فرهنگ و هنر | کلیپدونی - دانلود کلیپ خنده دار،دانلود کلیپ ایرانی\nوب سایت روزیاتو: داستان ها و فیلم های علمی تخیلی مدت زمان زیادی است که در دنیای ما وجود دارند به طوری که اولین سریال های این ژانر را می توان «منطقه ی گرگ و میش» (The Twilight Zone) و نسخه ی سریالی «پیشتازان فضا» (Star Trek) دانست که چندین دهه قبل ساخته و پخش شده اند. از آن زمان تاکنون این سبک از سریال های تلویزیونی هر ساله محبوب تر شده و شبکه های تلویزیونی و شرکت های فیلمسازی نیز سرمایه گذاری های بیشتری را در این حوزه انجام داده اند.\nروزنامه شهروند – علی نامجو: مدت زیادی از پیروزی روحانی در دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری نمی‌گذرد، اما حجم مطالبات از رئیس‌جمهوری بسیار بالاست. در ایام منتهی به انتخابات، هنرمندان چه در عرصه موسیقی و چه در زمینه‌های دیگر، حمایت همه‌جانبه‌ای از حسن روحانی داشتند و با حضور گسترده خود پای صندوق‌های رأی اعلام کردند که ادامه فعالیت رئیس دولت را به سود هنر این سرزمین می‌دانند.\nیکی از اساتید برجسته موسیقی ایران معتقد است به دلیل مشکلات عدیده به‌جامانده از دولت دهم، اهالی هنر در چهار‌سال نخست ریاست حسن روحانی اجازه دادند رئیس‌جمهوری به مسائل مهمتری رسیدگی کند، اما حالا زمانی فرا رسیده که رئیس دولت به مسائل کلان هنری و درخواست‌های هنرمندان رسیدگی کند. کیوان ساکت، استاد صاحب‌نام موسیقی و نوازنده مشهور تار و سه‌تار صراحتا از وضع موجود انتقاد می‌کند و البته نوک پیکان انتقادات خود را به سمت متولیان هنر و مدیران ارشد وزارت ارشاد نشانه می‌رود. کیوان ساکت از برخورد کارمندان ادارات زیر مجموعه ارشاد در شهرستان‌ها گلایه دارد و معتقد است این افراد صلاحیت صدور مجوز برای اساتیدی چون او و همسنگانش را ندارند. گفت‌وگوی صریح و بی‌پرده ما با این استاد موسیقی را در ادامه می‌خوانید:\nپای حرف‌هایم می‌ایستم\nموضوع مورد بحث در گفت‌وگوی ما ابتدا به لغو کنسرت‌ها برمی‌گردد. می‌خواهیم این مسأله را کمی بسط دهیم. اساسا محدودیت‌های موسیقی جدی در ایران چگونه است؟ یک هنرمند در این مملکت می‌تواند آزادانه راهش را انتخاب کند و ادامه دهد یا با موانع مختلفی دست‌به‌گریبان است؟\nدر این سال‌ها سعی کرده‌ام هنرمندی مستقل باشم و تا جایی که می‌توانم حرفم را بزنم، از این‌رو آماده هستم برای این‌که بحث را آغاز کنیم. اگر مسأله، اداره ارشاد و فرهنگ اسلامی است که تا حالا این نهاد، رشدی را موجب نشده و تنها چیزی که به دنبال داشته، افزایش نارضایتی میان هنرمندان بوده است. نمی‌دانم دلیل این کار چیست. من نمی‌خواهم اسمی از افراد شاغل در ارشاد ببرم، چون همه دوستان من هستند. من عمر خود را در راه موسیقی صرف کرده‌ام. کتاب‌هایی که نوشته‌ام توسط هنرجویان رشته‌های مختلف و نه‌تنها تار و سه‌تار نواخته می‌شود. سال‌هاست برنامه‌های آموزشی من از رادیو فرهنگ به گوش هنردوستان می‌رسد. هر روز برنامه من مبنی‌بر آموزش لطایف، ظرایف، ردیف موسیقی ایرانی، آهنگسازی، جمله‌پردازی، بداهه‌نوازی، فرم‌شناسی و… از رادیو پخش می‌شود. آیا کارمند جزء اداره ارشاد یک شهرستان صلاحیت موسیقایی بیشتری از ما اساتید موسیقی دارد؟ ما موسیقیدانان هستیم که فرهنگ‌سازی می‌کنیم.\nدرواقع یک عده خاص هستیم که تعدادمان در حوزه فرهنگ‌سازی شاید کمتر از انگشتان دو دست باشد. البته هنرمندان تفاوتی با یکدیگر ندارند. نمی‌خواهم بگویم که ما تافته جدا بافته هستیم، ولی وظیفه فرهنگ‌سازی در جامعه بر دوش ما است. این بدبختی ما است که افراد، جایگاه خودشان را نمی‌دانند. مثل این‌که عضو تازه متولدشده یک خانواده برای عضو بزرگتر مثل پدربزرگ خانواده تعیین تکلیف کند! من مایل هستم که این صحبت‌ها را منعکس کنید و من هم با شهامت تمام پشت حرف‌هایم هستم. همواره بوده‌ام، هستم و خواهم بود. منظور من این است که این افراد چرا به خودشان اجازه می‌دهند با ما که فرهنگ ایران را رقم می‌زنیم، این‌گونه سخن بگویند؟ با آقای لطفی هم همین رفتار را انجام دادند.\nاین میزها بی‌وفا هستند\nفکر می‌کنید چرا این اتفاق رخ می‌دهد و کارمندان ادارات شهرستان‌ها با شما چنین برخوردهایی دارند؟\nاین موضوع برای من هم سوال است. چه کسی به خودش این اجازه را می‌دهد؟ من متاسفم که متولیان موسیقی با هنرمندان خود، این‌گونه برخورد می‌کنند. تنها دو هفته قبل از کنسرت خیلی لطف می‌کنند، بر سر من منت می‌گذارند و به ما مجوز می‌دهند! می‌خواهم بگویم که درواقع من باید مجوز بدهم که مسئولان اداره ارشاد در فلان شهرستان اجازه پیدا کنند به آن‌جا بروند و در مورد موسیقی اظهارنظر کنند. آقایان و خانم‌ها بدانند که این میزها به کسی وفا نکرده است. نام کمترین هنرمندان هم در تاریخ باقی خواهد ماند، ولی از شما فقط ممکن است یک تأثیر بسیار بد به جا بماند. می‌خواهم این صحبت‌ها نوشته شود. مدیر برنامه‌ام می‌گفت، مسئولان گفته‌اند «به آقای ساکت نگویید ولی ما سه روز زودتر مجوز شما را می‌دهیم!» درحالی‌که من و امثال من که هنرمندان سرشناس این مرز و بوم هستیم باید صلاحیت افراد را تایید کنیم. هنرمندان این سرزمین، انسان‌های نازنینی هستند که با تمام دشواری‌ها، سختی‌ها و بی‌حرمتی‌هایی که صورت می‌گیرد، کار می‌کنند.\nتوهین‌های زیادی در عرصه هنر به ما می‌شود و حتی ما را تهدید می‌کنند، ولی با این حال پا پس نمی‌کشیم. ممکن است یک گروه تکفیری بیاید بمب‌گذاری کند، ولی کجا یک متولی هنری جرأت دارد کنسرت کسی را تعطیل کند یا اصلا کسی را در ممکلت خودش مورد تهدید قرار دهد؟ اینها اتفاقاتی است که برای هنرمندان یک سرزمین و البته بنده رخ می‌دهد. باید تاکید کنم که من خودم را تنها نمی‌بینم. اگر صحبتی می‌کنم به نمایندگی از تمام کسانی است که کنسرت‌های‌شان لغو شده، مورد بی‌مهری، بی‌حرمتی، کم‌لطفی و… واقع شده‌اند و حقوق‌شان نادیده گرفته شده، در حق‌شان اجحاف شده و حقوق‌شان چه مادی و چه معنوی پایمال شده است.\nدر کجای دنیا، صدا و سیمای یک مملکت آثار هنری را پخش می‌کند، ولی اصلا نسبت به هنرمندان و حقوق معنوی و مادی آنها، هیچ تعهدی را در خودش احساس نمی‌کند؟ در کجای دنیا این اتفاق رخ می‌دهد؟ در کجای دنیا می‌بینید چنین برخوردی با هنرمندان سرشناس عرصه هنر و کسانی که فرهنگ‌ساز هستند و تاریخ هنر و موسیقی را رقم می‌زنند، صورت می‌گیرد؟ حتی با کسانی که فرهنگ را رقم نمی‌زنند هم در همان کشورهای خارجی چنین برخوردی صورت نمی‌گیرد!\nاگر موافق باشید بحث را تطبیقی پیش ببریم و شرایط شما را با هنرمندان دیگر کشورها مقایسه کنیم. شما اجراهای مختلف و بزرگی در سالن‌های مهم جهان داشته‌اید. ما در ایران یک روند دریافت مجوز داریم. می‌خواهیم بدانیم در خارج از کشور، ماجرا به چه صورت است؟\nمطمئنا پاسخ من برای شما بسیار تعجب‌آور است. ما در خارج از ایران می‌رویم و فقط تاریخ اجرای کنسرت را مشخص می‌کنیم. با وجود سالن‌های بسیار، ما باید از مدت‌ها قبل برای دریافت سالن اقدام و اعلام آمادگی کنیم. تنها مسأله‌ای که وجود دارد همین است و بس. یعنی کسی نمی‌آید به شما بگوید «آلبوم تصویری کار خود را بیاور!» ما می‌خواستیم کنسرتی در کرج که مرکز استان البرز محسوب می‌شود، اجرا کنیم. اول ما را به اداره‌کل فرستادند. در اداره‌کل گفتند «باید به اداره شهر کرج و به دفتر موسیقی آن‌جا بروید» ولی دیدیم اصلا دفتر موسیقی ندارند! یک دفتر کوچک بود که هیچ شباهتی به دفتر ارشاد تهران نداشت. دفتر کوچکی بود که دونفر آن‌جا به‌عنوان کارمند و مسئول بایگانی نشسته بودند تا پاسخ تماس‌های تلفنی را بدهند. گفتیم «چه کنیم؟»\nبیست برگه به ما دادند و گفتند که «باید پر شود.» گفتند «تصویر کار را هم باید بیاورید و نام کسانی که می‌خواهند اجرا کنند را هم ارایه دهید.» گفتیم «روندش چقدر طول می‌کشد؟» گفتند «بعد از تکمیل مدارک حداقل ١٠روز کارشناسی موسیقی زمان می‌برد.» نکته این‌جا بود که کارشناسی کار توسط چه‌کسی صورت بگیرد؟ بنا شد کار توسط خانمی که ایشان را هیچ‌گاه در عرصه موسیقی ندیده بودیم، کارشناسی شود. من یکی از آدم‌های شناخته‌شده این مملکت هستم، اما برخی از کارمندان جزء ادارات موسیقی حتی نمی‌دانستند که قرار است کارهای مجوز چه هنرمندی را پیگیری کنند، با این حال می‌خواستند صلاحیت ما را تشخیص دهند! ١٠روز کارشناسی و ١٠روز امور مربوط به حراست طول می‌کشید که می‌شود بیست روز. درحالی‌که دو هفته دیگر کنسرت ما باید برگزار می‌شد.\nهمان‌طور که می‌دانید تا زمان دریافت مجوز هم ما حق تبلیغ نداریم، درحالی‌که من می‌خواهم سالنم پر شود، اما سالن ما به حسرت پر می‌شود. من به این روند اعتراض دارم. این افراد چه حقی دارند برای من کیوان ساکت، کارشناسی کنند؟ هر کسی که حتی در یک مدرسه کوچک کار می‌کند، قابل احترام است، ولی ما اصلا کاری به این موضوع نداریم. هرکسی حق صحبت دارد و حق شهروندی او است که صحبت کند. این مسائل اصلا مهم نیست، اما آنها در چه سطحی از موسیقی هستند که به خودشان اجازه می‌دهند راجع به من چنین اظهارنظر و کارشناسی کنند؟ مشکل من این است که مجوز را دیر می‌دهند، ولی در عوض مامور مسلح برای محافظت از من می‌فرستند!\nمانع‌تراشان در فکر مطرح‌کردن خویش‌اند\nبرخی از هنرمندان معتقدند رفتارها و برخوردهای مدیران و کارمندان ادارات ارشاد در شهرهای مختلف با یکدیگر متفاوت است و اعتقاد دارند این تفاوت گاهی‌اوقات درد را بیشتر می‌کند. نظر شما در این‌باره چیست؟\nاگر ماجرا قانونی است که ما که ایالتی نیستیم. ما یک کشور هستیم و یک قانون واحد داریم. اگر قانونی وجود دارد باید به ماده قانونی استناد کنیم. صحبت دوستان هنرمند کاملا درست است. اگر وزارتخانه کل یک چیزی می‌گوید، یک کارمند جزء یک شهرستان کوچک نمی‌تواند آن را زیر پا بگذارد. سوالی که من از مسئولان و متولیان هنر در این مملکت دارم این است که مجوز‌دادن برای کنسرت‌های موسیقی به چه دلیل انجام می‌شود؟ اجازه دهید خودم به این مسأله پاسخ دهم. چند دلیل بیشتر به ذهن من نمی‌رسد. یکی این‌که در مرحله نخست، مسائلی خلاف امنیت ملی، شئون فرهنگی جمهوری اسلامی، شئون فرهنگی جامعه، شأن مسائل و اعتقادات مردم انجام نشود. یعنی کاری خلاف امنیت ملی، خلاف شأن جامعه، خلاف عرف و… صورت نگیرد.\nدوم این‌که یک فرهنگ‌سازی غلط انجام نشود و اگر با فرهنگ ایرانی و اسلامی تجانس داشته باشد، انجام شود و غیرمتجانس آن مجال رشد پیدا نکند. اگر این مسائل مدنظرشان باشد، اولا سوال من این است کسانی که در ارشاد هستند، از لحاظ تجربه و از نظر تسلطی که باید بر امور هنری داشته باشند، آیا صلاحیت لازم را دارند که بتوانند سره را از ناسره تشخیص دهند؟ کسانی که در شورای موسیقی هستند حداقل آنهایی که در تهران حضور دارند، جز یک نفر، بقیه‌شان اصولا آدم‌هایی هستند که در طول زندگی‌شان اصلا کار اجرایی نکرده‌اند یا اگر کار اجرایی انجام داده‌اند این‌قدر انگشت‌شمار و کوچک بوده که به حساب نمی‌آید. آنها از دانشجویان موسیقی هم کمتر کار اجرایی کرده‌اند. در این میان افرادی در شهرستان‌ها هستند که می‌خواهند با مانع‌تراشی، خودشان را مطرح کنند.\nکاری می‌کنند که از کشور برویم؟!\nگفته می‌شود حتی کارهایی که در ژانر موسیقی ملل قرار می‌گیرد و ممکن است در کشوری مثل انگلستان اقبال عمومی نداشته باشد، اگر از رادیو پخش شود، پولش مستقیما به حساب صاحب اثر واریز می‌شود…\nبله، دقیقا همین‌طور است. با این حال، حرف ما این است که می‌خواهیم حقوق معنوی‌مان را رعایت کنند، اما این اتفاق رخ نمی‌دهد که بسیار دردناک است. تاکید من بر این مسأله است. متاسفانه با آدم‌های دیگر مانند دانشجوها و حتی شاگردان هنر بهتر از استادان ما رفتار می‌شود. کسانی که راجع به مجوزها با ما بحث می‌کنند، صلاحیت ندارند حتی در مورد موسیقی صحبت کنند. آنها به خودشان اجازه می‌دهند که به هنرمند بگویند «ما دو هفته زودتر مجوز شما را صادر می‌کنیم.» شما چه کسی هستید که می‌خواهید مجوز من را زودتر بدهید؟ این حرفی بوده که اداره ارشاد اصفهان به من زده است. اگر این‌گونه است پس چرا فلان شخص به من زنگ می‌زند و می‌گوید «هر وقت فکر مجوز هستی، اصلا زنگ هم نزن و فقط به من پیامک بده» ولی از آن طرف کارمند ایشان منت بر سر مدیر برنامه من می‌گذارد و می‌گوید «ما دو هفته زودتر مجوز نمی‌دهیم، ولی به آقای ساکت سه روز زودتر مجوز می‌دهیم.»\nمگر من نباید تبلیغ انجام دهم و مردم را برای کنسرتم جمع کنم؟ من جز این‌که حرکات ضدفرهنگی تمام و کمالی از آنها متصورم، هیچ ایده دیگری ندارم. آنها می‌خواهند کنسرت هنرمندان برگزار نشود. این تفکر، تفکری است که می‌خواهد کنسرت هنرمند موفق نباشد و مردم به کنسرتش نروند وگرنه چه دلیلی دارد که تنها دو هفته زودتر مجوز بدهند؟ چرا همین الان که برای برگزاری کنسرت تقاضا می‌دهم، جواب را نمی‌گویند؟ مگر امثال من یا هنرمندان دیگر شناخته‌شده نیستند؟ مگر نخستین بار است که کنسرت برگزار می‌کنیم؟ چرا کاری می‌کنند که همه از این کشور بروند؟ چرا کاری می‌کنند که فرار مغزها رخ دهد. این اتفاق، اتفاق ناخوشایندی است. من مراتب نارضایتی، رنجوری و دلگیری خودم از تمام متولیان هنری که این گونه حقوق معنوی هنرمندان را نادیده می‌گیرند و رفتارشان توهین به هنر و شخصیت هنری هنرمندان است را اعلام می‌کنم. ما از دولت آقای روحانی انتظار نداشتیم که متولیان جزء اینچنین با ما رفتار کنند.\nفکر می‌کنید چرا کار دریافت مجوز حتی برای هنرمندانی چون شما سخت و دشوار است؟\nنکته مهم دیگری در این میان وجود دارد که نباید از آن غافل شد. اگر هدف این است که چیزی خلاف شأن جمهوری اسلامی، خلاف شأن فرهنگ ایران و اسلام، خلاف امنیت ملی، خلاف شئونات جامعه اسلامی و ایرانی به دست مردم نرسد، شما چرا سنگ جلوی پای هنرمندان نام‌آشنا می‌اندازید؟ شما به پمپ‌بنزین‌ها بروید و ببینید که همه‌نوع سی‌دی مستهجن و غیرمجاز را در این اماکن و حتی سر چهارراه‌ها و سر گذرها می‌فروشند. به خیابان انقلاب بروید و ببینید که این اتفاق واقعا رخ می‌دهد. به‌طور مثال خیلی‌ها هستند که مجوز ارشاد نمی‌گیرند و به حوزه هنری می‌روند. حوزه با آنها از نظر مالی به توافق نمی‌رسد، اما آنها به صداوسیما می‌روند و رسانه ملی، کارشان را صدبار پخش می‌کند. این‌جا یک بام و دو هوا هم نیست، بلکه یک بام و سه هواست!\nبنابراین اصلا مجوز دادن نه به من کیوان ساکت یا هنرمندانی که تاثیرگذار و پیشکسوت هستند، بلکه اصلا به همه معنی پیدا نمی‌کند. به همین دلایلی که عرض کردم، این کار وجاهت ندارد. یکی این‌که شورای مجوز اصولا خودش به صورت مصداقی، صلاحیت این کار را ندارد و من رسما این حرف را می‌زنم. به جز یک یا دونفرشان که به‌هرحال آنها را می‌شناسیم، بقیه اصلا چیزی برای ارایه ندارند. ما از دولت آقای روحانی انتظار داریم جدی‌تر وارد این مقوله شود. این موضوع الان مشکل ما هنرمندان است. آقای روحانی در چهار‌سال نخست حضورش به دلیل این‌که یک دولت و یک مملکت سرشار از مشکل و دغدغه به او رسیده بود، چندان مورد انتقاد اهالی هنر قرار نداشت.\nاگر ما در گذشته به دولت آقای روحانی خرده نمی‌گرفتیم، به این خاطر بود که این دولت به قدری مشکل داشت که می‌دانستیم باید به امورات مهمتری از هنر و به‌طور ویژه موسیقی رسیدگی کند. در چهار‌سال نخست دولت آقای روحانی، گرانی بود، تورم بود، برجام بود، تحریم‌ها بود، کارشکنی‌ها بود، اختلاس حیرت‌انگیز مدیران و دزدی‌های آدم‌های دولت قبل بود و به همین دلیل ما گفتیم «آقای روحانی اینها را برطرف کند و بعد به هنر و فرهنگ برسد.» الان که بخش زیادی از مشکلات به قول خودشان برطرف شده، ما انتظار داریم دولت آقای روحانی به‌طور جدی وارد مسأله فرهنگ شود. دولت فعلی و درواقع هیچ‌کدام از دولت‌ها تاکنون به هنرمندان کمکی نکرده‌اند؛ مگر به هنرمندان قلم به مزد! مگر به هنرمندانی که چیزهایی را که برخی مدیران نالایق به آنها دیکته می‌کنند، انعکاس می‌دهند.\nآقای صالحی امیری در جلسه معارفه‌شان در تالار وحدت صحبت‌هایی را مطرح کردند مبنی بر این‌که هنرمندان نام‌آشنا و پیشکسوت ما اساسا خودشان مسائل موردنظر متولیان امر را در کارهای‌شان لحاظ می‌کنند. به نظرتان این سخنان در ساحت عمل چقدر اجرایی می‌شود؟\nمی‌بینیم که در عمل چنین اتفاقی رخ نداده است. به‌نظرم ماجرای اصلی تفاوت در نگرش‌هاست. ما در تهران حداقل در کمیته ارزشیابی و جلسه‌ای که هر سه‌شنبه برگزار می‌شود یکی، دو نفر داریم که ما هم آنها را می‌شناسیم و می‌دانیم که آن دونفر معمولا به هنرمندان پیشکسوت، احترام خاص خود را می‌گذارند و همیشه می‌گویند که «شما نگران نباشید و ما این کار را انجام خواهیم داد.» مسأله‌ای که وجود دارد این است که ما در تهران منتظر رفتارهای متفاوتی بودیم، اما در تهران هم این اتفاق نیفتاد. من چند هفته پیش با وحید تاج کنسرت داشتم، اما این‌قدر مجوز ما را دیر دادند که تمام برنامه‌های‌مان تحت‌الشعاع قرار گرفت. برای چه این کار را می‌کنند؟ مگر نه این‌که بارهاوبارها مدیران مختلف گفته‌اند «کیوان ساکت، مجوز نمی‌خواهد.» پس اگر مجوز نمی‌خواهد چرا مجوز تبلیغ را به ما نمی‌دهید یا دیر می‌دهید؟\nهفته نامه کرگدن – محمد بادپر: ارنست همینگوی از آن دست نویسنده هایی است که نمی شود دوستش نداشت؛ نویسنده ای که صرفا نه متعلق به گروه روشنفکری است و نه متعلق به مردم عادی و نه حتی متعلق به داستان خوان های حرفه ای؛ او نویسنده ای است که زندگی سراسر اتفاقی داشته، اما با خواندن آثارش بیشتر از همه چیز آرامش را می بینیم. آرامشی در پی نگاهی انسان دوستانه که تو را دعوت می کند به لذت بردن از زندگی. این روزها احسان لامع در حال ترجمه نامه هایی از همینگوی است که در سال 2015 منتشر شده است. با او به همین خاطر و به دلیل سالگرد درگذشت همینگوی به گفت و گو نشستیم.\nهمینگوی اهل شعار نبود. دغدغه داشت. دغدغه آزادی و خوب زیستن. هر آنچه نوشته، ابتدا لمس کرده است. صرفا تخیل نبود. تجربه شخصی اش را در رمان هایش نوشته است. این آزادی و شادی را در زندگی تجربه کرده بود. با طبیعت زندگی می کرد، ورزش می کرد و… اما نظر شخصی من این است که این تفکر آزادی و جست و جوی شادی حاصل پیامدهای رقت بار جنگ بود. به نوعی فرافکنی و فراموشی رویدادهای دردناک جنگی بود که او تجربه کرد.\nعده ای هم می گویند که او تحت تاثیر مارک تواین بوده است…\nماهنامه همشهری 24 – کیانوش وفایی: علی درخشی در دوره کارشناسی، گرافیک خوانده و سال 1370 کاریکاتور را با مجله طنز و کاریکاتور آغاز کرده و اواخر دهه 80 به انیمیشن رو آورده است. از آثار او می توان به مستند انیمیشن، حیات وحش، ترافیک، گزارش اوتی، شهر زندگی، کلاه نجات، آقا معلم و بچه ها، بر همگان واضح و مبرهن است که … مانی و نقاشی های سرگردان، بیمار و مجموعه پرطرفدار دیرین دیرین اشاره کرد.\nاو جوایز معتبری هم در زمینه کاریکاتور دریافت کرده است. درخشی می گوید ساخت مجموعه دیرین دیرین در این دو سال که از شروع سختش می گذرد، با افت و خیزهای زیاد و استرس هایش، بدون حضور هم گروهی هایش ممکن نبود. او و تیم سازنده، جذابیت قصه، رو به رشد بردن این پروژه با وجود محدودیت های بسیار، جذب مخاطب و پاسخگویی به سطح توقع بالای مردم را از اهداف های خود در ساخت این مجموعه می دانند.\nانیمیشن از جمله گونه های سینمایی و تلویزیونی پرطرفدار و مهم در جهان است اما تا چه اندازه در کشور ما با استقبال مخاطبان روبرو شده است؟\n– تصور می کنم در ایران هم انیمیشن به شدت مورد استقبال مردم است؛ به ویژه این روزها در سینما هم بیشتر مورد توجه قرار می گیرد چرا که می بینیم سینمای ما به نوعی اصلا خیلی به دنبال ترغیب مخاطب نیست. در واقع ما یک ژانری پیدا کرده ایم که بیشتر ترجیح می دهد خودش را در جشنواره ها مطرح کند.\nسینمای ما با سوبسید سرپا ایستاده است اما انیمیشن به این دلیل خیلی بیشتر از سینما مورد توجه قرار گرفته است، چون خیلی از ارگان ها به سمت انیمیشن آمده اند تا بتوانند حرف شان را بزنند. ما در بحث تبلیغات در شاخه های مختلف شاهد این هستیم که از این حوزه بسیار استفاده می شود و این موضوع نشانه ای است که مردم ما توجه بسیاری به انیمیشن نشان می دهند.\nاین هنر – صنعت در سینمای ما، به جز چند نمونه شاخص، آن چنان که باید موفق نبوده است. در مجموعه های تلویزیونی یا آیتم های اینترنتی تا چه اندازه مورد استقبال عموم قرار گرفته است؟\n– بحث سینمایی کمی متفاوت است. ما در بخش انیمیشن و کارهای مجموعه ای یا کارهای کوتاه ضعف نویسندگی داریم. در بخش انیمیت، بخش های طراحی، کاراکتر و مسائل فنی پیشرفت خوبی داشته ایم و در بسیاری از اوقات از استانداردی جهانی برخورداریم اما متاسفانه در فیلمنامه نویسی به شدت ضعف داریم.\nدلیل اولش این است که دانشگاه های ما شاید به این بخش خیلی توجه ندارند و نیازهای داخل کشور دیده نمی شود و نویسنده ها خلاقانه کار نمی کنند اما در بخش سینما این موضوع سخت تر هم خواهد بود.\nدر مجموعه کارهای کوتاه هم شاهد آثار خوب هستیم اما نوشتن یک فیلمنامه برای انیمیشن و فیلم سینمایی کمی چالش بیشتری دارد. این موضوع دلایل مختلفی هم دارد که یکی از آنها این است که انیمیشن محدودیت های بیشتری نسبت به فیلم های رئال دارد، مخصوصا که در ایران از نظر تکنیک دستمان باز نیست (به طور مثال تکنیک کاغذی برای فیلم سینمایی غیرممکن است انجام بدهیم) و در بخش موضوعی هم همین طور.\nدر واقع نویسندگان ما عادت ندارند یا به آنها اجازه داده نشده است که دغدغه های خودشان را دنبال کنند و همیشه باید کار سفارشی انجام بدهند تا بتوانند بودجه آن فیلم را تامین کنند اما در مقابل تلاش های خوبی هم شده است، مثل فیلم های تهران 1500 یا مبارک که امیدوارم این روند حفظ شود و هر روز بهتر شود.\nتلویزیون یکی از رسانه های مهم به شمار می رود که افراد بیشتری با آن ارتباط دارند و هر خوراک فرهنگی با دیدگاهش می تواند راهکاری موثر برای آنها به همراه داشته باشد. این موضوع را چگونه ارزیابی می کنید؟\n– بله، تلویزیون آن قدر مهم است که شاید بتوان گفت رسانه اصلی پخش انیمیشن همیشه این رسانه بوده است اما متاسفانه در کشور ما مشکلاتی وجود دارد. من سیاست های تلویزیون را در حمایت از انیمیشن عادلانه نمی دانم. به طور مثل مرکز صبا را داریم که این رسانه از آن حمایت می کند و در آنجا سیاست هایی وجود دارد که مانع رشد خلاقیت می شود و می توانم به جرئت بگویم این موضوع به انیمیشن ایران صدمه زده است. این را هم بگویم که چند سالی است این مرکز با توجه به مدیرانی که انتخاب شده اند، موفق عمل کرده است اما در مقابل می بینیم که شبکه های استانی به طور مستقل انیمیشن سفارش می دهند.\nبه عقیده شما دلیل این که حوزه انیمیشن با داشتن نیروهای مستعد قدری را که باید ندیده چیست؟ آیا تنها حمایت مسئولان فرهنگی، سینمایی و تلویزیونی می تواند راهگشا باشد؟\n– اگر بخواهم یک دلیل را بازگو کنم این است که خلاقیت در انیمیشن ما وجود ندارد که بخشی از آن به همان مسئله فیلمنامه بر می گردد. در بخش فنی پیشرفت های خوبی در زمینه نیروی انسانی و طراحی داشته ایم. شاید بخشی از این مشکل به مسئولان بر می گردد که محصولات سفارشی می خواهند و نتیجه آن همین می شود که داریم می بینیم؛ محصولاتی که الان برای بچه ها ساخته می شود، همان نمونه های انیمیشن های غربی است، در حالی که در ایران تولید شده است. در واقع مسئولان که این کارها را سفارش می دهند خاستگاه گروه مخاطب را به رسمیت نمی شناسند.\nخودتان هم اخیرا مجموعه جذاب و پرطرفداری ساخته اید. پروسه شکل گیری ایده اولیه مجموعه دیرین دیرین چگونه بود؟\n– ایده اولیه کار روزانه از آقای ابوالحسنی بود. از سال ها پیش ایده این بود که ما بتوانیم بدون وابستگی به بودجه های دولتی و به طور مستقل انیمیشن بسازیم و در واقع آرام آرام تلاش کنیم که این صنعت روی پای خودش بایستد.\nتاکنون چند آیتم از این مجموعه تولید شده و گروه تولید کننده آن چند نفر هستند؟\n– تصور می کنم حدود نهصد قسمت ساخته شده که حدود هفتصد قسمت آن پخش شده است. گروه تولید کننده را هم تا آنجا که ممکن است، کوچک تشکیل می دهیم که بتوانیم کار را در زودترین زمان تمام کنیم. در واقع اگر بخواهیم درباره کار مفید صحبت کنیم، به جرأت می توانم بگویم یکی از مجموعه هایی است که بالاترین میزان کار مفید روزانه را دارد.\nمجموعه انیمیشن دیرین دیرین از سوی مخاطبانش بسیار مورد استقبال قرار گرفته و با آن ارتباط برقرار کرده اند. خودتان به عنوان کارگردان دلایل موفقیت این مجموعه را در چه می دانید؟\n– خوشحالم از این که بعد از دو سال با وجود نقدهایی که از آنها آگاه هستیم، گفته می شود که این اثر موفق بوده است. اما کار روزانه اتفاقاتی دارد که کار را سخت می کند. این که مورد توجه مردم قرار گرفته است جای رضایت دارد و شاید یکی از دلایلش این است که اعتماد مردم را جلب کرده ایم و توانسته ایم ثابت کنیم که مستقل هستیم. در آیتم های انتقادی هم که می سازیم حرف دل مردم را می زنیم و به هیچ وجه جناحی نیستیم اما در مقابل به تمام خطوط قرمز و اخلاق پایبند هستیم.\nیکی از برگ های برنده در ساخت انیمیشن به شخصیت پردازی آن مربوط می شود. در این زمینه نویسندگان و کارگردان های این پروژه، چه ویژگی هایی را رعایت می کنند؟\n– شخصیت پردازی در این پروژه داستانی طولانی دارد. به دلیل این که ایده اولیه ما آن چیزی نیست که الان وجود دارد، کمی متفاوت بود. ما متاسفانه گاهی تعصب هایی غیر منطقی در بسیاری از موارد مانند تاریخ داریم.\nکاراکترهایی که من ساخته ام اسامی دارند که قرار بوده نمادهای دوره های خیالی تاریخی باشند و به این شکل ما می توانیم دوره های تاریخی را بررسی کنیم و کار یک جنبه فرهنگی – تحلیلی هم داشته باشد. در واقع محمدرضا علیمردانی با صدای خودش به شخصیت ها روح بخشیده است. درباره این موضوع با هم اتود زدیم. من ایده هایی داشتم و او به حساب ظاهر و تیپی که برای آنها ساختم و بر اساس قصه ها اتودهایی برای صدا زد.\nتصور می کنم مردم هم با این شخصیت ها خوب ارتباط برقرار کرده اند. ممکن است چندتا از کاراکترها دقیقا همانی نباشند که از ابتدا مد نظرم بوده اما شخصیت اصلی ما یعنی «وِی» تقریبا همانی است که از ابتدا در ذهنم داشتم.\nپیرمردی می خواستم که با وجود جذاب بودن برای مخاطب، بتواند بخنداند ولی در واقع کم عقل نباشد. معمولا پیرمردها در کمدی کمی به خاطر کم عقل بودن شان می خندانند اما من این شخصیت را دانای کل در نظر گرفتم. این شخصیت عاقل ترین فرد است و در عین حال که می تواند مخاطب را بخنداند، جذاب است و خوشحالم که به این هدف رسیده ایم و من فکر می کنم محبوب ترین شخصیت ما «وی» باشد.\nاز نکات قابل توجه در این مجموعه، لحن و زبان آن است که در کنار تصاویر جذابش به موفقیت و گیرایی آن کمک می کند. چگونه به لحن و زبان خاص آن رسیده اید؟\n– زبانی که برای شخصیت ها در نظر داشتم از ابتدا همین بود. من سعی8 داشتم در فرم اغراق کنم. همان طور که در فرم، فضا و اشیا دفرمه شده، در زبان هم دوست داشتم این خاصیت باشد تا این یکدستی رعایت شود. البته با محمدرضا علیمردانی سال هاست همکاری دارم و گمان می کنم درک متقابل داریم.\nما در اتودهایی که زدیم با ایده های محمدرضا علیمردانی روبرو شدیم و این زبانی که به آن رسیده ایم، حاصل همکاری ماست. در بعضی مواقع روش ها و فرمول هایی داریم اما گاهی هم روش مان حسی است اما خوشحالم که به گویش خاصی رسیده ایم که می توانیم بگوییم این زبان، دیرین دیرینی است و فرمول ثابتی ندارد و سیال است.\nروانشناسی و جامعه شناسی چه میزان در انیمیشن دیرین دیرین مورد توجه بوده است؟ آیا گرته برداری از رفتارها و خصوصیات مردم در پروراندن ایده های اجتماعی نقش داشته است؟\n– این موضوع در ساخت این مجموعه بسیار نقش دارد اما این معنی را نمی دهد که من و دوست خوبم، آیدین سیارسریع که چند ماهی است به تیم نویسندگی ما اضافه شده است، جامعه شناس یا روانشناس هستیم. ما پیشینه مطبوعاتی داریم و خودم که شروع کننده این پروژه بودم، تجربه کار مطبوعاتی دارم که بیشتر آن در حوزه اجتماعی بود. البته زیاد می خوانم و روی رفتار مردم حساس هستم. رفتارهایی که شاید عجیب یا غلط باشند.\nما معمولا مشکلات را می بینیم، آن را بیان می کنیم و گاهی با مشورت با متخصصان راهکار ارائه می دهیم. از طرفی از ابتدا یکی از اهدافی که با شروع مجموعه دیرین دیرین داشتیم، کارآفرینی بود و الان داریم به آن نزدیک می شویم؛ به این معنی که ما می توانیم این کار را آنقدر گسترده کنیم که نیروهای بیشتری را از بچه های انیمیشن سراسر کشور جلب کنیم.\nاین اتفاق در حال رخ دادن است که اولین مرحله آن در کردستان بود. هماهنگی ها برای ساخت دیرین دیرین در کردستان انجام شد و ما قصد داریم این روش را در تمام استان های کشور اجرایی کنیم تا آنها بتوانند برای مخاطب خودشان با همان فرم دیرین دیرین بسازند تا فرهنگ سازی کنند. در کنار این اتفاقات، به مسئولیت اجتماعی پایبند بودیم و در کمپین های خیریه شرکت داشتیم و حتی خودمان کمپین خیریه راه انداخته ایم و سعی کرده ایم به مسئله مسئولیت اجتماعی توجه کنیم.\nاین امکان وجود دارد که نسخه سینمایی مجموعه دیرین دیرین ساخته شود؟\n– بله، به ساخت نسخه سینمایی فکر کرده ایم و از ابتدا هم که من طرح را می نوشتم به نسخه سینمایی آن هم فکر می کردم. حتی الان می توانم بگویم که سیناپس سینمایی و کلیات قصه آن در ذهنم هست. امیدوارم به آرامی شرایط برای انجام این کار مهیا شود اما فعلا مقداری سختی در تمام بخش ها داریم و فشار کار زیادی است. امیدوارم که بتوانیم به ثبات بیشتری برسیم تا در آینده ساخت نسخه سینمایی را هم عملی کنیم.\nبه عنوان سوال آخر، وضعیت انیمیشن را در ایران چگونه ارزیابی می کنید؟\n– ما نیروهای خیلی خوبی داریم اما جزیره های جدا افتاده ای از هم هستند. مثلا کارهای انیمیشن کوتاه ما واقعا قابل توجه اند. حتی نامزد انیمیشن کوتاه در اسکار داشته ایم اما هیچ زمان این نیروها یک جا جمع نشده اند. یکی از دلایل آن سوء مدیریت در حوزه انیمیشن، تلقین یک دیدگاه خاص و بی توجهی به خواست مخاطب است.\nاز طرفی هم امیدی به اصلاح این امر نیست، بنابراین اولین قدم برای سروسامان دادن به انیمیشن مستقل شدن است. در واقع باید پروژه هایی مثل دیرین دیرین شکل بگیرد که شاید خود این مستقل بودن رقابت به وجود بیاورد چون در این حالت سازنده ها مجبورند مخاطب واقعی یعنی مردم را جذب کنند. این رقابت نویسنده ها را به سمتی سوق می دهد که ببینند مردم واقعا چه نیازی دارند و همان را بنویسند و بپردازند.\n10 صحنه متاثر کننده در سریال «بازی تاج و تخت»\nوب سایت روزیاتو: در این رسانه بارها و بارها در مورد سریال محبوب و پرطرفدار «بازی تاج و تخت» (Game of Thrones) سخن گفته شده است. در حالی که در هفته ی آینده شاهد پخش اولین قسمت از فصل هفتم این سریال هستیم و تماشاگران و طرفدران آن بی صبرانه منتظر اتفاقات فصل جدید هستند می خواهیم مطلب دیگری در مورد این سریال داشته باشیم. سریال «بازی تاج و تخت» همه چیز برای جلب نظر بیننده دارد از اژدها و شمشیر و پیشگویی گفته تا دسیسه های خاندان سلطنتی و صحنه های نبرد بسیار جذاب اما شاید با قاطعیت بتوان گفت که هر قسمت از این سریال دارای صحنه های احساسی متعددی است که به شدت بیننده را تحت تاثیر قرار می دهد.\nتماشاگران این سریال بدون شک در طول تماشای سریال به وضوح غم، ناامیدی، درماندگی و بالاتر از همه ی آن ها خشم را در واکنش به بعضی از صحنه های غیرمترقبه حس خواهند کرد و البته عصبانیت آن ها نیز قابل درک است زیرا در این سریال اتفاقاتی می افتد که تماشاگر نه انتظار آن را داشته و نه خوشایند اوست. در ادامه ی این مطلب قصد داریم ۱۰ صحنه ی سریال که به وضوح تماشاگران را غافلگیر کرده، متاثر ساخته و به خشم می آورد به شما نشان دهیم. با ما همراه باشید.\n۱- شب عروسی سانسا استارک با رمزی بولتون\nبگذارید در همین ابتدا با یکی از وحشیانه ترین و متاثر کننده ترین صحنه های سریال شروع کنیم. بدون شک تماشاگران سریال «بازی تاج و تخت» از دیدن رفتار ناشایست و بسیار خشن رمزی بولتون با نوعروسش، سانسا استارک بسیار خشمگین و متاثر شده بودند. تا زمانی که این صحنه در سریال رخ داد بسیاری از تماشاگران از تغییرات شخصیت سانسا استارک در فیلم نسبت به آن چه که در کتاب آمده بود خرسند و راضی بودند زیرا ترسیم جدید از شخصیت سانسا به آن عمق و اهمیت بیشتری در سیر داستان داده بود.\nاما در اپیزود موسوم به «تعظیم نکرده، خم نشده، خرد نشده» (Unbowed, Unbent, Unbroken) در فصل پنجم تماشاگران بار دیگر با همان شخصیتی از سانسا آشنا می شوند که در تمامی بخش های کتاب مانند یک کیسه بوکس از این طرف به آن طرف پرتاب می شد هر کسی هر جور که دلش می خواست از او سوء استفاده کرده و او را آزار می داد.\n۲- مرگ جان اسنو\nهمه می دانیم که جان اسنو یکی از معدود شخصیت های کاملاً مثبت و دوست داشتنی سریال «بازی تاج و تخت» و شاید تنها قهرمان داستان است بنابراین وقتی که او در اپیزود «مهربانی مادر» (Mother’s Mercy) توسط نیروهای خودش به قتل رسید طبیعی بود که تماشاگران دچار خشم و ناراحتی شدیدی شوند. بلافاصله پس از پایان این اپیزود می شد ناراحتی و خشم طرفداران سریال را در شبکه های اجتماعی مشاهده کرد و همه نومیدانه به دنبال ارائه سناریوهایی برای بازگشت شخصیت جان اسنو به سریال بودند و دوست داشند به هر طریق ممکن این شخصیت به نحوی به داستان بازگردانده شود.\nاین سناریو و احساساتی ترکیبی از ناامیدی و امید به بازگشت جان اسنو تا پخش فصل بعد همچنان ادامه داشت حتی بعد از این که شخصیت «زن سرخ» مرگ او را تایید کرد. تا کنون کسی نمی داند که در فصل بعدی و در نهایت چه اتفاقی برای جان اسنو خواهد افتاد اما این سریال «بازی تاج و تخت» نام دارد و تجربه نشان داده که حتی اگر اسنو بار دیگر زنده شود به این معنا نخواهد بود که عاقبت خوب و خوشی در نهایت در انتظار اوست.\n۳- راهپیمایی شرمندگی سرسی\nدر طول فصل پنجم سریال «بازی تاج و تخت»، شخصیت سرسی لنیستر دو بار موجب خشم تماشاگران شد و باعث گردید که برخی واقعاً از کوره در بروند. در ابتدا بسیاری برای او و بیرحمی که در طول راهپیمایی شرمندگی در حالت عریان از میان جمعیت شلوغ شهر برای وی رخ داد احساس دلسوزی کرده و خشمگین شدند.\nاما تماشاگران ریزبین نکته ی دیگری را نیز در این راهپیمایی متوجه شدند و آن استفاده از شخصی دیگر غیر از لینا هیدی برای ایفای نقش سرسی در این صحنه ی شرم آور بود که شاید بتوان آن را یکی از جنایت های سریال «بازی تاج و تخت» دانست و به اعتقاد بسیاری از تماشاگران اگر قرار بود چنین صحنه ای ساخته شود باید خود بازیگر اصلی آن را بازی می کرد نه کس دیگری به جای او.\n۴- مرگ شاهزاده اوبرین\nمرگ شاهزاده اوبرین در اپیزود «صخره و افعی» (The Mountain and the Viper) در فصل چهارم بسیاری از طرفداران سریال را شوکه و وحشت زده کرد. مارتل تقریباً دوئل خود با کوه (Mountain) را برده بود و تنها در تمام کردن کار درنگ کرد. او به جای تمام کردن کار کوه شروع به حرف زدن بیش از حد نمود و همین موضوع مرگ وحشیانه اش را در پی داشت.\nبعد از این اپیزود نیز سر و صدای بسیاری در رسانه های اجتماعی آنلاین به پا شد و هم به غیرمنتظره بودن مرگ مارتل اشاره کرده بودند. یکی از کاربران توییتر در حساب شخصی خود نوشته بود:” اوه، باید از دوست داشتن شخصیت های سریال بازی تاج و تخت دست بردارم زیرا همه ی آن ها دارند می میرند”.\n۵- عروسی سرخ\nاین صحنه یکی از صحنه هایی بود که جورج آر آر مارتین می توانست بگوید:” همه را می کشم”.عروسی سرخ هم در کتاب و هم در سریال نه تنها به خاطر شخصیت هایی که کشته شدند بلکه به خاطر وحشیانه بودن قتل ها و مقدار خوبی که ریخته شد باعث رنجاندن خاطر تماشاگران شد.\nشدت کشتار و تعداد زیاد کسانی که در این صحنه قتل عام شدند به حدی بود که یکی در حساب توییتری خود نوشته بود :” من به آ؛وش نیاز دارم تا حالا تا این حد توسط یک سریال تلویزیونی شوکه نشده و احساساتم جریحه دار نشده بود”. علی رغم ناراحتی شدید تماشاگران از صحنه ی عروسی سرخ، این صحنه بار دیگر بر ناامیدی تماشاگران سریال افزود.\n۶- نبود بانوی سنگدل\nکاتلین استارک دوست داشتنی ترین شخصیت سریال «بازی تاج و تخت» نبود اما مرگ او با توجه به داستان کتاب پایان کار نبود و تماشاگران منتظر بودند بر اساس چیزی که در کتاب آمده بود وی زنده می شد و با تبدیل شدن به یک زن سنگدل و بیرحم به نام لیدی استون هارت انتقام خون پسرش را بگیرد. اما در اپیزود پایانی فصل چهارم با نام «فرزندان» (The Children) هیچ نام و نشانی از او دیده نمی شد.\nهمین موضوع باعث شد بسیاری از بینندگان سریال که قبلاً کتاب جورج آر آر مارتین را خوانده بودند در توییتر به این موضوع عکس العمل نشان دهند. برای مثال یکی از کاربران توییتر نوشته بود:” می خواهم هر چیزی که دارم را آتش بزنم و سپس بر روی خاکسترشان زار زار گری کنم”. بدتر از این آن که هنوز هم مشخص نیست که شاهد زنده شدن و حضور او به نحوی در دو فصل پایانی خواهیم بود یا نه.\n۷- مرگ شیرین برثیون\nدر یکی از فصل های سریال که به اندازه ی کافی صحنه ی تلخ و غم انگیز دیده بودیم، مرگ شیرین برثیون بیش از پیش دل تماشاگران را به درد آورد. در یکی دیگر از صحنه هایی که سریال «بازی تاج و تخت» با احساسات تماشاگران بازی می کرد و در اپیزود موسوم به «رقص اژدهایان» (The Dance of Dragons)، شیرین برثیون توس پدرش استنیس برثیون به دستور زن سرخ برای خوش شانسی در نبرد پیش رو در مقابل ارتش بولتون ها زنده زنده دز اتش سوزانده می شود.\nهر چند در نهایت استنیس جنگ را نیز می بازد و کشته می شود و البته بیش از پیش تماشاگران سریال را از خود متنفر کرد. اما این مرگ های دلخراش دیگر برای تماشاگران سریال عادی شده بود و بسیاری از آن ها ادعا کردند که از دیدن این صحنه متعجب نشده اند.\n۸- مراسم تدفین جافری\nهیچ کسی از مرگ جافری ناراحت یا عصبانی نشد و بسیاری حتی بر این باور بودند که مرگش به اندازه ی کافی دردناک نبوده است. اما در این جا هدف ما پرداختن به عکس العمل و حرکات پدر/دایی اش جیمی لنیستر در این مراسم است. در اپیزود «پاره کننده زنجیرها» (Breaker of Chains) جیمی لنیستر به زور خود را به سرسی تحمیل می کند اما این موضوع اصلی که باعث تاثر و خشم تماشاگران شد تغییری است که بار دیگر در داستان کتاب رخ داد. در کتاب، سرسی بعد از کمی تامل و تردید در ادامه به سرعت به تلاش های جیمی جواب مثبت می دهد.\nاما در نسخه ی سریالی این موضوع دیده نمی شود که بار دیگر صحنه ای دردناک و تامل برانگیز سرشار از خشونت را به سریال اضافه می کند. این صحنه چنان جنجالی و دردسرساز شد که جورج آر آر مارتین مورد نکوهش قرار گرفت. اما در نهایت خشم و درماندگی هیچ کس اهمیتی نمی داد که سرسی و جیمی در واقع برادر و خواهر بودند و جنازه ی پسرشان در چند قدمی آن ها افتاده بود.\n۹- هُل دادن برن توسط جیمی لنیستر از پنجره ی قلعه\nدر اولین اپیزود سریال «بازی تاج و تخت» با نام «زمستان نزدیک است» (Winter is Coming) در یک صحنه ی بحث برانگیز نمایی کلی از اتفاقات عجیب و غریب بعدی سریال به بیننده نشان داده می شود. اگر چه این صحنه در مقایسه با صحنه های دلخراش و ناراحت کننده دیگر فیلم از ناراحت کنندگی کمتری برخوردار است اما وقتی جیمی لنیستر با دست خود برن خردسال را از پنجره ی قلعه به بیرون هل داد بسیاری از تماشاگران سریال شوکه شدند و بسیاری را در همان ابتدا از تماشای ادامه ی سریال منصرف کرد.\nاین حقیقت که برن در آن زمان تنها حدود هفت سال سن داشت همراه با به تصویر کشیده شدن رابطه ی شنیع جیمی و سرسی برای بسیاری از تماشاگران خارج از تحمل بود. البته این صحنه در مقایسه با صحنه های غیرمنتظره دیگر فصل اول در اپیزودهای بعدی بسیار نیز قابل تحمل تر بود.\n۱۰- مرگ ند استارک\nهمه فکر می کردند که شخصیت ند استارک که مشهورترین شخصیت سریال با بازی یک بازیگر بسیار معروف بود به این زودی ها از سریال حذف نشده و اتفاق ناگواری او را تهدید نمی کند. اما در ادامه مشخص شد که این سریال به هیچ شخصیتی رحم نخواهد کرد.\nگردن زدن ند استارک به دستور جافری برثیون صحنه ای دلخراش بود که از لحاظ دردناک بودن و غیر منتظره بودن تنها می توان آن را با مرگ جان اسنو مقایسه کرد. این صحنه نشان داد که سریال «بازی تاج و تخت» سریالی برای افراد ترسو و دل نازک نیست.\n«تلگراف» نوشت: طراحان یک اپلیکیشن جدید در اقدامی جالب سعی دارند ثابت کنند مطالعه خوب و مفید لزوما به معنای خواندن آثار کلاسیک قدیمی – از «ترولوپ» گرفته تا «تولستوی» – نیست.\nروزنامه اعتماد – ندا آل‌طيب: مانند بسياري از نوجوانان ده، دوازده ساله با خواندن داستان‌هاي پاورقي و پرسوز و گداز عاشقانه، به نوشتن علاقه‌مند شد و نخستين داستان‌هاي كوتاه خود را در مجلات «نگين» و «فردوسي» منتشر كرد اما فعاليت نوشتاري خود را با ترجمه ادامه داد و سال‌ها طول كشيد تا دوباره به نويسندگي بازگردد. احمد پوري حالا كه به سال‌هاي پشت سرش مي‌نگرد، مي‌داند كه اگر قرار باشد به گذشته برگردد، دوست دارد دوباره هجده ساله شود و دوره طلايي دانشجويي را از سر بگذراند. به بهانه انتشار دومين رمانش «پشت درخت توت» با او به گفت‌وگو نشستيم.\nيكي از نخستين كنجكاوي‌هايي كه درباره شما وجود دارد اين است كه شما كه از دوره نوجواني دست به قلم شديد و در مجلات «نگين» و «فردوسي» داستان كوتاه نوشتيد، چرا نخستين رمان‌تان با اين همه فاصله منتشر شد؟ چه عاملي سبب شد كه نوشتن رمان‌هاي‌تان اين اندازه با تاخير همراه شود؟\nدر واقع موضوع تاخير نبود، بهتر است اين گونه بگوييم كه شكل نوشتنم عوض شد. چون من اول داستان مي‌نوشتم. اما مدتي به دليل تلاطم‌هاي سياسي، اصلا چيزي ننوشتم زيرا وضعيت به گونه‌اي بود كه در آن دوره بيشتر درگير تفكرات سياسي بوديم. تا اينكه بعد از سال‌ها دوباره به نوشتن روي آوردم. منتها اين‌بار سراغ ترجمه رفتم. از آنجا كه مدتي از نوشتن دست كشيده بودم، احساس كردم آن راحتي نوشتن از دستم رفته است. بنابراين فكر كردم براي گرم كردن دوباره خودم، چند كار ترجمه كنم كه خوشبختانه ترجمه‌ها به سمتي رفت كه هم مستقيما موجب لذت خود من شد و هم مورد استقبال خوبي قرار گرفت. به همين دليل مدت زيادي به ترجمه پرداختم. بعد دوباره به مصداق «فيلم ياد هندوستان كرد»، برگشتم به طرف نوشتن و البته ترجمه به طور همزمان.\nدرواقع وسوسه نوشتن با شما بود؟\nبله. هميشه بود.\nاشاره كرديد تلاطم‌هاي سياسي، شما را از نوشتن دور كرد. مي‌توانيد كمي روشن‌تر توضيح دهيد. درگير كارهاي سياسي كه نشديد؟\nدرگير نشدم. اما وقتي اوضاع در اطراف شما خيلي سياسي است و در وضعيتي كه تحولات سياسي- اجتماعي، روز به روز و به طور فشرده رخ مي‌دهد، شرايط، شما را به آن خلوتي كه براي خلق اثر هنري نياز داريد، ترغيب نمي‌كند. معمولا همه جا ديده شده وقتي چنين بحران‌ها و تلاطم‌هاي سياسي در منطقه يا جامعه‌اي رخ مي‌دهد، اصحاب هنر در آن لحظات شلوغ نمي‌توانند هنرآفريني كنند و تا حدي فقط مبهوت شرايط هستند. به هر حال از نظر فكري وارد جريان مي‌شوند و بيشتر فكر و انرژي‌شان را صرف آن جريان مي‌كنند. لزومي ندارد كه حتما فعال سياسي شوند. همچنان كه من خود، فعال سياسي نبودم. ولي تمام فكر و انرژي‌ام معطوف به آن ماجراها مي‌شد. دوست داشتم وقايع را ببينم و پيش خودم تحليل كنم، منتظر باشم و دلهره داشته باشم كه فردا چه خواهد شد. چنين اوضاعي داشتيم.\nو اينها ته‌نشين مي‌شود و ممكن است سال‌ها بعد خود را نشان دهد.\nصددرصد. مانند هر چيز ديگري در زندگي ما. ولي آن برهه هميشه براي همه كشورها اتفاق نمي‌افتد. كشورهايي داريم كه صد سال است آنچه را كه ما در دوران انقلاب ديده‌ايم، نديده‌اند. به همين دليل معناي اين حوادث را نمي‌دانند. زندگي‌شان از نظر تحولات اجتماعي راحت و آسوده است ولي تحولات فشرده‌اي كه ما داشتيم باعث شد كه طي ١٠ سال همه‌چيز از بيخ و بن دگرگون شود، طبيعتا اين موضوع هنرمند را از روال اصلي كارش دور و به خود مشغول مي‌كند.\nالبته شما مقطعي هم ايران نبوديد.\nدرست است ولي من قبل از انقلاب از ايران رفتم و سال‌هاي اول بعد از انقلاب برگشتم.\nنخستين رماني كه نوشتيد خيلي مورد استقبال قرار گرفت و جزو معدود آثاري بود كه در فاصله يك ماه به چاپ دوم رسيد. اين پرسش پيش مي‌آيد چرا رمان دوم با اين همه سال فاصله منتشر شد؟ به دليل ترس از خراب كردن موفقيت رمان اول بود؟ يا اينكه نتوانستيد شيريني موفقيت قبلي را تكرار كنيد؟\nاز رمان اولم «دو قدم آن ور خط» استقبال خيلي خوبي شد و الان هم در آستانه چاپ نهم است. رمان دوم را با فاصله زيادي ننوشتم. تقريبا دو سال بعد از رمان اولم آماده بود ولي گرفتاري زيادي در ارشاد پيدا كرد و تمام اين تاخير از جانب من نبود و به من تحميل شد. رمان آماده بود و به گمانم بايد سال ٨٩ يا ٩٠ چاپ مي‌شد.\nبا اين حساب اين رماني كه به دست ما رسيده با آنچه شما به وزارت ارشاد ارايه كرده بوديد، چقدر متفاوت است؟\nخيلي كم. تقريبا ١٠، ١٢ جمله از آن حذف شد.\nزماني كه رمان را مي‌خواندم حس مي‌كردم جاهايي از مسائل سياسي گذر كرده‌ايد و نخواسته‌ايد بيشتر بر آن تمركز كنيد. به دليل سانسور بود يا اينكه ترجيح مي‌داديد تاثير ماجراهاي سياسي را بر زندگي اين آدم‌ها نشان دهيد؟\nدرست است كه صدور مجوز رمان دومم در ارشاد تاخير زيادي داشت اما چيزي از آن كم نشد. يعني تقريبا به همان شكلي كه نوشته بودم، منتشر شد اما اگر حس كرده‌ايد جاهايي نمي‌خواهد به صراحت صحبت كند، من اين گونه فكر نمي‌كنم. واقعا به همان اندازه كه خواسته‌ام و لازم دانسته‌ام، از سياست صحبت كرده‌ام آن هم بدون سانسور. حال اگر احيانا اشاره كنيد كه به دليل شرايط فعلي در ذهن ما، غول سانسور نشسته و در ضمير ناخودآگاه ما كار خود را مي‌كند، بحث ديگري است كه يك منتقد بايد دلايل آن را پيدا كند. اما به ياد مي‌آورم در نگارش اين رمان سعي كردم هيچ ملاحظه‌اي نداشته باشم.\nيعني دچار خودسانسوري نشديد.\nنشدم. زيرا در واقع، رمان سياسي نبود اما چون از برهه‌اي از زندگي خانواده‌اي گذر مي‌كرد و از آنجاكه سياست در آن برهه در كشور ما گريبانگير همه بود، با افت و خيزهايي همراه بود و طبيعتا آن افت و خيزها در رمان هم منعكس شده است.\nيكي از ويژگي‌هاي رمان اين است كه شخصيت مرد داستان كه فعاليت سياسي مي‌كند، حضور ندارد؛ در واقع ماجراها را از زاويه ديد همسر و فرزندان اين مرد مي‌بينيم. آيا غيبت مرد به اين دليل بود كه مي‌خواستيد قهرمان‌سازي نكنيد و نشان دهيد خانواده او يك خانواده معمولي است كه به نوعي درگير ماجراهاي سياسي شده‌اند؟ گويي تلاش كرده‌ايد اين نگاه را كه بر مبناي آن مردي كه دنبال فعاليت‌هاي سياسي مي‌رود، قهرمان يا بت مي‌شود، بشكنيد. اين موضوع ناخودآگاه بود؟\nبيشتر ناخودآگاه است اما كلا قهرمان‌سازي و اينكه محور يك حادثه يا زندگي را روي يك قهرمان متمركز كنيم و فقط از او صحبت كنيم و از زندگي‌هاي عادي كه در كنار و اطراف مي‌گذرد، غافل شويم را دوست ندارم. ذهنيت من اصلا اين گونه است. شايد به طور ناخودآگاه بود كه «سيروس» را با وجود قهرمان بودنش، همان اول، فرستادم رفت، لزومي نداشت حضور داشته باشد.\nبه اندازه كافي اين اتفاقات كليشه شده كه بيايند قهرمان را بگيرند و ببرند، شكنجه كنند و… اما آنچه معمولا كمتر ديده شده، كساني هستند كه مي‌مانند. يعني اطرافيان اين قهرمان گاهي قهرمان‌هاي بزرگ‌تري هستند و در زندگي خيلي عادي كه همه ما به سادگي از كنارش رد مي‌شويم، آدم‌هاي بزرگي هستند. مثلا در اين رمان فكر مي‌كنم توانسته‌ام «نسرين» را به عنوان قهرماني بزرگ تصوير كنم؛ قهرماني كه همه او را لمس مي‌كنند و در عين حال هيچ كس نمي‌گويد نسرين يك چهره خارق‌العاده است. شما در زندگي روزمره آدم‌هايي مثل او را مي‌بينيد اما يك رمان است كه مي‌تواند چنين شخصيتي را از درون تجزيه و تحليل كند تا همه دريابند كه «نسرين» خود، يك قهرمان است.\nقهرماني با ويژگي‌هاي يك انسان معمولي. او تقديس شده نيست. اين گونه نيست كه چون شوهرش رفته ديگر به هيچ مرد ديگري فكر نكند. او هم وقتي در خلأ قرار مي‌گيرد، ممكن است به سمت مرد ديگري جذب شود.\nدقيقا. چون او هم يك آدم معمولي است. از گوشت و پوست و خون است با ويژگي‌ها، توانايي‌ها و ظرفيت‌هاي خود. به همين سادگي.\nما در آغاز با «نسرين» همراه مي‌شويم و بعد با بزرگ شدن بچه‌ها، «حميد » و «مهري» راويان ديگر اين داستان مي‌شوند. درواقع يك راوي نداريم. تركيبي از راويان گوناگون داريم. آيا به اين دليل است كه گفته مي‌شود در جهان امروز چند صدايي حاكم است يا اينكه تكنيك نوشتن شما به اين سمت و سو رفته است؟ همان بحث ناخودآگاه اينجا هم كاربرد دارد.\nكاملا حق با شما است اما بعضي جاهاي رمان، آگاهانه به اين موضوع فكر كردم چون آن زمان گذشته كه راوي داناي كل، قلم را بردارد و چيزهايي را توصيف كند و توضيح دهد هر يك از آدم‌هاي داستان چگونه فكر مي‌كنند، حادثه‌ها به چه شكلي رخ داده‌اند و شما حس كنيد كسي از بيرون اينها را توصيف مي‌كند. با اين شيوه، هيچ كس نمي‌تواند يك نفر را از درون بشناسد. بهترين شيوه اين است كه خود آن آدم بتواند درباره خودش صحبت كند. اين موضوع كه فقط به راوي اول شخص نياز داريم هم خيلي كهنه شده و بايد كار ديگري كنيم و همان چيزي را كه گفتيد، به كار مي‌گيريم؛ چند صدايي.\nتا به كمك آن به جاي اينكه يك داناي كل از همه اينها صحبت كند، هر يك از اين آدم‌ها فرصت داشته باشند و ماجرا را از زاويه ديد خود ببينند. همان طور كه در همين جا مي‌بينيد ماجرا از زاويه ديد هر يك از شخصيت‌ها به شكل متفاوتي ديده مي‌شود، البته نه خيلي متفاوت. ولي از فيلتر آن شخصيت رد مي‌شود. وقتي «حميد» صحبت مي‌كند ماجراها از فيلتر او روايت مي‌شوند به همين دليل وقتي «نسرين» صحبت مي‌كند، مخاطب فكر مي‌كند زاويه ديد او با «حميد» متفاوت است چون از فيلتر «نسرين» مي‌گذرد. احساس كردم اين نوع روايت حداقل تازگي دارد، خسته‌كننده نيست و كليشه نشده است.\nچرا «سعيد» در ميان اين راويان نيست؟\nچون «سعيد» مثل همه ما نيست. او دچار نوعي بيماري است. از مرز نبوغ گذشته. درست در شرايطي كه آمده تا نابغه شود، جرقه‌اي زده و اتصالي داده كه همان تشنج‌هايش است و بررسي مي‌كنند تا ببينند مشكلش چيست. سعيد يك نابغه است بنابراين هرچه من به عنوان نويسنده وارد وجود او مي‌شدم، توانايي آن را نداشتم كه او را توضيح دهم چون من نابغه نيستم.\nدر كار اول‌تان گفته بوديد دوست نداريد رمان غم‌زده بنويسيد و مخاطب را متاثر كنيد ولي آدم‌هاي رمان دوم اتفاقا هر كدام مشكلات خاص خود را دارند. هرچند لحظه‌هاي شيرين هم دارند اما آن شيريني‌ها خيلي كمرنگ هستند. چه مي‌شود در فاصله يك ساله‌اي كه اين دو رمان نوشته مي‌شود، اين اندازه تفاوت به وجود مي‌آيد؟\nدر فاصله يك سال به وجود نيامده است تفاوت در موضوعي است كه شما براي اين اثر انتخاب كرده‌ايد. وقتي مي‌خواهيد اين بافت و اين مجموعه را در داستان داشته باشيد، چاره‌اي نداريد جز اينكه زندگي اين آدم‌ها را با تمام تراژدي‌هايش روايت كنيد. نمي‌توانيد يك خوشحالي مصنوعي را به اين بهانه كه مي‌خواهم اميد دهم، تزريق كنيد. خود اين رمان سراسر اميد است كه در خيلي جاهايش ديده مي‌شود اما به هر حال زندگي تلخ است. يعني وقتي مي‌خواهيد اين نوع زندگي را نشان دهيد، تلخ است. اينكه يك زن جوان و زيبا با دو بچه بماند و نداند سرنوشت همسرش چه خواهد شد، بالاخره برمي‌گردد يا نه.\nبايد منتظر او بماند يا نه. زني كه عاشقانه شوهرش را دوست دارد و بعد هم بچه‌اش با آن وضعيت بيمار باشد و هميشه هم دور و برش دلهره و خطر هست و هر لحظه ممكن است دنبالش بيايند. همه اينها تراژدي است. ما كه آدم‌هاي مصنوعي براي داستان نمي‌سازيم. آنها خودشان ساخته مي‌شوند. از چنين آدمي چه انتظاري داريم؟ البته نمي‌خواهم خيلي داستان را رمانتيك و احساساتي كنم. باور كنيد وقتي «نسرين» مرد، خيلي ناراحت و غمگين شدم ولي چاره‌اي نبود. بايد مي‌مرد. از يك انسان معمولي چه انتظاري داريد؟ يك نفر چقدر مي‌تواند تحمل كند؟ متاسفم از اينكه اين رمان اين اندازه گريه‌آور شده است چون بسياري از مخاطبان گفتند با خواندن چند صحنه از رمان، به گريه افتاده‌اند. واقعا نمي‌خواستم سوگواري راه بيندازم ولي غير از اين نمي‌شد كاري كرد.\nآدم‌هاي رمان هم خيلي جاها گريه مي‌كنند. حتي پدر «مهري» كه مرد محكم و جافتاده‌اي است، گاه درگير احساسات مي‌شود.\nبايد بشود. اگر دقت كنيد جايي كه حتي او درگير مي‌شود، ديگر اجتناب‌ناپذير است. او مرد بسيار محكمي است كه قبلا زندان ديده و تجربيات بسياري از سر گذرانده و بين اينها از همه خونسردتر و عاقل‌تر است. ولي وقتي براي يك لحظه درجلوي زندان مي‌بيند كه مادر چگونه پسرش را در آغوش مي‌كشد، به زور خود را نگه مي‌دارد كه قطره اشكي نريزد.\nاشاره كرديد كه دوست داشتيد شكل تازه‌اي از روايت را در رمان‌تان داشته باشيد، فعاليت مستمر شما در زمينه ترجمه چقدر در ايجاد اين نگاه تاثيرگذار است؟ چون به هر حال با آنچه در دنيا رخ مي‌دهد، از نزديك روبه‌رو هستيد.\nشايد اين فضا خيلي كمك مي‌كند. ممكن است با ديدن تنوع روايت‌ها ترغيب شوم و از اين تكثر خوشم بيايد. شايد آن تجربه‌ها ناخودآگاه تاثير مي‌گذارد ولي روايتي كه من اينجا انتخاب كردم، دقيقا احساس مي‌كنم كم‌كم از دل رمان درآمد و خود به خود تحميل شد. الان دارم رمان سومم را مي‌نويسم كه در آن روايت، كلا نوع ديگري است. اصولا براي من روايت در داستان خيلي مهم است.\nدرست است. «زير درخت توت» جزو رمان‌هايي است كه وقتي شروع به خواندنش مي‌كنيم، ديگر نمي‌توانيم آن را كنار بگذاريم. با وجود اينكه ممكن است جاهايي آزرده خاطر شويم. گويا براي شما عنصر قصه‌گويي خيلي مهم است.\nدقيقا. اين موضوع دغدغه من است. بارها گفته‌ام معتقدم رمان را مي‌خوانيم براي اينكه سرگرم شويم. هيچ تعارفي نداريم. ادبيات براي دادن لذت و سرگرمي است. رمان را نمي‌خوانيم كه بيشتر فلسفه بدانيم. اگر چنين قصدي داشته باشيم، كتاب فلسفي مي‌خوانيم. ما فلسفه و زندگي و رازهاي هستي را در لقمه‌اي كه سر تا سر لذت است، مي‌پيچانيم و آن را مي‌خوريم. رمان بايد چنين باشد. اگر شما شروع به خواندن رماني كرديد و بعد از ١٠ صفحه آن را كنار گذاشتيد كه بعد از ١٠ روز ١٠ صفحه ديگر بخوانيد، مطمئن باشيد كه آن رمان موفق نيست؛ هرچند رمان خوبي باشد چون شما را با خود نكشانده، به شمايي كه خسته از كار روزانه آمده‌ايد و كتابي برداشته‌ايد، لذت نداده و سرگرم‌تان نكرده است.\nيعني يكي از بزرگ‌ترين وظايفش را انجام نداده. وظيفه رمان، سرگرم‌سازي است. از استادان بزرگ رمان چنين چيزي را داريم مثل چارلز ديكنز تا ديگران. فكر مي‌كنيد او و امثال او چه مي‌كردند، در وهله اول به مخاطب لذت مي‌دادند، منتها بحث قدري پيچيده است و ممكن است اين پرسش به وجود آيد كه آيا اگر اثري صرفا سرگرم‌كننده باشد، مي‌تواند به عنوان يك اثر هنري قلمداد شود؟ يا ممكن است اين پرسش پيش بيايد كه منظور كدام مخاطب است.\nدقيقا همين پرسش را داشتم چون سطح مخاطبان با هم متفاوت است. ممكن است مخاطبي با يك داستان زرد پاورقي سرگرم شود يكي با رمان شما و يكي با يك اثر پيچيده. شما چه سطحي از مخاطب را در نظر مي‌گيريد؟\nدقيقا. طبيعي است سطح زرد را در نظر نمي‌گيرم. چه‌بسا مخاطب آن سطح، اصلا رمان مرا جذاب نيابد. چون به سهل‌خواني بسيار عادت كرده است. مطمئنم خودم به عنوان يك كتاب خوان، از رمان‌هاي زرد كه براي بعضي خيلي لذت بخش است، واقعا لذت نمي‌برم. نه اينكه سطح خود را بالا بدانم. باور كنيد چندين بار چنين رمان‌هايي را دست گرفتم و تصميم گرفتم بدون تعصب بخوانم ولي ديدم بيشتر از بيست صفحه نتوانستم بخوانم. خيلي ساده‌لوحانه و غيرواقعي بود. انگار آدم‌هايش از كره ماه آمده‌اند. ديالوگ‌ها سر جاي خود نيست. آدم‌ها نفس نمي‌كشند. آنها زير چادر رويايي كه نويسنده، درست كرده مثل عروسك‌هاي نخي هستند و من با آنها همذات‌پنداري نمي‌كنم.\nدر نتيجه وقتي مي‌گويم بايد لذت‌بخش باشد، منظورم براي مخاطب فرهيخته است كه از خواندن اين آثار و از مرحله زرد گذشته. خود من در يازده، دوازده سالگي كه كتاب‌خوان قهاري بودم، همه كتاب‌هايي كه مي‌خواندم، جزو كتاب‌هاي زرد بود. من با ارونقي كرماني، ر. اعتمادي، حسينقلي مستعان و… شروع كردم و تمام رمان‌هاي عشقي آبكي، گريه‌آور پر از هجران را مي‌خواندم و سني هم بود كه از اين عشق‌ها خيلي خوش‌مان مي‌آمد. دل‌مان مي‌خواست خودمان هم همان طور عاشق شويم. با اينها شروع كردم و اغلب ما با آن كتاب‌ها، كتاب‌خوان شديم. دوره‌اي را گذرانديم تا براي خودمان به عنوان مخاطب جايگاهي را پيدا كرديم و اگر هم نويسنده‌ايم، مخاطب خودمان را\nدر واقع آدم از آن دوره بايد بگذرد. نسل ما البته فهيمه رحيمي و دانيل استيل مي‌خوانديم.\nدرست است. اما الان همان‌ها را بخوانيد ببينيد همان كتاب را مي‌توانيد ادامه دهيد؟ نه اينكه تعصب داشته باشيد. يا فكر كنيد كتاب‌خوان حرفه‌اي يا روشنفكر هستيد. آن كتاب‌ها ديگر شما را جذب نمي‌كند و به نظرتان مصنوعي مي‌آيد.\nشما در زمينه ترجمه بيشتر بر شعرهاي عاشقانه كار كرده‌ايد. در نوجواني هم مخاطب كتاب‌هاي عاشقانه پرتب و تاب بوده‌ايد، آيا اين موضوع نبود كه اين علاقه را در شما ايجاد كرد كه سراغ اشعار عاشقانه جهان برويد؟ يا اينكه در كل علاقه شخصي شما به اين سمت و سو است؟\nكلا شعر عاشقانه را دوست دارم چون در عمل هم ديده شده شعرهاي ناب، عاشقانه است. اما دليل انتخابي كه آن زمان در انتخاب شعرهاي عاشقانه داشتم، آگاهانه بود. جامعه بسيار عبوس و گفتن از عشق خيلي سخت بود. معمولا از عشق سخن نمي‌گفتند. از شاعراني مانند پابلو نرودا يا ناظم حكمت شعرهايي را انتخاب كرده بودند كه در دست شاعر مانند يك مسلسل است و مردم يادشان مي‌رفت كه اين شاعر، عاشق است و عاشقانه‌هاي بسيار زيادي دارد.\nچهره زمخت و بسيار خشني از اين شاعران نشان دادند. من اول با اين قصد آمدم كه وجه ديگر اين شاعران را بشناسانم چون مي‌دانستم نرودا چقدر عاشق است و حكمت هم. آن زمان نياز بود. چون چهره ادبيات آن زمان را با سركه شسته بودند و چهره‌اي درهم بود. دلم مي‌خواست با آب زلال عشق اين سركه را از چهره‌ها بشويم و مردم ببينند اين شاعران عشق‌هاي زيادي را تجربه كرده‌اند و انسان را در محور عشق مي‌شناسند.\nحتي مبارزه براي اينها عشق است. عشق به معناي وسيع و خوشبختانه تا حدي هم موفق بودم. آنقدر از همين سري اول عاشقانه‌ها استقبال شد كه همه سراغ هر شاعري رفتند تا عاشقانه‌هايش را پيدا كنند. تا جايي كه بعدا ديگر، وضعيت خنده‌دار شد؛ مثلا عاشقانه‌هاي كوئيلو و… افراط شد و براي مدتي طولاني ديگر از ترجمه عاشقانه‌ها دست كشيدم. اخيرا دوباره به اين فضا برگشتم و عاشقانه‌هاي تسوه تايوا را براي «چشمه» منتشر كردم.\nالبته به نظر مي‌رسد در شرايط امروز هم دوباره نيازمند اشعار عاشقانه هستيم چون ميزان خشونت در جامعه گاه هولناك است و شايد همين فضاهاي عاشقانه كمك كند تا آن لطافت و مهر دوباره زنده شود.\nبله در همه دوران، يك عشق خوب و تميز و انساني هميشه روح را نجات داده است. صيقل داده، خود عاشق و معشوق را نجات داده و اين هميشه لازم است اما همان طور كه خشونت و تلخي زيادتر مي‌شود، وظيفه عشق بيشتر مي‌شود. درست است الان هم اشعار عاشقانه مورد استقبال قرار مي‌گيرد ولي فضا كمي شلوغ شد. هر چيزي فقط به خاطر اينكه فروش داشته باشد، با نام عاشقانه منتشر شد ولي اين شيوه درست نيست. وقتي سخن از عشق مي‌رود، موضوع ژرف‌تري منظور نظر ما است. صرف احساسات زودگذر رمانتيك نيست. عشق مقوله‌اي عميق‌تر از اينهاست. اميدوارم آثاري از اين دست بيشتر منتشر شود.\nالبته فضاي مجازي هم در شكل‌گيري اين وضعيت به نوعي تاثيرگذار است. مثلا مي‌بينيم به نقل از شاعراني مانند حكمت و نزار قباني و… اشعاري منتشر مي‌شود كه اهل فن به سرعت متوجه مي‌شوند سطحي است.\nدرست است. اصلا اين شعرها غلط است، كساني شعرهاي خودشان را به نام آنها منتشر مي‌كنند.\nخب همين باعث گمراهي مخاطب مي‌شود. اگر آن شاعر را نشناسد و به واسطه آنچه در فضاي مجازي منتشر مي‌شود، ذهنيت نادرستي نسبت به آن شاعر پيدا مي‌كند و اينكه سطح سليقه را هم به نوعي پايين مي‌آورد.\nنه. پايين نمي‌آورد. اين گونه بگوييم كه اين سطح سليقه الان در فضاي همگاني خود را نشان مي‌دهد درحالي كه از قبل وجود داشته است. الان شبكه‌هاي اجتماعي فرصتي پيش آورده كه همه با صداي بلند فكر كنيم. قبلا هم همين بود. من نگران اين مسائل نيستم. وقتي سطح شما به سطح يك مخاطب فرهيخته رسيده باشد، صد تا از آن شعرها، سطح سليقه شما را پايين نمي‌آورد. آن شعرها مخاطب جدي نخواهد داشت كه همه مستقيما فقط آنها را بخوانند. اتفاقا الان همه جور شعري هست. فقط انتخاب ما آسان‌تر است. طبيعتا انتخاب‌هاي غلط خواهيم داشت و اينها غربال خواهد شد. درنتيجه كلا به شبكه‌هاي اجتماعي به صورت پديده‌اي مثبت نگاه مي‌كنم و خيلي هم طرفدارشان هستم. در اينستاگرام و تلگرام هستم ولي در توييتر فعال نيستم.\nچون ترامپ توييتر دارد، (خنده)!\nترجمه شعر در مقايسه با نثر دشوارتر به نظر مي‌رسد. حتي بعضي معتقدند كسي كه مي‌خواهد شعر ترجمه كند بايد دستي هم بر سرودن شعر داشته باشد. با تجربه‌اي كه در اين زمينه داريد، از ديدگاه شما ترجمه شعر چگونه است؟\nترجمه شعر سخت نيست. بلكه متفاوت است. براي من ترجمه شعر خيلي راحت‌تر از ترجمه يك متن فلسفي است. اگر قرار باشد، متني فلسفي را ترجمه كنم، عزا مي‌گيرم. چون معلوماتم در اين زمينه كم است و به واژگاني كه لازم است، مسلط نيستم و در نتيجه اين ترجمه برايم خيلي سخت است اما ترجمه شعر برايم خيلي آسان است. گاهي ترجمه شعر براي من از نثر راحت‌تر است اما درباره بخش دوم پرسش‌تان كه آيا مترجم شعر بايد دستي بر سرودن شعر هم داشته باشد، بايد بگويم مترجم شعر لزوما نبايد كسي باشد كه كتاب شعر از او منتشر شده اما ذاتا بايد شعر را بشناسد چون شعر ترجمه مي‌كند و ترجمه شعر يعني شعر را در زباني ديگر به قالب شعر ريختن. اصولا وقتي داريد شعر ترجمه مي‌كنيد درواقع داريد شعر مي‌گوييد. به همين دليل وقتي از من مي‌پرسند آيا خودت شعر گفته‌اي، مي‌گويم هم بله و هم نه. با اسم احمد پوري نگفته‌ام ولي به ترجمه احمد پوري، همه آنچه را ترجمه كرده‌ام، چه خوب و چه و بد، دوباره همه را سروده‌ام.\nدر اين زمينه خيلي تفاوت ديدگاه وجود دارد، مثلا در مورد شاملو برخي معتقدند ترجمه‌هايش دقيق نيست چون خودش شاعر بوده است، به زبان خودش برگردانده. بعضي هم مي‌گويند كسي كه مي‌خواهد شعر ترجمه كند بايد خودش شاعر باشد و…\nالان به اين بحث‌ها نمي‌پردازم چون خيلي مفصل است اما براي اينكه از پرسش شما فرار نكنم، خلاصه مي‌كنم كه مترجم شعر حتما بايد شيفته شعر باشد، از شعر چيزي بداند و حتما تشخيص دهد كدام شعر واقعا شعر است. اگر اينها را داشته باشد، مي‌تواند كاري كند. به هر حال شاملو اينها را داشت اما ريزه‌كاري كه ترجمه او چگونه بوده، بحث مفصلي است.\nدرست است. قصد نداشتم وارد جزييات شويم. شاملو را مثال زدم چون براي همه ما خيلي ملموس است. اشاره كرديد درگير نوشتن رمان سوم‌تان هستيد، مي‌توانيد جزيياتي از آن توضيح دهيد.\nصددرصد نمي‌توانم! ببينيد دو روش وجود دارد. اخيرا يكي از دوستانم كه مشغول نوشتن رماني است، پيش من آمد و همه ماجرهاي آن را تعريف كرد. من از ترس داشتم قالب تهي مي‌كردم مگر مي‌شود آدم رمانش را تعريف كند، قبل از اينكه آن را بنويسد؟! اما روش‌ها متفاوت است. رمان براي من از يك زيرزمين تاريك در بسته به وجود مي‌آيد كه تجربه‌ها، افكار، حس‌ها و… در آن تلنبار شده و آنجا دانه‌هاي انگور تجربه بدل به شراب شده و وقتي شما زودتر از موعد در آن را باز مي‌كنيد، نور به آن مي‌تابد و ديگر تمام است، شرابش به سركه تبديل مي‌شود. اصلا نمي‌توانم درباره رمان‌هاي تازه‌ام چيزي بگويم حتي به فردي كه به من خيلي نزديك است. حتي نمي‌توانم بگويم درباره چيست. شايد قدري افراطي باشد ولي دست خودم نيست. براي من چنين است.\nمثل آدم‌هاي همين داستان‌تان كه نوشته‌هاي‌شان خيلي خصوصي است.\nمن به اين روش معتقدم. البته قطعي نيست ولي براي من چنين است كه معتقدم بخش ژرف و اصلي هنر از بخش خصوصي روح ما برمي‌خيزد. جايي كه خودمان خيلي به آن دسترسي نداريم. بايد شرايطي پيش بياوريم كه خود را نشان دهد.\nدر ابتداي اين رمان به نظر مي‌رسد داريد خودتان را روايت مي‌كنيد. اين شگرد شما بود؟ چون گاهي نويسنده ما را وارد بازي مي‌كند.\nبله كاملا بازي است. در رمان اولم، آنقدر راوي را شبيه خودم كردم كه حتي اسمش هم مال من بود. مترجم شعر بود و از آخماتوا ترجمه كرده بود. ولي بازي بود. عمدا اين كار را كردم تا آنقدر مطمئن باشيد كه راوي خود من است كه همه چيزهاي ديگر را هم باور كنيد. يعني وقتي داستان را ٥٠ سال به عقب برمي‌گردانم، بسيار راحت باور مي‌كنيد، همه دوستاني كه آن را خوانده‌اند، مي‌گفتند كاملا باور كرده‌اند كه نويسنده‌اي به ٥٠ سال پيش بر مي‌گردد چون همه‌چيز باورپذير بود. اما در رمان دومم، اگر بخواهم درباره نويسنده‌اي بگويم كه مي‌خواسته رماني بنويسد و نتوانسته بنويسد، شايد بدون اينكه بخواهم، خودم الگو هستم.\nدارم يك نويسنده را مطرح مي‌كنم درست مثل اينكه وقتي مي‌خواهم افسري را در رمانم مطرح كنم، حتما بايد يك نفر را در ذهن داشته باشم تا كمك كند كه شخصيت و لباس او و نوع رفتارش را روايت كنم. اينجا هم وقتي درباره نويسنده صحبت مي‌كنم، بخش بسيار زيادي از خود من است.\nبيشتر آدم‌هاي اين رمان ناچار به مهاجرت مي‌شوند و در پايان مي‌بينيم خود نويسنده هم تصميم به رفتن مي‌گيرد. گويي كه ديگر راهي وجود ندارد، زندگي اينها را به سمتي مي‌برد كه تنها راه‌شان مهاجرت است.\nنه. من چنين فكري نكردم نمي‌دانم ممكن است چه برداشتي شود. در فصل اول مساله مهاجرت را به طور روشن بحث كردم. در فصل‌هاي مياني كه «حميد» و «سعيد» از مهاجرات سخن مي‌گويند كه «سعيد» بيشتر معتقد به جهان وطني است و «حميد» بيشتر از وطن مي‌گويد اما در مجموع، هركه مهاجرت كرده، يك حالت اجبار داشته است و مثلا «سعيد» براي درمان رفته. «حميد» همراه او بود و «مهري» ديگر نمي‌توانست از همسرش دور باشد. «نسرين» يا «ناهيد» و «حسن» يا حتي پدر «مهري» با تمام امكانات و ثروتش نمي‌خواستند مهاجرت كنند ولي كلا فرصتي بود كه خود اين مساله را كه الان يكي از معضلات فكري ما است، قدري به محك و چالش بكشم. اينكه مساله مهاجرت چيست و مي‌بينيم «شهرزاد» جور ديگري صحبت مي‌كند.\nولي در كل وزنه جهان وطني سنگين‌تر است.\nحق با شماست. اين كار را آگاهانه نكرده‌ام ولي خود من معتقدم به جهان وطني. البته اين را هم بگويم كه معتقدم به ويژه وقتي نويسنده‌اي، كشور خودت بهترين جاست. چون اينجا ريشه داري و آب را از همين جا مي‌گيري و تجربياتت هم همين جاست. به همين دليل هرگز نمي‌تواني در كشوري ديگر تجربه آنجا را داشته باشي. در واقع ريشه را كنده‌اي و بر دوشت گذاشته‌اي و با خودت مي‌بري و شايد به ثمر نرسد چون ممكن است اصلا آب به آن نرسد. به اين معتقدم اما در عين حال به اين هم باور دارم كه زياد طول نمي‌كشد كه انسان مرزها را برمي‌دارد و چيزي به نام كشور من، كشور تو، ويزا، اجازه اقامت و… وجود نخواهد داشت. دنيا يك مرز خواهد شد.\nيكي از اختلاف نظرهاي شما با آقاي ترامپ است.\nبله. اين است كه ايشان وقتي در توييتر هستند، من نمي‌روم!\nاگر بخواهيد مثل رمان‌تان به عقب برگرديد و نگاهي بيندازيد به سال‌هايي كه پشت سر گذاشتيد، اين روند براي خودتان چقدر راضي‌كننده است؟\nسال‌هاي دانشجويي‌ام در اروپا سال‌هاي طلايي من بود. اگر بخواهند به من فرصتي بدهند كه به گذشته برگردم- كه همه اينها رويا و تخيلي است و چقدر هم زيباست برعكس كساني كه مي‌گويند رويا‌پردازي و نوستالژي خوب نيست، من عاشق رويا و نوستالژي هستم- اگر قرار باشد برگردم، ترجيح مي‌دهم به آن سال‌ها برگردم كه سال‌هايي بود پر از شور و نشاط، پر از آفرينش، ديدن و تجربه كردن؛ سال‌هاي بسيار خوبي بود.\nاگر دوباره به آن سال‌ها برگرديد، چه مي‌كنيد؟\nاگر به هجده سالگي برگردم، خيلي كارها مي‌توان كرد اما ديگر خيلي دور از ذهن است. با اين حال همين هم شايد جرقه‌اي شود براي نوشتن يك رمان كه در آن يك نفر در اين شرايط و با تمام تجربياتش ناگهان به هجده سالگي‌اش برگردد، نگارش چنين رماني بد نيست.\nهفته نامه همشهری جوان – محمدرضا جعفری: دیگر کسی شک ندارد که «ماه عسل» مهم ترین برنامه تلویزیون در ماه مبارک رمضان است و سال هاست که حتی سریال های طنز هم به اندازه اشک در آوردن سوژه های احسان علیخانی مخاطب ندارند.\nماه عسل 10 سال پیش روی آنتن شبکه سوم سیما رفت و حالا بعد از گذشت یک دهه از آغاز پخشش، آنقدر محبوب شده که معمولا موسیقی تیتراژهایش جزء قطعات پرطرفدار سال دسته بندی می شود و خیلی ها سرودست می شکنند تا تیتراژ آغاز و انتهای برنامه را بخوانند و ره یکساله را یک شبه طی کنند. همین ماجرا باعث شده که در این یک دهه اتفاق های هیجان انگیزی برای تیتراژهای برنامه پیش بیاید و کلی موسیقی به یادماندنی خوانده شوند، ما هم سراغ این آهنگ ها رفتیم و تیتراژ های هر سال را بررسی کردیم. البته سال 87 به دلایل مختلف از جمله تغییر تهیه کننده و مجری، این برنامه تیتراژ نداشت.\n1386، محسن یگانه\nنام قطعه: خیال تو\nشاه بیت: «با من غریبگی نکن، با من که درگیر توام/ چشماتو از من بر ندار، من ماتِ تصویر توام»\nاولین سالی بود که احسان علیخانی آستین بالا زد و برنامه اختصاصی اش را برای لحظات پیش از افطار روی آنتن شبکه سه سیما می فرستاد. «ماه عسل» خیلی زود گل کرد ولی مهم تر از خود برنامه، تیتراژ شنیدنی و جذابش بود که سروصدا به پا کرد. محسن یگانه قطعه «خیال تو» را برای شروع برنامه خواند و بدون شک به یکی از هیت ترین آهنگ های آن سال تبدیل شد. یگانه تنظیم این قطعه را به شهاب اکبری سپرد و ترانه به یادماندنی اش را هم از روزبه بمانی گرفت.\n1388، مهدی یراحی\nنام قطعه: هوای تو\nشاه بیت: «بیا، تا پیدا شم، تو باش تا من باشم/ هنوز می شینم به هوای دیدن تو»\nبعد از یک سال پر حاشیه برای «ماه عسل» و بی تیتراژ ماندن برنامه، علیخانی در سخت ترین سال دهه 80 باز هم تهیه کنندگی و اجرای برنامه را بر عهده گرفت. این بار مهدی یراحی تیتراژخوانی «ماه عسل» را بر عهده گرفت تا یک قدم به مجوزدار شدن نزدیک تر شود. باز هم روزبه بمانی ترانه ای خاطره انگیز نوشت تا یراحی تیتراژ ابتدایی برنامه را بخواند. خواندن این تیتراژ راه را برای انتشار اولین آلبوم رسمی یراحی هموار کرد و دو سال بعد آلبوم «منو رها کن» منتشر شد.\n1389، محمد علیزاده\nنام قطعه: خدا باهام به هم زده\nشاه بیت: «چقدر خدا خدا کنم، دلش بلرزه؟/ گریهی دلشکسته ها، چقدر می ارزه؟»\nسال 89 سال عجیبی بود. مشخص نشد که تلویزیون با احسان علیخانی مشکل مالی پیدا کرده بود یا مدیران سازمان نمی خواستند یک مجری این قدر محبوب شود. ماجرا هر چه بود، باعث شد آن سال تهیه کنندگی و اجرای برنامه از علیخانی گرفته شود و مرحوم حسن جوهرچی روی صندلی اجرا تکیه بزند. متاسفانه برنامه به شدت کند و کسالت بار اجرا شد و سوژه ها هم چنگی به دل مخاطب نزدند و تنها تیتراژ برنامه بود که توانست جور باقی قسمت ها را بکشد. محمد علیزاده قطعه «خدا باهام به هم زده» را با ترانه ای از فرزاد حسنی و تنظیم بهروز صفاریان خواند و حال و حوای احساسی اش حسابی روی مخاطب اثر گذاشت.\n1391، بنیامین بهادری\nنام قطعه: گریه در ماه\nشاه بیت: «غروبا چه حالی داره این فضا چه حالی داره/ که برای گریه کردن یه هوای عالی داره»\nیکی از محدود دفعاتی که بنیامین بهادری تیتراژ خوانده، برای برنامه «ماه عسل» بوده که برخلاف انتظار خیلی مورد استقبال قرار نگرفت. سال 91 که علی ضیا اجرای برنامه را بر عهده داشت، تیتراژ ابتدایی برنامه را به بنیامین سپرد. با این که قطعه «گریه در ماه» با ترانه فرید احمدی و تنظیم های مختلف، یک ماه تمام پخش شد ولی حتی در همان دوران هم هیت نشد.\n1390، مهدی یراحی\nنام قطعه: هر جای دنیایی\nشاه بیت: «هر جای دنیایی دلم اون جاست/ من کعبه مو دور تو می سازم/ من پشت کردم به همه دنیا/ تا رو به تو سجاده بندازم»\nاما برگ برنده گروه تولید «ماه عسل» تیتراژ پایانی برنامه بود. مهدی یراحی باز هم به کمک علیخانی آمده بود تا با قطعه ای تاثیرگذار هم مخاطب مذهبی تر را جذب کند و هم مورد اقبال عمومی قرار بگیرد. ترانه قطعه «هر جای دنیایی دلم اون جاست»: باز هم از روزبه بمانی بود و مهدی یراحی با صدای جادویی اش آن را طوری اجرا کرد که لحظات پیش از افطار چشم خیلی از بیننده های تلویزیون حسابی اشک باران می شد.\n1390، مهدی یغمایی\nنام قطعه: حس می کنم تو رو\nشاه بیت: حس می کنم تو رو، تو هر شب خودم/ من عاشق همین، احساس تو شدم»\nبا شکست مفتضحانه ایده تغییر تهیه کننده و مجری برنامه، مدیران سازمان تصمیم گرفتند که دوباره کار را به کاردان بسپارند. علیخانی هم برای این که خودی نشان بدهد، در همه سطوح سنگ تمام گذاشت. برای مثال آن سال برنامه با دو تیتراژ ابتدایی و انتهایی پخش شد تا آقای مجری – تهیه کننده، حسابی قدرت نمایی کند. تیتراژ آغازین برنامه به مهدی یغمایی سپرده شد تا برنامه با حال و هوایی عاشقانه آغاز شود. با این که قطعه «حس می کنم تو رو» مثل دیگر تیتراژها به اسم «ماه عسل» شناخته نشد ولی خیلی شنیده شد و مورد استقبال عموم قرار گرفت.\n1391، حامد زمانی\nنام قطعه: دستمو بگیر\nشاه بیت: «دستمو بگیر نذار اشتباه برم/ جز در خونت تو بگو کجا برم»\nسال 91 سال عجیبی برای «ماه عسل» بود. برخلاف انتظار و وعده خواندن رضا صادقی، تیتراژ پایانی این برنامه به حامد زمانی سپرده شد. زمانی که پیش تر با قطعات انقلابی شناخته می شد، قطعه «دستمو بگیر» را با همکاری کامران میرزایی و داوود محمدی آماده پخش کرد که شکست سختی خورد.\n1392، فرزاد فرزین\nشاه بیت: «هوایی رو که تو نفس می کشی/ دارم راه می رم بغل می کنم/ تو با من بمون تا ته این سفر/ من این ماهو ماه عسل می کنم»\nاحسان علیخانی به قدری بین هنرمندان و مسئولان جایگاه و پایگاه دارد که تقریبا پای تمام خواننده های پاپ محبوب را به «ماه عسل» باز کرده است. فرزاد فرزین هم یکی از خواننده های محبوبی است که دعوت علیخانی را پذیرفت و یکی از بهترین آهنگ هایش را برای تیتراژ این برنامه خواند. روزبه بمانی باز هم ترانه ای به یادماندنی گفت تا فرزین یکی از بهترین کارهایش را بخواند و به جرگه تیتراژخوان های «ماه عسل» بپیوندد.\n1392، مهدی یراحی\nنام قطعه: سازش\nشاه بیت: «کی گفته این خواهش منو تو چشم تو کم می کنه؟/ این التماس آخرم، خیلی بزرگم می کنه»\nیراحی دوباره در ماه عسل موفق بود و تیتراژ پایانی همان سال را با ترانه ای از روزبه بمانی خواند تا به یکی از خوانندگان ثابت تیتراژهای «ماه عسل» تبدیل شود. قطعه «سازش» هم به خاطر محتوا و هم به خاطر سبک اجرای خاص یراحی به یکی از تیتراژهای شنیدنی ماه عسل تبدیل شد و بعدها به عنوان یکی از قطعات آلبوم «امپراتور» منتشر شد.\n1393، مرتضی پاشایی\nنام قطعه: نگران منی\nشاه بیت: «نگران منی که نگیره دلم، واسه دیدن تو داره می ره دلم/ نگران منی مثل بچگیا، تو خودت می دونی من ازت چی می خوام»\nطبق نظرسنجی ها و مطابق پیش بینی، قطعه «نگران منی» با صدای مرتضی پاشایی با ترانه ای از مهرزاد امیرخانی، با همه ایراداتش محبوب ترین تیتراژی است که تا به امروز برای برنامه «ماه عسل» خوانده شده. طبیعی است وقتی یکی از آخرین آثار پاشایی، این تیتراژ باشد، در نظرسنجی ها محبوب می شود.\n1393، مهدی یراحی\nنام قطعه: بغض تو\nشاه بیت: «ببین دنیای من می لرزه بی تو/ چه جوری باید از این غم رها شم/ باید پایان کابوسم تو باشی/ شاید تعبیر رویای تو باشم»\nحاصل چهارمین همکاری مهدی یراحی و گروه «ماه عسل» قطعه «بغض تو» بود که مثل دیگر تیتراژهای یراحی شنیده نشد. ترانه این قطعه را سروش دادخواه گفته بود که قوام لازم را برای هیت شدن نداشت و برای همیشه در سایه تیتراژ ابتدایی برنامه ماند.\n1394، امیرعلی بهادری\nشاه بیت: «یه جاده یه سفر، یه ماه عسل، یه سقف که از ستاره پره/ هم مسیر بهشت، منو تو و عشق جدا شده از دلهره»\nجوان ترین خواننده تیتراژهای برنامه «ماه عسل» سال 94 با خواندن تیتراژ ابتدایی این برنامه سری در میان سرها در آورد. دیگر آثار امیر علی بهادری پیش و پس از این قطعه مورد توجه قرار نگرفت تا قدرت برنامه بیش از پیش به چشم بیاید.\n1394، احسان خواجه امیری\nنام قطعه: بغض\nشاه بیت: «حال هیشکی توی دنیا، برتر از حال من نیست/ دردی رو زمین بدتر از تنها شدن نیست»\nبالاخره انتظارها به پایان رسید و احسان خواجه امیری که در تیتراژخوانی ید طولایی دارد، پایش به ماه عسل هم باز شد. قطعه «بغض» یکی از کارهای شنیدنی خواجه امیری است که با ترانه ای از روزبه بمانی تولید و پخش شد. در آن سال تیتراژ پایانی تولید نشد و کارهای یراحی به تناوب روی آنتن رفت.\n1395، محسن یگانه\nنام قطعه: هر چی تو بخوای\nشاه بیت: «دیگه بعد از این سمت من بیای/ هر چی تو بگی، هر چی تو بخوای»\nقرار بود مهدی یراحی باز هم تیتراژ این برنامه را بخواند ولی مدیران سازمان اجازه انتشار قطعه «نگو نگفتی» را ندادند و راه برای محسن یگانه باز شد تا با خواندن قطعه «هر چی تو بخوای» و ریتم خاصش حسابی ترک تازی کند. در اتفاقی نادر، محمد علیزاده هم قطعه «دستان مرا بگیر» را برای تیتراژ این برنامه در شب های قدر آماده کرد.\nماه عسل 1396\nامسال هم روند نزولی تیتراژهای برنامه «ماه عسل» ادامه داشت و با این که سه قطعه برای برنامه ساخته شد ولی هیچ کدام مثل گذشته محبوب نشد. محمد علیزاده در سومین همکاری اش قطعه بدون نامی را با ترانه ای از روزبه بمانی اجرا کرد که سروصدایی به پا نکرد. سینا شعبانخانی هم که تازه ترین خواننده ماه عسل است برای پایان بندی برنامه، قطعه ای را با ترانه ای از روزبه بمانی خواند که کمتر شنیده شده. حتی قطعه «علی دریاست» مهدی یغمایی و ایمان قیاسی که برای شب های قدر تولید شده بود هم نتوانست تیتراژهای «ماه عسل» را سر زبان ها بیندازد.


وزیر امور داخله: طالبان مسلح تلاش می کنند که افغانستان را خارجی بار دیگر تصرف کنند | دری نیوز\nتاریخ نتشار: ۸ سنبله ۱۳۹۵ - ۲۲ : ۱۱\nوزیر امور داخله: طالبان مسلح تلاش می کنند که افغانستان را خارجی بار دیگر تصرف کنند\nدر این جا، برای آنعده از سربازان قطعه پولیس خاص، مراسم ختم قرآن برگزار شده است که هنگام حملۀ جنگجویان مسلح بر پوهنتون امریکایی افغانستان کشته شده اند.\nسوزیر امور داخله که در این مراسم سخنرانی می کرد میگوید که ارادۀ سربازان امنیتی افغانستان در برابر جنگجویان مسلح، قوی است و نیرو های افغان، در یک جنگ نا اعلام شده در برابر جنگجویان داخلی و خارجی می جنگند.\nتاج محمد جاهد میگوید که طالبان مانند شوروی پیشین برای اشغال افغانستان تلاش می کنند اما به گفتۀ وی فرق آن این است که این گروه با استفاده نادرست از نام اسلام، به کشتن افغانها، کمر بسته است.\nظاهراً امریکا نیز به این دلیل که حمله بر پوهنتون امریکایی افغانستان، در پاکستان طرح ریزی شده بود، بر اسلام آباد خشمگین است و در دو روز گذشته، برخی مقامهای امریکایی، به شکل آشکار و پنهان، به پاکستان سفر کرده اند.\nوزیر امور داخله میگوید که افغانها هیچگاهی به استعمار تسلیم نخواهند شد و متحدانه در برابر آن خواهند ایستاد.\nاز سوی دیگر، قوماندان قطعه خاص پولیس میگوید که جنگجویان مسلح در افغانستان، حمایت خارجی را با خود دارند و به طالبان مسلح هشدار میدهد که به کمک همکاران خارجی شان نمی توانند تا در برابر ارادۀ افغانها، بیایستند.\nدر این مراسم، از کارنامه های آنعده از سربازان پولیس قدردانی صورت گرفت که هنگام حمله بر پوهنتون امریکایی افغانستان، برای مهار این حمله تلاش کرده بودند و به برخی از آنان، رتبه نیز داده شد.


آخرین مطالب مربوط به کلید واژه اتحادیه عرب\nخبرگزاری صدا و سیما نوشت: اتحادیه عرب و مصر در پیش نویس قطعنامه اتحادیه عرب به شورای امنیت سازمان ملل، با محافظه کاری عجیبی بدون نام بردن از ایالات متحده آمریکا تنها از" اقدام اخیر "در شناسایی قدس بعنوان پایتخت رژیم صهیونیستی ابراز تاسف عمیق کردند.\nمهر نوشت: وزرای خارجه اتحادیه عرب شنبه شب پیرامون تصمیم اخیر آمریکا درباره قدس اشغالی نشست اضطراری برگزار کردند.\nمهر نوشت: سخنگوی اتحادیه عرب اعلام کرد که تماس هایی از سوی اتحادیه عرب با دونالد ترامپ گرفته شده تا از تصمیم خود برای انتقال سفارت آمریکا از تل آویو به قدس اشغالی صرف نظر کند.\nایرنا نوشت: 'احمد ابوغیظ' دبیرکل اتحادیه عرب نسبت به تصمیم احتمالی دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا برای شناسایی قدس به عنوان پایتخت رژیم صهیونیستی هشدار داد.\nایرنا نوشت: «احمد ابوالغیط» دبیرکل اتحادیه عرب اعلام کرد، برای ایجاد ثبات و امنیت آماده مذاکره با ایران هستیم.\nخانم مبارکة عواینیة (البراهمی)، نمایندۀ مجلس کشور تونس به نمایندگی از فراکسیونی متشکل از 45 نمایندۀ مجلس در سخنرانی روز 24 نوامبر خود رفتار استعمار زدۀ وزارت امور خارجۀ کشور خود را مورد انتقاد قرار می‌دهد.\nسعودی‌ها علیه تهران هرچه می‌زنند به در بسته می‌خورد. این وضع بیش از آن‌که ناشی از هنر تهران باشد به ناپختگی رفتاری سعودی‌ها مربوط است. آنان عجولانه می‌خواهند رهبر ائتلافی باشند که تهران را به نقطه صفر پیش از برجام بازگرداند. اما در اینجا با چند مشکل اصلی روبرویند؛ ...\nمی‌توانیم نبینیم، نگوییم، مانع نشویم و سوداگرانه با موضو ع کنار بیاییم واتحادیه عرب هم براین وضع شرم‌آور صحه بگذارد. ولی لطفا پایتخت‌های اروپایی از زیر بار عواقب آتی این بی‌مسئولیتی‌ها شانه خالی نکنند. در ذهن رهبران اروپایی چه می‌گذرد که سعودی‌ها توانسته‌اند همه را گروگان امنیتی و اسیر پول خود کنند؟ شرم‌آور! این یک واقعیت تلخ است. اما آیا با چنین واقعیت تلخی قرار است زندگی و با تبعات آن کنار بیاییم!؟ خدای من باورکردنی نیست.\nتکرار ادعاهای ضد ایرانی عربستان از زبان دبیرکل اتحادیه عرب\nتسنیم نوشت: دبیرکل اتحادیه عرب با تکرار ادعای رژیم سعودی، برنامه موشک‌های بالستیک ایران را بزرگترین تهدید برای منطقه دانست.\nمهر نوشت: وزیر خارجه عربستان در نشست اضطراری اتحادیه عرب مدعی شد که عربستان مقابل سیاستهای تهاجمی ایران دست بسته نخواهد نشست. وزیر خارجه بحرین نیز خواستار اقدام مشترک کشورهای عربی علیه ایران شد.\nایرنا نوشت: اسحاق سالم السیابی نایب رئیس سابق مجلس عمان خواستار انتقال مقر اتحادیه عرب از قاهره به کشور دیگری که استقلال بیشتری داشته باشد و بتواند اختلافات کشورهای عربی را کنترل کند، شد.\nفیلم | وزیر قطر خطاب به عربستان: حیوانات هم از شر شما در امان نیستند؛ ایران کشور شرافتمندی است\nسلطان بن سعد المریخی، وزیر امور خارجه قطر در نشست اتحادیه عربی در سطح وزرای خارجه خطاب به نماینده عربستان گفت: قسم می‌خورم ایران کشور شرافتمندی است. ما به خاطر کارهای شما به سمت ایران بازگشتیم. حتی حیوانات هم از شر شما در امان نیستند.\nمهر نوشت: «احمد بن حلی» معاون دبیرکل اتحادیه عرب که با بیماری دست و پنجه نرم می کرد در سن ۷۷ سالگی درگذشت.\nایسنا نوشت: دبیرکل اتحادیه عرب در نشستی در دبی مدعی شد که ایران بیش‌ترین سود را از وضعیت کنونی می‌برد.\nواکنش یمن به بیانیه پایانی نشست سران اتحادیه عرب\nتسنیم نوشت: وزارت خارجه یمن از بیانیه پایانی نشست سران عرب در اردن درباره بحران این کشور انتقاد کرد.\nمهر نوشت: بیست و هشتمین اجلاس اتحادیه عرب با برگزاری نشست سران و قرائت بیانیه پایانی در بحر المیت اردن به کار خود پایان داد.\nواحد مرکزی خبر نوشت: بیست و هشتمین اجلاس سران کشورهای عضو اتحادیه عرب در بحر المیت اردن با سخنرانی محمد ولید عبدالعزیز رئیس جمهور موریتانی آغاز شد.\nاهدای طوبای زرین به 10 هنرمند باسابقه\nتیراندازی در سوئیس 2 کشته برجای گذاشت\nفیلم | چقدر انواع هپاتیت را می‌شناسید؟ توضیحات این کارشناس را ببینید\nادعای یک بازیگر سینما: علی دایی پیش از بازی با سپیدرود مرا کتک زد/ کار به کلانتری و شکایت کشیده شد 21 نظر


نقش دانشجویان در مبارزات رژیم پهلوی/ وقتی شاه دستور اخراج دانشجویان را داد |\nتاریخ انتشار: ۱۵:۵۲ - ۱۶ آذر ۱۴۰۰ - 2021December 07\nپایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ اعتراضات و اعتصابات گسترده‌ى دانشجويان دانشگاه تهران در سال‌هاى پايانى دهه‌ى 1340 و اوايل دهه‌ى 1350، تأثير بسزايى در سرنوشت مبارزات دانشجويى داشت. در پاييز سال 1349، دانشجويان دانشکده‌ى علوم دانشگاه تهران با پخش اعلاميه در دانشگاه پلى‌تکنيک، دانشجويان آن دانشگاه را به اعتصاب در روز شانزدهم آذر ترغيب کردند. از زمستان آن سال، اعتصاب و تظاهرات دانشجويان دانشگاه تهران به منظور وادار کردن رييس دانشگاه به تغيير مديريت دانشکده‌ها و آزادى دانشجويان زندانى، به اوج خود رسيد. اعتراض در دانشکده‌هاى فنى، علوم، ادبيات و حقوق شدت بيش‌ترى داشت. از جمله‌ى اين موارد، اعتراض دانشجويان دانشکده‌ى ادبيات به تبليغات داورى، استاد بهائى آن دانشکده بود.\nبه دنبال وقوع اعتصاب و تظاهرات دانشجويان دانشگاه تهران در زمستان سال 1349، يکى از افسران دفتر ويژه‌ى اطلاعات در گزارشى به بررسى وقايع دانشگاه پرداخت. در اين گزارش آمده است که اتخاذ سياست عقب‌نشينى در مقابل دانشجويان معترض، موجب ايجاد هرج و مرج در دانشگاه مى‌شود، لذا چنين پيشنهاد شده است:\nبرچسب: مرکز اسناد انقلاب اسلامی ، انقلاب اسلامی ، دانشجو ، مبارزات دانشجویی ، پهلوی ، ساواک


استرس شغلی و تاثیرات آن - گروه کلید\nاسترس شغلی و تاثیرات آن\nهرکس یک بار یا بیشتر استرس را تجربه کرده است. برگزاری آزمون موقعیتی است که برای اکثر دانش‌آموزان، خصوصاً آن هایی که طالب نمرات بالایی هستند، استرس آور می‌باشد. در اکثر مشاغل موقعیت هایی هست که کارکنان، آن را استرس‌آور می‌دانند. توبیخ رسمی از جانب یک سرپرست، کمی فرصت برای تکمیل یک تحویل مهم، یا اعلام احتمال خطر آتش سوزی، همگی شرایطی هستند که تقریباً هرکسی آن را استرس‌آور می‌داند. اکثر محققین استرس شغلی بر این باورند که شرایط نامطلوب شغلی می‌توانند بر رفاه و سلامتی کارکنان تأثیر بگذارد.\nفرآیند استرس شغلی\nبرای درک استرس شغلی، ابتدا باید به چندمین مفهوم اساسی پی ببرید که در مرحله استرس ادغام میشوند. یک فشار آورنده شغلی شرایط یا موقعیتی در کار است که پاسخ مقتضی از طرف کارمند میطلبد. یک فشار شغلی رابطه‌ای بالقوه مخالف از طرف کارمند با فشار آورنده است؟ مانند: اضطراب، نا امیدی، و یا ناخوشی جسمی مثل سر درد\nجکس و ببر(۱۹۹۱) فشارها را به چند طبقه تقسیم کردند:\n۱) واکنش های روان شناختی\n۲) واکنش های فیزیولوژی\n۳) واکنش های رفتاری\nواکنش‌های روان شناختی شامل پاسخهای هیجانی مانند: اضطراب و ناکامی میشوند. واکنشهای فیزیولوژی شامل علائمی مانند: سردرد یا اختلال معده و بیماری هایی مانند سرطان می‌باشند. واکنشهای رفتاری پاسخ به فشار آورنده‌های شغلی می باشند و شامل صرفه سرمایه ، گرایش به دخانیات و سوانح می‌شوند.


دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی\nسطوح صاف، تراز مناسب و کار با کیفیت خوب را می توان با استفاده از قالب های مدولار به صورت یکپارچه ارائه داد. استفاده از قالب مدولار باعث ساخت سریعتر نسبت به روش معمولی می شود. کار فونداسیون یکپارچه به طور موثر برای سازه های بادوام و کیفیت خوب مناسب است. برای ساخت یک سازه یکپارچه به قالب بندی برای ساخت نیاز داریم. دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی به طور ویژه برای کار در یک مکان طراحی شده اند.\nدر بررسی دال بتنی و کاربرد آن در مقاوم سازی ساختمان باید گفت که فقط یک بتن یکپارچه در ساختار فونداسیون یکپارچه ریخته می شود. برای پی یکپارچه، دیوار باربر ساختمان معمولاً 12 تا 18 اینچ ضخامت دارد و قسمت دیوار غیر باربر برای دال 4 تا 6 اینچ ضخامت دارد. آرماتور اصلی و توزیع کننده از پی یکپارچه با افزایش مقاومت بتن توسط سیم مناسب ساخته می شود. این کمک می کند تا قیمت را ارزان تر از سایر انواع فونداسیون داشته باشد. ساخت فونداسیون های یکپارچه روشی بسیار ساده بوده و موجب صرفه جویی در زمان می شود.\n- پایه اسلب یکپارچه\nاز آنجایی که فونداسیون یکپارچه به صورت تک بار ساخته می شود، دال بتنی در ناحیه زیر دیوارهای باربر 12 اینچ و در سایر قسمت ها 4 اینچ ساخته می شود. و فضای جداگانه ای برای جایگزینی گل ها ایجاد می شود. به این ترتیب هزینه نیروی کار کاهش می یابد و کیفیت آن حفظ می شود زیرا ریختن بتن یکپارچه باید با هم انجام شود. فونداسیون دال یکپارچه اگر به درستی ساخته شود تقریباً 50 سال دوام می آورد. به دلیل عدم وجود اجزای پیچیده، خود دال مشکلی ایجاد نمی کند. این روش به ویژه در اقلیم های مختلف نقش دارد. در جاهایی که دما بسیار پایین است و خاک خشک نیست.\n- چگونگی استفاده از دال بتنی\nمرحله: 1 خاک را آماده کنید\nخاک زیر دال باید به درستی فشرده شود و بررسی شود که حاوی هیچ ماده آلی نیست. خاک باید به خوبی متراکم و هموار باشد. شیب دادن به زمین عامل مهمی است. مهم محاسبه دبی آب و سپس مدیریت صحیح است.\nمرحله2 : ارتفاع سنگر\nدر یک دال بتنی یکپارچه، مهم است که در نظر داشته باشید که ضخامت دال در جایی که دیوارهای باربر قرار دارند باید 12 اینچ باشد. ضخامت دال یکپارچه تا 4 اینچ حفظ می شود.\nمرحله 3 : قرار دادن آرماتور\nدر بررسی دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی باید گفت که دال های یکپارچه از میله هایی به قطر 16، 12 و 8 میلی متر برای تقویت دیوار استفاده می کنند. میله ها در صورت نیاز برای حمل بار استفاده می شوند. علاوه بر این، از تقویت کننده اضافی برای باز کردن درها و پنجره ها استفاده می شود. یک بلوک پوششی برای حفظ فاصله از میله ارائه شده است.\nمرحله 4 : قالب\nقالب برای ساخت دال یکپارچه باید به راحتی قابل جابجایی و استفاده مجدد باشد. به این قالب واقعی می گویند. کرکره بندی قالب توسط نجار ماهر انجام می شود. قالب باید به اندازه ریزش بتن قوی باشد.\nدر فونداسیون یکپارچه باید از گرید M-25 استفاده شود و در آن از سنگدانه درشت 20 میلی متر استفاده شود. بلوک پوششی از ضخامت 25 میلی متر تا 50 میلی متر نگه داشته می شود.\nمرحله: 6 جدا کردن\nدال های یکپارچه دیوارها و دال های دیواری پس از 12 ساعت به قالب دیوار باز می شوند. پس از سه روز تمام تکیه گاه ها برداشته می شود و فعالیت های ساختمانی بیشتر روی دال انجام می شود.\nمرحله: 7 پخت\nمرحله پخت باید هفت روز طول بکشد. پخت نقش مهمی در تأثیرگذاری و قدرت سازه ها دارد. توسعه و دوام بتن ریزی بسیار مهم است. بتن باید رطوبت مورد نیاز را تامین کند.\nمزایای اسلب یکپارچه و بررسی دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی\nمزایای اسلب یکپارچه و بررسی مقاوم سازی سقف دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی به شرح زیر است:\n1. کار سریع\nمزیت قابل توجه دال یکپارچه این است که می توان آن را بسیار سریعتر از سایر پایه ها گذاشت. از آنجایی که باید یکباره ریخته شود، این فونداسیون را می توان سریعتر از سایر روش های رایج از جمله دیواره های دیگر ریخت.\n2. بیشترین بهره وری\nما می دانیم که زمان تقریباً در هر صنعتی پول است. با توجه به سهولت بتن ریزی همزمان در این روش، این امر پروژه ساخت و ساز را مقرون به صرفه تر و سریعتر می کند. دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی معمولاً مقرون به صرفه ترین روش برای ساخت کف گاراژ است. در این امر، از همان ابتدا، هزینه های نیروی کار کاهش می یابد و در مقداری از مبلغ مالی مورد نیاز برای یک پروژه خانه سازی بزرگ صرفه جویی می شود.\n3. قدرت نیاز را می توان به دست آورد\nبا توجه به کیفیت این دال یکپارچه می توان آن را به سختی هر نوع پایه دیگری ساخت. یک سطح واحد نیز از این نوع فونداسیون به دست می آید.\n4. تعمیر و نگهداری کم\nیک سیستم معمولی نیاز به تعمیر و نگهداری منظم دوره ای پایه و تیر دارد در حالی که نیازی به مراقبت ویژه برای فونداسیون یکپارچه نیست. فونداسیون تک دال می تواند در مدت زمان طولانی در هزینه شما صرفه جویی کند.\n- معایب دال یکپارچه\nفونداسیون می تواند فضایی را برای قرار دادن لوله کشی، تابلوهای برق و سیم کشی در اختیار شما قرار دهد. فونداسیون دال یکپارچه فضای خزنده ندارد. برای حل این مشکل باید قبل از فونداسیون فضایی برای تابلوهای برق و سیم کشی بگذارید. هنگامی که یک پایه دال یکپارچه به هر دلیلی ترک می خورد، هزینه تعمیر آن گران است.\n- ساخت و ساز یکپارچه\nفناوری ساخت و ساز یکپارچه به ویژه در ساخت پایه های یکپارچه برای ساختمان های بلند و آسمان خراش ها استفاده می شود. ساخت و ساز یکپارچه در برابر بارهای زیاد بدون تخریب در ناحیه لرزه ای و مرتفع مقاومت می کند و به کل ساختمان ایمنی می دهد. استفاده از قالب آلومینیومی در سیستم های ساختمانی یکپارچه باعث بهبود کیفیت ساختمان های مسکونی و تجاری می شود.\nاین یک ساخت و ساز و مقاوم سازی در برابر بلایا و مقرون به صرفه در دوران مدرن است. روش آن سریع است و هزینه های پروژه بزرگ را کاهش می دهد. در مجموع دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی بسیار حائز اهمیت است. یک پی دال یکپارچه در یک بار ریختن ساخته می شود، دال بتنی در ناحیه زیر دیوارهای باربر 12 اینچ و در سایر قسمت ها 4 اینچ ساخته می شود. و فضای جداگانه ای برای جایگزینی گل ها ایجاد می کند.\nفونداسیون مونو اسلب در دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی\nبرای پی دال یکپارچه، دیوار باربر معمولاً 12 تا 18 اینچ ضخامت و 4 تا 6 اینچ برای دال ضخامت دارد. آرماتور اصلی و توزیع آرماتور از پی یکپارچه با افزایش مقاومت بتن توسط سیم مناسب ساخته می شود. فونداسیون دال یکپارچه بسیار سریع است و به پایین نگه داشتن هزینه های نیروی کار کمک می کند. بنابراین اسلب های یکپارچه برای سوله های گاراژ مانند، بسیار مفید هستند. فونداسیون های یکپارچه به طور قابل توجهی بیشتر از پایه های معمولی صرفه جویی می کنند. با این نوع تکنیک، قسمت جلوی دیوار بدون بارگیری تنها چهار اینچ ضخامت دارد و پایه ها تنها 12 اینچ تا بالای کف به عنوان پایه هستند.\nدر یک دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی، مهم است که در نظر داشته باشید که ضخامت دال در جایی که دیوارهای باربر قرار دارند باید 12 اینچ باشد. ضخامت دال یکپارچه تا 4 اینچ حفظ می شود. فونداسیون دال یکپارچه اگر به درستی ساخته شود تقریباً 50 سال دوام می آورد. به دلیل عدم وجود اجزای پیچیده، خود دال مشکلی ندارد.\n- ساخت خانه روی دال بتنی\nشالوده ای که خانه شما بر روی آن ساخته شده است می تواند تاثیر زیادی بر یکپارچگی ساختاری خانه شما داشته باشد. پایه دال از بتن ساخته شده است که معمولاً ضخامتی بین 4 تا 6 اینچ در مرکز دارد. دال بتنی اغلب بر روی یک لایه ماسه برای زهکشی یا به عنوان یک بالشتک قرار می گیرد. خانه هایی که روی تخته ساخته شده اند فاقد فضای خزنده هستند.\nاگر قصد ساختن یا خرید خانه ای بر روی دال بتنی را دارید، تعدادی از مزایا و معایب وجود دارد که باید در نظر گرفته شوند. شالوده های دال بتنی در بخش هایی با آب و هوای گرم که احتمال یخ زدگی زمین و ترک خوردن فونداسیون کمتر است، بیشتر است. دلایل خوبی برای ساختن یا خرید خانه روی دال وجود دارد، مانند صرفه جویی در هزینه و خطر کمتر آسیب در موارد خاص. معایب شامل این است که واحدهای گرمایش و سرمایش ممکن است در طبقه همکف نصب شوند که فضای زندگی را اشغال می کند. همچنین احتمال ایجاد ترک نیز وجود دارد.\nآنچه باید در مورد ساخت خانه روی دال بتنی بدانید\nبرخی از خانه ها زیرزمین یا فضای خزیدن در زیر خود ندارند، بلکه به سادگی بر روی یک دال بتنی ساخته شده اند. شاید به این دلیل که خانه روی سنگ بستر یا سطح بالای آب قرار دارد. بتن در یک زمان بر روی زمین ریخته می شود. برخی از پایه ها دارای کابل های پس کششی هستند یا با میله های فولادی به نام میلگرد تقویت می شوند تا دال بتواند وزن خانه را تحمل کند.\nسپس خانه بر روی این پایه بتنی ساخته می شود. پی های دال در بخش های جنوبی با آب و هوای گرم بیشتر رایج است، جایی که احتمال یخ زدن زمین و ترک خوردن فونداسیون کمتر است. در اینجا نگاهی به مزایا و معایبی که با فونداسیون دال ارائه می شود، آورده شده است.\n- مزایای پایه های دال بتنی\nدر اینجاسه دلیل برای انتخاب این نوع پایه برای خانه آورده شده است:\n1. زمان کمتری برای خشک شدن دارد\nدر بررسی دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی باید گفت که این فرایند زمان کمتری برای خشک شدن دال بتنی نیاز دارد. خرابی کمتر به این معنی است که ساخت و ساز می تواند بدون تاخیر ادامه دار باشد. نیازی نیست چندین روز صبر کنید تا بتن در زیرزمین ریخته شده خشک شود.\n2. خطر کمتر خسارت ناشی از سیل یا نشت گازها\nپایه های تخته ای خطر آسیب ناشی از سیل یا نشت گاز مانند رادون را از زیرزمین یا فضای خزیدن به داخل خانه را به حداقل می رسانند.\n3. محافظت در برابر آفات\nیک دال بتنی می تواند خانه را در برابر موریانه ها یا سایر حشرات محافظت کند، زیرا هیچ فضای بازی در زیر خانه وجود ندارد که دسترسی به تیرچه های چوبی را فراهم کند یا از حماه حشرات پشتیبانی کند. اسلب ها را همچنین می توان با حشره کش ها از قبل پاکسازی کرد تا مطمئن شد که زیر آنها لانه نمی کنند.\nیکی از مهمترین معایب احتمالی در بررسی استفاده از دال بتنی و کاربرد آن در ساختمان سازی این است که دال ترک بخورد. این می تواند به طور قابل توجهی یکپارچگی ساختاری خانه را به خطر بیندازد و تعمیر آن دشوار و پرهزینه باشد. از جمله عواملی که می تواند منجر به ترک خوردن دال شود، ریشه درختان، جابجایی خاک، زلزله یا زمین یخ زده است.


فارکس رهبری ،کارگزاری فارکسر\nرضا فیض نوروزی 2019/01/25 ایران و فارکس\nدر سال 1998 ، بزرگترین و معروف ترین سه رهبر برتر بورس سهام NASDAQ AMEX را خریداری کرد. درست است ، سهامداران آمریکایی بازار سهام AMEX نمی تواند "ریزه کاری" را بدهد. آنها جنگیدند و تمام تلاش خود را کردند. همانطور که مشخص شد ، همه چیز بی فایده نبود ، و بنابراین در سال 2004 آنها تجارت اوراق بهادار را با نام اصلی خود از سر گرفتند. این سایت تا لحظه وقوع یک رویداد تاریخی کارگزاری فارکسر - ادغام با NYSE ، که هنوز هم بهترین بزرگترین تبادل آمریکایی کل "مثلث بزرگ" است ، به طور مستقل کار می کرد! پشتیبانی از انواع ارزهای دیجیتال: شما می توانید از طریق کیف ، پول خود را در قالب انواع ارزهای دیجیتال انتقال دهید و با آن کارهای فارکس خود را پیش ببرید. امروزه ارزهای دیجیتال طرفداران زیادی دارند و خیلی ها تراکنش های مالی خود را در بازارهای مالی با این ارزها انجام می دهند. کیف های پولی مناسب انواع ارزهای دیجیتال را پشتیبانی می کنند و شما با هر ارزی که دوست داشتید می توانید کارهای مالی خود در فارکس را پیش ببرید. مقایسه‌های دوبه‌دو، در یک ماتریس n×n ثبت می‌شوند و این ماتریس، ماتریس مقایسه دودویی معیارها نامیده می‌شود.\nتقویم اقتصادی فارکس به زبان فارسی امروز سه شنبه کارگزاری فارکسر 13 آگوست 2019. بله حتما در پست های جدید در مورد بازار فارکس، نحوه معاملات فارکس و انواع. انجمن فارکس فارکس erfahrungen.\nپس از انجام تنظیمات اولیه برای تجزیه و کارگزاری فارکسر تحلیل جامع، به تعریف این تجزیه و تحلیل خواهد شد برای برخی از دارایی های انجام آن لازم است. را انتخاب کنید بین جفت ارز های زیر است:\nکارگاه آموزشی تحلیل تکنیکال - دودویی گزینه های ربات\nسیمای جمهوری اسلامی که مراسم تشییع رفسنجانی را به طور زنده پوشش می‌داد، هنگامی که جمعیت شعارهای یادشده را سر داد، صدا را قطع و به پخش موسیقی مبادرت کرد. دانلود نقشه کاربری اراضی شهرستان بناب,شیپ فایل کاربری اراضی,شیپ فایل کاربری اراضی شهرستان بناب,لایه GIS کاربری اراضی,لایه جی آی اس کاربری اراضی,لایه جی آی اس کارگزاری فارکسر کاربری اراضی شهرستان بناب,نقشه کاربری اراضی,نقشه کاربری اراضی شهرستان بناب دانلود نقشه کاربری اراضی شهرستان… چون با روشی که ما بهتون آموزش میدیم قادر خواهید بود تمام خانواده خودتون رو صاحب شغل خانگی کنید با درآمد باورنکردنی ،


دیوید اسلید کارگردان قسمتی از فصل چهارم سریال Black Mirror خواهد بود - سینما فارس\n۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۱۳:۰۰\nامسال فصل چهارم سریال علمی تخیلی Black Mirror (آینه سیاه) از شبکه نتفلیکس پخش خواهد شد. سریالی که به موضوعات تاریک و طعنه آمیز و جامعه مدرنی که ابتدا از شبکه چهار در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد، می‌پردازد و تبدیل به نسل جدیدی از Twilight Zone شده است. هر قسمت این سریال بازیگر و مکان متفاوتی دارد و حتی وقایع آن در زمان حال یا آینده نزدیک رخ می دهند. فصل سوم این سریال مورد تحسین قرار گرفت، برای همین پیش بینی می‌شد فصل بعدی نیز ساخته شود. با سینماگیمفا همراه باشید.\nفصل چهارم شامل شش قسمت جدید است که امسال پائیز پخش خواهند شد. جودی فاستر (Jodie Foster) یک قسمت از فصل چهارم را با موضوع مادر و دختر کارگردانی کرده که رزماری دویت (Rosemarie DeWitt) در آن بازی کرده است. کارگردان Triple 9، جان هیلکوت (John Hillcoat) نیز قسمتی به نام کروکدیل را کارگردانی خواهد کرد که گفته شده آندرا رایزبورو (Andrea Riseborough) در آن ایفای نقش کرده است. این قسمت‌ها کاملا متفاوت هستند به طوری که یک قسمت در ایسلند فیلم‌برداری شده و قسمت دیگر تُن کمدی دارد. انتظار می‌رود تنوع بیشتری میان قسمت‌های امسال نسبت به فصل هلی قبل مشاهده شود.\nحالا اطلاعات بیشتری پیرامون فصل چهار منتشر شده که از منبع معتبری نقل شده‌اند. دیوید اسلید (David Slade) در توییترش اعلام کرده که قسمت جدیدی از این سریال را کارگردانی خواهد کرد. او چیز زیادی درباره‌ی نام قسمتی که می‌خواهد کارگردانی کند یا موضوع آن نگفته اما باید منتظر صحنه‌های تاریک و شجاعانه مانند بیشتر کارهایش باشیم. اسلید کارش را با فیلم‌های ترسناک آغاز کرد و اخیراً وارد کارهای تلوزیونی شده که می‌توان از این میان به Hannibal (هانیبال) و American Gods (خدایان آمریکایی) اشاره کرد.\nپروژه آخری که اسلید در آن حضور داشته، سه قسمت اول American Gods بوده که از امشب از شبکه Starz پخش می‌شود. سریال American Gods به نظر تاریک و پیچیده می‌رسد برای همین انتظار می‌رود قسمتی که در Black Mirror کارگردانی می‌کند نیز همین گونه باشد. اگر اسلید هنوز همان نگاه و احساس قبلی را داشته باشد، قسمت مربوط به او در سریال Black Mirror یکی از مهیج‌ترین قسمت‌ها خواهد بود.\nبرچسب‌ها: Black Mirror ، David Slade


شش ترفند برای مقابله با اضطراب و استرس | کلکسیون برتر\n[information]با انتظارات شغلی غیرمنطقی، زندگی‌های اجتماعی پراز تعهد و مسئولیت، و موضوعات مربوط به سلامتی که فراتر از دانش ماست، چطور ادامه دهیم که عقب نمانیم؟ تعجبی ندارد که دنیای امروز ما، عصر اضطراب نامیده می‌شود. اما آیا می‌دانید که میزان استرس شما، بیشتر به دی‌ان‌ای‌تان مربوط می‌شود؟![/information]\nاگر هم‌اکنون با طوفانی از اضطراب روبرو هستید، آخرین کاری که دوست دارید انجام دهید نوشیدن یک فنجان قهوهاست. ثابت شده کافئین زیاد موجب افزایش اضطراب و افسردگی در فرد پراسترس می‌شود. اگر برای آرام ماندن می‌جنگید، بیشتر از یک فنجان قهوه در روز ننوشید.


ایران ویج » شجوني :چراغ اصلاح‌طلبان براي آمريكا و اسرائيل سبز است\nصفحه اصلی » اخبار , سیاسی » شجوني :چراغ اصلاح‌طلبان براي آمريكا و اسرائيل سبز است\nکد خبر : 908602\nشجوني :چراغ اصلاح‌طلبان براي آمريكا و اسرائيل سبز است\nشجوني :چراغ اصلاح‌طلبان براي آمريكا و اسرائيل سبز است Reviewed by Farnaz on Nov 17Rating: حجت‌الاسلام و‌المسلمين جعفر شجوني در گفتگو با خبرنگار احزاب باشگاه خبرنگاران درباره اظهارات اخير يك چهره اصلاح‌طلب مبني بر اينكه اصلاح‌طلبان بايد چراغ را براي نظام سبز كنند، گفت: مجيد انصاري از جمله شخصيت‌هايي است كه در جريان فتنه 88…\nشجوني :چراغ اصلاح‌طلبان براي آمريكا و اسرائيل سبز است Reviewed by Farnaz on Nov 17Rating:\nحجت‌الاسلام و‌المسلمين جعفر شجوني در گفتگو با خبرنگار احزاب باشگاه خبرنگاران درباره اظهارات اخير يك چهره اصلاح‌طلب مبني بر اينكه اصلاح‌طلبان بايد چراغ را براي نظام سبز كنند، گفت: مجيد انصاري از جمله شخصيت‌هايي است كه در جريان فتنه 88 همراه فتنه‌گران بود.\nعضو شوراي مركزي حزب موتلفه اسلامي ادامه داد: مجيد انصاري دوست عطاالله مهاجراني و جزو ساختارشكن فتنه 88 است.\nوي با يبان اينكه موضع‌گيري اخير مجيد انصاري مشكوك است و بايد وي و برادرانش مورد بازجويي قرار گيرند، خاطرنشان كرد: اصلاح‌طلبان هرگز حاضر نيستند كه حرف حساب شده‌اي بزنند و تا به امروز نيز مرزبندي با جريان فتنه نداشته‌اند.\nحجت‌الاسلام شجوني در ادامه با بيان اينكه اصلاح‌طلبان انتقادات تندي را به جريان اصولگرا وارد مي‌كنند، تصريح كرد: اصلاح‌طلباني كه خود به دنبال براندازي هستند چگونه اصولگرايان را به منحرف بودن متهم مي‌كنند.\nوي تاكيد كرد: غالب اصلاح‌طلبان با آرمان‌هاي حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبري همراهي ندارند و از اين آرمان‌ها جدا شده‌اند.\nعضو جامعه روحانيت مبارز خطر‌نشان كرد: اصلاح‌طلبان نمي‌توانند چراغي براي نظام سبز كنند بلكه چراغ آنان براي آمريكا و اسرائيل سبز است.\nکلیدواژه ها : ، اصلاح‌طلبان, جعفر شجوني, عطاالله مهاجراني


آیا انجام اعمال به نیت ثواب درست است؟ | هدانا | HADANA.IR\nآيا اين درست است كه ما انسان ها كارى را براى ثواب آن انجام دهيم؟ آيا كار ما مورد قبول واقع مى شود يا نه؟\nدر ابتدا گفتنى است انجام كارهاى شايسته به اميد ثواب و نعمت هاى بهشتى و ترس از جهنم بسيار خوب است و آيات فراوانى آدمى را به كارهاى خير و دست يابى به نعمت هاى بهشتى دعوت كرده و از جهنم بيم داده است و همين نيت براى عموم مردم و متوسطان سزاوار و صحيح است. البته براى اولياى خدا مانند امام على (ع) مهمترين انگيزه حب خدا است. اما اين دليل نفى اميد ثواب و دورى از جهنم نيست.\nدر پاسخ به سؤال شما گفتنى است قبولى اعمال انسان از نگاه آموزه هاى اخلاقى اسلام برآيند رعايت دو چيز است. يك. حسن فعلى به معناى صحيح انجام شدن عمل و دو. حسن فاعلى به معناى هدف الهى و قصد قربت داشتن در اعمال است. قرآن مىفرمايد: «مَن عَملَ صالحا من ذَكرٍ أَوْ أُنثى و هو مؤمن فلنحيينّه حياهً طيّبه»: هر كسى كار شايسته كند چه مرد و چه زن، در صورتى كه مؤمن باشد، قطعا او را با زندگى پاكيزهاى حيات مىبخشيم، (سوره نحل، آيه 97). يعنى در رسيدن به حيات طيّب فقط دو چيز نقش دارند: يكى، «حُسن فعلى» به نام عمل صالح (انجام صحيح اعمال) و ديگرى «حُسن فاعلى» به نام مؤمن بودن (يعنى نيت داشتن و براى خدا انجام دادن كار).\nبنابراين نيت و انگيزه عمل يكى از اركان قبولى اعمال است و در بسيارى از روايات آمده كه نيت از خود عمل بهتر است زيرا به عمل ارزش مى دهد و در حقيقت بار ارزشى و اثر گذارى عمل را نيت به عهده دارد. حتما بسيار شنيده ايد كه نيت المومن خير من عمله. نيت مومن از عملش بهتر است زيرا همين كه نيت كرد به خدا نزديك شود در نفسش نورى از قرب الهى پيدا مى شود و نزديكى صورت مى گيرد و حتى گاهى موفق به عمل هم نمى شود ولى همان نيت اثر خود را مى گذارد اگر چه اگر موفق به عمل هم بشود نور بيشترى حاصل خواهد شد.\nالبته ناگفته نماند كسى كه براى رسيدن به بهشت و نجات از آتش جهنم اعمال صالح را انجام مى دهد در حقيقت به خدا و معاد ايمان دارد و در حقيقت براى نزديكى به خدا اين كارها را انجام مى دهد و مرتبه اى از نيت قرب هم همين است، ولى كسى كه تنها براى خوشنودى خدا و جلب محبت الهى و از روى عشق خدا را عبادت مى كند از مرتبه اى فراتر قرار دارد و ارزش نيت او افزون تر خواهد بود.\nنيّت جان عمل است. اينكه مىگويند در هنگام عبادت نيّت كنيد، به اين معنا نيست كه مثلاً هنگام خواندن نماز انسان در ذهن خود ترسيم كند كه چهار ركعت نماز ظهر بجا مىآورم «قربه إلى الله». بلكه نيت يعنى قصد يعنى مقصد داشتن، هدف داشتن و در اصطلاح دين نيت به اين معنى است كه انسان در عبادتش قصد كند كه به رنگ خدا در آيد، با پرستش هستى به شكل آن در آيد و مظهر وجود و اسماء و صفات آن شود و به خداى متعال نزديك گردد.\nما در درجه اول با نيت به خدا نزديك مى شويم و در درجه بعد با عمل. نيّت، انبعاث و پرش روح است. انبعاث روحى است كه به سمت خدا پرواز مى كند همان نيتى كه از عمل برتر است. از اين رو گفتهاند خداى سبحان را با نيّت هاى صادق مسئلت كنيد.\nصحت عبادت مشروط به نيّت است كه بدون آن عمل باطل خواهد بود و چون نيّت داراى درجاتى است، خود صحت هم مراتب دارد.\nاز آن جا كه مواقف مهم روز قيامت عبارت است از آتش، بهشت و رضوان و از طرفى نفس انسان داراى سه حالت شهوت، غضب و عقل كمال طلب است، لذا عبادت هم سه قسم و عبادتكنندگان به سه گروه تقسيم مىشوند:\nگروهى خداى سبحان را به جهت ترس از جهنم و آتش عبادت مىكنند كه اين عبادت بردگان است.\nگروه ديگر، خدا را براى رسيدن به بهشت و نعمتهاى آن عبادت مىكنند اين عبادت بازرگانان و تجّار است.\nو گروه سوم خدا را فقط براى محبت و دوستى نسبت به آن ذات متعالى عبادت مىكنند اين بالاترين مرتبه عبادت است كه از آن به عبادت احرار تعبير شده است.(1) همه اين عبادتها صحيح است ولى مراتب ثواب و پاداش آن يكسان نيست.\nپس نيت كه همان قصد قربت است، جان و روح عمل بوده و از خود عمل بالاتر و مهمتر است چون حيات و زندگى عمل به نيت بستگى دارد. و پاداش اعمال، براساس نوع نيت و قصد انسان، مراتبى گوناگون دارد. آيه الله جوادى آملى، حكمت عبادات\nنقش نيّت در عبادات:\nدر فرهنگ اسلامى، نيّت نقشى تعيين كننده در ارزش اعمال انسان ايفا مى كند. اما اين كه سرّ اين مطلب چيست، بخشى به فلسفه اخلاق و بخشى به حوزه هاى ديگر مربوط مى شود. از آن جا كه طرح بحث هاى گسترده و فنى در اين مقال نمى گنجد، به اجمال به برخى آثار نيّت اشاره مى شود.\nشيعه و سنى حديث شريفى از پيامبراكرم (صلى الله عليه وآله) نقل كرده اند كه آن حضرت فرمودند: اِنَّما الاَعمالُ بِالنّيات وَ لِكُلِّ امْرِىء ما نَوى 1 ارزش كارها به نيّت است و هر كس متناسب با نيّت خود بهره خواهد برد. البته، منظور از نيّت اين نيست كه انسان انگيزه خود را از انجام اعمال به زبان يا ذهن بياورد و مثلاً بگويد: من اين كار را براى خدا انجام مى دهم، بلكه منظور اين است كه انگيزه واقعى انسان از انجام عمل، رضاى خدا و يا رسيدن به پاداش هاى اخروى و يا دست كم، نجات از عذاب الهى باشد. براساس اين حديث اگر انسان كارى را به نيتى غيرالهى انجام دهد پاداشش همان خواهد بود و نزد خدا مزدى نخواهد داشت. مثلاً شخص ميلياردرى كه تمام ثروتش و يا بخش عمده اى از آن را صرف امور عام المنفعه از قبيل: ساختن مدرسه، بيمارستان، پل و مانند آن كرده است، اگر نيّتش از انجام اين كارها صرفاً اين باشد كه مورد تشويق و تمجيد مردم قرار گيرد، طبق حديث شريفى كه بيان شد، مزدش را دريافت كرده است و در نزد خدا پاداشى ندارد.\nبر اساس فلسفه اخلاق اسلامى، ارزش عملى كه در آن نيّت خدايى وجود نداشته باشد، در حد صفر است و اگر چنان چه عبادتى واجب با انگيزه خودنمايى انجام شود، ارزش آن زير صفر است زيرا علاوه بر اين كه اصل عبادت باطل است، عذاب اخروى هم به دنبال دارد. اين مسأله با فرهنگ عمومى مردم دنيا، به ويژه غيرمسلمانان، تناسب و سازگارى ندارد. آنها نمى توانند اين مطلب را بپذيرند كه خدمات فراوان يك شخص به مردم و جامعه، به صرف اين كه انگيزه الهى در كار نبوده است، هيچ و پوچ انگاشته شود. اما از نظر آموزه هاى دينى اگر فردى براى كسب محبوبيت در اجتماع، خدمتى انجام دهد مثلاً براى پيروزى در انتخابات وكسب رأى بيش تر، مبالغ هنگفتى را صرف امور عام المنفعه نمايد و مردم نيز به اين واسطه به او رأى بدهند، در واقع، پاداش خود را دريافت نموده و طلبى از خدا نخواهد داشت.\nدر نظام ارزشى اسلام، چيزى داراى ارزش است كه اثر خوبى در روح انسان برجاى بگذارد. ظهور اين حالت در آخرت به صورت نعمت هاى بهشتى و يا ساير نعمت هاى اخروى خواهد بود. به عبارت ديگر، رابطه بين انسان و خدا و يا رابطه انسان با نعمت هاى بهشتى، همان اثرى است كه در روح انسان باقى مى ماند. بهشت و نعمت هاى آن، در حقيقت نتيجه اعمالى است كه انسان در دنيا انجام داده است. پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله) فرمودند: وقتى شما جمله «سبحان اللّه و الحمدللّه و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر» را بر زبان جارى مى سازيد، در واقع، با اين كار درختى را براى خود در بهشت مى كاريد 2 و يا كسانى كه مبادرت به خوردن مال يتيم مى كنند، در واقع آتش تناول مى كنند: إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ ناراً. 3\nبنابراين آنچه به عمل ما ارزش مى بخشد و آن را به خدا و عالم آخرت مرتبط مى سازد، نيّت قلبى ما است. كوچكى، بزرگى و ظاهر اعمال، نشان دهنده بى ارزشى و يا ارزش آنها نيست به بيان ديگر، ارزش كارها به كميّت آنها نيست. در ظاهر قضيه، هيچ تفاوتى، مثلاً، بين خرج كردن پول در راه حلال و مصرف آن در راه حرام وجود ندارد، آنچه كه موجب جدايى آنها از يكديگر مى شود، نيّت انسان است. انگيزه و نيت است كه ارزش اعمال انسان را مشخص مى كند.\nنكته ديگر اين كه، عبادات از لحاظ ميزان نفوذ و تأثير انگيزه هاى غير الهى در آنها در يك حد نيستند و ميان آنها تفاوت وجود دارد. براى مثال، شخصى كه براى خودنمايى نماز مى خواند، فقط ممكن است مورد تشويق افراد مؤمن و نمازخوان قرار گيرد و كسانى كه به نماز اهميت نمى دهند به كار او توجهى نمى كنند. اما در امور عام المنفعه مثل، ساختن مدرسه و بيمارستان و مانند آنها، هم مسلمان و هم غير مسلمان، هم نمازخوان و هم غير نمازخوان از آن استقبال مى كند. بنابراين زمينه خودنمايى و ريا در پول خرج كردن بيش تر است تا در نماز خواندن. كم تر كسى است كه براى نماز خواندن به شخصى رأى بدهد، اما اگر كسى پول خرج كند، احتمال اين كه افراد بيش ترى به او رأى بدهند وجود دارد. از اين رو، انگيزه افراد در عبادات فردى با عبادت هايى كه نفعى براى مردم دارد، متفاوت است.\n1 بحارالانوار، ج 70، باب 53، روايت. 35\n2 ر. ك: بحارالانوار، ج 22، باب 37، روايت. 90\n3 نساء (4)،. 10\nآيت الله مصباح يزدى/ فصلنامه معرفت شماره 48\n(1) (نهج البلاغه، حكمت 237). پرسمان.\nاخلاصکار برای خدانیتنیت اعمالنیت ثواب


فروش و نصب انواع داکت اسپلیت\nشرکت تهویه سازان آیروکس تعمیر داکت اسپلیت امریکن پرو (american pro) را به صورت تخصصی و به صورت تک واحدی و چند واحدی انجام می دهد.\nشرکت آیروکس یکی از بزرگترین مرکز تخصصی تعمیر داکت اسپلیت امریکن پرو است.\nبرخی از مشکلات داکت اسپلیت امریکن پرو\nصدا دادن کمپرسور داکت اسپلیت american pro\nیخ زدن لوله برگشت داکت اسپلیت اَمریکن پرو\nکم شدن پرتاب باد داکت اسپلیت امریکن پرو (american pro)\nبا آغاز فصل سرما پکیج متصل به داکت اسپلیت امریکن پرو (American pro) باید رسوب گیری شود تا راندمان کاری داکت اسپلیت شما بالا برود و مصرف انرژی به حداقل کاهش یابد.\nاین سرویس شامل : شستشوی کندانسور و باز کردن مجاری بین فین کندانسور میباشد و بعد از آن یونیت داخلی که محل تولید سرما در داکت اسپلیت امریکن پرو میباشد را بازدید میکنند.\nدر هر زمان که احساس کردید داکت اسپلیت امریکن پرو شما به خوبی کار نمی کند یا عیبی پیدا کرده است می توانید در اولین فرصت با شرکت تهویه سازان آیروکس تماس بگیرید،تا یکی از تعمیرکاران را در اولین فرصت به محل کار یا زندگی شما اعزام کنیم.\nبرای تعمیر داکت اسپلیت امریکن پرو American pro با شماره های زیر تماس حاصل نمایید.\nشرکت تهویه سازان آیروکس تعمیر چیلر ریم را به صورت تخصصی و به صورت تک واحدی و چند واحدی انجام می دهد. شرکت آیروکس یکی از بزرگترین مرکز تخصصی تعمیر چیلر ریم است.\nسرویس چیلر ریم Rheem\nسرویسکار ما برای سرویس کندانسور چیلر ریم از کارواش استفاده می نماید تا در کاهش مصرف برق چیلر موثر باشد و دقت می نمایند به قسمتهای برقی دستگاه، آب برخورد نکرده و باعث صدمه نشود.\nبرخی از مشکلات چیلر ریم\nشایعترین مشکلاتی که برای چیلر ریم پیش می آید عبارتند از :\nنشان دادن ارور یا کد خطا روی صفحه نمایش پنل داخلی چیلر\nبا توجه به کارکرد کندانسور (یونیت بیرونی) و اواپراتور (یونیت داخلی) چیلر سرما دهی کافی ندارد.\nایجاد صدای ناهنجار و غیرطبیعی در کارکرد چیلر چه موتور بیرونی و چه یونیت داخلی آن\nعدم پرتاب باد کافی در چیلر ریم\nریزش آب از پنل داخلی چیلر\nبادی از خروجی چیلر خارج نمی شود.\nبرق گرفتگی بدنه چیلر\nمصرف زیاد برق چیلر\nاتمام شارژ گاز چیلر\nفن پنل داخلی چیلر کار نمی کند.\nنگران این مشکلات نباشید. شما می توانید در صورت بروز هر نوع مشکلی برای دستگاه خود با شرکت تهویه سازان آیروکس تماس بگیرید .\nدر هر زمان که احساس کردید چیلر ریم (Rheem) شما به خوبی کار نمی کند یا عیبی پیدا کرده است می توانید در اولین فرصت با شرکت تهویه سازان آیروکس تماس بگیرید،تا یکی از تعمیرکاران را به محل کار یا زندگی شما اعزام کنیم.


مدیرکل کمیته امداد استان گلستان درباره شیوه های پرداخت غیرحضوری زکات فطره و کفاره توضیحاتی داد.\nکد خبر: ۸۵۲۲۵۹\nتاریخ انتشار: ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۱۵:۱۴ 19 May 2020\nعیسی بابایی، مدیرکل کمیته امداد استان گلستان گفت: مردم خیر و نیکوکار استان می‌توانند با روش #۵*۰۱۷*۸۸۷۷*فطریه و کفاره خود را برای کمک به مددجویان تحت حمایت این نهاد واریز کنند.\nاو افزود: روش پرداخت الکترونیکی زکات فطره بسیار کمک کننده در خدمت رسانی سریعتربه نیازمندان و محرومان است.\nبابایی تصریح کرد: این نهاد امسال با شماره کارت مجازی ۶۰۳۷،۹۹۱۸.۹۹۹۷.۰۲۲۶ بانک ملی بابت فطریه عام، شماره کارت مجازی۶۰۳۷،۹۹۷۹.۵۰۰۳.۰۵۹۴ بانک ملی بابت فطریه سادات و شماره کارت مجازی۶۰۳۷،۹۹۷۹.۵۰۰۳.۰۲۹۷ نزد بانک ملی آماده دریافت کفاره عمد و غیرعمد هم استانی‌های روزه دار است.\nمدیرکل کمیته امداد استان گلستان عنوان کرد:سال گذشته هم استانی‌های عزیز،۱۰میلیارد و ۶۰۰میلیون تومان زکات فطره و کفاره برای کمک به مستضعفان و نیازمندان پرداخت کردند که پیش بینی می‌شود در سال جاری بیش از ۱۳میلیارد تومان جمع آوری شود.\nاو با اشاره به اینکه بخش عمده زکات فطره شهروندان صرف امور معیشتی اقشار محروم و مددجویان کمیته امداد می‌شود گفت: فطریه جمع‌آوری شده در هر سال بر اساس موازین و دستورالعمل‌های شرعی در سریع‌ترین زمان ممکن در کمتر از ۴۸ ساعت به نیازمندان واقعی پرداخت می‌شود. بابایی تصریح کرد: مردم خداجوی استان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی emdad.ir و از طریق پایگاه‌ها، دفاتر و مراکز نیکوکاری کمیته امداد در سراسر استان و میعادگاه‌های نماز پرشکوه عید سعید فطر، کفاره و فطریه خود را پرداخت کنند.\nاو خاطرنشان کرد: وجوه جمع‌آوری‌شده فطریه از شهری به شهر دیگر منتقل نمی‌شود و در میان نیازمندان همان منطقه توزیع می‌شود.\nبرچسب ها: زکات فطره ، کمک به مستضعفان ، عید سعید فطر ، فطریه\nجریمه و توقیف خودروهای غیربومی که قصد سفر به گلستان را دارند\nاحداث زیرساخت‌های شهرک شیلاتی گلستان در گمیشان\nبازگرداندن ۳۰هکتار عرصه تصرف شده به منابع ملی\nیک هزار و ۶۵۲بیمار کرونا در تخت بیمارستان