شکوفایی خرد اجتماعی عملی جمعی است. بخش اول – پژاک\nشکوفایی خرد اجتماعی عملی جمعی است. بخش اول\nمازیار کارن، عضو مجلس پژاک:\nدر این مختصر سعی بر این خواهیم داشت تا به بررسی بستر اندیش‌های معضل تكوین حزبی در ایران بپردازیم. به جای پرداختن به این مسئله از راهی متدوال و معمول و بررسی صرف مفاد حقوقی‌ـ‌قانونی به عنوان برسازندهی موانع در برابر تاسیس حزب به بررسی موانع و معضلاتی خواهیم پرداخت كه به لحاظ اندیش‌های فرصت حضور در صحنه را به كنشگران اصلی حوزهی سیاست نمی‌دهد. برآنیم تا نشان دهیم كه چرا با وجود اینكه قریب به چند دهه از تاسیس اولین حزب در این كشور می‌گذرد احزاب در تغییر عقلانیت سیاسی حاكمیت موفق عمل ننموده و جز در پاره‌ای از مواقع كه صاحب قدرت گردیده و به بدنه‌ی اصلی دولت ضمیمه گشتند، از ایفای نقش مولا و قیم برای خلق فراتر نرفته‌اند، و اگر این فرصت را به دست نیاورده باشند انزوا، پناهندگی و انفعال را به‌مثابه‌ی تقدیر پذیرفته و در انتظار یك رخداد غیرمترقبه یا منجی بوده‌اند. در پایان نیز راه برون‌رفت از این معضلات بازشناخت ساحت دیگر سیاست را بررسی خواهیم نمود.\nدر عرصه‌ی سیاست رئال ایرانی چه در نظام‌هایی كه با اندیشه‌ی شاهیِ آرمانی ایران‌شهری به كشورداری پرداختند و چه در نظام‌هایی كه در چند سده‌ی اخیر بر مبنای نظریه‌ی خلافت‌ـ‌سلطنت اسلامِ ایرانی به اداره‌ی امور می‌پردازند این خود دولت و حكمرانان هستند كه نقش واسطه و یا به تعبیر مدرن نقش احزاب به‌عنوان پل ارتباطی را ایفا می‌كنند. در نظریه‌ی نخست حكمرانان واسط بین مردم یا خلق‌ـ كه از آنان در ادبیات سیاسی خویش به عنوان رمه یاد میكنند ـ و ایزد هستند. در نظریه‌ی دوم نیز واسط بین مردم و خدا. این وظیفه با اندك تغییراتی تا به امروز جزئی از مسئولیت‌های غیر قابل تخطی دولت و احزاب درون‌سیستمی در ایران است. این مورد در سده‌ی اخیر كه دولت و شاه‌ـ امام، خود سایه‌ی ایزد و خدا بر روی زمین هستند رنگ و بوی تقریباً متفاوتی به خود گرفته است. در هر دو نظریه كه از یك سنخ و جنس هستند، مردم به تعبیر خود داعیان این گفتمان‌ها منبع و منشا قدرت و اتوریته نیستند. افرادی كه در این سطح از سیاست جای می‌گیرند مشروعیت خویش را زاده‌ی موهبتی الوهی و فرازمینی می‌پندارند كه مرجع این موهبت پاره‌ای از عقلانیت محض خویش را به ایشان تفویض نموده و آنان را به‌مثابه‌ی عده‌ای انسان خاص برگزیده است. بر مبنای چنین ایده‌ای صدور این حكم و رای حقوقی كه اطاعت‌كردن از حاكم ولو جبار و ظالم امری اجباری است، و شوریدن علیه وضع موجود تحت هیچ شرایطی مجاز نیست را برای خود امری مشروع و حقی روا می‌دانند. این عده‌ی معدود الیگارك بر این باورند كه به واسطه‌ای این فیض بهتر از سایر افراد ـ از آحاد مردم به عامه فاقد خرد جمعی یاد می‌كنند ـ بر خیر و صلاح آنان اشراف داشته و از این حیث قادر خواهند بود كه به جای آنان تصمیم‌گیری نمایند.\nاین تعریف و نوع نگاه به انسان سبب گردیده كه در حوزه‌ی اندیشه‌ی سیاسی دولت‌محور ایرانی، عالم انسانی، عناصر تشكیل‌دهنده و نیروهای سامان‌دهنده‌ی آن نادیده انگاشته شده و به حاشیه رانده شوند. ماحصل این طرد و نادیده‌انگاری، عدم آفرینش مفهوم قرارداد نه در تئوری و نه در عمل و عدم شكل‌گیری فضای عمومی و مشتركی است كه در آن سخن برسازندهی تعامل و اراده‌ی سیاسی باشد. از این‌رو نمود بیرونی سیاست كه به معنای مباحثه‌ی عمومی مشترك دربار‌ه‌ی مسائل و اخذ تصمیات همگانی است را شاهد نیستیم. به سبب این كمبودها و فقدان‌هاست كه شاهد شكل‌گیری دانشی هستیم كه در آن سیاست تنها به معنای تامین منافع بلندمدت یك طبقه‌ی الیگارک و تعیین خیر و صلاح افرادی منفك و منفرد است كه در یك جغرافیایی به نام مملكت گردهم آمده‌اند. در این نگرش سیاسی، دیگر با آن جامعه‌ی ارگانیك، جمعی و در عین حال فردباور كه در آن افراد و اجتماعات با حفظ یگانگی و تفاوتمندی‌های خویش در راه تحصیل هدفی مشترك در تلاش باشند سروكار نداریم بلكه با اجماع انسان‌های روبه‌رو هستیم كه جز به‌صورت اتم‌وار در كنار هم قرار نمی‌گیرند و جز در راستای سیر به هدفی كه مدیریت حاكم آن‌را مشخص سازد راه به جایی ندارند. بر این اساس مبنای رفتار فردی در چنین ساختاری انقیاد است؛ یعنی مبتنی بر اطاعت و تسلیم است. در ادبیات كلاسیك سیاسی ایران واژگانی نظیر مجتمع، مدینه، مملكت و بلاد بیشتر ساختار مادی داشته و كمتر تصویری از روابط میان نیروها، اقشار و نحوه‌ی تعامل آنان با یكدیگر را به ذهن متبادر می‌سازند.\nهدف از ذكر سطرهای فوق این بوده تا نگاهی اجمالی به بستر اندیشه‌ای داشته باشیم كه در دوره‌های بعد فرم‌ها و اشكال مدرن دولت و احزاب بر روی آن به شاکله‌بندی خویش می‌پردازند. دوره‌ای كه از آن به عصر تجدد نام برده می‌شود. دوره‌ای كه در آن ایرانیان بدون مبذول داشتن هیچ توجهی به ضرورت تعریفی دیگر از جامعه، سیاست و تفكر در ماهیت و الزامات دوران جدید و متعاقب با آن شكل‌دهی به دانشی كه «خود» یا سوژه‌ی سیاسی در ایران با توسل به آن از خویشتن خویش آگاهی كسب خواهد كرد، به استقبال آن می‌روند. تحزب نیز به مانند سایر مقولات نظیر قانون اساسی، مجلس، از جمله اقلام وارداتی‌ای بود كه با نسخه‌ی اورژینال غربی خویش تفاوت ماهوی بسیاری داشت. این مسئله از دو بیماری بغرنج در عذاب بود: نخست اینكه در خود غرب، دانش سیاسی و تحزبِ زاده شده از رحم آن، علیرغم تطابق اولیه با مدرنیته‌ی اروپایی، حالت تقلیل‌یافته‌ی ایده‌هایی نظیر اومانیته، فردباوری و خردباوری به یك عقلانیت ابزاری مدرنیستی بود. ایرانیان تا به امروز از یك عقلانیت ابزاری‌ای كه به صورت مضاعف تقلیل یافته در رنجاند. مورد دوم كه از مورد نخست تاثیرات مخرب بیشتری را بر اندیشه، روان و تعاملات اجتماعی برجای گذارده این است كه این دانش وارداتی به دانش سیاسی‌ای كه می‌توانست برسازنده‌ی آگاهی ایرانیان از خویش باشد، و به مدرنیته‌ی ایرانی كه آگاهی سوژه‌ی ایرانی از خویش و شكل و شیوهِ‌ی زندگی او در این دوره بود شناس‌های متكثر اما منسجم ببخشد را برای مدت مدیدی بی‌تاثیر ساخت و اجازه‌ی رشد، نمو و همچنین نمود بیرونی به آن نداد. این آگاهی وارداتی زمانی كه بانیان آن سعی در بتواره نمودن آن داشتند جز تقلید و انفعال چیزی را برای ایران با خلق‌های متعدد به ارمغان نیاورد. این انفعال عملی بیش از اینكه محصول سیاست‌گریزی و سیاست‌هراسی باشد بیشتر نتیجه‌ی در تنگنا قرارگرفتن و محدودشدن حوزه‌ی دانشی است كه از طریق آن «منِ» ایرانی، تعریفی سیاسی از خود به‌دست داده و خویش را بازمی‌شناساند. تصوف‌گرایی و عرفان‌گرایی سیاسی، انزوا، گوشه‌نشینی و پرهیز از كردار در حوزه‌ی عمل سیاسی و اشتغال صرف به گفتار، نه نتیجه‌ی زوال اندیشه بلكه برآیند عدم شكل‌گیری دانش سیاسی نوین انسان ایرانی از خویش به‌عنوان یك سوژه‌ی فعال است.\nبرچسبها:ایرانپژاکشرق کوردستانکودارکوردمازیار کارن


ممکن است اینطور بنظر نیاید، اما گردن بطور منظم در معرض نور آفتاب قرار دارد، مخصوصاً هنگامیکه در جاهای بسیار بازتابنده مانند محیط‌های برفی یا کنار دریا باشید. با بخاطر سپردن این موضوع، مطمئن شوید که برای جلوگیری از آسیب اشعه‌ی UV، هر زمان که خارج از منزل هستید، گردنتان را با یک ضد آفتاب با درجه‌ی حفاظتی بالا کاملاً پوشانده‌اید.\nاولین تزریق در چند سانتی‌متری لبه‌ی عضله‌ی پلاتیسما انجام می‌شود و دو خط عمودی که از چانه تا پایین گردن ادامه دارند را ترمیم می‌کند. با این کار، عضله شل می‌شود و کمتر مشخص خواهد بود. با دومین تزریق، خطوط افقی درمان می‌شوند. این تزریق در عضله‌ی زیر این خطوط انجام می‌شود و هدفش به حداقل رساندن میزان اتصال این خطوط به عضله است، که پس از آن ظاهر بهتری خواهند داشت.\nاین یک درمان سریع کلینیکی است که از انرژی امواج فرا صوت برای سفت کردن پوست استفاده می‌کند و ثابت شده که روی گردن و نواحی زیر صورت کاملاً موفق است. این امواج فرا صوتی به پوست رسانده می‌شوند و سپس از طریق حرارت باعث تولید کلاژن توسط خود پوست می‌گردند و بلافاصله ظاهر پوست را محکم‌تر و سفت‌تر می‌کنند.\nهمان طور که کلاژن جدید ساخته می‌شود، پوست بتدریج محکم‌تر می‌شود و گردن خوش فرم‌تر می‌گردد. بهترین نتایج حدوداً بعد از ۹۰ روز ظاهر می‌شوند. این کار تا حدی ناراحت کننده است، اگرچه می‌توان از بی حس کننده‌های موضعی استفاده کرد که باعث می‌شوند این روش کاملا قابل تحمل شود.\nاین یک درمان غیر تهاجمی سفت کننده‌ی پوست است و ثابت شده در سفت کردن پوست گردن و کاهش پوست اضافه در این ناحیه، بسیار موثر واقع می‌شود. این روش، نتایج فوری و پیشرفته‌ای دارد که بمدت ۲ سال یا بیشتر دوام می‌آورند. این روش متکی به تکنولوژی فرکانس رادیویی ساده‌ای است که لایه‌های عمیق پوست و همچنین بافت‌های زیرین را گرم می‌کند.\nنظرات | تاريخ : شنبه 03 آبان 1393 | بازديد : 17\nبازديد ماه : 1,838\nبازديد سال : 1,838\nبازديد کلي : 237,890


iraniat: mai 2013\n"اقتصاد و " انتخابات\nسرمقاله روزنامه انقلاب اسلامی در هجرت شماره 721\nتاریخ انتشار 24 فروردین 1388 برابر با 13 آوریل 2009\n* پرسش اول: دولت بودجه خود را از کجا می آورد؟:\nمصاحبه شما را در 12 مارس، با رادیو آزادگان شنیدم. گفتید که بودجه را بر اساس هر بشکه نفت 45 دلار بسته اند و بر این مبنا، درآمد سالانه ایران 32 میلیارد دلار می شود. این دولت و دولتهای پیش از آن، بقیه بودجه را از کجا می آورند؟ در مقاله ای در انقلاب اسلامی خواندم که 46 میلیارد دلار کسر بودجه است. اما بودجه کشور 298 میلیارد دلار است. با کسر 46 میلیارد دلار، 252 میلیارد دلار می ماند. این پول از کجا می آید؟\n● پاسخ به پرسش اول:\n1 – بودجه دو قسمت دارد:\nالف - بودجه جاری و عمرانی و\nب - بودجه شرکتهای دولتی است.\nبودجه شرکتهای دولتی بخش بزرگ کل بودجه را تشکیل می دهد. هرگاه شرکتها و مؤسسات دولتی خوب اداره شوند، می باید مازاد نیز داشته باشند. یک دلیل از دلایل فساد گستری دولت استبدادی اینست که شرکتها و مؤسسات دولتی در مجموع زیان می دهند و کسری آنها می باید از بودجه دولت تأمین شود. چون دولت پول ندارد، این کسری با گرفتن وام از نظام بانکی، داخلی و خارجی، تأمین می شود. برای مثال، می گویند: بخش نفت نیاز به سالانه 20 میلیارد دلار سرمایه گذاری دارد. هرگاه شرکت ملی نفت نیک اداره می شد، می باید مازاد لازم را برای سرمایه گذاری می داشت. اما چون اداره آن گرفتار سرطان فساد است، این سرمایه را ندارد و از راه امتیاز فروشی، می خواهد سرمایه لازم را جلب کند و موفق نیست. زیرا تحریمها مانع از سرمایه گذاری شرکتهای بزرگ شده اند و می شوند.\n2 - بدین سان، بخشی از کسر بودجه که از اعتبارات بانکی تأمین می شود، از دید مردم مخفی می ماند:\nبدهی دولت به بانک مرکزی تمامی بدهی دولت نیست. قرضه های خارجی نیز هستند. اما این دو رقم نیز تمامی بدهی دولت را تشکیل نمی دهند. وامهای گرفته شده از نظام بانکی نیز هستند. و این سه رقم، هنوز تمامی بدهی دولت و کسر بودجه را تشکیل نمی دهند. پیش فروش نفت ( معروف به نفت کاغذی) و امتیاز فروشی را هم می باید بر آنها افزود.\n3 - مجموع این بدهی ها هنوز تمامی پیشخور کردن ثروت کشور را تشکیل نمی دهند. زیرا وقتی بودجه دولت از مالیات تأمین نمی شود و دولت به ملت یارانه می دهد، پس رشد اقتصاد کشور منفی است. اگر رشد اقتصاد کشور منفی است، پس رشد واردات و بودجه دولت و فروش و پیش فروش نفت و قرضه ها است که بسیار بالا است. میزان منفی شدن رشد اقتصاد، بمعنای تولید واقعا  داخلی، هم گزارشگر کسر بودجه خانوارهای ایرانی است و هم گویای شدت پیشخور کردن ثروت کشور است. اگر فقر در جامعه دامن می گسترد، بمعنای آن نیست که شدت پیشخور کردن کم است، بمعنای آنست که شدت پیشخور کردن با شدت فساد همراه است. بدین خاطر است که میزان رانت خواری، از 40 تا 60 درصد برآورد شده است.\n4 – حساب سازی دیگری نیز انجام می گیرد. این حساب سازی تنها برای بزرگ کردن رقم بودجه نیست، بلکه برای پوشاندن بزرگی خطر از چشم مردم نیز هست: در آمد نفت را دولت به ارز خارجی می گیرد و آن را به ریال، به وارد کنندگان و کسانی که در خارج از کشور هزینه دارند، می فروشد. خریداران ارز، واردات می کنند. بخشی از ارز که صرف واردات می شود، از کل ارز حاصل از درآمد نفت کمتر است. زیرا بخشی از این درآمد خرج هزینه های ارزی دولت و توسط آن بخش از خریداران ارز خرج می شود که در خارج از ایران، هزینه بر عهده دارند. دولت از واردات، حقوق و عوارض گمرکی می گیرد. اما این درآمد، از همان درآمد نفت حاصل است.\nو دولت، با ارزی که می فروشد، به کارکنان خود حقوق می دهد. از این حقوق نیز مالیات می گیرد. اما این مالیات نیز از درآمد نفت است.\nو دولت به اعتبار نفت، وام می گیرد. با توجه به این واقعیت که هنوز بودجه دولت از نفت است، یعنی منبع دیگری جز نفت برای بازپرداختش وجود ندارد، مجموع بدهی های دولت نیز، بمعنای پیش فروش نفت و گاز است.\nو دولت در داخل کشور فرآورده های نفتی و گاز می فروشد. درآمد حاصل از آن هم از نفت و گاز است.\nو دولت فرآورده های حاصل از نفت و گاز (پتروشیمی ) صادر و یا در داخل بفروش می رساند. در آمدهای حاصل از فروش این مواد نیز، در آمد های حاصل از نفت و گاز هستند.\nحال اگر زمانی را در نظر مجسم کنیم که ایران دیگر قادر به صدور نفت نباشد، ایران را در وضعیت کشورهای افریقائی خواهیم یافت که سلطه گران اقتصاد آنها را در صدور منابع ثروتشان ناچیز کردند و چون منابع به پایان رسیدند، به روز سیاه نشستند. از پیش متعین کردن آینده، آینده ای سراسر فقر سیاه همین است.\nاز این دید که در عملکرد دولتها بنگریم، دو استثناء بیشتر نمی یابیم: دوران مصدق و دوران مرجع انقلاب ایران. در این دو دوران بود که کوشیده شد اقتصاد ایران تولید محور بگردد. بودجه دولت برداشتی از تولید داخلی بشود و دولت بکار افتادن نیروهای محرکه را در رشد تصدی کند.\nاما دولتهائی که اقتصاد ایران را از استقلال محروم و تحت سلطه اقتصاد مسلط درآورده اند، به یک اندازه، از اقتصاد ملی بیگانه و با اقتصاد مسلط یگانه نبوده اند: بانی خارجی کردن دولت در بودجه خویش، شاهان قاجار بودند. در دوران پهلوی، تصرف اقتصاد کشور توسط اقتصاد مسلط، نظام و سازمان یافت. اما بخصوص در دهه پایانی دولت محمد رضا شاه پهلوی، خارجی شدن بودجه و تصرف اقتصاد کشور توسط اقتصاد مسلط و مصرف محور شدن اقتصاد، وسعت و شدت گرفت. در دوران مرجع انقلاب، کوشش بعمل آمد اقتصاد تولید محور بگردد و از رهگذر استقلال، رشد پذیر شود و بجای پیشخور کردن ثروت ملی، نیروهای محرکه ایجاد کند و این نیروها در آن بکار افتند. بازگشت به وابستگی اقتصادی را حکومت رجائی آغاز کرد و در حکومت خامنه ای – موسوی، خارجی شدن بودجه و اقتصاد کشور ادامه یافت. اما این در حکومت هاشمی رفسنجانی بود که وسعت و شدت سلطه اقتصاد مسلط بر اقتصاد ایران و مصرف محور شدنش به پای دهه پایانی رژیم شاه سابق رسید. در حکومت خاتمی، اقتصاد همچنان مصرف محور باقی ماند. دروازه ها بر روی واردات باز ماندند. اما این در حکومت احمدی نژاد بود که وسعت و شدت خارجی شدن اقتصاد و بودجه از اندازه بیرون شد.\nتورم شدید و بیکاری و گسترش فقر که ذاتی ساز و کار خارجی شدن اقتصاد مصرف محور و بودجه هستند، واقعیت هائی هستند که مردم کشور، روزمره، با آنها روبرویند. ولو آنها از علم اقتصاد هیچ ندانند، مشاهده بدتر شدن مستمر وضعیت اقتصادی شان، این واقعیت ها به آنها می گویند که آینده سیاه، شتابان نزدیک می شود. اقتصاد تحت اختیار مافیاها با جانشین کردن بدتر با بد – که مطلقا ناممکن است - به اقتصاد تولید محور و رشد یاب بدل نمی شود. جامعه ای که بخواهد از پیشخورکردن و در همان حال، از گرفتار فقر روز افزون گشتن برهد، می باید از مدار بسته بد و بدتر بدر آید، به ولایت فقیه، از مطلقه و غیر مطلقه آن، پایان بدهد و در پی استقرار ولایت جمهور مردم شود.\n* پرسش دوم: آیا انتخاب همواره میان بد و بدتر است؟:\nبرای تشویق مردم به رأی دادن، می گویند: در دموکراسی، این انتخاب میان بد و بدتر است که آگاهی می طلبد. جامعه آگاه جامعه ای را گویند که وقتی در برابر بدتر قرار گرفت، به دنبال آرمان نرود، به دنبال بدی برود که می تواند جانشین بدتر کند. زیرا اگر اختیار خود را به آرزوها و آرمان ها بسپرد، در انتخابات شرکت نمی کند، نتیجه آن می شود که بدتر انتخاب می شود.\n●پاسخ به پرسش دوم:\nبیچاره دموکراسی! زیرا عقلی که این توجیه را ساخته است، منطق صوری بکار برده و جبری گری خود را آشکار کرده است :\n1 – منطق صوری بکار برده زیرا فراخنای خوب و خوب تر و خوب ترین را یکسره در پس پرده غفلت قرار داده است. چنانکه پنداری، در دموکراسی نیز، انتخابی جز میان بد و بدتر وجود ندارد!\n2 – جبری گری خود را نمایان کرده است زیرا آرمان را باطل شمرده و غافل بوده است که بدون آرمان، انتخاب و بنا بر این، آزادی وجود ندارد. ندانسته است که انسان آزاد است که آرمان می گزیند و چند و چون هر آرمان، میزان آزادی او را گزارش می کنند:\n1/2 – فرض کنیم کسی مقام و یا ثروت را بعنوان نماد قدرت، آرمان می کند. لحظه گزینش، لحظه آزادی است. از جمله به این دلیل که او می تواند میان فراوان گزینه ها، یکی را برگزیند و آن یکی نماد قدرت باشد. اما وقتی این گزینه را آرمان، یا برترین هدف خویش گرداند، دیگر آدمی نیست که آزادی انتخاب داشت. زیرا، پس از انتخاب، روشی که برای تحقق بخشیدن به آرمان خود بر می گزیند، می باید متناسب با آن باشد. رسیدن به ثروت یک روش دارد و رسیدن به مقام روشی دیگر می طلبد. اما هر دو روش، بکار بردن قدرت برای دست یابی به آرمان است. بتدریج که مقام طلب یا ثروت جو به پیش می رود، هم قدرت بیشتر می یابد و هم نیاز به بکار بردن قدرت بیشتر پیدا می کند زیرا بیش از پیش، در مدار بسته روابط قوا، زندانی می شود. هرگاه بتواند همچنان بر رقبای خود غلبه کند و موانع را از پیش پا بردارد و به آرمانی دست یابد که در آزادی برگزیده بود، با مقام یا ثروتی یگانگی می جوید که زیادت طلب است. او ناگزیر می شود، بیش از پیش، مأمور حفظ ثروت یا مقام و زیادت طلبی آن یا این شود. قارون و فرعون و «خدایگان آریامهر» و «تجسم خدا» و صاحب ولایت مطلقه این سان پدید می آیند.\n2/2 – اینک فرض کنیم که کسی دانش را آرمان می کند. روشی که بر می گزیند، دانشجوئی است. هرگاه نخواهد دانش را وسیله دستیابی به قدرت کند و یا در یافته خود بماند، به تدریج که دانش می یابد، هم نیاز به آزادی بیشتر می یابد و هم بر پهنای آزادی خود می افزاید. نیاز به آزادی می یابد زیرا استعدادهای ابداع و ابتکار و خلق و دانش جوئی او، فراخنای بزرگ تری را می طلبند. بر پهنای آزادی می افزاید زیرا دانش او، به او امکان می دهد از استقلال و آزادی خویش بهتر و بیشتر برخوردار شود. افزون بر این، دانش او نیروی محرکه رشد برای او و دیگران می شود و بر گستره استقلال و آزادی اعضای جامعه ای می افزاید که او عضو آنست.\n3 - بدین سان، هدف گزینی که ذاتی فعالیت انسانی است، در آزادی، انجام می گیرد و خود دلیل بر ذاتی حیات انسان بودن آزادی است. از این رو، مسئولیت انتخاب این و آن نماد قدرت، بمثابه آرمان، بر عهده انسانی است که در پی «قدرت یابی» می شود. او با اختیار، از آزادی خود چشم می پوشد. به سخن دیگر، در فراخنای آزادی، انتخاب ها میان بهتر ها انجام می گیرد. حتی وقتی کسی بر آن می شود خویشتن را از آزادی محروم کند، چون آزاد است می تواند خود را از آن محروم کند. دقیق تر بخواهی، می تواند خود را از آزادی خویش غافل کند. بدین قرار، با غفلت از آزادی است که انسان گرفتار جبر قدرت (= زور) می شود. پس از آن که گرفتار جبر قدرت مداری شد، منطق صوری همچنان او را فریب می دهد: او گمان می برد در مدار بسته، هنوز می تواند میان بد و بدتر انتخاب کند. غافل از این که چنین انتخابی وجود ندارد و با وجود بدتر، ممکن نیست بتوان بد را انتخاب کرد. به حکم جبر قدرت می باید به بدترین تن در داد.\nاما چرا با وجود بدتر نمی توان بد را انتخاب کرد؟ زیرا فرض کنیم آقای احمدی نژاد رئیس جمهوری بدتر و هر نامزد دیگر ریاست جمهوری، بد باشد. این فرض بما می گوید:\n3 /1 – جامعه از آزادیهای بیرونی (آزادی بیان و آزادی مطبوعات و آزادی اجتماعات و...) محروم است. تحت جبر استبداد، انتخاب دیگری جز انتخاب میان کسانی که در این استبداد، مقام ریاست جمهوری را تصدی خواهند کرد، وجود ندارد.\n3 /2 – اما اگر در مدار بسته بد و بدتر، بدتر ریاست جمهوری را یافته است، یعنی این که ساخت قدرت تحولی را به خود پذیرفته است که تصدی بدتر را ایجاب کرده است. از این رو، هر نامزدی که نخواهد بیانگر تغییر ساخت قدرت حاکم بگردد، بضرورت، همان بدتر است. دقت باید کرد که ستون پایه های قدرت و عواملی ( مافیاهای نظامی – مالی، ترکیب بودجه دولت و ساخت اقتصاد کشور، بیگانگی دولت از ملت، مرام حاکم بر دولت و قدرت کانونی یا «ولی امر» و رابطه با قدرتهای منطقه ای و جهانی و...) که در این ساخت فعال هستند و تحول ساخت، حاصل فعالیتهای آنها است، برجا می مانند و هر کس به ریاست جمهوری برگزیده شود، «تدارکاتچی» این عوامل باقی می ماند. از آنجا که در مدار بسته، تحول یک سویه و از بد به بدتر و از بدتر به بدترین است، جامعه ای که خود را زندانی مدار بسته بد و بدتر کرده است، می باید خود را آماده بدترین کند.\nدر حقیقت، جامعه ای که تسلیم جبر قدرت می شود و در مدار بسته، خود را به انتخاب میان بد و بدتر فریب می دهد، به استبداد حاکم گفته است خیالش از لحاظ او راحت باشد. این جامعه غافل شده است از این واقعیت، که قدرت اولا  زیادت طلب و ثانیا  تمرکز طلب است و ثالثا  چون از تخریب پدید می آید، از رهگذر زیادت طلبی و تمرکز، بر ویرانگری خود می افزاید. لذا، بمحض این که جامعه به بد تسلیم شد، قدرت بدتر و بدترینی را می سازد و ناگزیرش می کند، این بار، از ترس بدترین، تسلیم بدتر شود. از کودتای ملاتاریا تا امروز، همواره گذار از بد به بدتر و از بدتر به بدترین بوده است و جز این نیز نمی توانسته است باشد.\nدلیل واقعی انصراف آقای خاتمی از نامزدی ریاست جمهوری، جز این نیست که پس از ورود به صحنه، او دریافته است که حتی نخواهد توانست نقش بد را در برابر بدتر بازی کند و نخواسته است مهر «بدتر از احمدی نژاد» را بخورد.\n4 - بازگشت از بدتر به بد محال است زیرا جامعه ای که در مدار بسته بد و بدتر زندانی می شود، از توانائی خود یکسره غافل و خود را ناتوان می انگارد و این ناتوانی را مطلق می کند. باز گشت از بدتر به بد، نیازمند عمل عاملی است که بتواند ساخت بسته قدرت را باز و تحول پذیرکند. این عامل، مردم هستند. اما مردم وقتی می توانند بعنوان عامل تغییر عمل کنند که توانائی خویشتن را به یادآورند و بعنوان عامل توانا به تغییر، وارد عمل شوند. این امر نیازمند به آزاد کردن خویش از مدار بسته بد و بدتر و باز یافتن فراخنای آزادی و باز جستن اختیار انتخاب میان خوب و خوب تر ها است. بدین قرار، تحریم وسیع «انتخابات» بمعنای نه گفتن به رژیمی که ایرانیان را در مدار بد و بدتر زندانی کرده است، مقدمه بکار گرفتن توانائی برای ایجاد نظام اجتماعی باز و تحول پذیر است. نظام اجتماعیی که در آن، موضوع های انتخاب بهترین ها هستند.\nفرموده اید: قوائی که دربازار فعالیت دارند، هرگاه بخواهند ازقوائد پنجگانه پیروی کنند، پیش از رودروئی، می باید از آن منصرف شوند. یعنی مبادله ای صورت نگیرد. زیرا نقطه و لحظه تعادل، نقطه و لحظه بی حرکت شدن است. و تعادل دراین نقطه و لحظه پدید نمی آید. آیا منظورتان تعادل به اصطلاح "ئی کولوبریم" است؟ منظورتان از بی حرکت شدن در نقطه تعادل چیست،ِ و آیا آن نقطه تعادل بوجود خواهد آمد یا خیر؟ چگونه لیبرالیسم سرمایه داری از این نقطه برای انبا شتن سرمایه بیشتر استفاده میکند؟\n●پاسخ به پرسش سوم:\nهرچند این پرسش و پاسخ آن بکار اهل دانش اقتصاد می آیند، اما با توجه به بحران اقتصادی و این واقعیت که حتا آنها که تا پیش از این بحران، از «آزادی بازار» دم می زدند، امروز از «دیکتاتوری بازار» سخن می گویند، می توانند بکار همگان بیایند. فرض اینست که در بازار رقابت کامل، قیمت هر کالا، مساوی می شود با هزینه تولید آن. بنا بر این دو تعادل برقرار می شوند: یکی تعادل میان عوامل تولید و کارفرمائی (= نماینده سرمایه) و دیگری تعادل میان عرضه و تقاضای کالاها. در حال حاضر، میان کارفرمائی و عوامل تولید (کار و مواد اولیه و انرژی و دانش و فن )، تعادل بسود کارفرمائی برقرار است. در بازار مبادله، نیز بلحاظ نابرابری قدرت عرضه کنندگان و تقاضا کنندگان، باز تعادل بسود کارفرمائی برقرار است.\nحال اگر فرض کنیم عوامل پنج گانه رقابت کامل (شفاف بودن و خورد و پر شمار بودن تولید کنندگان و عرضه کنندگان و آزادی ورود به بازار و همگونی فرآورده ها و قابلیت تحرک عوامل تولید ) وجود داشته باشند، تعادل قوا در نقطه ای برقرار می شود که هر یک از عوامل تولید بی حرکت می شوند. به سخن دیگر، نقطه تعادل نقطه سکون و بی تحرکی عوامل تولید می شود. چرا که فرض بر اینست که\n1 – اصل بر تعادل قوا است و\n2 – قوای طرفهای مبادله برابر هستند. در نتیجه،\n3 – منتجه قوا صفر می شود.\nاما چه وقت منتجه قوا صفر می شود؟ وقتی که شرکت کنندگان در روابط قوا، بر یکدیگر اعمال قوه کنند. اما هرگاه قوه ها برابر باشند و منتجه قوا صفر شود، شرکت کنندگان در تعادل قوا، یکدیگر را بی حرکت می کنند.\nواقعیتی که لیبرالیسم، بهنگام ساختن نظریه رقابت کامل از آن غفلت کرد، این واقعیت است: برفرض تحقق این 5 شرط، عوامل تولید و نیز عرضه کنندگان و تقاضا کنندگان یکدیگر را بی حرکت می کنند. به سخن دیگر، هرگاه کار به بازار واگذاشته شود، تعادل قوا بسود قدرتمند تر ها بر قرار می شود و بازار قلمرو دیکتاتوری آنها می شود.\nطرفداران اقتصاد لیبرال کلاسیک می گویند: منتجه قوا صفر نمی شود. بازار بهر یک از طرفهای مبادله، به اندازه کاری که کرده است، مزد می دهد. به سخن روشن تر، بازار محل مبادله کارهای متبلور در کالاها و خدمتهائی است که با یکدیگر مبادله می شوند. اما برفرض که بتوان انسان را در «کار متبلور در کالا یا خدمت» ناچیز کرد، اولا  بازاری که مزد کار هرکس را به او می دهد، نمی باید محل روابط قوا باشد. بلکه می باید محل ارزیابی کار متبلور در کالا و دادن بهای آن باشد به ترتیبی که «هرکس به اندازه کار خود، بها دریافت کند». و ثانیا ، ارزیابی انسان از کار خود و کار دیگری و ارزش کار طبیعت که در کالا یا خدمت متبلور است و تفاوت کالاها یا خدمتها از لحاظ ایجاد زمینه کار و... بازار را محل رویاروئی کارهای نا مساوی می گرداند که انسانها با توانائی ها و ذهنیت های جوراجور، بنا بر انگیزه های گوناگون، کالاها و خدمت ها را ارزش گذاری می کنند. بدین سان، بازار رقابت کامل تشکیل ناشدنی است و قول لیبرالها که می باید به بازار خود مختاری کامل داد، جز این معنا نمی دهد که مزاحم «دیکتاتوری بازار» یعنی صاحبان قدرت نباید شد.\nمی دانیم که بر اثر انتقادهایی که لیبرالیسم کلاسیک قادر به پاسخ گفتن به آنها نبود، لیبرالها تغییر نظر دادند و گروهی از آنها بر این شدند که نابرابری مبادله سودمند است. زیرا سبب تمرکز سرمایه نزد آنهائی می شود که «روحیه کارفرمائی» دارند و چون میان آنان رقابت است، سرمایه ها را بکار می اندازند، کار ایجاد می کنند و سبب برخورداری جمهور مردم از درآمد می شوند. وضعیت کنونی محیط زیست و نابرابریهای روز افزون و خشونت هستی سوز حاصل به اجرا در آمدن این مرام است.\nحال اگر بنا را بر این بگذاریم که بهای هر کار به صاحب آن و بهای کار طبیعت به طبیعت داده شود و مبادله سبب نشود که یکی زمینه کار را از دست بدهد و دیگری آن را بدست آورد ( مثال نفت و مواد اولیه که فروشنده امکان کار را از دست می دهد و خریدار که امکان کار را به دست می آورد) و انتقال نیروهای محرکه بهنگام مبادله نیز برابر انجام پذیرد، نیاز به سازمان دهی در سطح هر جامعه و در سطح جامعه جهانی پیدا می شود که، در آن، ولایت از آن جمهور مردم شود و اداره شورائی جامعه ها، بر میزان عدالت اجتماعی، بازاری را سازمان دهد که در آن، چنین مبادله ای ممکن باشد.\nپرسش کننده و خواننده ای که خواستار تفصیل باشد، به کتاب عدالت اجتماعی نوشته این جانب رجوع می کند.\n* پرسش چهارم: یظل من یشاء و یهدی من یشاء، تصدیق آزادی انسان است و یا «خودکامگی خدا»؟:\nپرسش کننده ای، تلفنی، می پرسید: در قرآن آمده است که خداوند هرکس را بخواهد هدایت می کند و هرکس را نخواهد گمراه می گرداند. چرا خداوند هرکس را نخواست گمراه می کند؟ مسلمان ایرانی و مسلمان افغانی و مسلمان عرب و... آنچه از این آیه می فهمد، اینست که ظلالت و هدایت بدست خدا است. اگر آنچه شما از این آیه می فهمید غیر از آنست که همه مسلمانان از آیه می فهمند، چرا قرآن سخن به روشنی نگفته است که همه مردم آن را یک جور بفهمند؟\n● پاسخ پرسش چهارم:\nاین آیه تصدیق آزادی انسان است و ممنوع می کند بکار بردن زور را در هدایت انسان. توضیح این که\n1 – اصل بر تقدم تدبیر انسان بر تقدیر خداوندی است از جمله بنا بر این هشدار به انسانها: تا تغییر نکنید خداوند چیزی را در شما تغییر نمی دهد.\n2 – هدایت خداوندی به همه انسانها از مؤمن و کافر داده شده است.\n3 – حتا پیامبر نیز نمی تواند کسی را هدایت کند ولو بخواهد و بکوشد. زیرا\n4 – هرکس خود خویشتن را هدایت می کند.\nبنا براین، هرکس نخواست هدایت جوید، خداوند او را در ظلالتی باقی می گذارد که خود گزیده است. چرا که انسان آزاد است و دانستن حقی از حقوق انسان است. اما اگر کسی نخواست بداند، نباید به ضرب چماق، او را مجبور کرد بداند. بدین قرار، بنا بر این آیه، هیچ کس و مقامی اختیار هدایت کردن انسانی را، ولو از انکار حقوق خود به تصدیق آنها، ندارد. بنا براین، بکار بردن قدرت (= زور) در هدایت انسانها، جنایت و فساد گستری است.\nاز دوران تفتیش عقاید و پیش از آن، تا امروز، هر قدرتمداری، هدایت انسانها را وسیله توجیه قدرتمداری خود و بکار بردن زور کرده است: شاه سابق می گفت : «من، ولو به زور، ایران را به دروازه تمدن بزرگ می رسانم»، خمینی و ملاتاریا، به زور «اسلام ناب محمدی» را «پیاده» کرده اند و می کنند، اروپای استعمارگر، فرهنگ خویش را جهان شمول خواند و مدعی شد با مستعمره کردن کشورها، آنها را به این فرهنگ راهبر می شود. استالین به زور، «جامعه سوسیالیستی در یک کشور» را می ساخت، هیتلر، به زور، برای نژاد برتر «فضای حیاتی» می جست، بوش برای «استقرار دموکراسی در خاورمیانه بزرگ» عراق و افغانستان را به خاک و خون کشید و... و سرمایه سالاران قدرت سرمایه را وسیله توجیه رسیدن به اقتصاد وفور کردند. حاصل کار همه زورمدارها وضعیت کنونی جهان است. هرگاه انسانها از آزادی و حقوق خویش غافل نبودند، می دانستند که\n1 – انسان آزاد، بنا بر این که صاحب استعدادها، از جمله استعداد دانشجوئی است، هرگاه از آزادی خود غافل نباشد، استعدادهای خود را بکار می اندازد و رشد می کند.\n2 – هرگاه انسانی از آزادی و حقوق خویش غافل شد، بنده زور می شود. بکار بردن زور برای این که او از غفلت بدر آید، او را از زور باوری منصرف نمی کند بلکه موجب سخت شدن باورش به زور می شود. از این رو است که\n3 - قرآن، اختیار هدایت و ظلالت را از راه اعمال قوه، از پیامبر نیز ستاند و هدایت را در اختیار هر انسان (تقدم تدبیر) و خداوند (تابعیت تقدیر از تدبیر) نهاد. بنا بر این،\n4 – اما «اختیار بر»، در آزادی همان معنی را ندارد که در روابط قوا دارد. رابطه قوا را دو محدود برقرار می کنند. خداوند محدود نیست، زور ضعف است و خداوند توانائی مطلق است. او آزادی مطلق است. رابطه آفریننده مطلقا آزاد با آفریده های خود، رابطه در آزادی و عشق است. آن هدایت خداوندی که به هر آفریده ای داده شده است، فراخواندن آزاد نسبی به خود، به آزاد مطلق است. بدین سان، آزادی مطلق بر او اختیار دارد و این اختیار را از راه هدایت به آزادی، بکار می برد. حال اگر آفریده ای ظلمت زورباوری را برگزید، هدایت خداوندی (= خواندن به آزادی) برجاست، الا این که برای بیرون آوردن گمراه از گمراهی زور بکار نمی برد. هر زمان، او از بند زور رها شد و آزادی خویشتن را باز یافت، خود را در نور، در راست راه هدایت می یابد. وارونه آن، «اختیار بر» در قدرتمداری است: «اختیار بر» صاحب قدرت بر بی قدرت، زور بکار بردنش بر او است.\n5 - ولایت بر مردم، بمثابه اختیار و بسط ید بر مردم، به قدرت – که خود فرآورده ظلالت است – اختیار هدایت و ظلالت بخشیدن است. این ولایت ستمگری است و جز ظلالت نمی افزاید.\nولایت سازگار با آگاهی مستمر از آزادی و حقوق خویش و نماندن در ظلالت، ولایت جمهور مردم است.\n6 – از آنجا که هرکس خود خویشتن را هدایت می کند و حتی آزاد است که از آزادی و حقوق خویش غافل شود، اهل حق از هرگونه ملاحظه ای در اظهار حق رها می شوند. حق را بی کم و کاست می گویند خواه ظلمت گزیدگان را خوش آیا و چه خوش نیاید. می کوشند نماد حق شوند تا مگر ظلمت گزیدگان روشنی ببینند و از تاریکی بدرآیند. این روش سبب می شود ظلمت گزیدگان از غفلت بدر آیند و از ظلمت زور باوری به نور استقلال و آزادی و حقوق باز آیند.\nبدین قرار، حتی اگر کسی اصول راهنما را، برابر تعریفی که قرآن از آنها بدست می دهد، نشناسد، همین اندازه که از حاصل کار زورگویانی اطلاع داشته باشد که مدعی هدایت کردن مردم می شوند و هدایت مردم را وسیله توجیه زورمداری و روش کردن زور می کنند، معنای آیه را به روشنی تمام در می یابد. پس اگر مسلمانهای ایرانی و افغانی و عرب و ... تصدیق آزادی انسان و ممنوعیت بکار بردن زور را در هدایت انسان، «خودکامگی خداوند» می فهمند، از رهگذر اعتیاد به اطاعت از قدرت از سوئی و بیگانه شدن دین در بیان قدرت از سوی دیگر است.\n* پرسش پنجم: چرا در آینده، حاضر به قبول هیچ مقام اجرائی نیستید؟:\nبا عرض سلام به جناب بنی صدر:\nدر مصاحبه با خانم ناصری فرموده اید در آینده هیچ سمت اجرایی و غیر اجرایی نخواهید پذیرفت. فرض کنیم الان ایران آزاد شده و دموکراسی و مردمسالاری حاکم است. به علت وابستگی به درآمد نفت کشور وابسته است و بعلت بحران اقتصادی احتمال بازگشت استبداد هست. در ضمن الگوی اقتصاد توحیدی بر مبنای رفع نیازهای اساسی مردم ورشد معنوی انسان به جای انسان مصرف گرا پیاده نشده و در نتیجه بن بست اقتصاد جهانی واحتمال فروپاشی نوع انسان می رود. بنابراین هدف خیلی بالاتراز استقرار دموکراسی در ایران است. اگر این موارد مورد تایید شما است، این سئوال را دارم که چه کسی جز شما هست که هم به این آرمان ها باور داشته و هم توان اجرای آن را داشته باشد؟\nالبته بحث پست و مقام نیست، بحث انجام رسالت تاریخی است.\nبه امید پیروزی در سال جدید.\n● پاسخ پرسش پنجم:\nبنا بر پاسخ به پرسش چهارم، تغییر کردن در گرو تصمیمی است که مردم ایران می باید بگیرند. هرگاه این تصمیم را گرفتند و بنا را بر ولایت جمهور مردم گذاشتند و جمهور مردم پذیرفتند که اقتصاد می باید در خدمت انسان باشد و اصل راهنما در سیاستگذاری، نه تضاد که توحید اجتماعی می باید باشد و اقتصاد می باید تولید محور بگردد و...، اداره دولت حقوق مدار را به کسانی می سپرند که بنای این اقتصاد را برنامه کار خود کنند.\nاما آیا جز این جانب کسانی از این دانش و توانائی اجرای آن برخوردار نیستند؟ چرا هستند. اما برفرض که پرسش کننده اینطور بپندارد، یا باید مدعی ولایت مطلقه بگردم و یا دانش را جمهور مردم دریابند و خواستار اجرای آن شوند. ولایت مطلقه فساد مطلق پدید می آورد و بهیچ رو با روش کردن تجربه برای بنای آن اقتصاد و جامعه باز و تحول پذیر و دولت حقوق مدار سازگار نیست. اما همگانی شدن دانش و شرکت همگان در اجرای آن، در کوتاه و میان و حتی دراز مدت نیازمند نیروی محرکه سیاسی صاحب این دانش و وفادار به اصول استقلال و آزادی و رشد بر میزان عدالت اجتماعی است. از این رو، انسانهای دانش پژوهی که مجموعه ای از مدیران را تشکیل می دهند، شرط روی آوردن مردم به جنبش همگانی برای استقرار ولایت جمهور مردم است.\nانسانهای پراستقامتی که خود را برای تصدی خدمتی چنین پر ارزش، آماده سازند، انسانهای سخت کوشی هستند که هر روز بر یک مزاج نیستند و کارشان از راه به بیراهه رفتن و بازگشتن نیست. «همه با هم» را شعار کردن، وقتی همه معتقد به ولایت جمهور مردم باشند، همه مستقل از هر قدرت بیگانه و استبداد حاکم باشند، همه در آگاهی به حقوق انسان و عمل به این حقوق، اشتراک جسته باشند، همه حقوق ملی را بشناسند و رعایت کنند و جامه عمل پوشاندن به آنها را وجهه همت خویش کنند، کاری نیکو و به جا است. با وجود این، در مرحله بنای دولت حقوق مدار و جامعه باز و اقتصاد و فرهنگ آزادی و... نیاز به مدیران دانشمند توانا به نمایندگی از جامعه ملی را دارد. از این رو، هر انسان مسئولیت شناسی نخست نفس خویش را مکلف می شناسد و به ساختن خود می پردازد. اعضای جمع خود را به بالاندن خود می خواند و خود الگو می شود.\nبدین قرار، اگر خطر بزرگ است که هست و اگر یا انسان تصمیم به نجات حیات خویش، از جمله از راه نجات محیط زیست، می گیرد و یا همچنان بیراهه مرگ از راه ویرانگری را تا به آخر می رود، پس برای این که انسان از بیراهه به راه باز آید، هر کس که آگاه می شود، می باید سراپا هشدار شود و هشدار دهد. اگر دین دارد و اگر هم دین ندارد، بیان آزادی را بیاموزد و بکار برد. این بیان را بیاموزاند و الگو بگردد تا دیگران نیز عمل کنند. بدیهی است که جای گرفتن بیان آزادی در وجدان همگانی و ترک اعتیاد به اطاعت از قدرت، زمان دراز می طلبد. بلحاظ عملی، دست کم گروهی توانا به نمایندگی از ولایت جمهور مردم و توانا به مدیریت برنامه گذاریها و اجرای آنها، می باید مسئولیت سنگین را بر عهده گیرند. برای اینکه وجدان همگانی دستور اجرای حکم خود را بر استقرار ولایت جمهور مردم، بدهد، ضرور است مثلث زور پرست از صحنه سیاسی کشور رانده شوند. بنا بر این، آنها که می خواهند از ولایت جمهور مردم نمایندگی کنند، نه تنها نمی باید با هیچیک از سه رأس این مثلث همانندی و همکاری بجویند، بلکه می باید مبارزه با هر سه رأس این مثلث را یک مبارزه شناسند.\nبا توجه به اهمیت آگاهی جامعه ملی بر ولایت خویش و اهمیت پیروزی در مبارزه برای استقرار ولایت جمهور مردم، ماندن در میان مردم، ضرورتر کارها است. چرا که دولت حقوق مدار نمی ماند اگر تحت حاکمیت ولایت جمهور مردم بر اصول استقلال و آزادی نباشد. افزون بر این، بارور شدن استعدادهایی که عقلهای آزاد دارند، خود تحقق شرط برخاستن مردم به جنبش همگانی است.\nPublié par feri irani1 à 09:39 Aucun commentaire:\nجمال صفری: زندگینامۀ دکترمحمّد مصدّق، قسمت هفتاد و هفتم\nجمال صفری : ارباب کیخسرو، مؤسس کتابخانه شورای ملی و پی گیری دکتر مصدّق، درپای گیری آن و چگونگی قتل ارباب کیخسرو به دست عوامل رضا خان\n«زندگینامۀ دکترمحمّد مصدّق» (77)\nدر این فصل به حذف فيزيكى ارباب كيخسرو شاهرخ، نمونه ای بارز از تروريسم دولتى در عصر پهلوى اول بود، اشاره کرده ام و اما ناصر تکمیل همایون درمقاله ای در ماهنامه بخارا تحت عنوان « پی گیری دکتر مصدّق، در پای گیری کتابخانه و مطبعه مجلس» می نویسد: از آغاز تأسیس نظام پارلمانی در جهان، برای آگاهی نمایندگان (اشراف و عوام) به اوضاع و احوال سیاسی و اجتماعی و انواع قوانین و مقررّات، در گوشه ای از ساختمان، جایگاهی برای نگهداری کتب و رسائل و روزنامه ها و دیگر اسناد و مدارک ایجاد گردید و به مرور به صورت مرکز اسناد و کتابخانه های معتبر درآمد و هم اکنون کتابخانه های مجالس بسیاری از کشورها (انگلستان و فرانسه ) و کنگره های جهان از نوع با ارزشترین کتابخانه ها و پایگاه حفظ و حراست اسناد و مدارک سیاسی واقتصادی و فرهنگی (آرشیو) به شمار می روند. \nدر ایران نیز پس از برپایی نظام مشروطیّت، درهمان مجلس اوّل، نیاز به این امر پارلمانی و فرهنگی محسوس گردید و برای نخستین بار مرحوم دکتر ولی الله خان نصر که سوابق علمی و مطالعات سیاسی داشت (رئیس مدرسه علوم سیاسی)، در دهم شوال 1325 قمری )آغاز دومین سال پارلمانی ایران) در مذاکرات مجلس به لزوم تأسیس «کتابخانه » بدینسان اشاره کرد:\n«چون مرا برای کميسیون لوایح قانونی و معارف معیّن کرده اند، لازم است این عرض را بکنم که در همه جا پارلمان ها یک کتابخانه مخصوصی دارند که در آن از تمام معاهده نامه ها و قانون نامه های دول هست. اینجا هم لازم است که همچو کتابخانه ای دایر شده از کتب فقهیه و معاهده نامه ها و کدهای متّمم موجود باشد اگر این کتابخانه مرتّب نشود قوانین ما درست تنقیح نمی شود» (1)\nتذکر مرحوم ولی الله خان نصر، مورد تأئيد نمایندگان مجلس قرار گرفت، حتی مرحوم وکیل التّجار منضم کردن یک «قرائتخانه » به کتابخانه مزبور را به منظور استفاده بیشتر مراجعه کنندگان، پیشنهاد کرد.(2 )\nدر دوره اول مجلس، نه تنها از چگونگی کتابخانه آگاهی زیادي در دسترس پژوهشگران قرار ندارد، بلکه بر پایه یکی از مقالات سید حسن تقی زاده اطعّال حاصل می شود که پس از واقعه شوم کودتایی «یوم التوپ 1326 قمری » به دستور محمّد علی شاه زمانی که قزاّق ها و سربازان سیلاخوری و سواران کشیکخانه خاصّه (سواران شاهی) به سرکردگی لیاخوف روسی به مجلس حمله کردند، بسیاری از اسناد و مدارک و اوراق ارزشمند پارلمان ایران( گونی گونی ) به غارت برده شد، به احتمال زیاد در میان آنها کتابهایی هم بوده است.( 3 )\nپس از خلع و اخراج پادشاه مستبد (محمّدعلی شاه قاجار)، دوره دوّم مجلس شورای ملّی افتتاح شد و در تاریخ 26 ذیحجه الحرام 1327 قمری ( 17 دیماه 1287 ش) به هنگام تصویب ماده 135 نظامنامه داخلی مجلس شورای ملّی، نام کتابخانه به عنوان «یکی از دوایر شعبۀ اداری مجلس » مطرح گردید. شادروان ارباب کیخسرو شاهرخ ( نماینده واجب التعظیم زردشتیان کشور در مجلس شورای ملّی) در دیباچه فهرستی که برای کتابهای فرانسوی زبان تهیه کرده، چنین آورده است:\n« از آغاز افتتاح مجلس شورای ملّی در دوره دوم که حقیر یکی از نمایندگان بودم و در تمام آن دوره از طرف مجلس برای اداره کردن امور اداره مباشرت مجلس [کارپردازی] انتخاب شده بودم. چنانکه در بودجه های پیشنهادی به مجلس متذکّر می شدم. همان آرزوی تأسیس و ترتیب کتابخانه به وضع صحیح داشتم. لکن متأسفانه از کثرت کارهای اداری و ادای تکالیف نمایندگی و علّت قلّت مالیّه مملکت. فراغت و سعادت موفق شدن به این مقصود حاصل ننمودم. بعد از انفصال مجلس در سال 1330 [قمری] كه به امر دولت مسئوولیت کلیه امور اداری مجلس برعهده حقیر ماند در هفتم ربیع الٌاول 1330 به طرف اروپا و چین و ژاپن رهسپار شدم.» (4)\nبدینسان تا سال مزبور ( 1290 خورشیدی) کتابخانه و قرائتخانه ای به وجود نیامد و دوره فترت دوم و سوم مجلس شورای ملّی به پایان رسید.\n« در طی دوره دوم قانون گذاری، و دومين دوره فترت، به دستور ارباب کیخسرو که مؤسس کتابخانه مجلس بود، « دفاتر و اسناد تحریرات » مجلس زیر نظر اداره مباشرت مجلس که وی رئیس آن بود بازنگری و اسناد آن تنظیم و طبقه بندی شد. دفاتر و اسناد چه در دوره اوّل و چه در دوره دوم لاک ومهر و در قفسه ها جمع آوری شد در واقع این زمان نخستین دوره تنظیم و طبقه بندی، اسناد مجلس بود و می تواند نقطه آغازین تأسیس مرکز اسناد مجلس به شمار آید. به تعبیری اگر چه فترت مجلس روند قانونگذاری را متوقّف کرد امّا مجالی داد تا این اقدام مهّم فرهنگی صورت پذیرد. درست است که پیش از این در نهادهایی مانند اوقاف و دربار (کاخ گلستان) تلاشهایی برای نگهداری اسناد وقفی و حکومتی شده بود، امّا بایگانی اسناد مجلس فراگیر بود و به اسنادی خاصّ محدود نمی شد. از دیگر سو باید توجّه داشت که اسناد مجلس پس از یک بار بمباران در «یوم التوپ » و دو آتش سوزی ویران کننده بازمانده اند.(5 )\nدر واقع حرکت سازنده پدیدارشدن کتابخانه را باید از دورۀ سوم مجلس دانست و خدمات ارباب کیخسرو در این امر فرهنگی بسیار چشمگیر بوده است. خود وی در جلسه دوازدهم دوره سوم ( 5 ربیع الثانی 1333 ) با دقت تمام بیان کرده است «سیصد و نود تومان و دو هزار و پانصد دینار بابت خرید دویست و سه جلد کتاب از کتابخانه میرزا ابوالحسن خان جلوه برای مجلس... یکصد و بیست و هشت تومان و پنج هزار و یک شاهی برای ساخت قفسه های کتابخانه، و صحافی کُتب و نیز پانزده تومان و دو هزار و هفتصد دینار برای خرید سایر کتب»(6 )\n« در موقع انفصال مجلس بیش از 51 جلد کتاب در مجلس وجود نداشت. پس از انفصال، 202 جلد کتب معروف مرحوم میرزا ابوالحسن جلوه بعد که به مساعدت آقای حاجی سیدنصرالله آن معامله سرگرفت. بعد نیز به معیّت معزی اّلیه آقای مخبرالسلطنه را ملاقات و تقاضا نمودیم کتبی را که آقای احتشا م السّلطنه برای کتابخانه ملّی به ایشان سپرده شد، به جهت کتابخانه مجلس بدهند و در 15 شعبان برابر با هشتم اسد سیجقان ئيل 1330 موازی یکهزار و نود و یک جلد کتب فرانسه، فارسی، عربی، ترکی، انگلیسی، و آلمانی و روسی تسلیم و رسید دریافت نمودند. موازی 50 جلد نیز بعداً خریداری شده که جملگان بانضمام آنچه از سابق بوده تاکنون موازی 1394 جلد کتب موجود است.(7)\nبر کتابهای یاد شده کتابهای دیگری نیز افزوده شد و تا سال 1374 خورشیدی شمار اهدا کنندگان کتب از احتشام السلطنه تا شیخ کاظم معزّی دزفولی به 21 فقره رسیده است(8)\nو تا همان سال 500 / 16 نسخه خطی و 000 / 157 کتاب چاپی و بسیاری از اسناد تاریخی، تابلوهای نقاشی و عکس در کتابخانه یاد شده نگهداری شده که در حال حاضر فزونی چشمگیری یافته است و کتابها و مجلٌات و فهرست های انتشار یافته، چگونگی تحولاّت کتابخانه مزبور را نشان می دهد.(9)\nکتابخانه مجلس درهمان دوره سوم با همّت ارباب کیخسرو و همکاریهای محمدعلی فروغی (ذکاءالملک)، آقا شیخ ابراهیم زنجانی، میرزاسیدحسن خان پورفرزانه، حاجی میرزا رضاخان (دکتر رضا افشار)، سیدنصرالله تقوی، در دو اتاق تو در تو در قسمت شرق حوضخانه، با برپایی چند قفسه چوبی، توسط مرحوم حسین پیرنیا (موتمن الملک) افتتاح شد و پس از مدتی در سال 1304 خورشیدی با ساختن کتابخانه ای نسبتاً معتبر در شرق مجلس و گزیدن مرحوم یوسف اعتصام الملک آشتیانی به رياست آن، دوره نوین فعالیّت خود را آغاز کرد و به صورت رضایت بخشی درآمد که اکنون یکی از معتبرترین کتابخانه ها و مراکز تحقیقاتی ایران به شمار می رود.\nاداره مباشرت مجلس نخستین نظامنامه تفصیلی کتابخانه مجلس را در هفت ماده (از 63 تا 69 ) تدوین کرد، امّا ارباب کیخسرو که انسانی دانش دوست و منصف و با فضیلت بود به نوشته دکتر باستانی داد:\n« این نظامنامه را کافی ندانست و درسال 1303 شمسی به درخواست وی دکترمحمد مصدّق السلطنه که نمایندگی مجلس را داشت، نظامنامه جدیدی را در چهار فصل و 27 ماده تدوین کرد که طی چند جلسه شور و بررسی در کمسیونی مرکب از کیخسرو شاهرخ و دکترمصدّق با حضور سلیمان اسکندری، سیدحسن تقی زاده، نصرت الدوله فیروز، سیدمحمّد تدّین، رضا افشار، عطاءالملک روحی در هفتم حوت (اسفندماه) 1304 به تصویب رسید. یک سال بعد نیز به همّت ارباب کیخسرو، نظامنامه داخلی کتابخانه به عنوان نظام نامه اساسی تهیه کرد و در پنج فصل و 27 ماده توسط وی و رضا افشار و محمد ولی اسدی تصویب شد.» (10) نظام نامه داخلی «ویژه وظایف کتابدار و شرایط مراجعه به کتابخانه » است امّا نظامنامه اساسی کتابخانه مجلس شورای ملّی که امضای دکتر مصدّق (مصدق السلطنه) را دارد در 27 ماده در چهار فصل (تشکیلات ) 7 ماده، ( تنظیمات ) ده ماده، دفتر سفارش دفتر کل، دفتر و فیش اشخاص، ذون، دفتر یادداشت، در محل کتب، در نمره گذاری فیش و فهرست به اضافه ( 3بصره) استفاده از کتابخانه (چهارماده) مواد مختلف (شش ماده) » (11)\nدر باره تهیه متن نظامنامه اساسی کتابخانه مجلس شورای ملّی، ارباب کیخسرو نوشته است:\n« اداره مباشرت کمیسیون از پنچ نفر از آقایان نمایندگان عظام تشکیل داد تا در اساس و تهیه نظامنامه آن بذل توجه فرمايند. در آن کمسيون، تهیه نظام نامه بر عهده حضرت آقای مصدّق السلطنه نماینده محترم و عضو آن کمیسون واگذار شد، مشارالیه نیز تحمّل زحمت و تهیه فرموده اند که در سواد مشخصًه موجودست » (12 )\nدر پایان نظامنامه آمده است:\n« مواد بیست و هفتگانه مرقومه در جلسات عدیده با حضور اعضاء کمسيون منتخبه از طرف اداره مباشرت مجلس با حضور مباشرین مطرح و در جلسه هفتم حوت 1303 با اتفاق آرا تصویب گردید.» (13)\nلازم به یادآوری است که دکتر مصدّق در دوره اوّل مجلس شورای ملّی از طرف مردم اصفهان به نمایندگی انتخاب شد امّا به علّت نرسیدن سن وی به حد نصاب نمایندگی ایشان مورد قبول واقع نشد. پس از بمباران «خانه ملّت » از سال 1326 تا 1333 قمری دکتر مصدق سرگرم تحصیل در فرانسه و سویس (نوشاتل)، مداوای مادر، تهیه رساله دکتری و جز اينها بود. پس از ورود به ایران تا برپایی مجلس پنجم در مشاغل دانشگاهی و حکومتی و وزارت، انجام وظیفه میکرد.\nوی در انتخابات مجلس پنجم شرکت کرد، و به نمایندگی مردم تهران برگزیده شد و در مجلس به عضویت «کمسیون معارف » درآمد، در آن دوره ضمن مبارزه با عوامل ضدمشروطه (کودتاگران 1299 خورشیدی) با همگامی تنی چند از آزادیخواهان استقلال طلب مجلس، فرصت های لازم برای خدمات فرهنگی گسترده فراهم نیامد. وی در این مدت دو جزوه: حقوق پارلمانی در ایران و اروپا (برای آقایان محترم نمایندگان دوره پنجم تقنینیه) و اصول قواعد و قوانینی مالیه در ممالک خارجه و ایران قبل از مشروطیت و دوره مشروطیت و چهار مقاله در مجله آینده انتشار داد و به عنوان یک نماینده آگاه بیشتر شناخته شد.(14 )\nدر دوره ششم با آنکه رضاشاه توسط قوای نظامی دست نشاندگان خود در انتخابات ایران دخالت کرد و آراء مردم را نادیده انگاشت، امّا در تهران چند تن از رجال ملّی و آزادیخواه همانند مرحوم مدرّس، مستوفی المالک، مؤتمن الملک، دکتر مصدق و... به مجلس راه یافتند.\nیکی از کارهای مهّمی که مرحوم ارباب کیخسرو انجام داد تأسیس مطبعه ای بوده که بتواند برخی از مشکلات مجلس و کتابخانه را نیز مرتفع نماید. وی در مذاکراتی در جلسه 170 دوم ذیعقده 1338 بیان می دارد: «در سابق آنچه لوایح و قوانینی که می گذشت، از برای طبع و توزیع، چاپخانه می رفت و به چاپ می رسید و چون مخارج زیادی به آن تعلّق می گرفت در صدد برآمدیم که چاپخانه خودمان داشته باشیم. سپس برای صرفه جویی در همین جا با ژلاتینی طبع و توزیع می شد که به این منتهی می شد که برای صرفه جویی در همینجا چاپ کنیم. ولی باید ملاحظه کرد که با این همه لوایح و قوانین راپورت کمسیون ها، فهرست عرایض که باید طبع و توزیع شود، برای تمام این کارها همان دو نفر هستند که سایر لوایح و قوانین را طبع و توزیع میکنند» (15 )\nارباب کیخسرو در جلسه دیگری از مجلس (دوازدهم خرداد 1304 خورشیدی) به دنبال سخنان دکتر مصدّق بیان می ک‌ند:\n« راجع به مطعبه که آقای مصدّق السلطنه شرح مبسوطی فرمودند، اوّل در قسمت آنچه که از قدیم بوده و در اینجا آورده شده است، در ابتداي دوره چهارم جز سه ماشین شکسته که اگر تقویم می کردند شاید بیش از سه چهار هزار تومان ارزش نداشت و قریب یک خروار هم حروف شکسته به ما دادند که با آنها نمی شد کار کرد و در نتیجه در همان ابتدا یک خروار حروف از خارج خریدیم تا توانستیم شروع به کار کنیم .»(16)\nفأما مبلغی را که آقای مصدق السلطنه فرمودند، خودشان تصدیق می فرمایند که آن مبلغ تمام سرمایه نبوده و در بودجه هائی که به مجلس آمده و تصویب شده است یک مبلغ از آن برای خرید اثاثیه تشخیص داده شده بود و یک مبلغ هم جهت خرج بوده است. خرج که جزو سرمایه محسوب نمی شود بلکه در موازنه دخل و خرج به حساب می آید. که تمام اسناد\nحاضر است که مفصلاً به عرض آقایان خواهد رسید. راجع به مطبعه مجلس خیلی صحبت در این مجلس شده است. خیلی اعتراضات از طرف دسته هائی که در مطابع ذینفع هستند شده است. البته بنده هم تصدیق می کنم که با دائر شدن مطبعه مجلس ضررهائی متوجه مطابع دیگر شده است، برای اینکه یک قسمت از کارهایی که باید به آنجا برود می آورند اینجا. این چیز تازه ای نیست که بنده حالا عرض کنم. همان روزی که وکلا رأی دادند می دانستند که این کار می شود. حالا هم می دانند اگر اقدامی مطبعه مجلس کرده، برحسب اراده خودش نبوده بلکه به موجب اسنادی است که در اداره مباشرت موجود است که به موجب مراسلاتی است که از طرف وزارت مالیه به اداره مجلس نوشته اند و در موقع خودش به عرض هیئت رئیسه رسیده است. و به موجب همان اسناد هیئت رئیسه تصویب کردند و بعد از اینکه بودجه را مجلس تصویب کرد اداره مباشرت اقدام نمود. بعلاوه ماشین هائی که ما تهیه کرده ایم قسمتی اش در سایر مطابع نیست. دوازده ماشین تمبر پست و ماشین کاغذ باندرل، این ماشین هایی است که بطرز جدیدی ساخته شده است و همین ماشین های قالب ریزی و خط کشی و ماشینهای دیگر که نظیر هیچ یک در ایران نبوده و نیست در هر صورت اداره مباشرت هر اقدامی که کرده است مطابق تصویب مجلس بوده است.\nاما راجع به جرائم که آقای دکتر مصدق السلطنه فرمودند که ایشان نامحرم بوده اند.\nاین موضوع در جلسه خصوصی هم مطرح شد و آقایان وکلاء حضور داشتند پس از صورت دادن به ایشان مضایقه نشده است. آقایان اعضاء کمسیون محاسبات اینجا تشریف دارند و تصدیق می فرمایند که هر وقت صورت خواسته اند تقدیم شده است فقط اختلافی که بین نظر آقای مصد ق السلطنه و اداره مباشرت واقع شد این بود که ایشان می خواستند که آن صورت را بالجزء چاپ کنیم و چون این مسئله جریمه وکلا بود آقایان و کلاء راضی نشدند که به آن رأی بدهند. صاحبان جریمه\nمی بایست رای بدهند تا اداره مباشرت اطاعت کند.(17 )\nاندیشه پدید آوردن کتابخانه (و مرکز اسناد و مدارک) در مجلس شورای ملّی ایران، همانند دیگر کشورهای جهان، امری مدنی و سنجیده بوده که نخستین بار دکتر ولی الله خان نصر به آن اشاره کرد و نمایندگان فرهیخته مجلس آن روزگار با گزینش ارباب کیخسرو شاهرخ نماینده زردشتیان در مجلس و رئیس تدارکات و کارپردازی، در عملی شدن آن تلاشهای بسیار از خود نشان دادند و سرانجام با کوشش های علاقه مندانه ارباب کیخسرو کنار حوضخانه مجلس در دو هر اتاق، کتابخانه و مرکز اسناد کوچکی پدید آمد و مرحوم مؤتمن الملک رئیس مجلس آن را افتتاح کرد.\nدکتر مصدّق با علاقه مندی خاصی نظامنامه مزبور را در 4 فصل و 27 ماده فراهم آورد و پس از رایزنی با دیگر صاحبنظران مجلس، آن نظامنامه مورد تصویب قرار گرفت ایجاد چاپخانه برای مجلس از ضروریات بود که ارباب کیخسرو در آن باره نیز خدمات ارزنده ای از خود نشان داد.\nبدین رواق زبر جد نوشته اند به زر که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند (1)\nدکتر حسن باستانی راد در بارۀ تاریخ شکل گیری کتابخانۀ مجلس تحقیقاتی کرده است که بدینگونه در اینجا در دسترس خوانندگان ارجمند قرار می گیرد: پیش از آنکه در مجلس شورای ملی کتابخانه و قرائت‌خانه‌ای تأسیس شود، قرائت‌خانه‌های چندی در تهران و دیگر شهرهای آن بنیان نهاده شده بود. با این همه، از همان زمان که مجلس بنیان گرفت، اندیشه ی تأسیس کتابخانه نیز در میان نمایندگان مورد مذاکره قرار گرفت. در دهم شوال 1325، 14 ماه پس از شکل‌گیری مجلس، دکتر ولی‌الله‌خان در مذاکرات مجلس وکلا را به تأسیس کتابخانه متوجه کرد:\n«چون مرا برای کمیسیون لوایح قانونی و معارف معین کرده‌اند، لازم است این را عرض بکنم که در همه جا پارلمان‌ها یک کتابخانه ی مخصوصی دارند که در آن از تمام معاهده نامه‌ها و قانون نامه‌های دُوَل هست. اینجا هم لازم است که همچو کتابخانه ی دایر شده از کتب فقهیه و معاهده نامه‌ها و کُدها موجود باشد. اگر این کتابخانه مرتب نشود قوانین ما درست تنقیح نمی‌شود...»\nوکیل‌التجار هم در آن جلسه ضمن تأیید گفته‌های دکتر ولی‌الله‌خان، منضم کردن یک قرائت‌خانه را به کتابخانه لازم دانست تا در آن روزنامه‌ها را برای مطالعه بگذارند. بر این اساس، تأسیس کتابخانه و قرائت‌خانه از مهمترین تشکیلات اداری مجلس بود که برای افزودن به آگاهی‌های نمایندگان از اوضاع و احوال روز، مطالعه ی قانون‌نامه‌ها، معاهده‌ها، و دسترسی به منابع قانون‌گذاری نیاز به آن به شدت احساس می‌شد؛ قاعدتاً بایسته بود که نمایندگان با چنین مسائلی آشنا شوند به ویژه آنکه شمار بسیاری از نمایندگان به واسطه ی پیشینه ی شغلی‌شان آگاهی چندانی از نهاد قانون‌گذاری و چند و چون آن نداشتند. حتی بسیاری شان از سواد خواندن و نوشتن بهره‌مند نبودند و می‌بایست در این زمینه نیز کتابخانه نقش سوادآموزی و آگاهی‌بخشی داشته باشد.\n«وقتی که مجلس شورای ملی اولی هدف توپ شد و تمام اثاثه و دفتر و باقی اشیاء و اوراق بهارستان معرض غارت قزاق‌های لیاخوف و سربازان سیلاخوری و سواران کشیک خاصه (سوارانِ شاهی) گردید و در ضمن اشیاء و اسباب دیگر مقداری هم اوراق و به اصطلاح آن زمان دوسیه و کارتن بردند و این اوراق متفرق شد، قریب سه چهار کیسه یا جوال پر از اوراق هم سربازان کشیک دم درِ سفارت انگلیس که به رسم آن زمان چاتمه و قراول در مدخل سفارت داشته و مستحفظین سفارت دولت خارجی بودند در ضمن اشتراک در غارت مجلس و خانه ی ظل‌السلطان (عمارت وزارت معارف کنونی) و خانه ی ظهیرالدوله (که گویا روز بعد از توپ بستن مجلس آنجا را نیز توپ بسته و غارت کردند)، همراه آورده بودند، اَتاَشه ی نظامی سفارت انگلیس کاَپیتن (بعدها کولونل)، استوکس ... از اشتراک سربازان مستحفظ سفارت در غارت متغییر و برآشفته شده، سربازها را جواب داد و رفتند و کیسه‌های پر از اوراق در سفارت ماند و به وزارت جنگ نوشت که یک دسته دیگر سرباز که در امر غارت شرکت نکرده باشند، برای کشیک سفارت بفرستند. اوراق مزبور همه از غارت دفتر مجلس بود و سفارت آنها را بر متحصنین مشروطه طلب سفارت عرضه کرد که اگر می‌خواهند بردارند ولی پس از ملاحظه ی قسمتی معلوم شد اوراق دفتری و عریضه جات مردم و صورتحساب و غیره است و کسی حاضر نشد آنها را با خود به منزل ببرد و از عاقبت آن اوراق اطلاعی ندارم».\nماده ی 135 نظامنامه ی داخلی مجلس شورای ملی مبنی بر تأسیس کتابخانه به عنوان یکی از ادارات مجلس در 16 ذی‌الحجه 1327، یک و نیم ماه پس از افتتاح دومین دوره ی قانون‌گذاری به تصویب رسید. پیشنهاد بنیان‌گذاری کتابخانه و پیگیری برای افتتاح آن توسط ارباب کیخسرو شاهرخ، و با تلاش‌های بی‌وقفه ی او به انجام رسید. اما این مهم در سال 1330 ق. به نتیجه رسید و در سال‌های فترت قانون‌گذاری در میانه ی دوره ی دوم و سوم مجلس شورای ملی تأسیس کتابخانه عملی شد. ارباب در دیباچه ی فهرستی که بر کتاب‌های فرانسه زبان در مخزن کتابخانه نوشته است در این باره چنین یادآوری کرده است:\n«از آغاز افتتاح مجلس شورای ملی در دوره ی تقنینیه، که حقیر یکی از نمایندگان بودم و در تمام آن دوره از طرف مجلس برای اداره کردن امور اداره ی مباشرت مجلس انتخاب شده بودم، چنانکه در بودجه های پیشنهادی به مجلس متذکر می‌شدم، هماره آرزوی تأسیس و ترتیب کتابخانه به وضع صحیح داشتم. لکن متأسفانه از کثرت کارهای اداری تکالیف نمایندگی و علت قلت مالیه ی مملکت، فراغت و سعادت موفق شدن به این مقصود حاصل ننمودم».\nدر طی دوره ی دوم قانون‌گذاری و دومین دوره ی فترت، به دستور ارباب کیخسرو که مؤسس کتابخانه ی مجلس بود، «دفاتر و اسناد تحریرات» مجلس زیر نظر اداره ی مباشرت مجلس که وی رئیس آن بود، بازنگری و اسناد آن تنظیم و طبقه بندی شد. دفاتر و اسناد، چه در دوره ی اول و چه در دوره ی دوم لاک و مهر و در قفسه‌ها جمع‌آوری شد؛ در واقع، این زمان نخستین دوره ی تنظیم و طبقه‌بندی اسناد مجلس بود که میتواند نقطه ی آغازین تأسیس مرکز اسناد مجلس به شمار آید؛ به تعبیری اگرچه فترتِ مجلس، روند نهاد قانون‌گذاری را متوقف کرد، اما مجالی داد تا این دو اقدام مهم فرهنگی صورت پذیرد. درست است که پیش از این در نهادهایی مانند اوقاف و دربار (کاخ گلستان) تلاشهایی برای نگهداری اسناد وقفی و حکومتی شده بود، اما بایگانی اسناد مجلس فراگیر بود و با اسنادی خاص محدود نمی‌شد، از دیگر سو باید توجه داشت که اسناد مجلس پس از یک بار بمباران مجلس در «یوم‌التوپ» و دو آتش‌سوزی ویران‌کننده باز مانده‌اند.\n«سیصد و نود تومان و دو هزار و پانصد دینار بابت خرید دویست و دو جلد کتاب از کتابخانه ی میرزا ابوالحسن خان جلوه برای مجلس، ... یکصد و بیست و هشت تومان و پنج هزار و یک شاهی برای ساخت قفسه‌های کتابخانه و صحافی کتب و نیز، پانزده تومان و دو هزار و هفتصد دینار برای خرید سایر کتب [هزینه شد]».\nپیش از آنکه نظامنامه ی مستقلی برای کتابخانه ی مجلس تهیه شود، در دو ـ سه آغازین فعالیت آن مطابق با ماده ی 9 نظامنامه ی داخلی مجلس (مصوب سوم ذیقعدۀ 1329)، کتابخانه زیر نظر رئیس مجلس و اداره ی مباشرتِ مجلس اداره می‌شد. به تدریج که فعالیت کتابخانه گسترش یافت، اداره ی کتابخانه فزون بر امور گسترده و پر دردسر اداره ی مباشرت مجلس باعث شد که نظامنامه‌ای ذیل شرح وظایف و عملکرد اداره ی مباشرت برای کتابخانه تدوین شود. از آنجا که ریاست هر دوی این اداره‌ها بر عهده ی ارباب کیخسرو بود، نخستین نظامنامه ی تفصیلی کتابخانه ی مجلس را وی در مواد 63 تا 69 نظامنامه ی اداره ی مباشرت مجلس تدوین کرد که مشتمل بود بر این مواد:\n«ماده ی 63: عمده وظایف مشارالیه (کتابدار) ضبط اصل قوانین است و باید تحت نمره ی مخصوص باشد که در استخراج دچار اشکال نشود.\nماده ی 64: سایر کتب مثل قوانین، دارای نمره ی مخصوص خواهد بود.\nماده ی 65: استخراج از کتب یا قانون بعد از تحصیل اجازه از رئیس دفتر به موجب قبض چاپی مخصوصی است که کتابدار از نماینده اخذ می‌نماید.\nماده ی 66: استخراج کتاب یا اصل قانون با اجازه مخصوص باشد.\nماده ی 67: کتابخانه مخصوص نمایندگان است.\nماده 69: اشخاصی که کتابی به کتابخانه تقدیم می‌کنند، قبض رسید به امضاء اداره ی مباشرت دریافت می‌کنند.\nدر این نظامنامه وظایف کتابدار به خوبی مشخص شده است. اما بعدها ارباب کیخسرو این نظامنامه را کافی ندانست و در سال 1303 ش به درخواست وی، دکتر محمد مصدق‌السلطنه، که نمایندگی مجلس را داشت، نظامنامه ی جدیدی را در چهار فصل و 27 ماده تدوین کرد که طی چند جلسه شور و بررسی در کمیسیونی مرکب از کیخسرو شاهرخ و دکتر مصدق، با حضور سلیمان اسکندری، سید حسن تقی‌زاده، نصرت‌الدوله فیروز، سید محمد تدین، رضا افشار و عطاءالملک روحی در هفتم حوت (اسفندماه) 1304 به تصویب رسید. یک سال بعد نیز به همت ارباب کیخسرو، نظامنامه ی داخلی کتابخانه به عنوان نظامنامه ی اساسی، تهیه شد که در پنج فصل و 27 ماده توسط وی و رضا افشار و محمد ولی اسدی به تصویب رسید.\nدر جلسه ی 64 دوره ی سیزدهم مجلس شورای ملی (28 خردادماه 1321)، دوباره نظامنامه ی کتابخانه مورد بررسی نمایندگان قرار گرفت و بر سر اینکه بایستی کتاب‌های این کتابخانه به امانت داده شود یا نه، مذاکراتی مطرح شد. کتابخانه از آن پس نیز به همان نظامنامه پایبند بود چنانکه در بخش بعد توضیح داده می‌شود، رؤسای کتابخانه و واقفان کتب همواره در راستای تکمیل گنجینه ی آن و استفاده ی کاربران در محلِ کتابخانه کوشیدند.\nاداره ی کتابخانه و اهدای کتاب\nتأسیس کتابخانه ی مجلس شورای ملی از مهم‌ترین اقدامات فرهنگی است که در مجموعه بهارستان انجام گرفت. ارباب کیخسرو شاهرخ تلاش زیای نیز برای سر و سامان دادن به اوضاع کتابخانه ی مجلس انجام داد و این راه تنی چند از نمایندگان مجلس مانند میرزا نصرالله تقوی، دکتر رضا افشار و شیخ ابراهیم زنجانی به او یاری کردند. به گونه ای که تنها در سال 1330 ق، 1091 جلد کتاب به زبان‌های فرانسه، فارسی، عربی، انگلیسی، ترکی، آلمانی و روسی متعلق به میرزا محمودخان علامیر احتشام‌السلطنه، از رؤسای دوره‌های یکم و دوم مجلس، توسط مخبرالسلطنه هدایت به کتابخانه ی مجلس هدیه شد. احتشام‌السلطنه بعدها نیز در سال 1302 ش، 798 جلد کتاب به کتابخانه هدیه کرد و از دیگر سو گنجینه ی غنی این کتابخانه، مشتمل بر اسناد و نسخ خطی، با خریداری یا هدیه گرفتن کتاب‌های دیگری رونق گرفت. معتبرترین مجموعه ی اهدایی به کتابخانه از سید محمدصادق طباطبایی بوده است که شامل 1438 جلد نسخه ی خطی و 1705 جلد چاپی بود.\nاز آن پس نیز مجموعه‌های چندی از کتاب‌های خطی، چاپ سنگی و چاپ سربی به کتابخانه ی مجلس اهدا شد و از آن میان مجموعه‌هایی که تا سال 1372 اهدا شدند:\nمجموعه‌های پارسیان هند (27 جلد)، میرزا عبدالغفار نجم‌الدوله/ نجم‌الملک (454 جلد)، ناصرالدوله مجید فیروز (6368 جلد)، حاج سید عبدالجواد لالانی (116 جلد)، کتاب‌ها، یادداشت‌ها و نامه‌های سید جمال‌الدین اسدآبادی توسط دکتر اصغر مهدوی (568 جلد و 435 نامه)، حاج میرزا یحیی امام جمعه خوئی تهرانی (598 جلد)، دکتر احمد متین دفتری / اعتضاد لشکر/ متین‌الدوله (مجموعه‌ای از اسناد و مدارک مالی دوره ی قاجاریه و دفتر رقبات ناصری)، حاج سید نصرالله تقوی (915 جلد)، محمدحسن رهی معیری (23 جلد خطی، 1655 جلد چاپی و لوازم شخصی او)، جعفر سلطان القرائی (422 جلد)، هلاکو رامبد (46 جلد خطی و 227 جلد چاپی)، نورالدین امامی (317 جلد چاپی)، محتشم نوری (2526 جلد چاپی، 117 سند و 599 روزنامه)، غلامحسین سرود (147 جلد خطی، 4146 جلد چاپی)، نورالدین مدرسی چهاردهی (218 جلد چاپی)، کریم کشاورز (921 جلد چاپی به زبان روسی و لاتین)، علی‌اکبر پروانه (2423 جلد چاپی)، عبدالحمید معرفت (145 جلد چاپی)، خاندان معزی دزفولی/ شیخ کاظم دزفولی (420 جلد خطی، 733 جلد چاپی).\nاداره و ساماندهی کتابخانه ی مجلس از سال 1290 ش. تا کنون، مرهون خدمات این افراد به عنوان رئیس کتابخانه بوده است:\nدر سال‌های اخیر فعالیت کتابخانه ی مجلس رشد چشمگیری داشته است که آن را می‌توان در اینگونه خدمات برشمرد؛ بنیان نهادن ساختمان جدیدی در جنوب خیابان نخشب/ شریف رضی (زیر مسجد سپهسالار)، کوشش برای تهیه ی نسخه ی الکترونیکی از نسخه‌های خطی و چاپ سنگی و سربی و روزنامه‌های یکصد و پنجاه سال اخیر در ایران، خرید نسخه‌های خطی و چاپی، خرید مجموعه‌های عکس و تصویر از مؤسسات و اشخاص، فهرست‌نویسی، بازخوانی و تهیه ی نسخه ی الکترونیک از اسناد در مرکز اسناد مجلس، مرمت گسترده ی نسخه‌های خطی، به کار گماردن شمار زیادی از دانشجویان رشته‌های تاریخ و کتابداری در مرکز اسناد و کتابخانه، بهره‌گیری از پژوهندگانِ عرصه ی تاریخ برای پژوهش درباره ی اسناد مجلس و انتشار دستاوردهای تحقیقی آن‌ها، انتشار نامه ی بهارستان و فصلنامه ی پیام بهارستان به گونه‌ای جدید و با تعداد بی‌شماری از مقالات تاریخی و ادبی، برگزاری نشست‌های تخصصی پیرامون تاریخ مجلس و تحولات تاریخی ایران در یک سده ی اخیر، بنیانگذاری و افتتاح موزه ی مجلس شورای اسلامی، ارائه ی خدمات گسترده ی الکترونیک در پایگاه اینترنتی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس.\nکتابخانه ی مجلس از سال 1330 ق. تاکنون، گذشته از گردآوری گنجینه‌های خطی، کتب چاپی، روزنامه‌ها، اسناد، نقشه‌ها، لوازم و ابزار آموزشی، امکانات نگهداری و مرمت نسخه‌های خطی، کوشش‌های بسیاری در راستای چاپ و نشر کتاب داشته است. مجلس از همان دوره ی نخست به فکر انتشار روزنامه بود که این اقدام مهم برای انتشار اخبار درون مجلس و بیرون آن با تأسیس روزنامه مجلس زیر نظر سید محمدصادق طباطبایی، به عنوان نخستین روزنامه ی عصر مشروطه به نتیجه رسید. آن روزنامه را مطبعه ی دولتی (چاپخانه خورشید) چاپ می‌کرد و مجلس بعدها چاپخانه‌ای را به نام مطبعه ی مجلس، زیر نظر کتابخانه دایر کرد که گذشته از انتشار منظم روزنامه ی مجلس و صورت مذاکرات مجلس در روزنامه ی رسمی کشور، کتاب‌های بسیاری از رجال علمی را در زمینه‌های گوناگون انتشار داد. چاپخانه ی خورشید تا 18 محرم 1325 در خیابان ناصریه (ناصر خسرو) بود. از آن پس به لاله‌زار منتقل شد و به نام «مطبعه ی مجلس» درآمد.\nارباب کیخسرو در سال 1300 ش. زمینه‌های تأسیس چاپخانه ی جدیدی را در مجلس فراهم کرد. وی در یادداشت‌های خود از گزارشی که به نمایندگان چهارمین دوره ی قانون‌گذاری درباره ی تأسیس مطبعه ی مجلس ارائه کرده چنین می‌نویسد:\n«نظر به اینکه در دوره‌های سابق مجلس، مطبوعات مقدماتی مجلس با ژلاتین چاپ می‌شد و به علاوه اغلب وسایل آن از حیث گرانی و کمی مقدور به فراهم کردن نبود، و برای مجلس شورای ملی مطبوعات ژلاتینی زیبندگی نداشت و نظر به اتحادی که برای گرانی قیمت مطبوعات در بین اولیای مطابع شده بود و نظر به اینکه از مطبعه ی مفصله ی دولتی جز چند پارچه آهن چیزی باقی نمانده بود، و روز به روز رو به نابودی می‌رفت و از خیلی نظرات دیگر، نقل بقیۀ‌السیف مطبعه ی دولتی را به عمارت مجلس شورای ملی لازم دیدم، علیهذا در کابینه ی آقای سپهدار اعظم و مجدداً در کابینه ی آقای قوام‌السلطنه متذکر شدم، تصویب گردید و بعد از افتتاح مجلس شورای ملی، با صواب‌دید هیئت محترم رئیسه به تعمیر و تغییر شکل ساختمان آن پرداخته و در تاریخ 12 سرطان 1300 ماشین‌آلات را نقل نموده، به تهیه ی قسمتی از نواقص پرداخته و فعلاً به طوری که عملیات آن را ملاحظه فرموده‌اید در جریان و موسوم به مطبعه ی مجلس شورای ملی می‌باشد و تکمیل آن تا حدی که بتواند رفع تمام حوایج ادارات دولتی را نیز بنماید، موکول به پیشنهاد بودجه و توجهات آقایان نمایندگان محترم است.»\nارباب کیخسرو در دی‌ماه 1304 به آلمان رفت و چند دستگاه چاپ را خرید تا با دستگاه‌های چاپ سربی قدیمی جایگزین کند. او به همراه خود دو متخصص چاپ را آورد که یکی به نام موسیو موزر برای چاپ تمبر و باندرول و دیگری به نام موسیو برکه برای نصب ماشین‌های جدید در چاپخانه فعالیت خود را آغاز کردند. با این اقدام، ا این پس تمبر در مطبعه ی مجلس چاپ می‌شد و کشور از پرداخت هزینه ی گزاف چاپ تمبر در خارج رهایی یافت.\nدر طی این سال‌ها کریم آزادی مطبعه ی مجلس را زیر نظر ارباب کیخسرو اداره می‌کرد و پس از درگذشت ارباب، تا سال 1337 چند تن دیگر اداره ی آن را بر عهده گرفتند و در این سال با تأسیس چاپخانه ی دولتی، چاپ تمبر و اوراق بهادار از مطبعه ی مجلس جدا شد.\nتاریخچه ی ساختمان‌های کتابخانه\nدر آغاز، دفتر رئیس بازرسی مجلس و بایگانی آرشیو اداره ی مباشرت در سالن غربی عمارت (پس از ایوان ورودی، کنار تالار اصلی) و نزدیک به میدان بهارستان در جوار حوضخانه ی عمارت، قرار داشته است، جایی که امروزه راهروی موزه ی مجلس واقع شده و روی بناهای پیش از دوره ی سپهسالار و روی حمام عمارت بوده است. در همین‌جا ارباب کیخسرو، کتابخانه را هم تأسیس کرد و قفسه‌هایی که در سال 1330 ق. خریده بود در آنجا کار گذاشت و خود به عنوان نخستین کتابدار کتاب‌ها را فهرست‌نویسی کرد و در قفسه‌ها چید.\nکتابخانه دو اتاق تو در تو بود و نمایندگان برای مطالعه به آنجا می‌رفتند. به منظور نوسازی عرصه ی میدان بهارستان در سال 1304 تا 1310 ش. بخش غربی عمارت را بازسازی کردند و در پی ساخت و سازهای دوره ی پهلوی به نام سردر ورودی عمارت تماشاچیان، خوانده شد که با آجرکاری‌های زیبایی رو به میدان بهارستان است. بایگانی اسناد در بخش زیرین این ساختمان باقی ماند و تا سال 1372 ش. یعنی یک سال پیش از آتش‌سوزی آذرماه 1373، آرشیو اسناد مجلس در اینجا بود که خوشبختانه در آن سال به بایگانی کتابخانه و بخشی از اسناد به ساختمان مجلس سنای سابق (در خیابان امام خمینی) انتقال یافته و از زبانه‌های آتش مصون ماندند. مطابق اسناد که در مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی موجود است مشخص می‌شود که برای زیباسازی بدنه ی شرقی میدان بهارستان، این ساختمان را در سال 1309 ش. تخریب کرده و تغییر چهره دادند.\nبنای شرقی بهارستان، دومین محل کتابخانه است. چسبیده به کتابخانه ی قدیم، محل نگهداری مدارک و اسناد و در واقع دفتر مجلس بوده و بایستی نوعی آرشیو در کنار کتابخانه محسوب شود. از یک عکس منحصر به فرد چنین برمی‌آید که آن ساختمان، عمارت «پست و تلگراف مجلس شورای ملی» بوده که بعدها کارکرد دفتر یا آرشیو دفاتر و اسناد یافته است و چنان که پیش از این بیان شد، دکتر کردستانی مدتی را در آن کار می‌کرده و احتمال دارد که او در زمان وزارتش در پست و تلگراف آن را ساخته باشد. در استعفانامه ی ارباب کیخسرو از اداره ی مباشرت در سال 1303 ش.، اشاره شده که لوازمی برای شرکت تلفن ایران و مجلس از اروپا خریداری کرده که از مسیر شوروی بدون پرداخت هزینه ی گمرکی به ایران وارد خواهند شد. احتمال دارد که برخی از این لوازم مربوط به همین ساختمان بوده است و در یکی از این اسناد (به تاریخ 13 آبان‌ماه 1304)، ارباب کیخسرو شاهرخ، فردی به نام میرزا سید احمدخان اعتبارالدوله که نماینده بوده را به ریاست مرکزی تلگراف معین کرده است. قاعدتاً کیخسرو به عنوان رئیس اداره مباشرت می‌توانسته رئیس تلفن‌خانه ی مرکزی مجلس را تعیین کند نه رئیس شرکت تلفن مرکزی کشور را. این نشانه‌ها کافی است تا سال ساخت و تجهیز ساختمان تلگرافخانه ی مجلس را هم‌زمان با ساخت کتابخانه دانست که بر پیشانی ایوان غربی آن روی سنگی مرمرین چنین نوشته شده است: «کتابخانه ی مؤسسه 1302 ش».\nکتابخانه ی قدیم مجلس را روی اتاق‌های کالسکه‌خانه ی اندرونی باغ میرزا حسین خان سپهسالار ساختند. عمارت کالسکه‌خانه عمارتی یک طبقه که نمای دیوار آن اجری با تزئین طاق و ستون بوده است. عمارت کتابخانه در سال 1302 ش. افتتاح شد و اکنون در شرقی‌ترین قسمت حیاط مجلس و درست روبه‌روی در اصلی قرار دارد، با ایوان و آجرکاری زیبایی رو به غرب، به این حیاط مرتبط می‌شده است. با تخریب بنای شرقی مجلس و برداشتن دیوار غربی حیاط اندرونی این بناها، عمارت عزیزیه و کتابخانه به صورت دو بنای منفرد در شرق عمارت مجلس در میانه ی فضای وسیعی از باغ و زمین‌های شرقی مجموعه ی بهارستان قرار گرفتند و به گونه‌ای بخش شرقی بهارستان از فضای بازتری برخوردار گشت.\nدر فاصله سا‌ل‌های 1291 تا 1302 ش. در قسمت شرقی باغ بهارستان و در پشت کوشک عزیزیه، کتابخانه مجلس شورای ملی بنا شد که تحت نظر اداره ی مباشرت مجلس و شخص ارباب کیخسرو اداره می‌شد. سنگ‌نوشته ی مرمرین ورودی غربی کتابخانه، تاریخ 1302 ش. را نشان می‌دهد، اما در کتاب تاریخچه ی کتابخانه ی مجلس، تاریخ افتتاح آن 1304 ش. (1344 ق/ 1924 م) بیان شده است.\nدر سال 1344 ش.، بنای شرقی مجلس (عمارت پست و تلگرافخانه) که به محل دفتر مجلس تبدیل شده بود، تخریب شد. مطابق مدارک تاریخی و برخی تصویرها، می‌توان از قسمت‌های شرقی بنا یعنی از ضلع شرقی تا ساختمان قدیمی کتابخانه، که شامل حیاط شمالی عمارت عزیزیه و فضای باز غربی کتابخانه می‌شود، تصویری ذهنی را بازسازی کرد؛ این حیاط با دیواری (نرده‌ای) از دیگر بخش‌های باغ بهارستان و مجلس جدا می‌شده است که آن دیوار در اواخر دوره ی قاجاریه و اوایل دوره ی پهلوی ساخته شده بود و بعدها برچیده شد.\nدر دوره پهلوی دوم به دستور سردار فاخر حکمت رئیس مجلس، کتابخانه کنونی (شماره یک: مرکزی) در کنار دیوار حائل میان مسجد و مدرسه با باغ و عمارت بهارستان در زمینی به مساحت 1200 متر مربع در چهار طبقه بنا نهاده شد که عبارت است از تالارهای مطالعه، نمایشگاه، مخزن‌های کتب خطی، اهدایی، چاپی، عربی و فارسی، لاتین، نشریات ادواری و اتاق‌هایی برای کارمندان و محققان، تصحیح نسخه‌های خطی، واحدهای مرمت نسخ و اسناد، و بخش میکروفیلم. در سال‌های اخیر نیز در دوره ی ریاست دکتر رسول جعفریان، بخش کتاب‌های دیجیتالی با تصویربرداری الکترونیک از نسخه‌ها، تلاش‌های شایسته‌ای در ارائه ی خدمات نوین انجام داده است. همچنین، ساختمان دیگری برای کتابخانه ی مجلس در محدوده ی بهارستان و در کنار ساختمان کتابخانه ی مرکزی (شماره یک)، به دستور دکتر رسول جعفریان ساخته شده که قرار است بخشی از کتابخانه مرکزی به آنجا انتقال یابد. مدیریت کتابخانه بر آن است که در زمینی بیرون از محدوده ی بهارستان، ساختمانی جدید برای این مرکز فرهنگی ساخته و همه ی بخش‌های آن تجمیع شود.\nکتابخانه ی قدیمی که نخستین کتابخانه رسمی و با شیوه ی کتابداری نوین در ایران به شمار می‌آید. امروزه در مجموعه ی کتابخانه‌های مجلس شورای اسلامی، به نام کتابخانه ی ایران‌شناسی (شماره دو) نامیده می‌شود و در کنار ساختمان عزیزیه که مدیریت مرکز اسناد (دفتر کار دکتر علی ططری) در آن قرار دارد، با فعالیت‌های چشمگیر، آرشیو تحقیقاتی اسناد مجلس است.(2 )\nارباب کیخسرو شاهرخ (زادروز ۷ تیر ۱۲۵۴ کرمان، مرگ ۱۱ تیر ۱۳۱۹ تهران) (1319 -1253 ش)، «در طفولیت از داشتن پدر محروم گردید. تحصیلات مقدماتى را تحت توجه مادر خود در دبستان كرمان به پایان برد و در نه سالگى به تهران آمد و به ادامهى تحصیل پرداخت. سپس به بمبئى رفت و تحت حمایت و سرپرستى دینشاه به تحصیل مشغول شد. پس از پایان تحصیلات، از طرف انجمن اكابر صاحبان پارسى، به آموزگارى در كرمان منصوب شد. در این مدت به اصلاحات فرهنگى اقدام كرد. پس از مدتى از طریق مشهد و عشقآباد به روسیه رفت و بیش از یكسال در ادسا ماند، سپس به تهران آمد و جزو مدیران ادارهى ارباب جمشید بهمن درآمد. در دورهى دوّم، از طرف همكیشان خود به نمایندگى مجلس شوراى ملى انتخاب شد و جمعا یازده دوره نمایندهى زردتشتیان در مجلس بود.» (1)« در سی سالگی در جنبش مشروطه شرکت داشت و از مشروطه‌خواهان بود. در زمان قرارداد ۱۹۱۹ ارباب کیخسرو در آمریکا بود و رهبری مخالفان قرارداد در خارج از کشور را در استکهلم و ایالات متحده برعهده داشت. در اواخر دوره احمد شاه در مقطعی انگلیسی‌ها پرداخت درآمدهای نفتی به دولت ایران را مشروط به «تشکیل کمسیون مالی» نمودند تا اختیار مالی ایران را به‌دست بگیرند. »(2)\nدکتر بوذرجمهر مهربه این مهم اشاره می نماید که : « نخست‌وزیر در این هنگام، حسن وثوق‌الدوله بود. نخست‌وزیر از ارباب کیخسرو خواست كه گندم و غلات تهیه کند. وضع دشوار بود، وسیله‌نقلیه نبود. حسن مشیرالدوله، وزیر دارایی بود. ارباب کیخسرو در يادنامه‌ي(خاطرات) خود می نویسد؛ در زمان کوتاهی با عدم همکاری مسوولین، استعفا می‌دهد. در سال 1297 خورشیدی با پافشاري وثوق‌الدوله دوباره مسوولیت را مي‌پذيرد ولی وثوق‌الدوله دراین زمان استعفا می‌دهد و مستوفی‌الممالک نخست‌وزیر می‌شود.ارباب کیخسرو از مجدالدوله و سردار کل غلات می‌خرد. در بازار آزاد، گندم بسيار گران شده بود. مردم در سختی بودند، تیفویید هم در تهران شیوع یافته بود.\nاحمد شاه در این هنگام انبار گندم بزرگی داشت. ارباب ناچار شد نزد او برود. احمد شاه می‌خواست گندم انبار خود را خرواری 90 تا 100 تومان بفروشد، ولی سرانجام ارباب كيخسرو به رنج بسيار و خواهش و درخواست فراوان از احمد شاه، به این عنوان که گندم را برای رعایای پادشاه می‌خرد، نه برای خودش، گندم را ارزان خریداری می‌کند. در این هنگام چند وزیر دارایی مانند اسفندیاری، حاج محتشم‌الدوله و پس از او، ممتازالدوله استعفا دادند.\nارباب کیخسرو چند بار استعفا داد ولی هر بار نخست‌وزیرها از او درخواست می‌کردند که مسوولیت را بپذیرد. سرانجام ارباب کیخسرو در این مدت گندم را برای ملت از قرار خرواری 5/37 تومان بیشتر نخرید. ارباب در يادنامه‌اش نوشته؛ خرید گندم و تهیه‌ي آن در این دوره بسیار دشوار و کار بسیار سختی بود که با رنج بسیار ولی با موفقیت انجام شد و سرانجام در زمان صمصام‌السلطنه، ارباب کیخسرو، کار را پايان داد و استعفا كرد.(3)\nبوذرجمهر مهر تاکید می کند : کتابخانه مجلس در دوره اول و دوم دارای 51 جلد کتاب بود. در دوره دوم به کوشش حاج سید نصراله تقوی 202 جلد کتاب از طرف میرزا عبدالحسین جلوه به کتابخانه اهدا شد. بعد آقای مخبرالسلطنه 1090 جلد کتابهای فارسی-فرانسه- انگلیسی-آلمانی- روسی- عربی- ترکی به کتابخانه مجلس اهدا کردند. سپس 50 جلد کتاب دیگر خریداری شد و تعداد کتاب ها به 1394جلد بالغ شد.متاسفانه در این موقع بعضی روزنامه ها هم شایعات بی اساسی منتشر می کردند و برای انجام کار صحیح مشکلات فراهم می کردند. در دوره دوم مجلس شورای ملی ارباب کیخسرو از اینکه در انتخابات انجمن ولایتی (به جای انجمن شهر)از اقلیت ها دعوت نشده بودند، تذکرات مفید و علمی داد که مورد توجه همه قرار گرفت. همچنین در مورد مشکل نان که دو مرتبه در کشور باعث ناراحتی مردم شده بود، تذکراتی داد و به علاوه راجع به برابری مردم ایران در مقابل قانون نکات مهمی را به دولت تذکر داد. ارباب کیخسرو همچنین راجع به خط و زبان فارسی به دولت یادآوری کرد و ضمنا از نایب السلطنه تقاضا کردند که احمد شاه جوان را از مسایل و معضلات کشور آگاه سازد و به علاوه به گرفتاری های شهرهای دیگر غیر از تهران هم توجه داشته باشند چون ایران فقط تهران نیست. پس از سخنان ارباب کیخسرو، مدرس و رییس مجلس از خدمات ارباب کیخسرو تشکر کردند و همچنین سایر نمایندگان هم در تایید بیانات رییس مجلس و مدرس از خدمات ارباب کیخسرو سپاسگزاری کردند.(5 ) زنده یاد سید حسن گفته بود، اگر يك مسلمان در مجلس باشد، ارباب كيخسرو زرتشتي است[»\n«در سال 1310 ش، تنى چند از رجال دانشمند، به منظور تجلیل از بزرگان علم و ادب ایران و حفظ آثار باستانى و ابنیهى تاریخى، انجمنى به نام «انجمن آثار ملى» تأسیس كردند كه وى نیز با آنان همكارى داشت. نخستین اقدام انجمن مذكور، ساختن آرامگاه فردوسى در طوس بود. «ساخت بناي آرامگاه فردوسي در كميسيوني پيگيري مي‌شده كه محمدعلي فروغي نخست وزير، ارباب كيخسرو، هرتسفلد آلماني و گدار فرانسوي اعضاي آن بوده‌اند.» وى مردى امین و صدیق و میهن دوست بود. به زبان انگلیسى تسلط داشت. او طبع شعر داشت و داراى تألیفاتى است از جمله: «آئین پارسیان»، ترجمه از انگلیسى؛ «آئینهى آئین مزدیسنى»؛ «فروغ مزدیسنى» .»( 6 )\nارباب کیخسرو که از این قضیه آگاه شد، سخت نگران شد و یکی دوبار به حسن اسفندیاری ملقب به محتشم‌السلطنه رئیس مجلس آن زمان متوسل شد تا بلکه برایش کاری بکند و او را از این گرفتاری نجات دهد. از قرار معلوم محتشم‌السلطنه هم با شاه مذاکره کرد و بعداً معلوم شد که وساطت و مذاکراتش اثربخش نبوده است. ادارۀ شهربانی هم چند بار دستور داشت که او را بکشد ولی موفق به انجام این کار نشد و محظوراتی در پیش داشت تا اینکه در یکی از شبهای تیرماه ۱۳۱۹ خورشیدی در مجلس عروسی او را دستگیر کردند و با وسایلی که از قبل تهیه شده بود، در همان شب اورا کشتند و .... جنازه‌اش را در مسیر خانه‌اش انداختند. (7 )\nبنوشتۀ ماهنامۀ حافظ : « ارباب كيخسرو شاهرخ كه جمعاً دوازده دوره از سوى زرتشتيان به نمايندگى مجلس شوراى ملى رسيده بود، به دليل عدم موفقيت در اسكات پسرش كه در آن تاريخ در برلن در بخش فارسى راديو آلمان به سخن پراكنى مشغول بود، در تهران ترور شد. مأموران و مفّتشان ادار ه ى آگاهى او را قدم به قدم حتى تا منزل حسن محتشم السلطنه ى اسفنديارى (رييس مجلس شوراى ملى) تعقيب مى كردند و خود او نيز دقيقاً يك روز پيش از قتلش به دست مأموران رژيم رضاشاهى طى نامه يى به تاریخ 10/ 4 / 1319 به فرزندش با علم اين كه مأموران نامه را تفتيش مى كنند، نوشته است: « در پيش كه حسب الامر مطاع، اعلان بى طرفى ايران منتشر گرديد، به شما نوشته خواهش كردم كاملاً رعايت نماييد... هرچند شما دور از اين جا هستيد، ولى من در دسترس و نزديكم؛ من سمت رسمى نمايندگى مجلس را دارم؛ امتثال و اطاعت اوامر شاهانه بر من و هر فرد ايرانى حتم و فرض است... من نمى توانم به هيچ عذرى متعذر شوم، زيرا كه شما پسر من هستيد و احدى باور نمى كند كه مسلك شما با من در اين مسائل به كلى منافى و دور ازهم است. من خود را براى اين كار درمعرض حملات و مخاطرات مى بينم. آيا ممكن است بر من و خود و خانواده رحم كنيد... على اى حال، در موقعى اين مراسله را مى نويسم كه حالم دگرگون است... خلاصه اگر بتوانيد... از اين كارها... دست بكشيد، رحمى به من و خود كرده ايد... اگر نتوانيد... تيشه به ريشه ى من و خود زده ايد و نتيجه معلوم است... اين ندامت ها جبران ناپذير است. بيش تر نمى نويسم» - مرد امروز، شماره ى 134 ، صفحات 4 و 9 ( 26 دى 1326 )\nچند روزپس از نگارش اين نامه، در يازدهم تير 1319 ، جسد خون آلود نويسنده ى اين نامه يعنى ارباب كيخسرو شاهرخ را در خرابه يى در تهران پيدا كردند.\nحذف فيزيكى ارباب كيخسرو شاهرخ، نمونه يى بارز از تروريسم دولتى در عصر رضاشاه پهلوى بود و با قتل هاى سياسى به دست فعالان سياسى كه در كميته ى مجازات يا حزب توده به قتل مخالفان خود دست مى زدند، فرق داشت.» (8 )\n1- سایت راسخون\n3 - دکتر بوذرجمهر مهر«ارباب کیخسرو شاهرخ، دومین نماینده زرتشتیان در مجلس شورای ملی»- سایت امرداد\n5 ارباب کیخسرو شاهرخ - نوشته : دکتر بوذرجمهر مهر- وبلاک وهومن\n6 – راسخوان\n7 - مهدی با مداد: شرح رجال ایران، ج ۳ ،ص ۱۸۰ .\n8 - نشریه حافظ - ماهنامه ي ايران شناسي 77 - دي 1389\n◀ 1 - ناصر تکمیل همایون « پی گیری دکتر مصدّق ، در پای گیری کتابخانه و مطبعۀ مجلس» نشریۀ بخارا - سال چهاردهم - شماره 82 - مرداد – شهریور 1390\n1 - مذاکرات مجلس شورای ملّی( دوره یکم، جلسه 189 ، دهم شوال 1325 ، مجلس: روزنامه رسمی\n3 - تقی زاده. سید حسن «نخستین مجلس شورا » مقالات تقی زاده زیرنظر ایرج افشار تهران، افست 134\n4 - [کتابخانه و موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی[، تاریخچه کتابخانه مجلس، اولین کتابخانه رسمی کشور (تهران، کتابخانه، موزه...، 1374 ) ص 11 و 10\n5 - باستانی راد. حسن،بهارستان(تهران،کتابخانه، موزه ومرکزاسناد مجلس شورای اسلامی 1390 )ص 122\n6 - مذاکرات مجلس شورای ملّی دوره سوم جلسه 12 ، پنجم ربی عالثانی 1333 مجلس، روزنامه رسمی\n7 - شاهرخ، ارباب کیخسرو، یادداشتهای کیخسرو شاهرخ به کوشش و زیرنویس دکتر جهانگیر اشیدری (تهران، پرچم 135 ) ص 92 – 191\n - 8تاریخچه کتابخانه مجلس ص 71 - 43\n9 - برای آگاهی بیشتر ← تاریخچه کتابخانه مجلس و منابع دیجیتالی و اینترنتی پاورقی کتاب بهارستان ص 129\n - 10 باستان یراد همان ص 126\n - 11تاریخچه کتابخانه مجلس ص 117 - 109\n - 12یادداشت های کیخسرو شاهرخ ص 232\n13  - تاریخچه کتابخانه مجلس ص 117\n14 - برای آگاهی بیشتر ← افشار ایرج مصدق ومسائل حقوق و سیاست تهران. زمینه 1358\n - 15یادداشتهای کیخسرو و شاهرخ ص 21\n16  - همان ص 23\n - 17همان ص 232\n2 - دکتر حسن باستانی راد، بهارستان در تاریخ، کتابخانه موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، تهران، 1390.\nPublié par feri irani1 à 16:06 Aucun commentaire:\nجمال صفری: زندگینامۀ دکترمحمّد مصدّق، قسمت هفتاد و...


gooya news :: society : از اعتصاب غذای‌تان را بشکنيد تا آيت‌الله خامنه‌ای در نقش شوهر ننه\nسه شنبه 31 خرداد 1390 صفحه اول | درباره ما | گویا\n20 خرداد» از پارازيت ملت ايران تا پاسخ استفن هاوکينگ به آيت‌الله جعفر سبحانی\n9 خرداد» از شورای هماهنگی راه سبز اميد پاک زده است به سرش تا عاشقانه نسرين ستوده\n13 مرداد » برادر ده نمكی! تحویل بگیر! آینده\n13 مرداد » کتابها در انتظار تغییر سرنوشت، خبرآنلاین\n13 مرداد » سودجويان، امضاي تابلوهاي نقاشي قهوه‌خانه‌اي را جعل مي‌كنند، فارس\n13 مرداد » حذف تدريجي كنكور از سال آينده اجرايي مي شود، ایرنا\n13 مرداد » ناجا: كاهش ۱۱ درصدي «آدم‌ربايي» در كشور، ایسنا\nاز اعتصاب غذای‌تان را بشکنيد تا آيت‌الله خامنه‌ای در نقش شوهر ننه\nکشکول خبری هفته (۱۵۱)\nدر کشکول شماره ی ۱۵۱ می خوانيد:\n- اعتصاب غذای تان را بشکنيد\n- اشکال فنی در ماهواره رصد\n- چگونه يک روحانی محمدرضا شاه را از مرگ نجات داد؟\n- چند کلام به زبان زرگری با آقای اميرارجمند\n- چرا دشداشه می پوشم؟\n- آيت الله خامنه ی در نقش شوهر ننه\nاعتصاب غذای تان را بشکنيد\n"خبر تکان دهنده است. ۱۲ نفر از زندانيان سياسی در زندان اوين به عنوان اعتراض به کشته شدن دو تن از زندانيان سياسی، هاله سحابی و هدی صابر، دست به اعتصاب غذا زده اند! هنوز نمی دانم کم و کيف اين اعتصاب چگونه است و اعتصاب کنندگان، جز يک اعتراض عمومی، در انديشه رسيدن به کدام هدف و يا اهداف مشخص هستند؛ اما اکنون آنچه مهم است اين است که خود اين اعتصاب با توجه به شرايط موجود بسيار نگران کننده است و در بطن خود می تواند به فاجعه های ديگر منجر شود. حاکميت نشان داده است که نه گوش شنوايی دارد و نه برای جان و آبرو و حيثيت انسانها و حرمت مال و جان شهروندانش ارزش و احترامی قايل است. شايد هم، چنان که گفته می شود، برنامه ای برای نابودی فيزيکی مخالفان سر سخت و استوارش تدارک ديده و حداقل از حذف نهايی فيزيکی شماری از مخالفان سرشناس استقبال کند. اما در داخل هم بايد کاری کرد. فکر می کنم اين بار به جای تقاضای يک طرفه شکستن اعتصاب از زندانيان بی پناه، کسانی از شخصيت های سياسی و مدنی شناخته شده خود در حمايت از زندانيان دست به اعتصاب غذا بزنند. گرچه شايد از عزيزی چون خاتمی نمی توان چنين انتظاری داشت، اما ديگران چطور؟ نمی خواهم از راه دور غيرمسئولانه حرف بزنم اما راستی تا کی بايد تن بر هر نوع خفت و شکست داد؟ روشن است تا ابتکار عمل نباشد و منفعلانه حرکت کنيم، کار پيش نمی رود. عبرت آموز است که هنوز هم خيابانی در قلب تهران و در جوار سفارت انگليس به نام «بابی ساندز» ايرلندی است که ربطی هم به ما و مردم ما ندارد. چرا هدی صابر بابی ساندز ما نباشد؟ در دعوا نان و حلوا تقسيم نمی کنند. در برابر حاکميت مهار گسيخته و مطلق العنان چه بايد کرد؟ حتی متأسفانه دوستان مسلمان ما نام حرکت اعتراضی اعتصاب غذای خود را «روزه سياسی» می گذارند. اين اصطلاح چه محتوا و بار دينی و يا سياسی دارد؟ از صبح تا غروب از غذا و نوشيدنی ها امساک کردن و غروب افطار کردن؟ روشن است که چنين عنوانی (مانند نماز وحدت) و چنين اقدام لطيفی نه محتوای دينی و شرعی دارد و نه بار سياسی مؤثری با خود حمل می کند. در نتيجه نه به سود دين است و نه به سود سياست و مبارزه. اعتصاب غذا به عنوان يک اقدام اعتراضی و سياسی معنا و فرجام و هدف خاص خود را دارد که با دستکاری در مفاهيم و جعل عناوين ديگر حاصل نمی شود و در واقع چنين اعمالی لوث کردن و دستمالی ارزش هاست که بايد از آن اجتناب کرد." «حسن يوسفی اشکوری، جرس»\nحقيقتا دشوار است در اين باب نوشتن چه تا خود دستی بر آتش نداشته باشی، محال است درد سوختن را حس کنی. اما، مگر جز اين است که اهل قلم و انديشه با کلام و کلمه به عمل می رسند و درست و نادرست را از هم تفکيک می کنند. پس ايرادی نخواهد داشت اگر در مقابل از جان گذشتگی دوازده قهرمانِ عرصه ی انديشه چند کلمه ای بنويسيم شايد راهی برای پايان پيروزمندانه ی اعتصاب غذای اين عزيزان پيدا شود.\nنخست، وضعيت جامعه ايران و نگاه اکثريت مردم به رويدادهای سياسی ست. حقيقت اين است که مردم عادی به آن چه در زندان ها می گذرد بی توجه اند. از مردان سياست ايران نيز انتظار هيچ کاری جز ابراز تاسف و بحث و جدل بر سر کلمات اعتصاب غذا و روزه سياسی نمی رود. اين که آقای اشکوری می گويند در داخل بايد کاری کرد، و شخصيتی چون آقای خاتمی را هم از ميان گزينه های داخلی حذف می کنند، سخنی ست که بارِ سنگين ترديد و دودلی در آن ديده می شود و اين بی دليل نيست؛ ايشان به درستی می گويند: "حاکميت نشان داده است که نه گوش شنوايی دارد و نه برای جان و آبرو و حيثيت انسانها و حرمت مال و جان شهروندانش ارزش و احترامی قايل است. شايد هم، چنان که گفته می شود، برنامه ای برای نابودی فيزيکی مخالفان سر سخت و استوارش تدارک ديده و حداقل از حذف نهايی فيزيکی شماری از مخالفان سرشناس استقبال کند...". در چنين وضعيتی طبيعی ست که کم تر کسی در "داخل" به عملی چنين پر هزينه رغبت پيدا می کند.\nاما زندانيان سر افراز ما با اين همه مصيبت چه بايد بکنند؟ آيا سکوت و عدم توجه مردم نشانه ی بی حاصل بودن اسارت زندانيان ماست؟ به اعتقاد من خير. همين که زندانيان سرافراز ما، از جان و مال خود گذشته و گوهر پُر بهای آزادی را در گندابِ اسارتگاه ها جست و جو می کنند، ارزشی ست که امروز هم نه، فردا يقينا قدر شناخته خواهد شد. در تاريخ معاصر، نمونه ی زندانيان سياسی بيست و پنج ساله ی دوران شاه را داريم. زمانی که عباس حجری، محمدعلی عمويی، رضا شلتوکی، تقی کی منش از اعضای سازمان افسری حزب توده ايران بيست و پنج سال در زندان ماندند ولی از امضای عفونامه خودداری کردند، جامعه ی ايران نه تنها از آن ها خبر نداشت، بل که اصولا چيزی به نام سياست برای مردم بی اهميت بود. اگر امروز وسايل ارتباط جمعی و رسانه های اينترنتی خبر زندانيان سياسی را حداقل به کسانی که به اينترنت دست‌رسی دارند منتقل می کنند، در آن روزگار کم ترين اطلاعی از اين زندانيان به بيرون درز نمی کرد. اگر امروز در اثر تبه کاری های آشکار حکومت اسلامی، اميدی به تغيير و دگرگونی هست، در آن روزگار به خاطر رفاه روزافزون مردم، کم ترين اميد و دورنمايی برای تغيير نظام سياسی ايران وجود نداشت و چيزی که به ذهن هيچ کس، حتی خوش‌بين‌ترين تحول‌خواهانِ دوران نمی رسيد، تغيير رژيم سلطنتی ايران بود.\nبا اين وجود زندانيان سياسی بيست و پنج سال با افتخار و سرافرازی در زندان ماندند، و با ماندن شان مقاومت و پايداری در مقابل استبداد را تبديل به آموزه و چراغ راه کردند. نه مردم در آن دوران می دانستند که اينان کيستند، نه برای آزادی آنان جز معدودی فعال سياسی در خارج از کشور کسی تلاش و فعاليتی می کرد. اينان در آن زمان زنده‌به‌گورانی بودند که هيچ کس از وجودشان خبر نداشت.\nو اکنون مردانِ سر افرازِ آزادانديش و استبدادستيزِ ملی-مذهبی ما در زندان اند و برای آگاه کردن مردم از فجايعی که در آن جا می گذرد دست به اعتصاب غذای نامحدود زده اند. اعتصاب غذايی که می تواند آسيب جدی به جسم و جان آن ها وارد کند و يا حتی منجر به مرگ شان شود.\nبه اين زندانيان سرافراز می گوييم کسانی که بايد پيام شما را بشنوند، شنيدند. کسانی که بايد عملی انجام بدهند، دادند. ادامه ی اعتصاب غذا، به تعداد شنوندگان و فعالان اضافه نخواهد کرد. ظرفیّت جامعه ی ما همين است. شما بايد باشيد، تا راه آزادی و ستيزِ با استبداد را در آينده به مردم نشان دهيد. اعتصاب شما، نوری افکند بر قسمتی از اين راه تاريک. برای ادامه ی راه، وجود شما لازم است.\nاين سخنان را به عنوان يک ايرانی از هفتاد ميليون ايرانی می زنم. اگر به راستی برای شناساندنِ قساوتِ قلبِ عمله ی استبداد راهی جز به خطر انداختن جان باقی نمانده است، من نيز نه با اعتصاب غذا، که به شيوه ای ديگر چنين خواهم کرد، ولی کماکان باور دارم به قدرت کلمه و اين که برای گفتن و نوشتن بايد بود و باقی ماند. تا نظر زندانيان سرافراز ما چه باشد....\nاشکال فنی در ماهواره رصد\n"مجری شبکه خبر: آقای فاضلی، شما فرموديد تصاويری که از زمين گرفته شده به دست تون رسيده و اين اتفاق چهار بار افتاده. درسته آقای فاضلی؟\nحميد فاضلی سرپرست سازمان فضايی ايران: تصاوير نه! عرض کردم، داده های دورسنجی؛ البته تصاوير هم تلاش شده دريافت بشه..." «شبکه ی خبر»\nهورااااااااااااااااااااااااااا... بفرماييد دهن‌تون را شيرين کنيد... شيرينی محمدی (دانمارکی سابق) است... تازه است بفرماييد... اجازه بديد بغل تون کنم. اجازه بديد صورت تون را ببوسم (سه بار روبوسی می کند). افتخار بزرگی نصيب ما شده. صنعت هوافضای ما بعد از اين که توانست هواپيمای آنتونوف روسی را به طور کامل و به دست متخصصان ايرانی در ايران مونتاژ کند، اکنون توانسته يک موشک، از روی الگوی موشک V۲ در جنگ دوم جهانی بسازد... هورااااااااااااااا. بفرماييد شيرينی... البته اين موشک تمام و کمال به دست متخصصان توانمند هوا فضا در کشورمان ساخته شده و ما هيچ کمکی از برادران کره ای و روسی برای ساخت اين موشک دريافت نکرده ايم. نرم افزار پرواز اين موشک نيز تماما ايرانی ست و ما در راستای بومی سازی صنعت هوا فضا اين گام بزرگ را به جلو برداشته ايم. چی؟ تصاوير چرا نيامد؟! دوربين را خاموش کن... تو که نمی خوای حال ما را بگيری نه؟ کارْت شناسائی ات را يک بار ديگر ببينم... درسته، شبکه ی خبر... دوربين را حالا روشن کن... هوراااااااااااا... الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر..... ما تحت توجهات حضرت بقیةالله الاعظم ارواحنا لتراب مقدمه الفداء اين موشک را هوا کرديم و تصاوير را هم به زودی دريافت خواهيم کرد. مشکلات غيرقابل پيش بينی ولی طبيعی در زمينه ی نرم افزار نصب شده توسط خودمان پيش آمده که آن را به زبان ساده عرض می کنم و اين مشکلات به زودی به دست متخصصان کشورمان بر طرف خواهد شد...\nعرض کنم حضورتان مشکل غيرقابل پيش بينی که در نرم افزار نصب شده توسط متخصصان ما پيش آمد اين است برنامه ی paint windows ما که قبلا تصاوير jpg را به راحتی باز می کرد اکنون اين کار را نمی کند و فقط تصاوير bmp را باز می کند –ببخشيد اگر گفتار من کمی تخصصی ست و شما دقيقا نمی فهميد که چه می گويم. اگر ضرورت دارد بيشتر توضيح بدهم-. بله. عرض می کردم که مشکل از برنامه ی paint است که متخصصان سافت ور ما گفته اند اگر يک بار ويندوز را از نو اينستال کنيم مسئله حل می شود. الان يکی از بچه ها با موتور رفته مجتمع پايتخت، ويندوز هفت را جَلدی بخرد برگردد، چون ويندوز ويستا خيلی بازی در می آورد... [از حراست به من گزارش رسيد اين قسمت از صحبت های من نبايد پخش شود چون محرمانه است و منابع تهيه ی نرم افزار ما برای امريکا نبايد مشخص شود. لطفا آن را پاک کنيد]. اميدوارم توضيحات من برای شما و تماشاگران عزيز شبکه ی خبر کافی باشد. بفرماييد دهان تان را شيرين کنيد...\nچگونه يک روحانی محمدرضا شاه را از مرگ نجات داد؟\nاين روزها بحث اجنه و اشباح حسابی داغ است. ماها که مدرن هستيم البته به اين حرف ها می خنديم و احمدی نژاد و جنتی را دست می اندازيم که بدبخت ها دست ياری به سوی نيروهای موهوم دراز می کنند و به اين خرافات معتقدند. خدا آقاجان ما را رحمت کند. می گفتند اول يک سوزن به خودت بزن بعد يک جوالدوز به ديگری. والله ما که سوزن پيدا نمی کنيم و اگر هم پيدا کنيم طاقت دردش را نداريم، ولی جوالدوز که هيچ ميخ طويله هم توی تن و بدن ديگران فرو می کنيم و کک مان نمی گزد.\nباری امروز يک سوزن کوچولو پيدا کردم برای دوستان سلطنت طلب که اگر دوست داشتند به خودشان بزنند، تا بعد ما هم برای خودمان يک سوزن پيدا کنيم. اين سوزن، در صفحه ی ۱۳۴ کتاب کهن ديارا ی خانم فرح پهلوی (انتشارات فرزاد، چاپ ۲۰۰۳) قرار دارد، که اگر برداشتيد و به خودتان زديد، شهبانو و قلم اش را از دعای خيرتان بی نصيب نگذاريد. غلط نکنم روحانی مورد اشاره فرح خانم، پدر همان بابايی باشد که جنتی پيش اش می رود. والله اعلم:\n"پادشاه همواره معتقد بود که اگر بارها از مرگ نجات يافته تنها به خواست و ياری پروردگار بوده است. او در کودکی، چند ماه پس از تاج گذاری پدر، مبتلا به بيماری حصبه شد، اما از مرگی حتمی نجات يافت. پس از چهل روز تب شديد، پزشکان از علاج بيماری او عاجز ماندند و می گويند رضا شاه که هيچ گاه از خود ضعف نشان نمی داد بر بالين پسرش که علاقه خاصی به او داشت، به گريه افتاد. نيمه های شب يک روحانی را به بالين او آورد و از او خواست برای بهبود فرزندش دعا کند. به گفته همسرم «فردای آن روز تب من قطع شد و به سرعت بهبود يافتم.»"\nواقعا که جل الخالق!\nچند کلام به زبان زرگری با آقای اميرارجمند\n"به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، اردشير اميرارجمند از مشاوران موسوی، در دانشگاه ام‌آی‌تی گفته است ميرحسين موسوی در زمانی که نخست‌وزير بوده خواهان تشکيل کميته‌ای برای تحقيق درباره اعدام‌های سال ۱۳۶۷ بوده است. اردشير اميرارجمند افزوده موسوی پس از اطلاع يافتن از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ استعفا داده اما «همچنان سر کار بودند»." «خبرنامه گويا»\nآقا، سربازان گمنام امام زمان و لشکريان ارتش سايبری همين جور رو به روی مانيتورها نشسته اند و دارند به تو سر و کله ی هم زدن ما نگاه می کنند. فردايش هم حرف های ما را بر می دارند می برند در کيهان منتشر می کنند. عجب گيری کرده ايم. نمی گذارند دو کلمه راحت اختلاط کنيم. وقتی آقای پدرام فرزاد خطاب به آقای اميرارجمند نوشت: "لطفاً بی خيال!" به خودم گفت ام تو نبايد مثل آقا پدرام باشی و بايد حواس ات باشد که دشمنان از حرف های تو سوءاستفاده نکنند (ما هم تن مان خورده است به تن آقای خامنه ای و دشمن دشمن می کنيم). باری، چه بکنيم، چه نکنيم، ديديم بهترين کار نوشتن به زبان زرگری ست تا دشمن متوجه حرف های ما نشود. اميدوارم آقای اميرارجمند زبان زرگری بلد باشد والّا تلاش ما بی حاصل خواهد ماند:\nبرزادر عززيزز آقازی اميرز ارزجمند\nسلازم عليکزم و ز رحمت الله و برکازته. آقا يک کم به زسر و وزضع ات برس آدم فکرز می زکند تازه از حمازم در ز آمده ای ز موهايت کز کرزده است. بابا دنيا چشم اش به زشماست که از ززبان مهندزس چه می خوازهی بگوزيی (لطفا درست خوانده شود). اين اوزلاً. ثانياًز، ما که نفهميدزيم بالازخره شما سرز پياززی، ته پياززی، سر شورزای سبزز اميدزی، ته شورزای سبزز اميدزی، چی ز چی هستی؟ ثالثاًز، يک چيززی هست به نام کاريززما، که مثلا آقازی خميزنی تا دل ات بخواهدز دزاشت، و اين کاريززما، خازصيتی ست که همه ندارزند و با ززور ززدن هم به دست نمی آيدز. کاريززما چيززی ست که اگرز آدزم يک حرزف را صد و هشتادز درجه اشتباه هم بززند، مرزدم آن را عين درزست می پندارزند؛ اگرز مززخرف هم بگوزيد (توجه کنيد اين جمله به زبان زرگری ست؛ به زبان حقيقی نيست)، مردم آن را گوهرز ناب می يابند؛ اگرز به جايی ز اشاره ز کند، مرزدم با سر به طرزف نقطه ی مورزد اشاره می دوند، حتی اگرز بر سر راه ز شان چاه باشد. عززيززم، فدايت شوم، شما اين کاريززما را نداری، همان طور که دکترز مصطفی معين ز نداشت (رزاستی ايشان کجا تشرزيف دارزند؟ هر کجا هستند سلام ازز ما). رزابعاً... رزابعاً را وِلِش... همين سه تا چيزز را در نظرز بگيرزيد، اين همه ما ها سرِ کار ز نمی رويم و وقت ملت تلف نمی ز شود. تا نظرز شماز چه باشدز. قرزبانت. فه زِ مِه زِ سُزِخَنَ ز\nچرا دشداشه می پوشم؟\nآدم بايد يک عمر بگذراند تا بعضی چيزها را ياد بگيرد. من واقعا احمق بودم که زودتر اين موضوع را نفهميدم. برادر خدا بيامرز من –خدا رفتگان شما را هم بيامرزد- هر وقت در دوران خدمت مقدس و روزهای جنگ به اهواز می رفتم به من می گفت، موقع مرخصی دو سه تا دشداشه نازک و خنک برايم بخر و بياور. من هم می گفتم اگر زنده بودم چشم، حتما می خرم می آورم. خدا بيامرز نمی گفت که اين دشداشه چه خواصی دارد وگرنه من هم حتما در منزل دشداشه می پوشيدم.\nسال ها گذشت و گذشت تا آقای احمدی نژاد رئيس جمهور آقای خامنه ای شد. ايشان هم در مراسم ثبت ملی چادر و حجاب اقوام ايرانی گفت: "در مورد همين کت و شلوار؛ من خودم در واقع از پوشيدن آن معذب هستم." «سايت مرحوم هم‌ميهن، مراجعه شود به گوگل»\nباز هم منِ عقب افتاده نفهميدم که چرا پرزيدنت از پوشيدن کت و شلوار ناراحت است. اين هم گذشت تا رسيديم به روزگار ديدن حقايق در جام جهان نمای يوتوب و اين ويدئو را ديديم:\nخدا پدر اين آقای استراتژيست را بيامرزد که ما را از خواب غفلت بيدار کرد. اکنون من که در حال نگارش اين سطور هستم، برای ادامه ی نسل مسلمانان، يک دشداشه نازک و خنک به تن کرده ام و يک پنکه هم زير مبل گذاشته ام که گلاب به روی تان، گلاب به روی تان، حرارت بيضه ها متعادل بماند و اسرائيل بيضه‌خوار در طرح کاهش زاد و ولد مسلمانان شکست بخورد. استبعادی هم ندارد که فردا مهندسان چينی برای رفاه حال مسلمين ايران، همان طور که کنتور رکوع و سجود ساخته اند، دماسنج بيضه (با نام پيشنهادی ترموتخم) بسازند تا مردم خداجوی کشورمان به قول اسدالله ميرزا آن را به عضو شريف‌شان ببندند چرا که کار از محکم کاری عيب نمی کند. به حول و قوه ی الهی.\nآيت الله خامنه ای در نقش شوهر ننه\n"[روح الله] حسينيان اضافه کرد: امروز هم اگر مخير به انتخاب بين موسوی و احمدی‌نژاد شويم واضح است که دوباره احمدی‌نژاد را انتخاب می‌کنيم زيرا فرق می‌کند بين بچه تخسی که گاهی در برابر پدر عصيان می‌کند و بچه‌ای که پدر خود را صرفاً شوهرننه می‌پندارد. وی با انتقاد شديد از عملکرد احمدی‌نژاد گفت: رهبری در دولت های نهم و دهم بيشترين حمايت را از رئيس جمهور و دولت کرد اما اين رفتار احمدی‌نژاد خلاف لوطی گری بود..." «مهر»\nشوهر ننه [آيت الله خامنه ای]- تخم سگ، تو روی من واميسی؟ بزنم همچی تو دهنت که ديگه از اين [.ُ.] ها نخوری؟\nبچه [ميرحسين موسوی]- ولیِّ عزيزم مگه من چی گفتم؟ همون حرف هايی را زدم که بابای خدا بيامرزم [آيت الله خمينی] گفت...\nشوهر ننه- خفه شو ولد الزنا [کمر بند را در می آورد]. رفتی واسه من توی فک و فاميل مخالف جمع کردی؟ می گی با ننه ات [انقلاب خانم] بد رفتار می کنم؟ می گی اونو به لجن کشيدم؟ می گی رفتار بابات درست بود رفتار من غلط؟ حالا اون يک زمان رئيس من بود و من جرئت نُطُق کشيدن نداشتم به کنار. حالا که من رئيسم. توی توله سگ واسه من شاخ شدی؟ [بچه را محکم می زند]\nبچه [فرياد می کشد]- چرا می زنی؟! برو اون بچه ی تخس ات را بزن که گند زده به تمام خونه. ببين چی به سر مادر من آورده. ببين چی به سرِ خونه زندگی مون آورده. پسره ی دروغگو... [شوهر ننه فرصت نمی دهد، و دست بچه را می گيرد، می برد داخل يکی از اتاق های منزل حبس می کند. پيراهن سبزی را که يادگار پدر بچه است از تن بچه در می آورد و به او می گويد حق ندارد بعد از اين لباس سبز بپوشد. به نوکرش می گويد "مراقب باش بيرون نره، با کسی حرف نزنه. نه تلفن کنه، نه کسی بياد سراغ اش. پاشو گذاشت بيرون از اتاق دو تا بزن تو سرش. بچه های همسايه هم اومدن سراغ اش، با اين چماق بزن تو سرشون..." بچه اما از پشت ميله های پنجره که رو به کوچه باز می شود، انگشت های دست اش را به شکل V نشان می دهد]...


سردار آزمون | گلزنی آزمون در لیگ قهرمانان اروپا سال 2016 - 95\nخانه » ورزشي » فوتبال و فوتسال » سردار آزمون : می‌خواهم در هر سه بازی لیگ قهرمانان گل بزنم\nسردار آزمون : می‌خواهم در هر سه بازی لیگ قهرمانان گل بزنم\nنگین جنوب:مهاجم ایرانی روستوف اعلام کرد که می‌خواهد در هر سه بازی باقی مانده تیمش در لیگ قهرمانان اروپا تلاش کند تا موفق به گلزنی شود. او همچنین گفت که به حضور در تیم مارسی فکر نکرده است.\nمهاجم ایرانی روستوف رقبای سرسختی در این تیم دارد، مهاجمانی مانند دمیتری پولوز و موسی دومبیا، اما گل‌های حساسی که سردار آزمون برای روستوف به ثمر رسانده و البته ارتباط خوبی که با هواداران تیمش دارد باعث شده او محبوبیت بالایی داشته باشد.\nآزمون که با دو گل به اندرلشت و آژاکس یکی از پایه‌گذاران اصلی صعود روستوف به لیگ قهرمانان بود، در سه بازی دور رفت مرحله گروهی این مسابقات مقابل بایرن مونیخ، PSV آیندهوون و اتلتیکومادرید به صورت ثابت بازی کرد و موفق شد در دیدار مقابل حریف هلندی پاس گل بدهد.\nحالا او امیدوار است که در سه بازی باقی مانده و مقابل هر سه حریف قدرتمند گروه D لیگ قهرمانان گلزنی کند.\nسردار آزمون که در روسیه حضور دارد، در خصوص دیدار مقابل اتلتیکومادرید، بازی مقابل ستاره‌های این تیم، نظر سیمئونه درباره مهاجمان روستوف، حضور نمایندگان باشگاه مارسی فرانسه برای تماشای بازی‌اش و احتمال حضور در این تیم، وضعیت روستوف، وضعیت این شهر که آماده مسابقات جام جهانی می‌شود و… صحبت کرد.\nبازی با اتلتیکومادرید یک دیدار ویژه برای روستوفی‌ها بود و مردم شهر کاملاً در جو این مسابقه بودند و استقبال خوبی هم داشتند.\nشکست یک بر صفر مقابل اتلتیکومادرید نتیجه خوبی برای روستوف بود، خودت فکر می‌کنی روستوف در حد لیگ قهرمانان و مسابقه بزرگی چون اتلتیکومادرید بازی کرد؟\nما خوب بازی کردیم، موقعیت‌های زیادی هم داشتیم که حتی گلزنی کنیم، اما نشد.\nدر بازی با اتلتیکومادرید کار ما واقعاً خیلی سخت بود، چون بازیکنان بزرگی در این تیم حضور دارند. یعنی هر سه تیم گروه ما بازیکنان بزرگی دارند و به نظرم همگروه‌های ما سه تیم از بهترین تیم‌های دنیا هستند.\nدر این بازی یک فرصت خوب گلزنی داشتی که توپ روی پای تو خوب قرار نگرفت و حدود ۹ کیلومتر هم دویده بودی.\nاین آمار برای خودت راضی کننده بود یا فکر می‌کنی می‌توانستی بهتر از این هم عمل کنی؟\nنباید در مورد عملکردم صحبت کنم. در آن صحنه هم پای من به زمین گیر کرد و نتوانستم خوب شوت بزنم.\nبا این حال امیدوارم کادر فنی از عملکردم راضی بوده باشد.\nسیمئونه در نشست خبری در پاسخ به سؤالی که درباره تو پرسیدم، اعلام کرد روستوف مهاجمان سرعتی و خطرناکی دارد و خوب آنها را آنالیز کرده‌ایم.\nبه نظرت آنالیز آنها تأثیری روی بازی تو داشت و مدافعان اتلتیکو برنامه خاصی روی تو داشتند یا کار خودشان را کردند. تو در بازی چیزی حس کردی؟\nمدافعان اتلتیکومادرید جزو بهترین مدافعان دنیا هستند و هر چهار عنصر خط دفاعی این تیم بهترینند.\nآنها بازی خودشان را کردند و آنالیز کردن هم در همه تیم‌های دنیا وجود دارد و ما هم آنها را آنالیز کرده بودیم. با این حال آنها پیروز میدان بودند.\nدر بازی با اتلتیکو مادرید نمایندگان باشگاه مارسی فرانسه برای دیدن بازی تو به ورزشگاه آمده بودند.\nاز این اتفاق خبر داشتی؟\nدر صورتی که مارسی علاقه داشته باشد تو را جذب کند، به نظرت این تیم و لیگ فرانسه می‌تواند انتخاب خوبی برای تو بعد از چهار سال حضور در لیگ برتر روسیه باشد؟\nمن با باشگاه روستوف قرارداد دارم و همه سعی و تلاشم این است که بتوانم در این تیم مفید باشم.\nهنوز هیچ چیزی درباره آینده‌ام نمی‌دانم و تصمیمی هم در این خصوص نگرفته‌ام.\nبه همین دلیل به این مسئله فکر نکرده‌ام.\nدر روسیه تو بین هواداران روستوف محبوبیت بالایی پیدا کردی.\nعکس تو را روی دیوار ورزشگاه روستوف کشیده‌اند، شماره پیراهنت را روی صندلی کافه‌ها نوشته‌اند و بیشترین عکس یادگاری و امضا را با تو می‌گیرند.\nاین محبوبیت برای تو خوب است یا بد؟\nمحبوبیت خوب است و کسی از محبوب بودن بدش نمی‌آید، اما من باید خیلی بهتر از اینها باشم تا پاسخ این محبوبیت و محبت‌ها را هم بدهم.\nمحبوبیت، انتظارها را هم بالا می‌برد و امیدوارم از پس این انتظارها برآیم.\nیکی از هواداران روستوف هم می‌گفت که سردار آزمون سوپر فوتبالیست است.\nاین لقب‌ها برای تو انگیزه است یا فشار را روی تو بیشتر می‌کند؟\nشهر روستوف در حال آماده شدن برای جام جهانی ۲۰۱۸ است.\nشاید وضعیت شهر برای مردم اذیت کننده باشد، اما جام جهانی در پیش است و مردم برای آن لحظه شماری می‌کنند. این اتفاق را چطور می‌بینی؟\nاین اتفاق برای شهر روستوف بسیار خوب است و اولین باری خواهد بود که چنین اتفاق مهمی برای روستوفی‌ها رقم می‌خورد.\nروستوف واقعا مردم فوتبالدوستی دارد که می‌توانند به بهترین شکل از جام جهانی و تیم‌هایی که به این شهر می‌آیند، میزبانی کنند.\nبعضی هواداران ابراز علاقه کردند در صورت صعود ایران به جام جهانی، بازی‌های تیم ملی در شهر روستوف برگزار شود تا تو را در لباس تیم ملی هم در شهر روستوف ببینند. به نظر خودت این اتفاق چطور است؟\nاتفاق خوبی است و من هم دوست دارم در صورت صعود تیم ملی به جام جهانی در شهر روستوف بازی کنیم.\nبه این دلیل که روستوف شهر دوم من است، اما ما هنوز به جام جهانی صعود نکرده‌ایم و بعد از صعود به جام جهانی ان‌شاالله به این موضوع هم فکر می‌کنیم.\nتو در بازی با اندرلخت و آژاکس برای روستوف گلزنی کردی و مقابل آیندهوون پاس گل دادی.\nاکنون سه بازی سخت دور برگشت باقی مانده و شاید هواداران به خصوص\nدر ایران منتظر گلزنی دوباره تو در لیگ قهرمانان باشند.\nاین اتفاق مهم را می‌توانی رقم بزنی؟\nو اگر خودت بخواهی انتخاب کنی یا آرزو کنی که یک گل در این سه بازی بزنی، ترجیح می‌دهی این گل به بایرن مونیخ باشد یا اتلتیکو مادرید یا آیندهوون؟\nشانس صعود روستوف به مرحله بعدی کمتر از دیگر تیم‌های گروه است، اما فکر می‌کنی بتوانید در این گروه سخت سوم شوید تا به لیگ اروپا بروید؟\nچرا نتوانیم؟ تیم ما تا این مرحله آمده و به دور گروهی لیگ قهرمانان رسیده و اگر هم شانس صعودمان به مرحله بعدی خیلی کم باشد، باید تلاش کنیم تا در گروه‌مان\nسوم شویم و به لیگ اروپا برویم. این کار شدنی است و می‌توانیم انجامش دهیم.\nوضعیت‌تان در لیگ روسیه به نظر در حال بهتر شدن است و با حل مشکلات مالی باشگاه، عملکرد تیم هم رفته رفته بهتر می‌شود. درست است؟\nدو روز پیش هم به عنوان بهترین بازیکن ماه روستوف انتخاب شدی…\nبرچسب ها : آزمون , قهرمان , لیگ\nعکس جدید سیما تیرانداز در جشن تولد پسرش اردیبهشت ۹۴\nفال روز شنبه ۲ آبان ماه ۹۴\nروزه خواری ناخواسته مجری به خانه بر می گردیم + عکس


ارتباطات شرکتی- طعم ضعیف ارتباطات - شارا - شبکه اطلاع رسانی روابط عمومی ایران\nدوشنبه، 16 تیر 1399 - 07:02\n- اندازه متن: + - کد خبر: 43228 صفحه نخست » ارتباطات و روزنامه نگاری چهارشنبه، 7 خرداد 1399 - 15:14\nشبکه اطلاع رسانی روابط عمومی ایران (شارا)-|| آیا تاکنون در شرایطی قرار گرفته اید که گامی به عقب برداشته و به تلاش های ارتباطی شرکت خود نگاه کنید و احساس کنید که این خیلی خوب نیست.\nدر ارتباطات شرکتی، چنین چیزی به عنوان "رویکرد کتاب درسی" وجود دارد. شما می توانید همه کارها را مطابق با کتاب انجام دهید اما بازده ممکن است ضعیف باشد. ارتباطات ممکن است با جفت شدن فونت های ظریف و رنگ های براق خوب به نظر برسد، با این حال، پیام های واقعی اغلب دارای ارزش هستند و اگر چیزی شبیه من باشید، ممکن است جالب باشد که بسیاری از افراد با استعداد (و مرفه) با چیزهایی که بسیار ناخوشایند بوده اند جذاب باشد.\nاینجا چه اشتباهی وجود دارد؟ کجای کار خراب است؟\nناآگاهی از آنچه در ارتباطات باعث ایجاد طعم عالی می شود، عجیب است، زیرا با رویکرد کتاب درسی مغایرت ندارد، همان رویکردی که ما در ارتباطات شرکتی بسیار دوست داریم. همه ما در همه چیز از فیلم، موسیقی و کتاب گرفته تا تزئینات داخلی، طراحی اتومبیل، سلیقه خود را داریم. در حالی که سلیقه های ما به طور کلی متفاوت است، همیشه حرفه ای هایی با سلیقه های خلاقانه وجود دارند که به معنای واقعی کلمه در جهان پیرامون ما شکل می گیرند.\nاما به نظر می رسد در ارتباطات سازمانی، ایده طعم عالی در ارتباطات را کاملاً از بین برده ایم.\nدر روزهای تاریکتر، بعضی وقت ها از خود این سوال را می پرسم که آیا این می تواند نتیجه کمبود طعم عالی صنعت باشد.\nاگر ارتباطات سازمانی شما با طرح های مختلف و بی نقص شکل گرفته باشد، مهم نیست؟ هر فعالیتی ممکن است به درستی انجام و اندازه گیری شود، اما چنین تلاشهایی با فعالیتهای ارتباطی و نتیجه خوب و بسیار عالی مقایسه نمی شود؟\nشما می گویید که خوب کار می کند و این باعث می شود که تجارت شما به پیش برود، خوب است، اما نحوه صحبت شما با جهان باعث می شود تا مردم دست به اقدام دیگری بزنند. نمی خواهید بدانید؟\nاین همان جایی است که من به یک ترسو تبدیل می شوم. برای اینکه پیام من در مورد شرکتی شفاف تر شود، باید تعدادی مثال از زندگی واقعی را بیان کنم. اما این تنها کاری است که نمی توانم انجام دهم. من به عنوان یک وبلاگ نویس ارتباطات شرکتی، می توانم از همه چیز، از مبارزات بازاریابی شکست خورده گرفته تا اشتباهات در ارتباطات بحران، انتقاد کنم. اما من نمی توانم لیستی از شرکت هایی تهیه کنم که ارتباطات شرکتی را ارزشمند منعکس می کنند.\nبا این حال، من می توانم توضیح بدهم که ارتباطات عالی شرکتی چگونه می تواند باشد:\n1. ارتباطات شرکتی که به طرز عجیب و غریبی اغراق شده است. "مردم به خاطر وجود شما واقعاً خوشحال نیستند."\n2. ارتباطات شرکتی که ادعاهای مسخره ای را مطرح می کند که به هر حال هیچ کس به آن اعتقاد ندارد. "شرکت شما پیشرو، انقلابی و نوآورانه نیست."\n3. ارتباطات شرکتی که به طور ناخواسته لکه دار است. "نه، خنک نیست - و هرگز نخواهد بود - برای گفتن این که شما خونسرد هستید. این فقط راه کار نیست."\n4- ارتباطات شرکتی که از صدای بازاریابی براق استفاده می کند. "نه، شما فقط سیاره را نجات ندادید، بنابراین لطفاً خودتان را متوقف کنید."


کد خبر: 55308440\nبه گزارش سلام نو به نقل از تجارت نیوز، واردات خودرو با اصلاحیه امروز مجلس در طرح ساماندهی صنعت خودرو جدی‌تر شد. در طرح مجلس، واردات مشروط به صادرات خودرو یا قطعات آن شده است.\nطرح ساماندهی صنعت خودرو در ماه‌های گذشته مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است اما اکنون با اصلاحیه مجلس به نظر می‌رسد در مراحل نهایی خود قرار دارد.\nمحمدرضا نجفی‌منش، رئیس انجمن قطعه‌سازان از این طرح دفاع می‌کند.\nدر مقابل، فرید زاوه، کارشناس صنعت خودرو واردات در برابر صادرات را عملی نمی‌داند و معتقد است این طرح فقط اقدامی نمایشی در برابر انتقادات به انحصار خودروسازان است.\nنجفی‌منش، رئیس انجمن قطعه‌سازان به تجارت‌نیوز می‌گوید طرح واردات خودرو در برابر صادرات را اتاق بازرگانی ارائه کرده است و این راهکار می‌تواند به صنعت خودروسازی کمک کند.\nاو در پاسخ به این پرسش که با توجه به کمبود عرضه در بازار خودرو چگونه امکان صادرات آن وجود دارد، می‌گوید: معضل صنعت و بازار خودرو کمبود عرضه نیست، در این صنعت کمبود نقدینگی برای قطعه‌سازان وجود دارد.\nتوان تولید ۲ میلیون خودرو را داریم\nاین فعال اقتصادی می‌افزاید: از سوی دیگر هدف بخش عده‌ای از تقاضای موجود در صنعت خودرو، بهره‌گیری از رانت موجود در اختلاف قیمت کارخانه‌ای و بازار خودروهاست. اگر این فاصله حذف شود، تقاضا کاهش می‌یابد و امکان صادرات وجود دارد.\nبه گفته او، خودروسازان سال گذشته ۵۷۰ هزار خودرو عرضه کرده‌اند اما ۴۲ میلیون نفر برای خرید آنها ثبت‌نام کرده‌اند؛ بیشتر این افراد قصد بهره‌گیری از رانت ۵۰ تا ۱۵۰ میلیون تومانی حاصل از اختلاف قیمت کارخانه‌ای و بازار خودروها را دارند.\nنجفی‌منش مدعی است اگر قیمت‌گذاری خودرو به گونه‌ای باشد که خودروسازان ضرر نکنند و بتوانند بدهی خود به قطعه‌سازان را پرداخت کنند، آنها توان تولید ۲ میلیون خودرو در سال را دارند که بیشتر از تقاضای واقعی بازار است.\nبه گفته رئیس انجمن قطعه‌سازان تنها دلیل ممنوعیت واردات در سال‌های اخیر نبود ارز بوده است؛ نه حمایت از خودروساز و با طرح جدید می‌توان این مشکل را حل کرد.\nدر طرحی که اتاق بازرگانی برای واردات خودرو تدوین کرده نیز کاهش تورم و التهاب بازارهای مالی داخلی و رفع دیون شرکت‌های خودروسازی به قطعه‌سازان از جمله نقاط قوت و فرصت این طرح دانسته شده است.\nزاوه توضیح می‌دهد: آنچه که در واقع اتفاق می‌افتد این است که برخی اشخاص قطعات خودرو را صادر و در ادامه یا آنها را در کشور خارجی منهدم می‌کنند یا دوباره به صورت قاچاق به کشور بازمی‌گردانند.\nاین کارشناس صنعت خودرو می‌افزاید: تولید داخل در صنعت خودروسازی و قطعه‌سازی به اندازه‌ای نیست که امکان صادرات آن وجود داشته باشد. ضمن اینکه کیفیت تولیدات آنها به گونه‌ای است که اکنون حتی کشورهایی چون عراق و سوریه نیز خودروی ایرانی را نمی‌پذیرند.\nاو تاکید می‌کند: مسئول تامین ارز کشور اتاق بازرگانی نیست و دلیل ندارد اعضای این نهاد به فکر حل این معضل باشند؛ ضمن اینکه اگر ارز وجود ندارد پس چرا بسیاری از محصولاتی که خود آنها توزیع می‌کنند به ایران وارد می‌شود؟\nزاوه نتیجه «واردات در برابر صادرات» را افزایش انحصار خودروسازان می‌داند و می‌افزاید: تجربه نشان داده است که حتی وارداتی هم رخ نمی‌دهد؛ کما اینکه واردات کامیون به کامیون‌سازان سپرده شد اما هیچ محصولی به کشور نیامد.\nاو هدف از این طرح را پاسخی به انتقادات از انحصار خودروسازان می‌داند و می‌گوید: آنچه بازار را تنظیم می‌کند تعداد خودروهای عرضه شده است که این طرح کمکی به حل آن نمی‌کند. تنها نتیجه آن افزایش قیمت خودروهای وارداتی است؛ چرا که خودروسازان هزینه صادرات نمایشی خود را نیز از مصرف‌کننده دریافت می‌کنند.