داستان پادشاهی خسرو پرویز - ویکی شاهنامه\nپادشاهی خسرو پرویز سی و هشت سال بود . گستهم مردی را روانه کرد تا خسرو را از جریانات آگاه سازد .وقتی خسرو مطلع شد روانه پایتخت گشت و بر تخت نشست و همه بزرگان برای تبریک به دیدارش آمدند . شبانگاه خسرو به نزد پدر رفت و به پایش افتاد چون چشمانش را دید نالان شد و رویش را بوسید و گفت : اکنون هرچه بگویی اطاعت می کنم . هرمزد گفت : سه چیز میخواهم اول اینکه هر بامداد گوش مرا با آوایت شاد کنی . دوم اینکه رزم آوری دلیر که از جنگهای گذشته اطلاع دارد را نزد من بفرستی تا برای من از جنگها حکایت کند . سوم اینکه دائیهایت که مرا کور کردند را کور کنی .\nخسرو پذیرفت و گفت : فقط صبر کن تا از شر بهرام راحت شویم سپس به حساب گستهم و بندوی میرسم .وقتی بهرام از جریان به تخت نشستن خسرو مطلع شد سپاهی را آماده نبرد با او کرد . خسرو نیز کسانی را فرستاد تا از وضعیت بهرام خبر بیاورند . خبر آوردند که بهرام همیشه در هر جا که باشد سپاهیان با او هستند .خسرو بزرگانی چون گردوی، شاپور ، اندمان ، دارمان سپهدار ارمینیه را فراخواند و به شور نشستند . خسرو گفت : من جوانتر از شما هستم . بگویید چاره کار چیست ؟ من میخواهم ابتدا از قلبگاه به سوی بهرام بروم و او را به صلح و آشتی رهنمون کنم اگر پذیرفت چه بهتر وگرنه تن به جنگ می دهیم . همه به این نظر شاه آفرین گفتند .\nصبحگاه طبل جنگ زده شد . خسرو و سپاهیانش آماده نبرد بودند و بهرام نیز به همراه ایزدگشسپ و آذرگشسپ و یلان سینه آماده گشتند . بالاخره بهرام و خسرو در برابر هم رسیدند . گردوی به عنوان راهنما در جلوی خسرو قرار داشت و بندوی و گستهم و خرادبرزین همه غرق در آهن و سیم و زر در اطرافش بودند .وقتی بهرام آنها را دید با عصبانیت گفت : این روسپی زاده را ببین که از پستی به پادشاه رسید ، در لشگرش یک مرد نامدار هم نیست .هم اکنون با سپاهم حمله میبرم و بیابان را پر از خون می کنم .\nخسرو گفت : چه کسی بهرام چوبین را می شناسد . گردوی گفت : همان مردی که سوار بر اسب ابلق است با قبای سپید و حمایل سیاه .خسرو گفت :در او اثری از فرمانبرداری نمی بینم . با این حال شاه به جلوی سپاه رفت و گفت : ای مرد سرافراز چگونه کارت به نبرد کشید ؟ تو زیور تاج و تخت هستی . دست از این جنگ بردار .بهرام روی اسب کرنشی کرد و گفت : من از وضع خودم راضیم . به زودی داری به پا می کنم و دو دستت را از پشت می بندم و تو را به دار می آویزم.خسرو فهمید صحبت بی فایده است و گفت : ای ناسپاس انسان خداشناس چنین نمی گوید . تو مهمان خود را به دار می آویزی ؟ میترسم به روز بدی بیفتی . چه کسی از من برای تاج و تخت سزاوارتر است ؟ من که جدم کسری و هرمزد است .بهرام گفت : تو را با سخنان شاهانه چه کار ؟ تو که نه مرد جنگ هستی و نه دانشمند . ایرانیان با پادشاهی من موافقند و می خواهند ریشه تو را بکنند .\nخسرو گفت : ای بدرفتار چرا تندی می کنی ؟ گفتار زشت عیب بزرگی برای مرد است. تو قبلا اینگونه نبودی . خردت کم شده است ؟ خشم را بیرون کن و به خدا تکیه نما . نمی دانم چه کسی تو را تحریک کرده است . این را گفت و از اسب پیاده شد و تاج از سر برداشت و به سوی یزدان روکرد و گفت : ای خداوند دادگر امیدم به توست . سپاه مرا پیروز دار و مگذار تاج و تخت به دست این بنده بیفتد . اگر پیروز گردم آن طوق و گوشوار و جامه زرنگار و صد کیسه دینار زر به آتشکده میدهم و به خدمتگزاران صدهزار درم خواهم داد و هرکس از سپاه بهرام اسیر شود خدمتکار آتشکده می کنم و شهرهای ویران شده را آباد خواهم نمود و صدهزار دینار هم میدهم . سپس بازگشت و رو به بهرام گفت : ای دوزخی دیوسیرت خشم و زور چشمت را کور کرده است .\nاگر من سزاوار شاهی نیم – مبادا که در زیر دستی زیم\nبهرام گفت : پدرت هرگز برکسی بانگ نزد . ارزش او را ندانستی و او را از تخت سرنگون کردی . تو ناپاکی و دشمن یزدان هستی . اگرچه هرمزد عادل نبود ولی تو هم فرزند او هستی و یزاوار نیست که شاه ایران و توران شوی . من انتقام هرمزد را از تو میگیرم . خسرو گفت : هرگز مباد که از درد پدر شاد شوم. خداوند پادشاهی را نصیب من کرد و هرمزد هم مشاور من است . تو ابتدا قصد جنگ با هرمزد را داشتی .\nبهرام گفت : همه دشمن تو هستند و همراه من شده اند و خاقان هم از من حمایت می کند . من از تیره آرش نامدارم . من نبیره گرگین هستم . دیدی چه بلایی بر سر ساوه شاه آوردم ؟ خسرو گفت : تو فرومایه ای بیش نیستی و نبودی . مهران ستاد گرانقدر تو را به شاه شناساند و هرمزد تو را از خاک برکشید و گنج و سپاه به تو داد . بر خود ستم مکن . راستی پیشه کن . اگر فرمانبردار باشی هرچه بخواهی به تو میدهم .زرتشت گفته است : هرکس از راه بد رشد یابد به او پند و اندرز دهید و چون نپذیرفت و از دین پاک برگشت باید کشته شود . پیروزی بر ساوه شاه تو را مغرور نکند . در زمان آرش شاه که بود ؟ بهرام گفت : منوچهر بود . خسرو گفت : آرش بنده او بود و رستم بنده کیخسرو بود با اینکه میتوانست او را کنار بزند ولی او چشم به تخت نداشت . بهرام گفت : تو از تخم ساسان هستی که شبانزاده بود . خسرو گفت : تو از تخم ساسان به همه چیز رسیدی . گفتار تو سرتاسر دروغ است . تو تاج و تخت را میجویی. بهرام به سوی لشگریانش رفت ، در میان آنها سه ترک از سوی خاقان حضور داشتند . یکی از آنها کمندی به سوی شاه انداخت و سر و تاج شاه را به بند کشید . گستهم کمند را برید و بندوی تیری به سوی ترک بدسیرت انداخت .\nبهرام به آن ترک بدساز گفت : چه کسی گفت که با شاه بجنگی ؟ ندیدی من در برابر او ایستاده ام ؟ بهرام به سوی لشگر رفت در حالیکه ناراحت بود. خواهر بهرام نزد او آمد و دوباره نصیحتش کرد و گفت با شاه نجنگ . بهرام گفت : او را نباید شاه به حساب آورد . خواهرش گفت : برای چندمین بار می گویم تندی را کنار بگذار . سخنگوی بلخ گفته که سخن راست تلخ است . آنکس که عیب تو را میگوید با تو صادق است . این راه را مرو که همه تو را نکوهش خواهند کرد و چوبینه بدنام میشود .\nنپاید جهان ای برادر به کس – نماند جز از نام نیکو و بس\nولی بهرام زیر بار حرفهای خواهرش نرفت و گفت : اگر من هم کوتاه بیایم لشگریان کوتاه نخواهند آمد. از آنسو خسرو سران لشگر را فراخواند و با آنها به مشورت پرداخت و گفت : با بهرام صحبت کردم و در سخنانش خرد و عقل ندیدم . اگر مرا یاری کنید شبانه به او حمله میبریم . بزرگان سپاه پذیرفتند .وقتی شاه با گستهم و بندوی و گردوی تنها شد گستهم گفت : شاها چندان خوشبین مباش چون سپاهیان دلشان با آنهاست و با هم خویشی دارند . پدر یا برادر یا نیا یا نبیره اشان در سپاه آنهاست . چگونه انتظار داری پدر و پسر باهم بجنگند ؟ از آنسو بهرام کسانی را فرستاد تا سپاه خسرو را به همراهی با خود دعوت کند . آنها گفتند ما نمیتوانیم به سوی شما بازگردیم اما بدانید که خسرو قصد شبیخون دارد . وقتی بهرام فهمید که دل لشگریان خسرو با اوست آنها را آماده شبیخون کرد . جنگی سخت و طولانی درگرفت .\nیکی از آن ترکها به سوی شاه حمله کرد تا تیری به او بزند اما شاه سپر گرفت و مانع شد و تیغی به او زد و او را سرنگون کرد و خروشید : ای دلیران پایمردی کنید اما سپاهیان دیگر خسته و مانده برگشتند و او را تنها گذاشتند . شاه به گستهم و بندوی گفت : اگر من کشته شوم نسل ما منقرض میشود چون من فرزندی ندارم . بندوی گفت : تو برگرد . شاه به گردوی گفت : برو و از تازیان و تخوار کمک بیاور . از آنسو بهرام در حال جنگ به خسرو رسید و با هم جنگیدند تا خورشید غروب کرد . خسرو به گستهم گفت : کسی در این جنگ با ما نیست حال که تنها هستیم دیگر جای درنگ نیست. بهرام دوباره حمله برد و خسرو هم کمان را گرفت و به سوی او و لشگریانش باران تیر بارید و تیری هم به اسب بهرام زد که او از اسب به زمین افتاد و سپس خسرو از نهروان گذشت و به سوی تیسفون فرار کرد .\nخسرو به نزد پدر رفت و گفت : این پهلوان برگزیده تو پندپذیر نبود بنابراین جنگ درگرفت و سپاهیان از من برگشتند و به سوی بهرام رفتند و من ناچار به فرار شدم . حالا چاره ای جز استفاده از تازیان ندارم .هرمزد گفت : این راهش نیست . تازیان یاور تو نیستند و تو را دشمن میدانند . بهتر است که به روم بروی و از قیصر کمک بخواهی . در همین موقع خبر رسید که بهرام نزدیک میشود بنابراین خسرو با تعدادی از یارانش به سوی روم فرار کرد اما گستهم و بندوی آهسته رفتند . خسرو عصبانی شد و گفت : چرا آهسته می آیید ؟ آنها گفتند : بهرام اکنون هرمزد را بر تخت می نشاند و خود هم وزیر او میشود و به قیصر نامه می نویسد تا ما را اسیر کند . خسرو مبهوت شد و گفت: فقط می توانیم به خدا تکیه کنیم . اما آن دو برگشتند و هرمزد را کشتند و گریختند. وقتی خسرو آنها را دید و فهمید که چه کردند رنگ از رویش پرید ولی به روی خود نیاورد . بهرام به قصر رسید و سپس تعدادی از لشگریان را انتخاب نمود و به سرکردگی بهرام پسر سیاوش به دنبال خسرو فرستاد .\nخسرو در راه به رباطی رسید که یزدان سرا می نامیدند . از یزدان پرستی که آنجا بود پرسید : چیزی برای خوردن داری ؟ گفت : نان فطیر و آب جویبار هست . شاه نشست و با شتاب چیزی خورد و پرسید شراب نداری ؟ وی گفت : ما از خرما شراب درست می کنیم و آن شراب را نزد شاه آورد . خسرو سه جام پیاپی نوشید و به خواب رفت . بعد از مدتی مرد خدا او را بیدار کرد و گفت : از دور گرد سیاهی دیده میشود . بندوی به خسرو گفت : لباس پادشاهی را به من بده تا بپوشم و تو فرار کن . خسرو نیز چنین کرد . بندوی با لباس شاه بر بام رباط رفت تا سواران او را ببینند .\nسواران هم او را دیدند و پنداشتند که شاه است .بندوی دوباره پایین آمد و لباس خود را پوشید و باز بر بام رباط رفت و گفت : پیغامی از شاه دارم . رئیس شما کیست ؟ بهرام گفت : من بهرام از سلاله سیاوش و رئیس این گروه هستم . بندوی گفت : شاه میگوید : من و اسبان خسته ایم اگر امشب استراحت کنیم صبح من با شما نزد بهرام می آیم . آنها هم دلشان به رحم آمد و پذیرفتند .\nروز بعد بندوی بر بام رفت و گفت : امروز شاه نماز میگزارد و دیشب هم بیدار بود پس امروز بیاساید و فردا حرکت کنیم . بهرام پذیرفت. روز بعد بندوی بر بام آمد و گفت : شاه همان زمانیکه از دشت گرد برخاست و شما به اینجا رسیدید به سوی روم شتافت و الان به آنجا رسیده است اگر امان دهی می آیم و به سؤالاتت جواب میدهم وگرنه سلاح جنگ می پوشم و با تو می جنگم . بهرام غمگین شد و به یاران گفت : حال دیگر کشتن بندوی چه سودی دارد ؟ بهتر است تا او را نزد بهرام ببریم . پس بندوی به زیر آمد و با آنها به سوی بهرام حرکت کرد و وقتی نزد او رسید و بهرام از جریان آگاه شد از پور سیاوش برآشفت و او را سرزنش کرد و بعد به بندوی گفت : تو سپاه مرا فریفتی تا خسرو فرار کند ؟ بندوی گفت : ای سرفراز از من ناراحت مباش چون شاه فامیل من است و من می بایست جانم را فدایش میکردم . ب\nهرام گفت : من به خاطر این کار تو را نمی کشم ولی بدان تو هم روزی به دست او کشته می شوی . روز بعد بهرام بزرگان را جمع کرد و بر تخت نشست و گفت : در میان شاهان بدتر از ضحاک نبود که به خاطر رسیدن به پادشاهی پدرش را کشت و بعد از او خسرو است که پدرش را کشت و روانه روم شد . در میان حضار پیرمردی به نام شهران گراز که پهلوانی سرافراز بود پس از مدح و ثنای بهرام گفت : همانا تو سزاوار تخت شاهی هستی . بعد از او سپهداری به نام خراسان گفت : زردشت در اوستا و زند گوید که هرکه روی از خدا بپیچد یکسال پندش دهید و بعد اگر به راه نیامد او را به فرمان شاه بکشید . اگر بر شاه دشمن شد باید سر از تنش جدا کرد .\nپس از او فرخ زاد به پا خواست و از بهرام حمایت کرد . سپس خزروان خسرو بلند شد و دلیرانه گفت : بهتر است که نزد خسرو بروی و پوزش بخواهی که تا وقتی شاه زنده است سپهدار نباید به تخت نشیند و اگر از خسرو بیم داری به خراسان برو و به آسانی زندگی کن و نامه ای به شاه بنویس و پوزش بخواه . زادفرخ نفر بعد بود که به پا خواست و گفت : بزرگان همه نظر دادند و در این میان خزروان خسرو سخنش به خرد نزدیکتر بود . ضحاک را به یاد آورید که جمشید را کشت و به بیداد بر تخت نشست و فریدون دلیر روزگار او را به سر آورد . افراسیاب را به یاد آورید که سر نوذر را برید و چه بر سرش آمد . اسکندر را به یاد آورید که از روم آمد و مرز و بوم را ویران کرد و دارا را کشت . کسی تاکنون این شگفتی را ندیده که خسرو گریخته و از دست سپاهیانش نزد دشمنان پناه گرفته است . این را گفت و از درد گریست .\nرنگ از روی بهرام پرید . سنباز جهاندیده به پا خواست و گفت : بهتر است تا زمانیکه از نژاد شاهان بیابیم فعلا بهرام بر تخت نشیند . رئیس جنگاوران عصبانی شد و به پا خاست و گفت : اگر زنی از نژاد شاهان باشد هم بهتر است تا اینکه بهرام بر تخت نشیند. سپهبد ارمنی ناراحت شد و شمشیر کشید تا با او مبارزه کند و گفت : بهرام شاه است و ما گوش به فرمان او هستیم . بدینسان دودستگی بوجود آمد .\nشب هنگام بهرام کاغذ و قلم خواست و به دبیر خردمند گفت : عهدی بنویسید که بهرام شاه پیروز سزاوار تاج و تخت است و جز راستی نمی جوید . روز بعد بهرام بر تخت نشست و بزرگان یک به یک گواهی کردند که بهرام شهریار جهان است و بعد از او فرزندانش به پادشاهی میرسند . سپس بهرام گفت : هرکس که پادشاهی مرا قبول ندارد سه روز وقت دارد تا ایران را ترک کند. همه بر او آفرین گفتند و مخالفان هم آنجا را ترک کردند و پراکنده شدند و به سوی روم رفتند.\nبندوی همچنان در زندان اسیر بود و نزدیک هفتاد روز از اسارت او می گذشت و بهرام پورسیاوش را نگهبان او کرده بود .بندوی در زندان سعی در فریفتن بهرام سیاوش داشت و می گفت : درست است که فعلا بخت از خسرو برگشته است اما بالاخره پیروزی با اوست . تا دو ماه دیگر سپاهی از روم به ایران حمله می کند و تاج و تختی برای بهرام نمی ماند .بهرام سیاوش گفت: اگر شاه به من امان دهد هرچه بگویی میکنم . پس بندوی سوگند خورد که او در امان باشد و بعد از بر تخت نشستن خسرو به او مقام و بزرگی عطا میشود . پورسیاوش گفت :پس من با شمشیر زهرآگین کار چوبینه را یکسره می کنم . بندوی گفت : پس مرا از بند آزاد کن تا بر خسرو روشن شود که تو با ما همکاری کرده ای .صبحگاه بهرام سیاوش به بندوی گفت : امروز چوبینه به بازی چوگان می پردازد . من با پنج نفر صحبت کرده ام و آنها را همراه نموده ام . تا دمار از روزگار او درآوریم .بهرام سیاوش زنی داشت که چشم دیدنش را نداشت ، پیامی برای بهرام چوبینه فرستاد که بهرام سیاوش زیر قبایش زره پوشیده است و نمیدانم چه در دل دارد . بهتر است از او دور باشی .\nچوبینه پیام زن را گرفت و در میدان چوگان هرکس به او نزدیک می شد دستی به پشتش میزد و فهمید هیچکس جز بهرام سیاوش زره نپوشیده است پس به او گفت : ای بدتر از مار چه کسی در میدان چوگان زره می پوشد ؟ این را گفت و شمشیر کشید و او را کشت . خبر در شهر پیچید که بهرام سیاوش به دست چوبینه کشته شده است .وقتی بندوی خبر را شنید جوشن پوشید و با دوستان بهرام سیاوش فرار کرد .بهرام چوبینه ، مهروی را نگهبان بندوی کرد اما به چوبینه خبر دادند که بندوی فرار کرده است . بهرام فهمید که اینها همه حیله بندوی بوده است و از کشتن بهرام سیاوش پشیمان شد و گفت : اشتباه از من بود که از ابتدا بندوی را نکشتم . از آنسو بندوی با سپاه کمی که داشت به سوی روم در حرکت بود تا اینکه به موسیل ارمنی رسید و از او آب و غذا گرفت چون موسیل حکایت او را شنید ، گفت : ابتدا از وضع خسرو آگاه شو سپس حرکت کن و بندوی نیز به تجسس در مورد خسرو پرداخت .\nاز آنسو خسرو به سوی روم در حرکت بود که به شهر باهله رسید و مردم به پیشوازش آمدند . در همین موقع پیکی از سوی بهرام آمد و برای بزرگ شهر پیام آورد که : سپاه من اکنون در راه شهر توست اگر خسرو را دیدی رها مکن .بزرگ شهر نامه را به خسرو نشان داد و خسرو فورا از آن شهر خارج شد تا در بیابان به نزدیکی فرات رسید و همه گرسنه و تشنه بودند . به بیشه ای رسیدند که در آنجا کاروان شتری بود . سالار کاروان به خسرو کرنش کرد و خسرو پرسید : نامت چیست ؟ او گفت : من قیس بن حارث هستم که از مصر آمدم . خسرو گفت : خوردنی چه داری ؟ ما همه گرسنه ایم . مرد عرب گفت :صبرکن تا غذا حاضر کنم . پس یک ماده گاو کباب کرد و همه خوردند و خوابیدند .\nوقتیکه برخاستند خسرو پرسید راه چگونه است ؟ مرد گفت : تا هفتاد فرسنگ کوه و بیابان است اگر بخواهید برای راهتان گوشت و آب تهیه میکنم . خسرو پذیرفت . در راه کاروان دیگری دید و بازرگانی از آن کاروان نزد خسرو آمد . خسرو پرسید : از کجا آمدی ؟ بازرگان گفت : من بازرگانی هستم که از شهر خره اردشیر می آیم و نامم مهران ستاد است . بازرگان غذایی که داشت آورد و خوردند و سپس آب آورد تا شاه دستانش را بشوید اما خرادبرزین جلو دوید و آب را خودش به دست شاه ریخت سپس بازرگان شراب آورد و باز هم خرادبرزین جلو دوید و خودش می را به شاه داد .شاه به بازرگان گفت : حالا راه کدام است ؟ تا خره اردشیر چقدر راه است ؟ بازرگان راهنمایی کرد و خسرو به راه افتاد تا به شهرستان موردنظر رسیدند اما اهالی درهای شهر را بستند . خسرو و اطرافیان سه روز پشت در بودند تا روز چهارم کسی را فرستادند و تقاضای غذا کردند ولی نپذیرفتند . در همان زمان ابر تیره نمودار شد و باد سختی برخاست و همه شهر وحشت زده شدند . اسقف از خداوند پوزش خواست و مردم به کمک خسرو رفتند و پوزش خواستند .\nدر آن شهرستان کاخی بود که قیصر بناکرده بود ، خسرو سه روز آنجا ماند و به قیصر نامه نوشت و شرح ماجرا را بازگفت . روز چهارم خسرو به راه افتاد تا به دیری رسید . در آنجا راهب ستاره شناسی بود که همه از درستی سخنانش تعریف میکردند .\nتا راهب خسرو را دید ، گفت : بی گمان تو خسرو هستی که به دست یکی از زیردستانت از تخت شاهی کنار گذاشته شده ای . شاه خواست او را بیازماید پس گفت :من کهتری از ایران هستم که پیامی برای قیصر دارم . راهب گفت : این را مگو . تو شاه هستی ، مرا آزمایش مکن . خسرو شگفت زده شد و پوزش خواست . راهب گفت : بزودی یزدان تو را بی نیاز و سرافراز می کند . تو از قیصر سلاح و سپاه میگیری و خداوند یار توست . تو با دختر قیصر وصلت می کنی و بالاخره آن بدنژاد که تو را آواره کرد ، فرار میکند و روزی به فرمان تو خونش ریخته میشود . خسرو گفت : چقدر طول می کشد تا به پادشاهی برسم ؟ راهب پاسخ داد : دو ماه و ده روز بعد تو به تاج میرسی و پانزده روز بعد شاه ایران میشوی . خسرو پرسید : در بین اطرافیان من چه کسی بر ضد من عمل می کند ؟ راهب پاسخ داد : شخصی به نام بسطام که تو ، وی را دائی خود میدانی پس از او دوری کن . خسرو برآشفت و به گستهم گفت : مادرت نام تو را بسطام نهاد . خسرو به راهب گفت : آیا این بسطام است ؟\nراهب گفت : بله ، خودش است . گستهم گفت : ای شهریار به حرفهای او توجه نکن . به یزدان و آذرگشسپ و به خورشید و ماه و به سر شاه قسم میخورم که تا زنده هستم جز راستی با شاه نجویم . چرا حرف این مسیحی را باور می کنی ؟خسرو گفت: نگران نباش . من از تو بدی ندیدم ولیکن از قضای آسمانی نباید شگفت زده شد .شاه راه افتاد تا به شهرستان وریغ رسید . نامه ای از قیصر رسید که هرچند ما پادشاهی جداگانه ای داریم اما هر کمکی بخواهی دریغ نمی کنیم . شاه شاد شد و به گستهم و بالوی و اندیان جهانجوی و خرادبرزین و شاپورشیرگفت : قبای زربفت بپوشید و وقتی صبح شد به نزد قیصر روید و سخنان او را بشنوید و به احترام رفتار کنید . اگر قیصر به چوگان پرداخت با او همراه شوید و سعی کنید که شکست بخورید .\nسپس به خرادبرزین گفت : حریر چینی و مشک سیاه بیاور تا نامه ای به قیصر بنویسیم . به بالوی گفت : تو آنجا زبان من هستی پس زیبا و نغز صحبت کن و سخنان او را هم به یاد بسپار . وقتی قیصر شنید که بزرگانی از سوی خسرو آمده اند بر تخت عاج نشست و تاج بر سر نهاد و آنها را به حضور طلبید . فرستادگان برقیصر آفرین گفتند و پیشکشها را عرضه کردند . قیصر از شاه ایران و رنج راه پرسید . خرادبرزین جلو رفت و نامه شاه را داد . قیصر گفت : بنشین . اما خرادبرزین پاسخ داد : شاه به من اجازه نداده است که جلوی قیصر بنشینم سپس گفتار خسرو را برایش گفت : ابتدا ستایش یزدان و سپس از فریدون شاه گفت تا به کیقباد رسید و گفت : همیشه این سلسله به پا بوده است تا اینکه بنده ای ناسپاس شورش کرد و بر تخت نشست . مرا یاری کنید تا انتقام بگیرم .\nقیصر ناراحت شد و گفت: من خسرو را عزیز میدارم و هرچه سلاح و گنج و لشگر لازم دارید ، بردارید . هرچه بخواهید دریغ ندارم . سپس قیصر دبیرش را فراخواند و دستور داد تا نامه ای در خور خسرو بنویسد و به سواری دلیر و سخنگو و خردمند داد تا به نزد خسرو ببرد و گفت :نزد خسرو برو و بگو که از نظر سلاح و سپاه و گنج شما را پشتیبانی میکنیم تا بالاخره بتوانی به پایتخت خود بروی . سوار به راه افتاد و پیغام قیصر را به خسرو برد .قیصر در مجلسی محرمانه به موبد گفت : این شاه دادخواه از تمام جهان به ما پناه آورده است . من چه باید بکنم ؟موبد گفت : باید با فیلسوفان و خردمندان مشورت کنیم پس به دنبال آنها فرستاد و چهارتن از جوانان و پیران رومی نژاد به نزد قیصر آمدند و گفتند : ما تا زمانیکه اسکندر مرد از ایرانیان زخم خورده ایم و اینک یزدان پاک به تلافی کارهای گذشته آنها را عقوبت میکند اگر خسرو به تاج و تخت برسد از روم باج میخواهد پس بهتر است به سخنان ایرانیان بی توجهی کنی .\nقیصر سواری نزد خسرو فرستاد تا سخنان خردمندان روم را برایش بازگو کند .وقتی خسرو آن سخنان را شنید دلتنگ شد و پاسخ داد : از طرف من به قیصر درود بفرست و بگو نیک و بد میگذرد اگر روم کمک نکند از خاقان کمک میخواهیم . پس اگر فرستادگانم را بفرستید دیگر اینجا نمی مانیم .وقتی پیام خسرو به قیصر رسید ، بزرگان را فراخواند و گفت : اگر ما به خسرو کمک نکنیم او از خاقان کمک میگیرد و بالاخره پیروز میشود و با ما کدورت پیدا می کند . بهتر است که ما او را دست خالی برنگردانیم . وزیر دانای قیصر ستاره شناسان را فراخواند و از آینده این جریان پرسید . ستاره شناس گفت : بزودی پادشاهی به خسرو میرسد و تا سی و هشت سال ادامه دارد. قیصر گفت : حال چه کنیم ؟ چگونه بر ناراحتی خسرو مرهم گذاریم ؟ بهتر است سپاهی بفرستیم تا به کمک خسرو بشتابد .\nپس نامه دیگری به خسرو نوشت و گفت : با موبد مشورت کردم و از رای خود برگشتم . من به شما کمک می کنم . تو نباید از رای رومیها ناراحت شوی چون خونهای زیادی از رومیها در زمان اردشیر و هرمزد و کیقباد ریخته شد و بسیاری از رومیها به اسارت رفتندو این کینه از قدیم مانده است . اما بدی آئین ما نیست . با آنها صحبت کردم و دلشان را از کینه پاک نمودم .حالا هرچه بخواهی انجام میدهم در عوض شما قول دهید که خراج از ما نگیرید و از ایرانیان کسی به مرزهای ما حمله نکند و بعد اینکه با ما خویشاوند شوید . پس عهدنامه ای بنویسیم تا پیمانمان استوار شود که از این پس از کین ایرج سخنی نباشد و ایران و روم یکی باشند . من در سراپرده دختری دارم که اگر موافقت بفرمایی به عقدت درمیاورم تا دوستیمان استحکام یابد و فرزندت دیگر کین ایرج را به یاد نیاورد .\nمسیح پیمبر چنین کرد یاد – که پیچد خرد چون بپیچی ز داد\nهمه کینه برداشتیم از میان – یکی گشت رومی و ایرانیان\nاین نامه را به خط خود نوشتم و مهر من پای آن است . پس نامه به قیصر رسید و در میان خردمندان نامه را خواندند و بزرگان هم گفتند ما کهتریم و تو قیصر مایی و هرچه بگویی همان رواست.روز بعد قیصر به جادوگرانش گفت : طلسمی بسازند و زنی زیبا بر تخت و پرستندگان در اطراف او بایستند و او اشک از مژگان بریزد و آه بکشد . جادوگران چنین کردند . سپس قیصر گستهم را فراخواند و گفت :دخترم پندم را نمی پذیرد و حاضر به ازدواج نیست و گریان و رنجور شده است . بهتر است نزد او بروی و پندش دهی شاید فایده کند . گستهم پذیرفت اما هرچه پند میداد و صحبت میکرد دختر توجهی نمیکرد و گریان بود پس نزد قیصر رفت و گفت : هرچه کردم سودی نداشت . روزهای بعد قیصر به بالوی و اندیان و شاپور هم گفت که نزد دختر بروند اما آنها هم کاری از پیش نبردند . بالاخره خرادبرزین هم خواست تا نزد دختر رود و رضایت او را بگیرد . خراد نزد دختر رفت و او را نصیحت کرد اما دختر جوابی نداد و میگریست. خرادبرزین دقت کرد که دختر یکسره گریه می کند ولی خشمش خاموش نمیشود و جنبشی ندارد انگار که جان در بدن ندارد ، پس فهمید که طلسم است . به نزد قیصر رفت و خندید و گفت : این طلسمی است که دوستان مرا فریب داد اگر شاه بشنود ، خواهد خندید.قیصر گفت : جاودان باشی که به راستی شایسته وزارت شاهان هستی . من خانه ای با ایوان بلند دارم اگر میخواهی بدانی این طلسم است یا کار ایزدی است از آنجا ببین .خرادبرزین رفت و دید که طلسم ایستاده و معلق است .خراد گفت : این طلسمی کمیاب است .قیصر پرسید : این طلسم مال کجاست ؟ خراد گفت: این طلسم از آهن و گوهر است و مغناطیس باعث بوجود آمدن آن است و هرکس که این کار را کرده است به کار هندوان وارد میباشد .قیصر پرسید : هندو چه می پرستد ؟ خراد گفت : در هند گاو پرستیده میشود و آنها خداپرست نیستند و آتش را که اثیر مینامند را سوزاننده گناهان میدانند و بر باور خود صادق هستند اما شما که به مسیح اعتقاد دارید به گفته های او عمل نمی کنید . عیسی (ع) گفت : اگر پیراهنت را کسی ستاند با او تندی مکن . اگر کسی سیلی به صورتت زد ، خشمگین مشو .به غذای کم بساز . بدی مکن و دیگران را آزار نده اما شما حرفهای مسیح را انجام نداده اید و گنج ذخیره می کنید و ایوانهایتان به آسمان سرمیکشد و به همه جا لشگر میکشید و کسی از تیغتان در امان نیست . اینها تعالیم مسیح نیست . او درویشی بود که از رنج تن نان بدست می آورد و مرد جهود او را کشت و بر دار کرد . او در کودکی پیامبر شد گویی که فرزند خداست و به زن و فرزند نیازی نداشت و همه رازها برایش آشکار بود .اما ما که دین کیومرثی داریم و دادار کیهان را یکی میدانیم در روز نبرد به یزدان پناه میبریم . شاهان ما دین فروش نیستند و دنبال گوهر و دینار و نام و نشان نیستند مگر به داد .\nجز از راستی هر که جوید ز دین – برو باد نفرین بی آفرین\nقیصر سخنان او را پسندید و به تمجید او پرداخت و درم و تاج و گنج و دینار فراوانی به او هدیه کرد.سپس قیصر سپاهی شامل صدهزار رومی به همراه سلاح و اسبان جنگی و درم و دینار مهیا نمود و دخترش مریم که عاقل و خردمند و سنگین بود را به گستهم سپرد که طبق آئین به ازدواج خسرو درآورد و جهیزیه فراوانی شامل طلا و گوهرهای شاهانه و یاقوت و جامه زرنگار و دیبای رومی و ابریشمی زرین و گستردنیها به همراه یاره و طوق و گوشوار و سه تاج گوهرنگار و چهار عماری زرین و چهل مهد آبنوس و سیصد کنیز و پانصد غلام و چهل خادم و چهار فیلسوف رومی خردمند به همراه مریم فرستاد . سپس نامه ای بر پرنیان خطاب به خسرو نوشت و از زیردستان او تجلیل کرد و گفت : شایسته تر از گستهم در جهان نیست و بزرگتر از شاپور میانجی گری وجود ندارد و بالوی در رازداری بی همتاست . همتای خرادبرزین در دنیا وجود ندارد که از هر آشکار و نهانی آگاه است و همه کارهایش ایزدی است .بعد از آن قیصر ستاره شناس را فراخواند تا روز حرکت را تعیین کند و در روز مقرر سپاه و دخترش را روانه کرد و تا سه منزلی او را بدرقه نمود و در پایان فرمانده سپاهش نیاطوس را فراخواند و مریم را به او سپرد .\nوقتی خسرو شنید که سپاه آمد به پیشوازش رفت و نیاطوس را در بر گرفت و از دیدن لشگر شاد شد سپس به نزد مریم رفت و دستش را بوسید و از حالش پرسید و او را به پرده سرایش برد و سه روز را با او گذراند . روز چهارم نیاطوس و سران لشگر را فراخواند و از آرایش لشگر صحبت کرد و روز هفتم لشگر به راه افتاد تا به چیچست رسید و از آنجا به سوی موسیل ارمنی که بندوی نزد او بود ، رفت . آن دو وقتی سپاه را دیدند تازان به سوی آنها آمدند . شاه از گستهم پرسید : آنها کیستند ؟ گستهم گفت : آن مرد ابلق سوار برادرم بندوی است ، نگاه کن او دایی توست . اگر جلو آمد و او نبود جانم را بگیر . وقتی آنها رسیدند خسرو گفت : فکر میکردم مرده باشی . بندوی ماجرا را تعریف کرد و خسرو از مرگ بهرام سیاوش ناراحت شد سپس پرسید : همراهت کیست؟ بندوی گفت : چطور موسیل را نمی شناسی ؟ او از وقتی از ایران به روم رفتی آرامش نداشته است و در دشت زندگی می کند و خیمه و خرگاه دارد و سپاه فراوانی به همراه سلاح و گنج و درم فراوان دارد . او همیشه در انتظار بازگشت تو بود .\nخسرو به موسیل گفت : کاری می کنم که روزگارت از این بهتر شود .موسیل گفت : اجازه بده رکابت را ببوسم و در رکابت بجنگم .شاه پذیرفت و موسیل پای خسرو را بوسید . بعد از آن شاه به آتشکده آذرگشسپ رفت و نیایش کرد سپس به دشت دوک رفت . وقتی لشگر نیمروز از بازگشت خسرو باخبر شدند برای یاری به خسرو پیوستند . به بهرام خبر رسید که لشگر خسرو آماده نبرد است پس سرداری به نام داراپناه را با نامه هایی به سوی گستهم و بندوی و گردوی و شاپور و اندیان و دیگر بزرگان لشگر خسرو فرستاد . در نامه ها ابتدا به ثنای جهان آفرین پرداخت و سپس گفت : از خواب غفلت بیدار شوید تا وقتی که ساسانیان هستند بدی هم هست. از اردشیر بابکان که درگیریها با او شروع شد و باعث از بین رفتن اردوان شد نشنیده اید ؟ از پیروز شنیده اید که چگونه سوفرای را کشت و قباد را آزاد کرد و قباد هم او را کشت ؟ به ساسانیان امیدی نیست . در کنار من شما جایگاه بلندی خواهید داشت. داراپناه با لباس بازرگانان نامه ها را به همراه هدایا برای بزرگان برد و وقتی به نزدیک لشگر خسرو رسید از زیادی آن ترسید و با خود گفت : چرا باید خود را به هلاکت بیندازم ؟ نامه ها را به خسرو میدهم .وقتی خسرو نامه ها را خواند ابتدا از داراپناه تشکر کرد و سپس دستور داد تا جواب نامه ها را به این مضمون بنویسند که : ما نامه ات را خواندیم و همگی زبانی با خسرو همراهی میکنیم اما قلبا با تو هستیم و اگر لشگرت را به این مرزوبوم بیاوری ما شمشیرها را می کشیم و رومیان را می کشیم و خسرو مجبور به فرار میشود . سپس خسرو دینار و گوهر و یاقوت فراوان به داراپناه داد و گفت : پاسخ نامه ها را نزد چوبینه ببر و بدان که اگر پیروز شوم تو را در جهان بی نیاز می کنم .وقتی بهرام پاسخ نامه ها را خواند سپاه را آماده کرد و هرچه پیران نزد او رفتند و نصیحتش کردند فایده نداشت . بهرام ، یلان سینه را در جلوی سپاه قرار داد .\nطبل جنگ زده شد و جنگ سختی درگرفت و خسرو ضمن نیایش یزدان از او کمک خواست . سرداری رومی به نام کوت به نزد خسرو آمد و گفت: حالا من به بهرام دیوسیرت جنگ را می آموزم . خسرو از سخن کوت غمگین شد اما به روی خود نیاورد و به کوت گفت : برو و با او بجنگ . کوت چون پیل مست به سوی بهرام رفت .یلان سینه به بهرام گفت : مراقب باش .نیزه کوت بر سپر بهرام کارگر نشد و بهرام با یک ضربه سروگردنش تا سینه را برید .خسرو به خنده افتاد و نیاطوس به او گفت : خنده درست نیست . آیا به کشته شدن کوت میخندی ؟خسرو گفت : من از چگونگی کشته شدنش می خندم . بدان که هرکس غرور داشته باشد چرخ او را زمین میزند . سپس بهرام دستور داد جسد کوت را بر اسب بستند و به سوی لشکرش بردند تا همه او را ببینند . وقتی خسرو کوت را دید ناراحت شد و دستور داد تا او را در کرباس قرار دهند و برای قیصر بفرستند تا قیصر بفهمد که اگر از سرداری چون بهرام شکست خورده است ننگ آور نیست .رومیان همه دلشکسته شدند و جنگ شدیدی درگرفت و کشته ها در میان سپاهیان افتاده بودند . خسرو دستور داد تا کشتگان را روی هم مانند کوه بلندی قرار دهند . خسرو دیگر از رومیان ناامید شده بود و دستور داد تا فردا دیگر از آنان استفاده نکنند . روز بعد دوباره ایرانیان در برابر هم صف کشیدند و جنگ آغاز شد . خسرو در راست گردوی و در چپ موسیل ارمنی را قرار داد و سپنسار و شاپور و اندیان هم در صفوف لشکر بودند و گستهم در کنار شاه و محافظ او بود .\nوقتی بهرام نگاه کرد اثری از رومیان ندید پس دستور داد پیلان جنگی آوردند و بر پشت پیل نشست و به سوی شاپور رفت و گفت : آیا تو پیمان نبستی که از من حمایت کنی ؟ این روش آزادگان نیست .شاپور گفت : کدام پیمان را میگویی ؟خسرو به شاپور گفت :بهرام نامه ای برای تو و نامداران دیگر داده است که به موقع برایت تعریف می کنم .وقتی بهرام سخنان خسرو را شنید ، فهمید که گول خورده است و با فیل به سوی خسرو رفت . خسرو به اندیان گفت : به سوی فیل تیراندازی کنید .بر اثر جراحات فیل نقش زمین شد.بهرام کلاهخود خواست و سوار بر اسب با شمشیر جلو رفت . پیاده ها فرار کردند و او به سوی قلبگاه حرکت کردو همه را درهم درید سپس به راست رفت . خسرو هم به راست که به گردوی سپرده بود رفت . گردوی و بهرام با هم به جنگ پرداختند . بهرام گفت : ای بی پدر چرا کمر به قتل برادرت بسته ای ؟ گردوی گفت : برادر اگر دوست باشد چه بهتر اما اگر دشمن باشد همان بهتر که بی رگ و پوست شود .خسرو به گستهم گفت : مبادا از رومیان استفاده کنی . هنرهایشان را دیدم همان بهتر که من سپاه کمی داشته باشم تا اینکه زیر دین رومیان باشم .گستهم گفت : پس خود را به خطر نینداز بهتر است مردان قوی و جنگجو را برگزینیم و جلو بفرستیم .خسرو پذیرفت و گستهم چهارده نامدار گردنکش انتخاب کرد که عبارت بودند از : خودش ، شاپور ، اندیان ، بندوی ، گردوی ، آذرگشسپ ، زنگوی ، تخواره ، یلان سینه ، فرخزاد ، شیرزیل ، اشتاد ، پیروز ، اورمزد .\nدر پیش همه گستهم قرار داشت و خسرو به آنها گفت : به خدا تکیه کنید . اگر در این جنگ کشته شویم بهتر از این است که یک بنده به ما سلطنت کند . همه شاه را تحسین کردند . خسرو سپاه را به بهرام سپرد و همراه چهارده مرد گرد به راه افتاد .وقتی به بهرام خبر رسید او نیز به همراه آذرگشسپ و یلان سینه به سوی آنها رفت و لشگر را به جان فروز سپرد .وقتی بهرام و یارانش حمله کردند از چهارده یار خسرو فقط گستهم و بندوی و گردوی ماندند . کار به خسرو تنگ شد و به رازونیاز با یزدان پرداخت و از او کمک خواست .همان زمان از کوه صدایی درآمد و فرخ سروش پدیدار شد .\nخسرو از دیدن او دلیر شد سپس او دست خسرو را گرفت و از آنجا نجاتش داد . خسرو پرسید : نامت چیست ؟ فرشته گفت : نامم سروش است و تو پس از این پادشاه میشوی و باید پارسایی کنی .وقتی بهرام فرشته را دید مبهوت شد و لرزه بر اندامش افتاد و گفت : تا وقتی با انسانها می جنگم کم نمی آورم اما وقتی جنگ با پری باشد نمیتوانم کاری کنم .در حالیکه نیاطوس و مریم نگران بودند خسرو پدیدار شد و همه شاد شدند . خسرو آن جریان را برای مریم تعریف کرد و گفت : حال باید دوباره جنگ را شروع کرد . سپاهیان از کوه حمله آوردند و بهرام پشیمان و نادم بود ولی با کمان تیری به کمربند شاه زد . غلامی آمد و تیر را از دیبای شاه بیرون کشید . خسرو حمله برد و با نیزه بر کمند بهرام زد ولی چون زره داشت کمرش باز نشد و نیزه اش به دو نیم شد . شاه برآشفت و با گرز بر مغفرش کوبید و همه لشگریان با دیدن این صحنه نیرو گرفتند و ایرانی و رومی حمله بردند .بهرام عقب کشید و لشگرش پراکنده شد .\nبندوی به شاه گفت : لشگر زیادی است که چون مور و ملخ پراکنده میشوند بهتر است که به نادمین امان دهید . خسرو پذیرفت . بندوی شخصی خوش صدا را برگزید تا فریاد برآورد : شاه گناه همه را بخشیده است و هرکس تسلیم شود در امان است .صبح روز بعد از لشگریان بهرام چیزی باقی نمانده بود .وقتی بهرام چنین دید به یارانش گفت : اکنون فرار بهتر است .بنابراین با گنجینه ای که بار سه هزار شتر بود فرار کرد .وقتی خبر به خسرو رسید ناراحت شد و سه هزار جنگجو را به فرماندهی نستوه به دنبال بهرام فرستاد .نستوه مرد جنگ با بهرام نبود و با بیم و هراس به دنبال بهرام رفت . بهرام هم وضع خوبی نداشت و به همراه یلان سینه و آذرگشسپ و عده کمی از سپاه از بیراهه میرفتند تا از دور ده ویرانه ای نمایان شد . همه پشیمان شدند و تشنه به خانه پیرزنی رسیدند و از او آب و نان خواستند . پیرزن نان کشک به آنها داد که خوردند و شراب خواستند .پیرزن گفت : می و جامی از سر کدو دارم . بهرام گفت : بهتر از این نمیشود . بهرام پرسید : از کار جهان چه خبر داری ؟ پیرزن گفت : امروز مردمی که از شهر می آمدند ، تعریف کردند که چوبینه در جنگ با شاه شکست خورد و فراری شد .بهرام گفت : این فرار از روی خرد بود . پیرزن گفت : ای مرد شهیر چرا دیو چشم تو را بست؟ آیا نمیدانی از وقتی که بهرام پورگشسپ با پور هرمزد جنگید همه به او می خندند ؟\nبهرام شب را آنجا ماند ولی آرام و قرار نداشت و صبح روز بعد به راه افتاد تا به نیستانی رسید .مردمی که در نیستان بودند گفتند : چرا اینجا آمدی ؟ لشکری در جلو منتظر شماست.بهرام به لشکرش گفت : دور سپاه حلقه زنید و حمله کنید . نیستان را آتش زدند و عده زیادی از لشکر نستوه کشته شدند .بهرام نستوه را از زین پایین کشید. نستوه امان خواست و بهرام گفت : ننگم می آید که سرت را ببرم . برو و همه چیز را برای خسرو تعریف کن . سپس بهرام به راه افتاد و به ری رسید و از آنجا به سوی خاقان حرکت کرد .پس از جنگ خسرو به درگاه خداوند به خاک افتاد و سپاسگزاری کرد و بعد به دبیر دستور داد نامه ای بر حریر برای قیصر بنویسد و از جریان جنگ او را مطلع سازد . پیک نامه خسرو را برای قیصر برد . قیصر نیز شاد شد و به درگاه یزدان شکرگزاری نمود و دینار فراوانی به درویشان داد و در نامه ای به خسرو ابتدا از خداوند یاد کرد و سپس سفارش کرد که جز عدالت و خوبی را پیش نگیرد .\nبه همراه نامه تاج قدیمی که از قیصران یادگار بود بعلاوه یک طوق و گوشوار شاهانه و هزاروصد جامه زرنگار و صد شتر دینار زر و در و یاقوت و یک خفتان سبز که با زر بافته شده بود و صلیبی گوهرنگار و یک تخت پر جواهر را برای خسرو توسط جهار فیلسوف رومی فرستاد . وقتی خسرو نامه را خواند و هدایا را دید تعجب کرد و به وزیرش گفت : این جامه رومی زرنگار و صلیب از آن ما نیست . اگر بپوشم نامداران خواهند گفت : شهریار ما مسیحی شده است و اگر نپوشم و به گوش قیصر برسد ناراحت میشود .وزیر به خسرو گفت :دین شاهان به پوشش نیست . تو معتقد به دین زرتشت هستی اگرچه خویشاوند قیصر باشی.خسرو جامه را پوشید و بزرگان را به حضور طلبید و رومیان و ایرانیان به حضور شاه رسیدند . کسی که عاقل بود و او را در آن جامه می دید، میدانست که او برای احترام به قیصر این کار را کرده است و بعضی ها هم می گفتند : شاه نهانی مسیحی شده است . روز دیگر که خسرو بر خوان خود همه بزرگان را جمع کرده بود بر سر سفره میان نیاطوس و بندوی کدورتی پیش آمد که نزدیک بود به جنگی میان ایران و روم تبدیل شود اما مریم به خسرو گفت : بندوی را با ده سوار نزد نیاطوس بفرست و من هم بینشان صلح برقرار می کنم . بنابراین در آن میان مریم به نیاطوس گفت : آیا ندیدی قیصر با شاه چه رفتاری داشت ؟ تو با این کار آبروی مرا میبری . آیا از قیصر نشنیدی که خسرو از دینش برنمیگردد ؟ بندوی را در آغوش گیر و کردار قیصر را به باد نده . خسرو هم پیغام داد که : بندوی برای من ارزشی ندارد زیرا او قاتل پدر من است و من کینه او را به دل دارم .نیاطوس بعد از سخنان مریم و پیام شاه وقتی بندوی را دید بپاخاست و خندید و آشتی کرد و با هم نزد شاه رفتند و مسئله فیصله یافت .\nشاه به خرادبرزین دستور داد تا از گنجینه غنائم دو بهره میان رومیان تقسیم کنند و به نیاطوس خلعت و اسب و کنیزان زرین کمر و گوهر فراوان داد . سپس رومیان به سوی روم به راه افتادند و خسرو تا دومنزلی آنها را بدرقه کرد . خسرو به آتشکده آذرگشسپ رفت و دوهفته به رازونیاز پرداخت و گوهر فراوانی به درویشان داد و سپس به اندیوشهر رفت و در ایوانی که از زمان نوشیروان مانده بود قصری ساخت و بر تخت نشست و دستور داد منشور ایرانیان را بنویسند . بدینسان بندوی را مسئول کرد که خراسان را به گستهم بسپرد و برزمهر را وزیر خود قرار داد و دارابگرد و اصطخر را به همراه کنیزان و خلعت به شاپور سپرد . شهر کرمان را به اندیان سپرد و کشور دیگری را به گردوی داد. شهر چاچ را به بالوی و گنج فراوانی به پسر تخواره داد و به همه لشگریان خلعت خسروی داد و هرکدام از بزرگان را نگاهبان مرزی کرد و به جارچی دستور داد تا بگوید : کین مجویید و خون مریزید و گرد کار بد نروید که جای ستمکاره بالای دار است .\nقبلی « داستان پادشاهی هرمزد نوشیروان\nبعدی داستان زاری فردوسی از مردن فرزند »


wisgoon - ویسگون - نبوغ\nنبوغ (۱۲ تصویر)\nبهترین کار دنیا کاکتوس های اضافه را می گذاره دم در هرکس خواست ورداره #عکس #زیبا #نبوغ #مهربانی\n. انیشتین چطور مشهور شد؟ آلبرت انیشتین قبل از مرگش وصیت کرد تمام بدنش را به‌محض مردنش بسوزانند و خاکسترهایش را در جایی نامعلوم پخش کنند. او نمی‌خواست بقایای جسمش به یک زیارتگاه تبدیل شود؛ اما وصیت او به‌طور کامل اجرا نشد. صمیمی‌ترین دوست انیشتین، اوتو ناتانِ اقتصاددان، همان‌طور که ...


نظریات متعددی برای بیان نحوه عملکرد بیهوش کننده های عمومی ارائه شده است چرا که عملکرد آنها را نمی‌توان با یک نظریه واحد توضیح داد. در واقع این نظریات تنها آثار ایجاد شده با این بیهوش کننده ها را توصیف می‌کنند، بدون شرح اینکه چگونه این آثار ایجاد می‌گردند. به سبب اینکه ساختمان شیمیایی،خواص فیزیکوشیمیایی و آثار فارماکولوژیک این ترکیبات بسیار متفاوت است، پذیرفته شده است که آنها به طور غیر انتخابی سیستم اعصاب مرکزی را از طریق یک مکانیسم فیزیکوشیمیایی تضعیف می‌نمایند. یعنی اثر این مواد مدیون خواص شیمیایی بوده و با یک گیرنده فارماکولوژیک، تشکیل کمپلکس نمی‌دهند. به عبارت دیگر بیهوش کننده های عمومی داروهائی فاقد ویژگی ساختمانی هستند.\nمیلر به طور مستقل پیشنهاد نمود که داروهای بیهوش کننده از طریق پایدار کردن غشای بافتهای تحریک شده با نظم دادن به مولکولهای آب در کوه یخ کهبلورهای ریز کوچکتر از بلورهای ریز هیدراتها پاولینگ هستند، بیهوشی ایجاد می‌نمایند. حقایق متعددی این نظریات را رد می‌کند و هیچ شاهد تجربی مبنی بر تشکیل هیدرات‌ها در بیهوشی وجود ندارد. بسیاری از داروهای بیهوش کننده نمی‌توانند هیدرات تشکیل دهند. در دمای بدن هیدرات‌ها پایدار نیستند. رابطه تشکیل هیدرات با قدرت داروی بیهوشی خیلی ضعیف تر از رابطه حلالیت در چربی و قدرت آن می‌باشد.


تاریخچه مسابقات تیم های ملی والیبال ایران و آرژانتین - ایرنا\n۱۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۰۸:۰۹\nکد خبر 82931651\n۱۱ خرداد ۱۳۹۷، ۸:۰۹\nکد خبر: 82931651\nتهران- ایرنا- تیم های ملی والیبال ایران و آرژانتین تا كنون 9 بار به مصاف هم رفته اند كه سهم ایران پنج پیروزی بوده است.\nبه گزارش ایرنا، نخستین رویارویی دو تیم در رقابت های قهرمانی جهان 1998 برگزار شد و ایران بازی را با نتیجه سه بر صفر به حریف خود واگذار كرد. در آن زمان والیبال در ست های 15 امتیازی برگزار می شد و ایران در مجموع سه ست فقط توانست 19 امتیاز از حریف خود بگیرد.\nنخستین پیروزی ایران بر آرژانتین 13 سال بعد رقم خورد. ایران با هدایت «خولیو ولاسكو» در جام جهانی 2011 مقابل هموطنان ولاسكو قرار گرفت و به پیروزی رسید. در واقع آرژانتین در كنار لهستان و صربستان نخستین تیم های بزرگ والیبال جهان بودند كه مقابل تیم ملی والیبال ایران شكست خوردند.\nولاسكو پس از جدایی از والیبال ایران به كشورش بازگشت. این دو تیم در رقابت های قهرمانی جهان 2014 یك بار دیگر به مصاف هم رفتند. بازیكنان كه می خواستند ثابت كنند رشد والیبال ایران به خاطر تلاش آنها بوده نه ولاسكو، با انگیزه ای بیش از همیشه به میدان رفتند و با ارائه یك نمایش خیره كننده، حریف را در هم كوبیدند.\nدر این سال ها، آرژانتین و ولاسكو شش بار مقابل ایران قرار گرفته اند و فقط دو بار صاحب برتری شده اند، اما اتفاقا هر دو برد آنها در رویدادهایی به شدت حساس بود؛ جام جهانی 2015 و المپیك 2016. شكست در این دو مسابقه هم به شدت از نظر روحی بر عملكرد بازیكنان ایران تاثیر منفی گذاشت.\nآخرین رویارویی دو تیم در لیگ جهانی 2017 برگزار شد كه ایران به پیروزی سه بر دو دست یافت.\nانتخابی المپیك 2008، ایران 1 – آرژانتین 3\nالمپیك 2016، ایران صفر – آرژانتین 3


Story 003 - Comments - b\n27 . 26 . 25 . 24 . 23 . 22\nحواشی دور و نزدیك\nیك، پیش از ورود به بحث اصلی لازم می‌دانم چند نكته‌ی حاشیه‌ای اما به نظر خودم مهم را توضیح بدهم. اول اینكه همه‌ی این حرفها، كه خواهم زد، از نظر من یكی از چهارده ـ پانزده نظریست كه در مورد این داستان بیان شده، و گرچه از نظر من احتمالا می‌تواند یكی از درست‌ترین نظرات باشد(!)، همانطور كه دیگر نظردهندگان هم احتمالا در مورد حرفهای خودشان اینطور فكر می‌كنند، اما بر سر درستی یا نادرستی آن در بحثهای احتمالی شركت نخواهم كرد، مثل دفعه‌ی پیش، و دفعه‌های دیگر، در آینده. دلیلش هم خیلی ساده است، من بر خلاف دیگر دوستان اعتقادی به مجاب كردن دیگران ندارم، یكی برای اینكه بعد از اینهمه سال تجربه كرده‌ام كه نمی‌شود، بخصوص در بحثهای ادبی از این نوع، كسی را مجاب كرد، یا به وسیله‌ی كسی مجاب شد، و دیگر اینكه عمیقا عقیده دارم كه اصلا لزومی ندارد، و شاید هم چند صدایی ِ مد این سالها یكی از معناهایش همین باشد. و البته معنی این حرف هم این نیست كه همه حق دارند و هر نظری درست است و از اینگونه حرفها!\nدوم اینكه باز هم مثل بار پیش اگر بسته به مورد ناچار از به كار بردن اصطلاحات و جزییات مربوط به اجزای داستان‌نویسی شوم، فقط با اشاره خواهد بود، چرا كه فكر می‌كنم كسانی كه در این مكان می‌نویسند یا داستانی از آنها در اینجا گذاشته می‌شود همه، یا اغلب، از این مسائل كه در واقع الفبای داستان‌نویسی هستند مطلعند، حتی شده در حد خواندن كتابی یا مقاله‌ای و من هم راستش هیچوقت از نقش معلم و عالم ادبی بازی كردن، یا به عهده گرفتن خوشم نیامده، حالا اگر پیش بیاید، مثل بار قبل كه پیش آمد، اختلاف بر سر ابتدائیات، مثلا اینكه طرح در داستان اصلا چیست و چگونه عمل می كند، دیگر باید یا از سر بحث گذشت یا برای مدتی طولانی درگیر بحث بی‌حاصل یا لااقل كم‌حاصلی شد كه من به شخصه به آن علاقه‌ای ندارم و آنرا چندان مفید نمی‌دانم.\nسوم اینكه، حالا گمانم می‌شود تا حدودی از حاشیه‌ی اول دور شد و به حاشیه‌ای نزدیك‌تر به اصل رسید، در مورد داستان اتاق من، كه پیش از رسیدن به اصل، یعنی نقد داستان فیروزی، لازم است كه به نظرات تا امروز بیان شده پرداخت، و شاید با روشن كردن این بخش حاشیه‌ای دیگر لزومی هم نماند كه وارد اصل شویم اصلا!\nو حالا كه قرار شده به نظرات دیگران، و عمدتا نظر سردوزامی و طبعا تقوی، كه بیش از دیگران سعی كرده‌اند و با جزیی‌نگری بیشتری به اصل پرداخته‌اند، نظری بیندازیم شاید بد نباشد كه اشاره‌ای بكنم و هشداری بدهم در مورد نحوه‌ی حضور بعضی از دوستان كه دارد كم كم تبدیل می‌شود به یكجور كلی‌گویی اغلب بی‌ربط به داستانها و تشكرات و ابراز خوشحالیها و ایراد گرفتنها و نصیحت كردنها به دیگران كه چگونه بنویسند بهتر است و خلاصه حاشیه را اصل كردن و چیزی صرفا در حد اعلام حضور، بی آنكه در این حضور داشتن لااقل كمی هم در مورد كار اصلی چیزی گفته شود. شاید باید در واقع فكری كرد برای این نوع حرفها، مثلا یك صفحه‌ی حاشیه‌ای؟ كه درواقع باید تقوی یك فكری برایش بكند كه این مكان تبدیل به برگذاری تعارفات نشود، نمی‌دانم. و یك ایراد حاشیه‌ای دیگر به دوستم اكبر سردوزامی كه انگار نمی‌تواند به یك مكان خلوت‌تر و تخصصی‌تر راضی شود و بحث‌های اتفاقا جزیی‌نگرانه‌اش را به مكانهای پرخواننده‌تر می‌برد، در جایی كه داستان اصلی وجود ندارد. این البته اختیاری‌ست كاملا شخصی اما شاید پیشنهاد بدی نباشد كه مثلا هر دو هفته یكبار، لینك این صفحه را مثلا در گویا و سایتهای پرخواننده بگذارد تا هم خودش و هم دگر علاقه‌مندانِ مخاطب بیشتر را راضی كند و موجب هجوم سیل مراجعه‌كنندگان به این سایت شود و دیگر نه صدا صدا را بشنود و نه بتوان در میان سیل مطالب گوناگون به راحتی پیدا كرد كه كی چه می گوید و خلاصه اینجا هم بشود مثل همانجاها و ...\nو اما برویم سر حاشیه‌ی نزدیك به اصل: همان روزهای اول كه داستان را خواندم و در آغاز هم با علاقه خواندم و با لذت كه چگونه راوی ما را در حركتی سهیم می‌كند كه قرار بود یكجور حركت از نوعی وضعیت عادی به كابوس و از كابوس به رویا و بلعكس باشد ــ تا لحظه‌ای كه به اتاق می‌رسیم ــ و بعد... اما بعد چند سطر كه پیش می‌رویم می‌بینیم داستان كم كم از دست می‌رود و ناتوانی نویسنده در ادامه‌ی داستانش در آغاز سوالهای با ربط و بی‌ربطی را ایجاد می‌كند و كم كم همین سوالات ما را از ورود به ادامه‌ی فضای داستان مانع می‌شود، فكر كردم و نوشتم كه برای فهم هر داستانی شاید یكی از درست‌ترین راهها این باشد كه ببینیم داستان در چه "نوع"ی (ژانری) قرار می‌گیرد و بعد اینكه آیا توانسته عوامل و مشخصات "نوع" را به درستی به كار ببرد؟ حتی در داستانهایی كه از " نوع"ی استفاده می‌كنند برای درهم شكستن آن هم باید نویسنده این مشخصات را نه تنها خوب بشناسد بلكه باید بر آنها چنان تسلطی داشته باشد كه وقتی آنها را می‌شكند تا از "نوع" فراتر برود و در واقع "نوع" جدیدی بسازد، موفق شود. و این را هم بگویم كه شكستن "نوع" به این سادگیها نیست و نیازمند تسلط بسیار است. و گمانم اگر بتوانیم "نوع" را بشناسیم آنوقت اشتباه سردوزامی را نمی‌كنیم كه بحث را به داستانهای پیچیده و ساده محدود كنیم و چند داستان را كه هیچ نوع ارتباط شكلی، "نوع"ی، موضوعی با هم ندارند مثال بزنیم و نتایجی بگیریم كه صرفنظر از درست یا غلط بودنش، به دلیل استفاده از راهی اشتباه نتیجه‌ی خوبی ندارد بگمانم. یا مثل تقوی سعی كنیم با تعبیر و تفسیرهایی دور از ذهن و دور از فضای داستان به قضیه‌ی چادر روی پشت‌بام برسیم.\nدر آغاز به نظر می‌رسد كه داستان اتاق من به "نوع"ی متعلق است كه داستانهای كافكایی خوانده می‌شوند. یك فضای ساده و روزمره آرام آرام تبدیل می‌شود به فضایی غریب و غیر واقعی، كاری كه در این داستان هم، تا لحظه‌ی رسیدن به اتاق، به خوبی و راحت انجام می گیرد. یك قرار تلفنی، كه در واقعیت داستانی و غیرداستانی، امری معمول است، گیرم كه در اینجا از دیالوگهایی غیرمعمول استفاده شده باشد، كه می‌تواند نمایانگر تفاوت راوی و زن باشد با دگر كسانی كه هر روزه به این ترتیب ارتباط برقرار می‌كنند. با پیش رفتن داستان، با ورود سایه روشنهایی كه هم زمان ــ شب ــ را توضیح می‌دهد و هم مدخل بسیار هوشمندانه‌ایست برای ورود به فضای داستان، بُعد دیگری به داستان اضافه می‌شود كه با بالارفتن از پله‌ها و تاكیدی كه بر آن می‌شود دیگر كاملا شكل می‌گیرد و ناگهان پی می‌بریم نه این پله‌ها پله‌هایی معمول است و نه اتفاقی كه دارد می‌افتد یك ملاقات معمول، نویسنده تا اینجا بسیار هوشمندانه عمل می‌كند و آرام آرام ما را به فضای مورد نظرش وارد می‌كند و این كار را چنان ظریف و با دقت می‌كند كه تمام لحظات بالارفتن و خستگی ناشی از هراس راوی را احساس می‌كنیم. و نكته اصلی این است كه چگونه با وصف دقیق جزییات مكانی و حركت، بدون هیچگونه عجیب غریب بازی درآوردن، و درواقع با به كار بردن درست اجزای مورد نیاز "نوع" ِ مورد استفاده موفق می‌شود فضایی واقع‌نما را تبدیل كند به فضایی رویایی ـ كابوسی.\nاما با ورود به اتاق داستان دیگر پیش نمی‌رود، چرا كه ناگهان از این فضا می‌پرد به فضایی از "نوع" دیگری، و به گمان من نوعی فضای مضحك‌قلمی (انیمیشن) را وارد می‌كند كه با فضای قبلی به این راحتیها نمی‌تواند چفت شود. استفاده از تاق و كاری كه نویسنده می‌خواهد با آن و سایر اجزای اتاق و در نتیجه داستان بكند، به نظر من قرار گرفتن تحت‌تاثیر ادبیاتیست كه این روزها در ایران آن را، بدون داشتن شناخت درستی از این نوع ادبیات، داستان پست‌مدرن می‌نامند. نمونه‌ای كه در اینجا می‌شود به آن اشاره كرد، تاثیرپذیری ناقص فیروزی از داستان صید ماهی قزل‌آلا ست (نمی‌دانم نام را درست نوشته ام یانه؟) كه در آن داستان هم رودخانه‌ای را با همه‌ی خرت و پرتهایش می‌توان جمع كرد و همراه برد. در اینجا نمی‌خواهم به بررسی آن داستان بپردازم، فقط به این نكته اشاره می‌كنم كه این نوع لحظات، جمع‌كردن رودخانه در آن داستان، به صورت مجرد انجام نمی‌گیرد كه بتوان از آن در هر داستانی استفاده كرد، نویسنده از آغاز به گونه‌ای عمل می‌كند كه اتفاقاتی از این نوع نه تنها عجیب نیستند بلكه كاملا معمولی و واقعی به نظر می‌رسند.\nپس تا همینجا نتیجه می‌گیرم كه عدم‌موفقیت فیروزی در این داستان ناشی از یكدست‌نبودن فرم آن است، داستان به دو قسمت اصلی تقسیم می‌شود كه هر قسمت هم در "نوع"ی متفاوت عمل می‌كند، نویسنده در قسمت اول موفق می‌شود "نوع" مورد نظرش را درست به كار ببرد ولی در قسمت دوم، شاید به همین دلیل ــ جدایی "نوع" و ناگهانی‌بودن فضای قسمت دوم، بدون آنكه زمینه‌ی لازم را ایجاد كرده باشد ــ ناموفق است. البته در همین قسمت هم لحظاتی هست كه به طور مجرد خوب كار شده، مثل وصف احساسی ـ اروتیكی كه از زن می‌دهد. و می‌بینیم كه برای اغلب خوانندگان هم این مورد و یكی دو لحظه‌ی دیگر مشكلی ایجاد نمی‌كند اما خود اتاق و در و دیوار و پنجره‌اش، یعنی اصل قضیه‌ی این قسمت، باورپذیر نشده است. تا حدی كه كار به تعابیر كاملا بی‌ربطی مثل چادر و پشه‌بند و اینجور چیزها كشیده می‌شود. البته تا همین حدش هم می‌توان دست به تعبیر و تفسیرهایی در مورد اتاق و كل معنای متن زد و شاید بشود با جزئی‌نگری بیشتر و دقت در اجزای این قسمت دریافت و گفت كه فیروزی چه می‌خواسته بكند و منظورش چیست، چون بهرحال فیروزی آنقدر باهوش هست كه نشانه‌ها و علاماتی را در متن و حواشی داستان قرار دهد كه با گشتن و پیداكردنشان رمز داستان را گشود، اما من راستش نه اعتقادی به این نوع كارها دارم و نه علاقه‌ای و نه فایده‌ای در این كار می‌بینم. اما دست آخر فقط می‌توانم بگویم كه حیف آن شروع خوب كه با این بازیها خراب شده است، با این تاق را جمع كردن و چروكش را صاف كردن و اینطور ایجاد اعجاب كردنها، كه البته می‌تواند برای فیروزی نوعی تجربه كردن باشد و از این منظر بد هم نباشد. تلاشی كه گرچه اینجا حاصلی نداده به نظر من، اینكه با زبان كاری را بكنیم كه مثلا در سینما و فیلمهای انیمیشن، با تصویر و نقاشی و خط می‌كنند، اما راستی چرا؟\nفرض کنیم یکی خوشش می‌آید یک مسئله‌ای را که در ذات ساده است در بیان آنقدر بپیچاند که خواننده یا شنونده اصلاً یادش برود اصل ماجرا چه خوب و چه بد نوشته شده باشد، آنقدرها هم ارزش بحث ندارد. و یادش برود که طرح احساس تنهایی و بی‌سرپناهی مثلاً به خودی خود نه داستان‌نویس خبره می‌خواهد و نه آدم تیزهوش. پس می‌ماند جور دیگر دیدن و جور دیگر نوشتنش.\nفرض کنیم که در این نوشته این جوری دیگر دیدن و نوشتن هر چه هست وافی به مقصود نیست. مگر این که بخواهیم جدول درست کنیم که مردم با حل آن وقتشان بگذرد یا مسئله‌ی ریاضی که با کشف آن به هوش خود آفرین بگویند.\nفرض بگیریم فیروزی واقعه‌ای ساده را برداشته کمی فکرهای ساده را به آن اضافه کرده و کمی جای جمله‌ها و زمانها را با هم عوض کرده و نهایتاً یک واقعه‌ی ساده را آنقدر مبهم کرده که حالا معمایی شده که هر کس فکر می‌کند حلش کرد هوش عجیب دارد و داستان‌شناس درجه یک است.\nفرض کنیم یکی بیاید و شرح یک دیدار را با بخشی از خوابی که دیده در هم کند و مثلاً به جای این که بگوید از خواب که بیدار شدم یادم آمد بنویسد «چشمم را که باز کردم خوابیده بودم روی تاق ....»\nفرض کنیم فیروزی اجزای ماجرایی ساده را (بخشی از یک واقعه، بخشی از یک خواب و بخشی از یک مثلاً فکر ـ یعنی تلاش برای فکر به یک امکان و یک احتمال، یا مثلاً افکار عمیق درباره‌ی اعماق روان آدمی را) و خلاصه اجزای ساده را باحذف و جا به جایی بخشهایی از آن را کرده یک متن بعد انداخته جلوی ما و خودش نشسته و هی این اظهارات را می‌خواند که نمی‌فهمیم.\nفیروزی می‌تواند حالا هر روز کامپیوترش را روشن کند و تلاشهای مضحک ما را ببیند و به ریش‌مان بخندد (که کار خوبی می‌کند) و به هوش خود آفرین بگوید (که کار بدی می‌کند).\nکار خوبی می‌کند چون آنها که خیال می‌کنند فهمیده‌اند آخرش نشان می‌دهند نفهمیده‌اند و آنها هم که اکثریت هستند و می‌گویند نفهمیده‌اند باز مثل من یکی دو صفحه سیاه می‌کنند تا بگویند نفهمیده‌اند و این خنده‌دار است.\nچون خنده‌دار است که مثلاً سردوزآمی یکهو احساس معلمی بهش دست می‌دهد و الفبا می‌گوید و یادش می‌رود این شرح احوالی که از نویسنده می‌خواهد بیخود است و یادش رفته که داستان‌نویس می‌تواند نصفی داستان هم چاپ نکرده باشد اما سردوزآمی که هیچ خدای سردوزآمی را هم بنده نباشد. حق یا ناحق‌اش را هم نمی‌شود به سادگی معلوم کرد. یا می‌شود ده تا کتاب هم چاپ کرده باشد اما تره هم برایش خرد نکنند. که باز هم نمونه‌هایش زیاد است. یکی می‌تواند صدتا داستان نوشته باشد و ر اعتمادی باشد و یکی با چهار تا داستان بهرام صادقی. پس خنده‌دار می‌شود که یکی یک مسئله ساده را بپیچاند و بعد بنشیند و ببیند مردم نشسته‌اند همه‌ی اطلاعات داستان‌نویسی و روان‌شناسی و اطلاعات دیگر خود را جمع کرده‌اند تا بگویند نفهمیدیم یا بگویند فهمیدیم و نشان بدهند نفهمیده‌اند.\nو حق دارد بخندد وقتی می‌بیند توی این محشر کبرا یکی دوتایی هم پیدا می‌شوند که احساسات نویسندگی‌شان اوج می‌گیرد و به خود برای ورود به جمع این نویسندگان خوش‌آمد می‌گوید. و یا مثل خانم تیره‌گل می‌نویسد که خود را ملزم به نوشتن می‌داند بدون این که کسی اصرار کرده باشد بنویس. اما می‌نویسد نمی‌فهمم!\nاما کار بدی می‌کند چون وقتی این همه آدم به هر دلیلی از این که نوشتن در این صفحه‌ها احساس خوبی بهشان می‌دهد پس می‌آیند و می‌نویسند و در این احساس ما نویسندگان یا ما کاشفان یا ما عمیقها سهیم می‌شوند بد است اگر او فکر کند از باهوشی اوست که این همه آدم سر کارند.\nو کار بدی می‌کند اگر به هوش خود ببالد چون باید نگاه کند و فراموش نکند این صفحات دارد مثل میمانیهای خانوادگی می‌شود. (مثل جشن ختنه‌سوری) که تقوی هم هی به مردم خوش‌آمد می‌گوید و از تشریف‌فرماییشان خوشبخت است. و سردوزآمی هم مثلاً مثل پدربزرگ فامیل چهار تا جوان گیر آورده و برایشان از تجربیات و دانشش می‌گوید. و حواسش نیست که معمولاً جوانها رودربایستی می‌کنند که به ریش بزرگترها بلند نمی‌خندند. البته ظاهراً اینجا جای آموزش است اما هر کس باور کند فیروزی یا هر کس دیگر نشسته و فکر می‌کند باید الفبای کار را یادش بدهند مردم را دست کم گرفته. واقعیت این است که اغلب کارشان را ارایه می‌کنند تا شاهکارشان کشف شود. البته فیروزی اینجا دیگر نمی‌خندد.\nما خیلی دلیل داریم که گریه و زاری کنیم. برای همین اگر اینها فقط اسباب خنده‌ی یک نفر (فیروزی) را هم فراهم کند خوب است.\nاز آنجایی که بیش از بیست تن از دوستان در رابطه با این داستان نظر داده‌اند، من تلاش می‌کنم که از صحبت‌های تکراری بپرهیزم و تنها برداشت خودم را از داستان بدهم.\nبه نظر من ”اتاق من“ سير تحول راوى را از فضا و مكانى به فضا و مكانى ديگر ارائه مى‌دهد. اين سير در ابتدا در حالت دودلى و شك تصوير مى‌گردد. نه امكان آن است كه در تاريكى چهره‌ى او را ببيند و يا صحبتى با او داشته باشد. با ديدار راوى با زن اين دودلى به اجبار تبديل مى‌گردد. راوى به مانند زندانى‌اى به دست زن كشيده مى‌شود.\n”از پله‌ها می‌بردم بالا. پله بود، خُردخُرد بالا می‌رفتیم، پام مرتب می‌خورد به سفتی پلهء بالایی، بلندتر از پله‌های معمولی بود. توی هوا هم دود بود انگار، غلیظ می‌شد، می‌چسبید به پوست صورتم، گردنم. زیر پام چند بار خالی شد، پله پایین‌تر بود. توی هوا دست کشیدم تا نرده‌ای، دیوار را بگیرم، نبود.“\nآروزيى كه او را به اين ديدار كشانده است، يك اتاق است. اتاقى كه من نام آن را ”كانون گرم زناشويى“ مى‌گذارم. آغاز اين پيوند در شب، دنياى سايه‌ها و روياهاست و آن گونه كه نويسنده آن را به تصوير مى‌كشد، راوى چشم و گوش بسته به اين اتاق قدم مى‌گذارد. اما واقعيت را راوى در روز متوجه مى‌شود. با بازكردن پنجره، زمانى كه آفتاب بر حقيقت تلخ اتاق مى‌تابد.\n”آفتاب پهن بود وسط اتاق. پنجره را که باز کردم، جرجرش هنوز توی اتاق نپیچیده بود که تاق صاف دراز شد کف‌ِ اتاق... “\nدر آغاز آرزوى راوى يك اتاق است اما واقعيت اتاق او را از خود مى‌راند. راوى مى‌خواهد از اتاق فرار كند اما ديوارهاى اتاق او را همچون زندانى‌اى در اتاق حبس كرده‌اند.\n”نفسم برگشت سرجاش، تو اتاق. بَسم بود، هیچ چیز نمی‌خواستم. برگشتم در را باز کنم و از اتاق بزنم بیرون. در برگشت تو صورتم و چسباندم به دیوار. دیوار نبود، پخ شده بود و پایین، کف اتاق بود. کف اتاق دراز شده بودم.“\nزندانی در اتاقى كه اتاق آرزويى راوى نيست. نه سقفى دارد و نه در و ديوار درست و حسابى. سقف آرزوها بر سرش خراب مى‌شود و ديوارها هم دست كمى از سقف پوشالى ندارند.\nچند روزى است كه مفهوم پنجره در اين داستان مرا به خود مشغول داشته است. پنجره به من حس رابطه را مى‌دهد. رابطه با دنياى خارج. رابطه‌اى كه بازشدنش باعث سردى اتاق مى‌شود. راوى پنجره را مى‌بندد. پنجره‌اى كه له‌شده و نيز پايان بخش داستان است. پايان داستان باز هم در شب است، همانند آغاز داستان. اين بار اما از آرزو صحبتى نيست، بلكه حسرت گذشته و بازىهاى كودكى و آزادى از دست رفته قابل رويت است. يا حداقل برداشت من از داستان چنين است.\nتنوع داستانها چه به لحاظ فرم و چه به لحاظ منطق داستانی آنقدر هست كه نشود با یك یا دو منطق به سراغ داستان رفت و اگر بخواهیم با چارچوبی از پیش تعیین‌شده به سراغ هر داستانی برویم، ای بسا كه بسیاری مواقع جواب ندهد. البته این حرف به این معنا نیست كه هیچ حد و مرزی وجود ندارد بلكه به این معنی است كه در برخورد با هر داستانی بهتر است با ذهنی باز پیش برویم تا آن داستان خاص، منطق خاص خود را برای ما بازگوید. گرچه خیلی از اوقات بین منطق داستان‌های گوناگون همپوشی وجود دارد و گاهی هم مثل همین داستان «اتاق من» فرهاد فیروزی ما با منطقی مواجه می‌شویم كه با منطق داستان‌هایی كه از پیش خوانده‌ایم همپوشی ندارد. از سویی مگر ما در جهان واقع همیشه با معادله یك مساوی یك طرفیم كه از جهان ادبیات انتظار داریم به این اصل تن دهد.\nداستان «اتاق من» این گونه شروع می‌شود: «سر كوچه از تاكسی پیاده شدم. اول سایه‌اش را دیدم…» در اینجا این سؤال پیش می‌آید كه این ضمیر پیوسته سوم شخص مفرد – اش – مرجعش كجاست؟ در واقع ما نه قبل از این ضمیر و نه بعد از آن مرجعی برای آن نداریم انگار. پس باید مرجع ضمیر در بیرون از این انسجام‌های دستوری – متن – باشد. بنظر می‌رسد كه مرجع ضمیر، اسمی است كه در عنوان آمده است یعنی اتاق. پس در این داستان ما با این معادله مواجه هستیم كه: اتاق من = معشوقه من، دوست من و… و از این رو است كه داستان در محور جانشینی و استعاری پیش می‌رود و ما را به دركی حسی و شاعرانه رهنمون می‌سازد. از سوی دیگر نویسنده نیز انگار تعمد دارد كه ما به یك معنای متقن و قطعی در داستانش نرسیم و بنابراین اگر ما به جای دركی حسی به دنبال معنای قطعی و متقن باشیم سر در گم می‌شویم، گاهی یكی از دیوارهای معنای مورد نظرمان فرو می‌ریزد و یا گاهی تاق معنای مورد نظر رویمان می‌افتد و… از این روست كه این داستان ما را به منطقی خاص خودش رهنمون می‌سازد. دركی كه از داستان نصیب‌مان می‌شود، دركی حسی است، در واقع فیروزی این كار را به دو صورت انجام داده، از سویی با برجسته‌كردن محور جانشینی، متن را به سوی منشی استعاری رهنمون كرده است و از سوی دیگر با گذاشتن عناصری اضافی و یا كم راه را برای رسیدن به معنایی متقن بسته است. در واقع اگر با عناصر داستان بخواهیم معنایی مطلق بسازیم همیشه چیزی كم یا زیاد خواهیم آورد، درست مثل بازی لوگویی كه قطعاتش نسبت به آن چیزی كه مد نظرمان هست و می‌خواهیم بسازیم كم یا زیاد باشد.\nتمام نظرات را خواندم. پیشتر از تقوی عزیز تشکر می‌کنم که معرف کارگاه بود.\n«اتاق من» نوشته فیروزی، برای من که نمی‌خواهم به قطعیت در معنا برسم، هزارتوی رویایی است که هر «تو»، اگر چه خوب کش نیامده است (این را، من که رویابینی حرفه‌ای‌ام، خوب می‌فهمم)؛ هر بار که می‌خوانم، تاق و دیواری است که جفت می‌شود و پیش از مرز خسته‌شدن محو می‌شود و دوباره «توی» دیگری...\nداستان از رمز یک قرار، روی پله‌ها بالا می‌رود و به «اتاق من» می‌رسد. کجای این سخت‌باورانه است؟ آیا با قواعد علی و معلولی نمی‌توان، روی گام‌های آرزو، از آنجا به اینجا رسید؟ یا برعکس با آرزوی "جایی برای من" نمی‌توان به ترش‌لیموی تن او رسید؟ این را که پله‌ها سفتند و مصداق دارند؛ اما، اتاق کاغذی است؛ باید در جنس آرزویی اتاق جستجو کرد.\nبرخلاف بعضی از دوستان که معتقدند: ملات کلمات در ابتدای داستان ما را به جنس چروک اتاق نمی‌رساند؛ بگویم که برای من کافی است که امشب مهتاب و او (اوی اثیری) سرتاپا سیاه پوشیده و به علاوه این که، نشانه‌های رمز و راز در فضای "ادگار آلن‌پویی" شرقی‌شده پله‌ها کامل می‌شود.\nدر "اتاق من" تنها بازی گرگم به هوا رویای من را به هم می‌زند.\nدر آخر، این داستان، چه از روان‌نویس فیروزی جاری شده باشد چه در word 2000 تایپ یا چه «مینی‌مالیستی» یا «پست‌مدرن»؛ به «پنجره»ای می‌رسد که من هنوز، روبرویش ایستاده‌ام. همین برای من کافی است.\nقابل پیش‌بینی بود که نظر دوست بی‌نام‌مان آقای نویسندهء شمارهء 23 عکس‌العمل‌هایی ایجاد کند اما قبل از اینکه آنها را مطرح کنم باید جواب شخصی خودم را به این آقا بدهم. ببخشید داشتم فکر می‌کردم دوست‌مان را چه بنامم، خوب، می‌شود او را آقای شمارهء 23 صدا کنم. امیدوارم ایشان را ناراحت نکرده باشم.\nبخشی از انتقادهای ایشان برمی‌گردد به کارگاه، نحوهء ادارهء آن و آرزوهای بنده. از دوستان خواهش می‌کنم اجازه بدهند مسئله را حل کنم، هر چند به همه حق می‌دهم بر سرم فریاد بکشند. قبل از این غیر از آقای بی‌نام دوستان دیگری هم این انتقاد را کرده بودند که دلیلی ندارد من به کسی خوش‌آمد بگویم و حرفی غیر از نظر شخصی‌ام را دربارهء داستان بر زبان بیاورم. بنابراین من این انتقاد آقای بی‌نام را می‌پذیرم. از داستانِ بعد من این نکته را رعایت خواهم کرد. به این ترتیب در آینده بخش بزرگی از انتقادهای آقای بی‌نام بر ما وارد نخواهد بود. قبلاً هم صحبتش بود و خبر داده بودم که صفحه‌ای مستقل از این صفحه خواهیم داشت که می‌توانیم بعضی از حرف‌ها را آنجا بزنیم. قرار بود فقط من اسمی برای صفحه انتخاب کنم تا مسئول امور فنی زحمتش را بکشد. همین‌جا اعلام می‌کنم که اسم این صفحه فعلاً می‌شود «حرف‌های خودمان» خودمان یعنی همهء ما. بعدها می‌توانیم توی همین صفحه راجع به اسمش هم نظر بدهیم و اگر این اسم به نظرتان مناسب نبود، عوضش کنیم.\nپس آقای بی‌نام! از این پس در این صفحه شاهد روابط خانوادگی نخواهید بود. هرچند به نظر من روابط خانوادگی هیچ اشکالی ندارد حتی فایده‌های بسیاری دارد. به هر حال یادتان باشد که این‌طوری نسبت به من و کارگاه تعهد پیدا می‌کنید. چه اسم‌تان را بدانیم، چه ندانیم. از خنده‌ها و گریه و زاری آخر متن این‌طور برمی‌آید که خود را به ادبیات داستانی دلبسته می‌دانید. من انتقادهای شما را به خودم می‌پذیرم و طوری عمل خواهم کرد که شما می‌گویید و قبلاً دوستان دیگری هم به من گوشزد کرده‌اند. لااقل می‌توانیم امتحانش کنیم. پس تا پایان دو داستان آینده این قرار را حفظ می‌کنیم. البته وقتی صفحه «حرف‌های حودمان» دایر شد موضوع فرق می‌کند و فعلاً این را به‌عنوان قاعده برای این صفحه می‌پذیریم. پس آقای بی‌نام یادتان باشد که یک دین به من پیدا می‌کنید و حق ندارید بگذارید و بروید. باید دربارهء داستان بعدی هم نظرتان را بنویسید و در گفتگو شرکت کنید. این قاعدهء بازی است، نمی‌توانید آن را رعایت نکنید. اگر این‌طور عمل نکنید به ما حق بدهید که اصلاً متن شما را برداریم. شاید شما فراموش کرده باشید زیر متن‌تان را امضاء کنید. برای همهء ما پیش آمده است و ممکن است پیام بعدی شما در راه باشد و زیرش را هم امضا کرده باشید. آخر نمی‌شود که آدم خودش را معرفی نکند و بعد تک تک آدم‌ها را به باد ناسزا بگیرد. به نظر شما می‌شود؟ بنابراین از دوستان کارگاه خواهش می‌کنم اجازه بدهند نویت بازی را به آقای بی‌نام بدهیم. ببینیم این‌قدرها که ادعا می‌کند در چنته دارد یا نه؟ اگر نداشت چاره‌ای نداریم غیر از اینکه نظر ایشان را از صفحه حذف کنیم شاید اصلاً آقای بی‌نام این‌قدر جسارت داشته باشد که زیر حرف‌هایی را که به آدم‌ها می‌زند، امضا کند.\nخانم تیره‌گل، آقای سردوزامی، دوستان کارگاه! تضمین می‌کنم که این اتفاق دیگر تکرار نخواهد شد. این یک بار را بر من ببخشایید. این چیزهایی که ایشان فرموده‌اند بیشتر به من برمی‌گردد. قبل از شروع کار حدس می‌زدم با مشکلاتی مواجه بشوم، هرچند نه تا این حد. قرارم با خودم این است که چیزی را حذف نکنم. حتی حسن آقا را هم حذف نکردم، اگر اصلاً حسن آقا را به یاد بیاورید. پس اجازه بدهید این نظر فعلاً در کارگاه بماند تا ببینم آقای بی‌نام اصلاً حریف هست یا نه، چون در تاریکی نشسته است لغز می‌خواند. البته شرطش این است که مودب باشد. برویم سر اصل مطلب:\nنقد بی‌نام از جهات بسیاری برای من جالب بود. بگذارید اول برای درک بهتر متن یک پیشنهاد بکنم. در متن آقای بی‌نام پنج بار دو کلمهء «فرض کنیم» به کار رفته است. پیشنهاد می‌کنم اینها را از متن ایشان حذف کنید. به نظر من این‌طوری متن بهتر فهمیده می‌شود. چون ایشان «فرض کردن» را به عنوان یک صنعت کلامی به کار برده‌اند. به عبارتی درواقع هیچ‌چیز را فرض نکرده‌اند و برعکس از شدت یقین این ترکیب را به کار می‌برند، یعنی از شدت عیان بودن حقیقت، کلمهء فرض به کار رفته است. مثلاً وقتی را در نظر بگیرید که باران دارد می‌بارد و کسی مثل آقای بی‌نام می‌گوید: فرض کنیم باران می‌بارد. اینها را گفتم که به متن نزدیک بشویم. استدلال معنوی متن هم این است که: مگر تو خودت نگفته‌ای که اشتباه کرده‌ای؟ من (آقای بی‌نام) هم به همین دلیل ضرورتی نمی‌بینم دوباره حرف بزنم. این‌طوری دیگر اصلاً مهم نمی‌نماید که من فقط در مورد مثلاً چیزی که دربارهء چادر گفتم اشتباهم را پذیرفته‌آم. انگار نه انگار حرف‌های دیگری هم زده‌ام. تازه دوستان دیگری هم هستند که این اشتباه من را مرتکب نشده‌اند و همچنان داستان را دوست می‌دارند. برویم سراع حرف بی‌نام. او در مورد داستان می‌گوید (با حذف «فرض کنیم»ها):\n«فيروزي واقعه‌اي ساده را برداشته کمي فکرهاي ساده را به آن اضافه کرده و کمي جاي جمله‌ها و زمانها را با هم عوض کرده و نهايتاً يک واقعه‌ي ساده را آنقدر مبهم کرده که حالا معمايي شده که هر کس فکر مي‌کند حلش کرد هوش عجيب دارد و داستان شناس درجه يک است. يکي بيايد و شرح يک ديدار را با بخشي از خوابي که ديده در هم کند و مثلاً به جاي اين که بگويد از خواب که بيدار شدم يادم آمد بنويسد «چشمم را که باز کردم خوابيده بودم روي تاق ....» فيروزي اجزاي ماجرايي ساده را (بخشي از يک واقعه، بخشي از يک خواب و بخشي از يک مثلاً فکر ـ يعني تلاش براي فکر به يک امکان و يک احتمال، يا مثلاً افکار عميق درباره‌ي اعماق روان آدمي را ) و خلاصه اجزاي ساده را باحذف و جا به جايي بخشهايي از آن را کرده يک متن»\nاو معتقد است که فیروزی واقعه‌ای ساده را با فکر‌های ساده ترکیب کرده و کمی هم جای جمله‌ها و زمان‌ها را عوض کرده است. اما در جملهء بعد می‌گوید نتیجه چنان چیز پیچیده‌ای شده که آنهایی که آن را فهمیده‌اند برای حودشان کارت تبریک می‌فرستند و در مورد خودشان متوهم می‌شوند. یعنی که این چیز ساده‌ای است و شما داستان‌شناس درجه یک نیستید. البته این سادگی با آن پیچیدگی که قبلاً فرموده‌اند در تضاد است. چون با کمی ور رفتن به دو عنصر ساده چرا باید یک معمای پیچیده ساخته بشود؟ به هر حال بی‌نام می‌گوید قضیه همین چیز ساده‌ای است که گفتم: ترکیب یک رویا با یک واقعه.\nمثلاً به جاي اين که بگويد از خواب که بيدار شدم يادم آمد، بنويسد «چشمم را که باز کردم خوابيده بودم روي تاق ....»\nتازه دارد حرف‌های ایشان به جاهای جالب می‌رسد که از ادامهء آن سر باز می‌زنند. فرض شما قبول اما در این جایگزینی چه منطقی حاکم است؟ یعنی چرا به جای چشمم را که باز کردم خوابيده بودم روي تاق نمی‌گوید «چشمم را که بار کردم روی سقف یک انوبوس ایستاده بودم» یا «رفته بودم از بقالی ماست بخرم». چرا اتاق انتخاب شده است؟ آیا تحلیل شما این است که هر قسمتی را که من نفهمیده‌ام به این دلیل است که آن را در مجاور آن یکی واقعه نگذاشته‌ام؟ یعنی اگر به نظر شما بتوانیم تکه‌های آن ماجرای ساده (دیدار) را از رویای راوی جدا کنیم مسئله حل می‌شود و همه‌چیز روشن می‌شود؟\nببین، منظورم این است که شما کشف کرده‌اید که داستان آن‌قدرها هم پیچیده نیست و فهمیده‌اید که نویسنده دو چیز ساده را با هم ترکیب کرده است. قبول. حالا مسئله این است که دلیلش چه بوده است؟ اصلاً چرا باید این دو چیز را با هم ترکیب کرد؟ فزض می‌کنیم این چیزی را که شما کشف کرده‌آید کسی قبل از شما نفهمیده بود و شما احساس کرده‌اید لازم است بگویید. حالا بگویید دلیلش چیست؟ چه منطقی بر این جابه‌جایی حاکم است؟ اگر این را به من بگویید من را مدیون خودتان کرده‌اید.\nنکتهء خیلی جالب در متن بی‌نام عزیز این است که در نقدش به شکلی پویا و داینامیک به رابطه مخاطب با اثر و به‌ویژه مخاطب با نویسنده پرداخته است. خود داستان چندان برای ایشان اهمیت ندارد. فشردهء نظر ایشان این است که داستان پیچیدگی‌های بی‌دلیلی دارد و اصلاً اصل مسئله چیز ساده‌ای است. هر کس که نظر سردوزامی را خوانده باشد می‌فهمد که ایشان هم همین نظر را دارند و برعکس آقای بی‌نام کلی استدلال کرده‌اند و دلیل آورده‌اند. عقل سلیم می‌گوید که آقای بی‌نام با نظر سردوزامی موافق است و قاعدتاً باید با او همدلی کند اما آقای بی‌نام به شدت با ایشان مسئله دارد. چون بی‌نام نگران این است که سردوزامی احساس معلمی بکند، شاید هم نگران این است که چنین اعتباری در جامعه پیدا کند. بنابراین او چندان توجهی به نظر آدم‌ها دربارهء داستان ندارد برای او مهمتر این است که آنها در مورد خودشان چگونه فکر می‌کنند و نکند که به ناحق اعتباری پیدا کنند.\nآقای بی‌نام هر نوع احساس خوشحالی شرکت‌کنندگان در گفتگو را نمی‌پسندد. بعضی جاها را، من راستش خوب نفهمیدم. آقای بی‌نام عزیز، طبیعی است که هر کس که در بحث شرکت می‌کند از آن نصیبی ببرد. حالا اگر بحث به جاهای خوبی برسد و به قول شما عمیق شود، شرکت‌کننده هم در همان سطح سهم می‌برد. اگر سطح جلسه هم خوب نباشد، بهتر است آدم به امید جلسات بهتر تحمل کند. اگر شرکت در گفتگو احساس خوبی به گوینده ندهد و نفعی از آن عایدش نشود، چرا باید سخن بگوید، مگر آن که مریض باشد و کاری را انجام بدهد که موجب ناخشنودی‌اش بشود و از درد آن نوعی لذت ببرد. مسئله این است؟ طبیعی است که شما هم باید از نوشتن نظرتان در این صفحه لذت ببرید. اگر این‌طور نباشد، موقعیت شما پیچیده می‌شود و شاید احتیاج به کمک داشته باشید.\nمن مطمئنم که آقای بی‌نام آدم مودبی است. ما کلی از همه خواهش کرده‌ایم در بحث‌ها شرکت کنند. شاید ایشان در جریان نباشند. من بارها و بارها از خانم تیره‌گل خواهش کرده‌ام در گفتگو شرکت کنند. بنابراین اصرار در کار بوده است، زیاد هم بوده است. خانم تیره‌گل البته به این دلیل نیست که در گفتگو شرکت می‌کنند. ایشان هم مثل شما به پیچیدگی‌های این داستان انتقاد دارند و حتی جنبهء عام این ویژگی را در ادیبات معاصر در نظر می‌گیرند و به آن معترض هستند. نمی‌دانم شما چرا حتی با آرا و نظراتی مشکل دارید که خودتان می‌گویید به آن اعتقاد دارید. به نظر شما فقط مهم این است که شما متکلم باشید. به خود استدلال اهمیتی نمی‌دهید؟\nدوست من چرا تلاش کارگاه را مضحک می‌نامید. این واقعاً مضحک است که در این وانفسا عده‌ای جمع بشوند و دربارهء داستان (دلمشغولی و تخصص شما) حرف بزنند؟ شما هم که وارد گفتگو بشوید، باید همین‌ها را بگویید دیگر. از هر داستانی بعضی چیزها را ممکن است آدم نفهمد. وقتی حرف بزنی مجبور می‌شوی دانسته‌ها و ندانسته‌هایت را بگویی. خودت هم گفته‌ای که دو صفحه سیاه کرده‌ای که بگویی نفهمیده‌ای. البته ایراد را از داستان و نویسندهء آن می‌دانی. پس دیگر چرا به تلاش دیگران برای نقد داستان می‌تازی؟ چرا اصرار داری باطن اشخاص را توضیح بدهی؟ مگر کسی قادر است این کار را بکند؟ ببین داری به کسانی می‌تازی که در مورد این داستان همان حرفی را می‌زنند که خودت می‌زنی اما از آنجا که داری به نیت آنها شک می‌کنی گرفتار تناقض می‌شوی و وقتی یک دور زده می‌شود خواه ناخواه به انکار خودت می‌رسی و آدم حق دارد بگوید مسئلهء تو اصلاً داستان نیست. تو از این کارگاه و از رفتار من شاکی هستی. من هم حرفت را قبول می‌کنم. اگر این تعارف‌ها و حاشیه‌ها و خوش‌آمدها حذف بشود باید مشکل تو هم حل بشود. قبول کن که تازه شروع کرده‌ایم و گاهی آدم مجبور می‌شود توضیح بدهد. حالا خوشبختانه روالی پیدا کرده‌ایم و می‌توانیم این دو وادی را از هم جدا کنیم تا بحث‌ها هم جدی‌تر بشود.\nاین‌طوری که تو می‌گویی اینجا یک توطئهء حساب شده صورت گرفته، نویسنده از اول می‌خواسته آدم‌ها را سر کار بگذارد، من می‌خواهم مهمانی خانوادگی راه بیندازم. هر کسی هم به دلیلی شخصی در این توطئه شرکت می‌کند. همین‌طور ادامه بدهی می‌رسی به این نتیجه که اصلاً همهء اینها به‌خاطر تو بوده و توطئه‌ای بر علیه تو.\nاز خر شیطان بیا پایین. مهمانی را تعطیل می‌کنیم و جدی حرف می‌زنیم تو هم حق نداری کلک بزنی و مجبور می‌شوی جدی حرف بزنی. اگر دوست نداری اسمت را بنویسی، ننویس. فقط باید از خانم تیره‌گل و اکبر سردوزامی عذرخواهی کنی، چون تهمت‌هایی زده‌ای که هیچ‌طور نمی‌توانی ثابت کنی.\nمی‌دانی، دلم پر می‌زند به تو هم خیرمقدم بگویم. خیلی دلم می‌خواهد در بحث‌ها شرکت کنی. انتقاد داری، انتقادت را بگو، اگر نپذیرفتم آن‌وقت اگر تنهایی هم به قاضی رفتی رفتی.\nیک نکتهء دیگر هم هست که قبلاً در فراخوان هم گفته بودم اما مثل اینکه لازم است دوباره تکرار کنم. اینجا کلاس نیست، کارگاه است. کلاس استاد می‌خواهد، شاگرد می‌خواهد، تشکیلات نامنویسی می‌خواهد، حق‌التدریس می‌خواهد... این را که دیگر خوب می‌دانی بی‌نام جان. ما هیچ‌کدام اینها را نداریم. اما همان‌طور که در فراخوان هم گفته‌ام ممکن است آدم اینجا هم چیزی یاد بگیرد، درست مثل هر جای دیگری. برای من که هر وقت این اتفاق می‌افتد کلی کیف می‌کنم. همین دفعه با خواندن نظر خانم شاهرخی اصلاً دریچهء جدیدی به رویم باز شد و دوباره با داستان درگیرم کرد.\nاز آنجا که قرار است برای دو داستان یعنی چهار هفته آینده حرف اضافه نزنم. اجازه بدهید علاوه بر بی‌نام، به آقای عادل بیانگرد جوان و آقای امیر کیانپور عزیز هم خیرمقدم بگویم. همین‌جا به عزیزانی که در آینده می‌آيند سلام می‌کنم و این حرف‌ها و حاشیه‌ها را در کارگاه تعطیل می‌کنیم. امیدوارم صفحهء «حرف‌های خودمان» این خلاء را پر کند.\nبه نوبهء خودم از آقای سردوزامی، خانم تیره‌گل و همهء فعالان کارگاه عذرخواهی مي‌کنم. شما حق دارید به من بگویید که حق نداشتم نظر بی‌نام را در صفحه بگذارم چون سراسر توهین و افتراست. اما خواهش می‌کنم به حرمت همکلامی‌مان در این چند هفته فقط برای این یک مورد استثنا قائل بشوید. در آینده یادداشت‌هایی از این دست را در صفحه نخواهیم گذاشت. حداقل‌هایی لازم است و اگر کسی این حداقل‌ها را رعایت نکند کارگاه در مقابل او مسئول نحواهد بود. از ابتدا بنابراین گذاشته بودم که هیچ حرفی را حذف نکنم. خدا را شکر می‌کنم که تا حالا توانسته‌ام به این قرارم با خودم پابند بمانم. اما شما هم حق دارید و اگر چنین برخوردهایی ادامه پیدا کند جو مسموم می‌شود. نضمین می‌کنم که این اتفاق تکرار نخواهد شد.\nنوبت بازی را به آقای بی‌نام می‌دهم چون احساس می‌کنم که قواعد بازی را بلد است و رفتار ناشیانهء من باعث شده او عصبی بشود. بفرما آقای بی‌نام. امیدوارم خوب بازی کنی.