رمضان ماه ميهماني خدا\nامروز یکشنبه ، ۹۹/۳/۱۱ - ۱۱:۲۲\nروزه، نوعی تمرین تهذیب و تزکیه نفس و راهی مناسب برای تحقق تسلط انسان بر نفس خویش و مبارزه با هوس های نفسانی است. روزه، عاملی مؤثر در راه تحقق بخشیدن به هدف و فلسفه حیاتی انسان، یعنی کمال و قرب الهی است. مهم ترین فلسفه روزه داری، انسان سازی و تربیت آدمی در مسیر هدفی است که برای آن آفریده شده که همان بندگی خداوند است، همان گونه که در سوره ذاریات آیه 56 آمده است: «ما جن و انس را جز برای آنکه بندگی خداوند کنند، نیافریدیم».\nدر آستانه ورود به ماه مبارک رمضان و دعوت خداوند تبارک و تعالی به ضیافت بزرگ الهی، شایسته است پیروان راستین پیامبر عظیم الشأن اسلام و ائمه اطهار(ع)، ضمن لبیک به این دعوت سرشار از مهر، رحمت، مغفرت، ثواب و صواب، به برخی از دستورهای آن سفیران رحمت الهی توجه کنند. یکی از این دستورها، دوری از اسراف و تبذیر است. مقام معظم رهبری نیز در آغاز سال جاری، بحق و با کمال بزرگواری، بر لزوم اجتناب از این گناه بزرگ تأکید فرمود و امسال را سال اصلاح الگوی مصرف نامید. براساس دین مبین اسلام و دستورهای ائمه معصوم(ع) رعایت یک الگوی مصرفِ درخور شأن و شخصیت خانواده، پذیرفته شده و معقول است. با اصلاح رفتار اقتصادی و مصرفی در سطح خانواده، می توانیم سریع تر به سرمنزل مقصود که همان دوری از اسراف است، دست پیدا کنیم. برای این کار، لازم است بدانیم که بزرگان دین ما دراین باره چه سفارش هایی کرده اند:\nنشانه اسراف کار 4 چیز است: به کارهای باطل می نازد، آنچه را فراخور حالش نیست، می خورد، در کارهای خیر، بی رغبت است و هرکس را که به او سود نمی رساند، انکار می کند.\n«هرکه لباس خودخواهی و تکبر و اسراف را بر تن کند، کسوت فضیلت و شرافت را برکنده است».\n«زیاده روی در همه موارد به جز در کارهای نیک، نکوهش شده است».\n«همانا اسراف، با کمی برکت همراه است».\n«اسراف و زیاده روی، فراوانی را نابود می سازد».\n«کسی که در معیشت، میانه روی را رعایت کند، خداوند او را روزی می دهد و کسی که اسراف و زیاده روی کند، او را محروم می سازد».\n«اسراف و زیاده روی باعث فقر و تنگ دستی می شود و میانه روی موجب ثروت و بی نیازی».\n«دست نگه داشتن از ولخرجی و اسراف، از ارجمندترین ارجمندی هاست».\n«کسی که آبی را از نهر فرات برای خوردن بردارد و پس از نوشیدن، زیادی آن را بیرون بریزد، اسراف کرده است».\n«اسراف کننده را سه نشانه است: چیزهایی را می خرد و می پوشد و می خورد که در شأن او نیست».\n«انسان مؤمن، اسراف و زیاده روی نمی کند، بلکه میانه روی را پیشه خود می سازد».\n«سخاوت اندازه ای دارد، چنانچه از حد بگذرد، اسراف محسوب می شود».\n«هرچیزی را زکاتی است و زکات بدن، روزه است».\n«چه بسیار روزه دارانی که از روزه خود جز گرسنگی و تشنگی بهره ای نبرده اند».\nهرچند با گرفتن روزه، فرد با نخوردن ها و کم خوری ها، تربیت می شود، ولی گاهی اوقات مشاهده می شود که این کم خوری ها، تنها به یک محدوده زمانی که مطابق واجبات، خود را ملزم به انجام دادن آن می دانیم، بسنده می شود و هنگامی که زمان خوردن، یعنی موقع افطار فرامی رسد، پرخوری هایی که چه بسا بیشتر از قبل است، آغاز می شود. معمولا بر سر سفره های افطار و سحریمان، غذاهای چرب و پرملاط است و پیوسته به دیگران هم اصرار می کنیم که بیشتر میل کنند، درحالی که زمان روزه داری آن گونه تعریف شده است که ما را متوجه گرسنگی گرسنگان کند تا از این طریق، کمی بیشتر برای کمک به نیازمندان و فقیران تلاش کنیم. باید دانست که نباید به روزه تنها به دید یک فریضه واجب و اجتناب ناپذیر نگاه شود و این ساعات محدود، برای گذراندن و فرارسیدن زمان خوردن دوباره تلقی شود، بلکه روزهای ماه رمضان را باید فرصتی جهت تمرین برای همه سال در نظر بگیریم. از این کلام گهربار ائمه بر آن می شویم که وقتی بخشش بی اندازه نیز نکوهش شده است، پس خوب است در همه رفتارهای روزانه خود، نگاه عمیق تری داشته باشیم و از دارایی های امروز خود، برای آیندگان نیز باقی گذاریم.\nالهی! روزه داران حقیقی با تمام جوارح روزه می دارند. روزه ام را چون آنان قرار ده و نصیبم را از شب زنده داری، خستگی و تعب مدار و مرا شب زنده دار حقیقی بدار.\nپروردگارا! غافلان در خوابند و هشیاران بیدار. یاری ام نما تا به نیکی ها اهتمام ورزم و روزگار و شرایط اجتماعی خویش را بشناسم تا به نیروی آگاهی، از غافلان مباشم، آن گونه که روزه داری، فراموشی از یاد تو را می زداید.\nپروردگارا! در آن روز که همگان به پاداش و جزای اعمال می اندیشند، خشنودی تو، ارزشمندترین نصیب برای بندگان خواهد بود و آن که از رضایت و خشنودی تو نصیبی برد، چگونه روی غضب و بلایا و انتقام تو را خواهد دید!\nدر چنین روزی، گامی به خرسندی ات نزدیکم گردان و مرا به خواندن و دقت در بهترین گفتارها و علم اولین و آخرین که در ماه تو نازل شده است، موفق بدار که تجارتی بی زیان و زوال در همه اعصار خواهد بود و این توفیق جز از مهربانی و رحمت تو نیست.\nالهی! نگریستن با قلب و اندیشه و دید وسیع روزی ام کن که آن صفت عاقلان است و کوته بینی و افراط و تفریط را که صفت جاهلان است از من دور نما و یاری ام کن تا بر تلاش و کوشش خویش تکیه کنم، نه آمال و آرزوهایم.\nدر امروز، نصیبی از هر خیر و خوبی که از سوی تو نازل می شود، برایم مقرر فرما که در آیین بخشایش تو، هیچ سخاوتی دور از گمان نیست.\nبارالها! برپا داشتن آنچه تو فرمان داده ای، در گرو شیرینی و حلاوت یادت در کام من است و آنچه از سپاس گزاری است، بر من الهام کن که اگر آن نباشد، نعمتی نخواهم داشت.\nو آنگاه که نعمتی بر من ارزانی داشتی، نیازمند محفاظت و نگهداری تو از خویش هستم که تو با بیناترین چشم، از خطرها و بلایایی که در کمین بندگانت نشسته، باخبری.\nپروردگارا! درهای بلا به طلب آمرزش بسته می شود. در این روز، مرا به ژرفنای قلب، از آمرزش خواهان قرار ده که آمرزش خواهی، صفت بندگان نیکوکار و فرمان بردار توست، آنان که دوستان نزدیک و دوستدار تواند. امید آن دارم که به رأفت و مهربانی ات، مرا از آنان قرار دهی.\nالهی! آنچه نصیب گنهکاران می شود، جز خواری و ذلت نیست. ذلت و عزت، تنها به دست توست. مرا به سبب نافرمانی ات، به ذلت مکشان. ای آن که مهربانی اش خشم و غضبش پیشی می گیرد، بنده گنهکارت را به تازیانه انتقام و عذاب، مجازات مکن.\nمنت گزاری و دستگیری، مخصوص توست و نه لایق دیگری. به موجب آن، مرا از مسیر خشم خویش دور گردان، ای آن که نهایت رغبت را شایسته ای!\nراه گم کرده ای بیش نیستم، به توفیقت مرا از راه یافتگان قرار ده.\nپروردگارا! نرمی قلبم را با مهربانی بر ایتام، از تو خواستارم. یاری ام کن تا دارایی آنان را چونان آتش فرو ندهم و در جنت رضوان تو، در کنار رسولت قرار بگیرم، به خوراندن طعام بر آنان که امید به دستان من دارند، تواضعی بر من عطا فرما که به آشکارا و بلند، بر دیگرن سلام گویم که این، صفات شایسته کریمان و جوانمردان است و جز از هم نشینی با آنان برنخیزد. پس بر بنده ات منت گزار و مرا از آنان نصیبی قرار ده، ای پناه آرزومندان!\nالهی! رحمتت عالمی را فرا گرفته است و به نیکوکاران نزدیک تر می نماید. از آنانم قرار ده تا بهره ای از خوان گسترده رحمتت دامانم را فرا گیرد.\nراه تو را دلایل روشنی است برای عاقلان که در مسیر هدایت تو قرار می گیرند؛ راهی مستقیم که خشنودی کامل تو را به همراه دارد و تنها یاری تو و نشانه های توست که پیچ و خم راه می نماید و سنگلاخ، هموار می کند که هدایتت جز از محبت نیست، ای آرزوی مشتاقان!\nالهی! آن که بر تو توکل کرده، شکست نخورد؛ که تو، توکل کننده بر خود و بریده از غیر تو را، از غیر خویش کفایت می کنی. مرا در زمره مؤمنان که توکل کنندگانند قرار ده و خیر و نیکی را برایم باز کن، آن چنان که برای رستگاران می شکافی.\nپروردگار من! بی شک رستگاران، در پیشگاه تو، نزدیکان درگاه تواند و نیکی و احسان نیز از خصایص توست، ای آن که نهایت گم گشته جویندگانی!\nخدای من! سرمایه و ذخیره ای چون احسان و نیکوکاری، برای نیکان قرار ندادی و بدی را سرشت اشرار کردی. به نیکی گناهم بشوی و پیچ و خم زندگی بر من آسان نما و آنچنان که معصیت از من می بری، آتش دوزخ و خشمت را بر من فرو مبار و یاری ام نما بر طاعت خویش که معصیت را در آن راهی نیست.\nپروردگارا! پاک دامنی و پوشش، بنده را از نافرمانی مولا باز خواهد داشت و بهترین پوشش، پرهیزکاری است.\nمولای من! ثروت و عزت، دو بال انسان قانعند. مرا به به واسطه قناعت، از نیکان امت محمد(ص) قرار ده و این گونه در برابر نعماتت شکرگزارم نما که قناعت پیشگان، به رویه عدل و انصاف پیش می روند.\nخوف بزرگ از مجازات توست، اما تو بنده ات را از هرآنچه جز تو بیم دارد، ایمن گردان.\nبار پروردگارا! روح به لطف و عنایت تو صیقل می خورد و بار زنگار از تن می شوید و جریان حوادث، در رودخانه قضا و قدر تو آن گونه که تدبیر توست، به پیش می رود و آدمی را در این جریان، صبری عظیم باید. تو را به آنچه قضا و قدر را عوض می کند، می خوانم و صبر بر گرفتاری هایی که پیش روی من است از تو می طلبم؛ که صبر، شیوه نیکان و پارسایان است، ای یاری بخش بندگان مسکین!\nپروردگارا! آدمی را به لغزش و خطا می شناسند و تو را به بخشش و عطا. یاری ام کن و به خطاهایم مؤاخذه ام مفرما. به لغزش و گناه خویش اعتراف می کنم و از آنچه انجام دادن آن، درخور بنده ات نیست، عرق شرم بر پیشانی می افشانم، تا توبه ام را پذیرا باشی؛ که تو پذیرنده توبه از بندگانی.\nالهی! دنیا پر از رنج ها و مصیبت ها ست. اگر تو مرا از خطر آفت ها و بلاها محافظت نکنی، چه کسی به یاری ام خواهد شتافت؟ آن که آفات بر سرش فروریزد، چه جای عزت برای او، ای آن که عزت برای توست و آنان که در پیشگاه تو، تسلیمند!\nالهی! جز از خشوع، یقین حاصل نیاید و جز به یقین، عملی نباشد و تا عمل نباشد، ایمان نخواهد بود. مرا از خاشعان قرار ده تا چشمه های ایمان به قلبم سرازیر شود.\nفروتنان را سینه ای دریایی دادی که همواره به سوی تو بازمی گردند. توبه و بازگشت مرا نیز چون فروتنان بپذیر و در بارگاهت امانم ده تا ترس در من لانه نکند و همواره در آرامش و امان باشم.\nبارالها! آن کس که خور و خواب و نشست و برخاستنش برای توست، جز نیکی چه خواهد داشت و هر آنچه نزد توست نیز بر نیکان سزاوارتر است. پس چه افتخاری است هم نشینی با آنان و چه بد جزایی است دوستی با بدان که نه در دنیا نصیبی از آنان خواهد بود و نه در عقبی!\nمهربانی و رحمتت را که از ضعیف ترین موجودات دریغ نمی کنی، بر من بباران و در خانه آرامش، در سرای دیگر، سامان و پناهم ده که کسی را در آن سرا، یاری جز تو نخواهد بود. پس خداوندی ات را بر بنده ات تمام کن و یاری اش نما.\nالهی! آن که آرزوهای کوتاه دارد، عملش بلند می شود و به انجام دادن کار شایسته و نیک مبادرت می ورزد. او با عمل از دنیا توشه بر می گیرد، نه به آرزو؛ که آرزوی دراز، سرابی بیش نیست و جز هلاکت نخواهد بود.\nالهی! این ماه، ماه توست و بندگان، همه مهمان خوان رحمت تواند. در این ماه که اعمال نیک، روی بر ما گشوده و اعمال ناپسند از ما روی گردانیده است، به بیداری سحرها، هشیارم گردان.\nعاشقان به شب راز کنند. قلبم را که طرف توست، به نورانیت سحرهای این ماه روشن گردان و چون روزه داران حقیقی که نه فقط با دهان که با اعضا و جوارح خویش روزه دارند، تمامی اعضایم را از برکات رمضان سرشار فرما که تو خود نور آسمان ها و زمینی و بر آن که تو را شناخت، نور می تابانی.\nپروردگارا! باران برکاتت، چون سیل روان است و خسران زده آن کس که بهره ای از این فراوانی نبرد. نعماتت، راه نمودن به سوی خوبی هاست. مرا در این روز، از آن بی نصیب مگردان و آنگاه که مرا به خیرات رهنمون شدی، نیکی هایم را به بزرگی از من پذیرا باش.\nتمسک به دین تو، هدایت تو را در برخواهد داشت. مرا به راه خویش که حق آشکار است هدایت فرما و از کافران و فاسقانم قرار مده.\nالهی! عمل نیک و پرهیزگاری، مسیر بهشت را بر بندگانت هموار می سازد و نیز آن که تحمل سختی ها را ندارد و صبر پیشه نمی کند، بهای بهشتت را اندک تصور کرده است. به نیروی خویش، درهای دوزخ را که همانا به واسطه کردار زشت گشوده می شود، بر من ببند.\nبنده را سخنی برتر از کتابت(قرآن) نیاموختی تا به واسطه آن، با تو سخن گوید و قلب خویش با آن جلا دهد و این ذکر توست که آرامش را بر قلب بندگان مؤمن فرود خواهد آورد.\nپروردگارا! راه، پر پیچ وخم است و درندگان شیطان صفت در آن به کمین نشسته اند. عبور از این جاده چگونه بدون راهنمایی های تو به سوی تو برایم میسر می شود، گرچه آن که به سوی تو شتابد، به زودی به مقصد نائل آید، اما تو راه بر نفوذ شیاطین انس و جن ببند تا به سلامت، در بهشت رضوانت که منزل آرامش و آسایش است، قرار گیرم و حاجتی را که از تو می طلبم، برآورده ساز.\nالهی! ماه توست و من میهمان توام. آنچه بر سفره تو پذیرای من است، بخشایش و کرم توست؛ سفره ای به رنگ دل که برکت تو در آن گسترده است. حال که میهمانی چو من داری، یاری ام نما تا رضایت و خشنودی میزبان خویش کسب کنم و بلندترین نعمتت را که توفیق است، نصیبم فرما و در بهترین مکان ها که میان باغ و جنت رضوان توست، جایم بده که جز تو اجابت کننده ای برای گرفتارانی که تو را می خوانند، نخواهد بود.\nروز بیست وسوم\nالهی! رحمتت بر عالمیان سایه افکنده است و آنچه وسیع تر از گناهان بنده خطاکار توست، مهربانی و نیکی رحمت توست. و توبه حقیقی را که انجام دادن اعمال نیک است، نصیبم گردان که به نیکی ها، زشتی ها پاک می شود.\nبارالها! به محنت و رنج است که روح به کمال می گراید و زیر ذره بین توست که بد از خوب جدا می شود. صبر بر بلایا و آزمایش به من عطا فرما و لغزش هایم را در این مسیر بر من ببخشای.\nخداوندا! در این روزها که دیگر باید هر آنچه می توان، از سفره رحمت و مهربانی تو برداشت، مرا به خشنودی ات رهنمون باش و آنچه موجب خشنودی توست، بر من الهام کن که آنچه موجب خشم و اذیت میزبان می شود، از میهمان به دور است.\nپروردگارا! موجودات را نیافریدی، مگر برای اطاعت و عبادت خویش. مرا دوست بدار به توفیق بندگی که عطایم می کنی و ترک گناهان که پارسایی ای از آن بالاتر نیست، نصیبم ساز که تو همواره بر محتاجان بارگاهت بخشنده ای.\nالهی! خوشبخت آن کس که دوست توست و سرنگون آن که دشمن توست. دوستی و دشمنی به کردار و حالات برآید؛ وجودم سرشار از توست و مشتاق مهربانی های تو، به کردار نیز مرا دوست دار دوستانت و دشمن دشمنانت قرار ده.\nمعبود من! فرستادگانت را دوستان خویش شمردی و آخرینشان را در کنار خویش جای دادی و از آنان به پاس تلاششان برای امر تو، محافظت و نگهداری کردی. مرا نیز از پیروان خاتم فرستادگانت قرار ده.\nروز بیست وششم\nپروردگارا! آنچه برای بنده ات می ماند، جز از سعی و کوشش او نخواهد بود. در این روز کوشش بنده ات را بپذیر و بر آن، پاداشی مقرر فرما و قلم بخشش بر گناهانم بکش تا به روشنی عفو تو، اعمالم به روشنی و نیکی گراید.\nآنچه در خور تو باشد، در چنته ندارم؛ چه، بندگان، در خور خداوندگار خویش نیستند. تو از عظمت خویش بر ما منگر و آنچه می کنیم، به درگاهت بپذیر و کوچکی و حقارت بنده را پوشاننده باش که خوش نامی بنده، از عیب پوشی توست. مرا نیز به این صفت خویش بیارای، ای آن که بی هیچ صدایی، سخن بندگان خویش می شنوی!\nروز بیست وهفتم\nمهربان من! ذهن کوچک و ناتوان من، بزرگی و ارزش هزار شب را چگونه درک خواهد کرد، آنگاه که شبی را برتر از هزار شب قرار دادی و آن قدر عزیزش گردانیدی که بهترین سخن ها را به آن شب نازل کردی. درازای این شب، بر من کوتاه بنما تا در آن، تا صبحگاه، سلام و تهنیت فرشتگانت بر من فرود آید. و مقدراتم را در آسانی قرار ده که در شب قدر، قضا و قدر بندگان را معین می کنی.\nو در این بارش سیل رحمتت، عذرم را بپذیر و گناهانم را بشوی و از نیکوکارانم قرار ده تا رأفت و مهربانی ات شامل حالم شود.\nروز بیست وهشتم\nپروردگار من! به دوری از گناه فرمانم دادی و در این ماه، راه های آن را بر بندگان محدود کردی و نزدیکی به نیکی را مقرر داشتی؛ مسیر انجام دادن اوامر تو جز با نیکی هموار نشود. بنده ات را به نیکی ات، برآورنده خواست مردم قرار ده و مرا پناهگاهی برای فرودستان بنما.\nبارالها! مرا مسافر کوی خویش گردان که راه بر او نزدیک می شود. همواره به سوی تو می شتابم که اصرار بندگان، تو را از خداوند ی ات باز نخواهد داشت.\nالهی! چگونه خشم و غضب تو را باور کنم، آنگاه که وسعت مهربانی ات بر خشمت پیشی می گیرد. مرا در این روزهای آخرین، به باران رحمتت بشوی و اعضا و جوارحم را غرق در محبت خویش کن و پس از ماهی عبادت و امساک، گناه را روزی ام مگردان و آن زمان که خویشتن از درون پاک کردم، به سیاهی بدگمانی دیگران، تیره ام مگردان که دوری بنده از مجلسی که در معرض تهمت قرار می گیرد، فرمان توست. بار دیگر، به مهربانی ات صدایت می زنم پروردگار من!\nبارالها! وداع با ماهی که برای خویش خوانده ای اش، چه دشوار است، ولی آنچه می پسندی، رضای بندگان روزه دار توست که همواره سپاس از تو را به یاد دارند و رسول تو نیز بر خشنودی تو خشنود است.\nخدای من! مرا در این ماه، به فرع دین واداشتی. بدان ساز، از اصل غافلم مفرما و فروع را به اصول محکم گردان، به جایگاهی که محمد(ص) و خاندانش را جای دادی؛ که آنان بندگان مقرب تواند و ستایش را مخصوص پروردگار جهانیان می دانند.\nدر ماه برکت و رحمت باید دل ها را هرچه بیشتر خداگونه کرد. باید صله ارحام را بیشتر به جای آورد و قهر و کینه و خشم را فراموش کرد. هرگاه سفره هایمان رنگین و برقرار است، باید دستی از آستین اکرام بیرون آوریم و اطعام بندگان گرسنه خدا را از یاد نبریم. همان گونه که خدا به ما عطا کرده است، ما نیز باید به دیگران عطا کنیم. خداوند بی عوض و منّت، ما را اطعام می کند، ما نیز باید بی هیچ چشمداشتی در راه خدا انفاق کنیم تا در لحظه افطار، با شادی تمام سفره ها شریک باشیم و سهمی از دعاهای خیر مؤمنان را برای خویش مهیا کنیم.\nاکنون رمضان است و من روزه دارم. فرمان خداوند چنین است که سی روز تمام روزه دار باشم و این فرض واجب را به جای آورم. خداوند در قرآن می فرماید: «وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتّی یتَبَینَ لَکُمُ الْخَیطُ اْلأَبْیضُ مِنَ الْخَیطِ اْلأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمّ أَتِمّوا الصِّیامَ إِلَی اللّیلِ... ؛ بخورید و بیاشامید، اما از سپیده صبح تا غروب آفتاب دست از خوردن بدارید...» (بقره: 187) این نخستین شرط روزه داری است، ولی مگر می توان تنها لب فروبستن از طعام را روزه نامید؟ مگر می شود دلی برای اطاعت از خدا، تنها خوردن را بر خویش حرام کند، اما اعضا و جوارحش را از گناه نگاه ندارد؟ دروغ و تهمت و افترا، هیچ جایی در زندگی روزه داران ندارد.\nگناه و فعل حرام، آزار و ستم، هرگز بر انسان روزه دار روا نیست، وگرنه روزه گرفتن به شکنجه ای شبیه است که تنها جسم را تنبیه می کند، اما روح هیچ سهمی از برکت و تهذیب نمی یابد.\nانسان روزه دار در همان حال که برای خوردن و آشامیدن بر صبر خویش، می افزاید، می آموزد که از گناه دوری کند و این خصلت، اندک اندک در قلب و روح او حک و به عادتی نیکو بدل می شود. انسان می آموزد در لحظه هایی که شیطان وی را وسوسه می کند، چگونه به دامان پرهیز چنگ زند و از خداوند یاری بگیرد. در روایات آمده است که مقصود از روزه گرفتن، یادآوری گرسنگی و تشنگی روز قیامت و همدردی با فقراست.\nامام صادق(ع) دراین باره می فرماید: «گرسنگی، نور دل مؤمن است...»؛ به این معنی که اندکی تحمل گرسنگی و پرهیز از تنعم جسمانی، راه را برای پرورش روح و آزاد کردن ظرفیت های فطری انسان می گشاید؛ چرا که تا وقتی شخصی، تمام وقتش را صرف پرداختن به جسم می کند، هیچ فرصتی برای تربیت روح نمی یابد و دغدغه ای برای تکامل یافتن روحانی ندارد. پس می توان نتیجه گرفت که روزه گرفتن، فلسفه زیباتری دارد و آن، فراهم کردن تغذیه و تربیت روح و دل آدمی است که روح از قفس تن و از حیطه خاک اندوهناک اندکی فراتر رود و به کمال نزدیک تر شود.\nدر روایت آمده است که روزی حضرت موسی(ع) گفت: بار خدایا! چه خوشبختم من که این گونه نزدیک و بی واسطه با تو سخن می گویم. آیا هیچ کس چنین سعادتی را همچون من دارد؟ خداوند فرمود: «ای موسی! اینک تو از پس هفتادهزار پرده دل با من سخن می گویی، اما در آخرالزمان کسانی هستند که روزهای طولانی و طاقت فرسا را برای رضای من روزه می گیرند و هنگام افطار، من بی واسطه این هفتادهزار پرده به آنها نزدیکم».\nافزون بر تمام حکمت های یادشده برای روزه، امروزه علم ثابت کرده است که روزه، فواید جسمانی بسیاری نیز دارد.\nپس خوش به حال مؤمنانی که به آنها دستور روزه گرفتن داده می شود و آنها اطاعت می کنند؛ چرا که خداوند به واسطه روزه، برکات و پاداش های چندجانبه ای برایشان فراهم کرده است. خدا را سپاس برای لطف بی کرانش. خداوند در قرآن می فرماید: «روزه برای شما واجب شد تا پرهیزکار شوید... روزه گرفتن برایتان بهتر است اگر بدانید».\nروزه دار هرگز با طعام حرام افطار نمی کند. روزه دار بیش از هر زمان دیگر، حلال بودن روزی خویش را بررسی می کند. لقمه حرام همچون آتشی است که در دل فرومی رود. لقمه حرام، جسم و روح را هم زمان به آتش می کشد و تباه می کند. روزی ای که از راه تضییع و زیر پا گذاشتن حق دیگران به دست بیاید، حلال نیست. روزی ای که از راه ارتکاب گناه و دروغ و تهمت و نارضایی بندگان خدا فراهم شود، حرام است. وقتی که روزی از راه مشروع به دست نیاید، اندک اندک انسان را به قساوت قلب دچار می کند و به مرگ تمام خوبی ها در آدمی منجر می شود تا جایی که انسان را مسخ می کند و این خلیفه خداوند بر روی زمین را به دشمن سرسخت حق مبدل می سازد. موجودی که هرگز به حق روی نمی آورد و هیچ نیکویی و فضیلتی را نمی پذیرد. موجودی که همواره در راه شر و فتنه گام برمی دارد و پله های سقوط را یکی پس از دیگری با سرعت تمام می پیماید.\nاسراف نیز که از مصادیق اعمال حرام است، حلال بودن رزق را به حرام بدل می کند. اگر در استفاده از روزی حلال، اسراف کنیم، به روزی حرام بدل می شود و روزی حرام، روزه را باطل می کند. اسراف یعنی آنچه را که دیگران به آن نیازمندند، بی دلیل نابود کنیم. اسراف یعنی قدر نعمت های خدا را ندانستن، یعنی بی توجهی به خالق... و ارج ننهادن به آفریده هایش. اسراف از اعمال شیطان است و به وسیله او، در دل ها القا می شود. اسراف راهی است برای ناسپاسی و سرکشی به درگاه خدا که شیطان را راضی و خشنود می کند.\nاسراف سرانجام به فساد و تباهی منجر می شود. قلب ها بر اثر اسراف، دچار غفلت بیش از حد می شوند و ناگزیر به فساد روی می آورند. اسراف مستی و بی خبری و بیخودی به دنبال دارد و مسرفین، هیچ راهی به سوی مهر و عنایت و قرب پروردگار ندارند. پروردگاری که می فرماید: «از روزی خدا بخورید و بیاشامید، اما در زمین به فساد برنخیزید... که همانا خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد».\nمی صبوح و شکر خواب صبحدم تا کی به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری\nبرخیز، سحر هنگام خواب نیست، آن هم سحر ماه رمضان که خدا چشم به راه مناجات بندگان خویش است. خدا عاشقانه تو را دوست دارد. خدا مشتاق است به شنیدن صدای تو. برخیز و صدایش کن. برخیز و ناله های بی قرارت را به درگاهش ببر. برخیز و از او بخواه تا بی درنگ اجابت کند. «هرچه می خواهد دل تنگت بگو»... هر آنچه را مشتاقانه دوست می داری، از درگاهش آرزو کن. او دریای بی کران است. او تو را خلق کرده است تا هر لحظه روزی ات دهد و هر لحظه بر تو عطا کند.\nصدایش بزن. اینک سحرگاه است و درهای آسمان به روی زمین و زمینیان گشوده. اینک سحر است؛ بهترین وقت برای اجابت دعا. پس دعای سحر را زمزمه کن و به رمضانی بیندیش که فرصت این سحرخیزی و عبادت را برایت مهیا کرده است. به رمضانی بیندیش که تو را هر سحر از خواب بیدار می کند و بر سر سفره سحری می نشاند و آنگاه دست هایت را به سوی آسمان بلند می کند و دعای سحر را بر لبانت جاری می سازد.\nخدایا! تو را سپاس که این لحظات سبز را آفریده ای و به من توفیق عبادت در این ماه مبارک را عطا کرده ای. تو را سپاس که یک ماه تمام به من فرصت داده ای تا از تمام گناهان پیشین پاک شوم و تقدیری مبارک از تو طلب کنم.\nبه خدا پناه می بریم از گرسنگی و تشنگی روز قیامت. به خدا پناه می بریم از آتش سوزنده دوزخ... خداوندا! لب های ما را که به روزه خو کرده و گرسنگی و تشنگی رمضان را چشیده اند، از عذاب قیامت در امان بدار و در آتش دوزخ نیفکن. خدایا! مباد که این لب ها به گفتن کلامی جز حق گشوده شوند. مباد که کفر بر لب، از دنیا رخت بربندیم. خدایا! مباد با نان حرام روزه بگیریم و بگشاییم. مباد که دستمان گشاده باشد، ولی تنگ دستان را بشناسیم و یاری نکنیم. مباد که بیهوده، گرسنگی و تشنگی روزه را تحمل کنیم، اما اعمالمان، طاعت ما را محو و نابود کند. مباد که روزه دار باشیم، اما دست در دست های وسوسه گر ابلیس بگذاریم.\nخداوندا! ای خالق رمضان که قرآن را در این ماه نازل کرده ای و روزه گرفتن را بر بندگانت واجب ساخته ای! بر محمد و آل محمد(ص) درود فرست و به حرمت قرآن، گناهان مرا ببخش. خدایا! رمضان ماهی است که تو او را بزرگ داشته ای و تقدیس کرده ای و اگر نبود این همه تکریم تو، هرگز آن چنان که شایسته است، او را نمی شناختیم. ای که با آفریدن رمضان و با نزول قرآن، بر سر ما منّت نهاده ای، دیگربار منّتی بیشتر بر ما بگذار و از سر تقصیراتمان بگذر و آتش جهنم را بر ما حرام کن.\nپروردگار من! چه نیکو نام نهاده ای این ماه را... رَمَضان یعنی سوزان و گدازان...؛ در رمضان، دل ها از آتش اشتیاق تو می سوزد و لب ها از گرسنگی و تشنگی در آتشند و روح مؤمنان را شعله های آرزوی قرب تو می گدازد. پس این همه سوزندگی را با وصل خویش و با عنایت و اجابت خویش مرهم گذار و سوزندگی جهنم را به یمن این اشتیاق، نابود کن.\nفواید جسمی و روحی روزه\nفواید طبی و بهداشتی روزه که بخشی از سودمندی های این فریضه انسان ساز است، به حدی است که نیاز به توضیح و تکرار ندارد و بیشتر مردم از آن آگاهند. ما به اختصار به گوشه ای از این فواید اشاره می کنیم:\nمعده و دستگاه گوارش، از اندام های پرکار بدن آدمی است به گونه ای که با سه وعده غذا که معمول مردم است، تقریباً در همه ساعات، دستگاه گوارش به هضم و تحلیل و جذب و دفع مشغول است. روزه باعث می شود از یک سو این اعضا استراحت کنند و از فرسودگی مصون بمانند و نیروی تازه ای بگیرند و از سوی دیگر، ذخایر چربی که زیان های مهلکی به بدن می رسانند، تحلیل بروند و از میزان آنها کاسته شود.\nدر روایات اسلامی، حتی به فواید جسمی روزه نیز تصریح شده است تا برخی از سست عنصران، اگر نه با ایمان کامل، دست کم با توجه به فواید بهداشتی روزه، این فریضه ثمربخش را به جای آورند تا از سودمندی های گوناگون آن در حد خود بهره مند شوند. پیامبر گرامی اسلام دراین باره فرمود: «صوموا تصحوا؛ روزه بگیرید تا سالم بمانید». نیز در روایات بسیاری، پیشوایان گرامی اسلام فرموده اند: «معده آدمی، خانه بیماری های اوست و پرهیز از غذا، درمان آن است».\nبدیهی است آنگاه فواید بهداشتی روزه بهتر به دست می آید که روزه دار، امساک روز را با زیاده روی در شب تلافی نکند؛ زیرا پرخوری، خود زیان های چشمگیری به دستگاه گوارش می رساند. با پیشرفت دانش پزشکی، برخی از پزشکان و متخصصان دریافته اند که امساک از خوردن و آشامیدن، عالی ترین روش درمانی است. یکی از پزشکان می گوید:\nطرح درمان به وسیله روزه بسیار، چنان معجزه آساست که به کار بستن آن، مسیر طرح ها و برنامه های طب عملی و جراحی را تغییر خواهد داد؛ زیرا روزه، راه تازه ای به روی دانش پزشکی می گشاید و سلاح مؤثری برای مبارزه با بیماری ها به این دانش می بخشد؛ سلاحی که می توان آن را از راه های گوناگون مورد استفاده قرار داد تا انسان را در مبارزه با علت بیماری ها، برای بهبود بیماران، به نتیجه مطلوب و آشکار رساند.\nبا روزه و امساک می توان بیماری ها را بهبود بخشید و معالجه کرد. البته در صورتی که به اعتدال مقرون باشد و در هنگام سحر و افطار، در خوردن و آشامیدن افراط نشود. بررسی فواید بهداشتی و طبی روزه، در این مختصر نمی گنجد. آنان که به توضیح بیشتر علاقه مندند، می توانند به کتاب هایی که در این زمینه تألیف شده است، مراجعه کنند. باید توجه داشت برخلاف تصور کوتاه اندیشان، روزه هیچ گونه ضرری برای افراد سالم مکلف ندارد و اگر کسی بیمار باشد و نتواند روزه بگیرد و با گرفتن روزه، بیمارتر شود یا روزه باعث شود که بیماری اش ادامه یابد، کار حرامی مرتکب شده است و روزه اش نزد خدا پذیرفته نیست. بیماری که روزه برای او ضرر دارد، نباید روزه بگیرد و فقط لازم است در روزهای دیگر، قضای آن را به جا آورد و جبران کند.\nافراد سالم باید بدانند که روزه نه تنها زیانی برایشان ندارد، بلکه چنان که گفتیم، موجب تندرستی و صحت مزاج است. ازاین رو، نباید به سخنان برخی شکم پرستان که خود روزه نمی گیرند و دیگران را نیز از روزه گرفتن بازمی دارند و تلقین می کنند که روزه موجب زخم معده می شود، اعتنا کنند. این گونه دروغ ها، تنها بهانه افراد سست عنصری است که اسیر شکم خویشند و در آنان از عزم و اراده انسانی خبری نیست. همان گونه که گفتیم، روزه باعث استراحت معده است و در حال روزه، اسید معده به جای غذا، به وسیله صفرا خنثی می شود و بدین وسیله، از زخم شدن آن جلوگیری می شود.\nروزه، عامل بازدارنده از گناه\nروزه، به ویژه روزه ماه مبارک رمضان که در اسلام بر همه مسلمانان مکلف که بتوانند روزه بگیرند، واجب است، عامل مؤثری در ایجاد و تقویت روحیه تقوا و پرهیزکاری است. قرآن مجید، این فایده بزرگ را با جمله «لَعَلّکُمْ تَتّقُونَ» یادآور می شود و این عبادت را عامل مهم تقوا می شمارد. تقوا و پرهیزکاری، در تربیت و سازندگی و شخصیت اسلامی یک مسلمان، نقش بسیار مهمی دارد و برای رسیدن به این اثر پرارزش است که بهترین عبادت در ماه صیام و در حال روزه، اجتناب از گناه است. پیامبر بزرگ اسلام، در خطبه ای، فضیلت های ماه رمضان را برای مسلمانان بیان فرمود. حضرت علی(ع) پرسید: «بهترین اعمال در این ماه چیست؟» پیامبر پاسخ داد: «الورع عن محارم الله؛ اجتناب و پرهیز از گناهان.» آن رسول رحمت، در جایی دیگر می فرماید: «نزد خداوند، چیزی محبوب تر از مرد یا زن توبه گر نیست».\nشخص روزه دار با به کار بستن این دستور الهی که شرط کمال روزه است، روحیه تقوا را در خود زنده می کند که این مراقبت ثمربخش، در ماه مبارک رمضان و در حال روزه، بسیار آسان تر است؛ چرا که گرسنگی و تشنگی و دیگر محدودیت های روزه، شعله های سرکش غرایز حیوانی و هوس ها را تا حد چشمگیری خاموش می سازد و حتی اگر موقت هم باشد، گریبان عقل و جان را از چنگال شهوت رها می سازد و برای روزه دار، زمینه ای آماده برای تمرین تقوا و پرهیزکاری فراهم می کند. با مراقبت و تمرین پیاپی در یک ماه، نیروی بازدارنده از گناه در او به وجود می آید و خصلت خودداری، در او ریشه می گیرد و رشد می کند و او با گذراندن این برنامه یک ماهه، توفیق می یابد پس از ماه روزه نیز پرهیزکار باقی بماند. بدین ترتیب، به مقام پرارج تقوا که به تعبیر قرآن و فرموده پیشوایان معصوم ما، کرامت انسان بدان وابسته است، برای همیشه نائل می آید.\nدرمان بیماری ها، همیشه از طریق خوردن و آشامیدن و تزریق دارو و مصرف قرص و کپسول نیست. در فرهنگ اسلامی، روزه یک اقدام عبادی، اجتماعی و معنوی است که آثار طبی و بهداشتی فراوانی نیز دارد. پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «روزه بگیرید تا سالم شوید.» حضرت علی(ع) نیز دراین زمینه می فرماید: «روزه داری، یکی از انواع سلامتی است».\nبرای بیان آثار روحی روزه داری، می توان به این حدیث از حضرت علی(ع) بسنده کرد: «روزه دل بهتر از روزه زبان و روزه زبان از روزه شکم برتر است».\nاز مهار دهان، زبان و قلب، به عنوان مراحل مختلف تکامل روزه یاد شده است، به گونه ای که با مهار دهان، یاد می گیریم هرچیزی را نباید تناول کرد؛ یعنی باید از حرام خوری ها، پرخوری ها، خوردن چیزهایی که برای بدن و سلامتی مضر است، خوردن مالی که از راه حرام به دست می آید، خوردن خوراکی هایی که در شرع، از آنها به حرام تعریف می شود و مسائلی از این قبیل، دوری جست. با مهار زبان، خود را از دروغ گفتن، غیبت کردن، رنجاندن دل دیگران، تهمت، ناسزا گفتن و... مصون می داریم. به کمک مهار زبان در جهت تربیت اخلاق فردی خود تلاش می کنیم تا بتوانیم حرمت ها را حفظ کنیم، کمتر لب به سخن بگشاییم و هر آنچه می گوییم، نیکو باشد، آن چنان که شاعر می گوید: «کم گوی و گزیده گوی چون درّ». درنتیجه، بر احترام خود می افزاییم، اما مهار قلب، ازآنجاکه روزه و جهاد با هم قرابت و خویشاوندی دارد، هر دو تلاش در راه خداست و بدون مهار دل، به دست نمی آید؛ یعنی ابتدا باید در دل خواست و اراده کرد و سپس جهاد را آغاز نمود. هر عملی که از انسان سر می زند، ابتدا از دریچه قلب آن فرد عبور می کند تا به خواستن تبدیل شود و به مراحله عمل درآید. با مهار قلب می توان زبان، دهان، دست، پا و به طورکلی، همه اعضا و جوارح خود را که در مرحله عمل نقش دارند، از ارتکاب به ناصواب ها بازداشت. مهار دل، یعنی خودسازی.\nاز آثار فردی روزه، این است که روزه، عامل پایداری و صبر است و همان گونه که هر فرد در روزه داری بر خود واجب می کند در برابر ناملایمات غریزه اش بردباری نشان دهد، رفته رفته انسان به اینفضیلت اخلاقی، یعنی صبر، نزدیک می شود. اثر دیگر، آرامش است که انسان به وسیله این آرامش، به صبر می رسد و انسان صابر را مسلط بر نفس و پیرو عقل و درنتیجه، او را تسلیم خداوندگار خویش می کند. چون روزه با ذکر نام خداوند همراه است، او را به آرامش حقیقی نزدیک تر می کند. از این گذشته، روزه، انسان را از نعمت ها آگاه و شکرگزار آنها می کند. روزه موجب تقویت اراده و روحیه انضباط در فرد می شود و او را در مسیر آخرت گرایی قرار می دهد. روزه این قدرت را به فرد می دهد که مهار شهوات خویش را در دست بگیرد و هر زمانی هم که ماه رمضان نبود و غریزه ها انسان را فراگرفت، با توجه به این نکته که در روزهایی که روزه می گرفت، همین غریزه ها را تحت تسلط خود داشت، بار دیگر هم می تواند به قدرت تسلط مجدد دست یابد.\nروزه شفابخش جسم و توان بخش جان است، به گونه ای که دستگاه های بدن انسان را از خستگی و تلاش مداوم بیرون می آورد. برای مثال، دستگاه گوارش بعد از خستگی زیاد، استراحتی می کند و بدین وسیله عمر طولانی می شود. روزه در رمضان موجب می شود حکومت شیطانی و شهوانی، جای خود را به حکومت تقوا و پیروی از دستورهای الهی دهد. روزه نگهبان داخلی انسان است و سلامتی روح که حاصل از اجتناب و پرهیز از گناه است، ارمغان ماه مبارک رمضان است. درخشش روزه، بر دل چیره می شود و در این هنگام انسان با کمال شتاب، خود را برای توبه و آمرزش و طلب عفو از درگاه خدا آماده می سازد. روزه روح را پاک سازی می کند و انسان را از معاصی، به سوی تقرب سوق می دهد تا با جان و دل، به استقبال خدا رود. پس از تقرب، انسان به خدا نزدیک می شود و آسان تر با خدا سخن می گوید. درنتیجه این سخن ها، از خدا می خواهد که نیت و قلبش را از گناهان و صفات بد پاک گرداند و تلاوت قرآن را سرفصل عباداتش قرار دهد. با گرفتن روزه، فرد با گرسنگی و تشنگی خود، گرسنگی و تشنگی قیامت را به یاد می آورد و با خودداری از گناهان، روح خود را قرین نوازش و الطاف الهی قرار می دهد. رمضان دست های ما را به آستان پروردگار بلند می کند و دعا کردن هایمان، مشمول اجابت واقع می شود.\nروزه، انسان را به رعایت نظم در طول همه سال فرامی خواند. هر فرد با خودیابی و بیداری، مهار نفس را به آسانی به دست می گیرد و با پاک سازی و تطهیر، روح نماز خود را مطهر می گرداند و به وسیله توبه و دعا، نعمت خدا را شامل حال خود می کند. درنتیجه، با شکر و عبادت، بنده خوبِ خوبِ خدا خواهد شد.\nرمضان، آغاز قرآن است؛ آغاز کلام پروردگار. نخستین بار در رمضان بود که قرآن، این معجزه بی بدیل، یک باره بر اقیانوس قلب پیامبر نازل شد. نخستین بار در رمضان بود که خدا به لحن واژهای کتابش، با رسول خویش سخن گفت. قرآن را اینک یادگار از رمضان داریم و یادگار از رسولی که رمضان را ماه پروردگار نامیده است و خداوند به واسطه او، کتابش را بر ما عرضه کرد. نخستین بار قرآن در رمضان تولد یافت. رمضان، ماه میلاد قرآن است، بهار قرآن... تولد قرآن... و به یمن این ولادت، خداوند، یک ماه تمام، بر سر و روی بندگانش شادی و رحمت فرو می فرستد و همگان را بر سر خوان کرم خویش میهمان می کند.\nگویا صدای پیامبر را می شنوم که با لب های روزه دار، روی در روی قبله دارد و قرآن تلاوت می کند. گویا پیامبر مهر و رحمت را می بینم که در هیئت رسالت، در کنج خلوت بلند بالای خویش، کلام خدا را زمزمه می کند و همچون شرابی گوارا، در جان خویش سرازیر می سازد. پیامبر است... آری! همو که می گفت: «رمضان، ماه خداوند است.» همو که می گفت: «در رمضان، نفس های مؤمنان تسبیح است.» پیامبر است که سیمای روزه دارش، روی در روی قرآن دارد، که صورتش قرآن مجسم است، که مخاطب تمام ندای پروردگار است، که قرآن از نگریستن به چشمان پرفروغ او، صفحه صفحه منور می شود.... پیامبر صدای مهربانی خدا را می شنود: «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ ترتیلاً... إِنّا سَنُلْقی عَلَیکَ قَوْلاً ثَقیلاً... » و می فرماید: «أَسْلَمْتُ وَجْهِی لِلّهِ» و باز خدا می گوید: «إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنّی فَإِنّی قَریبٌ».\nسلام بر تو ای ماه خدا! در کوچه های زمین درنگ کن. آرام تر از لحظه هایمان بگذر... ما دل تنگ تو می شویم در غیابت؛ بیشتر در کنار دل هایمان بمان. سلام بر تو ای تجلی عشق خداوند! ای خوانِ گستردة کرم پروردگار! ای استجابت بی مضایقه! ای وفور برکات و بشارات! تو قاصد سبز خداوندی برای انسان، برای انسان گنهکار که آمده ای تا بار دیگر، بشر را به سوی خدا دعوت کنی. هر سال که تو می آیی، آمدنت نشان از آن دارد که خدا هنوز از انسان نومید نشده است، که خدا با وجود این همه عصیان و گناه، هنوز انسان را دوست می دارد و در پی رستگاری و هدایت بندگان خویش است.\nبرای لحظه های افطار\nگردوغبار نارنجی رنگ غروب، اندک اندک بر سر و روی کوچه ها و خانه های شهر بال می افشاند و پایان روز را پشت تمام پنجره ها عیان می کند. خورشید در حال رخت بربستن است. پشت کوه ها، آرام خویش را پنهان می کند و با تمام مردم این گونه سخن می گوید: خوشابه حال آنان که یک روز دیگر را با لب های پرهیز و دل های روزه دار به سر رساندند. خوشا به حال آنان که دل هایشان را از گناه دور نگه داشته اند و در این لحظه های مقدس، به پروردگارشان از همیشه نزدیک ترند....\nزیر سقف تمام خانه ها، نسیمی عاشقانه جاری است. دل های مؤمن، خدا را بر سر سفره های افطار ملاقات می کند. صدای ربّنا، در تمام شهر طنین افکنده است. دل ها، همه دست به کار مناجاتند. هر دلی، در خلوتی سبز، با خدایش سخن می گوید. هر دستی، پی خواهشی عمیق، بین زمین و آسمان پل می زند. هیچ کس جز به خدای خود نمی اندیشد. هیچ کس جز در پی دعا کردن نیست. همه مضطربند که مبادا این لحظه های استجابت محض را از دست بدهند. همه شتابانند که در این ثانیه ها، تمام خواسته هایشان را بر لب بیاورند و هیچ آرزویی را از قلم نیندازند.\nسفره ها مهیا هستند، اما هیچ کس به سفره های روی زمین نمی اندیشد. همه به خوان گسترده ای دل بسته اند که به وسعت ملکوت پروردگار، در آسمان ها پهن است و دل ها را اطعام و ارواح مهذّب را میهمان خویش می کند. همه آرزو می کنند خدا یک روزه دیگر را از آنها بپذیرد و به قدر یک پله دیگر، به بهشت نزدیکشان کند.\nآه ای دل من! سکوت نکن. با من، با تمام دل های عاشق، دست به کار زمزمه شو. خدا را عاشقانه صدا بزن و با کلمات زیبای قرآن، کلماتی که خداوند خود به ما آموخته است، با او سخن بگو. خداوند، خودش زیباترین حرف ها را در دهان بندگانش می گذارد. خداوند، خود نشانمان داده است که چگونه از او بخواهیم:\n«رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَیتَنا...»\nپروردگارا! پس از آنکه هدایتمان کردی، دیگر دل هایمان را به باطل میل مده. پروردگارا! به سبب فراموشی و خطایمان ما را مؤاخذه مکن و آنچه را طاقت نداریم، بر ما تحمیل نساز... .\nبگو ای دل، که خدا می شنود. بگو، که او دوست دار صدای بنده خویش است. بگو، که این لحظات را خدا فقط برای دعای من و تو آفریده است. بگو، که هم اینک، همه مؤمنان دارند همین کلمات را می گویند. بگو، که همواره پیامبران و اولیا و خاصان نیز گفته اند. بگو، که همه عزیزکرده های خدا، همین واژه ها را به درگاه او ناله کرده اند:\n«رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَینا صَبْرًا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَی الْقَوْمِ الْکافِرینَ؛ بار خدایا! بر ما باران صبر و شکیبایی فرو بار و ما را در راه حق، ثابت قدم کن و بر کافران، پیروزمان گردان.» خدایا! ما ندای پیامبر را که به ایمان دعوتمان می کرد، شنیده ایم و ایمان آورده ایم. از گناهانمان بگذر و خطاهایمان را بپوشان:\n«رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً وَ هَیی لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَدًا؛... خدایا! از نزد خویش به ما رحمتی عطا کن و تمام امور ما را مایه رشدمان قرار ده...»\nلحظاتی چند حس می کنی که زمان از حرکت ایستاده است. انگار زمین فقط همان نقطه ای است که تو بر روی آن ایستاده ای و تو با تمام روحت، تنها به دور پروردگار خویش می گردی. حس می کنی دیگر جز تو و خدا، هیچ چیز و هیچ کس نیست. آنگاه می بینی که فرشته ای دعای تو را در حُلّه ای از نور می پیچد و به آسمان می برد و سپس می شنوی که گلدسته ها می گویند: «الله اکبر...».\nآه، این لحظه ملاقات تو با خداست! «فَمَنْ کانَ یرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیعْمَلْ عَمَلاً صالِحًا...» تو منتظر این دیدار بوده ای. تو امید این لقای مبارک را داشته ای و در آرزوی این لحظه، راه پرهیز در پیش گرفته ای. اینک خدا را دیدار خواهی کرد با چشم دلی که پرهیزگار است و امیدوار. اینک خدا پیش روی توست و دست هایت را در دست خویش گرفته است و به تو تبریک می گوید صبر و بردباری ات را.\n«اللّه اکبر...» آه، این صدا را با تمام روح خویش بشنو! این صدا را با بندبند جسمت پذیرا باش. آه که این کلمات را چه عاشقانه دوست می داری. آه که اینک بیش از هر موسم دیگر، صدای اذان را عاشقی. اینک معنای این سرود ملکوتی را جور دیگری درک می کنی. اینک اذان، تولد دوباره توست؛ تویی که برای رضای پروردگارت، در آتش تشنگی گداخته ای و دم برنیاورده ای و اینک چنان شادی که در زمین نمی گنجی. اینک، ملائک به تو غبطه می خورند. اینک، کرّوبیان آسمان، تو را بر بال خویش می نشانند و به عرش می برند. اینک، فرشتگان مهربان، لقمه در دهان خشکیده تو می گذارند و به درگاه معبود، قبولی روزه ات را دعا می کنند.\nگوش کن گلدسته ها چه می گویند: «اللّه اکبر; خدا بزرگ تر است»، بزرگ تر از همه اندوه های من، بزرگ تر از غم ها و دل تنگی های من، بزرگ تر از هر چه سختی و هرچه نومیدی، بزرگ تر از قریب ها و بعیدها، بزرگ تر از هرچه عشق، هرچه انتظار، هرچه رنج، بزرگ تر از فاصله ها و دوری ها، بزرگ تر از غربت، بزرگ تر از ممکن و محال. آری، خدا بزرگ تر از کوه گناهان من است، بزرگ تر از شرمی است که از خطاهای خویش دارم، بزرگ تر از همه آرزوها و خواسته های من است، بزرگ تر از همه مشکل ها و نشدنی هاست، بزرگ تر از همه هراس ها و میل و رغبت ها، همه زنهارها، رؤیاها، نویدها و عیدها و بزرگ تر از همه صبرها و بی قراری هاست. خدا بزرگ تر از نیاز و درماندگی من است، بزرگ تر از تشنگی روحم و گرسنگی جسم و جانم و بزرگ تر از عبادت ها و اطاعت هاست. آری، خدا بزرگ تر است، بزرگ تر... .\nشهادت می دهم که هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست. شهادت می دهم که محمد، فرستاده خداست و علی، دوست و ولیّ اوست... .\nکسانی که به عهد خدا وفا می کنند و پیمان خود را نمی شکنند و هم به آنچه خدا امر به پیوستن آن کرده(است)، می پیوندند و از خدای خود می ترسند و از سختی هنگام حساب اندیشه می کنند، کسانی که در طلب رضای خدا، راه صبر پیش می گیرند و نماز به پا می دارند و از آنچه نصیبشان کردیم، پنهان و آشکار، انفاق می کنند و در عوض بدی های مردم، نیکی می نمایند، اینان هستند که عاقبت منزلگاه نیکو می یابند... سلام و تحیت خدا بر شما باد که صبر پیشه کردید و بس نیک است سرانجام شما...\nاکنون، لقمه برچیدن از سفره های بی ریا و حلال، چه لذت گوارایی دارد. اکنون که به اذن خدا روزه می گشاییم، نعمت های زیبای پروردگار چقدر در نظرمان ارزشمند ترند; نعمت هایی که همواره در دسترس ما بوده اند و چه بسا هرلحظه بی اعتنا از کنارشان گذشته ایم و به آنها عادت داشته ایم، اما اکنون به دیده تحسین و تقدیس به آنها می نگریم; به طعامی که گرسنگی ما را فرومی نشاند و به اراده پروردگار، افطار ما را رقم می زند: «اَللّهمَّ لَکَ صَمنا...; خدایا! برای تو روزه گرفتیم و با روزی تو افطار می کنیم; از ما بپذیر...».\nاینک به یاد بیاور که قرن هاست مؤمنان همه بر یک طریق و یک منوال روزه می گیرند و رمضان را درمی یابند. به یاد بیاور از زمانی که خدا به محمد(ص) گفت: «کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ...» تا همین امروز، امت آخرالزمان، رمضان را روزه گرفته اند و از امر خدا پیروی کرده اند، اگرچه روزه در آیین پیامبران پیشین نیز بوده است، همچنان که قرآن می فرماید: «کُتِبَ عَلَی الَّذینَ مِنْ قَبْلِکُمْ...»\nبه یاد داشته باش که اکنون مولای تو، صاحب الزمان نیز روزه اش را در جایی از این زمین پهناور می گشاید و بی شک بر سفره افطار خویش، تمام مؤمنان را دعا می کند. به یاد داشته باش... دلت را به سوی او روانه کن و برای سلامت و ظهورش، در این لحظات، بیش از هر وقت دیگری دعا کن.\nآه، این صدای حزین و عاشقانه از آن کیست که خواب را از سرم ربوده است؟ چه کسی است که در این سحرگاه، بی صبرانه ناله می کند و خدایش را می خواند. صدایش آشناست. صدایش از جنس صدای پیغمبر است که در شب های غار حرا، قرآن را زمزمه می کرد. همچون صدای علی(ع) است که در چاه های نیمه شبِ کوفه، گریه سر می داد و تمام عرش را به لرزه می انداخت. این صدا همچون صدای فاطمه(س) است که شب تا سحر، خدا را تسبیح می گفت و تمام خاک را دعا می کرد. این زمزمه غم انگیز، شبیه ناله های حسین(ع) است که با کلماتی بی بدیل، عشقش را به خداوند ابراز می کرد. آه، چه می گوید این مرد عاشق: «اِلهِی لا تُؤَدِّبْنِی بِعُقُوبَتِکَ... وَ لا تَمْکُرْبِی فِی حِیلَتِکَ...; خدایا! مرا با عقوبت و انتقامت تنبیه نکن و مرا به حیله و مکر خویش مبتلا نساز!»\nاین صدا از جنس سجده های ممتد و بی پایان است. از جنس ناله های به جامانده از کربلا و عاشوراست. این صدای ستایشگر، تمام هستی را با کلمات دعای خویش، راه و رسم توحید می آموزد؛ صدای سجاد است.\nبرخیز! برخیز و با او زمزمه کن. در این سحرگاهان بی شباهت و مقدس، کلمات متبرک مردی را زمزمه کن که از نسل علی(ع) است و به آدمیان می آموزد در سحرهای روزه داری، چگونه با خدای خویش سخن بگویند. به ما می آموزد چگونه کوچه های زمین را به سمت آسمان راه بگشاییم. برخیز و «ابوحمزه» بخوان که این دعا، اعجاز امامت معصومی است که شیوه سخن گفتن با خدا را از همه کس بهتر می داند. تنها او می داند که با خدا چگونه سخن بگوید تا بی درنگ پاسخ بشنود.\nخدایا! محبوبی بهتر از تو سراغ ندارم و معبودی پرستیدنی تر از تو... تویی که در تمام لحظات با منی و در همه جا، حضور داری... هرگاه اراده کنم، صدایم را می شنوی، سخنانم را گوش فرامی دهی و احوالم را می بینی. معبود و نجات دهنده ای که هرگز به خواب نمی رود، هرگز نمی میرد، هرگز فراموش نمی کند، هرگز دچار اشتباه نمی شود و هرگز در امور بندگانش اهمال نمی ورزد.\nکجاست گشایش نزدیک تو؟ کجاست فریادرسی بی درنگ تو؟ کجاست پیروزی عن قریبت؟ کجاست رحمت فراگیرت؟ کجاست عطای بی شمارت؟... کجاست موهبت عالی قدر تو و فضل عظیمت و منّتِ بزرگی که بر سرم خواهی نهاد؟ کجاست آن همه لطف و مهری که از گذشته همواره داشته ای؟\nخدایا! من دست بردار نیستم. من تو را آن گونه عاشقم و آن گونه شناخته ام که هرگز دست از دامنت فرو نمی نهم. دانسته ام که رحمت تو بی نهایت است. دانسته ام که هیچ گنهکاری را پس از توبه هایش، بی پاسخ و بی عنایت رها نمی کنی. دانسته ام که «شَرُّنا اِلَیْکَ صاعِدٌ وَ خَیْرُکَ اِلَیْنا نازِلٌ...» ألْعَفْو... ألْعَفْو... یا سَیِّدِی...\nخدایا! کاهلی و سستی در عبادتت را از من دور کن. نکند از عبادات من ناامیدی... نکند مناجات مرا آن گونه که شایسته است، عاشقانه نیافته ای. فرصت مناجاتت را از من مگیر. مجال انس با عشقت را بر من تنگ مکن. نکند مرا لایق خلوت با پروردگارم نمی دانی... آه، ای خدای من! مبادا که مرا به جرم ناسپاسی، از نعماتت محروم کنی. مبادا به سبب غفلتم، مرا از لطفت ناامید کنی. مبادا مرا با بیهوده گویان و غافلان از یاد تو مأنوس کنی. مبادا شنیدن صدای مرا دوست نداشته باشی و سعادت دعا را از من بگیری. مبادا به سبب بی شرمی و سرکشی ام، مرا مجازات کنی.


گرداب سکوت - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد\nگرداب سکوت یک نظریه از علوم ارتباطات است که توسط دانشمند آلمانی الیزابت نوئل نیومن (Elisabeth Noelle-Neumann) گسترش یافته‌است. نظریه گرداب سکوت باور دارد که بر اساس قدرت رسانه‌ای می‌توان عقاید مخالف و انحرافی را مأیوس ساخت و اجازه داد در گرداب سکوت به فراموشی سپرده شوند. به نظر نیومن(Neumann)می‌باید در تأثیر همه پیام‌ها با هم و در یک مجموعه به جستجو پرداخت و نه تنها در پیام‌های جداگانه و منفرد آنگونه که مدل کلاپر(Klapper) در سال ۱۹۶۰ پیشنهاد کرده بود.\nبه نظر او (Neumann) اگر محققان قبلاً موفق نشدند تأثیر رسانه‌ها را بخوبی ثبت کنند به این دلیل بوده‌است که آن‌ها ارتباط تدریجی که رخ داده را بحساب نمی‌آوردند. از آنجایی که بینندگان تلویزیون دانش و نظرات خود را می‌توانستند به غیر بینندگان نیز منتقل سازند، توانایی تشخیص تفاوت میان این دو گروه و همچنین تأثیرات ادعا شده توسط تلویزیون برای محققان وجود نداشت. اینکه تلویزیون هیچ تأثیری بر عموم مردم ندارد را نیومن (Neumann) به مانند که یک فیل تشبیه می‌کند که استتار کرده باشیم. تأثیرات آنچنان بسیار بزرگ هستند که ثبت آن‌ها را دشوار خواهد کرد.\nبنا به نظر نیومن (Neumann)بطور عمده اگر نوع رسانه استفاده شده انتخابی نباشد قدرت رسانه بزرگ است، مانند تلویزیون که یک رسانه غیر انتخابی است. (در زمان نیومن تعداد روزنامه‌هایی که خوانندگان می‌توانستند انتخاب کنند از کانال‌های تلویزیون که بینندگان استفاده می‌کردند بیشتر بوده‌است)\nمردم با ترس مداوم از انزوای اجتماعی زندگی می‌کنند. یک نگرش که توسط اکثریت مردم به اشتراک گذاشته نشده و در نتیجه هیچ پشتیبانی مردمی هم ندارد، می‌تواند به انزوای اجتماعی فرد منجرشود. در چنین شرایطی تمایل پیوستن به نگرش غالب آنچنان رشد می‌کند که بقیه دیدگاه‌های شخص از بین می‌روند.\nبا توجه به نظریه گرداب سکوت، سه عامل انباشتگی، هماهنگی و حوزه عمومی است که تعیین عملکرد رسانه را بعهده می‌گیرند و آن را چنین قدرتمند می‌سازند.\nهماهنگی: مردم به دلیل ترس از انزوای اجتماعی خود را با دیدگاه‌های غالب هماهنگ می‌سازند، آن‌ها تلاش می‌کنند خودشان را آنگونه که پذیرفته شوند با افکار عمومی همگام سازند. این قانون برای ایستگاه‌های تلویزیونی نیز معتبر است، زیرا آن‌ها نیز روی دیدگاه‌های جمعی حساب می‌کنند، این خبرنگاران هستند که تصمیم می‌گیرند چه موضوعاتی دارای ارزش خبری هستند یا خیر. انتخاب روزنامه نگاران اغلب مشابه هستند و آن‌ها همچنین خودشان را آنچنان با نگرش‌های غالب وفق می‌دهند که ساخت گزارش از رویدادهای خاص در رسانه‌های مختلف تا حدود زیادی با یکدیگر سازگار باشد. «بسته روزنامه‌نگاری» به این پدیده اشاره دارد.\nحوزه عمومی: به نظر نیومن(Neumann)انسان، به شدت وابسته به محیط اطراف خویش است. فرد از طریق رسانه‌های جمعی اطلاعات اطراف خویش را کسب می‌کند و با کمک همان اطلاعات نظر شخصی خود را به وجود میاورد. از آنجا که رسانه‌ها در حوزه عمومی عمل می‌کنند و مداوم تعداد بیشتری از مردم را جذب می‌کنند توانایی ایجاد گرداب سکوت و تقویت آن را نیز دارا هستند. شخصی که فکر می‌کند نظر او با دیدگاه غالب سازگار است، بیشتر تمایل دارد نظر خود را بازگو کند تا شخصی که مخالف دیدگاه غالب است و متقاعد نشده.\n↑ Tirannie van de meerderheid\nبرگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=گرداب_سکوت&oldid=26337232»


مسیر شما اخبار ویژه » نیکبخت خبر داد: اعلام رضایت ولی‌دم جوادی‌فر از سعید مرتضوی\nمحمدصالح نیکبخت وکیل‌مدافع خانواده جوادی‌فر با حضور در جمع خبرنگاران با بیان این که دادگاه تنفس ۲۰ دقیقه‌ای اعلام کرده است، گفت: پدر مرحوم جوادی‌فر دیروز با آقای مرتضوی صحبت کردند و گفتند که از ایشان در خصوص اتهام معاونت در قتل شکایتی ندارند.\nوی با بیان این که اعلام گذشت موکلش از سعید مرتضوی بدون اطلاع او بوده است، گفت: این اعلام گذشت فقط نسبت به اتهام معاونت در قتل توسط سعید مرتضوی صورت گرفته است و بقیه اتهامات آقای مرتضوی و اتهامات متهمان دیگر که جنبه عمومی دارد در حال رسیدگی است.\nخبرنگاری پرسید علت گذشت چیست، آیا تهدید یا تطمیع در کار بوده است؟، نیکبخت گفت: نمی‌دانم.\nوکیل‌مدافع اولیای‌دم یکی از کشته‌شدگان کهریزک در پاسخ به سوالی مبنی بر معرفی ۲۰ شاهد توسط حیدری‌فر به دادگاه گفت: ۲۰ شاهد معرفی نشده است، بلکه آقای مرتضوی تعدادی شاهد درخواست کرد که دادگاه این درخواست را نپذیرفت.\nوی گفت: در جلسه امروز فقط آقای مرتضوی صحبت کرد.\nوی گفت: فکر نمی‌کنم که امروز آخرین جلسه رسیدگی به این پرونده باشد.\n« واکنش کدخدایی به توصیه نمایندگان برای رد صلاحیت هاشمی و مشایی\nانتصاب ریاست مرکز امور شوراهای حل اختلاف کشور به سمت معاون ریاست قوه قضاییه »


بر اساس، جدیدترین گزارش ماهانه اوپک، قیمت نفت سنگین ایران در ادامه روند صعودی، به بیش از 60 دلار در هر بشکه رسید.\nبه گزارش بااقتصاد، قیمت نفت سنگین ایران در فوریه برای چهارمین ماه متوالی افزایش پیدا کرد و به ۶۰ دلار و ۶۶ سنت در هر بشکه رسید که در مقایسه با قیمت ۵۴ دلار و ۳۸ سنت در ژانویه، شش دلار و ۲۸ سنت معادل ۱۱.۵ درصد افزایش داشت.\nارزش سبد نفتی اوپک در فوریه به ۶۱ دلار و پنج سنت در هر بشکه رسید و در مقایسه با ۵۴ دلار و ۳۸ سنت در ژانویه، شش دلار و ۶۷ سنت معادل ۱۲.۳ درصد رشد نشان داد. همسو با افزایش قیمت های پایه مرتبط و قیمت های فروش رسمی به خصوص به آسیا، ارزش سبد نفتی اوپک در فوریه برای چهارمین ماه متوالی رشد کرد و به بالاترین حد از ژانویه سال ۲۰۲۰ رسید.\nطبق گزارش منابع ثانویه، تولید نفت اوپک متشکل از ۱۳ کشور در فوریه به ۲۴.۸۵ میلیون بشکه در روز رسید که ۰.۶۵ میلیون بشکه در روز در مقایسه با ژانویه کاهش داشت. تولید نفت در نیجریه، عراق، ایران، ونزوئلا و لیبی افزایش پیدا کرد و در عربستان سعودی و آنگولا کاهش داشت. تولید نفت ایران ۳۵ هزار بشکه در روز افزایش داشت و به ۲.۱۲۰ میلیون بشکه در روز رسید./ ایسنا


کرونا در ایران: ظرفیت بیمارستانهای تهران تکمیل شد؛ ابتلای بیش از ٢٣ هزار نفر در یک روز و هشدار نسبت به چهار رقمی شدن آمار مرگ و میر - سرخط\nوزیر بهداشت ادامه داد: «اکنون بحث تخت در بیمارستان‌ها مطرح است.در استان‌های مختلف تخت نداریم، اگر در پیک قبلی ۲۲ هزار تخت پر شد، امروز ۸۰ هزار تخت آماده کردیم. ما در سال گذشته ۳۰۰۰ تخت آی سی یو اضافه کردیم که پول هم به ما ندادند و این گلایه را داشتم و دارم.\n"در عین حال حتی اگر بهترین تست‌های دنیا را هم داشته باشم، ۲۵ درصد از کیس‌ها به عنوان منفی کاذب از دستمان در می‌رود"قبل از عید نوشتم که به من کمک کنید، من ۱۳ هزار تخت آماده دارم، به من کمک کنید تا بتوانم این تخت‌ها را راه بیندازیم که اگر موج رسید، نمانیم، اما کمک نکردند.»\nمهرزاد لطفی رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیراز نیز با اشاره به آمار فزاینده شیوع کرونا در فارس، اعلام کرد که هر سه دقیقه یک مورد بستری و تقریبا هر ساعت یک مورد فوتی در این استان ثبت شده است.\nوی وضعیت شیوع بیماری در استان فارس را بسیار وخیم توصیف و اضافه کرد: «روند فزاینده شیوع بیماری در فارس به منزله فراتر رفتن وضعیت این استان از شرایط قرمز و نزدیک شدن به وضعیت سیاه کرونایی است».\nکرونا در ایران: ظرفیت بیمارستانهای تهران تکمیل شد؛ ابتلای بیش از ٢٣ هزار نفر در یک روز و هشدار نسبت به چهار رقمی شدن آمار مرگ و میر - آر اف آی - ۲۳ فروردین ۱۴۰۰


شما اینجایید : خانه » اخبار گردشگری » حساسیت روی ثبت میراث ناملموس تنها مختص ایران نیست\nثبت میراث ناملموس کشورها مانند “چوگان” و “تار”، یکی از مهمترین پرونده های میراثی ایران بود که به نام کشور آذربایجان ثبت شد. حساسیت روی ثبت میراث ناملموس تنها مختص ایران نیست، بلکه کشورهای دیگر نیز با چنین چالشی مواجه اند و یونسکو نگران آن است.\nبه گزارش خبرنگار مهر، مرکز مطالعات منطقه‌ای پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس در آسیای غرب و مرکزی آبان ماه سال 91 در حالی افتتاح شد که کشورهای دیگر سعی داشتند این امتیاز را متعلق به خود کنند اما ایران به عنوان پنجمین کشور موفق به راه‌اندازی این مرکز منطقه‌ای در جهان شد. یکی از عمده کارهای این مرکز آن است که باید بتواند میراث ناملموس کشورهای دیگر را شناسایی و به کشورهایی که همان میراث را در فهرست در خطر قرار داده اند معرفی کند و روشهای پاسداری از آن را یاد دهد در عین حال به کشورهای حوزه آسیای مرکزی و غربی خدمات آموزش دهد که چطور از میراث ناملموس کشورشان پاسداری کنند اما برخی در ایران تصور می کنند که فعالیت های این مرکز محدود به ایران است و باید بتواند میراث ناملموس ایران را در فهرست میراث جهانی ثبت کند و اگر در این راه موفق نشد، مقصر است. اما یدالله پرمون که مسئولیت این مرکز را به عهده گرفته در گفتگو با خبرنگار مهر عنوان کرد که این مرکز جهانی، و زیر نظر یونسکوست و باید فقط در چارچوب وظایفی که یونسکو تعریف کرده فعالیت کند.\n* خبرگزاری مهر ـ گروه اجتماعی: چند روز دیگر سومین سال افتتاح مرکز میراث ناملموس است اما هنوز پس از گذشت این مدت فعالیت چندان محسوسی را از این مرکز ندیده ایم به طوری که حتی رئیس کمیسیون ملی یونسکو در ایران هم چندی پیش از عدم فعالیت این مرکز انتقاد کرده بود، علت چیست آیا یونسکو بابت مسکوت ماندن فعالیت هایتان در این مدت اخطاری نمی دهد؟\n– یدالله پرمون، مدیر مرکز مطالعات منطقه ای پاسداری از میراث ناملموس در آسیای غرب و مرکزی: یکی از دلایل این بود که ترجیح دادیم به جای اینکه عجولانه وارد عمق کار شویم و کار نسنجیده ای انجام شود که فردا جوابگو باشیم تصمیم گرفتیم کار را اصولی پیش ببریم منظور این است که مقدمات امور را فراهم کنیم یکی از آن کارها مستقر شدن در یک مکان بود که همین موضوع وقت زیادی از ما گرفت. پیگیری دریافت اعتبارات تخصیصی، استخدام و تربیت نیروی انسانی و تدوین مجموعه اسناد پایه مرکز شامل اساسنامه مجموعه قوانین و مقررات مرکز شامل آیین نامه معادلاتی استخدامی و… است. رایزنی با یونسکو درباره برنامه ریزی فعالیت های متعارفی که داریم از دیگر کارهاست. منتها برخی تصور می کنند یک مرکز پژوهشی راه اندازی شده و ما باید همایش بگذاریم و اساتید دانشگاه را برای حضور در این مکان دعوت کنیم. ولی نوع کار ما این طور نیست. کار ما توسط دفتری نزد یونسکو تعریف می شود که نامش دفتر برنامه ریزی کاربردی است. این مرکز اعلام می کند که ما اهداف بلند مدت و میان مدت داریم و براساس آن اهداف باید کار کنیم . از سوی یونسکو ارزیابی عملکرد می شویم و اگر از شرح وظایف مان تخطی کنیم باید جوابگو باشیم اگر مرکزی آموشی است حتما باید فعالیت آموزشی انجام دهد و اگر از آن تخطی کند، خلاف کرده است.\n* شما گفتید که زمان زیادی را برای انتخاب مکان مناسب ویژه مرکز میراث ناملموس سپری کردید درحالی که سازمان میراث فرهنگی بناهای زیادی دارد که بلااستفاده مانده و کارآیی لازم را ندارند.\n– این طور نیست روال اداری برای اختصاص یک بنا به این مرکز بسیار سخت بود اگر سازمان میراث فرهنگی بنایی داشته باشد که برای این مرکز مناسب باشد، یا درحال مرمت است و یا برای فضای اداری مناسب نیست. البته تا سال گذشته مدیریتی که حساسیت این موضوع را درک کند، وجود نداشت ولی اکنون معاون میراث فرهنگی کشور از آنجا که سالها در امور بین الملل با مسئولان و کارشناسان خارجی نیز مراوده داشته، با حساسیت این موضوع کاملا آشناست و کمک کرد تا این واگذاری انجام شد.\nیکی دیگر از دلایلی که باعث شد تا این مرکز کارش را دیرتر شروع کند این بود که کارهای آن از طریق پژوهشگاه دنبال می شد. قبول دارم که زودتر می توانستیم کارها را انجام دهیم اما عملا از آذر سال 91 شروع به کار کردیم در این مدت دو جلسه شورای حکام نیز برگزار شد که در آن اسناد را تصویب کردند تصویب این اسناد نیز به ماهها زمان نیاز داشت. جرا که باید یک اساسنامه بسیار کاملی را ارائه می دادیم.\n* مرکز میراث ناملموس چقدر در ثبت جهانی و پاسداری از میراث ناملموس ایران دخالت دارد؟\n– شرح وظایف این مرکز تحقیق با محوریت پاسداری از میراث ناملموس عنوان شده است. یکی از کارهای مرکز این است که در سطح منطقه برنامه های پاسدارانه موفق در حوزه میراث ناملموس کشورها را شناسایی و مستند سازی کرده و به کشورهای دیگر معرفی کند. به عنوان مثال ممکن است در دو کشور یک میراث ناملموس مشابه وجود داشته باشد ولی در یک کشور این میراث در حال انقراض و در کشور دیگر نسل به نسل به حیات خود ادامه داد. در این جا مرکز میراث ناملموس اقدامات پاسدارانه از آن را شناسایی کرده و به کشوری که چنین میراثی را در معرض خطر قرار داده، معرفی می کند.\n* اعتبارات مرکز مقوله 2 میراث ناملموس از کجا تامین می شود؟\n– برند یونسکو به کشور درخواست کننده داده می شود تا آن مرکز ایجاد شود آن کشور نیز مکان استقرار و بودجه مرکز را تامین می کند. از سویی ایران پر توان ترین کشور در منطقه از لحاظ فرهنگ است و نیروی متخصص آن را نیز دارد بنابراین ردیف اعتباری جدایی برای مرکز در نظر گرفته می شود و سالانه طبق توافق انجام شده، مبلغی معادل 500 هزار دلار آمریکایی بودجه می گیرد. اما اختصاص کامل این مبلغ به توان کشور میزبان هم بستگی دارد و اگر قرار باشد کمتر از آن دریافت کند، فعالیت ها تقلیل می یابد.\n* از آنجا که شما نیروی سازمان میراث فرهنگی بودید، نیروهای انسانی این مرکز نیز از سازمان تامین می شود؟\n– ما کارمند سازمان میراث فرهنگی نیستیم ولی از نیروهایی استفاده کردیم که زبان یونسکو را بدانند برای آنها دوره های آموزشی نیز می گذاریم ولی از سازمان نیرو نگرفتیم. چارت سازمانی ما چابک است و باید تنها 14 نفر باشیم اکنون 7 نفر آماده به کار هستند.\n* چرا انقدر نیروی انسانی مرکز کم است؟\n– چون بودجه مرکز باید صرف فعالیت ها شود نه نیروی انسانی.\n* پس چطور می توانید تمام برنامه هایتان را انجام دهید؟\n– ما دبیرخانه ای فعالیت می کنیم. همچنین با بخش های دیگر مانند معاونت صنایع دستی همزیستی داریم به عنوان مثال در ساختمان تاریخی شقاقی معاونت صنایع دستی در طبقه دیگر کارگاه هنرهای سنتی برگزار می کند و ما هم در طبقه ای دیگر کارمان را انجام می دهیم.\n* فعالیت های دیگر مرکز را توضیح دهید.\n– وظیفه دیگر ما آگاهی افزایی و ظرفیت سازی است. آگاهی افزایی یعنی اینکه عموم مردم با ماهیت میراث ناملموس از طریق رسانه و برگزاری مسابقات و همایش ها و … آشنا شوند. بعد فعالیت های ما کشوری نیست بلکه باید منطقه ای کار کنیم و به کشورهای دیگر نیز رفته و آنها را در حوزه مربوط به میراث ناملموس تقویت کنیم. چون ایران متعهد شده است که این خدمت را به کشورهای دیگر نیز بدهد. می توانیم در ازای خدمتی که به کشورهای دیگر می دهیم به صورت توافقی از آنها اعتباری نیز بگیریم ولی آن کشورها متعهد به پرداخت این اعتبار نیستند. اگر اکنون ایران بخواهد از داشتن این مرکز صرف نظر کند، کشورهای دیگر رقیب ایران در گرفتن این مرکز هستند.\nظرفیت سازی، تربیت نیروی انسانی متخصص یا بازتوانی نیروی انسانی متخصص یکی دیگر از کارهای مرکز میراث ناملموس است یعنی اگر کشوری نمی داند چطور سیاهه و پرونده میراثی بنویسد و بعد از ثبت چه اقدامی انجام دهند، باید برای آن کشور کارگاه آموزشی برگزار شود. در این مواقع یونسکو می گوید اگر کارگاه سیاهه برداری از میراث ناملموس تشکیل می دهید باید اعلام کنید که می خواهید آن کارگاه را در کدام کشور برگزار کنید.\nموضوع دیگر پرداختن به زبان است. در منطقه آسیای مرکزی و غربی مشکل تفاهم ممکن است وجود داشته باشد. یکی از راه های حل این مشکل وارد کردن زبان فارسی در یونسکو است تا به دیگران شناسانده شود. در ساختار قانون برنامه توسعه اقتصادی و فرهنگی کشور منتهی به سال 1404 باید ایران نقش خود را به عنوان قدرت فرهنگی ابراز کند. وجود مرکز میراث ناملموس فرصتی است تا به عنوان یک کانون برای توسعه مسائل فرهنگی در منطقه ایفای نقش کند. این مرکز اکنون در حال کار کردن روی این مسئله است. مراکز مقوله دو مراکزی هستند که یونسکو به عنوان بازوهای منطقه ای از آنها استفاده می کند و این مراکز از بودجه آن کشور استفاده کرده و رابط بین کشور و یونسکو هستند. این مراکز با ابتکاراتی صلح و همگرایی در منطقه را افزایش می دهند. بنابراین نباید تعصب خاصی روی کشوری داشته باشند. اکنون معضل پرونده های ثبت این است که برخی از کشورها می خواهند میراثشان را انفرادی ثبت کنند اگر ثبت مشترک به کشورها یاد داده شود و بدانند که این نوع از ثبت میراث ناملموس چه امتیازی دارد، موجب ایجاد صلح بین کشورها خواهد شد و کشورهایی که به صورت انفرادی عمل می کنند نیز به ناچار به گروه می پیوندند.\n* در این میان ممکن است که اختلافی بین دو کشور وجود داشته باشد و روال ارائه خدمات را تحت تاثیر قرار دهد به عنوان مثال ایران به عنوان مرکز، با یکی از کشورها در جنگ باشد در این صورت آیا ایران می تواند به کشور مقابل خدمات بدهد؟\n– باید به مرکز میراث ناملموس به عنوان یک مرکز ایرانی نگاه کرد چرا که مواضع آن بین المللی است. مناقشات بین کشورها بسیار نادر است، وظیفه ما حکم می کند که به کشورهای حوزه آسیای مرکزی و غربی که عضو ما هستند، کمک کنیم حتی اگر با آن کشورها مشکل سیاسی داشته باشیم. اما در مقام عمل بالاخره ملاحظات و احتیاط ها تاثیر می گذارد. اکنون در دنیا مراکز مقوله 2 نزدیک به 10 مرکز شده اند. ممکن است در کشور A مرکزی ایجاد شود که با کشور B رابطه حسنه ای ندارد. یونسکو در این مواقع می گوید باید به کشور B سرویس لازم داده شود ولی لازمه این کار و ارسال کمک به کشور B عضو شدن آن کشور است به این ترتیب ممکن است چون روابط بین کشور A و B با هم خوب نیست کشور B عضو مرکز کشور A نشود .\n* مدتی است که کشورها روی ثبت میراث ناملموس حساس شده اند و در صدد ثبت میراث به نام خودشان هستند مانند اتفاقی که برای چوگان و یا تار افتاد.\n– ثبت یک اثر میراثی یکی از اقدامات جزئی نزد یونسکو است. تصویب کنوانسیون در کشور مرحله اول پاسداری از میراث ناملموس است پس از آن باید سیاهه ملی میراث ناملموس مشخص و پس از آن این میراث ثبت ملی شود و بعد شاخص ها را برای ثبت جهانی انتخاب کنند. پس از آن وارد مرحله گزارش دهی ادواری می شوند. بعضی وقت ها کشورها آنقدر به ثبت جهانی اهمیت می دهند که مرکز یونسکو چنین اهمیتی را برای آن قائل نیست. باید گفت آیا وقتی یک اثر ثبت می شود یعنی دیگر حفاظت از آن معنایی ندارد؟ این طور نیست فعالیت های بعد از ثبت از خود مقوله ثبت مهم تر است چون ثبت مقدمه پاسداری است. خیلی وقت ها ثبت جهانی موجب تنش شده است و باعث شده سازمان یونسکو بگوید ای کاش کشورها روی ثبت این قدر تاکید نمی کردند. چرا که اکنون این موضوع دستاویزی برای رقابت بین کشورها شده است و یا برخی از کشورها با این کار می خواهند هویتی برای خودشان ایجاد کنند. وظیفه کشورها حفظ میراث ناملموس است و یکی از وظایف ما مشترک عمل کردن است. ای کاش تمام وجوه کنوانسیون نزد کشورهای عضو به اندازه ثبت میراث جلوه می کرد.\n* شما اشاره کردید به اینکه یکی از کارهای مرکز طرفیت سازی و آگاهی افزایی است. چطور این اقدام انجام خواهد شد درحالی که هنوز حتی سایت مرکز راه اندازی نشده است؟\n– باید حساب شده عمل کنیم. مهندسی سایت میراث ناملموس در حال پیگیری است و این اقدام را یکی از برنامه های مهم سال 93 می دانیم. ما باید پله پله برنامه ریزی کنیم و برخی از رئوس عمده را به اطلاع شورای حکام برسانیم. امسال سومین نشست شورای حکام با هدف تصویب برنامه های مرکز برگزار می شود. یونسکو تاکید می کند برای اینکه گام مهمی برای پیشرفت داشته باشید باید ظرفیت سازی در مرکز انجام دهید به همین علت مدرسان یونسکو در کارگاههای آموزشی ویژه پرسنل مرکز شرکت می کنند. اجرای سایت مرکز و مدیریت آن طبق توافق ها انجام می شود. اکنون دو تقاضا برای برگزاری کارگاه از سوی تاجیکستان و عراق به دست ما رسیده است.\n* در زمان افتتاح مرکز اعلام شد که قرار است به بحث ورود زبان فارسی به یونسکو اقداماتی انجام شود.\n– ما تصمیم داریم نگاه خاصی به کشورهای فارسی زبان داشته باشیم به همین علت سعی کردیم شمار قابل قبولی از متون پایه و نظری در حوزه میراث ناملموس را برای کشورهای فارسی زبان تهیه کنیم چرا که اکنون جزوات و کتاب هایی با موضوع میراث ناملموس به زبان های عربی، فرانسه ، اسپانیایی، روسی، چینی و کره ای نوشته شده است ولی کتابی به زبان فارسی نداریم و جای کشورهای فارسی زبان در یونسکو خالی است.\n* این مرکز چه کمکی به ایران در زمینه ثبت میراث ناملموس می کند؟\n– فرم های میراث ناملموس در سازمان یونسکو هر سال تغییر می کند و لازم است تا کارشناسان این حوزه با تغییرات اعمال شده آشنا شوند. به سازمان میراث فرهنگی پیشنهاد دادم که باید پرونده های میراث ناملموس به گونه ای تدوین شود که اگر خواستیم هر یک از آنها را در فهرست میراث جهانی ثبت کنیم فقط لازم باشد که به انگلیسی ترجمه شود همچنین می توان افرادی را تربیت کرد که بتوانند در تدوین پرونده های میراث ناملموس سازمان میراث فرهنگی را یاری دهند. اولین کارگاه ها در این زمینه تدوین فهرستی از مواریث موسیقایی است در کل کشور مجموعه بزرگی از افراد هستند که آمادگی دارند در حوزه ثبت میراث ناملموس فعالیت کنند بنابراین اگر دست اندرکاران ثبت محدود هستند می توان در چند سال آینده آنقدر نیرو تربیت کرد که در این زمینه مشکلی نباشد. همچنین سازمان یونسکو برای درج فهرست میراث در حال انتظار هیچ محدودیتی ندارد ولی هنوز میراث ناملموس ایران تکمیل نیست. اکنون در اقدام اولیه وارد حوزه موسیقی شده اند. چیزی که بر عهده من می تواند باشد این است که ایران جزء 20 کشور منطقه است و باید برای آن ظرفیت سازی شود همانطور که وظیفه داریم در کشورها کارگاه آموزشی برگزار کنیم در ایران هم می توان این کارگاه را برپا کرده و اطلاع رسانی کنیم.\nکشور ما هم مانند دیگر کشورها نیاز به آموزش دارد و مرکز میراث ناملموس متعهد به دادن این آموزش است همچنین معاونت میراث فرهنگی و دفتر ثبت آثار تاریخی از ما خواسته اند که در پرونده های ثبتی به آنها مشاوره دهیم. این هم یک نوع ظرفیت سازی است همچنین در حوزه آگاهی افزایی قصد داریم برای بانوان و کودکان برنامه ریزی کنیم ما یک نقشه کاری داریم که شاخص ها و فعالیت ها را مشخص می کند.\n* اگر یک مرکز مقوله 2 نتواند از عهده مسئولیتی که گرفته بربیاید، چه اتفاقی می افتد؟\nیک دوره ارزیابی برای هر مرکز وجود دارد که فرصتی برای جبران می دهد اما اگر اتفاق خوبی در آن مدت نیافتد سازمان یونسکو نسبت به عدم همکاری با آن مرکز تصمیم می گیرد. ما امیدوار هستیم که از این به بعد گزارش فعالیت هایمان را به یونسکو ارسال کنیم قول می دهم سایت مرکز میراث ناملموس راه اندازی شود. باز هم می گویم که ما وابسته به سازمان میراث فرهنگی نیستیم آنها با ما تعامل دارند سازمان یونسکو از ما می خواهد که به دولت و سازمان میراث فرهنگی وابسته نباشد. سازمان میراث فرهنگی اکنون به ما میدان می دهد و اتفاقا فشار می آورد که حتما فعالیت هایمان را به سرانجام برسانیم اما متاسفانه برخی از افراد به دلیل عدم آگاهی تصور می کنند که ما باید فعالیت هایمان را محدود به ایران کنیم. در حالی که نوع فعالیت ما منطقه ای و بین المللی است.\n* با توجه به مسئولیتی که در پژوهشکده مردم شناسی داشتید، در جریان میراث ناملموس نیز قرار گرفتید. روند ثبت میراث ناملموس در ایران روند مناسبی نیست چون نتوانستیم در چند پرونده موفق عمل کنیم.\n– من متولی ثبت میراث ناملموس در ایران نیستم ولی در جریان همه ثبت های میراثی بوده ام حتی درباره پرونده هایی که به سرانجام نرسیده‌اند نظراتم را اعلام کرده ام ولی به آن توجهی نشده بود، مانند ثبت طب سنتی ایرانی.\nونک ثبت خدمات ثبت برند وشرکت .


میکرونیدلینگ برای رفع و از بین بردن کک و مک | تبادل نظر بانوان زیبا\nمیکرونیدلینگ برای رفع و از بین بردن کک و مک\nکک و مک لکه هایی ناخوشایند هستند که در سطح پوست قرار میگیرند. میکرونیدلینگ همانگونه که در رفع لک های پوستی موثر است، برای درمان و از بین بردن کک و مک هم کاربرد دارد. میکرونیدلینگ با تخریب و متلاشی کردن لایه سطحی پوست، کک و مک را نابود کرده و پوستی جدید به ارمغان می آورد. کک و مک با توجه به شدتی که دارد، می تواند در یک یا چند جلسه از میکرونیدلینگ از بین برود.\nمیکرونیدلینگ یکی از روش هایی هستش که برای برطرف کردن لکه های صورت و کک و مک استفاده میشه. تو این تکنیک پزشک یه سری سوزن های ریزی رو به لایه ی درم پوست وارد می کنه که این کار باعث تحریک تولید کلاژن و الاستین میشه. یکی از مهم ترین مزیت هایی که میکرونیدلینگ داره اینه که در همه ی فصول سال و برای همه ی نواحی بدن قابل استفاده هستش در حالی که تکنیک های دیگه مثل لیزر برای پوست های تیره و در ماه های گرم سال خیلی هم مناسب نیست و دارای محدودیته.\nمیکرونیدلینگ یک تکنیک کاربردی و مطمئن برای جوانسازی صورت و برای از بین بردن کک و مک است. میکرونیدلینگ با تخریب لایه آسیب دیده پوست، لایه پوستی جدید و سالم ایجاد می کند. در میکرونیدلینگ از سوزن های بسیار ریز و ظریف استفاده می شود، به گونه ای که هیچ خطری پوست را تهدید نکند.\nآیا کپک ترشی خطرناک است\nمیکرونیدلینگ کک و مک میکرونیدلینگ برای کک و مک صورت مزونیدلینگ برای کک و مک