داستانک و دلنوشته | فروشگاه ارزانی | بازارچه آنلاین کالای ایرانی\nقلب يا سنگ\nنمي‌دانم در سينه‌ام قلب مي‌تپد يا سنگ. ديگر براي من سرزمين رويايي وجود ندارد. حالا هر چه هست من هستم و گناهانم. ولي نه، نبايد به اينجا فكر بكنم. عذاب وجدان گلويم را گرفته. براي خلاصي از آن به خود دلداري مي‌دهم و مي‌گويم: خوب هر كسي در اين دنيا دچار اشبتاه يا گناه مي‌شود، منم يكي از اونا اما نه، گناه من با ديگران فرق دارد همانطور كه خودم با آنها فرق دارم. احساس مي‌كنم در اين دنيا نيستم. جايي زندگي مي‌كنم كه هيچ كس نيست. اصلاً كسي از چنين جايي با خبر نيست. در اين جا من هستم و من. دوباره آن افكار پليد به ذهنم مي‌آيند. نه من اين كار را نمي‌كنم. من به خودم قول دادم كه ديگر اين كار را نكنم. افكارم پوچ مي‌شوند. مثل گردويي كه به ظاهر پر مغز به نظر مي‌رسد اما درونش پوچ و خراب است. ديگر فكر و ذهني ندارم تا خوب و بد را تشخيص دهم و خودم را از اين مخمصه رها كنم. روبه‌رويم را نگاه مي‌كنم آن موجود وحشي و سركش را مي‌بينم.\nشيطان آري شيطان را. لبخند سردي مي‌زند طوري كه مو به تن آدم راست مي‌شود. به چهرة زشت و هوس انگيزش نگاه مي‌كنم. با من حرف مي‌زند. صدايش را نمي‌شنوم ولي مي‌دانم چه مي‌گويد. سعي مي‌كنم به حرفهايش فكر نكنم. احساس بدي پيدا مي‌كنم. خوب كه به چهره‌اش نگاه مي‌كنم آشنا به نظرم مي‌رسد. آيا او را جايي ديده‌ام؟ رنگ و رويم مي‌پرد و ضربان قلبم به شماره مي‌افتد. ولي نه اين امكان ندارد. يعني او من هستم؟ نه، او هيچ شباهتي به من ندارد. او در سينه‌اش به جاي قلب سنگ دارد ولي من … . نه من نمي‌توانم او باشم. من پاك هستم. پر از احساسات ناب انساني. ولي اين كسي كه در آينه است با من فرق دارد، اصلاً با تمام انسانها متفاوت است. انگار كه او جزء اين سرزمين نيست. اين طوري نمي‌شود بايد او را فراموش كنم و از ياد ببرم. دستم را روي آينه مي‌گذارم تا چهره‌اش را نبينم، ولي او از دستانم رد مي‌شود. چشمانم را مي‌بندم ولي او از راه گوشهايم وارد ذهنم مي‌شود و مثل خوره به جان افكارم مي‌افتد. با دستانم، گوشهايم را فشار مي‌دهم تا جلوي ورودش به ذهنم را بگيرم. نه اين طوري نمي‌توان فراموشش كرد.\nفقط يك راه وجود دارد، يعني اين تنها راهي است كه به ذهنم مي‌رسد. بايد او را بکشم. او مي‌خواهد فريبم دهد ولي ديگر فريبش را نمي‌خورم. آري! تنها راهي كه مي‌توان از دست ا و خلاص شد همين است. ولي آخر چطور؟ من كه جرأت اين كار را ندارم؟ بايد ترس را كنار بگذارم. ديگر وقتي براي ترسيدن و جا زدن نمانده. اگر حالا اين كار را نكنم براي هميشه پشيمان مي‌شوم. نفس عميقي مي‌كشم، مشتم را گره مي‌كنم و با تمام قدرتم مشت محكمي به آينه مي‌زنم و آن را در هم مي‌شكنم. ولي او صد تا مي‌شود، هزار تا و ده هزار تا. نه بايد او را براي هميشه از صحنة اين روزگار پاك كنم تا سياه تر از اين نشود. تيغي را كه جلوي آينه بود برمي‌دارم. برق تيزي تيغ چشمم را تنگ مي‌كند. براي آخرين بار به چشمهاي آتشين و قرمزش خيره مي‌شوم. هيچ حسي در آنها ديده نمي‌شود. شايد او خودش هم همين پايان را مي‌خواهد. به رگهاي نازكش نگاه ميكنم، انگار كه هيچ خوني در آنها جاري نبوده و نيست. شايد از اول هم مرده به دنيا آمده بود. دستهايش رنگ گچ است. مشتهايش را فشار مي‌دهم و به چشمانش نگاه مي‌كنم و باز هم حسي در آنها نمي‌بينم. شك دارم كه اين كار درستي است يا نه. ولي نه ديگر وقت شك كردن نيست. بايد از او انتقام گرفت. او براي من راه بازگشتي باقي نگذاشته و تمام پل‌هايي را كه با اميد ساخته بودم در هم شكسته. پس بايد او را كشت. چشمانم را مي‌بندم و تيغ را با فشار روي رگهاي نازكش مي‌كشم. احساس خوبي پيدا مي‌كنم و شروع به خنديدن مي‌كنم. آنقدر بلند كه فقط او صدايم را مي‌شنود. چشمهايم را باز مي‌كنم و به رنگ پريدة دستانش نگاه مي‌كنم. خون سردي از آنها بيرون مي‌آيد. ولي او كه در رگهايش خون نداشت. شايد رگهايش آنقدر بي‌رنگ بود كه قرمزي خون زير آن‌ها پيدا نبود. با بي‌حسي سرم را بالا مي‌آورم و به آينه نگاه مي‌كنم. چشمانم تار شده است. فشار زيادي به خودم مي‌آورم تا چهرة داخل آينه را تشخيص دهم. مي‌خواستم قبل از مرگ به چشمهاي آتشينش نگاه كنم. اما اين بار چيز ديگري را ديدم. خودم و چشمهاي بي‌حس خودم. نفس راحتي كشيدم. حالا ديگر مي‌توان او را از ياد برد. براي هميشه.\nشرط‌بندي با زندگي! نمي‌دانم درست است يا نه. ولي خوب مطمئناً يك ريسك خطرناك است كه اگر تو بازندة آن باشي نمي‌تواني آن را رد كني. ولي اگر او بازنده زندگي باشد چه؟ آيا او مي‌تواند اين باخت را قبول نكند؟ آري. او مي‌تواند حتي اگر در عمل تو برنده باشي. او زندگي است، قوي و شكست ناپذير. او مي‌تواند تو را بازي دهد و يا به بالاترين نقطه برساند و بعد از آن بالا تو را به زمين بزند. طوري كه ديگر نتواني اين سقوط را رد طول عمرت فراموش كني. من اين سقوط را در عين برنده بودن حس كردم. آري، يك برندة بازنده! من با زندگي شرط‌بندي كردم در صورتي كه مي‌دانستم كه اين كار يك ريسك است. ولي اين خطر را بخاطر يك عشق كه آن را باور داشتم و مي‌دانستم كه ارزش اين كار را دارد انجام دادم. من با زندگي شرط‌بندي كردم بر سر يك عشق. مطمئن بودم كه برنده خواهم شد. او قول داده بود كه به من خيانت نكند. اگر شكست خورد بپذيرد. او با خنده‌اي سرد و مرموزانه قبول كرد. ولي … بعد از اين قول و قرارها مهره‌ها را چيديم. مهره‌هاي من سفيد بود و مهره‌هاي او سياه. در چند حركت اول بازي كاملاً در دست من بود. وزيرش در چنگ من بود و مي‌توانستم با يك حركت ماتش كنم ولي بد آوردم و شاهم در چنگ او اسير شد. او خيلي تيز و باهوش بود بايد حساسيت و دقت بيشتري به خرج مي‌دادم. تمام اين شرط‌بندي‌ها فقط بخاطر او بود… او در اين بازي نقش يك شاه را بازي مي‌كرد. او شاه شطرنج زندگي من بود. پس تا آنجايي كه توانستم مقاومت كردم و بالاخره توانستم در آخرين لحظات او را شكست دهم. خيلي خوشحال بودم. توانسته بودم از زندگي شكست‌ناپذير ببرم. در بالاترين نقطه، در اوج بودم. مي‌چرخيدم و مي‌خنديدم. زندگي با يك خندة تلخ و موزيانه به من نگاه مي‌كردم. براي اينكه حرفي زده باشم، گفتم: طعم شكست هميشه تلخ نيست. اين را از ته قلبم به او گفتم ولي او لبخند تلخي به من زد و گفت: طعم پيروزي هم هميشه شيرين نيست. در چشمان تند و تيزش آتش كينه را ديدم. شنيده بودم كه زندگي به آدم وفا نمي‌كند. او نتوانسته بود اين شكست را بپذيرد. بالاخره او كار خودش را كرد و زير همة قولهايي كه داده بود، زد. شاهم را از من گرفت و مرا از اوج به قبر كشاند. به سياه‌ترين نقطه زندگي، به سياه چال زندگي. او شايد توانسته بود با شكستن قول و قرارش مرا براي هميشه در زندان خود محكوم به حبس ابد كند ولي در عمل اين من بودم كه برنده بودم و او يك بازنده بود. چون من مي‌دانستم كه طعم شكست هميشه تلخ نيست و من بزرگترين هدية خداوند را داشتم، يعني اميد را، امید را، امید…\nآغوش سرد ديوار\nآغوشي سرد، آغوشي به سختي يك ديوار. آغوشي كه گرماي عشق و محبت در آن جايي ندارد. آغوشي بدون عشق، آغوشي به سردي يك ديوار.\nبه او محبت ورزيدم در جواب اخم نثارم كرد، به او عشق دادم در جواب گوشه چشمي ديدم، به او صبر دادم در جواب سكوت تلخي را شنيدم. انگار كه هيچ راهي براي نزديكي من به او وجود ندارد. مثل آبي زلال و روان سعي كردم كه به قلب سنگي اش نفوذ كنم ولي قلب او از سنگ هم سر سخت تر و نفوذناپذيرتر است. ولي با اين حال عشق او را مي‌خواهم. سالهاست كه عشق او را مي‌خواهم، ولي او حتي سعي هم نمي‌كند كه ذره‌اي به من مهر بورزد. او حتي عشق سنگي اش را هم از من دريغ مي‌كند. نمي‌دانم چرا ولي شايد لايق اين عشق سنگي‌ام هم نيستم. من از او چيز زيادي نخواسته‌ام فقط كمي توجه، كمي مهر، مي‌خواهم او بداند كه من هستم و او را عاشقانه دوست دارم. او مرا از چشم و گوش خود پنهان مي‌كند گويي كه من فرشتة مرگ او هستم نه فرشتة عمر او. ولي با اين حال سالهاست كه در جواب عشقم صبر كرده‌ام و براي دريافت آن لجاجت و خواهش. عشقش برايم يك رويا شده، رويايي دور و دست نيافتني، رويايي طلسم شده. رويايي كه هر شب نرم و لطيف پا به خوابم مي‌گذارد، روح و جسم را تسخير مي‌كند ولي وقتي دستان پر تمنايم را به طرفش دراز مي‌كنم محو مي‌شود انگار كه اصلاً وجود نداشته حتي از يك رويا هم روياتر است. چقدر سنگ دل است. هميشه مرا از خود مي‌داند. انگار كه تأمل و گفتگو از گنجينه واژگانش پاك شده است. آمالش به آرزوهاي جنگجويان اسطوره‌اي مي‌ماند. جنگجوياني كه در سينه به جاي قلب سنگ دارند، سنگي سخت، سنگي از جنس آذرين. ولي اين قلب سنگي فقط براي من است و او فقط با من نامهربان است. ديگران به راحتي، بدون ذره‌اي تلاش و حتي بدون تحمل گوشه‌اي از اين رنج خود را در دل او جا مي‌كنند و عرصه را بر من تنگ‌تر. آه … چقدر سخت است وقتي خود را با ديگران در ترازوي قياس قرار دهي و ببيني تو كه او را بيشتر از ديگران دوست داري اصلاً براي او اهميت و جایگاهی نداری. انگار كه او را در برابر عشق من طلسم كرده‌اند. دلم براي ديدن آغوش گرمي از او لك زده. نمي‌دانم چرا مرا از خود مي‌راند؟ چون تا به حال حتي يكبار هم به من نگفته كه: «دوستت ندارم» و اين دو دلي بدي را در من شعله‌ور مي‌كند، دودلي عشق و نفرت. كدام يك؟ شايد مرا دوست ندارد؟ پس چرا چيزي نمي‌گويد؟ مي‌ترسم … مي‌ترسم از اينكه خود باعث شدم آغوشي را كه ممكن است او روزي به سوي من باز كند از دست دهم. پس باز هم صبر مي‌كنم حتي اگر سالها به طول انجامد. ولي هنوز آغوش او مثل يك ديوار سرد است.\nزمان زيادي از آخرين باري كه به خدا فكر كردم نمي‌گذرد ولي اين بار مي‌خواهم نه تنها به او فكر كنم بلكه مي‌خواهم او را با تمام وجود خويش و قلبم احساس و درك كنم. مي‌خواهم قلبم را تسخير كند و جايي براي ديگران نگذارد، مي‌خواهم عاشقش شوم تا معشوقه‌ي ابديم باشد. خدايا قلبم را از شكاف و سياهي اي كه شيطان به من هديه داده بيرون بكش و با دستت به قلبم روشنايي جاويد بده. قلبم تمام وجودم است پس از آن هر وقت تو را خواستم به جاي دست دراز كردن به سوي آسمان بي‌كرانت به خودت رجوع می كنم و تو را همچون آسمانت بي‌كران می يابم. ديگر نمي‌خواهم از تو فرار كنم. از زماني كه به تو فكر مي‌كنم فهميده‌ام كه تو اول و آخر دنيا هستي پس مي‌خواهم اين سفر را شروع كنم تا به تو برسم. مي‌روم، نه مي‌آيم تا دوباره آغاز كنم ولي با تو. مي‌خواهم درخشش وجودت به چشمان تاريكم نور و روشنايي بخشد. تا ديروز گمان داشتم براي ديدنت بايد بروم، بايد بروم و از تمام آدمها فرار كنم، كنج عزلت گزينم و رياضت كشم تا به تو برسم ولي حال اين را مي‌دانم كه براي رسيدن به تو نبايد فرار كرد، از آدمها، از خويش و … بايد سفر كرد، سفري به درون خود، سفري به خويش. نيازي نيست براي ديدنت نخورم و نياشامم تا از فشار گرسنگي «پوست بر استخوان چسبيده» شوم. تو خود آبي براي تشنگيم و غذايي براي روح خسته و وامانده‌ام، من مظهري از تو هستم. مي‌خواهم در عين سختي راحت به تو برسم زيرا فهميده‌ام بيش از هميشه به تو نياز دارم، نيازي از ازل تا ابد و مي‌خواهم دست دل از دنيا بشويم و با هر آنچه براي رسيدن به خودت به من دادي به تو برسم، به آرامشي كه نسلها و نسلها به دنبالش بودند، در وجودشان بود ولي آن را نمي‌ديدند. مي‌خواهم به تو برسم تا خود را فراموش كنم و به تو بينديشم زيرا ديگر من تو هستم. همة ما ذره‌اي از تو را در قلبمان داريم. ديگر براي كمك خواستن از تو دست به سوي آسمانت دراز نمي‌كنم، دست به سوي خويش دراز مي‌كنم تا تو را زودتر بيابم.\nاصلاً مي‌خواهم جلوه‌اي از تو شوم … اما نمي‌دانم! آیا مي‌توانم؟ .… .\nTags: داستانک و دلنوشته , قلب يا سنگ


شناسه خبر: ۸۷۴۵۴۵ ۱۳۹۸/۰۳/۱۸ - ۲۲:۱۰ ۰ A\nواشنگتن دولت برلین را تحت فشار قرار داده است تا عملیات نیروی هوایی خود را در سوریه و عراق برای حمایت از نیرو‌های آمریکا را گسترش دهد.\nخبرگزاری اشپیگل از ارسال نامه‌ای محرمانه به بازرسی نیرو‌های مسلح آلمان از سوی آمریکا خبر داد که تاریخ آن به ماه مه بازمی‌گردد و در این خصوص نوشت واشنگتن از برلین خواسته است مقابله نیرو‌های خود در برابر داعش را متوقف نکند. به ویژه آن که بنا به درخواست آمریکا، جت‌های تورنادوی آلمان با قابلیت شناسایی بالا در شمال سوریه با فوریت زیاد لازم است.\nدر این نامه ژنرال کنت اف. مک‌کنزی، رئیس فرماندهی مرکزی آمریکا، خطاب به مقامات برلین نوشت پرواز‌های نظارتی آلمان و همچنین پرواز‌های سوختگیری این کشور نقش مهمی در تضعیف داعش داشته و در آینده بیش از این مورد نیاز است. این ژانرال آمریکایی در ادامه ضمن تمجید از تعهد آلمان، بر اهمیت عملیات‌های شناسایی این کشور تاکید کرد.\nدر این نامه آمده است: «برای ادامه عملیات علیه افراط گرایان در منطقه، توانایی نظامی همه همکاران در ائتلاف به طور فوری مورد نیاز است؛ بنابراین من حمایت شما را در ارائه پرواز‌های نظارت، سوخت گیری هوایی و آموزش‌های نظامی در عراق خواستارم».\nبنا به نوشته اشپیگل، این نامه فشار بالایی را بر دولت آلمان وارد کرده است تا استقرار نیروی‌های خود را در یک پایگاه هوایی در اردن که از سال ۲۰۱۵ آغاز شده و قرار بود در اکتبر ۲۰۱۹ به پایان برسد، ادامه دهد. بنا به گزارش‌های پیشین، مذاکرات مخفی در خصوص این موضوع میان مقامات دو کشور ماه‌ها جریان داشت.\nهایکو ماس، وزیر امور خارجه آلمان، نیز اخیرا موضوع ادامه حضور نیرو‌های این کشور در سوریه را تایید کرد.\nدر دسامبر سال گذشته میلادی، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد با شکست داعش در سوریه نیرو‌های خود را از این کشور عربی خارج خواهد کرد. اما مدتی بعد، مدعی شد ایجاد یک منطقه کمربندی ۳۰ کیلومتری در شمال سوریه که منطقه امن نامیده می‌شود برای حفاظت از نیروهای کُرد لازم است.\nآلمان دولت سوریه عراق وزیر امور خارجه\nروابط خود را با اقلیم کردستان عراق از سر می‌گیریم


عکس واژن بعد از عمل زیبایی | عکسهای عمل زیبایی واژن - بی کلک\nاین روزها میزان تقاضای عمل زیبایی واژن (لابیاپلاستی) در تمام دنیا در حال افزایش است.\nطبق آمارهای رسمی در سه سال اخیر، این عمل در انگلستان سالیانه بیش از 30 درصد رشد داشته که می توان مهم ترین علت آن را تجربه عمل لابیاپلاستی رضایتبخش و نیز هزینه پایین این عمل نسبت به دیگر عملهای زیبایی دانست.\nاگر شما هم قصد انجام لابیاپلاستی دارید پیشنهاد می کنیم این مقاله را بخوانید.\nدر بخشهایی از این مقاله به مقالات دیگر سایت هم لینک داده ایم که خواندن آنها شما را برای دستیابی به یک تصمیم بهتر در این مورد بسیار کمک خواهند کرد.\nعکسهای عمل زیبایی واژن\nبسیاری از خانمهایی که قصد دارند عمل زیبایی واژن انجام دهند دوست دارند تصاویری از نحوه تغییر شکل واژن را بعد از عمل زیبایی مشاهده کنند تا ببینند نتیجه کار مورد پسند آنها هست یا خیر؟ یکی از مهمترین فاکتورها در این میان، توجه به نوع و بافت واژن مراجعه کننده است و به همین خاطر برای هر شخص، نتایج عمل می تواند متفاوت باشد.\nعلیرغم اینکه خیلی دوست داشتیم تعدادی از تصاویر قبل و بعد از عمل را به شما نشان دهیم تا بتوانید بهتر در این باره تصمیم بگیرید اما متاسفانه نمایش تصاویر در اینجا امکان پذیر نیست.\nبه همین خاطرتوصیه می کنیم اگر قصد انجام عمل زیبایی واژن دارید و می خواهید واژنی زیباتر داشته باشید،\nعمل زیبایی واژن به ترکیبی از عملهایی گفته می شود که در آنها پزشک با اقدام به عمل لابیاپلاستی، عمل تنگ کردن واژن، تزریق ژل به واژن، تزریق چربی به واژن و روشن سازی ناحیه تناسلی باعث زیباتر شدن شکل ظاهری واژن می شود. با اینحال در حال حاضر در کشور معمولا وقتی از عمل زیبایی واژن نام برده می شود منظور همان عمل لابیاپلاستی است که یکی از عملهای زیبایی پرطرفدار در حوزه زیبایی زنان است.\nطبق آمار موسسه ASPS این عمل با رشد حدود 30 درصدی تقاضا در سال، به زودی بعنوان اولین عمل زیبایی در امریکا مطرح می شود.\nبدون شک همه افراد خواهان داشتن بدنی زیباتر هستند و خانمهایی که به دنبال داشتن روابط جنسی باکیفیت تری هستند معمولا متقاضیان اصلی این عمل هستند.\nاهمیت عکسهای قبل و بعد از عمل زیبایی واژن\nبدون شک وقتی می خواهیم برای یک عمل زیبایی اقدام کنیم با دودلی های زیادی در مورد انتخاب جراح موردنظر روبرو می شویم.\nیکی از چیزهایی که می تواند ما را در انتخاب متخصص مورد نظر یاری دهد دیدن نمونه کارهای قبل و بعد از عمل است.\nعکس زیباترین واژن چگونه است؟\nخیلی از خانمها به دنبال این هستند که بدانند واژن و آلت تناسلی استاندارد و زیبا چه شکل و ظاهری دارد.\nبد نیست بدانید که واژن هم مثل دیگر اعضای بدن تعریف و شکل خاصی ندارد و در افراد مختلف، متفاوت است. در اصل هیچ استانداردی برای زیبایی اعضای بدن وجود ندارد و همگی طبیعی محسوب می شوند.\nبا این حال چنانچه فردی دوست داشته باشد بدنی زیباتر داشته باشد، می توان از طریق عملهای زیبایی و مراقبت های پوستی و بلیچینگ، به واژن زیباتری دست پیدا کرد.\nهمانطور که گفتیم متاسفانه بدلیل محدودیتهای موجود در فضای اینترنت، امکان نمایش عکسهای عمل زیبایی واژن وجود ندارد.\nسوالات در مورد عمل زیبایی واژن\nآیا عمل زیبایی واژن باعث کاهش میل جنسی می شود؟\nخیر. از آنجایی که عمل لابیاپلاستی روی لابیاهای مینور صورت می گیرد و این لابیاها فاقد عصبهای جنسی هستند، این عمل نه تنها باعث کاهش میل جنسی نمی شود بلکه با زیباتر شدن واژن موجب افزایش اعتماد بنفس و بهبود روابط جنسی هم می شود.\nچند روز بعد از این عمل نیاز به استراحت داریم؟\nمعمولا دو روز استراحت مطلق و پنج روز مرخصی از سر کار مورد نیاز است. البته در روشهای جدید لابیاپلاستی مثل لابیاپلاستی با لیزر مسلما دوزه بهبودی بسیار کوتاهتر خواهد بود.\nدر این رابطه پیشنهاد می کنیم مقاله زیر را مشاهده بفرمایید. در این مقاله به طور کامل به هزینه لابیاپلاستی و فاکتورهای موثر بر آن پرداخته ایم.\nبارداریدانستنی های بارداریسوالات در مورد عمل زیبایی واژنعکسهای زیباترین واژنعکسهای عمل زیبایی واژن\nبهداشت جنسی و بهداشت آمیزشی در زنان\nRoot Explorer v2.21 – نرم افزار مدیریت فایل ها برای…\nعکس دیدنی از فوتبال زنان در اوایل قرن بیستم میلادی\nدبیر جشنواره تئاتر فجر رسماً از «علی دایی» عذرخواهی کرد\nعکس های زیبا از جاذبه گردشگری اکراین\nمصاحبه با کامران تفتی در مورد زندگیش ، او از فیلم جدیدش…


شهید آگاه و مسئول است\nجمعه, ۱۳ دی ۱۳۹۸ ساعت ۱۲:۵۰\nشهید "ایرج عرب سرهنگی" در وصیت نامه خود می نویسد:«بدانيد قصد من از جهاد در راه خدا، هوس يا احساس نبود، بلكه از روى آگاهى بوده و با شناخت به اينكه اين سفر برايم برگشت ندارد به اين راه رفتم. بدانيد كه شهيد كسى است كه نسبت به زمان خود آگاه است و مسئول؛ هر عملى كه مى كند از روى كمال آگاهى است.» در ادامه متن کامل وصیت نامه همراه با دستخط این شهید گرانقدر را ببینید.\nبه گزارش نوید شاهد سمنان شهید ایرج عرب سرهنگی،دهم دی 1333 در روستای گلستانک از توابع شهرستان گرمسار چشم به جهان گشود. پدرش ناصر و مادرش خانم باجی نام داشت. تا سوم ابتدایی درس خواند. کارمند کارخانه گچ بود. ازدواج کرد و صاحب سه پسر و یک دختر شد. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و یکم بهمن 1361 در رقابیه بر اثر اصابت ترکش به شکم، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای شهر ایوانکی شهرستان زادگاهش قرار دارد.\nخدايا! مى دانی كه عشق و ايمان به تو و اطاعت از دستورات تو به خاطر پاداش و عذاب نبوده، بلكه از روى آگاهى كامل و شناخت شخصى ام مى باشد و هيچ عاملى نمى تواند در ايمان من نسبت به تو خللى ايجاد كند.\nبدانيد قصد من از جهاد در راه خدا، هوس يا احساس نبود، بلكه از روى آگاهى بوده و با شناخت به اينكه اين سفر برايم برگشت ندارد به اين راه رفتم. بدانيد كه شهيد كسى است كه نسبت به زمان خود آگاه است و مسئول؛ هر عملى كه مى كند از روى كمال آگاهى است. شهيد بر نفس سركش خود و هوى و هوس هاى پوچ خود غالب است. شهيد شهامت ، شجاعت و سخاوت دارد. پيام شهيد آن است كه در صف الله، آگاهانه متحد شويد و در راه خدا جهاد كنيد .\nوالسلام 24 آبان 61 - ايرج سرهنگى\nنوید شاهد سمنان شهدای استان سمنان شهید ایرج عرب سرهنگی گرمسار وصیت نامه شهید وصیتنامه\nحرفتان حرف رهبری، عملتان عمل رهبری و جانتان جان رهبری باشد + دستخط شهید ۲۱ / ۰۹ / ۱۳۹۸


رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت | بانی نو\nخانه/رم کامپیوتر/رم جی اسکیل/رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت\nرم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت\nشناسه محصول: 20005\nرم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت:\nچرا رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت گزینه مناسبی برای خرید است؟ رم نوعی حافظه رایانه است که به هر ترتیب قابل خواندن و تغییر است و به طور معمول برای ذخیره داده های فعال و کد ماشین استفاده می شود. یک دستگاه حافظه با دسترسی تصادفی امکان خواندن یا نوشتن موارد داده را تقریباً در همان زمان صرف نظر از مکان فیزیکی داده ها در داخل حافظه فراهم می کند. در مقابل ، با سایر رسانه های ذخیره مستقیم دسترسی اطلاعات مانند دیسک های سخت ، CD-RW ها ، DVD-RW ها و نوارهای مغناطیسی قدیمی و حافظه درام ، زمان مورد نیاز برای خواندن و نوشتن موارد داده ها بسته به مکان فیزیکی آنها به طور قابل توجهی متفاوت است.\nرم شامل مدارهای چندگانه سازی است ، تا خطوط داده را به حافظه آدرس دهی شده برای خواندن یا نوشتن ورودی متصل کند. معمولاً بیش از یک بیت ذخیره سازی توسط همان آدرس قابل دسترسی است و دستگاه های RAM اغلب چندین خط داده دارند و گفته می شود دستگاه های “8 بیتی” یا “16 بیتی” و غیره هستند. در فناوری امروز ، حافظه دسترسی تصادفی به شکل تراشه های مدار مجتمع است.\nRAM معمولاً با انواع فرار حافظه (مانند ماژول های حافظه دسترسی تصادفی پویا در ارتباط است که در صورت قطع شدن انرژی اطلاعات ذخیره شده از بین می رود ، اگرچه RAM غیر فرار نیز ساخته شده است. انواع دیگری از حافظه های غیر فرار وجود دارد که دسترسی تصادفی برای عملیات خواندن را امکان پذیر می کند ، اما یا اجازه فعالیت نوشتن را نمی دهد یا محدودیت های دیگری برای آنها وجود دارد. شرکت G.Skill بخاطر حافظه بسیار قدرت اورکلاکینگ بسیار مشهور است و رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت راعرضه کرده است.\nطراحی محصول رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت :\nبسته بندی رم از بهترین مواردی است که تاکنون دیده ایم. در قسمت بیرونی جعبه سیاه ، نواری وجود دارد که نام و نشان استاندارد G.Skill را با سبک G.Skill Trident Z Royal چاپ شده در کروم پوشش می دهد. در داخل جعبه ، یک جفت چوب نقره ای پیدا می شود که با کف متراکم احاطه شده اند تا در هنگام مسافرت ایمن باشند. شکل پخش کننده های حرارتی یکسان است ، فقط اینکه اکنون ما انتخاب پوشش های نقره ای یا طلایی را داریم ، در کنار آنها نام جدیدی وجود دارد و آن میله نور خیره کننده به نظر می رسد.\nبا بسیاری از وجوه ، هشت ناحیه LED در داخل اطراف به اطراف نور تابیده و نسبت به چشم وابسته به زوایا واکنش متفاوتی نشان می دهند. البته ، بازتاب نور از پوشش نقره ای نیز وجود دارد تا نور بیشتری را در اطراف رایانه شخصی پرتاب کند . با توجه به زمان بندی AMP 2.0 ، احساس خوبی داریم که اینها از بهترین IC های موجود نیز هستند. مراحل معمول را برای پاکسازی آخرین کیت آزمایش شده از مادربرد BIOS طی کردیم ، ما G.Skill Trident Z Royal را بوت کردیم و آنچه را که به ما گفته می شد را دریافت کردیم. ما در حالت دو کاناله هستیم ،32 گیگابایت حافظه در آن نمایش داده می شود و در 4000 مگاهرتز با زمان بندی 17-17-17-37 2T هستیم.\nبا استفاده از 1.35 ولت برای ولتاژ DIMM ، ما همچنین متوجه شدیم BIOS ما نیز 1.35 ولت را به سمت VCCIO و VCCSA فشار می دهد. با استفاده از همان پارامترهایی که هنگام کاهش زمان بندی ها استفاده کردیم ، برای سرعت بیشتر تلاش کردیم. در حالی که ما توانستیم 4401 MHZ را وارد ویندوز کنیم ، این آزمایش در آزمایش 7 zip فاقد نتیجه است ، بنابراین ما به 4380 مگاهرتز که در آن Trident Z Royal هیچ مشکلی برای آزمایش و استفاده از آن نشان نداد ، بسنده کردیم.\nبا توجه به آنچه ما دیدیم ، اگر شما مایل به استفاده از ولتاژ بیشتر هستید ، رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت چیزهای بیشتری برای ارائه دارد. نتایج مطالعه چشمگیر است. همچنین می توانید ببینید که هر دو نسخه OC از مزایای آن بهره مند شده اند ، اما به دلیل زمان بندی کم در 4380 مگاهرتز ، دست کم گرفت. هفت دقیقه و بیست و چهار ثانیه چشمگیر است و فقط چند کیت در اینجا به خوبی تست Trident Z Royal است.\nپایین آوردن زمان بندی اگرچه کم باشد ، مزیت هایی را نشان می دهد ، اما استفاده از سرعت بالاتر ما را به دهه 430 رساند. در حالی که آزمایشات قبلی به خوبی برای حافظه Trident Z Royal که در اختیار ما قرار دارد ، نتایج 7-zip مهمترین شاخص عملکرد را به نفع این حافظه نشان می دهد. با استفاده از پروفایل XMP ، درها را از روی همه موارد موجود در نمودار منفجر کردیم. با کاهش زمان بندی اما انتخاب سرعت ، تقریباً ده ثانیه دیگر به دست می آورید. این برای تولید فیلم 4K بسیار بزرگ است ، جایی که چند لحظه یا ضبط می تواند به ده گیگابایت برسد. در ذهن ما G.Skill با Trident Z Royal DDR4 حافظه RAM را به سطح دیگری رسانده است.\nبا انتخاب سرعت از 3000 مگاهرتز تا 4600 مگاهرتز با زمان بندی و تراکم های مختلف. در حالی که ما هیچ مشکلی در مورد پخش کننده های حرارتی نقره ای نداریم ، گزینه طلایی نیز وجود دارد و صرف نظر از رنگی که انتخاب می کنید هزینه یکسان است. با در نظر گرفتن این نکته که به تصویر بالا نگاه می کنیم ، به هیچ وجه نمی توانیم این کیت را مقصر بدانیم. لایه محافظ RAM را جدا کرده و آنها را در رایانه نصب کنید ، جلوه آن بهتر می شود. نه تنها محیط پیرامون خود را بر روی مادربرد منعکس می کند ، بلکه تأثیر نور RGB نیز بهترین نتیجه ای است که تاکنون دیده ایم.\nبسیار روشن تر از پیاده سازی های قبلی RGB از G.Skill ، اما هنوز هم این انتقال کره را به راحتی از نور حفظ می کند. مانند هر کیت G.Skill RGB ، نرم افزاری نیز از G.Skill وجود دارد و هر مادربردی که دارای کنترل RAM در BIOS باشد نیز می تواند میزان تولید میله های نور کریستالی را کنترل کند.\nسایر مشخصات : تست‌شده تحت شرایط سخت با مادربردهای دارای چیپ‌ست Z170 اینتل\nسیستم خنک کننده : هیت‌سینک\nظرفیت کلی : 16 گیگابایت\nرم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت دارای مشخصات واقعاً چشمگیری است. در DDR4-4000 با زمان بندی 15-16-16 احتمالاً ترکیب کاملی از فرکانس بالا ، زمان بندی کم و سازگاری با پلت فرم گسترده است.\nبرای کار با این مشخصات به 1.5 ولت احتیاج دارد – که برای ولتاژ پیش فرض در بالاترین سطح قرار دارد. G.Skill رقیبی برای بهترین حافظه گرد DDR4 در بازار ایجاد کرده است. برخی از کاربران یک کیت 2×16 گیگابایتی را ترجیح می دهند ، اما اگر شما یک گیمر یا اورکلاکر هستید که به دنبال قفسه بالای صفحه هستید ، واقعاً باید نگاهی به این کیت سلطنتی درجه یک G.Skill بیندازید.\nاولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “رم دسکتاپ DDR4 دو کاناله 3200 مگاهرتز CL16 جی اسکیل مدل Trident Z ظرفیت 32 گیگابایت” لغو پاسخ\nرم G.SKILL TRIDENT Z ROYAL 32GB 4000MHZ CL19 GOLD\nرم دسکتاپ DDR4 تک کاناله 2400 مگاهرتز CL15 جی اسکیل مدل AEGIS ظرفیت 16 گیگابایت\nرم G.SKILL TRIDENT Z ROYAL 32GB 3600MHZ CL19 GOLD\nرم دو کاناله دسکتاپ جی اسکیل TRIDENT Z ROYAL ELITE 32GB 4000MHZ CL16 GOLD\nرم دسکتاپ DDR4 تک کاناله 3200 مگاهرتزCL16 جی.اسکیل Aegis ظرفیت 8 گیگابایت


انسان در تقابل اجتماع در «باد شیشه را می لرزاند» -\n۲۸ دی ۱۳۹۳ - ۱۲:۳۳\nانسان در تقابل اجتماع در «باد شیشه را می لرزاند»\nتهران-ایسکانیوز: نمایش «باد شیشه را می لرزاند» نوشته مهدی کوشکی به کارگردانی مشترک هستی حسینی و مصطفی کوشکی در سی و سومين جشنواره بين المللی تئاتر فجر اجرا می شود.\nبه گزارش خبرنگار تئاتر ایسکانیوز، کوشکی با این توضیح که محوریت این نمایشنامه، موقعیت و نقش زن در اجتماع، در بازه های زمانی و مکانی متفاوت است، اظهار داشت: نمایش می کوشد موقعیت چندین زن را در قالب یک زن به تصویر کشد.\nوی افزود: در روند داستاتی «باد شیشه را می لرزاند» با روایت خطی مشخصی مواجه نیستیم و روایت در لحظات مختلف دچار شکست های زمانی و مکانی متعددی می شود.\nکوشکی با بیان این که داستان این نمایش با تاکید بر عنصر بی زمانی ابتدا به روایت زندگی زوج جوانی می پردازد که به تازگی قرار است صاحب فرزندی شوند، تصریح کرد: این زوج به دلایلی درگیر مشکلات و سوظن هایی نسبت به یکدیگر و اطرافیانشان شده اند.\nوی اضافه کرد: نمایش «باد شیشه را می لرزاند» به این حقیقت می پردازد که انسان در تقابل با اجتماع قرار دارد و تصمیم های متفاوت هر فرد ، آینده متفاوتی را نه تنها برای خود او که برای دیگر اعضای اجتماع متاثر از آن فرد، رقم خواهد زد.\nبه گفته کوشکی، نمایش «باد شیشه را می لرزاند» را به واسطه پرداخت شخصیت های متفاوت وعدم وابستگی به زمان و مکان، می توان از زوایای مختلف و از نگاه هریک از شخصیت های داستان، در مسیری متفاوت دنبال کرد.\nدر این نمایش شهروز دل افکار، شهره رعایتی و مصطفی کوشکی بازی دارند.\nنمایش «باد شیشه را می لرزاند پنج شنبه 2 بهمن ماه در دو سانس 17 و 20 هم زمان با سی و سومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر در تالار حافظ به صحنه می رود.\nعکس:زهره صفی نور\nکد خبر: 195037


رئیس هیئت‌مدیره شرکت معدن یار اسپادانا:\nامین اردستانی در گفت‌و‌گو با خبرنگار پایگاه خبری و تحلیلی «فلزات آنلاین» از روند صعودی تولید در این شرکت خبر داد و اظهار داشت: ظرفیت تولید کنسانتره سنگ‌آهن شرکت معدن یار اسپادانا 150 هزار تن در سال است که در فاز دوم توسعه، ظرفیت تولیدی این کارخانه به 300 هزار تن خواهد رسید. عیار کنسانتره آهن این شرکت 65 تا 67 درصد آهن دارد و 500 تن روزانه خوراک‌دهی کارخانه است.\nوی افزود: کارخانه کنسانتره آهن اسپادانا با هدف اشتغال و ایجاد ارزش افزوده در منطقه محروم بافران، شهرستان نایین استان اصفهان قرار گرفته است. این شرکت با توجه به داشتن کارخانه فرآوری سنگ‌آهن توانایی فرآوری سنگ‌آهن مگنتیت و تولید کنسانتره آهن را دارد و همچنین مجهز به یک واحد آزمایشگاهی تخصصی و کاملا پیشرفته در زمینه آنالیز سنگ‌آهن است.\nرئیس هیئت مدیره شرکت معدن یار اسپادانا خاطرنشان کرد: در کانسارهای با عیار متوسط سنگ‌آهن، میزان آهن محتوی پایین و مقدار عناصر مزاحم بیش از حد مجاز است. به همین دلیل برای پرعیارسازی از روش‌های پیشرفته‌تر و مدار پیچیده‌تری اقدام به تولید کنسانتره می‌شود. مدار فرآوری به طور کلی از واحدهای خردایش و آسیا کنی، پرعیارسازی و آبگیری تشکیل شده است. در کنار این واحدها، واحدهای حمل‌ونقل، تامین آب، تاسیسات به عنوان واحدهای جانبی قرار می‌گیرند.\nواحدهای تولیدی نوپا، گرفتار قوانین دست و پاگیر\nاردستانی در خصوص مشکلات پیش‌روی در زمینه تولید تصریح کرد: شرکت معدن یار اسپادانا با توجه به اینکه شرکت نوپا و تازه تاسیس بوده و چندین سال است که به تولید رسیده اما متاسفانه قوانین پیش روی تولیدکنندگان، ما را با مشکلات زیادی روبه‌رو کرده است. به طوری که حتی برای گرفتن وام ساده بانکی باید بروکراسی اداری و قوانین پیچیده‌ای را پشت سر بگذرانند. اکنون ما با مشکلاتی از قبیل قوانین دست و پاگبر مالیاتی و مسئله برق‌رسانی که حدود 20 سال است گریبان شرکت ما را در منطقه‌ای محروم گرفته و بعضا تولید را با اختلال مواجه می‌کند، روبه‌رو هستیم.\nقیمت‌گذاری های ناعادلانه موجب رکود تولیدکنندگان می‌شود\nاردستانی مطرح کرد: قیمت‌گذاری در زنجیره فولاد ناعادلانه است. محصولات نهایی فولاد با قیمت بالایی توسط تولیدکنندگان آن به فروش می‌رسد و گاهی قیمت این محصولات بالاتر از قیمت جهانی است. مصرف‌کننده به ناچار محصول مورد نیاز خود را به این قیمت خریداری می‌کند. این در شرایطی است که قیمت کنسانتره در کشور کمتر از قیمت‌های جهانی است.\nرئیس هیئت‌مدیره شرکت معدن یار اسپادانا اضافه کرد: منصفانه نبودن قیمت‌گذاری در صنایع بالادست فولادی، ضرر بسیاری را متوجه سرمایه‌گذاران این حوزه کرده است. به طوری که تولیدکننده به سختی می‌تواند محصول خود را وارد چرخه تولید کند. ضمن اینکه بالا بودن قیمت‌ها در محصولات نهایی سبب خواهد شد که سرمایه‌گذاران زیادی وارد حوزه بالادست نشده و کمبود مواد اولیه باعث عدم توسعه صنعت فولاد شود. به این ترتیب، تولید‌کنندگان با موانع بسیاری مواجه می‌شوند و به ناچار مسیر سرمایه‌گذاری خود را تغییر می‌دهند.\nوی در ادامه بیان کرد: برنامه‌ریزی دقیق و استفاده از کارشناسان متخصص در این حوزه، به خوبی می‌تواند مسئله قیمت‌گذاری را حل کند و قیمت‌گذاری عادلانه و منصفانه‌ای در این حوزه انجام شود.\nاردستانی در پایان ابراز کرد: حمایت از تولیدکنندگان فولادی منجر به توسعه صنعت فولاد کشور و استفاده هر چه بهتر از ذخایر معدنی خواهد شد. ضمن اینکه هر چه میزان حمایت دولت از صنایع فولادی بیشتر شود، رونق بیشتری در اقتصاد غیرنفتی کشور به وجود خواهد آمد.\nرضا جدیدی مطرح کرد:\nخیز اول سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور\nطی یازده ماه 99 برآورد شد؛\nبومی‌سازی 524 میلیون دلاری در شرکت‌های بزرگ معدن و صنایع معدنی\nچراغ ۷۰ واحد معدنی تعطیل در سال ۹۹ روشن شد\nبا وجود محدودیت‌های کرونا و کاهش اعتبارات عمرانی؛\nدستیابی سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی به تمامی اهداف و برنامه‌ها در سال جهش تولید


فارماتون / آیا فارماتون چاق کننده است؟ ، آشنایی با داروی فارماتون.\nآیا فارماتون چاق کننده است؟\nآشنایی با داروی فارماتون\nفارماتون نوعی مولتی ویتامین است که سال هاست در داروخانه ایران در حال ارائه است. این دارو از مولتی ویتامین های مناسب و خوب به حساب می آید که به دلیل فرم خاص دارویی درون کپسول قرار داده شده است. این ماده از ۴ماده ی سازنده تشکیل شده است. ۱-عصاره جنسیک.۲- دی متیل اتانول بی تارتات. ۳-ویتامین ها، مواد معدنی و عناصر کمیاب. ۴-کولین، اینوزیتول، لینولئیک اسید. جنسیک ماده ای گیاهی است که به دو نوع آسیایی و آمریکا وجود دارد، این گیاه برای سلامتی بسیار مفید است، سطح قند خون و سطح کلسترول را پایین می آورد و آرام بخش است و استرس را کم می کند و در درمان دیابت و اختلالات جنسی مردان نیز موثر است.\nویتامین و عناصر نیز در این دارد نفس مکمل را داشت و به ذخیره این مواد در بدن خود کمک خواهد کرد تا فرد دچار کمبود نشود. از خواص این دارو می توان کاهش استرس در افراد میانسال و جوان را نام برد. همچنین به دلیل وجود جین سینگ دارای انواع پاناکسوزیدها و پاناگزاتریول و پاناگزادیول است. حاصل این ترکیب ماده ای محرک است که اثر محرک نسبی ای بر روی مغز و بدن می باشد که باعث افزایش تمرکز خود و احتمالاً بهبود و تقویت حافظه می شود و همچنین وجود متیل آمینواتانول بی تارتات باعث ایجاد خلق خد بهتر در افراد می شود. هر چند این تاثیر کم است و چشمگیر نیست.\nهمچنین این دارو به دلیل داشتن ویتامین ها و مواد معدنی بسیار زیاد می تواند در بدن انسان انواع کمبودها و ضعف ویتامین ها و مواد معدنی را جبران کند. استفاده از قرص های فارماتون می تواند می تواند عوارضی مانند خارش پوست، مشکلات خواب، سرگیجه و مشکلات گوارشی مانند حالت تهوع، تهوع و دردهای شکمی را همراه داشته باشد.\nاگر به مشکلات گوارشی خاصی مبتلا هستید نباید ازاین دارو استفاده کنید و یا حداقل قبل از استفاده با پزشک خود مشورت های لازم را انجام دهید. همچنین این دارو ممکن است حاوی روغن بادام یا سویا و یا لاکتوز باشد پس اگر به هر کدام از این مواد حساسیت دارید بهتر است یا از آن استفاده نکنید و یا با احتیاط آن را استفاده کنید.\nبهترین زمانی که می توانیم از فارماتون استفاده کنیم در هنگام صرف غذا است زیرا فارماتون یک مکمل است و برای جذب بهتر مکمل ها و مواد معدنی پیشنهاد می شود آن را همراه غذا مصرف کرد. اگر با شکم خالی مصرف شود. ممکن است باعث مشکلات معده و گوارش در افراد شود.\nبا افزایش تعداد افراد سودجو در جوامع مختلف مشکلاتی مانند وجود داروهای تقلبی در دسترس مردم پیش آمده است. دارو فارماتون نیز مانند بقیه داروها این را دارد و این موضوع باعث شده که ما هنگام خرید فارماتون بیشتر مراقب تقلبی نبودن آن باشیم. اگر از نوع تقلبی این دارو استفاده کنیم ممکن است آسیب چندانی به ما وارد نکند اما قطعاً تاثیری در بدن ما نخواهد گذاشت و ما تغییری حس نمی کنیم.\nبرای تشخیص فارماتون اصلی از نوع تقلبی آن بهتر است به چند مورد توجه داشته باشیم مانند نوشته شدن نام فارماتون به لاتین روی کپسول های و یا وجود نام فارماتون روی در بسته بندی محصول همچنین باید بدانیم هیچ ارزونی بی علت نیست و نمونه اصل دارو با قیمت بالاتر توزیع می شود. معمولاً افراد با هدف هایی مختلف مانند چاق شدن و لاغر شدن و یا… به باشگاه ها رجوع می کنند.\nمربی ها نیز اکثراً داروها و مکمل هایی را مناسب با هدف ورزشکار برای او پیشنهاد می دهند. اگر فردی با هدف چاق شدن به باشگاه ورزشی رجوع کند. معمولاً مربی که اطلاعات کافی ندارد به او استفاده از کپسول مکمل فارماتون را پیشنهاد می دهد و معمولاً ذکر می کنند این کپسول اشتها را زیاد می کند و باعث چاقی سریع می شود.\nنکته ای که باید بدانیم این است که همان طور که ذکر شد، فارماتون مکمل است، تاثیر مکمل روی کاهش و یا افزایش وزن نیز کاملاً به تغذیه افراد بستگی دارد. یعنی مکمل ها این گونه در بدن اثر می کنند که سوخت و ساز بدن را بالا برده و با تقویت تمامی ارگان های بدن باعث می شود نیاز به انرژی بیشتر شود و طبیعتاٌ بعد از آن اشتها بیشتر خواهد شد این موضوع باعث می شود افراد بیشتر تمایل به غذا و خوردن انواع مواد غذایی پیدا کنند.\nحال اگر این خوراکی ها و غذاها باعث افزایش وزن و چاقی ما شوند مانند کربوهیدرات و چربی ها و… ما افزایش وزن را حس کرده و این موضوع سبب چاقی ما شده و دلیل آن را استفاده از مکمل می بینیم.\nاما اگر مواد غذایی را استفاده کنیم که نه تنها به افزایش وزن کمک نمی کند بلکه باعث کاهش وزن هم می شوند، مانند مواد فیبردار و غیر هضم، بعد از مدتی کاهش وزن روی ما تاثیر خواهد گذاشت و ما دوباره این تاثیر را از نگاه مکمل ها خواهیم دید اما واقعیت این است که مکمل ها از جمله فارماتون روی تغییر وزن ما تاثیری نخواهد داشت و فقط ما مواد غذایی مفید و ویتامین ها و مواد معدنی را وارد خواهد کرد.\nآیا از مکمل های ورزشی استفاده می کنید ؟\nبله از مکمل و دارو\nنه مکمل ها ضرر دارند\nتوسط admin|۱۳۹۸-۱-۱۵ ۲۰:۰۴:۱۲ +۰۴:۳۰اردیبهشت ۲۵ام, ۱۳۹۷|اطلاعات دارویی, مکمل ها, چاقی|بدون ديدگاه\nپرسش و پاسخ تغذیه ورزشی\nاسفند ۲۳ام, ۱۳۹۷ | ۸ نظر\nراهکارهایی برای حفظ آمادگی جسمانی در ایام عید نوروز\nبهمن ۲۹ام, ۱۳۹۷ | بدون ديدگاه\nنقش بازی های ورزشی در حفظ سلامتی کودکان\nبهمن ۸ام, ۱۳۹۷ | بدون ديدگاه\nتاباتا یک متد ورزشی جدید


داستان نویسی خلاق برتر سوراخ پیشانی :: داستان کوتاه جدید\nداستان نویسی خلاق برتر سوراخ پیشانی\nمانده به سی سالگیم، وقتی هیچ راه دیگری برای خلاص شدن از صدای شُرشُر آبی که از اول شب شروع و کم کم تبدیل به صدای موج های عظیم شده بود، نیافتم، نوکِ میخِ فولادی ده سانتی را که برای نصب عکس های سونوگرافی “آراز”، بالای کابینت، پنهان کرده بودم، درست وسط پیشانیم گذاشتم و تنها با یک ضربه ی چکش، هفت سانتی‌متر از آن را درون سرم فرو کردم. آبِ جمع شده درون کاسه ی سرم، از اطرافِ سوراخِ میخ، به همراه کمی خونِ خالصِ رنگ باخته، به آرامی از میان دو ابرویم پائین آمد و درست در نوک دماغم، وقتی چاره ای جز سقوط نداشت، قطره قطره بر کفِ سرامیکیِ اتاق ریخت. منتظر شدم، تا آخرین قطره، بی جان به کف سرامیک بخورد و خالی شوم از سنگینیِ هلاک کننده ی آبی که از دو هفته پیش، درون کاسه ی سرم جمع شده بود و از اول شب، صدایش، مثل خوره وجودم را می خورد! مزه‌ی شیرینِ حسِ مطبوعی، همچون بی وزنی کل وجودم را فرا گرفت ، نفس عمیقی کشیدم، تا حتی ذره هوائی هم که همزمان با آبِ سرم در بدنم بود، درون شش هایم نماند! می خواستم هرگونه خویشاوندی با این آب را حذف کنم. به دقت به حجم و شکلِ قطره ها نگاه کردم. چه شرارتِ پنهانی در درونشان خفته بود که از لمسِ عینیِ اش عاجز بودم؟ چرا مثل قطراتِ ساده ی آبی بودند که نقاشی، قلموی قرمزش را در آن چرخانده؟ مگر همین قطرات آب، وقتی درون سرم بودند، چنان بیرحم و گستاخ، حضورشان را وقیحانه به رخ نمی کشیدند؟ چرا اکنون، روی سطحِ صافِ سرامیک، مذبوحانه تن به گرمای اتاق می دادند و ذره ذره بخار می شدند؟ مگر حرارت تن من برای نابودیشان کافی نبود؟ دوست نداشتم، لکه های ناخالصشان؛ که تن به بخار شدن نداده بودند، روی سرامیک باقی بماند. سریع با حوله های حمام؛ به جان سرامیک افتادم و به دقت، تا آخرین نم را پاک کردم. حوله ها را درون لباسشوئی انداختم تا در اولین فرصت، آخرین نشانه ها از وجود آن آبِ کشنده را از بین ببرم.\nآخرین نشانه ها از وجود آن آبِ کشنده را از بین ببرم. حالا می توانستم دوباره مسواک بزنم. می خواستم مزه ی بزاقم، با چند ساعت قبل فرق کند. لباس هایم را کندم و به آرامی زیر لحاف خزیدم. چنان که حتی روح زارا هم متوجه نشود. دلم می خواست، او را که پشت به من خوابیده بود بغل می کردم و این حسِ مطبوعِ بی آبی در کاسه ی سرم را با او تقسیم می-کردم. اما زارا، بیدار که می شد، نمی توانست دوباره بخوابد و تا چند روز، از سردرد و بیخوابی گلایه می کرد. فکر کردم صبح؛ متوجه تغییر رفتارم خواهد شد. مثل همیشه توضیح خواهد خواست و من فرصت دارم، حالا که خطر از بیخ گوشم گذشته بود، همه چیز را از اول برایش تعریف کنم. از دو هفته پیش شروع می کنم. روزی که برای پیک نیک به فضای سرسبز یکی از روستاهای اطراف رفته بودیم و چشمه ی کوچکی لای سنگ ها پیدا کردیم. چه آب گوارائی داشت. خنک و سبک! اما درست با اولین جرعه ای که خوردم، جرقه ی اتفاق عجیبی در کاسه\nی سرم زده شد. زارا، لیوان را تا نیمه پر کرد و به دستم داد. سعی کردم تمام آب را یک جرعه بنوشم. سرم را بیش از حد به عقب خم کردم و چند قطره از آب، در کسری از ثانیه، راه پرپیچ و خمی از حلقم تا مغزم پیمود و خنکی اش را با تمام مغزم احساس کردم. یکی دو ساعتی بعد، وقتی فرصتی دست داد و به بهانه ی دستشوئی، به تنهائی ته دره رفتم، سرم را در جهت مخالف؛ به جلو خم کردم، تا آن دو سه قطره، از همان راهی که به مغزم رسیده بودند، دوباره به حلقم برگردند. اما موفق نشدم. انگار در گودی خاصی از قسمتِ پائین مغزم گیر کرده بودند. روی چمن ها دراز کشیدم و غلط زدم تا بلکه بتوانم راه خروجی برایشان پیدا کنم. نه… نتوانستم. چمن نرمی کنار درخت تنومندی پیدا کردم و سرم را گذاشتم روی آن و سرو ته شدم. پاهایم را به درخت\nتکیه دادم و با دست هایم تعادلم را حفظ کردم. چند دقیقه روی سرم ایستادم. تمام وزنِ بدنم، روی سرم بود. اما بازهم اتفاقی نیفتاد. در همان حالت متوجه زارا شدم. روی بلندی ایستاده بود و به حرکات عجیب من نگاه می کرد. سریع روی دو پا ایستادم و لبخند زدم. نمی توانستم چیزی به او بگویم. حامله بود و دکتر به خاطر سن زیادش، از هرگونه تنش و اضطراب پرهیزش داده بود. پیک نیک ما، با خاطره ی چند قطره آبِ چشمه که مثل خوره به جانم افتاده بود، تمام شد. فکر کردم به مرور، آب در خون مغزم قاطی شده و در پیچ و خم رگ هایم، به مرور بخار می-شود و از بین می رود. اما غافل از این که هیچ خونی به مخفیگاهِ شوم این چند قطره آب، نفوذ نمی کرد. از آنجا که هیچ تغییری در سیستم حیاتیِ بدنم احساس نمی کردم، کمی خیالم راحت بود. می توانستم با بی اعتنائی به حرکتِ مواج آب، به زندگی ادامه دهم و همچون اغلبِ تغییراتِ روزمره ی زندگی، به آن عادت کنم. یکی دو روز، با همین سلاح،\nجمعه ی دیگری سر رسید و نبوغِ جوشنده ی برادر زنم گل کرد و پیشنهاد پیک نیک دیگری را، این بار در ویلای یکی از دوستانش داد. پذیرشِ آنی پیشنهاد او دور از ذهن نبود. ما همه برای خرید و تزئین خانه هایمان چه فلاکت ها که نکشیده بودیم و حالا چه اشتیاقی برای دور شدن از همین خانه ها در وجودمان زبانه می کشید. نمی توانستم مخالفت کنم. بر اساس قرار نانوشته ای، تا تولد بچه، در همه ی موارد حق با زارا بود! صبح به راه افتادیم و یکی دو ساعت بعد، روی تراس ویلا، دورهم نشسته بودیم و طبق جلسات یکی دو ماه اخیر، در مورد اسم بچه، صحبت می کردیم. هرکس سعی می کرد اسمی را که قرار بود زمانی روی بچه ی خودش بگذارد و به هزار دلیل نشده بود، پیشنهاد بدهد. ته دلم به آنها می خندیدم. چون اسم پسرم را از همان روزی که خبر حاملگی اش را شنیدم نمی دانم از کی و چگونه نامِ “آراز” در بخشِ امنِ حافظه ی من ذخیره شده بود. شاید این همزیستیِ ناخودآگاهم با کلمه “آراز”، باعث شده بود تا تعلق خاطر شدیدی نسبت به آن احساس کنم. دوست برادر زنم، هندوانه ی بزرگی قاچ کرد و روی میز گذاشت. زارا که به شدت تحت تاثیر طعمِ شیرین هندوانه قرار گرفته بود، قاچ بزرگی از آن برداشت و به من داد. لبخندی تحویلش دادم و تکه ی بزرگی از آن کندم و خوردم. درست بعد از چند ثانیه، با شنیدن انعکاسِ صدای افتادن چند قطره روی مخفیگاه یک هفته ای آن قطراتِ فراموش شده، شوکه شدم. انگار ته چاه نشسته باشی و چند قطره روی سطح آب بچکد. انعکاسِ صدای هر قطره از آب هندوانه که بر روی آبِ راکدِ مغزم می چکید، چنان واضح بود که ناخودآگاه به اطراف نگاه کردم. نه… انگار این صدا در درون کاسه ی سرم خفه می شد و به گوش کسی\nدو سال قبل، در یک نیمه شبِ تابستانی، سه روز مانده به سی سالگیم، وقتی هیچ راه دیگری برای خلاص شدن از صدای شُرشُر آبی که از اول شب شروع و کم کم تبدیل به صدای موج های عظیم شده بود، نیافتم، نوکِ میخِ فولادی ده سانتی را که برای نصب عکس های سونوگرافی “آراز”، بالای کابینت، پنهان کرده بودم، درست وسط پیشانیم گذاشتم و تنها با یک ضربه ی چکش، هفت سانتی‌متر از آن را درون سرم فرو کردم. آبِ جمع شده درون کاسه ی سرم، از اطرافِ سوراخِ میخ، به همراه کمی خونِ خالصِ رنگ باخته، به آرامی از میان دو ابرویم پائین آمد و درست در نوک دماغم، وقتی چاره ای جز سقوط نداشت، قطره قطره بر کفِ سرامیکیِ اتاق ریخت. منتظر شدم، تا آخرین قطره، بی جان به کف سرامیک بخورد و خالی شوم از سنگینیِ هلاک کننده ی آبی که از دو هفته پیش، درون کاسه ی سرم جمع شده بود و از اول شب، صدایش، مثل خوره وجودم را می خورد! مزه‌ی شیرینِ حسِ مطبوعی، همچون بی وزنی، کل وجودم را فراگرفت. نفس عمیقی کشیدم، تا حتی ذره هوائی هم که همزمان با آبِ سرم در بدنم بود، درون شش هایم نماند! می خواستم هرگونه خویشاوندی با این آب را حذف کنم. به دقت به حجم و شکلِ قطره ها نگاه کردم. چه شرارتِ پنهانی در درونشان خفته بود که از لمسِ عینیِ اش عاجز بودم؟ چرا مثل قطراتِ ساده ی آبی بودند که نقاشی، قلموی قرمزش را در آن چرخانده؟ مگر همین قطرات آب، وقتی درون سرم بودند، چنان بیرحم و گستاخ، حضورشان را وقیحانه به رخ نمی کشیدند؟ چرا اکنون، روی سطحِ صافِ سرامیک، مذبوحانه تن به گرمای اتاق می دادند و ذره ذره بخار می شدند؟ مگر حرارت تن من برای نابودیشان کافی نبود؟ دوست نداشتم، لکه های ناخالصشان؛ که تن به بخار شدن نداده بودند، روی سرامیک باقی بماند. سریع با حوله های حمام؛ به جان سرامیک افتادم و به دقت، تا آخرین نم را پاک کردم. حوله ها را درون لباسشوئی انداختم تا در اولین فرصت، آخرین نشانه ها از وجود آن آبِ کشنده را از بین ببرم. حالا می توانستم دوباره مسواک بزنم. می خواستم مزه ی بزاقم، با چند ساعت قبل فرق کند. لباس هایم را کندم و به آرامی زیر لحاف خزیدم. چنان که حتی روح زارا هم متوجه نشود. دلم می خواست، او را که پشت به من خوابیده بود بغل می کردم و این حسِ مطبوعِ بی آبی در کاسه ی سرم را با او تقسیم می-کردم. اما زارا، بیدار که می شد، نمی توانست دوباره بخوابد و تا چند روز، از سردرد و بیخوابی گلایه می کرد. فکر کردم صبح؛ متوجه تغییر رفتارم خواهد شد. مثل همیشه توضیح خواهد خواست و من فرصت دارم، حالا که خطر از بیخ گوشم گذشته بود، همه چیز را از اول برایش تعریف کنم. از دو هفته پیش شروع می کنم. روزی که برای پیک نیک به فضای سرسبز یکی از روستاهای اطراف رفته بودیم و چشمه ی کوچکی لای سنگ ها پیدا کردیم. چه آب گوارائی داشت. خنک و سبک! اما درست با اولین جرعه ای که خوردم، جرقه ی اتفاق عجیبی در کاسه ی سرم زده شد. زارا، لیوان را تا نیمه پر کرد و به دستم داد. سعی کردم تمام آب را یک جرعه بنوشم. سرم را بیش از حد به عقب خم کردم و چند قطره از آب، در کسری از ثانیه، راه پرپیچ و خمی از حلقم تا مغزم پیمود و خنکی اش را با تمام مغزم احساس کردم. یکی دو ساعتی بعد، وقتی فرصتی دست داد و به بهانه ی دستشوئی، به تنهائی ته دره رفتم، سرم را در جهت مخالف؛ به جلو خم کردم، تا آن دو سه قطره، از همان راهی که به مغزم رسیده بودند، دوباره به حلقم برگردند. اما موفق نشدم. انگار در گودی خاصی از قسمتِ پائین مغزم گیر کرده بودند. روی چمن ها دراز کشیدم و غلط زدم تا بلکه بتوانم راه خروجی برایشان پیدا کنم. نه… نتوانستم. چمن نرمی کنار درخت تنومندی پیدا کردم و سرم را گذاشتم روی آن و سرو ته شدم. پاهایم را به درخت تکیه دادم و با دست هایم تعادلم را حفظ کردم. چند دقیقه روی سرم ایستادم. تمام وزنِ بدنم، روی سرم بود. اما بازهم اتفاقی نیفتاد. در همان حالت متوجه زارا شدم. روی بلندی ایستاده بود و به حرکات عجیب من نگاه می کرد. سریع روی دو پا ایستادم و لبخند زدم. نمی توانستم چیزی به او بگویم. حامله بود و دکتر به خاطر سن زیادش، از هرگونه تنش و اضطراب پرهیزش داده بود. پیک نیک ما، با خاطره ی چند قطره آبِ چشمه که مثل خوره به جانم افتاده بود، تمام شد. فکر کردم به مرور، آب در خون مغزم قاطی شده و در پیچ و خم رگ هایم، به مرور بخار می-شود و از بین می رود. اما غافل از این که هیچ خونی به مخفیگاهِ شوم این چند قطره آب، نفوذ نمی کرد. از آنجا که هیچ تغییری در سیستم حیاتیِ بدنم احساس نمی کردم، کمی خیالم راحت بود. می توانستم با بی اعتنائی به حرکتِ مواج آب، به زندگی ادامه دهم و همچون اغلبِ تغییراتِ روزمره ی زندگی، به آن عادت کنم. یکی دو روز، با همین سلاح، حضورِ مزاحمِ قطرات را نادیده گرفتم. تا این که باز جمعه ی دیگری سر رسید و نبوغِ جوشنده ی برادر زنم گل کرد و پیشنهاد پیک نیک دیگری را، این بار در ویلای یکی از دوستانش داد. پذیرشِ آنی پیشنهاد او دور از ذهن نبود. ما همه برای خرید و تزئین خانه هایمان چه فلاکت ها که نکشیده بودیم و حالا چه اشتیاقی برای دور شدن از همین خانه ها در وجودمان زبانه می کشید. نمی توانستم مخالفت کنم. بر اساس قرار نانوشته ای، تا تولد بچه، در همه ی موارد حق با زارا بود! صبح به راه افتادیم و یکی دو ساعت بعد، روی تراس ویلا، دورهم نشسته بودیم و طبق جلسات یکی دو ماه اخیر، در مورد اسم بچه، صحبت می کردیم. هرکس سعی می کرد اسمی را که قرار بود زمانی روی بچه ی خودش بگذارد و به هزار دلیل نشده بود، پیشنهاد بدهد. ته دلم به آنها می خندیدم. چون اسم پسرم را از همان روزی که خبر حامله گی زارا را شنیده بودم انتخاب کرده بودم. نمی دانم از کی و چگونه نامِ “آراز” در بخشِ امنِ حافظه ی من ذخیره شده بود. شاید این همزیستیِ ناخودآگاهم با کلمه “آراز”، باعث شده بود تا تعلق خاطر شدیدی نسبت به آن احساس کنم. دوست برادر زنم، هندوانه ی بزرگی قاچ کرد و روی میز گذاشت. زارا که به شدت تحت تاثیر طعمِ شیرین هندوانه قرار گرفته بود، قاچ بزرگی از آن برداشت و به من داد. لبخندی تحویلش دادم و تکه ی بزرگی از آن کندم و خوردم. درست بعد از چند ثانیه، با شنیدن انعکاسِ صدای افتادن چند قطره روی مخفیگاه یک هفته ای آن قطراتِ فراموش شده، شوکه شدم. انگار ته چاه نشسته باشی و چند قطره روی سطح آب بچکد. انعکاسِ صدای هر قطره از آب هندوانه که بر روی آبِ راکدِ مغزم می چکید، چنان واضح بود که ناخودآگاه به اطراف نگاه کردم. نه… انگار این صدا در درون کاسه ی سرم خفه می شد و به گوش کسی نمی رسید. هر دقیقه، یک قطره! به بهانه ی دستشوئی، جمع را رها کردم و در کنجِ باغِ بزرگِ ویلا، کاسه ی سرم را میان دو دستم گرفتم و فشار دادم. چرا؟ شاید فکر می کردم می توانم تمام سرم را بچلانم، تا آبِ مزاحم، قطره قطره، از چانه ام بچکد و رهایم کند. اما خیال خام! تنها موفق شدم از صدای چکه ها رها شوم. فکر کردم اگر هر جمعه، چند قطره به مخزنِ آبِ شومِ ذهنم افزوده شود، تا کی می توانم دوام بیاورم. شاید کم کم قطرات آب از منفذهای بدنم بیرون می زد و به طور طبیعی، چشم ها و گوش ها و سوراخ های بینی اولین آنها خواهند بود! تجسم این وضعیت مشمئزکننده بود. خوشبختانه هیچ دردی احساس نمی کردم. فقط صدای آب، با هر تکانی که می‌خوردم، وجودِ تهدیدآمیزش را به رخ می کشید. فکر کردم یک عکس ام ار آی می تواند به شناختِ هویتِ دشمن کمک کند. اما فردای بازگشتمان از ویلا، چنان درگیر کارهای روزمره شدم، که مشکلِ سرم، در اولویت های چندم قرار گرفت. شاید هم سکوتِ مرموزش،\nباعث شد تا چند روزی فراموشش کنم. تا این که یک هفته بعد، با رسیدن جمعه ای دیگر، دوباره وحشتِ صدایِ آب، هجوم آورد. این بار نوبت باجناقم بود. او که نمی خواست نمک-گیرِ برادر زنش شود، ویلای یکی از دوستانش را قرض گرفته بود. صبح، با اشرافِ مطلق به این که هر قطره آب، چه به صورت مستقیم و چه پنهان در مواد غذائی، می تواند دوباره اژدهای درون سرم را بیدار کند، به همراه زنم و بقیه ی فامیل، به ویلای دوست باجناقم رفتیم. به خاطر علایقِ زارا و البته به بهانه ی گرمای ظهرِ تابستان، تدارک آب دوغ دیده بودند. می دانستم که هر قاشق از این غذای آبکی، می تواند بهانه ای دست اژدها بدهد. گفتم که میل ندارم و ترجیح می دهم در باغ بین درختان قدم بزنم. تازه خطر از بیخ گوشم گذشته بود که زارا هم در کنجِ خلوت باغ به من پیوست. زیر درخت گیلاس نشستیم و زارا دستم را گرفت تا طبق روال این چند ماه اخیر، روی سر بچه را گرفت تا طبق روال این چند ماه اخیر، روی سر بچه بکشد! نمی دانم از کدام کتاب روانشناسی خوانده بود که جنین، بعد از چهار ماه می تواند ارتباطی حسی و عاطفی با والدین خود برقرار کند. این ارتباط به او آرامش می دهد و زایمان را آسان می کند. احتمالا جنین، با همین تماسِ ساده، چون هنوز به قواعدِ بازی آدم های واقعی پی نبرده، فریب می خورد، دلش می خواهد هر چه زودتر صاحبِ این دست مهربان را ببیند و با کوچکترین بهانه، تمام سعی اش را می کند، هر چه زودتر و البته راحت تر متولد شود. اجازه دادم تا دستم با راهنمائی دست زارا، روی شکم برآمده ی او لیز بخورد. ناگهان تکان کوچکی، در زیر نافِ زارا احساس کردم. زارا هیجان زده به من نگاه کرد و گفت که بچه لگد می زند! لبخند زدم و سعی کردم به زور هم که شده، برای لحظه ای تهدید آبِ مغزم را فراموش کنم و حل شوم در خلسه ی پدر شدن! زارا را بوسیدم و بازویم را روی شانه اش انداختم. یعنی که می تواند روی من حساب کند و همچون چتری بر سر او و بچه امان خواهم بود! شاید زارا فقط برای تشکر از این ابراز عشق من، گیلاسی از همان درخت، که با تفاخر، شاخه های پر گیلاسش را تا بالای سرمان آویزان کرده بود، چید و در دهانم گذاشت. می دانستم حتی چند قطره از آب این گیلاس هم می تواند، نقطه ی پایانی بر این صحنه ی عاشقانه باشد. زارا نگاهِ منتظرش را به دهانم دوخته بود. چندبار تنه ی چاق و لیزِ گیلاس را درون دهانم چرخاندم. اگر گیلاس کوچکتر بود، می توانستم بدون این که خراشی روی آن بیندازم؛ قورتش دهم. به امتحانش می ارزید. گیلاس را با زبانم تا ورودی حلقم فشار دادم. به وضوح، قطر گیلاس دو برابر قطر حلقم بود. اما به انعطاف حلقم امیدوار بودم. گیلاس را فرو دادم و حلقم، با تمام کش و قوسی که به خودش داد، نتوانست گیلاس را درون خودش بکشد. گیلاس گیر کرد و من که راه نفسم بسته شده بود، به سرفه افتادم. در آن لحظه نه تدوام صحنه ی عاشقانه برایم اهمیتی داشت و نه رعایتِ خوابِ اژدهای خفته! فقط می خواستم نفس بکشم تا زنده\nشد و من بعد از نفسی کوتاه، تمام آن را قورت دادم تا نفس دوم را عمیق تر بکشم. تازه به اولین نیازِ حیاتی بدنم پاسخ داده بودم که متوجه فاجعه شدم. چون انعکاسِ صدای چکیدن قطراتِ آبِ گیلاس در کاسه ی سرم پیچید. سریع به سمت دستشوئی در گوشه ی باغ دویدم و از زیر نگاه متعجب و پرسشگر زارا گریختم. در آئینه ی دستشوئی به چهره ی سرخ شده ام نگاه کردم. اشک از چشمانم سرازیر شده بود و صدا، دیوانه ام می کرد. سرم را بین دستانم گرفتم و نشستم گوشه ی دستشوئی و آرزو کردم گیلاس، چندان پرآب نبوده باشد. چند دقیقه گذشت؟ نمی دانم. فقط با قطع شدن صدای چکه ها می توانستم دوباره خودم را جمع و جور کنم. صدا قطع شد و من با احتیاط از دستشوئی بیرون آمدم. فکر می کردم حداقل تا جمعه-ی بعد، فرصت دارم فکری برای این بیماری بی سابقه بکنم. اما خیال خام بود. از همان اوایل شب، متوجه شدم کاسه ی سرم پر شده و احتمالا در چند روز آینده، آب از منفذهای سرم بیرون خواهد زد. صبر کردم تا زارا بخوابد. به دقت، مراسم\nقبل از خواب را انجام دادم ، بوسیدمش بغلش کردم ،خواباندمش\nوقتی مطمئن شدم عمیق خوابیده به دستشوئی رفتم. در آئینه به صورتم نگاه کردم. واقعا لپ هایم چاق شده بود یا دچار توهم شده بودم؟ با نوک انگشتم، روی گونه ام چالی انداختم. دستم را پائین آوردم. چال به آرامی پر شد و باز گونه ی پف کرده ام، کل آئینه را گرفت. کف دستم را روی پیشانیم گذاشتم. نه… حق با من بود. پیشانیم بلند شده بود. حداقل دو انگشت از آخرین انگشتم تا ابروهایم فاصله بود. سرم به طرز عجیبی شروع کرده بود به بزرگ شدن. یقین داشتم که این اتفاق از اول شب شروع شده و در این دقایق آخر به اوج خود رسیده. وگرنه زارا به کوچک ترین تغییرات قیافه ی من حساس بود. اگر این افزایش حجمِ محسوس سرم تا صبح ادامه پیدا می کرد، امکان نداشت زنده بمانم. نیمه شب، سرم می ترکید و زارای حامله، باید تکه های مغزم را چسبیده به در و دیوار اتاق خواب، جمع می کرد. باید فکری می کردم و بالاخره آخرین و\nدرست یک سال از فرو رفتن میخ در سرم می گذشت و سه روز به تولد سی و یک سالگیم مانده بود. زارا نمی خواست من با این وضع، پشتِ کیکِ تولد بنشینم. فکر می کرد بیماری من حاد است و درمانش، اولویت اول زندگیمان! یک سال قبل، به بهانه ی حاملگیِ زارا، جشنی برگزار نکردیم. از وقتی میخ در سرم گیر کرده بود، کمتر در جمع حاضر می شدم و به لطفِ کلاهِ پشمی ام، توانسته بودم، حضور میخ را از انظار پنهان کنم. قیافه ی مضحکی پیدا کرده بودم. یک سال تمام، تابستان و زمستان، وقتی از خانه بیرون می زدم، کلاه بر سرم بود. کمی قیافه ی منگول به من داده بود. کسانی هم که هر روز با آنها مراوده داشتم، با این قیافه ی تازه ام کنار آمده بودند. گاه به گاه که با دوستان یا همکاران جدیدی آشنا می شدم، باید یکی از چند دلیلی که کلمه به کلمه اش را حفظ کرده بودم؛ بسته به روحیه ی طرف مقابل،\nدرست یک سال از فرو رفتن میخ در سرم می گذشت و سه روز به تولد سی و یک سالگیم مانده بود. زارا نمی خواست من با این وضع، پشتِ کیکِ تولد بنشینم. فکر می کرد بیماری من حاد است و درمانش، اولویت اول زندگیمان! یک سال قبل، به بهانه ی حاملگیِ زارا، جشنی برگزار نکردیم. از وقتی میخ در سرم گیر کرده بود، کمتر در جمع حاضر می شدم و به لطفِ کلاهِ پشمی ام، توانسته بودم، حضور میخ را از انظار پنهان کنم. قیافه ی مضحکی پیدا کرده بودم. یک سال تمام، تابستان و زمستان، وقتی از خانه بیرون می زدم، کلاه بر سرم بود. کمی قیافه ی منگول به من داده بود. کسانی هم که هر روز با آنها مراوده داشتم، با این قیافه ی تازه ام کنار آمده بودند. گاه به گاه که با دوستان یا همکاران جدیدی آشنا می شدم، باید یکی از چند دلیلی که کلمه به کلمه اش را حفظ کرده بودم؛ بسته به روحیه ی طرف مقابل، توضیح می دادم. زارا درست فردای آن شبِ تابستانی متوجه تغییر حالت من شد. توضیح خواست و من آسوده و به دقت، تمام اتفاقاتی را که از دو هفته قبل شروع شده بود، شرح دادم. با مکثی طولانی به من خیره شد. نه به میخ، بلکه درست به چشم های من خیره شده بود. فکر کردم، برای قانع کردنش، نیاز به دلیل و مدرک دارم. حوله ها را از لباسشوئی بیرون کشیدم و لکه های کمرنگ خون را که خشک شده بودند، نشانش دادم. بازهم در سکوت به حوله ها و چشم های من نگاه کرد. کم کم، چشمانش پر شد. بدون این که گریه کند چند قطره اشک، به زحمت خودشان را تا پلک های بلندش، بالا کشیدند و ناگهان، بدون تماسی با گونه اش، روی سرامیک افتادند. سریع و ناخودآگاه، با همان حوله هائی که در دست داشتم، اشک هایش را از روی سرامیک پاک کردم. بغلش کردم. بوسیدمش تا مطمئن شود، حضور میخ در سرم، هیچ تغییری در عقلانیت و احساسم ایجاد نکرده و من همان شوهر وفادارِ قبلی او هستم. آرام شد و مدتی بعد، مثل یک زوج معقول\nمی خواست به اورژانس زنگ بزند. اما مانع شدم. چون احساس دردی نداشتم و فکر می کردم به تنهائی می توانیم از پس یک میخِ ده سانتی متری برآئیم. زارا قبول نمی کرد که میخ در سرم گیر کرده و هر چقدر زور می زنم بیرون نمی آید. از او خواستم امتحان کند. میخ را نشانش دادم و گفتم با تمام توان، زور بزند. بازهم چشم های زارا پر شد و آبِ دماغِ پف کرده اش راه افتاد. تند رفته بودم. برای یک زنِ حامله سخت است، میخی از پیشانی شوهرش بیرون بکشد. زارا روی پیشنهادش پافشاری می کرد. وقتی به این نتیجه رسیدم که نمی تواند با حضورِ میخ بر پیشانیم کنار بیاید، پذیرفتم به دکتر سبحانی، زنگ بزنم و از او کمک بگیرم. هنوز گوشی را از کفی جدا نکرده بودم که زارا جیغ کشید کیسه ی آبش پاره شده بود و مایع غلیظی تا روی زانوهایش راه باز کرده بود. سریع به دکترش زنگ زدم. قرار شد او را به بیمارستان ببرم و بستری کنم تا دکتر هم خودش را برساند. کلاهی سرم گذاشتم و تا ابروهایم پائین کشیدم و زیر بازوی زارا رفتم. غافل از این که این کلاه قرار است یک سال تمام، در تمام محافل عمومی روی سرم بماند. بچه که متولد شد، زارا میخ را فراموش کرد. دو سه روز به هیجانات و شب بیداری ها و دوندگی های تولد “آراز” گذشت و من در تمام این مدت، میخ را زیر کلاه مخفی کردم و در برابر پرسش های اطرافیان، جواب های نبوغ آمیزی دادم. به دکترِ زارا گفتم سینوزیت دارم و دکترم گفته مدتی باید پیشانیم زیر کلاه بماند. به فامیل گفتم نذر کرده ام اگر پسرم سالم به دنیا بیاید، یک سال تمام کلاهی سرم بگذارم و پیشانیم را از همه مخفی کنم. تنها برای زارا، حضورِ کلاه موجه بود. با نگاهش همراهی میکرد مرا.\nو با اشاره ی من از افشای رازمان منصرف می شد.\nحتی نیمه شب ها، وقتی فکر می کرد من خوابم،\nآهسته به میخ دست میزد تا شاید\nبیدارم کند و خبر شل شدن میخ را بدهد. اما هر شب، افسرده تر از قبل، دوباره دراز می کشید و به سقف تاریکِ اتاق چشم می دوخت. خواهرانش در مورد افسردگیِ بعد از زایمان می گفتند و این که باید زارا را بیشتر دریابم! اما من بهتر از همه می دانستم که زارا نگران چیست و اتفاقا حضور آراز، کمک می کرد تا او بیشتر افسرده نشود. البته لحظه های خوشی هم داشتیم. بهترین لحظاتم زمانی بود که سرم را می گذاشتم روی سینه ی نوزادِ آراز و بوی شیرِ تازه ی مادرش را با ولع به ریه هایم می فرستادم. چه لذتی داشت! آراز با دستان کوچکش، ته میخ را می-گرفت و من آرام سرم را بالا می آوردم. آراز ول نمی کرد و از میخ آویزان می ماند. وقتی برمی-خواستم، تصویرِ فرزند نوزادم که با دو دست از میخِ سرم آویزان بود، حسِ خوبی به من می داد. آرام سرم را\nتکان می دادم و آراز، درست جلوی چشمانم، با قهقهه ها نوزادانه اش، تاب می خورد. آن قدر منتظر می ماندم تا دستان کوچکش از توان بیفتند و میخ را رها کند. او را در هوا می گرفتم. آراز می خندید و دنیا را به من می داد! این دلخوشیِ بی نظیر، چند ماه بعد با حضورِ بی موقع زارا در اتاق، و دیدنِ آرازِ آویزان از میخ، تمام شد. به نظر او این اولین نشانه ی بارزی بود که میخ، کار خودش را کرده و به مغز من ضربه زده! سعی کردم رفتارم را بیشتر کنترل کنم. گاهی چنان اغراق می کردم که باز باعث نگرانی زارا می شدم. برای کم کردن فشار بچه داری، جای بچه را عوض می کردم و سعی می کردم چسبِ پوشک را به دقت و محکم ببندم تا ذره ای از گوهِ آراز بیرون نزند. از آنجا که پوشک ها کیفیت بدی داشتند و من نمی خواستم زارا فکر کند آن قدر مریض شده ام که از پسِ بستن پوشک هم برنمی آیم، مجبور شدم برای چسباندن بندهای پوشک، از چسب های قوی استفاده کنم. پوست آراز به چسب ها حساسیت داد و دور کمر او تاول زد. زارا گیج شده بود. دکترها هم درست\nتشخیص نمی دادند و هرکدام به نوعی ما را به دکتر دیگری پاس می دادند. یکی می گفت بچه، عرق سوز شده، دیگری می گفت، آلرژی دارد! با وجود این که علت اصلی را می دانستم، لب باز نکردم تا زارا را بیشتر نگران نکنم. در یک موردِ خطرناک، که از چسب زیادی استفاده کرده بودم، پوشک به تن آراز چسبید و من که نمی خواستم زارا متوجه این موضوع شود، مجبور شدم با یک حرکت تند پوشک را از تن او جدا کنم. مثل وقتی که چسبی به موهای دستم می چسبید و برای کم شدنِ دردِ کندن آن، چشمانم را می بستم و ناگهان چسب را می کندم. اما نتیجه تاسف بار بود. قسمتی از پوست تاول زده ی آراز به همراه پوشک کنده شد و خونِ هنوز یکساله نشده اش، بیرون زد. اتفاقات مشابه دیگر، زارا را به این نتیجه رساند که حداقل برای مدتی، تحت نظارت او آراز را بغل کنم. هیچوقت، حتی یک لحظه هم اجازه نمی داد آراز و من تنها باشیم. دلم برای لحظه های تاب خوردنِ آراز از میخِ پیشانیم تنگ شده بود. بالاخره نتوانستم این دوری را تحمل کنم. نیمه شب، آراز را\nآرام، طوری که زارا متوجه نشود، بغل کردم و از اتاق بیرون بردم. هنوز از این شانه به آن شانه، نگذاشته بودمش که بیدار شد و آن لبخند دیوانه کننده بر لبش نشست. وقتی می خندید، لب هایش، با یک خط طولانی در عرض چهره اش، سرش را به دو نیم می کرد. محکم بغلش کردم و دانه های عرقِ صورتش، به پوست گردنم نشست. اوایل تابستان بود و هوا به شدت، گرمایش را به رخ می کشید. سریع لباس پوشیدم و آهسته به همراه آراز از خانه بیرون زدم. مطمئن بودم هوای پارک بهتر است و آراز لذت می برد. پارک خلوت بود. حتی نگهبان هم، چراغِ اتاقکش را خاموش کرده بود و تخت خوابیده بود. چراغ های رنگارنگ، نیمه شبِ تابستانیِ پارک را رویایی کرده بودند. آراز را روی چمن ها گذاشتم. لباس هایش را کندم. حتی پوشکش را! لختِ مادرزاد، روی چمن های خنک، غلتاندمش. صدای خنده های یک ساله اش هنوز هم در گوشم است. در پائین ترین نقطه ، به تنه ی درختِ تنومندِ کنارِ استخر گیر کرد و همانجا ماند. سریع برداشتمش. با لبخندِ با نمکش، از من می-خواست دوباره این بازی را تکرار کنم. بدم نمی آمد تخمِ یک شب به یاد ماندنی در ذهنِ یک ساله اش بکارم. این بار بیشتر بالاتر بردم تا بیشتر لذت ببرد. درست روی بلندترین نقطه ی شیب، گذاشتمش. چشمانش برق می زد. زل زده بود به میخ. خم شدم. ته میخ را در دستان کوچکش گرفت. خواستم بلندش کنم. میخ را رها کرد. او از غلتیدن روی چمن های خنک بیشتر خوشش می آمد. بوسیدمش و هلش دادم. به سرعت می غلتید و صدای قهقهه هایش در پارک پیچیده بود. حتما همین صدا زارا را بیدار کرده بود. او را در همان لباس خواب، تا پارک کشیده بود و حالا درست روبروی من ایستاده بود و در مورد آراز می پرسید. صدای افتادن آراز در آب استخر را نشنیده بود. فکر کردم در این شبِ گرم، چه حالی می کند آراز با آبِ خنکِ استخر! به او نگفتم آراز در استخر شنا می کند. چنان خشمگین و عصبی بود که می دانستم اگر آراز را به او بدهم، امکان ندارد دوباره اجازه بدهد، پسرم\nرا ببینم. شاید از من جدا می شد و آراز را هم با خودش می برد. من یک روز هم بدون آراز نمی توانستم زندگی کنم. نه آن شب و نه در این یک سال گذشته، به هیچ کس نگفته ام که آراز در استخرِ پارک، منتظر من است.\nباید اول لباس هایم را از انبار برمی داشتم. با این لباس های فرم، به راحتی شناسائی می شوم. برای طراحی این نقشه از تجربیات تمام کسانی که در این یک سال فرار کرده اند استفاده کرده ام. دیوار ضلع غربی، به خاطر مجاورتش با خیابان اصلی و کوتاه بودن، فریبنده، اما خطرناک است. چون دوربین نگهبانی، درست همانجا تنظیم شده. دیوار شمالی هم با این که به نظر می رسد به خاطر کوه های پشت آن، جای امنی است، اما پوسیدن در اینجا هزار مرتبه از افتادن به تله ی دهاتی های روستای پشتِ دیوار شمالی، بهتر است. یاشار را که سه ماه پیش فرار کرده بود، دو هفته بدون اطلاع، در روستا نگه داشته و کلی کار از او کشیده بودند. دست آخر هم، کت بسته تحویلش داده بودند. یاشار می گفت، به شانه\nهایش گاو آهن (که احتمالا با نبوغ روستائی آن را تبدیل به مردآهن کرده بودند!) بسته و مجبورش کرده بودند زمین را شخم بزند. دو روز چرخ آسیاب را گردانده بود. حتی برای شستن قالی های منزلِ کدخدا، مجبور شده بود تا شب، توی آبِ سرد رودخانه، قالی بسابد و هزار بار، تخت خواب گرم و نرمش را در اینجا آرزو کند. در حالی که در تمام این مدت، نگهبانی با ترکه ای در دست بالای سرش بوده! بهترین راه، خروج از درب نگهبانی بود. مثل همه ی ملاقات کننده ها که بعد از ملاقات، راحت و بی دردسر، اینجا را ترک می کنند. با یک تفاوت جزئی! باید ده متر مانده به اتاقک نگهبانی، مثل مار سینه خیز از کنار دیوار می لغزیدی و سریع، درست از کنار دیوار، تا ده متر که از دید دوربین خارج می شدی، سینه خیز می رفتی! در حقیقت، راه فرار از فرط سادگی به فکر کسی نرسیده بود! اگر می دانستم به همین راحتی می-توانم فرار کنم، شاید این یک سال را منتظر\nباید اول لباس هایم را از انبار برمی داشتم. با این لباس های فرم، به راحتی شناسائی می شوم. برای طراحی این نقشه از تجربیات تمام کسانی که در این یک سال فرار کرده اند استفاده کرده ام. دیوار ضلع غربی، به خاطر مجاورتش با خیابان اصلی و کوتاه بودن، فریبنده، اما خطرناک است. چون دوربین نگهبانی، درست همانجا تنظیم شده. دیوار شمالی هم با این که به نظر می رسد به خاطر کوه های پشت آن، جای امنی است، اما پوسیدن در اینجا هزار مرتبه از افتادن به تله ی دهاتی های روستای پشتِ دیوار شمالی، بهتر است. یاشار را که سه ماه پیش فرار کرده بود، دو هفته بدون اطلاع، در روستا نگه داشته و کلی کار از او کشیده بودند. دست آخر هم، کت بسته تحویلش داده بودند. یاشار می گفت، به شانه هایش گاو آهن (که احتمالا با نبوغ روستائی آن را تبدیل به مردآهن کرده بودند!) بسته و مجبورش کرده بودند زمین را شخم بزند. دو روز چرخ آسیاب را گردانده بود. حتی برای شستن قالی های منزلِ کدخدا، مجبور شده بود تا شب، توی آبِ سرد رودخانه، قالی بسابد و هزار بار، تخت خواب گرم و نرمش را در اینجا آرزو کند. در حالی که در تمام این مدت، نگهبانی با ترکه ای در دست بالای سرش بوده! بهترین راه، خروج از درب نگهبانی بود. مثل همه ی ملاقات کننده ها که بعد از ملاقات، راحت و بی دردسر، اینجا را ترک می کنند. با یک تفاوت جزئی! باید ده متر مانده به اتاقک نگهبانی، مثل مار سینه خیز از کنار دیوار می لغزیدی و سریع، درست از کنار دیوار، تا ده متر که از دید دوربین خارج می شدی، سینه خیز می رفتی! در حقیقت، راه فرار از فرط سادگی به فکر کسی نرسیده بود! اگر می دانستم به همین راحتی می-توانم فرار کنم، شاید این یک سال را منتظر نمی ماندم. شاید هم یک سال باید طول می کشید تا ذره ذره دلتنگیم برای آراز، همچون آبِ رودخانه، پشت سد جمع می شد و درست امشب، بالاخره سد می شکست و من تصمیم می گرفتم به هر قیمتی شده فرار کنم و خودم را به آراز که یک سال تمام در استخر پارک، منتظرم مانده بود برسانم. وقتی مطمئن شدم که دیگر دست کسی به من نمی رسد، از تاریکی و خلوتِ نیمه شبِ کوچه استفاده کردم و لباس هایم را عوض کردم. خوشبختانه کلاه پشیم هنوز بین لباس هایم بود. کلاه را تا پیشانیم کشیدم، تا بعد از یکسال که میخ بیشرمانه خودش را نمایش می داد، دوباره مخفی شود. شهر تغییر چندانی نکرده بود. برای رسیدن به پارک، باید از سمت شرقی شهر، به سمت غربی ترین نقطه می رفتم. زمان داشتم و مطمئن بودم که تا صبح کسی متوجه غیبت من نخواهد شد. تصمیم داشتم بعد از پیدا کردن آراز، باهم از این شهر برویم. یاشار آدرس شهری را داده بود که آدم هائی چون من، در آنجا زندگی می کردند. بر پیشانی اغلبِ مردمش، میخی وجود دارد و همه کاملا عادی با این مسله برخورد می کنند. حالا که شهرم مرا نمی خواست، من هم مجبور نبودم تا آخر عمرم، زندانیِ آن باشم. فقط به خاطر این که دوست ندارند مردی با میخی بر\nپیشانی دوروبرشان باشد، به خودشان اجازه می دهند، زندانیم کنند. مگر من یا میخ من، چه مشکلی برایشان ایجاد کرده ایم؟ این سوالاتِ بی پاسخ، یکسال مثل خوره مغزم را خورده بود و حالا زمانِ طولانی بین شرق و غرب شهر را کوتاه می کرد. پارک خلوت بود و باز نگهبان، چراغ اتاقک را خاموش کرده و خوابیده بود. آرام وارد استخر پارک شدم. آب تا کمرم بالا آمد. کمی طول کشید تا گوشه کنار استخر را خوب بگردم و بالاخره توانستم آراز را که همچون ماهی زیر آب شنا می کرد پیدا کنم. چقدر بزرگ شده بود! چقدر خوب شنا می کرد و مهم تر از همه، چه مدت طولانی می توانست نفسش را حبس کند! این طبیعت توست پسرم! اجبار باعث می شود یاد بگیری، تغییر کنی، بپذیری و عادت کنی! دستانم را زیر آب بردم و روبرویش گشودم. شناکنان آمد و درست روبرویم ایستاد. زل زده بود به دستهایم. چقدر احمق بودم! چرا باید آراز بتواند فقط از طریق دستهایم در زیر آب، آن هم بعد از یکسال شناسایی کند\nباید اول لباس هایم را از انبار برمی داشتم. با این لباس های فرم، به راحتی شناسائی می شوم. برای طراحی این نقشه از تجربیات تمام کسانی که در این یک سال فرار کرده اند استفاده کرده ام. دیوار ضلع غربی، به خاطر مجاورتش با خیابان اصلی و کوتاه بودن، فریبنده، اما خطرناک است. چون دوربین نگهبانی، درست همانجا تنظیم شده. دیوار شمالی هم با این که به نظر می رسد به خاطر کوه های پشت آن، جای امنی است، اما پوسیدن در اینجا هزار مرتبه از افتادن به تله ی دهاتی های روستای پشتِ دیوار شمالی، بهتر است. یاشار را که سه ماه پیش فرار کرده بود، دو هفته بدون اطلاع، در روستا نگه داشته و کلی کار از او کشیده بودند. دست آخر هم، کت بسته تحویلش داده بودند. یاشار می گفت، به شانه هایش گاو آهن (که احتمالا با نبوغ روستائی آن را تبدیل به مردآهن کرده بودند!) بسته و مجبورش کرده بودند زمین را شخم بزند. دو روز چرخ آسیاب را گردانده بود. حتی برای شستن قالی های منزلِ کدخدا، مجبور شده بود تا شب، توی آبِ سرد رودخانه، قالی بسابد و هزار بار، تخت خواب گرم و نرمش را در اینجا آرزو کند. در حالی که در تمام این مدت، نگهبانی با ترکه ای در دست بالای سرش بوده! بهترین راه، خروج از درب نگهبانی بود. مثل همه ی ملاقات کننده ها که بعد از ملاقات، راحت و بی دردسر، اینجا را ترک می کنند. با یک تفاوت جزئی! باید ده متر مانده به اتاقک نگهبانی، مثل مار سینه خیز از کنار دیوار می لغزیدی و سریع، درست از کنار دیوار، تا ده متر که از دید دوربین خارج می شدی، سینه خیز می رفتی! در حقیقت، راه فرار از فرط سادگی به فکر کسی نرسیده بود! اگر می دانستم به همین راحتی می-توانم فرار کنم، شاید این یک سال را منتظر نمی ماندم. شاید هم یک سال باید طول می کشید تا ذره ذره دلتنگیم برای آراز، همچون آبِ رودخانه، پشت سد جمع می شد و درست امشب، بالاخره سد می شکست و من تصمیم می گرفتم به هر قیمتی شده فرار کنم و خودم را به آراز که یک سال تمام در استخر پارک، منتظرم مانده بود برسانم. وقتی مطمئن شدم که دیگر دست کسی به من نمی رسد، از تاریکی و خلوتِ نیمه شبِ کوچه استفاده کردم و لباس هایم را عوض کردم. خوشبختانه کلاه پشیم هنوز بین لباس هایم بود. کلاه را تا پیشانیم کشیدم، تا بعد از یکسال که میخ بیشرمانه خودش را نمایش می داد، دوباره مخفی شود. شهر تغییر چندانی نکرده بود. برای رسیدن به پارک، باید از سمت شرقی شهر، به سمت غربی ترین نقطه می رفتم. زمان داشتم و مطمئن بودم که تا صبح کسی متوجه غیبت من نخواهد شد. تصمیم داشتم بعد از پیدا کردن آراز، باهم از این شهر برویم. یاشار آدرس شهری را داده بود که آدم هائی چون من، در آنجا زندگی می کردند. بر پیشانی اغلبِ مردمش، میخی وجود دارد و همه کاملا عادی با این مسله برخورد می کنند. حالا که شهرم مرا نمی خواست، من هم مجبور نبودم تا آخر عمرم، زندانیِ آن باشم. فقط به خاطر این که دوست ندارند مردی با میخی بر پیشانی دوروبرشان باشد، به خودشان اجازه می دهند، زندانیم کنند. مگر من یا میخ من، چه مشکلی برایشان ایجاد کرده ایم؟ این سوالاتِ بی پاسخ، یکسال مثل خوره مغزم را خورده بود و حالا زمانِ طولانی بین شرق و غرب شهر را کوتاه می کرد. پارک خلوت بود و باز نگهبان، چراغ اتاقک را خاموش کرده و خوابیده بود. آرام وارد استخر پارک شدم. آب تا کمرم بالا آمد. کمی طول کشید تا گوشه کنار استخر را خوب بگردم و بالاخره توانستم آراز را که همچون ماهی زیر آب شنا می کرد پیدا کنم. چقدر بزرگ شده بود! چقدر خوب شنا می کرد و مهم تر از همه، چه مدت طولانی می توانست نفسش را حبس کند! این طبیعت توست پسرم! اجبار باعث می شود یاد بگیری، تغییر کنی، بپذیری و عادت کنی! دستانم را زیر آب بردم و روبرویش گشودم. شناکنان آمد و درست روبرویم ایستاد. زل زده بود به دستهایم. چقدر احمق بودم! چرا باید آراز بتواند فقط از طریق دستهایم در زیر آب، آن هم بعد از یکسال، شناسائیم کند؟ این انتظار بیهوده ای بود. سرم را هم داخل آب فرو بردم و چشم در چشمش دوختم. بازهم تعجب و کمی ترس در نگاهش موج می زد. زندگی زیرآب باعث شده بود کمی چشمانش پف کند و از حدقه بیرون بزند. فکری به ذهنم خطور کرد. آراز، میخِ پیشانیم را خیلی دوست داشت. سریع کلاه پشمی را از سرم برداشتم و طوری سرم را جلو بردم که میخ، درست در دید او باشد. با دیدن میخ، لبخند بر لبش نشست. بازهم صورتش به دو نیم شد. نمی-توانستم صبر کنم. خیز بلندی به سمتش برداشتم و در آغوشم کشیدمش. آراز، لیز خورد و با یک تکان کوچک، خودش را از آغوشم بیرون کشید. کمی فاصله گرفت و برگشت و باز خیره خیره نگاهم کرد. او می خواست دنبالش بروم. می خواست محل زندگیش را نشانم دهد. اصلا چرا فکر نکرده بودم که شاید آراز برای آینده فکر خوبی داشته باشد. شناکنان دنبالش رفتم. درست در عمقِ استخر، گوشه ی دیوار، به سوراخ بزرگی رسیدیم. به همراه آراز، از همین سوراخ به دنیای بزرگ و عجیبی وارد شدیم. خیلی طول نکشید که فهمیدم در عمق اقیانوس هستیم. برای این که راحت شنا کنم، لباس هایم را کندم. با این همه حیوانات عجیب و غریب که اطرافم می-دیدم، بعید بود کسی به میخِ روی پیشانیم حساس شود. دقت که می کردم، هر شناگری که از اطرافم\nباید اول لباس هایم را از انبار برمی داشتم. با این لباس های فرم، به راحتی شناسائی می شوم. برای طراحی این نقشه از تجربیات تمام کسانی که در این یک سال فرار کرده اند استفاده کرده ام. دیوار ضلع غربی، به خاطر مجاورتش با خیابان اصلی و کوتاه بودن، فریبنده، اما خطرناک است. چون دوربین نگهبانی، درست همانجا تنظیم شده. دیوار شمالی هم با این که به نظر می رسد به خاطر کوه های پشت آن، جای امنی است، اما پوسیدن در اینجا هزار مرتبه از افتادن به تله ی دهاتی های روستای پشتِ دیوار شمالی، بهتر است. یاشار را که سه ماه پیش فرار کرده بود، دو هفته بدون اطلاع، در روستا نگه داشته و کلی کار از او کشیده بودند. دست آخر هم، کت بسته تحویلش داده بودند. یاشار می گفت، به شانه هایش گاو آهن (که احتمالا با نبوغ روستائی آن را تبدیل به مردآهن کرده بودند!) بسته و مجبورش کرده بودند زمین را شخم بزند. دو روز چرخ آسیاب را گردانده بود. حتی برای شستن قالی های منزلِ کدخدا، مجبور شده بود تا شب، توی آبِ سرد رودخانه، قالی بسابد و هزار بار، تخت خواب گرم و نرمش را در اینجا آرزو کند. در حالی که در تمام این مدت، نگهبانی با ترکه ای در دست بالای سرش بوده! بهترین راه، خروج از درب نگهبانی بود. مثل همه ی ملاقات کننده ها که بعد از ملاقات، راحت و بی دردسر، اینجا را ترک می کنند. با یک تفاوت جزئی! باید ده متر مانده به اتاقک نگهبانی، مثل مار سینه خیز از کنار دیوار می لغزیدی و سریع، درست از کنار دیوار، تا ده متر که از دید دوربین خارج می شدی، سینه خیز می رفتی! در حقیقت، راه فرار از فرط سادگی به فکر کسی نرسیده بود! اگر می دانستم به همین راحتی می-توانم فرار کنم، شاید این یک سال را منتظر نمی ماندم. شاید هم یک سال باید طول می کشید تا ذره ذره دلتنگیم برای آراز، همچون آبِ رودخانه، پشت سد جمع می شد و درست امشب، بالاخره سد می شکست و من تصمیم می گرفتم به هر قیمتی شده فرار کنم و خودم را به آراز که یک سال تمام در استخر پارک، منتظرم مانده بود برسانم. وقتی مطمئن شدم که دیگر دست کسی به من نمی رسد، از تاریکی و خلوتِ نیمه شبِ کوچه استفاده کردم و لباس هایم را عوض کردم. خوشبختانه کلاه پشیم هنوز بین لباس هایم بود. کلاه را تا پیشانیم کشیدم، تا بعد از یکسال که میخ بیشرمانه خودش را نمایش می داد، دوباره مخفی شود. شهر تغییر چندانی نکرده بود. برای رسیدن به پارک، باید از سمت شرقی شهر، به سمت غربی ترین نقطه می رفتم. زمان داشتم و مطمئن بودم که تا صبح کسی متوجه غیبت من نخواهد شد. تصمیم داشتم بعد از پیدا کردن آراز، باهم از این شهر برویم. یاشار آدرس شهری را داده بود که آدم هائی چون من، در آنجا زندگی می کردند. بر پیشانی اغلبِ مردمش، میخی وجود دارد و همه کاملا عادی با این مسله برخورد می کنند. حالا که شهرم مرا نمی خواست، من هم مجبور نبودم تا آخر عمرم، زندانیِ آن باشم. فقط به خاطر این که دوست ندارند مردی با میخی بر پیشانی دوروبرشان باشد، به خودشان اجازه می دهند، زندانیم کنند. مگر من یا میخ من، چه مشکلی برایشان ایجاد کرده ایم؟ این سوالاتِ بی پاسخ، یکسال مثل خوره مغزم را خورده بود و حالا زمانِ طولانی بین شرق و غرب شهر را کوتاه می کرد. پارک خلوت بود و باز نگهبان، چراغ اتاقک را خاموش کرده و خوابیده بود. آرام وارد استخر پارک شدم. آب تا کمرم بالا آمد. کمی طول کشید تا گوشه کنار استخر را خوب بگردم و بالاخره توانستم آراز را که همچون ماهی زیر آب شنا می کرد پیدا کنم. چقدر بزرگ شده بود! چقدر خوب شنا می کرد و مهم تر از همه، چه مدت طولانی می توانست نفسش را حبس کند! این طبیعت توست پسرم! اجبار باعث می شود یاد بگیری، تغییر کنی، بپذیری و عادت کنی! دستانم را زیر آب بردم و روبرویش گشودم. شناکنان آمد و درست روبرویم ایستاد. زل زده بود به دستهایم. چقدر احمق بودم! چرا باید آراز بتواند فقط از طریق دستهایم در زیر آب، آن هم بعد از یکسال، شناسائیم کند؟ این انتظار بیهوده ای بود. سرم را هم داخل آب فرو بردم و چشم در چشمش دوختم. بازهم تعجب و کمی ترس در نگاهش موج می زد. زندگی زیرآب باعث شده بود کمی چشمانش پف کند و از حدقه بیرون بزند. فکری به ذهنم خطور کرد. آراز، میخِ پیشانیم را خیلی دوست داشت. سریع کلاه پشمی را از سرم برداشتم و طوری سرم را جلو بردم که میخ، درست در دید او باشد. با دیدن میخ، لبخند بر لبش نشست. بازهم صورتش به دو نیم شد. نمی-توانستم صبر کنم. خیز بلندی به سمتش برداشتم و در آغوشم کشیدمش. آراز، لیز خورد و با یک تکان کوچک، خودش را از آغوشم بیرون کشید. کمی فاصله گرفت و برگشت و باز خیره خیره نگاهم کرد. او می خواست دنبالش بروم. می خواست محل زندگیش را نشانم دهد. اصلا چرا فکر نکرده بودم که شاید آراز برای آینده فکر خوبی داشته باشد. شناکنان دنبالش رفتم. درست در عمقِ استخر، گوشه ی دیوار، به سوراخ بزرگی رسیدیم. به همراه آراز، از همین سوراخ به دنیای بزرگ و عجیبی وارد شدیم. خیلی طول نکشید که فهمیدم در عمق اقیانوس هستیم. برای این که راحت شنا کنم، لباس هایم را کندم. با این همه حیوانات عجیب و غریب که اطرافم می-دیدم، بعید بود کسی به میخِ روی پیشانیم حساس شود. دقت که می کردم، هر شناگری که از اطرافم می گذشت، انگار میخی از یک جای بدنش بیرون زده بود. همه سرشان را مودبانه به طرفم برمی گرداندند و با لبخند، متواضعانه سلام می کردند. معلوم بود که آراز در این یکسال توانسته ارج و قرب خوبی دست و پا کند. همه او را می شناختند و آراز با تکان نرمی که به سرش می داد، به آنها معرفیم می کرد. بالاخره به تکه سنگ بزرگی رسیدیم که مرجان های زیبای اطرافش، با هر تکانِ نرم آب، پیچ و تاب می خوردند. آراز، کمی در گوشه ی سنگ تقلا کرد و به زیر خاکِ نرم فرو رفت. من هم به دنبال او، از زیر خاک گذشتم و ناگهان، با تالار عظیمی که درون سنگ کنده شده بود مواجه شدم. تالار بزرگ با همه ی تزئینات چشم نواز٫ پرده های مخمل که با حرکت آب موج برمی داشتند. سقف آئینه کاری و مهم تر از همه کتابخانه ی بزرگی در عمق تالار، که تمام دیوار را پوشانده بود. میز مطالعه ی چوبیِ قهوه ای رنگی، با صندلی هم جنس و همرنگ میز، کنار کتابخانه قرار داشت. وسوسه شدم پشت میز بنشینم و تمام اتفاقاتی که در این دوسال اخیر، زندگیم را از این رو\nبه آن رو کرده بود، بنویسم. ترجیح می دادم تا آخر عمر، کنار این ماهی ها زندگی کنم که میخِ پیشانیم را با لبخند مهربانانه ای می پذیرفتند تا این که هر روز، جهنمِ زندانِ آدم ها را تحمل کنم، که از پذیرفتن یک میخِ بی آزار، عاجز بودند و این دو سال را برایم جهنم کردند. پشت میز نشستم و نوشتم.


ما در اینجا به عنوان مثال ۵ نفر را با سن و موقعیت‌های اجتماعی متفاوت انتخاب کرده‌ایم در ابتدا انتخاب‌های خودشان را بررسی می‌کنیم و اشتباه انها را در سبک لباس پوشیدنشان گوشزد می‌کنیم پس از آن انتخاب درست لباس را برای آنها را تشریح می‌کنیم.\nتیرنی اسمیت: ۲۸ ساله، مدیر\nسوزان کلر: ۵۴ ساله، مشاور گردشگری و معلم\nقبل: سوزان می‌گوید:«من عاشق موهای نقره‌ایم هستم. موهای من از ۱۶ سالگی به این رنگ درآمده است، درست مثل مادرم.» اما این پیراهن قرمز رنگ تاثیر شگفت‌آور موی خاکستری او را کم کرده است و قد خیلی کوتاه پیراهن هم برای قد بلند او که حدود ۱۸۲ سانتی متر است، اصلا مناسب نیست.\nدونا رابینسون: ۴۱ ساله، مشاور امور ازدواج\nجینجر مانسینی: ۴۹ ساله، دبیر انگلیسی دبیرستان\nربکا کلین: ۳۸ ساله، نویسنده\nبعد: نوارهای مشکی پهن روی این پیراهن بلند باعث شده است که کمر ربکا باریکتر به نظر برسد و با ایجاد خطی یکنواخت از بالا تا نوک پا، او را لاغرتر و باریکتر نشان می دهد. قسمت یقه که به دو بخش جداگانه تقسیم شده است و شکافی در قسمت سینه ایجاد کرده است، حالت زنانه زیبایی به لباس بخشیده است و سینه‌ها را خوش فرم‌تر نشان می‌دهد.\nبازدیدکنندگان : 1572796


روزشمار ترویج خواندن شهریور‌ماه\nروز جهانی صلح همه ساله در ۲۱ سپتامبر برپا می‌شود. این روز به طور ویژه به نبود جنگ و خشونت می‌پردازد و گاهی ممکن است منجر به یک آتش‌بس موقت در مناطق جنگی برای دسترسی به کمک‌های انسان‌دوستانه شود. روز جهانی صلح اولین بار در سال ۱۹۸۲ برپا شد. هرسال «زنگ صلح» در سازمان ملل (در شهر نیویورک) به‌صدا...\nفهرست کتابک به مناسبت زادروز رولددال، ۲۳ شهریور\nرولد دال، نویسنده و فیلم نامه نویس بریتانیایی نروژی تبار، در دهه‌ی ۴۰ میلادی به خاطر آثارش برای کودکان و بزرگسالان مشهور شد. او یکی از نویسندگان پرفروش دنیا است. «چارلی وکارخانه شکلات سازی»، «جیمز و هلو‌ی غول پیکر»، «ماتیلدا»، «انجمن جادوگران»، «غول بزرگ مهربان» از آثار پرطرفدار او هستند. فیلم‌ها و...\nفهرست کتابک به مناسبت روز ملی مبارزه با حیوان‌آزاری و خشونت علیه جانوران، ۲۰ شهریور\nروز۲۰ شهریورماه را «روزملی مبارزه با خشونت علیه حیوانات» می‌نامیم.۲۰ شهریورماه ۱۳۹۰ روزی است که مرگ خرس‌ها برای بار نخست از رسانه‌ها منتشر شد و باعث ایجاد خشم عمومی و موج گسترده انزجار مردمی از این فاجعه دردناک گشت. این روز به واسطه نزدیکی به فصل پاییز و ورود مهاجران طبیعی به کشور به عنوان میهمان...\nفهرست کتابک به مناسبت زادروز آنتونی براون، ۲۱ شهریور\nآنتونی براون تصویرگر و نویسنده انگلیسی است که تاکنون بیش از چهل کتاب به چاپ رسانده است. او نخستین تصویرگر انگلیسی برنده جایزه هانس کریستین اندرسن است. افزون بر این تاکنون دو بار جایزه کیت گرین وی و سه بار جایزه امیل را از آن خود کرده است. کتاب‌های براون به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده‌اند و تصاویر کتاب...\nفهرست کتابک به مناسبت زادروز هوشنگ مرادی کرمانی، ۱۶ شهریور\nهوشنگ مرادی کرمانی در شهریور ماه ۱۳۲۳ در روستای سیرج کرمان زاده شد. زندگی‌اش بدون پدر و مادر و در تنگدستی و سختی گذشت. از ۸ سالگی به کارهای مختلف پرداخت. دوره ی دبستان را در زادگاهش و دوره‌ی دبیرستان را در کرمان گذراند. در سال ۱۳۵۳ «قصه‌های مجید» را آفرید که بازتاب زندگی خود نویسنده بود. مرادی...\nفهرست کتابک به مناسبت روز پزشک و بزرگداشت ابوعلی سینا، ۱ شهریور\nدر ایران روز بیست و سوم اوت مصادف با اول شهریور ماه که همزمان با زادروز تولد ابوعلی سینا است برای روز پزشک در نظر گرفته شده است. ابوعلی سینا از مشهورترین و تاثیرگذارترین فیلسوفان و دانشمندان ایران است که آثارش در زمینه فلسفه ارسطویی و پزشکی اهمیت بسیار دارد. وی ۴۵۰ کتاب در زمینه‌های گوناگون نوشته ...


کلاهبرداری با دستگاه های کاهنده برق\nMonday 26 August 2019 . دوشنبه ۰۴ شهريور ۱۳۹۸.۴۲ : ۱۳\nتاریخ انتشار: ۱۰:۲۳ - ۰۲ ارديبهشت ۱۳۹۳\nروابط عمومی توانیر هشدار داد:\nبه گزارش "برق نيوز" در روزهای گذشته و به ویژه با صدور اولین قبض برق برای مشترکان خانگی در سال جدید، افراد سودجو از طريق ارسال پيام كوتاه، تبليغات ماهواره‌اي، پخش بروشور و تماس تلفني با منازل به تبليغ و فروش دستگاه‌هايي با عنوان كاهنده مصرف برق به ميزان زياد اقدام مي‌كنند.\nبیژن قاسمی با هشدار نسبت به غیر قابل تائید بودن این دستگاه های کاهنده مصرف برق از سوی وزارت نیرو و توانیر، خواستار هوشیاری مردم نسبت به خرید این تجهیزات از سوی شرکت ها و یا افراد سودجو شده است.\nروابط عمومی توانیر با تاکید بر اینکه هیچ یک از آزمایشگاه های مرجع و معتبر صنعت برق، وزارت نیرو و توانیر استفاده از این دستگاه های کاهنده مصرف برق را تائید فنی نکرده است، اظهار داشت: استفاده از این تجهیزات منجر به آسیب جدی به لوازم برقی منازل و ساختمان ها خواهد شد.\nجریمه دستکاری‌کنتور و سرقت‌برق تعیین شد\nدستگیری مأموران قلابی اداره برق!\nآغاز محاکمه مدیران شرکت تعاونی مسکن برق تهران\nبرچسب ها: توانیر ، برق ، قبض ، کاهنده ، کلاهبرداری ، بیژن قاسمی


پاورپوینت تحلیل و بررسی شخصیت وظیفه شناس موضوع : روان شناسی فرمت اصلی فایل : pptx تعداد صفحات : 33 حجم فایل: 0.24 mb قیمت : 16900خرید و دانلود قسمتی از متن : آشنایی با افرادی که شخصیت وظیفه شناس دارند؟ افرادی که وظیفه شناس هستند به اصول اخلاقی پایبند بوده و تا زمانی که کارشان را درست و کامل انجام دهند آرام نمی گیرند. آنها به خانواده خود واقف دارند و از مقامات بالاتر خود اطاعت می کنند. کار زیاد ویژگی بارز این تیپ شخصیتی است. افراد وظیفه شناس موفقیت طلب هستند.…\nتاریخ انتشار : جمعه 29 اسفند 1399 ساعت: 21:45\nبازدید سال : 314,586\nبازدید کلی : 6,525,990


با سئوی داخلی سریع و راحت در صفحه اول گوگل باشید!\nهمیشه محتوای خوب و باکیفیت برای یک وبلاگ، مخاطبان زیادی را جذب می‌کند. در واقع اولین شرط افزایش تعداد بازدید کننده موضوع و محتوای جذاب است. اما چرا گاهی اوقات یک مطلب هر چقدر هم که جذابیت داشته باشد، مخاطبان زیادی را جذب نمی‌کند؟ ایراد کار کجاست؟ راهکار برای حل این مسئله خیلی ساده به نظر …\n۲۲ آذر ۱۳۹۹ آموزش سئو\nهمیشه محتوای خوب و باکیفیت برای یک وبلاگ، مخاطبان زیادی را جذب می‌کند. در واقع اولین شرط افزایش تعداد بازدید کننده موضوع و محتوای جذاب است. اما چرا گاهی اوقات یک مطلب هر چقدر هم که جذابیت داشته باشد، مخاطبان زیادی را جذب نمی‌کند؟ ایراد کار کجاست؟ راهکار برای حل این مسئله خیلی ساده به نظر می‌رسد، شما با انجام روش‌ها و تکنیک‌های باید مورد توجه گوگل یا موتورهای جستجوی دیگر قرار بگیرید. شما با انجام اصول سئوی داخلی و استانداردهای آن، به نوعی خود را به موتورهای جستجوی معرفی می‌کنید. در نتیجه آن به راحتی موضوعات محتواهای شما را بررسی می‌کنند و بهترین رتبه را برای شما در نظر می‌گیرند. در این مطلب می‌خواهیم سئوی داخلی On-Page SEO و انجام اصول استاندارد آن را برای شما توضیح دهیم و به شما بگوییم که چگونه می‌توانید محتواهای سایت خود را بهینه سازی کنید. با تاس همراه باشید!\nمنظور از سئوی داخلی On-Page SEO چیست؟\nانجام اصول سئوی داخلی 2020\nبهینه سازی آدرس URL برای همه صفحات سایت\nکلمات کلیدی را پیدا کنید\nبهینه کردن Mata Title عنوان سئو را در دستور کار خود قرار دهید\nچیدن صحیح هدینگ ها و زیر عنوان ها\nبرای صفحات داخلی لینک سازی کنید\nسایت شما با چه سرعتی لود می شود؟ آن را بهینه کنید!\nتقویت سیگنال موبایل فرندلی سایت\nمحتواهای تصویری سایت شما باید بهینه شوند\nکلمات کلیدی و میزان چگالی استاندارد\nبهبود انکر تکست ها برای کسب رتبه های بهتر در گوگل\nنتیجه گیری: کسب رتبه اول گوگل\nاگر کیفیت کار شما از همه نظر خوب باشد، بدون توجه به سئو سایت و اصول آن باز هم ممکن است کسی به شما دسترسی نداشته باشد. سایتی که اصول سئو در آن رعایت نشده باشد، مانند فردی است که در مکانی گیر کرده و هر چه تلاش می‌کند، راه نجاتی پیدا نمی‌کند. در حال حاضر ارتباط اصول سئو و رتبه بندی سایت‌ها به همین شکل است، برای این که از به صدر نشینی در گوگل برسید، باید برای صفحات داخلی سایت خود اقدامات بهینه سازی را انجام دهید و سایر تکنیک‌ها را برای خارج از سایت خود در نظر بگیرید.\nسئوی داخلی انجام تکنیک‌هایی است که سایت را برای موتورهای جستجو در صفحات داخلی سایت خود بهینه سازی می‌کنید. اگر سایت خود را با انجام تکنیک‌های اصول سئوی داخلی بهینه سازی کنید. موتورهای جستجو خیلی راحت، سایت و صفحات شما پیدا می‌کنند. آن موضوع سایت را به خوبی می‌فهمند و با در نظر گرفتن استانداردهای آن، به رتبه بندی هر چه بهتر سایت شما کمک می‌کند. انجام اصول سئو برای صفحات داخلی سایت اصلاً کار پیچیده‌ای نیست، کافیست راهنمایی‌ها و نکات کاربری مرتبط با آن را در نظر بگیرید. در ادامه تمامی استانداردهای لازم و نکات ضروری برای سئوی داخلی را به شما توضیح خواهیم داد.\nاین قسمت از مقاله مهم‌ترین و کاربردی‌ترین نکات پیرامون سئوی داخلی را به شما ارائه کرده‌ایم، تمامی این اصول بر اساس جدیدترین نسخه یعنی سال 2020 اعلام شده است و برای بهینه سازی سایت بسیار اثربخش می‌باشد.\nنخستین اقدامی که باید انجام دهید و مورد توجه گوگل قرار بگیرید، این است که آدرس صفحات سایت خود را کوتاه کنید. بهینه کردن آدرس صفحات سایت شما باید کاملاً با محتوای و کلمات کلیدی آن در ارتباط باشد. تنها در این حالت می‌تواند تأثیر خوبی بر سئو بگذارد. در نتیجه باید فکر درست کردن آدرس‌های پیچیده و سخت را از سر خود بیرون کنید، پس برای سایت خود آدرس کوتاه با کلیدواژه در نظر بگیرید.\nبا پیدا کردن کلمات کلیدی مرتبط با موضوعات مقالات و صفحات سایت، به راحتی خواهید فهمید که مخاطبان در زمینه مرتبط با سایت شما چه می‌خواهند و به دنبال چه موضوعاتی هستند و کلماتی که برای آن‌ها اهمیت دارد چیست! همچنین امکان بررسی برای این که بفهمید تعداد جستجوها روند افزایشی یا کاهشی است، برای شما وجود دارد. بعد از تحقیق و جستجو، شما کلماتی را که مخاطبان را جذب می‌کند و باعث افزایش ترافیک سایت شما می‌شود را در اختیار دارید.\nمی‌توان گفت گام اصلی را برداشته‌اید! در این مرحله با در نظر گرفتن کلمات کلیدی می‌توانید محتوای مرتبط با سایت خود را بنویسید و یا آن‌ها بهینه سازی کنید. اگر شما بتوانید در این مرحله بهترین عملکرد را داشته باشید. دقت کنید که شما کلمات کلیدی را صرفاً برای جذب کردن مخاطبان پیدا نکرده‌اید، بلکه منظور از این کار شما هدف قرار گرفتن کاربرانی است، که محتوای صفحات سایت شما برای آن‌ها اهمیت دارد و به اصطلاح کار آن‌ها را راه می‌اندازد.\nعبارتی که برای کاربران در فهرست نتایج گوگل نشان داده می‌شود، متا تایتل یا عنوان سئو می گویند. شما برای داشتن متا تایتل صحیح باید نکاتی را در نظر بگیرید تا موتور جستجو به راحتی آن‌ها را تشخیص دهد. بنابراین توجه داشته باشید که تعداد کاراکتر عنوان سئوی شما بیشتر از 60 کاراکتر نباشد. در غیر این صورت عنوان شما از نظر گوگل ناقص می‌باشد. استفاده حداقل یک بار از کلمه کلیدی در عنوان سئو توصیه می‌شود.\nتا جایی که امکان دارد، کلمه کلیدی کانونی را در اول جمله بکار ببرید و بعد از آن به سراغ اضافه کردن جزئیات به متن بروید. در این حالت کاربر به صورت خود جوش، لینک سایت شما کلیک می‌کند. به عنوان مثال می‌توانید در متا تایتل خود از صفات تفصیلی استفاده کنید و این می‌تواند در رتبه بندی شما مؤثر واقع شود.\nاگر می‌خواهید محتوای شما استاندارد باشد، باید دارای ساختار درست و بدون نقصی باشد. ارتباط تیترهای محتوای شما با یکدیگر باعث می‌شود که مخاطب هنگام درک مطلب دچار سردرگمی نشود. شما برای ارائه ساختار درست تیترهای خود در محتوا باید مهم‌ترین عنوان (عنوان اصلی متن) را در کادر قسمت بالای متن قرار دهید و آن را با تگ H1 نشان دهید. بعد از آن به ترتیب برای تیترهای مهم‌تر تگ H2 و برای زیر عنوان‌ها تگ‌های H3 و H4 را در نظر بگیرید.\nشما می‌توانید برای مقاله‌هایی که در سایت خود منتشر می‌کنید، تعداد مشخصی لینک به آن‌ها بدهید. با لینک سازی داخلی می‌توانید از اعتبار صفحات مهم‌تر برای سایر مطالبی که جدیداً منتشر کرده‌اید، استفاده کنید. همچنین زمانی که مخاطب محتوای جدیدتر را بخواند و با لینک‌های ارائه شده مواجه شود، با کلیک روی آن می‌تواند به صفحات مهم‌تر ورود کند. در نتیجه وقت بیشتری را صرف گشت و گذار در سایت شما می‌کند و این برای گوگل بدین معناست که مخاطبان سایت شما را دوست دارند. در نتیجه گوگل به سایت شما اعتبار خوبی می‌دهد.\nدر روش دیگری لینک سازی، شما می‌توانید به سایت دیگران لینک بدهید. البته عده‌ی زیادی از افراد تصور می‌کنند. اگر به سایت‌های رقبا یا حتی سایت‌های معمولی لینک بدهند، از ارزش خودشان کم خواهد شد. در صورتی که این همکاری به نفع هر دو طرف می‌باشد. اگر شما به سایت‌های مرتبط با کسب و کار خود لینک بدهید، باعث می‌شود که گوگل درک بهتری از موضوعات سایت شما داشته باشد و این که کدام رتبه را برای شما در نظر بگیرد. علاوه بر این گوگل می‌تواند سایت شما را به عنوان یک منبع معتبر و کامل اطلاعات معرفی کند. بنابراین از لینک سازی خارجی فراموش نکنید.\nیکی از مهم ترین معیار های گوگل برای رتبه بندی سایت ها، سرعت سایت است. کاربران وقت زیادی ندارند، که برای باز شدن سایت و لود شدن محتواهای شما صرف کنند. به ویژه که الان سایت های با کیفیت و بسیار زیادی برای انتخاب کاربر وجود دارد. اگر سرعت سایت خود را بهینه سازی نکنید، علاوه برای اینکه بازدید کنندگان خود را از دست می دهید، بلکه نرخ تبدیل شما تا میزان قابل توجهی کاهش می یابد. بر اساس تحقیقات گوگل، بودن کاربران در سایت های سریع، 70 درصد بیشتر از سایت هایی کندی است که سرعت بارگذاری آن ها تا بیشتر از 19 ثانیه به طول می انجامد. همچنین بانس ریت یا نرخ پرش در سایت های سریع تا میزان 35 درصد کاهش می یابد.\nهمچنین می توانید از خدمات سئو در مشهد تاس نیز استفاده کنید تا شاهد افزایش رنکینگ خود در گوگل باشید\nخودتان بهتر می دانید که، بسیاری از مخاطبانی که در صفحات وب و شبکه‌های اجتماعی فعال هستند، کارهای خود را با موبایل انجام می‌دهند. پس از متوجه شدن این قضیه از طرف گوگل، او تصمیم گرفت یکی از معیارهای رتبه بندی را طراحی سایت ریسپانسیو قرار دهد. گوگل این تصمیم را در سال 2016 گرفت و از آن به بعد امکان استفاده از موبایل، تبلت و … برای بازدید از سایت‌های مختلف فراهم شد.\nدر تصاویر خود تگ Alt و کلمه کلیدی کانونی را در نظر بگیرید. گوگل به کمک تگ Alt می‌تواند ارتباط بین موضوع عکس و محتوای آن را بفهمد. باید بدانید که در Google Image رقابت خاصی برای کلمات کلیدی وجود ندارد و این بهترین فرصت برای بهبود تصاویر خود به کمک اصول سئو می‌باشد. در سیستم مدیریت محتوای وردپرس تگ Alt برای تصاویر با گزینه متن جایگزین نشان داده می‌شود.\nمورد دیگری که باید برای بهینه سازی تصاویر رعایت کنید، کاهش حجم عکس بدون افت کیفیت است. اگر حجم تصاویر سایت بیش از اندازه باشد، سرعت لود شدن به شدت کاهش می‌یابد و این برای مخاطب اصلاً خوشایند نخواهد بود.\nدر استفاده از کلمات کلیدی برای محتوای های خود نباید زیاده روی کنید. بر اساس استانداردی که متخصصین سئو در نظر گرفتند، کلمات کلیدی باید با چگالی 1 تا 3 درصد از تمام یک صفحه محتوا باشد. در غیر این صورت گوگل و الگوریتم‌هایش شما را جریمه خواهند کرد. شما برای این در استفاده از کلمات کلیدی با تکرار مواجه نشوید، می‌توانید، کلمات کلیدی LSI را در نظر بگیرید. LSI ها کلمات و عبارات مترادف با کلمه کلیدی کانونی هستند.\nباید سئوی داخلی متن لینک را بهبود ببخشید. همان متنی که کاربر با کلیک روی آن به صفحه‌ای دیگر وارد می‌شود. استفاده از کلمات کلیدی و مرتبط شدن آن با لینک سازی به صفحه مورد نظر می‌تواند آن را بهینه سازی کند.\nبرای رسیدن به صفحه اول گوگل باید تمامی موارد گفته شده را به درستی انجام دهید. انجام دادن سئوی داخلی صفحات سایت یکی از راحت‌ترین کارها برای کسب نتایج قابل قبول از گوگل است. امیدواریم بتوانید به این موفقیت دست پیدا کنید. در نهایت اگر در این زمینه نظر، سوال یا تجربه‌ای دارید، می‌توانید در بخش نظرات با ما و دیگر افراد مطالب خود را به اشتراک بگذارید.


مرکز تحقیقات بیماری های کبد، لوزالمعده و مجاری صفراوی - مطالب - پژوهشکده بیماری های گوارش و کبد\nمرکز تحقیقات بیماری های کبد، لوزالمعده و مجاری صفراوی پژوهشکده بیماری های گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکی تهران / Liver and Pancreatobiliary Diseases Research Center, Digestive Diseases Research Institute, Tehran University of Medical Sciences طی مدت فعالیت خود پژوهش های علمي متعدد و کاربردي درباره نحوه تشخيص و درمان موثرتر این بیمار ها انجام داده است که برخي از آنها براي اولين بار در سطح جهان صورت گرفته اند و با استنادات بالا مواجه شده اند.\nنارسایي کبدي (سيروز) يکي از مهمترين علل بستري شدن بيماران در بخش هاي گوارش کشور است. سيروز کبدي بيماري است که در اغلب موارد قابل پيشگيري است . همچنين سنگ کيسه صفراوي و بویژه سنگ هاي مجرای صفراوي و بيماريهای لوزالمعده يکي از شايع ترين علل مراجعه بيماران به بخش اورژانس بيمارستان شريعتي و ساير بيمارستانهای کشور محسوب مي شود.\nیکی از خدمات مهم درمانی پژوهشکده بیماری های گوارش و کبد، ارائه خدمات پیشرفته تشخیصی و درمانی و همچنین آموزش پیشرفته دارندگان فوق تخصص گوارش و کبد در موضوع سنگهای مجاری صفراوی ، سرطانهای لوزالمعده و مجرای صفراوی است. ارائه خدمات تشخیصی با اندوسونوگرافی و ERCP درمانی از مهمترین این خدمات است.


Get روند نمودار استخراج زغال سنگ Price\nشما می توانید قیمت روند نمودار استخراج زغال سنگ و نماینده A&C طی یک روز کاری با شما تماس می گیرد.\nنمودار جریان روند انجام کار در معدن زغال سنگ. نمودار جریان روند انجام کار در معدن زغال سنگ. جام جم آنلاین-استخراج معادن در مازندران به شیوه چوپانی . پوکه و زغال سنگ در استان در . که مانع انجام ...\nنمودار سیم آسیاب سیمان - bafi. سنگ آهن نمودار جریان شکن فرآیند استخراج از معادن زغال سنگ نمودار جریان آسیاب سیمان اضافه کردن روند جریان گچ, غربالگری غربالگری در معادن .


یورونیوز :تولید دی‌اکسید کربن ناشی از مصرف انرژی برای تماشای فیلم‌های آنلاین پورنوگرافی در جهان در سال گذشته به اندازه تولید دی‌اکسید کربن ناشی از مصرف انرژی کل خانوارها در فرانسه بوده است.\nنتایج تازه‌ترین پژوهش درباره تولید دی‌اکسید کربن نشان می‌دهد که مردم جهان به طور میانگین هر سال با میزان انرژی الکتریکی‌ای که برای دیدن سایت‌های اینترنتی پورن مصرف می‌کنند، حدود ۱۰۰ میلیون تن بر دی‌اکسید کربن موجود در کره زمین می‌افزایند. بنابراین شاید کسانی که این سایت‌ها را «کثیف» می‌نامند، حق داشته باشند.\nاندیشکده انتقال کربن متعلق به انجمن «شیفت پراجکت» فرانسه که در زمینه تغییرات آب و هوایی فعالیت دارد، با انتشار یک گزارش علمی و آماری در زمینه مصرف انرژی از راه استفاده از محتوای دیجیتالی، به این داده‌ها دست یافته است.\nاین موضوع در آخرین گزارش تحقیقاتی این اندیشکده منتشر شده است.\nبر اساس نتایج دیگری که در این گزارش تحقیقی منتشر شده ۶۰ درصد افزایش داده‌های اینترنتی در سال ۲۰۱۸ مربوط به ویدئوهای آنلاین بدون احتساب ویدئوهای اسکایپ و پیام‌رسان‌های مشابه بوده است. انرژی مصرف شده برای تماشای این ویدئوها سبب تولید ۳۰۰ میلیون تن دی‌اکسید کربن شده است.\nدر همان سال سرویس‌های ویدئویی آنلاین مانند نتفلیکس یک سوم ویدئوهای آنلاین دیده شده را تشکیل می‌دادند و ارزش انرژی مصرف شده برای تماشای آنها معادل کل ارزش سالانه اقتصاد شیلی بوده است.\nنویسندگان این گزارش با یادآوری زیانی که تماشای ویدئوهای آنلاین برای محیط زیست به همراه دارد پیشنهاد کرده‌اند که گزینه‌های پلی کردن خودکار ویدئوی آنلاین حذف شده و برای دیدن ویدئوهای آنلاین از حداکثر رزولوشن استفاده نشود.\nبه تمام انقلابیون و حوزه های علمیه مخصوصا حوزه قم تبریک میگم لولل\nدوشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۸ - ۰۹:۰۳\nبرای انسانیت متاسفم.


سلام سربدار - همه میهمان خیرالنساء بودیم از سبزوار و تهران تا حلب و موصل\nجمعه ۱۰ دی ۱۳۹۵ ساعت ۱۸:۱۲\nسلام سربدار - امیرحسین ارشادی:\nهمان اول که وارد سالن شدم با دوربین و گزارشگر صدا و سیما مواجه شدم که قصد داشت از بعضی افراد مصاحبه و گرازش بگیرد ولی انگار ما جزو آن بعضی ها نبودیم.\nوارد سالن که شدیم،جمعیت زیاد بود و پیدا کردن صندلی برای نشستن سخت بود. همه آمده بودند؛ پیر و جوان، بزرگ و کوچک، زن و مرد، مسئول و غیر مسئول... فکر میکنم دیگر وقتش بود که مراسم شروع شود، درست راس ساعت ۱۸:۳۰.\nپرده ی سالن که کنار رفت با المان مزار شهدای مدافع حرم سبزواری و البته یک مجری روبرو شدیم، با این که مجری را نمی شناختم ولی همان جمله ی اول را که گفت فهمیدم مجری خوب و توانمندی است. همان اول کار و بدون بسم ا... شروع کرد به بازگو کردن اتفاق و حوادث مهم قبل از انقلاب تا امروز. از کاپیتولاسیون و فتنه ی ۸۸ گرفته تا جنگ تحمیلی و انتخاب رهبری. راستش رو بخواهید اتاق فرمان چنان با آقای مجری هماهنگ بود که انگار چند ماه داشتن تمرین می کردند که هماهنگ بشن.\nدر همین لحظات بود که دیدم نفر بغل دستی ام از بسیار ذوق زده و خوشحال است و دلیل آن هم این بود که متوجه شد که آن طرف سالن دارند پذیرایی می کنند؛ همان کلوچه های معروف ننه خیر النسا... تا این جای برنامه که خوب بود و ارزش آن از امتحان ریاضی شنبه بیشتر بود.


روزنامه سپید - منشور مستقل حقوق بیماران روانی تدوین شود\nرئیس دومین همایش اخلاق در مشاوره و روان درمانی :\nمنشور مستقل حقوق بیماران روانی تدوین شود\nرئیس دومین همایش اخلاق در مشاوره و روان درمانی گفت: «بیماران خاص به ویژه بیماران روانی باید از حقوق ویژه‌ای برخوردار شوند، از این رو تهیه و تدوین منشور مستقل حقوق آنها ضروری است.»\nبه گزارش سپید به نقل از ایرنا، سید‌شهاب‌الدین صدر، روز چهارشنبه در همایش اخلاق در مشاوره و روان درمانی افزود: «اختلالات روانی در ایران رتبه دوم آسیب‌ها را به خود اختصاص داده است.» وی در این همایش که در فرهنگستان علوم پزشکی برگزار شد، گفت: «در منشور حقوق بیماران روانی باید برخی بندهای منشورعام حقوق بیماران حذف و بندهایی دیگر به آن اضافه شود.»\nوی گفت: «امکان انصراف و ادامه درمان بیمار، امکان رد درمان و امکان ترک بیمارستان با رضایت بیمار باید از منشور حقوق بیماران روانی حذف و اطلاع رسانی و امکان شکایت به بیمار یا همراه وی، به آن اضافه شود.»\nصدر این توضیح را نیز داد که منشور حقوق بیماران سال 1381 در ایران تدوین شد و در سال 88 با یک اصلاحیه کامل‌تر شد، اما هنور دارای اشکالاتی است که باید برطرف گردد. وی گفت: «از دهه 60 میلادی در دنیا موضوع حقوق بیماران به صورت بسیار جدی مطرح شد. در قرن 21 کشورهای اروپائی وارد عرصه قانونگذاری در زمینه حقوق بیماران شدند و منشورهایی را در این خصوص تدوین کردند.» وی رعایت اصول اخلاقی را محور مباحث همایش دانست و گفت: «در کنار موضوعات اخلاقی مسائل حقوقی مطرح می‌شود. در اخلاق بایدها و نبایدهایی است که وجدان بیدار انسان‌ها ضامن اجرای آن است، اما در حقوق، دستگاه های حاکمیتی و قوانین و مقررات ضامن اجرای آن هستند.»\nصدر با اشاره به منشور حقوق بیماران در ایران و کشورهای مختلف دنیا، افزود: «حقوق بیمار از مباحث مهم دنیای امروز است و مطالعه حقوق بیماران در واقع بازگشت به ارزش‌های بنیادین حقوق انسانی مانند اندیشه احترام به فرد است.»\nاستاد دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: «حقوق بیمار آیینه‌ای از حقوق بشر و حقوق پزشکی و مبنایی برای ارتقای سلامت بیماران است.» وی، حقوق بیمار را همراه با آگاهی، احترام، رازداری، حفظ حریم شخصی، کشف مسیر بیماری و رسیدگی به شکایات و درخواست‌ها، ارجاع به مراکز تخصصی‌تر، دانست و گفت که بر اساس منشور حقوق بیمار ازدواج با بیمار نیز ممنوع است.»\nصدر، یکی از موضوعات مهم در حرفه پزشکی بویژه آنانی که دستی در حرفه روانشناسی دارند، را امانت‌داری خواند و گفت: «این موضوع در روانشناسی بالینی و مشاوره بسیار اهمیت دارد.» وی افزود: «شرایط خاص بیمار حقوق ویژه ای را نسبت به وی ایجاد می‌کند و رعایت اصول اخلاقی نیز بیشتر برای آنان مورد تاکید است.»\nاستاد دانشگاه علوم پزشکی تهران خاطر نشان کرد: «سازمان ملل در اجلاس عمومی سال 91 قطعنامه‌ای برای حمایت از سلامت بیماران روانی و ارتقای بهداشت روان صادر کرد که موضوع مهمی است و باید مورد توجه قرار بگیرد.» وی گفت که بر اساس آمارهای موجود 25 درصد جمعیت جهان از اختلالات روانی رنج می‌برند و شیوع آن نیز به سرعت ادامه دارد. صدر افزود: «هر سال بین 10 تا 20 میلیون نفر در جهان تصمیم به خودکشی می‌گیرند که یک میلیون نفر از آنها اقدام به این کار می‌کنند.» وی گفت: «با وجود اینکه از ده‌ها سال قبل، مسئله اخلاق حرفه‌ای در حرفه‌های مختلف مطرح شده، اما این موضوع همچنان به عنوان یکی از دغدغه های مهم در مشاوره و روان درمانی است.»\nاستاد دانشگاه علوم پزشکی تهران افزود: «موضوعات اخلاقی روز به روز جدی‌تر می‌شود، زیرا مداخلات مالی و جنسی در حال گسترش است.» وی در پایان با اشاره به اینکه انجام ندادن کاری که آسیب‌رسان خواهد بود، ارجحیت دارد، افزود: آسیب‌رسانی بنیادی‌ترین مبحث اخلاق حرفه‌ای و حقوق بیماران است.»\nرسانه‌ای شدن خطای پزشکی پس از حکم دادگاه\nحقوق شهروندی منشور است؛ نه طرح و لایحه\nاعلام حمایت 166 نماینده از منشور حقوق شهروندی\nمنشور حقوق‌شهروندی امروز رونمایی می‌شود


پیراهن فعلی تیم ملی 23 اشکال دارد\nمهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال ایران در مورد انتقادات به البسه تیم ملی گفت: قراردادی سه ساله با جیووا بستیم که البسه تیم اول فوتبال بزرگسالان را رایگان دهد و دیگر تیم های ملی را با 90 درصد تخفیف ارائه کند. قیمت های آنها بسیار بالا است و من هم معتقد هستم ک\nمهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال ایران در مورد انتقادات به البسه تیم ملی گفت: قراردادی سه ساله با جیووا بستیم که البسه تیم اول فوتبال بزرگسالان را رایگان دهد و دیگر تیم های ملی را با 90 درصد تخفیف ارائه کند. قیمت های آنها بسیار بالا است و من هم معتقد هستم که جیووا می تواند با همان 10 درصد پولی که از ما می گیرد هزینه هایشان را تامین کنند.\nبه گزارش "ورزش سه"، مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال ایران در مورد انتقادات به البسه تیم ملی گفت: قراردادی سه ساله با جیووا بستیم که البسه تیم اول فوتبال بزرگسالان را رایگان دهد و دیگر تیم های ملی را با 90 درصد تخفیف ارائه کند. قیمت های آنها بسیار بالا است و من هم معتقد هستم که جیووا می تواند با همان 10 درصد پولی که از ما می گیرد هزینه هایشان را تامین کنند.\nاو ادامه داد: کی روش و بازیکنان تیم ملی 23 مورد ایراد به پیراهن تیم ملی گرفتند. قرارداد ما با جیووا اینگونه بود که البسه در بازی های سرد و مرطوب، گرم و مرطوب، گرم و خشک و سرد و خشک کیفیت داشته باشد اما اینگونه نبود؛ برای مثال یک لیوان آب روی پیراهن جیووا ریختیم که آن را زرد رنگ کرد و برای ما عجیب بود! این ایرادها را به جیووا گفتیم.\nتاج خاطرنشان کرد: تمام ایرادات به پیراهن تیم ملی وجود دارد. جلسات متعددی با بردبار که شریک ایتالیایی جیووا در ایران هست برگزار کردیم که 23 مورد اشکال را به او گفتیم و اعلام کردیم اگر رفع نشود تصمیم دیگری می گیریم.\nرئیس فدراسیون فوتبال ایران با اشاره به دریافتی شان از جیووا گفت: آنها 50 هزار دلار به فدراسیون فوتبال دادند و بیش از یک میلیون دلار هم چک دریافت شده است اما با این حال گفته بودیم اگر ایرادات ما و کادر فنی تیم ملی رفع نشود، اقدام دیگری خواهیم کرد. گفته بودیم پیراهن تیم ملی خنک کننده داشته باشد در حالی که اصلا اینطور نیست.\nاو یادآور شد: با شرکت آدیداس صحبت هایی کردیم و آنها پیشنهادات یک میلیون دلاری دادند که برای تا این اندازه لباس رایگان دهیم ولی باید یک میلیون دلار هم لباس بخرید.\nتاج در خصوص تولید لباس جیووا در تهران و شیراز گفت: اینطور هم هست اما برخی از لباس ها را نیز از گمرک تحویل گرفتیم. من این قرارداد را با جیووا نبستم و منتقد آن هستم ولی ما مدعی هستیم می توانیم آن را فسخ کنیم. مراحل قانونی فسخ انجام شده و نگرانی برای تامین پیراهن های تیم ملی نداریم. قرار است با کادر فنی تیم ملی نیز به نتایجی دست پیدا کنیم.\nاو در پاسخ به این سوال که برای بازی با قطر چه تصمیمی گرفته شده است، اذعان کرد: حتما جیووا نمی تواند پیراهن تیم ملی را برای بازی با قطر تامین کند و خودمان پیراهن مناسب تامین می کنیم.\nتاج ابراز کرد: اگر جیووا همه 23 اشکال را بتواند رفع کند و بهترین کیفیت را به ما بدهد همکاری می کنیم. کیفیت، دوخت، برند و وضعیت خنک کننده لباس اهمیت دارد که باید اصلاح شود. من به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال می گویم وقتی به این قرارداد وارد شدیم با بازیکنان و کادر فنی تیم ملی جلسه داشتیم که جمع بندی ما این بود که جیووا کیفیت لازم را ندارد. نگرانی پیراهن تیم ملی برای بازی مقابل قطر و سه مسابقه مقدماتی جام جهانی وجود نداشته باشد.\nمنبع : Varzesh3.com | ورزش 3


ايتنا - هنوز استارت‌آپ را نمی‌شناسید!\nچهارشنبه ۳ آبان ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۲۹\nعلی اصلان شهلا- فناوران - نمایشگاه رسانه‌های دیجیتال هم مانند الکامپ و جیتکس، صاحب بخش ویژه استارت‌آپ‌ها می‌شود.\nهدف از راه‌اندازی این بخش هم تسهیل توسعه استارت‌آپ‌ها عنوان شده است. برای جذابیت این بخش هم انواع و اقسام نام‌ها و اسم‌هایی که در زیست بوم کسب و کارهای نوپا و استارت‌آپ ویکندها شنیده می‌شود، ردیف شده و قرار است در این بخش از رویداد برپا شود: دکتر استارت‌آپ، استارت‌آپ شو، دیوار استارت‌آپ، کافه استارت‌آپ، استارت‌آپ بمان و استارت‌آپ بازار.\nدبیر کسب و کارهای نوپای نمایشگاه رسانه‌های دیجیتال در مصاحبه‌ای که در همین صفحه منتشر شده است، با اعلام برپایی این بخش در نمایشگاه در جهت حمایت از کسب و کارهای نوپا، دیجی کالا، اسنپ، تپسی، آپارات و زودفود را مصداق کسب و کارهای نوپا دانسته است.\nهمین موضوع نشان می‌دهد که نمایشگاه رسانه‌های دیجیتال حداقل در بخش استارت‌آپ‌ها، هرچند که نیت خیری دارند، اما راه را اشتباه طی می‌کنند. هر کسب و کار، سرویس یا فروشگاه آنلاینی نمی‌تواند استارت‌آپ باشد و حتی اگر روزی یک استارت‌آپ بوده باشد، لزوما تا آخرین روز دنیا نمی‌توان از آن به عنوان یک کسب و کار نوپا یاد کرد.\nدیجی کالا با قدمتی 11 ساله و زودفود با قدمتی 8 ساله، اسنپ با بیش از سه سال فعالیت و تزریق میلیاردها تومان سرمایه قطعا استارت‌آپ نیستند، بلکه شرکت‌های بزرگ دیجیتالی کشور بوده و استارت‌آپ دانستن آنها و تلاش برای حمایت از آنها به نام کسب و کارهای نوپا، کمکی به توسعه کسب و کار جوانان تازه‌کار نمی‌کند.\nبرای استارت‌آپ بودن باید حداقل دوشرط خلاقیت و تازگی ایده و به بلوغ نرسیدن رعایت شده باشد. بنابراین اگر قرار است استارت‌آپ‌هایی در یک نمایشگاه معرفی شوند، قاعدتا به جای موج سواری با نام‌های بزرگ و به بلوغ رسیده، باید سراغ جوانان خلاق و گمنام رفت و زمینه را برای رشد و توسعه آنها فراهم کرد.\nکد مطلب: 50703\nبرچسب ها: استارت‌آپ دیجی کالا\nایجاد مراکز شتابدهی ایده گامی مهم در راستای خودگردانی شرکت‌های استارتاپ