت کند که آنچه را گفتیم بدان عمل کردیم و یک قدم از مواضع خود عقب نشینی ننمودیم!\nآری، او در روز عاشورا کاری کرد که موجب رضایت امام خویش بود; کاری که از بسیاری انسان ها هرگز ساخته نیست زیرا نه جرات آن را دارند و نه تحملش را.\nسینه سعید سپر امام:\nبا اینکه امام حسین علیه السلام در اول ظهر روز عاشوراجهت ادای نماز پیشنهاد آتش بس موقت به دشمن دادند، اما دشمن آن را نپذیرفت. امام حسین علیه السلام بدون توجه به حملات لشکر«عمر سعد» به نماز ایستاد و به دو تن از یاران به نام های سعید بن عبدالله و «عمروبن قرظه الانصاری » دستور داد تا درپیش روی آن حضرت قرار گیرند.\nسید در لهوف می نویسد: «هنگامی که وقت نماز ظهر رسید، امام علیه السلام به زهیر بن قین و سعید بن عبدالله حنفی دستور دادتا به همراه نیمی از یاران باقی مانده در مقابل او قرار گیرندتا به همراه نیم دیگر از یاران نماز بخواند. در حال نماز خوف تیری از طرف دشمن به حضرت نشانه رفت، این جا بود که سعید بن عبدالله پیش رفته، سینه خود را سپر امام علیه السلام قرارداد و پیوسته بر این حال بود تا از شدت جراحات بر زمین افتاد...»\nآیا سعید جنگید یا فقط...؟\nدر اینکه آیا سعید بن عبدالله در کربلا جنگید یا اینکه فقط درظهر عاشورا پیشاپیش امام قرار گرفته و آن قدر تیرباران شد تابه شهادت رسید دو نظریه وجود دارد. بیشتر بر این عقیده هستندکه سعید در ظهر عاشورا به دستور امام پیشاپیش آن حضرت بود و براثر شدت جراحات وارده به زمین افتاد. البته ناگفته نماند که این نظر با جنگیدن سعید بن عبدالله هیچ منافاتی ندارد زیرا وی،هم در حمله صبح عاشورا شرکت داشته و هم در میمنه یا میسره سپاه حضرت به جنگ با دشمن پرداخته است.\nثانیا از نقل سید در لهوف برمی آید که سعید در زمانی که سینه خود را سپر امام حسین علیه السلام قرار داده بود، با شمشیربه جنگ دشمن هم رفته بود، زیرا علاوه بر آن سیزده تیری که هنگام نماز بر او فرود آمد آثار نیزه و شمشیر نیز بر بدن شریفش فراوان دیده می شد.\nنظر دوم آن است که سعید همانند دیگر یاران پس از اجازه نبرداز امام خویش راهی میدان شده و پس از نبردی بی امان بر زمین افتاده و به شهادت رسید. محتمل است این نظر را مرحوم مجلسی به نقل از «محمدبن ابی طالب » آورده باشد.\nوی می نویسد: «سپس سعیدبن عبدالله حنفی به میدان رفت در حالی که این رجز را می خواند:\nبه پیش ای حسین که امروز به ملاقات احمد مختار خواهی رفت، هم چنین به دیدار وصیش علی و صاحب مشورت خواهی رفت... و جنگید تاکشته شد.»\nهم چنین با نقل علامه مجلسی می سازد که در روز عاشورا امام ویارانش نماز را به صورت فرادی و آن هم به وسیله ایماء و اشاره خواندند.\nاما «بلاذری » نظرش این است که پس از انجام فریضه ظهر، دشمن شدیدترین حملات خود را به امام و یارانش آغاز کرد و سعی داشت تاخود را به ابی عبدالله برساند. در این جا بود که سعید بن عبدالله خود را سپر امام قرار داد و آن قدر جنگید تا بر زمین افتاد.\nبدین ترتیب، به هر یک از دو نظر که معتقد باشیم معلوم است که سعید هم با دشمنان خدا جنگیده و هم آن فداکاری بی نظیر را ازخود به یادگار گذاشته است اضافه بر این که اگر یاران امام ازآن حضرت اجازه رفتن به میدان نبرد می گرفتند، خود امام به سعیدامر فرمود که چنین کاری کند.\nآیا این انتخاب دلیل بر این نمی باشد که حضرت امام حسین علیه السلام می دانستند که سعید قادر بر انجام چنین ماموریتی است و به همین جهت از بین یاران باقی مانده او را انتخاب فرمودند؟\nپرده برداری طبری از عمق فداکاری سعید:\nطبری در تاریخ می نویسد:\n«در پایان نماز خوفی که امام حسین علیه السلام در اول ظهر عاشورا خواند، درگیری سختی پیش آمد و زمانی که دشمن خود رابه امام حسین علیه السلام رساند، سعید حنفی پیش روی امام قرار گرفت و خود را هدف تیرهای دشمنان قرار داد.\nسپاه عمر سعد از چپ و راست به سوی امام تیراندازی می کردند وسعید گاهی با صورت، گاهی با سینه، گاهی به دو دست و گاهی هم به پهلوی خود پذیرای تیرها می شد بگونه ای که حتی یک تیر هم به امام اصابت نکرد تا این که به زمین افتاد...» .\nآخرین مناجات با پروردگار:\nسعید که بر اثر کثرت جراحات وارده به زمین افتاده بود، پیش از آن که آخرین دیدار را با امام داشته باشد، نخست با همان حالت ضعف شدید و بدن خون آلود، پروردگار خویش را مخاطب قرارداده و گفت: «خدایا، به این مردم لعنت و عذاب بفرست، مانندعذابی که بر قوم عاد و ثمود فرستادی و سلام مرا به پیامبرت برسان و از این درد و رنجی که به من رسیده است او را مطلع بگردان، زیرا هدف من از این جانبازی و تحمل آن همه درد و رنج،رسیدن به اجر و پاداش تو از راه یاری نمودن به پیامبر تواست.»\nآخرین گفتگوی سیعد با امام حسین علیه السلام :\nسعید که آخرین لحظات عمر خویش را سپری می کرد و در انتظارپرکشیدن به سوی معبود خویش بود که یک مرتبه احساس کرد امام ومحبوبش بالای سر او ایستاده است. با این که سعید در شب عاشورابه اشاره امام، جای خود را در بهشت دیده بود اما در آخرین لحظات چشم خود را باز کرد و بار دیگر امام را مخاطب قرار دادتا از دو لب او بشنود که عملش مورد قبول حجت خدا قرار گرفته است یا نه، لذا گفت: «اوفیت یابن رسول الله » ای فرزند رسول خدا، آیا وفا کردم؟ امام پاسخ دادند: «نعم انت امامی فی الجنه » آری. تو وظیفه اسلامی و انسانی خود را به خوبی انجام دادی و تو پیشاپیش من در بهشت برین هستی.\nسعید در منظر مهدی آل محمد علیه السلام\nدویست سال از حادثه عاشورا و از شهادت سعید بن عبدالله حنفی می گذشت و همواره کار او مورد تقدیر و تشویق معصومین علیهم السلام بود تا اینکه مورد تقدیر حضرت بقیه الله نیز قرار گرفت.\nچنانچه در زیارت ناحیه آمده است حضرت پس از سلام به سعید واشاره به گفتار وی در شب عاشورا، در باره اش چنین می فرماید:\n«این تویی که به آرزوی خود رسیدی و امامت را مواساه و یاری دادی و از خداوند کرامت را در دار اقامت دریافت کردی. خداوندما را با شما در زمره شهدا محشور بگرداند و در اعلی علیین همراهی و همنشینی شما را به ما روزی دهد!»\nدرود فراوان و بی پایان خداوند بر تو باد ای سعید و رحمه الله و برکاته.\nنوشته شده در تاريخ ۱۳۸٥/٦/٢٠ توسط فرزانه حبوطی\nزندگینامه مسلم بن عوسجه اسدی کوفی\nاز درخشان ترین ستارگان آسمان حماسه جاودان کربلا، صحابی بزرگوار رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) و یار دیرین علی7 مسلم بن عوسجة بن سعد بن ثعلبة بن دردان بن اسد بن خزیمه اسدی است. در عظمت شخصیت این مرد جلیل القدر همین بس که نام و یادش، زینت بخش زیارت ناحیه مقدسه و دعای رجبیه است.\nاز برخی روایات معلوم می شود که همسر و فرزندان مسلم بن عوسجه نیز در حماسه کربلا حضور داشته اند. مورخان می گویند: خلف بن مسلم بن عوسجه، فرزند رشید او است که در صحنه عاشورا در کنار پدر بزرگوارش حضور داشت و در رکاب امام حسین(علیه السلام) به شهادت رسید . آنچه در برخی از گزارش ها آمده که جوانی از خیمه ها بیرون آمد تا امام حسین(علیه السلام) را یاری کند و مادرش نیز در پی او بود، همان پسر مسلم بن عوسجه و همسرش است. 1\nزمسلم یکی پاک گوهر پسر\nعَلَم در شجاعت بسان پدر\nنام مسلم بن عوسجه در تمام منابع عاشورایی بدون استثنا به چشم می خورد. او اولین شهید عاشورا در میان یاران امام حسین(علیه السلام) است که در حمله اول شهید شدند. وی مردی شب زنده دار و اهل عبادت بود که در مسجد کوفه در کنار ستونی همواره به عبادت و راز و نیاز و مناجات می پرداخت.2\nمسلم از محدثان اسلامی است که شعبی، روایات او را نقل کرده است. مسلم بن عقیل، مورد حمایت و یاری مسلم بن عوسجه در کوفه بود و برایش وجوهات و سلاح تهیه می کرد و به نفع امام حسین(علیه السلام) بیعت می گرفت. پسر عوسجه از شخصیت های نامدار و ممتاز کوفه به شمار می رفت.3\nمسلم نیز به امام حسین(علیه السلام) نامه دعوت نوشت، اما بر خلاف بسیاری از همشهریانش که پیمان شکستند، او به عهد خود وفادار ماند و به همراه خانواده اش تا آخرین نفس در دفاع از امام پایداری کرد. 4\nزمینه سازی برای قیام حسینی\nمسلم بن عقیل به فرمان امام وارد کوفه شد و طبق برخی نقل ها، اول به خانه مسلم بن عوسجه رفت. مردم کوفه در آنجا به دیدارش می رفتند و بیعت خود را با امام حسین(علیه السلام) ابراز می داشتند. آنان سوگند یاد می کردند که تا آخرین قطره خونشان با مال و جانشان از امام دفاع کنند. این خبر به امام در مکه رسید و آن حضرت به سوی کوفه حرکت کرد. مسلم بن عوسجه در همه این مراحل نقش مهمی ایفا می کرد .5\nمسلم بن عقیل برای نظم بخشیدن به یاران خود، فرماندهانی را برگزید و عبدالله بن عزیز را برای قبیله کنده، مسلم بن عوسجه را برای قبیله مذحج و ابو ثمامه صیداوی را برای بنی تمیم و همدان تعیین کرد.6\nتا زمان آمدن ابن زیاد به کوفه، کارها به خوبی پیش می رفت. حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه با تمام وجود برای امام(علیه السلام) از مردم کوفه بیعت می گرفتند. وقتی ابن زیاد با حیله وارد کوفه شد، بی رحمانه تمام انسان های مؤثر را قلع و قمع کرد و رؤسای قبایل را کشت و یا حبس کرد. دیگر فرماندهان و افراد تاثیرگذار و متنفذ را هم اهالی قبایل، مخفی کردند. در آن هنگام شیعیان عاشق در پی راهی بودند که خود را به امام برسانند و مخفیانه به سوی قافله حسینی حرکت کنند. مسلم بن عوسجه نیز یکی از آنها بود .7\nهنگامی که مسلم بن عقیل ناچار شد اقدامات خود را مخفیانه در کوفه انجام دهد، مسلم بن عوسجه باز هم با تمام وجود در خدمت مسلم بن عقیل قرار گرفت. او همچنان اقدامات لازم از قبیل دریافت وجوهات و تهیه سلاح و جذب نیرو را برای قیام دوباره مسلم انجام می داد.\nابن زیاد یکی از غلامان خود به نام معقل را مأمور کرد تا سه هزار درهم بگیرد و یاران مسلم را پیدا کند . معقل خود را به صورت شیعیان درآورد و در جستجوی یاران مسلم به مسجد بزرگ کوفه آمد. او بر اساس اطلاعاتی که قبلاً دریافت کرده بود، نزد مسلم بن عوسجه رفت که در حال نماز بود. بعد از تمام شدن نمازِ مسلم، جاسوس ابن زیاد به او گفت: ای بنده خدا! من از اهل شام هستم و خداوند نعمت دوستی خاندان و اهل بیت پیامبر و دوستی دوستانشان را به من ارزانی داشته است. او این سخنان را می گفت و به دروغ گریه می کرد.\nسپس گفت: من سه هزار درهم دارم و می خواهم مردی از ایشان را دیدار کنم. شنیده ام که نماینده ای از طرف پسر دختر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) به این شهر آمده است و از مردم برای امام بیعت می گیرد. من پرس و جو کردم، تو را به من نشان دادند که مرا راهنمایی کنی. از تو تقاضا دارم این پول را از من بگیری و مرا نزد آن مرد ببری؛ زیرا من از برادران تو و مورد وثوق و اطمینان هستم و اگر می خواهی، قبل از دیدار برای او بیعت بگیر!\nمسلم بن عوسجه گفت: من دوست ندارم که مردم در این زمینه چیزی بدانند و به گوش این مرد سرکش برسانند. معقل پذیرفت و باز درخواست بیعت کرد.\nمسلم از او بیعت گرفت و پیمان های محکمی با او بست که خیر اندیشی کند و تمام مسائل را پنهان دارد. سپس به معقل گفت: چند روزی به خانه من بیا تا بتوانم برای تو اجازه دیدار بگیرم. بالأخره مسلم بن عوسجه با اینکه تمام احتیاطات لازم را به عمل آورده بود، نتوانست آن جاسوس را بشناسد و او را به حضور مسلم آورد و برایش بیعت گرفت. مسلم به ابوثمامه صائدی دستور داد تا پول را از او بگیرد. معقل چند روزی مرتب به مخفیگاه مسلم رفت و آمد کرد و تمام اطلاعات مورد نیاز ابن زیاد را برایش گزارش داد.8\nمسلم بن عوسجه بعد از شهادت حضرت مسلم، همچنان مخفیانه می زیست؛ تا اینکه خبر ورود امام(علیه السلام) به کربلا در میان مردم کوفه منتشر شد. حبیب بن مظاهر از خانه بیرون آمد. مسلم بن عوسجه را بر در مغازه عطاری دید که ایستاده. حبیب پرسید: برای چه ایستاده ای؟ گفت: می خواهم حنا بخرم و خضاب کنم! حبیب گفت: مگر نمی دانی که امام حسین(علیه السلام) وارد کربلا شده، بشتاب تا خود را به آن حضرت برسانیم و او را یاری کنیم.\nمسلم بن عوسجه با شنیدن این خبر سر از پا نشناخت. بدون درنگ آماده سفر کربلا شد و به همراه حبیب بن مظاهر به سرعت به قافله حسینی پیوست.9\nامام سجاد(علیه السلام) در گزارشی از ماجرای شب عاشورا می فرماید: آن شب من بیمار و بستری بودم. پدر بزرگوارم اصحاب خود را جمع و برای آنان سخنرانی کرد. من هم برای اینکه گفتار امام را بهتر بشنوم، به امام نزدیک شدم. شنیدم که می فرمود: «أثْنِی عَلَی اللَّهِ، أحْسَنَ الثَّنَاءِ وَ أحْمَدُهُ عَلَی السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ اللَّهُمَّ إِنِّی أحْمَدُک عَلَی أنْ أَکرَمْتَنَا بِالنُّبُوَّةِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرْآنَ وَ فَقَّهْتَنَا فِی الدِّینِ وَ جَعَلْتَ لَنَا أسْمَاعاً وَ أبْصَاراً وَ أفْئِدَةً فَاجْعَلْنَا مِنَ الشَّاکرِینَ أمَّا بَعْدُ فَإِنِّی لا أعْلَمُ أصْحَاباً أوْفَی وَ لا خَیراً مِنْ أصْحَابِی وَ لا أهْلَ بَیتٍ أبَرَّ وَ أوْصَلَ مِنْ أهْلِ بَیتِی فَجَزَاکمُ اللَّهُ عَنِّی خَیراً ألا وَ إِنِّی لأظُنُّ یوْماً لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ ألا وَ إِنِّی قَدْ أذِنْتُ لَکمْ فَانْطَلِقُوا جَمِیعاً فِی حِلٍّ لَیسَ عَلَیکمْ حَرَجٌ مِنِّی وَ لا ذِمَامٌ هَذَا اللَّیلُ قَدْ غَشِیکمُ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً؛ خداوند متعال را به بهترین وجه ثنا می گویم و در حال سختی و آسایش شکرگزار درگاهش هستم. خداوندا! من تو را سپاس می گویم بر آنکه ما خاندان پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) را با نبوت، کرامت بخشیدی و به ما قرآن آموختی و به احکام دین آگاهمان ساختی و برای ما گوش ها و چشم ها و دل هایی عنایت کردی. پس ما را از بندگان شکرگزار خود قرار ده.\nاما بعد: همانا من اصحابی وفادار تر و بهتر از یاران خود و اهل بیتی نیکوکارتر و مهربان تر از خاندان خود سراغ ندارم. خداوند متعال به شما پاداش نیک عطا فرماید. آگاه باشید که من سرانجام کارمان را با این گروه می دانم. بدانید که من به همه شما اجازه دادم و همه شما را در انتخاب راه آزاد گذاشتم. هیچ گونه بیعتی و زحمتی از طرف من برای شما نیست. این شب را که همانند پوششی شما را فرا گرفته، به عنوان شتری راهوار برای خود بگیرید و بروید».\nدر آن هنگامِ حسّاس، یاران امام هر یک با عبارتی احساسات و عشق و علاقه خود را به امام(علیه السلام) ابراز کردند و بر عهد خود دوباره پای فشردند. بعد از جوانان بنی هاشم، مسلم بن عوسجه اولین کسی بود که بلند شد و سخنانی سرشار از عشق به خدا و اهل بیت:، بیان کرد و اظهار داشت:\n«أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَا نَعْتَذِرُ إِلَی اللَّهِ فِی أدَاءِ حَقِّک لا وَ اللَّهِ حَتَّی أطْعَنَ فِی صُدُورِهِمْ بِرُمْحِی وَ أضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَ لَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ وَ اللَّهِ لَا نُخَلِّیک حَتَّی یعْلَمَ اللَّهُ أنَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیبَةَ رَسُولِ اللَّهِ فِیک أمَا وَ اللَّهِ لَوْ عَلِمْتُ أنِّی أقْتَلُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أحْرَقُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أذْرَی یفْعَلُ ذَلِک بِی سَبْعِینَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُک حَتَّی ألْقَی حِمَامِی دُونَک فَکیفَ لا أفْعَلُ ذَلِک وَ إِنَّمَا هِی قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ هِی الْکرَامَةُ الَّتِی لا انْقِضَاءَ لَهَا أبَداً».\nای ابا عبدالله ! ایا ما تو را رها کنیم؟ آن گاه در مورد ادای حق تو در پیشگاه الهی چه عذری بیاوریم. نه، به خدا. ما هرگز تو را رها نمی کنیم، دست از تو بر نمی دارم تا اینکه نیزه ام را به سینه های دشمن بکوبم و با شمشیر خود آنان را آن قدر بزنم تا شمشیر از دستم بیفتد و بعد از آن اگر هیچ سلاحی نداشته باشم، دشمن را سنگ باران خواهم کرد.\nسوگند به خدا، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا خداوند بداند (و ثابت کنم) که ما حرمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) را درباره تو پاس داشتیم . به خدا قسم، اگر بدانم که من کشته می شوم، سپس زنده می گردم، سپس سوزانده می شوم و خاکسترم بر باد می رود و بار دیگر زنده می گردم و هفتاد بار با من چنین کنند، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا اینکه در رکاب تو به شهادت برسم. چگونه چنین نکنم؛ در حالی که فقط یک بار کشته می شوم، سپس کرامت و خوشبختی ابدی خواهد بود؟10\nپیش ما رسم، شکستن نبود عهد و وفا را\nگر سرم می رود از عهد تو سر باز نپیچم\nتا بگویند پس از من، که به سر برد وفا را\nامام حسین(علیه السلام) نیز از تک تک آنان تشکر کرد و به جایگاهش(خیمه فرماندهی) باز گشت.11\nعشق به ولایت در وجود مسلم بن عوسجه چنان موج می زد که هرگز تحمل ذره ای اهانت به امام(علیه السلام) را نداشت. افکار و اندیشه هایش فقط در موضوع حق و دفاع از آن بود و به چیز دیگری نمی اندیشید. شیخ مفید می نویسد: در روز عاشورا امام حسین(علیه السلام) و یارانش برای حفاظت از پشت خیمه ها خندقی آماده و در داخل آن آتش روشن کرده بودند. شمر بن ذی الجوشن وقتی آن هیزم ها و نی های شعله ور را دید، با غروری تمسخرآمیز به امام حسین(علیه السلام) جسارت کرد و زبان به شماتت حضرتش گشود و فریاد زد: ای حسین! ایا قبل از روز قیامت، به آتش دنیا شتاب کرده ای؟! امام فرمود: این کیست، مثل اینکه شمر بن ذی الجوشن است؟ گفتند: بله، آقا. خود اوست. امام با اشاره به ایه 70 در سوره مریم، فرمود: «یا ابْنَ رَاعِیةِ الْمِعْزَی أنْتَ أوْلی بِها صِلِیا؛ ای پسر بز چران! تو به آتش دوزخ شایسته تری!»\nمسلم بن عوسجه که تا این لحظه ناظر قضایا بود، دیگر نتوانست تحمل کند. با کمال ادب پیش آمد و عرضه داشت: ای فرزند رسول الله! اجازه می دهید این فاسق ستمگر را با تیر بزنم؟ او در تیر رس من است و تیرم به خطا نمی رود. امام(علیه السلام) فرمود: «لا تَرْمِهِ فَإِنِّی أکرَهُ أنْ أبْدَأهُمْ بِالْقِتَالِ؛ او را نزن من دوست ندارم که آغازگر جنگ باشم».12\nاز نکات مهم و قابل تأمل در زندگی مسلم بن عوسجه، شعارهای عارفانه و آگاهانه او است که حاکی از عمق معرفتش به مکتب اهل بیت: و راهی بود که برگزید. او هنگام نبرد با دشمن ستمکار این اشعار را زمزمه می کرد:\nإن تسألوا عنی فإنی ذو لبد\nو کافر بدین جبار صمد13\nاگر از من بپرسید، بدانید که من از طایفه بنی اسد و شیرمرد میدان مبارزه ام. آنان که به ما ستم می کنند، از رشد و کمال به دورند و به دین خداوند جبار و بی نیاز،کافر شده اند.\n1. ابن سعد در طبقات: وی از اصحاب رسول الله(صلی الله علیه و آله و سلم) است که با وجود مقدس آن حضرت دیدار داشته و از او روایت نقل کرده است. شعبی به واسطه او روایاتی را نقل می کند. وی دلیر مردی شجاع بود که نامش در جنگ ها و فتوحات اسلامی در میان فاتحان صدر اسلام می درخشد.14\n2. خیرالدین زرکلی: مسلم بن عوسجه اسدی از دلاوران شجاع عرب در صدر اسلام است که در فتوحات اسلامی از جمله در فتح آذربایجان حضور چشمگیر داشت. او از همراهان حسین بن علی7 در سفر کوفه بود و در حالی که از او حمایت و دفاع می کرد، به شهادت رسید.15\n3. شبث بن ربعی: هنگامی که اصحاب عمر سعد، شهادت مسلم بن عوسجه را به همدیگر مژده می دادند، شبث بن ربعی از فرماندهان لشکر کوفیان ناراحت شد و به آنان نهیب زد: وای بر شما، مادرتان به عزایتان بنشیند، ایا شما خودتان را با دست خودتان می کشید و خودتان را به خاطر دیگران به ذلت می کشانید؟ ایا در قتل مسلم شادی می کنید؟ به خدا سوگند، او در میان مسلمانان چه مقام ارجمندی داشت! من او را در فتح آذربایجان دیدم. قبل از آنکه لشکر مسلمانان برسد، او شش نفر از مشرکان را کشته بود.16\nجنگ در کنار فرات\nدر روز عاشورا، عمرو بن حجاج از فرماندهان جناح راستِ لشگر دشمن، به سپاه امام حمله کرد و سپاهیان حق و باطل ساعتی با هم درگیر شدند. در این درگیری مسلم بن عوسجه در خط مقدم بود و با فداکاری از جبهه حق دفاع می کرد. او و یارانش توانستند لشکر دشمن را به عقب رانند و از قصد شومشان منصرف کنند. امّا مسلم به شدت زخمی شد و در آستانه شهادت قرار گرفت. چون غبار جنگ نشست، دیدند که مسلم بر خاک افتاده و آخرین نفس های خود را می کشد.\nدر آن لحظه، امام حسین(علیه السلام) به همراه حبیب بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش های او فرمود:\n«رحمک الله یا مسلم؛ مسلم خدا تو را رحمت کند». آن گاه این ایه شریفه را تلاوت فرمود: ) فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلا( ؛17«برخی از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند (و در راه حق به شهادت رسیدند) و برخی دیگر در انتظار شهادت به سر می برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند».\nمسلم نیز با صدای ضعیفی به او پاسخ داد: خدا تو را به خیر و سعادت بشارت دهد.\nحبیب به او گفت: اگر نه این بود که لحظاتی دیگر به دنبال تو خواهم آمد، خیلی دوست داشتم که آنچه دلت می خواهد و برایت مهم است، به من وصیت می کردی!\nمسلم در حالی که به سوی امام اشاره می کرد، به حبیب گفت:\nفإّنی اُوصیک بهذا، فقاتل دونه حتی تموت؛ تو را فقط به این آقا وصیت می کنم که هرگز از او جدا نشوی تا اینکه در راهش جان دهی!\nحبیب گفت: به خدای کعبه، چنین خواهم کرد.\nآن گاه روح بلند مسلم به ملکوت اعلی پر کشید.18\nدر تجلیل از مقامات بلند و رشادت ها و تلاش های این رادمرد الهی، عبارت های زیبایی در دعاها و زیارتنامه ها آمده است که دو مورد را مرور می کنیم. در زیارت ناحیه مقدسه آمده است:\nالسَّلامُ عَلَی مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَةَ الأسَدِی الْقَائِلِ لِلْحُسَینِ وَ قَدْ أذِنَ لَهُ فِی الانْصِرَافِ أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَ نَعْتَذِرُ إِلَی اللَّهِ مِنْ أدَاءِ حَقِّک لا وَ اللَّهِ حَتَّی أکسِرَ فِی صُدُورِهِمْ رُمْحِی وَ أضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَ لا أفَارِقُک وَ لَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ ثُمَّ لَمْ أفَارِقْک حَتَّی أمُوتَ مَعَک وَ کنْتَ أوَّلَ مَنْ شَرَی نَفْسَهُ وَ أوَّلَ شَهِیدٍ مِنْ شُهَدَاءِ اللَّهِ قَضَی نَحْبَهُ فَفُزْتَ وَ رَبِّ الْکعْبَةِ شَکرَ اللَّهُ لَک اسْتِقْدَامَک وَ مُوَاسَاتَک إِمَامَک إِذْ مَشَی إِلَیک وَ أنْتَ صَرِیعٌ فَقَالَ یرْحَمُک اللَّهُ یا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَةَ وَ قَرَأ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلا لَعَنَ اللَّهُ الْمُشْتَرِکینَ فِی قَتْلِک عَبْدَ اللَّهِ الضَّبَابِی وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ خُشْکارَةَ الْبَجَلِی السَّلامُ عَلَی سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَنَفِی الْقَائِلِ لِلْحُسَینِ وَ قَدْ أذِنَ لَهُ فِی الانْصِرَافِ لا نُخَلِّیک حَتَّی یعْلَمَ اللَّهُ أنَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیبَةَ رَسُولِ اللَّهِ9 فِیک وَ اللَّهِ لَوْ أَعْلَمُ أنِّی أقْتَلُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أحْرَقُ ثُمَّ أذْرَی وَ یفْعَلُ ذَلِک بِی سَبْعِینَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُک حَتَّی ألْقَی حِمَامِی دُونَک وَ کیفَ لا أفْعَلُ ذَلِک وَ إِنَّمَا هِی مَوْتَةٌ أوْ قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ هِی الْکرَامَةُ الَّتِی لا انْقِضَاءَ لَهَا أبَداً فَقَدْ لَقِیتَ حِمَامَک وَ وَاسَیتَ إِمَامَک وَ لَقِیتَ مِنَ اللَّهِ الْکرَامَةَ فِی دَارِ الْمُقَامَةِ حَشَرَنَا اللَّهُ مَعَکمْ فِی الْمُسْتَشْهَدِینَ وَ رَزَقَنَا مُرَافَقَتَکمْ فِی أعْلَی عِلِّیینَ19\nشیخ مفید و سید بن طاووس در اعمال ماه رجب و نیمه شعبان، برای حضرت سیدالشهدا زیارتی نقل کرده اند که در فرازی از آن این عبارت چشم نواز آمده است: «السَّلامُ عَلَی مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَة».20\n1. شجرة طوبی، شیخ محمد مهدی حائری، ج1، نجف، منشورات المکتبة الحیدریة،ص48.\n2. مقتل الحسین(علیه السلام)، ابومخنف، قم، مطبعة العلمیه، پاورقی، ص136.\n3. انصارالحسین(علیه السلام)، محمد مهدی شمس الدین، الدارالاسلامیة، 1401، ص108.\n4. ر.ک: مقتل الحسین(علیه السلام)،أبو مخنف.\n5. البدایة والنهایة،ابن کثیر، ج8، بیروت، داراحیاءالتراث العربی، ص 163.\n6. حیاة الإمام الحسین(علیه السلام)، باقر شریف القرشی، ج 2، ص 381.\n7. ابصارالعین فی انصارالحسین(علیه السلام)، شیخ محمدسماوی، ص 102.\n8 . الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، ج 4 ،ص25؛ بحارالأنوار، ج 44، ص342.\n9. زندگانی امام حسین(علیه السلام)، سید هاشم رسولی، ص425.\n10. بحارالأنوار، ج 44، ص 392.\n12. تاریخ طبری، ج 4، ص 322؛ ارشاد مفید، ج2، ص96؛ موسوعة کلمات الامام الحسین(علیه السلام)، ص502.\n13. بحارالأنوار، ج45، ص19.\n14، مقتل الحسین(علیه السلام)، أبو مخنف، پاورقی، ص136ـ 138.\n15. الأعلام ،ج 7 ، ص222.\n16. لواعج الأشجان، سید محسن امین، صیدا، مطبعة العرفان؛ بحارالانوار، ج45، ص4.\n18. مثیر الأحزان، ابن نما حلی، ص47؛ بحارالأنوار، ج45، ص19؛ معالم المدرستین، سید مرتضی عسکری، ج 3، ص106 - 107.\n19. بحارالأنوار، ج 45، ص 65.\n20. همان، ج 98، ص338.\nنوشته شده در تاريخ ۱۳۸٥/٦/۱٩ توسط فرزانه حبوطی\nزندگینامه بریر بن خضیر همدانی - اسوۀ قاریان قرآن و معلم شهید عاشورا\nبریر از قبیله بنو مشرق -تیره ای از قبیله همدان- بود;قبیله ای که امیر مؤمنان در باره آن فرمود: «اگر دربان بهشت باشم، اجازه ورود بدیشان می دهم و خوش آمدشان خواهم گفت » ابن خضیر در کوفه می زیست و از بزرگان آن شهر به شمار می آمد. استادفن قرائت در کوفه بود. در عبادت سرآمد مردم شمرده می شد. وزهد و بی علاقگی به دنیا او را از تعلقات جدا کرده بود. به دوراز چشم جاسوسان، راه مکه پیش گرفت. علاقه و عشق به امام(ع) اورا از دیار خود غافل کرده بود. پشت به کوفه و روی به قبله آمال حسین(ع) می رفت. با این که از سنی بالا برخوردار بود،چون جوانان شاداب به نظر می رسید. او که چون بسیاری از کوفیان بر دوراهی امتحان واقع شده بود، راه سعادت را برگزید; سعادت دیدار حسین و جهاد و شهادت در کنار او.بالاخره عبادت و زهد صحیح او را یاری داد و در میان راه یا درمکه به قافله حسینی پیوست; قافله مخلصانی که فقط برای خدا وزنده داشتن دینش به راه افتاده بودند. وقتی چشمان بریر به چهره زیبا و دلربای سالار شهیدان افتاد،اشک شوق از آن سرازیر گشت. یاد امیر مؤمنان علی(ع) افتاد که بیست و پنج سال قبل یاری اش کرده بود. با آغوش گرم قافله مورداستقبال قرار گرفت و منزل به منزل همراه امام حرکت کرد. وقتی فافله به منزل «ذی حسم » رسید، نقش بریر و دیگر یاران با وفای حسین(ع) برجسته تر گردید. لشکر حسینی و سیل لشکر دشمن در این منزل به هم رسیدند. امام حسین(ع) در این هنگام خطبه ای خواند، اوضاع زمان خود را تشریح کرد و از جدایی از ارزشهاگفت. یاران امام یک به یک در لبیک به ندای حضرت سخن گفتند. بریر،که اهل جهاد بود، وفاداری خود را چنین بیان کرد. «یابن رسول الله، خدا بر ما عنایت کرده تا در حضور تو بجنگیم و قطعه قطعه شویم تا جدت رسول خدا(ص) در قیامت ما را شفاعت کند.» رستگارنخواهند شد افرادی که فرزند دختر رسول خدا را یاری نکردند،وای بر آنان. جواب خدا را چه خواهند داد؟! اف بر آنان که آتش دوزخ در انتظارشان است.\nدر انتظار اجر الهی\nهفت روز بود که به کربلا کوی شهادت رسیده بودند. روز نهم ماه محرم بود و دشمن آماده مبارزه. بریر شاهد بود که امام برای شهادت آماده می شود. او، که شور و شعف تمام وجودش راگرفته بود، با عبد الرحمن بن عبد ربه مزاح می کرد و می خندید.عبد الرحمن گفت: مرا به حال خود واگذار; به خدا قسم، لحظه لحظه مزاح نیست. او، که مقام خود را نزد خدای سبحان می دید، در جواب گفت: به خدا قسم، بستگان من همه می دانند که هرگز اهل شوخی نبوده ام;ولی سوگند به خدا، از آینده خود خوشحالم. به خدا، میان ما وحور العین فاصله باقی نمانده است. تنها مانع، حمله و شهادت است که دوست دارم به زودی محقق شود.\nشب عاشورا، امام و اصحاب جهت مناجات با خدا و راز و نیازبیدار ماندند. وقتی آنها مشغول عبادت بودند، گروهی سواره نظام نزدیک خیمه ها آمدند. امام، که به تلاوت قرآن مشغول بود، به این آیه رسید.(و لا یحسبن الذین کفروا انما نملی لهم خیر لانفسهم انما نملی لهم لیزدادوا اثما و لهم عذاب مهین ما کان الله لیذرالمؤمنین علی ما انتم علیه حتی یمیز الخبیث من الطیب) نبایدکسانی که کافر شده اند تصور کنند این که به ایشان مهلت می دهیم برای آنان نیکوست. ما فقط به ایشان مهلت می دهیم تا بر گناه(خود) بیفزایند و (آنگاه) عذابی خفت بار خواهند داشت. خدا برآن نیست که مؤمنان را به این (حالی) که شما بر آن هستیدواگذارد تا آنکه پلید را از پاک جدا کند. بریر که مراقب افعال دشمن بود، در مقابل شخصی که اهانت کرده بود به دفاع برخاست وجواب داد: تو را خدا از پاکان قرار نداده است ... می توانی ازگناهان بزرگ خود توبه کنی به خدا ما از پاکانیم و شما ازپلیدان. - من گفتارت را باور دارم و بدان اعتراف می کنم و گواهی می دهم. - گفتار بدون کردار برایت چه سودی دارد؟! - اگر من از روش خوددست برداشته، سوی شما بیایم، چه کسی با ابن عذره در بزم شراب هم پیاله شود؟! - چه بد فکر می کنی و چه نادرست می اندیشی; توسفیه بودی و سفیه خواهی بود.\nامام حسین در جمع یاران خطبه ای ایراد کرد و بعد از حمد خدا وستایش یارانش فرمود: ... مرا تنها گذارید که مقصود این گروه من هستم. حاضران یک به یک از تصمیم بر یاری امام سخن گفتند.در این هنگام، بریر که مانند همه تصمیم به یاری امام داشت، براین نکته تاکید کرد. بریر از امام اجازه خواست نزد عمر سعد فرمانده لشکر دشمن، رفته او را نصحیت کند. امام فرمود: آنچه صلاح می دانی انجام بده. چون به مقر لشکر دشمن رسید، داخل خیمه فرمانده شد و بدون این که سلام کند، نشست. عمرسعد در خشم شد و گفت: آخر من مسلمانم و خدا و رسول رامی شناسم; چرا سلام نکردی؟ بریر گفت: اگر مسلمان بودی و به خدا و رسول ایمان داشتی، بافرزندان و خاندانش جنگ نمی کردی و آب را به روی آنان نمی بستی.ای عمر، تو ادعای مسلمانی می کنی و با محمد مصطفی(ص) دشمنی می کنی. این چه دینی است که داری؟! آب فرات در مقابل حسین بن علی(ع) و فرزندان و اهل بیت او می درخشد. آنان صفای آب رامی بینند ولی بچه هایشان از تشنگی هلاک می شوند; و لشکر تو، سگان تو و سگان و وحش و پرندگان بیابان از آن آب می نوشند. انصاف بده چگونه تو را مسلمان بدانم؟ زهی بی تقوا و سنگین دل و جفاکاری. عمر سعد، که مدتی خاموش بود، با دلی پر از محبت دنیا و مقام،به بریر جواب رد داد و گفت: راست می گویی; ولی چه کنم حکومت ری را می خواهم. بریر، مایوس از هدایت و متعجب از شقاوت وی، به سوی امام باز گشت و گزارش داد. هنگامی که دو لشکر در مقابل هم ایستادند، بریر پیش تر رفت و گفت: «ای عمر سعد، قصد جنگ داری؟ ... اهل کوفه، آیا نامه هایی که به امیر مؤمنان حسین(ع) نوشته بودید، از یاد بردید؟ ... آیا یاد ندارید که خدا را گواه گرفته بودید اگر به اینجا برسد همه در رکابش باشید؟! حال به دشمنی با او پرداخته اید، به رویش شمشیر کشیده اید و آب را براو و فرزندانش بسته اید. این چه روشی است؟! فردای قیامت به محمد مصطفی(ص) چه جواب خواهید داد و این گناه را چه عذر خواهید آورد; «ما لکم لا سقاکم الله یوم القیامه فبئس القوم انتم. » «بد مردمی هستید.» لشکریان دشمن فریاد زدند. ای بریر، نمی دانیم چه می گویی؟ بریرنومید از هدایت آنان پاسخ داد: خدایا، آگاهی که من از این قوم بیزارم. خداوندا، نابودشان ساز و کیفر کردارشان را هرچه بیشتربدانان بنمای. آنگاه دشمنان سمتش تیر افکندند و بریر نزد لشکربرگشت.\nهنگام مباهله نماینده دو مذهب در برابر یکدیگر قرار می گیرند واز خدای دانا و توانا می خواهند آن که کیش باطل دارد هلاک سازدتا مذهب حق روشن شود. این سنت مقدس مباهله نام دارد. نمونه ای روشن از مباهله در شهادتگاه کربلا به دست بریر اجرا گردید. بامداد روز عاشورا یکی از دشمنان به نام یزید بن معقل به کارزار آمد و صدا زد: ای بریر بن خضیر، رفتار خدا را با خودچگونه می بینی؟ بریر گفت: به خدا خوب است; ولی بر تو بد. - دروغ گفتی، در گذشته دروغگو نبودی. به یاد داری که در کوچه بنی دودان حرف از عثمان می زدی; معاویه را گمراه و گمراه کننده می دانستی و علی بن ابی طالب(ع) را امام بر حق؟ - آری، شهادت می دهم این عقیده من است. - گواهی می دهم که تو از گمراهانی. - آیا حاضری مباهله کنیم، لعنت خدا را بر دروغگو بخواهیم;بخواهیم آن که به حق است گمراه را بکشد و سپس مبارزه کنیم؟ در این هنگام، هر دو پیشاپیش لشکر کوفه دست به دعا برداشتندو سپس آماده مبارزه شدند. بعد از زد و خوردی سبک، یزید با ضربت سنگین بریر به زمین افتاد. شمشیر به مغزش اصابت کرد و نقش بر زمین شد.\nروی مبارک و پیشانی نورانی اش از دور جلوه می کرد. آثار عبادت ودر عین حال خشم در راه خدا در چهره اش نمایان بود. در حالی که رجز می خواند، به مبارزه ادامه داد: انا بریر و ابی خضیر اضربکم و لا اری من ضیر یعرف فینا الخیر اهل الخیر کذاک فعل الخیر من بریر من بریر فرزند خضیر هستم به شما زیان می رسانم ولی زیان نمی بینم اهل خیر و شرف خیر مرا می شناسند این چنین عمل نیک من، معروف است. همچنان مبارز می طلبید. به هر طرف که می چرخید، لشکر فرارمی کرد. با این که کهنسال بود، چند تن را کشت و به هلاکت رساند.پیوسته فریاد می زد: جلو بیایید. ای کشنده مؤمنان، نزدیک شویدای کشنده فرزندان مجاهدان بدر، نزدیک شوید ای کشنده فرزندان رسول خدا(ص) در این هنگام; رضی بن منقذ عبدی به او حمله برد.مدتی با هم درگیر شدند. بریر او را به زمین زد و بر سینه اش نشست. عبدی مایوس از مبارزه فریاد زد و کمک طلبید. کعب ازدی از پشت یا نیزه و شمشیر به بریر حمله برد. نیزه به اعماق پیکرش فرورفت و بدین ترتیب، روان پاکش به سوی معبود پرواز کرد. در زیارت رجبیه امام حسین(ع) به همراه شهیدان دیگر سلامش می دهیم که: السلام علی بریر بن خضیر.\nنوشته شده در تاريخ ۱۳۸٥/٦/۱۸ توسط فرزانه حبوطی\nزندگینامه حبیب ابن مظاهر علیه السلام (مسن ترین شهید روز عاشورا)\nعارفان مسلحنیم روز، مقاومت و فداکارى، و قرنها تابندگى و افتخار; این ثمره اى از حماسه عاشوراست.یاران حسین(ع) که فداکارى و ایثار و جهادشان به تاریخ حرکت داد، و به زندگى معنا بخشید و به مرگ، عظمت عطا کرد، ضرب المثل شدند. و یادشان سرمایه الهام و شورآفرینى گشت و نامشان قرین مجد و عظمت گردید، و خونشان در پاى نهال اسلام ریخته شد و به دین و عزت و شرف و آزادگى، جانى دوباره بخشید.آرى، این گونه از «مرگ »، «حیات » پدید مى آید، و این سان «فنا»، «بقا» مى آفریند، و این چنین خون سرخ شهید، یادسبز جاوید را ترسیم مى کند و شهیدان، «اسوه » هاى تاریخ مى گردند در دیندارى، درتقوا و مرزبانى از احکام الهى،در دفاع از قرآن و حمایت از امام، در یارى حق و عدل، در آزادگى و عزت،در حقخواهى و ستم ستیزى و در همه فضیلتها و ارزشها. محور کلام، «عاشورا» است، و میدان عمل، «کربلا».در سال 61 هجرى که نیم قرن از رحلت پیامبر اسلام مى گذشت، جامعه اسلامى گرفتار حاکمانى شده بود که تحریف دین و کشتن آزادگان و هتک حرمتهاى الهى و احیاى جاهلیت سیاه و دنیازدگى و ستمگرى و شکمبارگى و شهوترانى کمترین و کوچکترین فسادهایشان بود.حسین بن على(ع) قیام کرد، تا دست یزید تبهکار را از سرنوشت امت اسلام کوتاه سازد. زمانه دشوارى بود; امتحانى پیش آمده بود که دینداران واقعى کم شده بودند و مردان جهاد و شهادت کمتر یافت مى شدند; اکثر مردم به «زندگى » روى آورده بودند!حسین(ع) براى احیاى حق و اسلام، مردانه قدم به میدان گذاشت و نهضت ضد یزیدى خود را -که ضد کفر و ستم بود- با یارانى مصمم و وفادار و حق شناس به انجام رساند.اصحاب او اندک بودند، لیکن درعاشورا کیفیت مطرح بود، نه کمیت; ایمان و عشق به شهادت در راه خدا ملاک بود، نه فزونى جمعیت و زیادى نفرات.اغلب همراهان حسین بن على «ع »، عابدان شب زنده دار، زاهدان وارسته، قاریان قرآن شناس، قهرمانان با بصیرت، معلمان سلحشور و مجاهدان پرهیزکارى بودند که آثار عبادت و تهجد در سیمایشان هویدا بود. حضور تنى چند از صحابه پیامبر اسلام و حواریون حضرت امیر در سپاه اندک سید الشهدا قداست و وجهه و معنویتى پر شکوه به جمع آنان بخشیده بود.در نوشته حاضر با چهره تابناک و شخصیت برجسته یکى از یلان دلاور و شیران بیشه شجاعت و ایثار و حماسه آفرینى آشنا مى شویم، تا شاید این آشنایى، ما را در پیروى و تاسى به آنان یارى رساند.این قهرمان عابد و عارف، «حبیب بن مظاهر» است که نامش آشناست و با کربلاى حسین و عاشوراى شهادت، پیوندى ناگسستنى دارد.برخى از عاشوراییان، جزء مسلمانان فداکارى بودند که حتى حضور رسول خدا(ص) را هم درک کرده بودند، و بعضى شان از دلیرمردان رکاب امیرالمؤمنین و یاران آن حضرت بودند که در حضورش با دشمنان حق جنگیده و در شمار اصحاب امام مجتبى (ع) هم بوده اند و سرانجام حسین بن على(ع) را درکربلا یارى کرده و دراین راه به شهادت رسیده اند.حبیب و یاران دیگر ابا عبدالله الحسین(ع) در روز عاشورا، از چنان عظمت و شکوه و مقامى برخوردار بودند که مایه غبطه همگان است. تعبیراتى را که امام صادق(ع) درباره آنان به کار برده است، بسیار ارزشمند است.القابى همچون «اولیا و دوستان خدا»، «برگزیدگان پروردگار»، «یاران وفادار دین خدا»، «انصار پیامبر و على و فاطمه و حسن و حسین »، «پاکان رستگار و سعادتمند» و... از زبان امام صادق(ع) درباره آنان صادر شده است (1) .کدام مکتب و آیین و ملت و نژاد، به اندازه اسلام در داشتن سرمایه هاى انسانى غنى است؟در کدام مسلک و دین، این همه شخصیتهاى برجسته و الهام بخش مى توان یافت؟درود بر اسلام که این همه ذخایر معنوى دارد، درود بر این پاکمردان متعهد و شهیدان جاوید که آبروى اسلام و قرآنند، و «اسوه »هایى براى الگوگیرى و پیروى کردن.امیداست که این نمونه هاى متعالى براى همه ما و همه رزمندگان پرتوان جبهه نورانى اسلام و براى همه آزادگان دنیا سرمشق کمال جویى و فضیلت یابى باشد.باشد که راه کربلا باز شود، تا در جوار بارگاه حسینى و مرقد سالار شهیدان، این یاران وفادار سیدالشهدا را هم زیارت کنیم! آمین.حبیب بن مظاهر اسدى (2)سابقه در دین و خدمت به اسلام و درک محضر رسول رسول خدا(ص) از افتخارات حبیب بن مظاهر بود. حبیب بزرگمردى از طایفه افتخار آفرین «بنى اسد» بود. او یک سال پیش از بعثت پیامبر اسلام به دنیا آمد. کودکى اش همزمان با سالهایى بود که پیامبر در مکه مردم را به توحید دعوت مى کرد، و جوانى اش، هم عصر با دوران حکومت الهى رسول خدا در مدینه و آن سالهاى جهاد و حماسه و فداکارى در راه دین خدا بود.فیض دیدار پیامبر، توفیقى بود که حبیب بن مظاهر را از همان آغاز با معارف دین و حکمتهاى متعالى و سرچشمه زلال و جوشان تعالیم جاودان اسلام آشنا ساخت.حبیب از اصحاب پیامبر به حساب مى آمد و از آن حضرت حدیثهاى زیادى شنیده بود. صحابى بودن این چهره عظیم الشان تاریخ اسلام (3) مقام و موقعیت او را والاتر ساخته بود و شرکت او در سن 75 سالگى درنهضت کربلا و دفاع مسلحانه اش از حسین بن على(ع) از صحنه هاى پر شکوه و سرشار از معنویتى است که فقط در جبهه هاى نورانى مؤمنان حق پرست یافت مى شود.در دوران امیرالمؤمنین(ع)پس از وفات پیامبر، حبیب بن مظاهر در خط ولایت على بن ابى طالب(ع) قرار گرفت و محضرآن امام را مغتنم شمرد و آن حضرت را به سان چشمه سار زلال حقیقت و حجت بى نظیر الهى و وارث علوم پیامبر مى شناخت. از این رو، به آن حضرت روى آورد و در شمار یاران خالص و حواریون و شاگردان ویژه على بن ابى طالب قرار گرفت و دانشهاى گرانبها و فراوانى رااز امام آموخت و از حاملان علوم على -علیه السلام - بود (4) . حبیب بن مظاهر در ردیف یاران فداکارى همچون میثم تمار، رشید هجرى، عمروبن حمق و... بود و همانند آنان معارف گرانبهایى از مولاى خود فرا گرفته بود، که یکى از آنها «علم بلایا و منایا» بود; یعنى پیشگویى حوادث و خبر داشتن از وقایع آینده و تاریخ و کیفیت شهادت خود و دیگران.به نمونه مشهورى که در این باره نقل شده است توجه کنید:میثم تمار، سوار بر اسب از نزدیک جایى که جمعى از طایفه «بنى اسد» در آن نشسته بودند عبور مى کرد. در این حال، حبیب بن مظاهر را دید که او نیز سوار بر اسب بود. آن دو به یکدیگر نزدیک شدند، تا حدى که گردن اسبهایشان به هم مى خورد و گفتگویى طولانى کردند. در آخر، حبیب بن مظاهر خطاب به میثم گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى (5) را مى بینم که در راه عشق و محبت دودمان پیامبر(ص)، او را به دار آویخته اند و بر چوبه دار، شکم او را پاره مى کنند.میثم هم گفت: من هم خوب مى شناسم مرد سرخ رویى را که گیسوانى دارد (منظورش خود حبیب بن مظاهر بود) و به عنوان یارى فرزند رسول خدا، حسین بن على، به میدان مى رود و کشته مى شود، و سربریده اش را در کوفه مى گردانند.آنان پس از این گفتگو، از هم جدا شدند. کسانى که آنجا بودند و این گفتگو را از آن دو شنیده بودند، هنوز متفرق نشده بودند و به خیال خودشان درباره دروغهاى آن دو نفر صحبت مى کردند که «رشید هجرى » از راه رسید و ازآنان سراغ میثم و حبیب را گرفت. به او گفتند: همین جا بودند و چنین و چنان گفتند وسپس از هم جدا شده و رفتند. رشید گفت: خداوند، میثم را رحمت کند; فراموش کرد که این مطلب را هم اضافه کند که به آورنده سر بریده حبیب در کوفه صد درهم بیشتر جایزه مى دهند و آنگاه آن سر را در شهر مى گردانند!حاضران به یکدیگر گفتند: این یکى، از آنان هم دروغگوتر است; ولى طولى نکشید که میثم را بر در خانه «عمروبن حریث » بر فراز چوبه دار، آویخته دیدند و سر حبیب بن مظاهر را هم به کوفه آوردند و آنچه را که آن روز گفته شده بود به چشم دیدند (6) .روزگار گذشت و خلافت به امیرالمؤمنین(ع) رسید و آن حضرت مقر خلافت را از مدینه به کوفه آورد. حبیب بن مظاهر هم به کوفه آمد و در این شهر ساکن شد، تا همیشه بتواند در حضور و در رکاب مولایش على(ع) باشد.حبیب در تمام جنگهاى آن حضرت شرکت کرد (7) . در آن زمان، حبیب بن مظاهر یکى از شجاعان بزرگ کوفه به حساب مى آمد که در زمره یاران امام بود (8) . او علاوه بر شجاعت و دلاورى، در اخلاق و رفتار کریمانه، در آشنایى و بصیرت به مسائل دین و احکام خدا، در پاکى و تقوا و زهد، در عبادت و سخاوت و وفا و آزادگى و در اخلاص نسبت به امام و اهل بیت پیامبر اسلام نمونه بود. او در جمیع علوم و فنون، همچون فقه، تفسیر، قرائت، حدیث، ادبیات، جدل و مناظره و اخبار غیبى، تبحرى داشت که - چه در زمان خلافت على(ع) و چه پس از آن - مایه اعجاب و شگفتى دیگران بود (9) . حبیب را در مورد وفا و اخلاصش نسبت به امام، جزء «شرطة الخمیس » (10) به حساب آورده اند (11) .حبیب چهره اى زیبا داشت، جمال معنوى اش هم به حدکمال بود، تمام قرآن را از حفظ داشت و شبها پس از نماز عشا تا سپیده فجر، ختم قرآن مى کرد و به نیایش و عبادت خدا مى پرداخت (12) .وقتى على بن ابى طالب(ع) به شهادت رسید، حبیب بن مظاهر تقریبا 54 سال داشت و بار یک عمر تقوا و ایثار و تجربه و آگاهى و بصیرت را به دوش مى کشید، تا در سالهاى آینده هم، همچنان در صراط مستقیم حق و در دفاع از امام و یارى دین بکوشد.در سالهاى خفقان اموىپس از شهادت امیرمؤمنان على - علیه السلام اوضاع اجتماعى - سیاسى جامعه اسلامى بحرانى تر شد. امام مجتبى(ع) از صحنه سیاسى کشور کنار زده شد. معاویه بر اوضاع مسلط گشت. روش جائرانه و دیکتاتورم آبانه معاویه در طول بیست سال حاکمیتش در قلمرو مملکت اسلامى، همراه با اغفال مردم و تبلیغات مسموم بر ضد على و آل على بود. شیعیان پیرو اهل بیت در شدیدترین وضع خفقان بارى به سر مى بردند. قتل و اعدام و حبس و تبعید و قطع حقوق و اخراج از کار، از رایجترین شیوه هاى سیاست معاویه نسبت به آزاد مردان پاک بود.در همین دوران بسیار تلخ بود که امام حسن مجتبى(ع) با توطئه معاویه، با زهر مسموم شد و به شهادت رسید. امامت شیعیان به حسین بن على(ع) رسید، ولى سیاست معاویه در همان خط و با همان برنامه ادامه داشت پس از شهادت حضرت امام حسن(ع) شیعیان به امام حسین(ع) نامه نوشتند و آن حضرت را به قیام علیه معاویه دعوت کردند، اما حضرت در جواب نامه به آنان دستور سکوت داد. (13) تا اینکه بالاخره در سال شصت هجرى معاویه از دنیا رفت و خلافت اسلامى به پسر نالایق و شرابخوار و فاسد او «یزید» رسید.روشن است که در این سالهاى طولانى، حبیب بن مظاهر هم مانند بسیارى از آگاهان روشندل و مخلص، خون دل مى خورد و کارى از دستش بر نمى آمد. حبیب پیرو امام بود و در موضعگیریهاى اجتماعى - سیاسى تابع حجت خداوند بود.حسین بن على(ع) تن به بیعت با یزید نداد و از مدینه به مکه هجرت فرمود. حضور امام در مکه و اقامت چند ماهه اش در آن شهر، به گوش افراد زیادى رسید. از جمله شیعیان کوفه هم از این ماجرا با خبر شدند و در خانه «سلیمان بن صرد خزاعى » جلسه اى تشکیل دادند. سلیمان که از چهره هاى سرشناس شیعه و از شخصیتهاى معروف کوفه بود و به آل على عشق مى ورزید، براى حاضران، از مرگ معاویه و جانشینى یزید و امتناع امام حسین(ع) از بیعت با او و عزیمت آن حضرت به مکه، سخنها گفت.آنگاه از آنان خواست که اگر واقعا مصمم به یارى اویند وحاضرند تا در رکاب او با دشمنان حق بجنگند و حکومت یزید را سرنگون کنند، آمادگى خود را طى نامه اى به امام ابلاغ نمایند و اگر مرد مبارزه و مقاومت نیستند، چنین کارى نکنند.حاضران، داوطلب مبارزه در رکاب امام و آماده جانبازى براى حق بودند. سلیمان هم از آنان خواست تا نامه اى نوشته و حسین(ع) را به کوفه دعوت نمایند، تا در راس جریان مبارزه، هدایت مردم را در جهاد علیه یزید به عهده گیرد.نخستین دعوتنامه با امضاى چهارتن از بزرگان کوفه براى امام نوشته و به مکه ارسال شد; امضا کنندگان، عبارت بودند از: سلیمان بن صرد، مسیب بن نجبه، رفاعة بن شداد و حبیب بن مظاهر. مضمون نامه، دعوت امام براى حرکت به سوى کوفه و هدایت و رهبرى آنان در امر مبارزه بود. (14)یزید در آغاز خلافتش، براى مسلط شدن بر اوضاع، سختگیریهاى زیادى مى کرد. نوشتن این نامه در آن شرایط، اقدام مهم و مخاطره آمیزى بود که توسط حبیب و دیگر همفکرانش انجام گرفت.پس از این نامه، نامه هاى فراوان دیگرى به حسین بن على ارسال شد، که در همه آنها از امام خواسته شده بود که با سرعت و در اولین فرصت خود را به کوفه برساند.در نهضت مسلم بن عقیلدعوتها و اعلام حمایتهایى که از سوى کوفیان به امام حسین مى رسید، حضرت را بر آن داشت تا براى ارزیابى دقیق اوضاع و شرایط و میزان آمادگى مردم، نماینده اى ویژه به کوفه بفرستد و امام، مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد. مسلم پیام و نامه امام را به مردم ابلاغ کرد و منتظر عکس العمل آنان بود.در اولین جلسه «عابس شاکرى » - که از شیعیان بود - خطابه پرشورى ایراد کرد و ضمن آن به مسلم بن عقیل گفت:«بعد از حمد و سپاس خداوند، من از مردم به تو خبر نمى دهم، چون نمى دانم در دلهایشان چیست. سوگند به خدا که من نظر و آمادگى خودم را به تو بازگو مى کنم.به خدا سوگند! اگر بخوانید، اجابتتان مى کنم و همراه شما با دشمنانتان خواهم جنگید، و با شمشیرم در پیش روى شما با دشمن آن قدر پیکار خواهم کرد، تا به دیدار خدا برسم و در این کار، چشم امیدم فقط به پاداش خداوند است....»شرایط انتخاب پیش آمده بود و اعلان نظر و آمادگى، عمل را هم به دنبال مى طلبید.«حبیب بن مظاهر» پس از سخنان عابس برخاست و خطاب به عابس گفت:«جانا سخن از زبان ما مى گویى؟ رحمت خدا بر تو باد! آنچه را در دل داشتى با کوتاهترین سخن بیان کردى ... [آنگاه گفت:] به خداى یکتا سوگند! هم بر همین راى و عقیده ام که او بیان کرد.» (15)آن روزها مسلم در خانه مختار ثقفى بود و مردم آماده بطور مرتب مى آمدند و با مسلم بن عقیل براى یارى حسین(ع) بیعت مى کردند.حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه، دو تن از فعالترین کسانى بودند که بطور پنهانى و دور از چشم جاسوسان حکومتى، براى مسلم بن عقیل از مردم بیعت مى گرفتند و خود را تمام وقت، وقف نهضتى کرده بودند که بنا بود به رهبرى امام حسین(ع) انجام گیرد.ابن زیاد، حاکم جدید کوفه وقتى به این شهرآمد و اداره امور را به دست گرفت، کار بیعت مخفیانه تر شد و شرایط سخت ترى پیش آمد، ولى حبیب همچنان از عناصر اصلى نهضت مسلم بود; تا اینکه اوضاع، دگرگون شدوقیام زودرس مسلم پیش آمد و مردم از اطراف مسلم پراکنده شدند. در این شرایط بود که قبیله و عشیره حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه، آن دو را گرفته و پنهان کردند، تا از گزند خون آشامان ابن زیاد درامان بمانند (16) ; زیرا ابن زیاد چهره هاى مؤثر درنهضت کوفه را شناسایى، دستگیر و زندانى یا اعدام مى کرد (17) .پیوستن به کاروان کربلاعشق وقتى در سرافتد، پیر و برنایى ندارد مستیى کز عشق خیزد، هیچ صهبایى ندارد مى رود رو سوى شب تا با تمام شب پرستان در ستیزد موسپیدى کز عطش نایى ندارد عشق مولا مى تراود از تمام جسم و جانش جز وفا بر قامت خود نیز شولایى ندارد (18)امام حسین(ع) از مکه عازم کوفه بود. «کاروان شهادت »مى بایست مجمعى از زبده ترین انسانهاى فداکار وخالص باشد که هیچ انگیزه اى جز خدا و نصرت دین او درسرنداشته باشند. چنین کاروانى از مکه به کربلا مى رفت وحیف بود که حبیب بن مظاهر در این قافله نور نباشد. هر چند همه کسانى هم که از مکه همراه امام شدند، تا کربلا نماندند، زیرا با انگیزه هاى دیگرى آمده بودند، نه براى شهادت.«بسا کسند از این همرهان «آرى » گوى که دل به وسوسه راه دیگرى دارند بسا کسند که جایى موافقان رهند که خود نه جاى هماهنگى است و همراهى است بدین سبب، نخست باید آیین همرهى دانست.ابا عبدالله الحسین هنگام حرکت به کوفه، طى نامه اى براى حبیب بن مظاهر نوشت:از حسین بن على بن ابى طالب، به دانشمند فقیه، حبیب بن مظاهر:اما بعد،اى حبیب! تو خویشاوندى و نزدیکى ما را به رسول خدا(ص) مى دانى و ما را بهتر از هرکس مى شناسى; تو که صاحب اخلاق نیکو و غیرت مى باشى، پس در فدا کردن جان در راه ما دریغ مکن، تاجدم رسول الله(ص) پاداش آن را در قیامت به تو عطاکند.» (19)هماى سعادتى بود که بر سر حبیب نشست و پیک افتخارى بود که در خانه او را زد: مژده و بشارتت باد اى حبیب بر بهشت خدا، که پاداش جهاد و شهادت در راه اوست.حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه، این دو یار همراه ودو شجاع همرزم، خبر نزدیک شدن کاروان امام حسین رابه کوفه شنیدند. از سویى خاطرهایشان ازبى فایى و سست عهدى مردم کوفه آزرده و رنجور بود، ازسوى دیگرشوق دیدار حسین بن على، آتشى در دل شیفته آنان بر پا کرد، تصمیم گرفتند که خود را به امام برسانند.امام قبل از آنکه به کوفه برسد، در سرزمین کربلا محاصره شد. ماموران «ابن زیاد» هم براى جلوگیرى از پیوستن کوفیان وفادار به حسین به کاروان او شب و روز راههاى ورود و خروج کوفه را در کنترل داشتند; ولى این دو پیرمرد جواندل و آگاه و وفادار، مصمم بودند که به هر قیمتى شده خود را به حسین بن على برسانند و او را یارى کنند. آنان شبها راه مى رفتند وروز استراحت مى کردند، تا اینکه سرانجام در هفتم محرم، در کربلا به کاروان آن حضرت پیوستند (20) و چشم در چشم و چهره امام انداختند و نگاهشان زبان دلشان بود و قلبشان در محبت حسین و به عشق شهادت مى تپید.حبیب بن مظاهر وقتى به حضور امام رسید، آنچه که دید،عبارت بود از یارانى اندک و دشمنانى بسیار! به امام عرض کرد: در این نزدیکى قبیله اى از «بنى اسد» هستند،اگر اجازه مى دهید پیش آنان بروم و آنان را به یارى شما فرا بخوانم، شاید خداوند هدایتشان کند و مایه دفاع از شما گردند.حسین بن على هم اجازه داد. حبیب با شتاب خود را به آنان رساند و در جلسه و انجمن آنان شرکت کرد و ضمن موعظه و ارشاد،در سخنانش گفت:برایتان هدیه نیکى آورده ام، بهترین چیزى که رهبر قومى براى آنان مى آورد. اینک این حسین بن على، فرزند امیرالمؤمنین و فاطمه زهراست که درکنار و نزدیک شمافرود آمده است و همراهش جمعى از مؤمنانند . درحالى که دشمنانش او را محاصره کرده اند تا به قتلش برسانند. آمده ام تا شما را به دفاع از او و حفظحرمت پیامبر درباره وى دعوت کنم; به خداوندسوگند! اگر یارى اش کنید، پروردگار، شرافت دنیا و آخرت را به شما خواهد داد.من این کرامت را از این جهت مخصوص شما قرار دادم که شما قوم من هستید و از نزدیکترین بستگان من به حساب مى آید.یکى از آنان به نام «عبدالله بن بشیر» برخاست و گفت:اى حبیب! خداوند تلاشت را پاداش دهد! براى ما افتخارى آوردى که یک انسان به عزیزترین کسانش مى دهد؟ من اولین کسى هستم که دعوت تو را لبیک مى گویم... .دیگران هم به پا خاستند و سخنانى چون او بر زبان آوردندو براى پیوستن به حسین و یارى او اعلام آمادگى نمودند. شمار این افراد به هفتاد یا نود نفر مى رسید وتصمیم گرفتند به سوى کربلا عزیمت کنند; اما جاسوس خیانتکارى از وابستگان عمرسعد در میانشان بود که به عمرسعد گزارش داد. عمرسعد هم عنصر خشن بیرحمى چون «ازرق » رابا پانصد اسب سوار به سوى آنان گسیل کرد. ماموران، همان شب به آنان رسیدند و مانع حرکتشان شدند. ازرق به اتفاق همراهانش با مردان اسدى درگیر جنگ شد و فریادهاى حبیب بن مظاهر هم که از آنان مى خواست از سر راهشان کنار روند، به جایى نرسید.وقتى آن گروه از بنى اسد دیدند که با جمعیت اندکشان یاراى مقابله و ایستادگى در برابر انبوه سواران دشمن را ندارند. ناگزیر در تاریکى شبانه به خانه هاى خویش برگشتند.حبیب بن مظاهر، نزد حسین(ع) برگشت و ماجرا را به آن حضرت خبر داد. حضرت فرمود: «وماتشاؤون الا ان یشاء الله، ولاحول ولاقوة الا بالله (21) ; هر چه که خدا خواهد، همان شود، و نیرویى جز قوت پروردگار نیست.»گرچه در آن لحظه طایفه بنى اسد نتوانستند به یارى امام بشتابند، ولى در این نیت وبا آن اخلاص و آمادگى، هوادار اهل یت بودند، و همانها بودند که پس از پایان ماجراى عاشورا و به اسارت رفتن اهل بیت، به سرزمین خونین کربلا آمدند، تا آن جنازه هاى مطهر را به خاک بسپارند. امام سجاد(ع) هم به صورت یک نقابدار جوان، براى راهنمایى آنان در شناسایى و دفن پیکر شهدا، به آن محل آمد.تبلیغ در جبههدیدیم که حبیب بن مظاهر براى سعادتمند کردن دیگران چقدر دلسوزانه تلاش مى کرد،حتى با صحبتهایش براى جمعى از «بنى اسد»، آنان را آماده فداکارى در راه امام کرده بود، که ممانعت نیروهاى دشمن، امکان پیوستن آنان را به کاروان حق از بین برد.تبلیغ روى افراد، جهت جذب نمودن به حق و دور کردن آنان از آلودگى به ننگ همراهى با یزیدیان و جنگیدن با حسین، حتى در عرصه کارزار هم از یاد حبیب نمى رفت.عمرسعد وقتى به کربلا رسید، براى گفتگو با حسین، چند پیک در چند نوبت پیش آن حضرت فرستاد. اولى که عنصر پلید و خائنى به نام «کثیر بن سعد» بود، از سوى یاران حسین رد شد; زیرا موجود خطرناک و تروریستى بود و حاضر نشد براى رسیدن به حضور امام، حتى سلاحش را بر زمین بگذارد و بالاخره برگشت.عمرسعد، شخص دیگرى به نام «قرة بن قیس » فرستاد. وقتى پیش مى آمد، حسین بن على پرسید: آیا او را خوب مى شناسید؟حبیب بن مظاهر پاسخ داد: آرى، نامش قره است و مادرش از قبیله ماست، او پسر خواهر ما محسوب مى شود، من او را قبلا به حسن عقیده مى شناختم. او کسى نبود که با یزیدیان همگام باشد، اهل ایمان و تقوا بود و گمان نمى کردم که سرانجام کارش به همکارى با سپاه کوفه منجر گردد!قره به حضور حسین بن على(ع) رسید و گفتگوهایى انجام دادند و پیام عمر سعد را به امام رسانید. وقتى که مى خواست برگردد حبیب به او گفت: اى قره! خدا رحمتت کند! کجا؟ به سوى ظالمان مى روى؟ بیا حسین را یارى کن، عزت ما به برکت پدران اوست.قره گفت: پاسخ حسین را مى رسانم، آن گاه فکر خواهم کرد (22) .ولى قره رفت و باز نیامد (23) .مورد دیگر، سخنرانى براى سپاه دشمن در عصر روز نهم محرم بود. وقتى عصر آن روز، انبوهى از سپاه عمرسعد به اردوگاه امام هجوم آوردند، حسین بن على(ع) برادرش عباس را مامورکرد، تا از نیت و برنامه این مهاجمان براى او خبر آورد. عباس همراه بیست نفر از سواران که حبیب و زهیر هم جزء آنان بودند - تا پیش روى گروه مهاجم تاختند.عباس پرسید: چه شده و چه مى خواهید؟ گفتند: فرمان امیر، عبیدالله زیاد رسیده است که یا جنگ، یا تسلیم بى قیدو شرط. عباس فرمود: شتاب نکنید، تا از ابا عبدالله الحسین(ع) کسب نظر و تکلیف کنیم. دیگران ایستادند و عباس بن على با شتاب به سوى حسین برگشت. در این فاصله یاران حسین با آنان گفتگوهایى داشتند. حبیب بن مظاهر به زهیر گفت: اگر مى خواهى با آنان صحبت کن، یا من صحبت کنم. زهیر گفت: چون تو پیشنهاد کردى، خودت سخن آغاز کن. حبیب، رو به آن گروه کرده و گفت:«به خدا سوگند! فرداى قیامت، چه بد مردمانى هستند، آنان که با خداوند در حالى رو به رو خواهند شد که فرزندان و ذریه پیامبرش را کشته اند و بندگان عابد و شب زنده داران سحرخیز و ذاکران خدا را به قتل رسانده اند... (24) .»این سخنان - که شاید موجب بیدارى و جدانهایى مى شد و آگاهى بخش بود بر مذاق مخاطبان خوش نیامد، و یکى از آنان سخن حبیب را قطع کرد و گفت: بس کن حبیب! تو تا مى توانى خود ستایى مى کنى.البته زهیر هم پاسخ یاوه هاى او را همان جا داد و سرانجام قرار بر این شد که آن لحظه نجنگند و آن شب تا فردا صبح مهلتى داده شود (25) . حبیب و دیگر یاران حسین درآن آخرین شب نورانى به نیایش و عبادت پرداختند.شب عاشوراآن شب، هر کس آخرین توشه معنوى خویش را از زندگى بر مى گرفت. حسین بن على(ع) به تنهایى از خیمه خویش خارج شد، تا از خندقها ووضعیت پشت خیمه ها بازدید کند.متوجه شد که «نافع » (یکى از یارانش) هم در پى او مى آید.پرسید: کیست؟ نافع است؟نافع بن هلال پاسخ داد: آرى، منم فدایت شوم، اى فرزند پیامبر!امام پرسید: چه چیزى باعث شد در این هنگام از شب بیرون آیى؟نافع: سرور من! بیرون آمدن شما در این شب به سوى این فاسد تبهکار (ابن سعد) مرا نگران ساخت.امام: بیرون آمدم تا پستى و بلندیهاى اینجا را بررسى کنم، که مبادا کمین گاهى براى حمله دشمن از پشت باشد.آنگاه در حالى که امام دست چپ نافع راگرفته بود و باز مى گشت، فرمود: «همان است، همان است، به خدا سوگند که وعده اى است که تخلف ندارد!» (اشاره به شهادت خویش در آن سرزمین).و به نافع گفت: اى نافع! از میان این کوه راهى پیدا کن و خودت را نجات بده.نافع گفت: آقاى من! مادرم به عزایم بنشیند، اگر چنین کنم! به خدا هرگز از شما جدا نخواهم شد تا رگهاى گردنم قطع گردد....امام از نافع جدا شد و درون خیمه خواهرش زینب(ع) رفت. نافع ایستاده بود و انتظار حسین را مى کشید.زینب به برادرش گفت: آیا از باطن یارانت اطمینان خاطردارى که هنگام سختى و کشاکش نیزه ها تو را رها نکنند؟امام فرمود: آرى خواهرم! اینان را آزموده ام. همه اینان دلیرمردانى هستند که شیفته شهادتند، آن گونه که کودک به شیر مادرش مشتاق است.نافع که سخنان این خواهر و برادر را شنیده بود، بسرعت نزد حبیب بن مظاهر آمد و آن گفتگو و همچنین تعبیر امام را درباره اصحابش براى او نقل کرد.حبیب بن مظاهر گفت: به خدا سوگند! اگر خلاف انتظار امام نبود، هم اکنون مى رفتم و تا شمشیر در کف دارم با آنان مى جنگیدم.نافع گفت: برادرم! دختران رسول خدا را در حال اضطراب خاطر واگذاشتم، بیا به اتفاق دیگر اصحاب، حضورشان برسیم و دلهایشان را آرام کرده و ترس را از آنان زایل کنیم.حبیب بن مظاهر، همرزمان را در آن شب مقدس، چنین صدا زد:«انصار خدا و پیامبر کجایند؟انصار فاطمه و یاران اسلام و اصحاب حسین کجایند؟»اصحاب همچون شیران خشمگین، با شتاب از خیمه ها بیرون آمدند، عباس بن على هم در میانشان بود، که به خواسته حبیب، عباس و دیگر افراد از بنى هاشم به خیمه هاى خود بازگشتند. حبیب ماند و بقیه اصحاب.آنگاه حبیب بن مظاهر رو به آن قهرمانان غیور و با حمیت، آنچه را که از نافع شنیده بود بیان کرد، تا میزان آمادگى آنان را ببیند.اصحاب، شمشیرها را از نیام کشیدند و گفتند: حبیب! به خدا قسم! اگر دشمن به سوى ما سرازیر شود، سرهایشان را شکار کرده و آنان را به بزرگانشان ملحق خواهیم نمود و نگهبان عترت و ذریه پیامبر خواهیم بود.حبیب گفت: پس با هم به سوى حرم رسول الله برویم و ترسشان را زایل کنیم.همگى رفتند و بین طنابهاى خیمه ها ایستادند.حبیب گفت:سلام بر شما اى سروران ما! سلام برشما اى خاندان رسالت! این شمشیرهاى جوانانتان است که سوگند خورده اند آن را غلاف نکنند، تا اینکه به گردن بدخواهان شما برسانند، و این هم نیزه غلامان شماست که سوگند خورده اند آن را کنار ننهند، مگر اینکه در سینه آنان که ندا دهنده شما را پراکنده ساختند، بنشانند. (26)در این لحظه، حسین بن على(ع) بیرون آمد، و در مقام قدردانى و تشکر از این همه ایثار و فداکارى، به آنان فرمود:«اصحاب من! خداوند از سوى اهل بیت پیامبرتان، بهترین پاداش را به شما بدهد!» (27)یاران امام مى دانستند که این لحظه هاى پربها در این آخرین شب، ارزشمندترین سرمایه هاى آنان است که به ملکوت اعلى و به جاودانگى شهادتشان مى رساند.یک شب، و این همه سرشار از ارزش، یک شب، و این همه گرانبها و قدر گونه، دریغ بر کسى که ارزش شبهاى قدر زندگى خویش را نشناسد! و یاران حسین، چه خوب از بهاى «شب عاشورا» آگاه بودند.شبى که بیعت خود را زهمرهان برداشت امیر عشق، ز دل خاست واى واى حبیب زدل به دوست چنین گفت: کاى چراغ امید تویى قرار دل و مایه بقاى حبیب کجا روم، چه کنم؟ بى تو چون توانم نیست خدا نیاورد آن روز از براى حبیب حبیب اگر چه بود پیر، عشق اوست جوان ببین هزار شرر شوق در دعاى حبیب (28)و اگر جز این بود، حبیب، محبوب دلها نمى شد و نام جاوید نمى یافت.شوق شهادتپیر شهر خاموشم، مرد جان فشانیها پیرم و به سر دارم، عشقى از جوانیها ری گ ری گ این صحرا مى شناسد عشقم را بس که هر کجا دادم، عشق را نشانیها (29)شعار نیست، واقعیت است; شادى براى مرگ، و شوق براى شهادت.وقتى کسى میان خود و دیدار خدا و بهشت جاودان و رسیدن به حضور پیامبر و ائمه و صدیقان و شهیدان بزرگ، فقط یک شب فاصله مى بیند،و خود را در آستانه این فیض بزرگ مشاهده مى کند، اگر براستى از راه و هدف ومقصد خویش، در این «سیر الى الله » آگاه باشد و شادى نکند، پس چه کند؟ خوشحالى از شهادت، ویژه کسانى است که به این آگاهى ارزشمند و به علم الیقین رسیده باشند، و حبیب بن مظاهر، از این جماعت بود.اصحاب امام حسین وقتى دانستند که در پیش روى یادگار پیامبر و امام بزرگوار خویش، در راه خدا کشته خواهند شد، از خوشحالى در پوست نمى گنجیدند و به شوخى و مزاح مى پرداختند. حبیب بن مظاهر در حالى که مى خندید و شادى وجودش را فرا گرفته بود، پیش اصحاب رفت. یکى از آنان به نام «یزید بن حصین تمیمى » از روى نارضایتى و اعتراض گف:«الآن که وقت شوخى و خنده نیست!»حبیب بن مظاهر جوابى داد که ازعمق ایمان او خبر مى داد; گفت: «براى خوشحالى چه موقعیتى بهتر از حالا؟! به خدا سوگند! چیزى نمانده که این طغیانگران با شمشیرهایشان بر ما بتازند و ما به حورالعین بهشت برسیم.» (30)یکى دیگر هم از اصحاب که شادى و شوخى مى کرد، وقتى از روى تعجب به او گفتند: ال آن که زمان انجام دادن کار بیهوده نیست! گفت: بستگان من مى دانند که من نه در جوانى و نه در پیرى، اهل بیهودگى ولغو نبوده ام، اما شادم از آنچه که ملاقاتش خواهیم کرد. فاصله ما تا بهشت، حمله این قوم با شمشیرهایشان است. (31)این گونه شوق شهادت طلبى را در کجا مى توان یافت؟ جز در مکتبهاى الهى و در سایه تعلیمات اولیاى دین و حجتهاى پروردگار که این گونه افق بینش هواداران راگسترده و عمیق و روشن مى سازند! از نمونه هاى عینى این روحیه در میان رزمندگان اسلام در جبهه هاى نورانى دفاع مقدس سخن نمى گوییم، که هر چه هست، همه الهام از کربلاست و اینان شاگردان مکتب عاشوراى حسینى اند.عاشورا، روز حماسهصبح عاشورا، پس از نماز صبح، در اردوگاه امام آمادگى زیادى براى جانبازى و ایثار جان به چشم مى خورد. حسین بن على(ع) نیروهاى خود را آرایش نظامى داد; حبیب بن مظاهر را فرمانده جناح چپ نیروهاى خویش ساخت و زهیر را به جناح راست گماشت.نیروهاى امام گرچه اندک بودند، ولى یک دنیا عظمت و شجاعت و ایمان را با خود به همراه داشتند. حبیب بن مظاهر از برجسته ترین اصحاب امام بود. در حمله هاى انفرادى، هر کس در میدان او را صدا مى زد، بسرعت درخواست او را اجابت مى کرد و رویاروى حریف مى ایستاد. از جمله یک بار، «سالم » غلام زیاد، و «یسار» غلام عبیدالله براى جنگ به میدان آمدند و مبارز طلبیدند.یسار با غرور و تکبر پا به میدان نهاد و اعلام کرد که تنها باید یکى از چند نفر: حبیب، زهیر و یا بریر (از سرداران سپاه امام) به مبارزه با من بیایند. حبیب و بریر بسرعت ازجابرخاستند، ولى امام حسین به آنان اجازه نفرمود و «عبدالله بن عمیر» را که داوطلب بعدى بود، به جنگ آن دو فرستاد. عبدالله هم هر دو عنصر ناپاک را به هلاکت رساند. (32)حبیب در همه صحنه ها حضور داشت و در دفاع از امام و تقویت جبهه او، با شمشیر و زبان و خطابه و هر کارى که از او ساخته رسالت خود را بود انجام مى داد.در همان صبح عاشورا که امام حسین براى ارشاد دشمن واتمام حجت بر آنان، آن خطابه پرشور و بیدارگرش رابیان فرمود: «نسب مرا در نظر بگیرید و بنگرید که آیا کشتن من به صلاح شماست؟ آیا من پسر دختر پیامبرتان نیستم؟...»شمر سخن آن حضرت را قطع کرد و گفت: «او (امام) خدا را بر یک حرف (بطور سطحى و ظاهرى) پرستش مى کند (33) ، اگر بدانم که او چه مى گوید»غیرت دینى حبیب بن مظاهر نگذاشت که او تماشا گرهتاکى و اهانت شمر باشد در پاسخ او گفت:«به خدا قسم! مى بینم که تو خدا را بر هفتادحرف مى پرستى (کنایه از انحراف شدید شمر و ساختگى بودن تدین او) من هم شاهدم که در گفته ات (که حرف حسین را نمى فهمى) راست مى گویى... خداوند بر قلب تو مهر زده و از درک حقیقت محرومى...» (34)بدین ترتیب شمر منکوب شد و امام همچنان به سخنان خود ادامه داد.جنگ تن به تن شروع شده بود; یاران فداکار امام، در آن مقطع تاریخى، یکایک به جهاد مى پرداختند و پس از مبارزاتى به شهادت مى رسیدند.مسلم بن عوسجه (از دوستان دیرین حبیب) وقتى به میدان رفت و در آخرین لحظه ها بر زمین افتاد، در خون خود مى غلطید که هم حسین بن على و هم حبیب بن مظاهر بر بالین او حاضر شده بودند. هنوز رمقى در تن مسلم بود که حبیب به او گفت:مسلم! برایم مرگ تو سخت وناگوار است! تو را به بهشت مژده مى دهم.مسلم با صداى ضعیفى گفت: خداوند تو را مژده بهشت دهد!آنگاه حبیب افزود:مسلم! اگر بعد از تو کشته نمى شدم، دوست داشتم که تمام وصیتهایت را به من بگویى، چرا که تو هم در قرابت و هم در دین بر گردن من حق دارى.مسلم بن عوسجه که با زحمت سعى مى کرد سخن بگوید، گفت: تو را وصیت مى کنم به این مرد (امام حسین)، تا دم مرگ با او باش و در رکابش بمیر!حبیب گفت:به خداى کعبه سوگند که چنین خواهم کرد (35) ، و چشمان مسلم بن عوسجه براى همیشه بسته شد.این وفادارى خالصانه این دو دوست نسبت به امام بود که آنان را در زمره برترین شهداى کربلا قرار داد; یاد هر دو گرامى باد.ظهر عاشورا، امام حسین(ع) براى بر پاداشتن آخرین نماز، مهلتى خواست. «حصین بن تمیم » - که از نیروهاى خبیث دشمن بود فریاد زد: حسین! نماز تو که قبول نیست!حبیب بن مظاهر از این اهانت لئیمانه خشمگین شد و درپاسخ آن مرد گفت: خیال کرده اى که نماز خاندان پیامبر قبول نیست، ولى نماز تو قبول است، اى الاغ! سپس به یکدیگر حمله کردند; حبیب بن مظاهر با شمشیر بر سر اسب حصین بن تمیم زد، اسب بر زمین افتاد و سوارش را هم بر زمین کوبید. بلافاصله دوستانش شتافتند و اور ا از چنگ حبیب بن مظاهر خلاص کردند، و حبیب خطاب به آنان چنین گفت:اى بدترین قوم از نظر نام و نیرو، سوگند مى خورم که اگر ما به اندازه شما یا جزئى از شما بودیم، از بیم شمشیرهاى ما فرار مى کردید و دشت را رها مى ساختید. (36)آخرین لحظه هاى فداکارى حبیب بن مظاهر فرا رسید. آن مجاهد پیر و سالخورده که خون در رگهایش هنوز جوان بود، با شمشیرى آخته به آنان حمله کرد و با چنان شور و حماسه اى پیش تاخت که عرصه کارزار را به تلاطم در آورد. او در حالى که به میان سپاه دشمن نفوذ کرده بود و آنان را از دم تیغ مى گذراند، این گونه رجز مى خواند:«من، حبیب، پسر مظاهرم و زمانى که آتش جنگ برافروخته شود، یکه سوار میدان جنگم. شما گرچه ازنظر نیرو و نفر از ما بیشترید، لیکن ما از شما مقاومترو وفادارتریم; حجت و دلیل ما برتر، ومنطق ماآشکارتر است و ازشما پرهیزکارتر و استوارتریم.» (37)حبیب بن مظاهر با آن کهنسالى، شمشیر مى زد و دشمنان را مى کشت. حدود 62 نفر از یزیدیان را به خاک افکند و همچنان دلاورانه مى جنگید، تا اینکه شمشیرى بر فرق او اصابت کرد و یکى هم با سرنیزه به او حمله کرد و حبیب بر زمین افتاد. حصین بن تمیم که چند لحظه قبل با خفت و خوارى از چنگ حبیب گریخته بود، به تلافى آن شکست و بى آبرویى به حبیب حمله کرد و حبیب بن مظاهر را که مى خواست دوباره براى جنگ برخیزد، با ضربه اى بر سرش، دوباره به زمین افکند.موهاى سفید صورتش از خون رنگین شد. دستها را بالا آورد که خون را از برابر دیدگانش پاک کند و بهتر بتواند صحنه نبرد را و دوست و دشمن را باز شناسد، که نیزه اى او را از پاى افکند و بر خاک افتاد.رمقى در تن داشت و خرسند بود که «جان » خویش را در راه حق مى دهد و «خون » خود را در پاى نهال حقیقت و دین نثار مى کند.«بدیل بن صریم » که اولین ضربه کارى را بر حبیب وارد کرده بود، پیاده شد و خود را به حبیب رساند و با عجله، سر مطهر این شهید بزرگ را از تن جدا کرد (38) .داغ این شهید، بر یاران حسین(ع) بسیار گران بود; حسین بن على خود را به بالین او رساند، تا شهادتش را - که معراج جان به آستان جانان بود - تبریک گوید.شهادت حبیب بن مظاهر، چنان در حسین بن على(ع) اثر گذاشته بود که در شهادتش فرمود:«پاداش خود و یاران حامى خود را از خداى تعالى انتظار مى برم.» (39)درود خدا و رسول بر حبیب بن مظاهر اسدى.(پایان)منابع تحقیق1. ابصارالعین فى انصارالحسین(ع) محمد بن طاهر سماوى، مکتبة البصیرتى، قم: بى تا.2. الاخبار الطوال، ابن قتیبه دینورى، منشورات شریف رضى، قاهره: 1960م.3. الارشاد، محمد بن محمد بن النعمان (مفید)، دوجلدى، بى نا، بى جا: بى تا.4. اسرارالشهاده، فاضل در بندى، منشورات الاعلمى، تهران: بى تا.5. اعیان الشیعه، سید محسن امین، دارالتعارف للمطبوعات، بیروت: 1403 ق.6. انصارالحسین، محمد مهدى شمس الدین، مؤسسة البعثه، تهران: بى تا.7. بحارالانوار، محمد باقر مجلسى، مؤسسة الوفاء، بیروت: 1403.8. تاریخ طبرى، محمد بن جریرطبرى، بى نا، لیدن: بى تا.9. حیاة الامام الحسین بن على(ع)، باقر شریف القرشى، دارالکتب العلمیه، قم: 1397 ق.10. رجال کشى، ابو عمرو محمد بن عمر کشى، دانشگاه مشهد، بى جا: بى تا.11. سفینة البحار، شیخ عباس قمى، انتشارات فراهانى، تهران: بى تا.12. المجالس الفاخره، سید شرف الدین عاملى، بى نا، بى جا: بى تا.13. مقتل الحسین(ع)، عبدالرزاق المقرم، مکتبة البصیرتى، قم: 1383 ق.پى نوشتها:1. در زیارتى که آن حضرت به «صفوان جمال » تعلیم داد آمده است: «السلام علیکم یا اولیاء الله واحبائه، السلام علیکم یا اصفیاء الله واودائه...» (علامه مجلسى، بحارالانوار، ج 98، ص 201).2. مظاهر، بروزن موافق. در برخى منابع هم مظهر، بروزن مطهر نقل شده است; هر چند که مشهور در زبانها به فتح میم است.3. محمد بن طاهر سماوى، ابصار العین فى انصار الحسین، ص 56.4. محدث قمى، سفینة البحار، ج 1، ص 405.5. یکى از شغلهاى میثم تمار، خربزه فروشى بود.6. کشى، رجال، ص 78; سفینة البحار ج 1، ص 405.7و8. ابصار العین فى انصار الحسین، ص 56.9. امالى منتجبه، ص 49، به نقل از حبیب بن مظاهر، ص 54و55.10. عنوان و لقب جمعى از یاران على - علیه السلام - بود که با آن حضرت پیمان بر شهادت و بر بهشت بسته بودند، آنان نیروهاى ویژه و همیشه آماده اى بودند که گوش به فرمان امام و مطیع محض دستور او بودند.11.مهدى شمس الدین، انصارالحسین، ص 66.12.سید محسن امین، اعیان الشیعه، ج 4، ص 554.13. الاخبار الطوال، ص 221.14. شیخ مفید، ارشاد، ص 203.15. تاریخ طبرى، ج 7، ص 237.16. اعیان الشیعه، ج 4، ص 554; ابصار العین فى انصار الحسین ص 57.17. حوادث مربوط به نهضت مسلم بن عقیل را در جزوه مسلم بن عقیل، از مجموعه «آشنایى با اسوه ها» مطالعه کنید.18. شعر از: م - دهقان.19. فاضل دربندى، اسرار الشهاده، ص 390.20. اعیان الشیعه، ج 4، ص 554.21.باقر شریف القرشى، حیاة الامام الحسین بن على، ج 3، ص 142.22. تاریخ طبرى، ج 7، ص 310; ارشاد، ص 227.23. ظاهرا قره وقتى به خود آمد که بسیار دیر شده بود. او در عصر عاشورا تنهایى اسیران را دید و آه و سوگوارى آنان را بر سر نعش شهدا شنید و آنها را نقل کرد. ناقل این صحنه ها بخصوص سخنان زینب، همین قرة بن قیس است.24. تاریخ طبرى، ج 7، ص 318; عبدالرزاق المقرم، مقتل الحسین، ص 256.25. مقتل الحسین، ص 256.26. عبدالحسین شرف الدین، المجالس الفاخره فى م آتم العترة الطاهرة، ص 92 - 94.27. تاریخ طبرى، ج 7، ص 329; ارشاد، ص 234.28. از: استاد محمد حسین بهجتى (شفق).29. از: محمد فخار زاده.30. رجال کشى، ص 53; حیاة الامام الحسین، ج 3، ص 175.31. حیاة الامام الحسین، ج 3، ص 176.32. تاریخ طبرى، ج 7، ص 336.33. اشاره به آیه یازدهم سوره حج است: «ومن الناس من یعبد الله على حرف...».34. تاریخ طبرى، ج 7، ص 329; ارشاد، ص 234.35. اعیان الشیعه، ج 4، ص 555.36. اقسم لو کنا بکم اعدادا او شطرکم، ولیتم الاکتادا یا شر قوم حسبا وآدا(تاریخ طبرى)37.انا حبیب و ابى مظهر فارس هیجاء و حرب تسعر انتم اعد عدة واکثر ونحن او فی منکم و اصبر ونحن اعلى حجة و اظهر حقا واتقى منکم و اعذر«تاریخ طبرى، ج 7، ص 347; شیخ عباس قمى، نفس المهموم، ص 145».38.تاریخ طبرى، ج 7، ص 348.39.ابصار العین فى انصار الحسین، ص 60; اعیان الشیعه، ج 4، ص 555. نوشته شده در تاريخ ۱۳۸٥/٦/۱٧ توسط فرزانه حبوطی\nخدا لعنت کند آن امتى که شما را کشتند و خدا لعنت کند آن مردمى را که از امراى ظلم و جور براى قتال با شما اطاعت کردند. من به سوى خدا و به سوى شما از آن ظالمان و شیعیان آنها و پیروان و دوستانشان بیزارى مىجویم. اى ابا عبد اللَّه من تا قیامت سلم و صلحم با هر که با شما صلح است و در جنگ و جهادم با هر که با شما در جنگ است. خدا لعنت کند آل زیاد و آل مروان را. و خدا لعنت کند بنىامیه را تمامی و لعنت کند پسر مرجانه را و لعنت کند عمر سعد را و خدا لعنت کند شمر را. و خدا لعنت کند گروهى را که اسبها را براى جنگ با حضرتت زین و لگام کردند و بر تو بناگاه هجوم آوردند و براى جنگ با تو مهیا گشتند. پدر و مادرم فداى تو باد؛ تحمل حزن و مصیبت بر من به واسطه ظلم و ستمى که بر شما رفته سخت دشوار است. پس از خدایى که مقام تو را گرامى داشت و مرا هم به واسطه دوستى تو عزّت بخشید از او درخواست میکنم که روزى من گرداند تا با امام منصور از اهل بیت محمد صلى اللَّه علیه وآله خونخواه تو باشم. پروردگارا مرا به واسطه حضرت حسین نزد خود در دو عالم وجیه و آبرومند گردان.\nاى ابا عبداللَّه من به درگاه خدا تقرب جسته و به درگاه رسولش و به نزد حضرت فاطمه و حضرت حسن و به حضرت تو قرب مىطلبم به واسطه محبت و دوستى تو. و بیزارى از کسانى که اساس و پایه ظلم و بیداد را بر شما بنا نهادند و بیزارم از پیروان آنها و به درگاه خدا و نزد شما اولیاء خدا از آن مردم ستمکار ظالم بیزارى مىجویم و اول به درگاه خدا؛ سپس نزد شما تقرب مىجویم به سبب دوستى شما و دوستى دوستان شما و به سبب بیزارى جستن از دشمنان شما. و بیزارى از مردمى که با شما به جنگ و مخالفت برخاستند و از شیعیان و پیروان آنها هم بیزارى میجویم. اى بزرگواران من سلم و صلحم با هر کس که با شما صلح است و در جنگ و مخالفتم با هر کس که با شما به جنگ است و دوستم با دوستان شما و دشمنم با دشمنان شما. پس از کرامت حق درخواست مىکنم به معرفت شما و دوستان شما مرا گرامى سازد و همیشه بیزارى از دشمنان شما را روزى من فرماید و مرا در دنیا و آخرت با شما قرار دهد.\nوَ اَنْ یُثَبِّتَ لى عِنْدَکُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِى الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ وَ اَسْئَلُهُ اَنْ یُبَلِّغَنِىَ الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَکُمْ عِنْدَاللَّهِ وَ اَنْ یَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَ اِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْکُمْ وَ اَسْئَلُ اللَّهِ بِحَقِّکُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذى لَکُمْ عِنْدَهُ اَنْ یُعْطِیَنى بِمُصابى بِکُمْ اَفْضَلَ ما یُعْطى مُصاباً بِمُصیبَتِه مُصیبَةً ما اَعْظَمَها وَ اَعْظَمَ رَزِیَّتَها فِى الْاِسْلامِ وَ فى جَمیعِ السَّمواتِ وَالْاَرْضِ اَللَّهُمَّ اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْکَ صَلَواتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ اَللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ و در دو عالم به مقام صدق و صفاى با شما مرا ثابت بدارد و باز از خدا درخواست میکنم که به مقام محمودى که خاص شما است مرا برساند. و مرا نصیت کند که در رکاب امام زمان شما اهلبیت، که هادى و ظاهر شونده ناطق به حق است؛ خونخواه باشم. و از خدا به حق شما و به شأن و مقام تقرب شما نزد خدا در خواست مىکنم، که ثواب غم و حزن و اندوه مرا به واسطه مصیبت بزرگ شما، بهترین ثوابى که به هر مصیبت زدهاى عطا مىکند به من آن ثواب را عطا فرماید. و مصبت شما آل محمد در عالم اسلام بلکه در تمام عالم سماوات و ارض چقدر بزرگ بود و بر عزادارانش تا چه حد سخت و ناگوار گذشت. پروردگارا مرا در این مقام که هستم از آنان قرار ده که درود و رحمت و مغفرتت شامل حال آنها است. پروردگارا مرا به آیین محمد و آل اطهارش زنده بدار و گاه رحلت هم به آن آیین بمیران.\nسپس 100 مرتبه میگویی: اَللَّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِکَ اللَّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَیْنِ وَ شایَعَتْ وَ بایَعَتْ و تابعت عَلى قَتْلِهِ اَللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمیعاً.\nو آنگاه 100 مرتبه تأکید مینمایی: اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ وَ لا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَعلی اولاد الحسین عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ.\nسلام بر تو اى ابا عبد اللَّه و بر ارواح پاکى که فانی در وجود تو شدند. سلام خدا از من بشما باد الىالابد مادامى که شب و روزی برقرار و باقى است و خدا این زیارت مرا آخرین عهد با حضرتت قرار ندهد. سلام بر حضرت حسین و بر حضرت على بن الحسین و بر فرزندان حسین و بر اصحاب حسین.\nو آنگاه میگویی: اَللَّهُمَّ خُصَّ اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَابْدَأْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثَّانِىَ وَالثَّالِثَ والرَّابِعَ اَللَّهُمِّ الْعَنْ یَزیدَ خامِساً وَالْعَنْ عُبَیْدَ اللَّهِ بْنَ زِیادٍ وَابْنَ مَرْجانَةَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً وَ آلَ اَبى سُفْیانَ وَ آلَ زِیادٍ وَ آلَ مَرْوانَ اِلى یَوْمِ الْقِیمَةِ.\nپروردگارا تو لعنت مرا مخصوص گردان باولین شخص ظالم و اول در حق اولین ظالم و آنگاه در حق دومین و سوّمین و چهارمین. پروردگارا و آنگاه لعنت فرست بر یزید پنجم آن ظالمان و باز لعنت فرست بر عبید اللَّه بن زیاد پسر مرجانه و عمر سعد و شمر و آل ابى سفیان و آل زیاد و آل مروان تا روز قیامت.\nسپس به سجده رفته و میگویی: اَللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاکِرینَ لَکَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ للَّهِ عَلى عَظیمِ رَزِیَّتى اَللَّهُمَّ ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَیْنِ یَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَیْنِ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ.\nذکر سجده: خدایا ترا ستایش مىکنم بستایش شکر گذاران تو؛ برغم اندوهى که بمن در مصیبت رسید. سپاس خدا را، بر عزادارى و اندوه و غم بزرگ من. پروردگارا شفاعت حضرت حسین را روزى که بر تو وارد میشوم نصیبم بگردان. و مرا نزد خود ثابت قدم بدار به صدق و صفا در روزى که بر تو وارد میشوم؛ با حضرت حسین و اصحابش که در راه خدا جانشان را نزد حسین فدا کردند (همنشین) باشم.\nنوشته شده در تاريخ ۱۳۸٥/٦/۱٦ توسط فرزانه حبوطی\nای سید و مولای من! من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم و اندک آبرویی دارم که این را هم خود شما دادید که همه این ها را فدای انقلاب و نثار شما می کنم. سید ما و مولای ما، برای ما دعا کن که صاحب این انقلاب شمایی. یا مهدی فاطمه -س- ادرکنی\n«یا الله یا رحمن یا رحیم یا مقلّب القلوب ثبّت قلبی علی دینک»\nاللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ\nفی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ\nوَلِیّاً وحافِظاً وَقائِدا وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً\nحَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَک َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً\nوب سایت: معلـــــــولان نیوز www.malolannews.com\nوبلاگ،دیگر:معلــــــولان و زندگی


تا ماه سپتامبر سال 2011، بسیاری از مدارس ابتدایی در برنامه درسی پایه، توسعه یافته در سال 2004 کار کرده است. با این حال، یک تغییر عظیم در ایالت استاندارد آموزشی فدرال به آموزش ابتدایی همگانی ( "GEF - مدرسه ابتدایی") موسسات مدرسه به نیاز برای طراحی برنامه های درسی جدید تنظیم شده است. توسعه جدید برنامه درسی برای مدارس ابتدایی بر پایه اسناد زیر بر اساس:\nSanPiN از 29.12.10 سال №189؛\nGEF - مدرسه ابتدایی از 2010/10/06 سال №373؛\nسفارش از 26.11.10 №1241، وزارت آموزش و علوم روسیه است.\n"GEF - مدرسه ابتدایی" مجموعه از برخی الزامات عمومی برای برنامه درسی جدید برای دانش آموزان جوان، که در آن بخش آموزشی این برنامه باید حداقل 80٪، 20٪ باقی مانده از شرکت کنندگان در فرایند آموزشی می توانید خود را تشکیل دهند باشد. بنابراین، از 21 ساعت اتصال برنامه درسی برای تاریخ و 4 ساعت به توسط شرکت کنندگان در فرایند یادگیری تشکیل می شود.\nمتن جدید "GEF - یک مدرسه ابتدایی" هیچ راهنمایی اضافی در مورد شکل گیری تعداد ساعت از فعالیت های فوق، و همچنین امکان تامین مالی آن است. با این حال، در بند 17 از سند که عدم توانایی در اجرای فعالیت های فوق برنامه، شما می توانید از قابلیت های دیگر موسسات آموزشی (مانند مراکز ورزشی و نهادهای فرهنگی) استفاده کنید. همان بخشی از "GEF - مدرسه ابتدایی" طیف وسیعی از دوره ها، فعالیت های فوق برنامه و دیگر فعالیت های فوق برنامه از دانش آموزان فراهم می کند.\nنسخه جدیدی از "GEF - مدرسه ابتدایی" CMO نیز فراهم می کند برای نگهداری از نصب و راه اندازی بخش آزاد از برنامه درسی، فراهم می کند که:\n- مطالعه عمق برخی از دوره های مورد نیاز؛\n- درس های اضافی بر روی بهره از دانش آموزان، از جمله فرهنگ قومی، موسیقی مدرن و مناطق دیگر.\nبنابراین، "GEF - مدرسه ابتدایی" ادعا می کند که فعالیت های فوق برنامه برای مدارس ابتدایی اجباری است. او را مجبور به پیدا تایید در برنامه درسی مدرسه اجباری، اما در هسته گنجانده شده است برنامه درسی، و در نتیجه، مقدار آن را نمی توان در ساعات بار تدریس منعکس شده است. علاوه بر این، نسخه جدید از سند شامل محتویات برنامه درسی رسمی، شرکت کنندگان روند آموزشی پایه، یعنی زمان بیشتری برای مطالعه افراد "منافع" و در عمق مطالعه برخی از آیتم های اضافی تشکیل شده است.\nاهداف عمومی از دانش آموزان آموزش و پرورش و توسعه معنوی و اخلاقی خود را از طرح اولیه جدید در راه های مختلفی طبقه بندی، آشکار در همان زمان جوهر معنوی اخلاقی شهروند فدراسیون روسیه است. در مرحله اول، آموزش و پرورش میهن پرستی، شهروندی، احترام به حقوق بشر و مسئولیت های فردی آزاد، و در مرحله دوم، آن است که است بالا بردن اخلاقی فرهنگ و وجدان اخلاقی، سوم، آموزش و پرورش از نگرش خلاق نسبت به کار، زندگی و یادگیری، دستیابی به لاغر و است سعی و کوشش، چهارم، که ترویج احترام به محیط زیست، به طبیعت، توسعه آگاهی های زیست محیطی. و در پایان - آن دستیابی به زیبایی، این آموزش زیبایی، تشکیل تضمینی در مورد ارزش های زیبایی شناسی.\nبدون شک، برنامه "GEF - یک مدرسه ابتدایی در قرن 21" - مناسب ترین است شکل آموزش نسل جوان، از نظر پیشرفت علمی و فناوری و مدرن جانشینی نسل. شما نیاز به مراقبت از آینده در حال حاضر و طرح اولیه ارائه شده است برای کمک به معلمان مدرسه ابتدایی و پدر و مادر از شهروندان آینده فدراسیون روسیه است. این رویکرد باعث می شود به رشد نسل جدیدی از تحصیل و هماهنگ.\nهمه چیز درباره آمادگی آزمون اضطراری\nسازگاری بدون درد از اول کلاس چگونه برای صاف کردن مشکلات؟\nمعلم ریاضی را به یک رویکرد فردی به هر یابد\nوازلین: دستورالعمل برای استفاده. نفت: بررسی، قیمت\nبهترین انواع گل کلم برای مرکزی روسیه\nگل گلبرگ. این بی قید و شرط است، اما برخی از قوانین مراقبت باید بدانند.\nنوشیدنی گرم الکلی. در این دستور غذایی از آماده سازی نوشیدنی زمستان\nچگونه می توانم از ورود در اسکایپ را عوض کنم؟ آیا ممکن است؟\nمسکو کلیسای جامع مسجد (Prospekt میرا): تاریخ ساخت و مکان\nاستحکام در روانشناسی


چگونگی تأسیس اولین سالن سینما و ساخت فیلم ایرانی؟|rezcoiran\nچگونگی تأسیس اولین سالن سینما و ساخت فیلم ایرانی؟\nگسترش سینما، ساخت سینما ،گسترش سینما داری در ایران 4سال پس از تأسیس اولین سالن سینما در جهان انجام شد.\nاولین سالن های سینما برای عموم در ایران با فاصله کمی پس از نمایش فیلم های سینمائی در دربار ایجاد شد. نمایش فیلم برای عموم مردم ابتدا از تهران و چند شهر متجدد دیگر، توسط مهاجران قفقازی، ارمنیان و ایرانیان از اروپا برگشته همزمان با انقلاب مشروطیت شروع شد. مظفرالدین قاجار درست دوسال پیش از صدور فرمان مشروطیت دستور ساخت اولین سینما را می دهد و برمبنای دستور او، اولین سینما در ماه رمضان سال 1283 هجری شمسی توسط شخصی به نام ابراهیم خان صحاف باشی در اول خیابان چراغ گاز تهران افتتاح شد.\nصحاف باشی شخصی مشروطه خواه بود که دور دنیا را گشته و در سفرهای طولانی خود به فرنگ با صنعت سینما آشنا شده بود. عمر سینمای ابراهیم خان تنها به اندازه یک ماه رمضان بود و در پایان ماه به دستور دربار تعطیل شد چراکه پس از آنکه سینمای صحاف باشی کار خود را شروع کرد، غوغایی برپا شد و بسیاری از افراد گفتند روی دیوار عکس زن های بی حجاب را نمایش می دهد. از طرف دیگرفضای عمومی دارای منزلت در ایران سنتی مردانه بود، زنان به اندرونی تعلق داشتند و نشان دادن آنچه به اندرونی مربوط می شد در میان عموم، کاری غیرقابل تصور بود. گروهی از مردم با بدگویی از سینما و بی‌دین دانستن آن باعث می‌شوند شیخ‌فضل‌الله نوری به تكفیر سینما بپردازد . به هرحال خبر این نارضایتی ها به گوش مظفرالدین شاه رسید و او هم فورا دستور تعطیلی سینما را داد و به همین دلیل صحاف‌باشی سینمایش را تعطیل می‌كند. و پس از آن هم صحاف‌باشی پروژكتور نمایش فیلم خود را به اردشیرخان فروخت.\nبا گذشت مدت زمانی از تعطیل شدن سینما ی صحاف باشی، مهدی روسی خان از خدمه های دربار، نمایش فیلم برای خاندان سلطنت و اشخاص معتبر پایتخت را در عکاسخانه خود در خیابان علاء الدوله (فردوسی فعلی) تهران شروع کرد. استقبال مردم به حدی بود که پس از گذشت یک ماه، مغازه خیاطی کنار مغازه خود را اجاره کرد و با گذاشتن چندین نیمکت، به عنوان صندلی سینما، یک سالن سینمائی تأسیس کرد. جالب است بدانید که پس از تأسیس اولین سالن سینما در ایران، نمایش های بعدی به ترتیب در قهوه خانه زرگرآباد در خیابان چراغ گاز توسط آقایوف، حیاط مدرسه دارالفنون توسط روسی خان و در نهایت کافه ای به نام بولوارد در باغی در خیابان لاله زار بود که در این کافه با خرید یک ژتون مشتری ها می توانستند بر روی نیمکت ها که در واقع همهان صندلی سینمایی تلقی میشد، علاوه بر دیدن فیلم یک بستنی یا فالوده هم بطور رایگان میل کنند.\nاستقبال بسیار خوب مردم پایتخت باعث شد که خیلی زود سالن های مستقل سینما افتتاح شوند. اولین سالن مجهز سینما فاروس بود که تعداد صندلی سینمائی هایش را بین 300 تا 500 عدد گفته اند و همچنین این سالن دستگاه مولد برق، پنکه، رستوران و بوفه داشت. در آن زمان استقبال مردم از سالن سینما بقدری زیاد بود که سالنهایی به عنوان سالن تئاتر نیز به کار نمایش فیلم پرداختند و پس از آن، سالن های نمایشی که در تهران یا شهرستان ها تأسیس می شد، معمولا هم سن و هم پرده پارچه ای داشت و به عنوان سالن سینما، سالن تئاتر یا همان سالن آمفی تئاتر مشغول به کار شدند. با وجود تمام هیاهوهای مردم اما سینماها از لحاظ امکانات مشکلات بسیاری داشتند. آتش سوزی در سینماها امری عادی بود وهمچنین سینماهایی وجود داشت که به جای صندلی سینما از نیمکت یا قوطی حلبی استفاده می کردند که هیچکدام راحتی صندلی های سینمائی را نداشتند.\nافتتاح سالن های سینما در شهرهای بزرگ خیلی دیرتر از تهران اتفاق نیفتاد. سالن سینما در تبریز و رشت همزمان با تهران سالن سینما تأسیس شد. در بوشهر از سال 1293 سالن سینمایی دایر شد که صاحب آن فیلم هایش را مستقیما از هندوستان وارد می کرد. در مشهد نیز اولین سالن سینما در همان سال 1293 افتتاح شد که فیلم هایش را روس ها تأمین می کرد و یک روز در میان گرووه موزیک نظامی روسی یا ایرانی همراه فیلم موزیک می زندند البته این سالن، صندلی سینمایی نداشت و تماشاگران ایستاده فیلم می دیدند. ناگفته نماند که سینماها در آن دوره فقط مرکز نمایش فیلم نبودند، بلکه در واقع پردیس هایی بودند که علاوه بر نمایش فیلم برنامه های متنوع دیگری هم داشتند. برنامه هایی مانند عملیات شعبده بازی، عملیات آکروباتیک، اجرای موسیقی توسط ارکستر های نظامی و حتی آتش بازی در این پردیس ها انجام می شد.\nمردم کنجکاو بودند سرنوشت جنگ را بدانند\nنخستین فیلم هایی که در سینماها نمایش داده می شدند، فیلم های خبری و مستند بودند. برنامه اولین سالن سینما فیلم های خبری مربوط به جنگ های روس و ژاپن بود. جنگ جهانی اول درست ده سال بعد از افتتاح اولین مکان نمایش فیلم شروع شد به همین دلیل فیلم های خبری مربوط به جنگ به بخش اصلی برنامه سینماها تبدیل شد. در آن دوره از تاریخ، مردم کنجکاو بودند روی صندلی سینما بنشینند و سرنوشت جنگ و حتی شیوه های جنگ مدرن و ابزارهای جدید را ببینند البته در میان این مستندها و فیلم های جنگی، گاه فیلم های داستانی درام نیز در سینما نمایش داده می شد. کم کم با به پایان رسیدن جنگ و رونق گرفتن تولید فیلم در اروپا و آمریکا، فیلم های داستانی بخصوص سریال های اکشن یا ملودرام جای فیلم های مستند جنگی را گرفتند.\nدر این دوره هنوز عمده مخاطبان سینما از طبقات بالای جامعه یعنی اشراف اعیان زمین دار و بازرگانان و دولتیان بودند. البته برای جلب طبقات معمولی به سینماها هم کوشش هایی انجام شد. نمایش فیلم برای دانش آموزان مدارس با بهای ارزان و همینطور اختصاص یافتن سینما برای زنان از جمله این فعالیت ها بود. یکی از مسائلی که جامعه ایرانی در آغاز کار سالن های سینما با آن روبه رو شد، چگونگی حضور زنان در سالن سینما بود. اولین سالن های عمومی نمایش فیلم مردانه بود اما زنان با شنیدن وصف فیلم های سینمایی به حضور در این سالن ها علاقمند شدند و از سوی دیگر صاحبان سینماها متوجه شدند که بدون حضور زنان در این سالن ها کسب و کارشان پر رونق نخواهد شد. خان بابا معتضدی از سال 1295 هفته ای یکی دوبار مجالس نمایش فیلم برای بانوان برگزار می کرد. استقبال زنان از این نمایش منجر به تأسیس یک سینمای ویژه بانوان در خیابان علاء الدوله (فردوسی فعلی) به نام خورشید شد که این سینما پس از یکسال به دلیل نداشتن فیلم تعطیل شد.\nخواندن میان نویس ها با صدای بلند ممنوع شد!\nاز دوره رضاشاه به بعد فیلم های داستانی صامت که اغلب حادثه ای و اکشن بودند، رایج شد. بسیاری از این فیلم ها به صورت سریال و چند قسمتی با اصالتی آمریکایی، انگلیسی، فرانسوی یا آلمانی بودند. تارزان، دزد بغداد و اولیس بعضی از شخصیت های محبوب فیلم های آن دوره بودند. بعضی فیلم ها در این دوره از تاریخ برای انتقال داستان علاوه بر تصویر نیازمند توضیح نیز بودند بنابراین میان نویس های مفصلی داشتند. میان نویس ها به زبان خارجی بود مردم زبان خارجی را بلد نبودند به همین دلیل در آغاز، مترجمی در سینما به کار اشتغال داشت که با صدای بلند ترجمه میان نویس ها را برای مردم می خواند و اغلب چیزهایی از خود هم به محتوای فیلم می افزود! خلاصه در سال 1309 سینماداران به این فکر افتادند که متن میان نویس ها را به زبان فارسی ترجمه کنند اما این ابتکار هم تأثیر چندانی نداشت چرا که اغلب تماشاگران بی سواد بودند. حالا افراد باسواد لابلای مردم وبر روی صندلی سینمایی می نشستندو متن میان نویس ها را برای مردم می خواندند که نتیجه این کار تنها افزایش تعداد مفسران و ایجاد مزاحمت برای تماشاگران بود. در نهایت در سال 1315 خواندن میان نویس با صدای بلند در سینماها ممنوع شد!\nاولین فیلم ایرانی بنام آبی و رابی که یک کمدی صامت است، در سال 1309 بر پرده سینما آمد اما نسبت به کمدی های اروپایی جلب توجه نمی کرد. به نظر می رسد سرنوشت فیلم ایرانی با سرنوشت فیلم ناطق به هم گره خورده است چرا که به هرحال یک مزیت مهم فیلم ایرانی سخن گفتن به زبان فارسی است. اتفاق مهم دیگری که در این دوره افتاد، ورود فیلم ناطق به ایران است. پیش از نمایش اولین فیلم ناطق درتهران سینماگران اصطلاح فیلم صدا دار را برای اینگونه فیلم ها به کار می بردند که دارای موسیقی و صوت سینمایی (صدای صحنه ضبط شده) روی صفحات گرامافون بودند. در نهایت اولین فیلم ناطق واقعی در سینمای جدید التأسیس پالاس در تهران به روی پرده سینما می رود اما نتیجه ناامید کننده است چرا که فیلم به زبان انگلیسی ساخته شده و تماشاگران ایرانی در فیلم ناطق چیز جذابی نمی یابند.\nزمان زیادی لازم نبود تا تماشاگر ایرانی معنای واقعی فیلم ناطق را بفهمد و فیلم و سینما در ذهن او معنا و منزلت جدیدی پیدا کند. سیزدهم آبان سال 1312 سینما مایاک به مناسبت افتتاح مجدد خود، پس از نمایش چند فیلم مستند صامت از وقایع مهم سیاسی آن سال ها، یک فیلم مستند ناطق از مراسم یازدهمین سالگرد جمهوری ترکیه نمایش می دهد. در این فیلم فروغی نخست وزیر به زبان فارسی صحبت می کند و برای اولین بار تماشاگران همزمان با نشسین روی صندلی سینما تمام حرف های او را می فهمند و این موضوع هیجان فوق العاده ای در میان آنها بوجود آورد. دقیقا هجده روز پس از نمایش صحبت های فروغی، فیلم دختر لر ساخته اردشیر ایرانی و عبدالحسین سپنتا در هندوستان است به عنوان اولین فیلم ناطق ایرانی روی پرده سینما نمایش داده می شود. هرچند که فیلم دختر لر در هندوستان ساخته شده اما بازیگران، کارگردان و داستان همه ایرانی هستند. این فیلم در تهران طی 2 سال 1312 و 1313 بطور کلی 150 روز بر پرده ماند و در تمام مدت پرفروش بود. علاوه بر سخن گفتن به زبان فارسی فیلم دختر لر موزیکال هم بود و تماشاگران برای اولین بار نوای آشنای موسیقی سرزمین خود را روی صندلی سینمای شنیدند و از شادی و شعف سرشار می شدند. پس از گذشت مدت زمانی به دنبال موفقیت دختر لر سپنتا 4 فیلم ناطق و موزیکال دیگر در هندوستان ساخت و در سینماهای ایران روی پرده اکران نمایش داد. علاوه بر فیلم های سپنتا، 4 فیلم صامت ایرانی دیگر نیز در فاصله سال های 1309 تا 1316 تولید شد که تعداد کل فیلم های سینمایی ایرانی تولید شده در این دوره به 9 رسید.\nصندلی سینمایی صندلی آمفی تئاتر صندلی سالن سینما صندلی سالن آمفی تئاتر صندلی سینمای خانگی تجهیز سالن سینما


<?<?<head> استفاده از فيلتر‌هاي پولاريزه در عكاسي آموزش عكاسي\nآموزش جامع و کامل عکاسی و فیلمبرداری\nاستفاده از فيلتر‌هاي پولاريزه در عكاسي\nفيلتر‌هاي پولاريزه به چه كار مي‌آيند؟ اساساً چرا بايد از اين گونه فيلتر‌ها در عكاسي و فيلم‌برداري بهره برد؟ چه چيزي باعث شده است كه اين فيلتر‌ها به يكي از ضروري‌ترين لوازم عكاسي تبديل شود؟ در ادامه سعي شده است تا با بررسي لنز‌هاي پولاريزه و كاركرد آن‌ها تا حدي به سؤالات فوق پاسخ داده شود؛ بنابراين در ادامه مطلب همراه ما باشيد.\nفيلتر‌هاي پولاريزه، شيشه‌هاي مخصوص پردازش‌شده‌اي هستند كه با تغيير زاويه خود نسبت به منبع نور، درخشش و بازتاب ناخواسته سطوح را كاهش مي‌دهند. معروف‌ترين نوع اين فيلتر‌ها، فيلتر‌هاي پولاريزه دايره‌اي هستند كه به دهانه لنز متصل مي‌شوند و از قابليت چرخش برخوردار هستند تا در كوتاه‌ترين زمان ممكن بتوان به نتيجه مطلوب رسيد. در اين مطلب نگاه اجمالي به كاربرد اين فيلترها خواهيم انداخت و توضيح مي‌دهيم كه چطور يك فيلتر پولاريزه مي‌تواند نقشي كليدي در بهبود كيفيت عكس‌هاي گرفته شده در شرايط مختلف را ايفا كند.\nاگر‌چه اين فيلترها يك استاپ نوردهي را كاهش مي‌دهند ولي به گونه‌اي دراماتيك مي‌توانند نتيجه نهايي را در عكس گرفته شده با تغيير همراه كنند.\nفيلترهاي پولاريزه چگونه كار مي‌كنند؟\nكار با فيلتر‌هاي پولاريزه پيچيدگي زيادي ندارد. اين فيلتر‌ها در ابعاد و انواع مختلف موجود هستند. درواقع اين گونه فيلتر‌ها تنها زاويه مشخصي از پرتوهاي نور را از خود عبور مي‌دهند و از عبور پرتو‌هاي نور با زاويه‌هاي ديگر جلوگيري مي‌كنند. با چرخش و تغيير زاويه فيلتر، ورود و يا حذف پر‌توهاي نور با زاويه و طول موج مشخص نيز تغيير خواهد كرد و عملكرد آن نيز كاملاً تابع زاويه بين منبع نور و سوژه‌اي مي‌باشدكه قرار است از آن عكاسي شود.\nحذف بازتاب‌هاي مزاحم از سطوح شيشه‌اي و براق\nدر عكاسي از سوژه‌هاي براق مختلف ممكن است كه نور به گونه‌اي تابيده شود كه جزييات زيادي در اثر بازتاب يا به اصطلاح رفله، به ثبت نرسد. به عنوانِ مثال فرض كنيد كه مي‌خواهيد از بيرون ويترين يك مغازه درون مغازه را عكاسي كنيد، ولي نور خورشيد طوري به شيشه مي‌تابد كه عملاً شيشه مانند يك آينه در عكس به ثبت مي‌رسد. در اين مواقع استفاده از فيلتر‌هاي پولاريزه مي‌تواند به كلي ورق را برگرداند و شما را در رسيدن به نتيجه دلخواهتان ياري كند. در واقع فيلتر پولاريزه با جلو‌گيري از ورود نور‌هاي بازتابي به داخل لنز باعث مي‌شود كه تصويري نسبتاً شارپ و واضح از درون ويترين به ثبت برسد.\nافزايش كنتراست و وضوح تصوير در مناظر مه‌گرفته\nهنگام عكاسي زير آسمان‌هاي خاكستري و مه‌گرفته كه عمق ديد بسيار محدود است، استفاده از فيلترهاي پولاريزه مي‌تواند تأثير بسيار مطلوبي بر نتيجه كار بگذارد و تصاوير كم‌رنگ و محو را به ميزان قابل‌توجهي بهبود ببخشد.\nعكس گرفته شده بدون فيلتر پولاريزه\nعكس گرفته شده با فيلتر پولاريزه\nاستفاده از فيلتر پولاريزه در عكاسي از آب\nشايد بعضي از مواقع نياز به اين باشد كه رودخانه يا آب دريا در تصوير خيلي شفاف به نظر برسد. براي اين كار نياز است تا بازتاب‌هاي سطحي آب حذف شود و به گونه‌اي متفاوت در تصوير به ثبت برسد. جهت رسيدن به اين نتيجه استفاده از فيلتر‌هاي پولاريزه الزامي است. البته بايد توجه داشت كه رنگ دريا نيز ممكن است كمي تغيير كند و به رنگ فيروزه‌اي نزديك‌تر شود.\nافزايش غلظت رنگ تصوير\nفيلتر‌هاي پولاريزه نورهاي بازتابي از تمام سطوح، حتي سطوحي كه اساساً انتظار بازتاب از آن‌ها را نداريم كاهش مي‌دهد. به اين ترتيب استفاده از اين فيلتر‌ها باعث مي‌شود كه رنگ بعضي از اشيا با غلظت بيشتري به ثبت برسند. (البته اين نكته وابستگي زيادي به موقعيت منبع نور نسبت به سوژه نيز دارد.) به عنوان مثال در عكاسي از يك باغ، هنگام روز برگ درخت‌ها در صورت استفاده از لنز پولاريزه بسيار سبزتر به ثبت خواهند رسيد.\nيكي ديگر از مزيت‌هاي به‌كار‌گيري اين فيلتر‌هاي و بستن آن‌ها بر دهانه لنز، محافظت از شيشه لنز در برابر خراشيدگي و ضربه است. اگرچه كه گزينه بهتر براي محافظ از شيشه لنز استفاده از فيلتر‌هاي UV مي‌باشد چرا كه قيمت كمتري دارند و اقتصادي‌تر هستند. ولي مهم اين است كه آسيب ديدن فيلتر پولاريزه نسبت به شيشه دهانه لنز، خسارت بسيار كمتري را از لحاظ مالي بر ما متحمل خواهد كرد.\nاستفاده از فيلتر پولاريزه ميزان نوردهي را تغير مي‌دهد.\nيكي از فاكتورهايي كه هنگام عكاسي با فيلتر‌هاي پولاريزه بايد به آن توجه داشت اين است كه اين گونه فيلتر‌ها در نوردهي و اكسپوژر تغيير ايجاد مي‌كنند. اگر از درون فيلتر‌هاي پولاريزه به محيط اطراف نگاه كنيد، كاملاً متوجه شباهت آن با لنز عينك‌هاي آفتابي خواهيد شد؛ بنابراين هنگام استفاده از اين فيلتر‌ها ميزان نوري كه از لنز عبور كرده و به سنسور برخورد مي‌كند كاهش مي‌يابد. براي جبران كاهش روشنايي تصوير مجبور به بازتر كردن دريچه ديافراگم و يا كاهش سرعت شاتر دوربين هستيم و يا اينكه حساسيت ايزو را افزايش بدهيم. در واقع فيلتر‌هاي پولاريزه چيزي بين ۱ تا ۲ استاپ ميزان نوردهي را كاهش مي‌دهند و به همين دليل است كه ابزاري مناسب براي عكاسي در شب به حساب نمي‌آيد.\nانتخاب فيلتر پولاريزه مناسب\nاغلب لنز‌هاي دوربين‌هاي DSLR امروزي قابليت اتصال فيلتر‌هاي پولاريزه دايره‌اي را دارا هستند. فقط بايد هنگام خريد فيلتر بايد به قطر دهانه لنز توجه داشت و فيلتري با همان ابعاد را براي لنز تهيه نمود. دهانه‌هاي رايج و موسوم در بازار ۴۹، ۵۲ ، ۵۵، ۵۸، ۶۲، ۶۷، ۷۲، ۷۷ و ۸۲ ميلي‌متر است. فيلتر‌هاي پولاريزه در انواع برند‌ها و كيفيت‌هاي مختلف در بازار موجود هستند و نسبت به فيلتر‌هاي ديگر نسبتاً گران‌تر هستند و هرچه ابعاد آن‌ها بزرگ‌تر شود قيمت آن نيز به نسبت افزايش مي‌يابد.آموزش عكاسي به عنوان مثال فيلتر‌هاي Hoya مصالحه‌ي خوبي را بين قيمت و كيفيت برقرار كرده است. برند‌هاي معتبر ديگري مثل Phottix و Hama نيز فيلتر‌هاي با كيفيتي را تا به حال روانه بازار كرده‌اند.\n۱۱:۲۶:۲۰ | نويسنده : عكاس | نظرات (0)\nنكات مهم كه بايد قبل از خريد دوربين بدانيد\nروشهاي تار كردن عكس با موبايل\nنورسنجي و اصلاح با كارت‌هاي خاكستري\nچهل عكس برتر جهان\n10 روش فوق العاده عكاسي پرتره\nبرندگان مسابقه عكاسي Getty Images Instagram Grant\nراز سلامتی| آموزش نرم افزار\nکل بازدیدها : 247481\nآموزش زبان آلمانی ::::::::: جالب آموز


هرمز جباری 2021/11/14 گزینه های باینری چیست\nسامانه آنلاین معاملات از محبوبترین و پرکاربردترین روش‌های خرید و فروش سهام در بازار سهام است. درواقع سامانه معاملات برخط یک نرم افزار است که با اتصال به هسته معاملات بورس تهران امکان ثبت سفارشات خرید و فروش سهام را فراهم می‌کند. این سامانه از بستر اینترنت استفاده می‌کنند. لذا برای استفاده از سامانه معاملات برخط (آنلاین) حتما باید به اینترنت پلتفرم وب ترید بدون فیلتر فارکس تایم FXTM متصل باشید. سامانه آنلاین معاملات از سه بستر نرم افزاری استفاده می‌کند. اسکالپ مختص معامله‌گرانی است که می‌توانند به‌طور مرتب از معاملات با سود کم بازدهی معقولی کسب کنند. هدف این دسته از معامله‌گران کسب چندین بار سود در یک جلسه معاملاتی است. معمولاً معامله‌گران از تحلیل‌های تکنیکال و تقویم اقتصادی برای ورود به معاملات استفاده می‌کنند. شاید برخی از معامله‌گران در طول یک جلسه معاملاتی چندین بار وارد بازار شوند و سریع معامله را ببندند. به همین دلیل حجم معاملات بسیار اهمیت دارد. اگر فردی بتواند به‌طور منظم اسکالپ کند، می‌تواند به بازدهی خوبی برسد.\nدرخواست دوباره پر کردن ایجاد کنید سپس به وب سایت پلتفرم وب ترید بدون فیلتر فارکس تایم FXTM Perfect Money منتقل می شوید در خط "نوع حساب" کتیبه ای را مشاهده خواهیم کرد که صحت دارد یا خیر.\nبهترین بروکر فارکس در افغانستان ،پلتفرم وب ترید بدون فیلتر فارکس تایم FXTM\nبرنامه ریبیت Cash Back کد فعال به ماژول سرور برنامه متاتریدر خورانده میشود. ماژول سرور چیست؟. اکوبورس: تحلیلگران تکنیکال براي کاستن تاخیر نمودار میانگین متحرك ساده ، اغلب از میانگین هاي متحرك نمایی استفاده می کنند.این میانگین ها با تاکید بیشتر بر قیمت هاي اخیر، این تاخیر را کاهش می دهند. اگر پلتفرم وب ترید بدون فیلتر فارکس تایم FXTM از ضرر نفرت دارید یا اگر کمال گرا هستید، احتمالا باید برای تنظیم شدن با داد و ستد سختی بکشید، چرا که همه معامله گران هر از گاهی ضرر می کنند.\nپیش‌بینی‌های آینده سلامت مراقبت به ما نشان می‌دهد چگونه هوش مصنوعی و فناوری‌های هوشمند می‌توانند تمام مراحل زندگی ما را بهبود ببخشند و فناوری‌های […] در کودکان نیز مصرف نکتار گلابی همانند مصرف آب سیب می‌تواند دلیل اسهال مزمن شود. سیگنال های دریافتی از استوکاستیک را توسط پلتفرم وب ترید بدون فیلتر فارکس تایم FXTM دیگر ابزار های تحلیل تکنیکال فیلتر کنید.


ماسک در حال حاضر مورد نیاز در سنت لوئیس شهر و شهرستان در فضاهای عمومی\nبه خوبی آمده است. پس بهترین حفاظت در برابر گسترش COVID-19 پوشیدن ماسک, آنها در حال حاضر مورد نیاز در فضاهای عمومی در شهرستان سنت لوئیس و شهرستان.\nSt. Louis شهردار Lyda Krewson اعلام کرد بعد از ظهر امروز از طریق livestream که تمام سنت Louisans در حال حاضر خواهد شد نیاز به پوشیدن یک ماسک در فضاهای عمومی شروع چهار شنبه, جولای 3, 2020 در 7 p. m. (هر چند او خواست ساکنان شروع به پوشیدن ماسک در حال حاضر.)\nآنچه واجد شرایط به عنوان یک “محیط داخلی و فضای عمومی” ، Krewson با استفاده از نمونه هایی مانند خرده فروشی, فروشگاه, فروشگاه سخت افزار, فروشگاه های مواد غذایی و ایستگاه های گاز. او همچنین گفت که شما باید پوشیدن ماسک زمانی که شما در سالن ورزش.\nاو اشاره می کند فقط چند استثنا به ماسک حکومت و گفت: شما می توانید جست و خیز پوشش صورت خود را هنگامی که شما در یک جدول در یک رستوران و در صندلی دندانپزشک, به عنوان مثال.\nشهردار Krewson گفت: این هم اجباری برای ماسک کردن در خارج از منزل در نقاط که در آن اجتماعی فاصله امکان پذیر نیست.\nزمانی که سوال در مورد این که چگونه این مقررات خواهد بود اجرا Krewson گفت: “من فکر می کنم بسیاری از اجرای قانون انجام خواهد شد و رک و پوست کنده.”\nاقدام به توصیه کارشناسان پزشکی در #STL مترو همه گیر وظیفه نیروی @STLCityGov ملحق خواهد شد @SaintLouCo آغاز چهار شنبه, جولای 3 در نیاز به ماسک یا پوشش صورت توان در داخل سالن و امکانات در همه زمان ها و در خارج از زمانی که #SocialDistancing امکان پذیر نیست.\n— شهردار Lyda Krewson (@LydaKrewson) 1 ژوئیه سال 2020\nدر هفته گذشته ما در هم شکسته سوابق ما برای افزایش روزانه موارد در میسوری با 527 موارد جدید در دولت فقط دیروز. همانطور که از نوشتن این وجود داشته است 22,429 موارد و 1,044 مرگ و میر ناشی از COVID-19 در دولت است.\nنمودار نشان می دهد که ما عفونت نرخ بالا رفتن سرسام آور هستند و یک پتو مورد نیاز از ماسک در سراسر منطقه باید به حدس و گمان از تلاش برای کشف کردن اگر شما نیاز به پوشیدن یک ماسک خاص در یک محله یا فروشگاه.\nاعلام می آید درست قبل از تعطیلات آخر هفته هنگامی که بسیاری از مردم سفر خواهد کرد اما ماسک هنوز مورد نیاز در هر منطقه از دولت در عین حال به دلیل میسوری فرماندار مایک پرشن همچنان به صورت واقعی بدترین.\nKrewson موفق به پایان خود livestream بدون پخش نام و آدرس سنت Louisans تماس با پلیس اصلاحات هر چند او در پایان این جریان با یک عذرخواهی کوتاه برای او doxxing از فعالان هفته گذشته است.\nبرای کسب اطلاعات بیشتر در COVID-19 در سنت لوئیس نگه داشتن چشم در شهر St. Louis, وزارت بهداشت, وب سایت است.\nاگر شما در حال حاضر نیست که یک ماسک برای پوشیدن مراکز کنترل بیماری در وب سایت ارائه می دهد جهت برای ساخت چهره خود را پوشش از جمله طرح های است که نیاز نیست هر دوخت.


سریال ظاهر شدن خودروهای استتاری در کشورمان ادامه دارد + فیلم - جوان خودرو\nکد مطلب:1810081257\tامروز:\nشما اینجا هستید » صفحه اصلی اخبار داخلی , فیلم , مهمترین اخبار » سریال ظاهر شدن خودروهای استتاری در کشورمان ادامه دارد + فیلم\nدر کشورهای خارجی، خبرنگاران و عکاس پاپاراتزی کمین کرده اند تا خودروهای استتاری در حال تست را شکار کنند. این رسم شرکت های خودروسازی معتبر است که خودروهای خود را پیش از عرضه با پوشش استتاری مورد تست و بررسی قرار می دهند. این پوشش برای این است که پیش از رونمایی رسمی خودروف اطلاعات زیادی از آن منتشر نشود.\nحالا نکته جالب اینجاست که در مدت اخیرف پای خودروهای استتاری به کشورمان هم باز شده و پیش از عرضه رسمی بعضی خودروها، آن ها را پا پوشش مخصوص در حال تست در جاده های کشور می بینیم. این اتفاق در مورد بعضی خودروها می تواند نشان از اهمیت بازار کشورمان برای شرکت های خودرویی خارجی داشته باشد.\nانگار سریال سر در آوردن خودروهای استتاری از گوشه و کنار کشور ادامه دارد و بار دیگر یکی از این خودروها توسط علاقه مندان خودرو شکار شده است. با کمی دقت در ظاهر این خودرو استتاری، به کراس اوور بودن آن پی می بریم. پیدایش این خودرو استتاری در کشور، نوید حضور عضوی جدید در کلاس پرطرفدار خودروهای کراس اوور را می دهد.\nبا توجه به پوشش استتاری این خودرو، هنوز مشخص نیست متعلق به کدام برند خودروسازیست و برای خبرهای تکمیلی و مشخص شدن هویت این خودرو باید منتظر اطلاعات تکمیلی ماند. اما آنچه مشخص است، با توجه به معادلات فعلی صنعت خودرو و وضعیت روابط با کشورهای خارجی و ممنوعیت واردات خودرو، این محصول متعلق به یکی از خودروسازان چینی است.\nطبق روال مرسوم، خودروهای جدید برای تایید اولیه و کسب مجوزهای لازمف باید به سازمان استاندارد بروند. جوان خودرو سعی می کند با پیگیری بیشتر در این مسیر، اطلاعات بیشتری از خودرو مورد نظر در اختیار علاقه مندان قرار دهد.\nتصاویر جاسوسی جدید از هیوندای سانتافه 2019\nب ام و Z5 در سوئد رویت شد\nکرمان موتور شرایط فروش لیفان و جک را اعلام کرد (مرداد 95)\nبرچسب ها : خودرو استتاری , خودرو چینی , خودرو چینی جدید , خودروهای استتاری , خودروهای استتاری در تهران , خودروهای چینی جدید در ایران , شاسی بلند چینی\nسنسور اکسیژن خودرو و علائم خرابی آن (235291)\nاگر خودروی آلمانی دارید مراقب جیبتان باشید! / تعمیرگاه تخصصی ب ام و بهنام (194139)\nعلائم خرابی سنسور دور موتور و عملکرد آن (173788)\nعلائم خرابی سنسور سرعت خودرو (163873)\nتبدیل 206 تیپ 5 به 206 RC (159512)\nموتورسیکلت های برقی بازار را بیشتر بشناسید (بررسی کامل + جدول مشخصات فنی) (142292)\nعلل ریپ زدن خودرو در هنگام حرکت چیست؟ (135955)\nمشکلات رایج گیربکس های دستی (98666)\nنصب آپشن های 206 در چند ثانیه (95530)\nشرایط فروش نقد و اقساط لیفان X50 (خرداد 95) (84798)\nپورشه را در ایران چگونه نگهداری کنیم؟ تعمیرگاه پورشه بهنام (73974)


پرشین پت > > پرسپولیس با کمک داور نباخت! پت شاپ پرشین پت\nپرسپولیس با کمک داور نباخت!\nیم فوتبال پرسپولیس در ورزشگاه آزادی برابر گهر زاگرس متوقف شد.\nبه گزارش خبرگزاری فارس، دومین دیدار هفته سوم از ساعت 22:30 در ورزشگاه آزادی و در حضور بیش از 70 هزار تماشاگر بین دو تیم گهر زاگرس و پرسپولیس برگزار شد و با نتیجه یک بر یک به پایان رسید.\nمشعل المپيك خاموش شد!\nنیما شاهرخ شاهی با سحر قریشی در لواسان