سه نویسنده ، چند اثر: asre-nou.net\nاین متن، درباره ی سه نویسنده وچند اثراست، صادق هدایت با دو داستان کوتاه «ِ آب زندگی » وداستان ِ« فردا»، بزرگ علوی با داستان ِنه چندان کوتاه « گیله مرد»، وجلال آل احمد با مجموعه ی داستانی « از رنجی که می بریم » که شامل هفت داستان مستقل ولی بهم پیوسته می باشد.\nآثاری، که همه در دهه ی بیست خلق شده و با وجود تفاوت های بینشی ومنشی در بین این سه نویسنده، مضمونی مشترک ازویژگی این دوران را، که همان حضور مردمی وآرمان خواهی تاریخی در دل شرایطی تلخ وناگوار است, بدوش می کشند.\nدهه ای که یکی از زنده ترین دوران های تاریخی ایران بعد از انقلاب مشروطه است وبن مایه های حق طلبانه ی تاریخی وسیاسی وفرهنگی انقلاب مشروطه را، در فرازی دیگر پرچم خود ساخته بود. دهه ای، که مرور ِحوادث ورویدادهایش ناخواسته آدم را می برد به آن فضای شور ومبارزه، وبه قول حافظ « کرشمه وسحر چشم یار » و« بازی های او» و دغدغه ی نسلی موی سفید کرده، که همچنان وهنوز « بنیاد بر کرشمه جادونهاده » است.\nدورانی که سرشار از شورزندگی ومبارزه وهمبستگی واعتمادی است که در این زمانه ی ما رنگ باخته، واز این رو، نیاز وضرورتی تاریخی ومبرم به بازخوانی وباز بینی دارد. برای همه ی ما، که در روزمرگی دست وپا می زنیم وهمچنین ادبیات این روز وروزگار که - به جزنمونه هایی خاص - به شکل عجیبی در لاک زندگی « آپارتمانی » و« کافی شاپ» یی و روز مرگی غرق شده؛ وکمتر نشانه هایی از یک گره خوردگی ذهنی وبینشی خلاق با بن مایه های تاریخی و اجتماعی، در آن یافت می شود.\nدراین متن به شکلی کوتاه، اول، نگاهی گذرا شده است به ویژگی های فرهنگی وسیاسی بیش از پنجاه سالی، که در سه دوره ی جنبش وانقلاب مشروطه، دوره ی سلطنت رضا شاه، وسال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ درهم تنیده شده است.\nبا این باور، که تاریخ ادبیات داستانی ما هنوز دین و وظیفه خود را به این سه دوره یا پنجاه سال پر فرازوفرود تاریخی به درستی ادا نکرده است. چرا که این نیم قرن واین دوران پر جوش وخروش تاریخی ، که یک گسست تاریخی وچالش گذر از سنت به تجدد را در خود نهفته دارد؛ هنوزناگفته ونانوشته هایی دارد که می تواند دست مایه های پر باری برای تاریخ وادبیات امروزایران ونویسندگان ِ جوان ما، باشد.\nدوم، نگاهی به صادق هدایت ودو داستان کوتاه او، داستان « آب زندگی» وداستان ِ «فردا».\nسوم ، بزرگ ِعلوی وداستان نه چندان کوتاه ِ« گیله مرد» .\nچهارم، جلال آل احمد ومجموعه ی داستانی او به نام « از رنجی که می بریم» که شامل هفت داستان مستقل بهم پیوسته است: ۱- دره ی خزان زده ۲- زیرآبی ها ۳- درراه چالوس ۴- محیط تنگ ۵- اعتراف ۶- آبروی از دست رفته ۷- روزهای خوش.\nودر آخر، سنجه ای کوتاه از این آثار.\nتجدد طلبی که به تدریج از اوایل قرن نوزدهم میلادی ۱۸۱۲ ، دوره ی ولیعهدی عباس میرزا نایب السلطنه ی فتحعلیشاه قاجار، در یک آینه گردانی بر پیشرفت های غرب وعقب ماندگی ایران آغازشد و در روندی نزدیک به صد سال، با انقلاب مشروطه، به یک سر برکردگی تاریخی انجامید؛ از همان گام های نخستین خود ضرورت نوعی بازنگری انتقادی وهمه جانبه به ابعاد گوناگون حیات اجتماعی ایران را، براساس اندیشه ی تجدد خواهانه، بنیان نهاد. نگاهی که در گفتار ونوشتار آخوند زاده، آقاخان کرمانی، طالبوف، مراغه ای و دیگرتجدد خواهان جنبش وانقلاب مشروطه، برجستگی خاص تاریخی وفرهنگی خود را یافت. باوری که آخوند زاده را بر آن می داشت که بگوید« به هرچه که دست می زنی ایجاب می کند که از آن انتقاد شود» وبرهمین پایه واساس « پرده پوشی ومدارا را خلاف اصل انتقاد بداند.» و یا آن گونه که آقاخان کرمانی باور داشت « ترقی همیشه در سایه ی رد واعتراض است نه عفو اغماض» و« سخن باید علم آموزد، قانون عدل نشر دهد، ظلمت جهل بسوزد وعیب ها مو به مو بگوید».\nروال اندیشه ی انتقادی وتجدد خواهانه ای که بعد از کوتاه زمانی در شعر وکلام بهار، تنها راه ومسیر تاریخی پیش پای ایران کهنه شده را این می داند که« یا مرگ یا تجدد واصلاح / راهی جز این دو پیش پای وطن نیست/ ایران کهن شده است سراپای / درمانش جز به تازه شدن نیست». ویا در خروش ِفرخی یزدی که نشانه های مشخص تاریخی می گیرد « اهریمن استبداد، آزادی ما را کشت/ نه صبر وسکون جایز، نه حوصله باید کرد» و آنگاه که در ایماژی هنری وسمت گیری توده ای، از رنج ودرد دهقانان می گوید « ماه نو با روی پر خون شفق را کن نگاه / کان زداس ودست دهقانان حکایت می کند».\nنگاه وگفتار وبینشی ، که از جدالی تاریخی که از دل جنبش وانقلاب مشروطه سر بر می کشد، پرده بر می دارد ودر زبانی ساده و ملموس وگزنده، باورهای جهان کهنه را به پرسش می گیرد تا بنای تازه ی اندیشیدگی خود را بسازد.\nادبیاتی سرشار از روحیه انتقادی با مضمونی نو وتجدد خواهانه وانقلابی ، که در فضایی متکثر وچند صدایی، با شعر ونثر ومقالات درج شده در مطبوعات، دنیای جدیدی را نوید می دادند که بر هرچه رنگ وبوی خرافات وکهنگی تاریخی می داد، می تازید ومی شورید.\nاما با کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ وسر برکردگی رضاخان سردارسپه ازدرون آن، وپس از چندی دستیابی او به سلطنت در سال ۱۳۰۴، آن تکثر نگاه وفضای انتقادی حاکم بر سپهر ِسیاسی وفرهنگی ایران – آن نگاه زنده وگزنده ی سیاسی واجتماعی وفرهنگی میراث گرفته از جنبش وانقلاب مشروطیت- در سرکوبی سیستماتیک ومنظم رخت می بندد وجای خود را به فضای سیاسی وفرهنگی ِتک صدایی می دهد. هرچند در بن مایه های فرهنگی وهنری ریشه داشته در انقلاب مشروطه، آن توان وقدرت نهفته بود که در مواردی چند از این قاعده سر پیچی کند وبا خزیدن به درون خود وخلق آثاری ماندگار در داستان وشعر، به تولید ادبیاتی مدرن ومتفاوت دست یازد.\nبا استعفای رضا شاه از سلطنت وتبعید او از ایران در شهریور ماه ۱۳۲۰، طی زمانی بیش از یک دهه – ۱۳۲۰-۱۳۳۲ ، دوباره آزادی های سیاسی واجتماعی در جامعه ایران رخ باز می کند وفرصتی می شود تا بعد از تک صدایی بیست ساله ی عصر دیکتاتوری، بار دیگر جامعه آن تکثر گرایی ونقادی عصر مشروطه را در فرازی دیگر بیازماید. شاخصه ای از تکثر بینش ونگاه ها، که تنها به عرصه ی سیاسی واجتماعی محدود نمی ماند ودر دامن گستری خود ، ادبیات را نیز در برمی گیرد.\nاگر جلوه های این آزادی وتکثر گرایی، در عرصه سیاسی واجتماعی به صورت تشکیل احزاب سیاسی واتحادیه های صنفی وانتشار روزنامه های آزاد آشکار می شود؛ درعرصه فرهنگی وادبی، با ویژگی های هنری خاص خویش وبه شکلی دیگر چهره می نماید. درتولیداتی فرهنگی وهنری که در بستر مکتب های متمایزی چون رمانتیسم، رئالیسم، رئالیسم اجتماعی، سوررالیسم و.. پدیدارگشته و دریک فضای متکثر ِفرهنگی، به خلق آثاری هنری برای مخاطبان خود می پرداختند. بر پایی نخستین کنگره ی نویسندگان در تیرماه ۱۳۲۵، که با حضور طیف وسیعی ازنویسندگان سنت گرا ونوگرا همراه بود، نشانه ی بارز تاریخی دیگری از این تکثرِزیست ونگاه های فرهنگی در این دوران تاریخی است.\nافزون بر این، برجستگی یافتن گرایش به سمت ِطرح وبیان جنبش های اجتماعی ومردمی را هم ، باید از دیگر ویژگی های ادبیات وهنر این دوران ۱۳۲۰- ۱۳۳۲ برشمرد. گرایش وسمت گیری غالبی که حضورش را، نه اتفاقی یا صرفا" براساس تعلقات ایدئولوژیک نویسندگان یا هنرمندان آن دوران، بلکه در برجسته شدن جنبش های صنفی وسیاسی واجتماعی وپررنگ شدن نقش مردم در تحولات تاریخی آن دوره می بایست جستجو کرد. پدیده ای که بعد از دو دهه خاموشی وغیبت تاریخی در عصر تک صدایی رضا شاهی ، اکنون به صحنه ی اجتماعی آمده بود و با حضور پررنگ خود، مُهر خویش را بر بیشتر آثار هنری آن دوره حک می کرد.\nدر رد یابی این گونه آثار وگرایش های هنری ومردمی، صادق هدایت، بزرگ علوی وجلال آل احمد، از شاخص ترین داستان نویسانی هستند که در سال های ۱۳۲۰-۱۳۳۲ با خلق آثاری در این زمینه، جایی خاص یافته اند.\nصادق هدایت (۱۲۸۱-۱۳۳۰) - صادق هدایت نوجوانی اش را در عصر متکثر وبحرانی انقلاب مشروطه وجنگ اول جهانی، ومیان سالی اش را درعصرخفقان رضا شاهی، ودهه آخر عمروزندگی اش را در فضای نسبتا" آزاد ولی پر تنش دهه بیست طی کرد. او نواده ی شاعر وادیب معروف رضاقلی خان هدایت، همچنین تحصیل کرده ی دارالفنون وسن لویی زیر نظر معلمان فرانسوی، و جزو اولین دانشجویانی بود که به خارج - بلژیک و بعد فرانسه – رهسپار شدند.\nزیستن در خانواده ای فرهنگی و دیدن رویدادهای انقلاب مشروطه و بحران های سیاسی ونظامی واجتماعی آن دوران، وهمچنین زیست وآشنایی با فرهنگ و شاخصه های فکری جهان متمدن وآزاد اروپا، زمینه ی فرهنگی وتاریخی پرباری بود؛ تا از هدایت چهره ای شاخص وفردیتی تاریخی وخاص در عرصه ی فرهنگ وادبیات ایران بسازد. فردیتی بنیاد گرفته برگسستی تاریخی در جدال سنت وتجدد. او بعد ازچند سال اقامت در اروپا، وقتی به ایران باز می گردد و با جهان بسته سیاسی وفرهنگی روبرو می شود، دل زده از هرچه میراث قاجاری وکهنگی دنیای سنتی ایران وتک صدایی عصررضا شاهی است؛ به درون خود می خزد وبا خلق اثری ذهنی وماندگار چون « بوف کور» - که لایه به لایه، پستوهای پنهان ذهنی وروانی وتاریخی ما را می گشاید - مُهر و نشان خود را برتارک ادبیات ایران حک می کند. اما همین هدایت به درون خزیده ی ذهن گرا، با سقوط و رفتن رضا شاه ازایران ودگرگونی اوضاع سیاسی واجتماعی، با عام ترین مطالبات تاریخی مردم همراه می شود وبا خلق آثاری از گونه ای دیگر، به گرایشی مردمی روی می آورد. گرایشی که در آثاری چون « آب زندگی» وداستان« فردا» و« حاجی آقا » با رویکردی متفاوت با بوف کور، نمود می یابد.\nداستان آب زندگی – این داستان که با زبان ساده ی مادر بزرگ ها « یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیشکی نبود» شروع ودر قالب افسانه یا حکایت ویا تمثیل روایت می شود؛ در سال ۱۳۲۳ در روزنامه ی مردم ارگان حزب توده ایران به چاپ می رسد.\n«آب زندگی» آن چنان که صادق هدایت می نویسد:« حکایت پینه دوزی است که سه پسر داشت. حسنی قوزی وحسینی کچل واحمدک. پسر بزرگش حسنی دعا نویس ومعرکه گیر بود، پسر دومی حسینی همه کاره وهیچکاره بود، گاهی آب حوض می کشید یا برف پارو می کرد واغلب ول می گشت. احمدک از همه کوچکتر، سری به راه وپایی براه عزیز دردانه ی باباش بود، توی دکان عطاری شاگردی می کرد وسر ِماه مزدش را می آورد به باباش می داد. پسر بزرگ ها که کار پا بجایی نداشتند ودستشان پیش پدرشان دراز بود، چشم نداشتند که احمدک را به بینند.»\nدر این داستان، ما با یک دو گانگی در نگاه به دو برادر بزرگتر، که یکی قوزی ودیگری کچل وذاتی خبیث وشرور دارند و برادر کوچکتر احمدک، که سرشتی پاک دارد روبرو می شویم. خباثت در تقابل با سرشتی پاک، که معلوم نمی شود عوامل اجتماعی وفرهنگی وروانی آن، در این تضاد سرشتی در یک خانواده ی تهیدست پینه دوز در چیست؟ چرا آن دو برادر که ظاهری ناساز – یکی قوزی ودیگری کچل- دارند، منش و شخصیتی ضدمردمی و خشونت گرا پیدا می کنند وتقدیر وسرانجام آن ها این می شود که به راهنمایی جادوگر وغول ویا توصیه ی چند کلاغ وپرهیز از «آب زندگی »، سر از شهر کوران وکران ومزدوری حکومتی ستمگر در آورند؛ یا چرا احمدک با راهنمایی سیمرغ وپّر او، با رسیدن به « آب زندگی » در کشور همیشه بهار، به مقام ِقهرمان ِرهایی بخش ِمردم، در شهر ِکوران وکران می رسد.\nدر داستان « آب زندگی » مثل تمام افسانه ها وحکایت های کهن، علل وعوامل اجتماعی وفرهنگی نقشی مشخص وکارکردی ندارند وتنها دست تقدیر وسرشت خوب یا بد آدم هاست که آن ها را به مسیری خاص هدایت می کند. از این رو شاید برای خوانندگانی که هدایت را نویسنده ای مدرن وخالق اثر ذهنی وپیچیده ای چون « بوف کور» می دانند، روی آوردن به چنین سبک هنری در نوشتن داستان ونحوه ی روایت سنتی، بعید ودور از انتظار به نظر آید.\nااما واقعیت این است که اگر افسانه، حکایت یا تمثیل را، شکل ِ خام و«ابتدایی کاربرد ایدئولوژی» – خیروشر ویاسفید وسیاه دیدن - درادبیات مردمی بدانیم؛ به اینگونه دوگانه نگری ها پی خواهیم برد. همچنین پی خواهیم برد که بواسطه ی غلبه ی گرایش مردمی وفضای ایدئولوژیکی بر سپهر ادبیات آن دوره است که، صادق هدایت نیزبرآن می شود تا درآن دهه که حضور مردم شکلی چشم گیر یافته است؛ با نوشتن داستان «آب زندگی » درظرف افسانه یا تمثیل سیاسی، اثری با مضمونی نو واجتماعی به فراخور شرایط تاریخی روز بیافریند. افسانه وحکایتی که درفاصله وتمایز با روایت های سنتی گذشتگان، به جای خواب کردن مخاطب – مردم – ، به بیداری آنان کمک کند.\nهدایت در این حکایت، از سرزمینی می گوید که خاکی حاصل خیز ومعادنی سرشار از طلا دارد، با مردمی کور وکر ، که از « آب زندگی » دور افتاده اند وبه شکل وحشیانه ای به سود اقلیتی ستمگر وعوام فریب، استثمار وسرکوب می شوند وچشم به راه ِ یک منجی نشسته اند. مردمی که با رواج خرافات، در فقر فرهنگی – کوری وکری - نگهداشته شده و راه و رازنجات خود را نمی دانند.\nهدایت در این حکایت، از حسن قوزی، پیامبر دروغینی می سازد که وقتی به شهر کوران می رسد طوق بندگی واستثمار را محکم تر به گردن مردم می بندد وقتی می گوید: آی مردمون! بودنین که من همان پیغمبرموعودم واز طرف خدا آمدم تابه شما بشارتی بدم. چون خدا خواسه که شمارا بمحک امتحون دربیاره، شمارا ازدیدن این دنیای دون محروم کرده تا بتونین بیشتر جستجوی حقایقو بکنین وچشم حقیقت بین شما واز بشه. چون خودشناسی خدا شناسیس. دنیا سراسر پراز وسوسه شیطونی وموهوماته،...دنیاموقتی وگذرندس. اما اون دنیا همیشگی وابدیس ومن برای راهنمایی شماها اومدم.»\nهدایت با نشان دادن همپالگی خرافات وجهل ومذهب در کور نگهداشتن فرهنگی مردم برای هرچه بیشتر استثمار آنان، در سخنرانی حسنی درجمع کوران که تمثیلی از نیاز حاکمان به کور وکر نگهداشتن مردم برای پی نبردن به علل سیه روزی خود است می نویسد: هرروز نطق های مفصلی درباره ی جن وپری وروز پنجاه هزارسال وبهشت ودوزخ وقضا وقدر وفشار قبر واز اینجور چیزها برایشان می کرد وعده ای نطق های اورا باحروف برجسته روی کاغذ مقوایی میانداختند وبین مردم منتشر می کردند.»\nهدایت در این حکایت یا افسانه که براساس تمثیلی سیاسی / آرمانی بنا شده است، پس از روشن کردن وضع وموقعیت حسنی قوزی در کشور« زرافشان»، به سراغ حسینی کچل برادر دوم، که به رهنمود کلاغها وبا نشستن باز برسرش به پادشاهی کشور « ماه تابان» با مردمی کور رسیده است می رود، ودرشرح وحال او می نویسد:« چه درد سرتان بدهم، آنقدر پیزر لای پالان حسینی گذاشتند ودرچاپلوسی وخاکساری نسبت به او زیاده روی کردند ومتملق ها وشعرا وفضلا ودلقکها وحاشیه نشینها دمش را توی بشقاب گذاشتند واو را سایه ی خدا وخدای روی زمین وانمود کردند که کم کم از روی حسینی بالا رفت. شکمش گوشت نو بالا آورد وخودش را باخت وگمان کرد علی آباد هم شهریست، بطوری که کسی جرئت نمی کرد باو بگوید که: بالای چشمت ابروست. بعد هم بگیر و ببند راه انداخت و بزور دوستان وگزمه وقراول چنان زهری از مردم گرفت که همه بستوه آمدند.»\nهدایت بعد ازآشکار کردن رابطه ی استثمار گران در دوکشور«زرافشان» و« ماه تابان» وتلاش آنان در «کور» و«کر» باقی ماندن مردم با دوری از دستیابی به «آب زندگی » وعقب نگهداشتن آنان با خرافات وتریاک وعرق، به سراغ برادر کوچک احمدک – که با تمام مصیبتی که دو برادر بزرگترش به سرش آورده اند، هنوز با سرشتی پاک در فکر کمک به آنها است – می رود، وبا کمک درویشی پاک صیرت در نشانه یابی از سرزمینی دور وحمایت سیمرغی که احمدک فرزندانش را از تهاجم اژدهایی نجات داده، او را به کشور « همیشه بهار» در پشت کوه قاف که « آب زندگی» در آن جاری است وآبش علاج تمام درد وبدبختی های بشری است، می رساند.\nهدایت در وصف این کشور همیشه بهار که تجلی سرزمینی عاری ازستم واستثمار وسرشار از کار وآزادی وشادی ورنگین کمانی از نظام ِ آرمانی ومطلوب بشری است می نویسد: تا چشم کار می کرد باغ وبوستان وسبزه وآبادی بود ومردمان سرزنده ای که مشغول کشت وکار ودرو بودند دیده می شدند. یا ساز می زدند ویا تفریح می کردند. جانوران آنجا از آدم نمی ترسیدند . آهو به آرامی چرا می کرد وخرگوش در دست آدم ها علف می خورد، پرنده ها روی شاخه درخت ها آواز می خواندند . درخت های میوه از هر سو در هم کشیده شده بودند.»\nاحمدک ِ روایت صادق هدایت، که با رسیدن به کشور همیشه بهار وگرفتن زن از آن سرزمین وداشتن بچه وکار وزندگی راحت، می تواند بی دغدغه براداران وپدر ومادر، ومردم سرزمین زرافشان وماه تابان که همه کور وکر هستند، به خوشی کارکند وبخورد وبیاساید واز آب زندگی بهره ها ببرد، اینگونه نیست. او را دغدغه ای بزرگتر که رهایی انسان ها ومبارزه با ستمگران واستثمارکنندگان است به خویش می خواند وآرام وقرار از او می گیرد. دغدغه ای که سرانجام او را راهی کشورزرافشان وماه تابان می کند تا جهل وستم را براندازد. هدایت از زبان احمدک به جهل توده ها می شورد وبا بردن و دادن آب زندگی به آنها، آنان را برای مبارزه ورهایی از شرایط سخت وتلخ زندگی اشان آماده می سازد. مردم کور وکر کشور زرافشان وماه تابان، با آشامیدن آب زندگی وشنیدن وصف کشور همیشه بهار « چشم وگوششان باز شد وبه زندگی نکبت بارخودشان هوشیار شدند ویک مرتبه ملتفت شدند که تا حالا دست نشانده ی یک مشت کور وکر وپول دوست احمق شده بودند واز زندگی وآزادی بویی نبرده بودند. زنجیرهای خود را پاره کردند، سران سپاه خود را کشتند وبا اهالی کشور همیشه بهار دست یگانگی دادند... وهمه ی میرغضب هایی را که این زندگی ننگین را برای آنان درست کرده بودند بتقاص رسانیدند واز نکبت واسارت طلا آزادشدند.».\nبا پایان یافتن داستان درسرانجامی آزادی بخش است که پی می بریم صادق هدایت، که دوست دارد در این دوران ودهه رابطه ای با مردم ِ زمان خود داشته باشد ودر رهایی آنان سهمی، به زبان روایت که درشکل سنتی فرهنگ ما جایی خاص دارد روی می آورد، و می کوشد با تغییر در محتوی کهنه ی روایت وافسانه، مضمونی نو وانقلابی ارائه دهد. تلاشی که هرچند از ارزش هنری وادبی می تواند کم بهره ویا بی بهره باشد، ولی در گرایش وسمت گیری مردمی می تواند اینگونه نباشد.\nالبته در نگاهی تاریخی ونقد گونه به این نوع آثار و گرایش هایی از این دست - افسانه پردازی وحکایت وتمثیل - که نوعی ساده کردن واقعیت وگرفتن پیچیدگی ها وغنای آن در بیانی کلی ودر اوج آن سمبلیستی است؛ به راحتی می توان به فاصله و دور بودن دید ونگاه نویسنده یانویسندگان، ازعمق تضادها ی عینی واجتماعی ومبارزه ی طبقاتی که مقابل چشمشان جریان دارد، پی برد. دور بودن نگاه وبینش وآثاری، که دربسیاری مواقع، از روند واقعیت زنده وپیچیده این مبارزه ، تنها می تواند تصویری ساده از آن، به خواننده عرضه نمایند.\nاما این ویژگی ِ نگاه هدایت وداستان « آب زندگی »، که در سال ۱۳۲۳ نوشته شده، وقتی در آئینه ی رویداد بهمن سال 1357 وسال های بعد از آن دیده شود، آیا تئامل برانگیز نیست و از طنزی تلخ وتاریخی پرده بر نمی دارد؟. داستانی تمثیلی که در آن سال های پیش نوشته شده، امروز داستان واقعی وتاریخی سرزمین ماست !\nداستان فردا – داستان «فردا» که یکی دیگر از داستان های این دوره ی صادق هدایت است، بر خلاف داستان « آب زندگی»، از ویژگی های خاص تکنیکی ومضمونی وصناعت مدرن داستانی برخورداراست. این داستان، که تاریخ تیرماه ۱۳۲۵ را در پایان خود دارد واولین بار در مجله ی پیام نو – مجله ی انجمن فرهنگی ایران وشوروی – چاپ شد؛ در اوج گیری مبارزات کارگری واتحادیه های وابسته به حزب توده ایران نوشته شده است. ایامی که اتحادیه های کارگری در سراسر ایران بویژه تهران وآبادان واصفهان و...رشدی چشمگیر داشته اند.\nداستان، شرح ذهنیت وزندگی قشر فقیر وکارگرانی است که دریک چاپخانه به حروف چینی وکارمشغول اند. کارگرانی که محیط کار شان فضایی تنگ وتاریک وپُر از امر ونهی کارفرما و رفاقت ها وحسادت ها ورقابت های معمول است وهریک دغدغه های خاص خود را دارند. دربین شان البته یکی دو کارگری هم هستند - عباس وفرخ – که در رابطه با حزب توده ایران هستند ودرمیان کارگران به فعالیت حزبی مشغول اند وسعی در ارتقاء آگاهی طبقاتی کارگران ومطالبات صنفی آن ها دارند. در همین محیط کاری است که معلوم می شود مهدی زاغی وغلام با تمام انتقادات واختلافاتی که باهم ویا همکاران سیاسی خود دارند، به نوعی ، به حزب توده وفعالیت سیاسی واتحادیه ای هم گرایش وسمپاتی نشان می دهند.\nداستان «فردا»، از دو قسمت یا اپیزود به هم پیوسته تشکیل شده است. وقایع و رخداده های داستان به صورت تک گویی ذهنی ویا منولوگ، در ذهن مهدی وغلام می گذرد وروایت می شود. با باز شدن ذهن وزبان مهدی زاغی وبعد غلام است که عناصر داستان جان می گیرند ورابطه ی آدم های داستان آشکار می شود.\nدر این فضای تک گویی است که خواننده در می یابد که مهدی زاغی چند سالی است در چاپخانه ای در تهران کار می کند، ولی از آنجا دل زده شده است. دلیلش زیاد معلوم نیست. خودش، خودش را مقصر می داند. اینکه تنبل است ونمی تواند یک جا بند شود وشاید هم از سرمایی است که در درونش هست« این سرما از هوا نیست، از جای دیگری آب می خوره. توخودمه». درونی، که از خانه ی سنتی پدری کنده شده واز خانواده ومحیط اجتماع وکار دل خوشی ندارد « چه طوره برم ساوه ؟ انگل آنها بشم؟ هرگز... برای ریخت پدر و زن بابا دلم تنگ نشده، اون ها مشتاق دیدار من نیستند. نمی دونم تا حالا چند خواهر وبرادر برام درست کردند. عقم می نشینه، نه برای اینکه سر مادرم هوو آورد.. من شبیه پدرم نیستم با اون خانه ی گلی قی آلود، رف های کج وکوله، طاق ضربی کوتاه، هیاهوی بچه ها وگاو وگوسفند ومرغ وخروس». از غلام دوست وهمکارش هم که او را لایق سیاسی نمی داند دلخور است« پریروز که عباس برای من از اتحادیه صحبت می کرد، غلام با کونه آرنجش زد وگفت: ولش، این کله اش گچه.» وهمچنین می دانیم که به جُرم در گیری با یک امریکایی وکتک زدن اوکه به اذیت وآزار یک زن در کافه پرداخته بود، مدتی را در زندان گذرانده است « پارسال که تو زندان خوابیده بودم، یکی پیدا نشد که ازم بپرسه ابولی خرت به چند». او نفرت اش را از جهانی که تنها رفیق اش را مسلول ساخت وعده ای در یک شب به قدر مخارج هفت پشت او، قمار برد وباخت می کنند به شکل آشکاری بیان می کند« من دوست وآشناهام را توی یک خواب آشفته شناختم. مثل این که آدم ساعت درازی از بیابان خشک بی آب وعلف می گذره به امیدی که یک نفر دنبالشه. اما همین که بر می گرده که دست اونه بگیره، می بینه که کسی نیود. بعد می لغزه وتوی چاله ای که تا اون وقت ندیده بود می افته. زندگی دالان دراز یخ زده ای است، باید مشت برنجی را روی احتیاط – برای برخورد با آدم ناباب – تو دست فشار داد. فقط یک رفیق حسابی گیرم اومد، اونم هوشنگ بود. باهم که بودیم، احتیاج به حرف زدن نداشتیم. درد همدیگر را می فهمیدیم. حالا تو آسایشگاه مسلولین خوابیده. تو مطبعه «بهاردانش » بغل دست من کار می کرد. یک مرتبه بی هوش شد وزمین خورد. احمق روزه گرفته بود. دلش از نا رفت. بعد هم خون قی کرد، از اون جا شروع شد. چه قدر پول دوا ودرمان داد، چه قدر بی کاری کشید وبا چه قدر دوندگی آخر تو آسایشگاه راهش دادند! مادرش این مایه را برای هوشنگ گرفت تا با یک تیر دو نشان بزنه: هم ثواب، هم صرفه جویی خوراک. این زندگی را مشتری های « کافه گیتی» برای ما درست کردند. تاما خون قی کنیم واون ها برقصند وکیف کنند! هرکدامشان در یک شب به قدر مخارج هفت پشت من، سر قمار برد وباخت می کنند.. هرچیزی تو دنیا شانس می خواد. خواهر اسدالله می گفت: ما اگر بریم پشگل ور چینیم، خره به آب پشکل می اندازه ! ».\nدر قسمت یا اپیزود دوم که تک گویی غلام است، با شکل وشخصیت مهدی زاغی وآنچه نگفته بود یا شاید به عمد پنهان کرده بود بیشتر آشنا می شویم « چهار پنج ماه پیش بود که با ماکار می کرد. اما مثل اینه که دیروز بوده، نگاهش تو روی پیشانیش آمده بود. دماغش کوتاه بود ولب هاش کلفت. روی هم رفته خوشگل نبود، اما صورت گیرنده داشت . آدم بدش نمی آمد که باهاش رفیق بشه ودوکلام حرف بزنه. وارد اتاق که می شد، یک جور دلگرمی با خودش می آورد. هیچ وقت مبتدی را صدا نمی زد، همیشه فرم هارا خودش تو رانگا می کرد وبه اتاق ماشین خانه می برد. اون وقت اتاقمان کوچک وخفه بود، صدای سنگین وخفه حروف می آمد که تو ورسات می چیدند ویا تو گارسه پخش می کردند. زاغی که لای دندانش سوت می زد، خستگی از تن آدم در می رفت. من یاد سینما می افتادم. حیف که زاغی نیست تا ببینه که حالا اتاقمان بزرگ وآبرومند شده ! شاید اگر اونوقت این اتاق را داشتیم پهلوی ما می ماند وبی خود به اصفهان نمی رفت. نه از کار رو گردان نبود، اما دل به کار هم نمی داد....آدم خون گرم وسرزنده ای بود ... همیشه یا می رفت سینما ویا سرش توی کتاب بود. خسته هم نمی شد.»\nدر تک گویی های غلام است که ما می دانیم که مهدی زاغی برخلاف گفته خودش، آدم خون گرم وسرزنده واهل تفریح ومطالعه است، وهم می دانیم شرایط محیط کار کمی تغییر کرده، وهم می دانیم آن علتی را که مهدی زاغی را از آنجا دور کرده بود.« اصغر آقا سرهمین سوت زدن بی موقع اش با اون کج افتاد وبهش پیله کرد. نمی دونم چرا آدم ها آن قدر خود خواهند. همین که ترقی کردند، خودشان را می بازند ! پیش از اینکه صفحه بند بشه، جای مسیبی غلط گیر اتاقمان بود. می گفتیم، می خندیدیم، یک مرتبه خودش را گرفت. بی خود نیست که اسمش را « مردم آزار » گذاشته اند».\nغلام از اینکه مهدی زاغی دوباره در اصفهان به چاپخانه رفته و در اعتصاب کارگران شرکت کرده وجزو چند تنی است که کشته شده اند، سخت پکر ومتعجب ومتاثراست « اونجا اصفهان باز رفت توچاپخانه؟ اما به حزب واین جور چیزها گوشش بدهکار نبود. چه طور تو اعتصاب کارگرها کشته شد. اون روز سر نهار با عباس حرف شان شد. زاغی می گفت: شاخت را از ما بکش، من نمی خواهم شکاربشم. یک شکم که بیشتر ندارم.» عباس جواب داد « همین حرف هاست که کار مارا عقب انداخته. تا ما با هم متحد نباشیم حال وروزمان همین است. راه راست یکی است، هزارتا که نمی شه. پس کارگرهای همه ی جای دنیا از من وتو احمق ترند؟» زاغی از نهار دست کشید، یک سیگاری آتیش زد. بعد زیر لبی گفت: شما ها مرد عمل نیستید ! همه اش حرف می زنید!» چه طور شد عقیده اش بر گشت ؟»\nغلام از اینکه مهدی زاغی کشته شده کلافه است. او که زمانی مهدی زاغی را تحقیر کرده بود، حالا وقتی می بیند ومی خواند که او درصف اول مبارزه کشته شده است، سخت پکراست « بچه ها ! چه طور براش ختم .. یک مجلس عزا بگیریم؟ هرچی باشه از حقوق ما دفاع کرده، جونش را فدای ما کرده،» هیچکس صداش در نیامد. « من دلخورم که باهاش خوب تا نکردم. بیچاره دمغ شد. نه گناه من چی بود؟»\nهدایت درپی آن است تا در بستر رابطه ای آزاد – بدون وابستگی حزبی- درکنش و واکنشی کلامی شخصیت مهدی زاغی وغلام، عناصر عاطفی وانسانی وسیاسی داستانش را بسازد. هدایت دراین داستان به عباس وفرخ - که در مدار بسته ی سیاست حزب فکر ورفتار می کنند – برخلاف مهدی وغلام – که در کنشی آزاد وعاطفی و انسانی رفتارمی کنند- نگاهی متفاوت دارد. این پدیده را، در« شما همه اش حرف می زنید»، درنحوه ی برخورد عباس وفرخ بعد از شنیدن خبر کشته شدن مهدی زاغی وتلاش آنها برای بر پا داشتن مراسمی تبلیغی / حزبی، واندوه غلام در فقدان از دست دادن دوستی که – آرزو می کند خبر کشته شدنش یک غلط مطبعه باشد - و فردا باید برای شرکت در مراسم عزاداری اش به دنبال لباس سیاه بگردد، به شکل آشکار یا پنهان می توان دید. همچنین در شخصیت پردازی هدایت از مهدی زاغی ورابطه جوانمردانه اش با دوستش هوشنگ ، که در بیمارستان مسلولین بستری است – فروش ساعت بعنوان تنها دارائیش برای تامین دارو ومخارج هوشنگ آنهم پنهان از چشم دیگران وهرگونه ظاهر سازی – که غلام را آنچنان شیفته ودرگیرموضوعی وجدانی وانسانی می کند که او را بر آن می دارد تا در غیاب و کشته شدن مهدی زاغی، این وظیفه انسانی را بعهده بگیرد.\nصادق هدایت در داستان «فردا» که به شکل منولوگی ذهنی – تک گویی- بیان می شود، به فضای سیاسی واجتماعی سرکوب، محیط خفقان گرفته کارگری، بی پناهی کارگران در قبال اعتراض به وضع ناهنجار خود، و روانشناسی کارگران در اشتراک واختلاف باهم بسیار نزدیک می شود وکارنامه ای تلخ ودردناک مقابل دیدگان ما می گشاید. او با ایجازی خاص در چند جمله، با همدردی وهمراهی با کارگران ومبارزات آنان، انتقاد از « فقط حرف زدن وبی عملی حزب»، وتصویر فردایی که باید لباس سیاه پوشید، پرده از آینده ای تاریخی وتیره بر می دارد. هرچند با بیان در گیری ذهنی غلام در ادامه دادن به را ه مهدی زاغی، بر عنصر مبارزه خط بطلان نمی کشد.\nبزرگ علوی ( ۱۲۸۲- ۱۳۷۵) - بزرگ علوی در خانواده ای مرفه به دنیا آمد. در ۱۵ سالگی عازم اروپا می شود وتحصیلاتش را آن جا ادامه می دهد. پس از چندی در رشته ی تعلیم وتربیت فارغ التحصیل می شود وبه ایران باز می گردد. پس از بازگشت به ایران مدتی در شیراز معلم می شود. اما بعد از مدتی به تهران می رود ودرسال ۱۳۰۷ در مدرسه ی صنعتی آلمانی ها در تهران مشغول کار می شود وبه تدریس می پردازد. در همین سال های بودن در تهران است که با صادق هدایت ومدتی بعد با تقی ارانی آشنا می شود. آشنایی با این دوچهره ی سرشناس ادبی وسیاسی، پای اورا به دو دنیای ادبی وسیاسی آن روز ایران، باز می کتد.\nتاثیر فرهنگی وهنری هدایت بر بزرگ علوی را، در آثاری اولیه ی علوی در سال ها۱۳۱۰ تا۱۳۱۳ وتاثیر سیاسی تقی ارانی را، در کشیدن پای او به ماجرای ۵۳ نفر ودستگیری و زندان او در سال۱۳۱۶، می توان جستجو کرد.\nعلوی پس از آزادی از زندان در شهریور ماه ۱۳۲۰، هم سیاست وهم داستان نویسی را ادامه داد. در تشکیل حزب توده مشارکت داشت واز فعالان این حزب بود. همچنین، افزون برهمکاری با جراید توده ای، به خلق آثاری ادبی یی پرداخت که متاثراز فضای سیاسی پس از سقوط رضا شاه وتجربه ی زندان وزندانبانان وزندانیانی بود که مدتی در آن وبا آنان به سر برده بود. او با فاصله گیری از فضا وآدم های درون گرا ومنزوی در آثار قبلی اش به داستان های سیاسی واجتماعی روی می آورد وبا نوشتن کتاب « پنجاه وسه نفر» و« ورق پاره های زندان »، ژانر ادبی جدیدی را، که همان ادبیات زندان است، مطرح وپایه گذاری می کند. در خلق ژانر ادبیات روستایی نیز، بی شک نقش پیش آهنگی از آن اوست. شاخص ترین اثر او در این زمینه، داستان « گیله مرد» در سال ۱۳۲۶است .\nداستان گیله مرد - «گیله مرد» چنین آغاز می شود: « باران هنگامه کرده بود. باد چنگ می انداخت ومی خواست زمین را از جا بکند. درختان به جان یکدیگر افتاده بودند. ازجنگل صدای شیون زنی که زجر می کشید می آمد. غرش باد آوازهای خاموشی را افسار گسیخته کرده بود. رشته های باران آسمان تیره را به زمین گل آلود می دوخت. نهرها طغیان کرده وآب از هر طرف جاری بود. دو مامور تفنگ به دست گیله مرد را به فومن می بردند. او پتوی خاکستری رنگی به گردنش پیچیده وبسته ای که از پشتش آویزان بود در دست داشت. بی اعتنا به باد وبوران ومامور وجنگل ودرختان تهدید کننده وتفنگ ومرگ، پای لختش را به آب می زد وقدم های آهسته وکوتاه برمی داشت.....زیر چشمی به ماموری که کنار او راه می رفت وسر نیزه ای که به اندازه ی یک کف دست از آرنج بازوی راست او فاصله داشت واز آن چکه چکه آب می آمد، تماشا می کرد. ....فقط وقتی سوی کم رنگ چراغ عابری صورت پهن استخوانی وچشم های سفید ودرشت وبینی شکسته ی او را روشن می کرد، وحشتی که در چهره ی او نقش بسته بود نمودارمی شد.»\nعلوی، بر آن است تا فضا وشخصیت های داستان اش را در همین پارگراف آغازین بسازد. او می کوشد با استفاده از عناصر طبیعی، غرش باد ورگبار باران ودر آمیختن بوران وطوفان که همه چیز را درهم می کوبد، همراه باشنیدن شیون زنی در جنگل، مارا به درون ِطوفانی گیله مرد، که در میان دومامور تفنگ به دست، ساکت وغور دراندیشه ی خود، قدم های کوتاه وآهسته بر می دارد آشنا و نزدیک سازد.\nگیله مرد، دهقانی است که به سبب ظلم واجحاف مامورین دولت، سر به اعتراض وطغیان برداشته ودرنتیجه، زن وخانه و زندگی اش را از دست داده است. او اکنون گرفتار و در چنگ ماموران امنیه است. مامورانی که نماد حکومتی سرکوبگر و ستمگرند. مامور اولی « محمد ولی وکلیل باشی » از گیله مرد دل پری دارد. راحت اش نمی گذارد وضمن راه حرف های نیش دار به او می زند. فحشش می دهد وتمام سختی ها را - که از راه دراز وباران وتاریکی وسرمای پائیزی باشد - از چشم گیله مرد می بیند « ماجراجو، بیگانه پرست، تودیگه می خواستی چی کارکنی؟ شلوغ می خواستی بکنی! خیال می کنی مملکت صاحب نداره». علوی می نویسد:« بیگانه پرست» و«ماجراجو» را محمدوکیل باشی از فرمانده یاد گرفته بود وفرمانده از رادیو ومطبوعات ملی آموخته بود.»\nفضای داستان به سبب ِ نوعی کل نگری – هرچند گیله مرد ودومامور تیپ خاص خود را یافته اند- ، به گونه ای است که اگر نشانه های آشکاری چون «رادیو ملی » و« لباس آمریکایی، پالتوی امریکایی، کامیون آمریکایی» درآن نبود، شاید می شد دامنه حادثه وداستان را به سال های جنبش جنگل کشید. ولی چون داستان درسال ۱۳۲۶ چاپ وحتما"در همان سال ها نوشته شده است، باید در رابطه با بحران های سیاسی واجتماعی پس از ماجرای خود مختاری آذربایجان ( ۱۳۲۴-۱۳۲۵) وسرکوب همه جانبه اعتراضات دهقانان در آنجا و درسراسر ایران از جمله گیلان، در ذهن علوی شکل گرفته باشد« شش ماهه دولت هی داد می زنه، می گه بیایید حق اربابو بدید، مگه کسی حرف گوش می ده، به مفت خوری عادت کردند. اون ممه را لولو برد. دوره هرج ومرج تمام شد. پس مالک کجا زندگی کنه ؟ مالیات را از کجا بده ؟ دولت پول نداشته باشه، پس تکلیف ما چیه ؟ همین طوری کردید که پارسال چهار ماه حقوق ما را عقب انداختند. اما دیگه دولت قوی شده. بلشویک بازی تموم شد. ..حالا دولت قدرت داره، دو برابرشو می گیره. ما که هستیم. گردن کفت تر هم شدیم. لباس امریکایی، پالتوی امریکایی، کامیون امریکایی، همه چی داریم.»\nاما این زخم زبان ها وفحش ها وحرف های محمدولی وکیل باشی ، که با تبلیغات دولتی، ناف بقا و زندگی خود را به این قدرت وسیاست سرکوب گره زده بود، درذهن گیله مرد کوچکترین طنینی ندارد « گیله مرد گوشش به این حرف ها بدهکار نبود واصلا" جواب نمی داد. از تولم تا این جا بیش از چهارساعت در راه بودند ودرتمام مدت محمدولی وکیل باشی دست بردار نبود. تهدید می کرد، زخم زبان می زد، حساب کهنه پاک می کرد. گیله مرد فقط در یک فکر بود که چگونه بگریزد.»\nگیله مرد در تمام طول راه در این اندیشه است که « اگر از این سلاحی که دست وکیل باشی است، یکی دست او بود، گیرش نمی آوردند. اگر سلاح داشت... اگر صد تا از این ها دست آدم های آگل بود ، هیچ کس نمی توانست پا تو جنگل بگذارد. اگراز این تفنگ ها داشت، اصلا" خیلی چیزاها، این طوری که امروز هست، نبود.»\nگیله مرد علوی، باتمام خشم ونفرت اش از مامورین ونظام حاکم، آدم کش نیست. مبارزی است که ظلم را برنمی تابد - تلاش علوی برای ازتیپ به تشخص وفردیت رساندن گیله مرد - . او نمی تواند چون« آگل» دیگر دهقان ِ شورشی، کور عمل کند و به سبب ِهمین اخلاق وتمایز ِنگاهش با آگل است که از هراقدامی که شاید به مرگ ِمامور دوم بیانجامد، باز می ماند « اگر یک چوب کلفت دستی گیرش می آمد، کار این وکیل باشی شیره ای را می ساخت..... اما مامور دومی سه قدم پیشاپیش او حرکت می کرد ! گویی وجود او اشکالی در اجرای نقشه بود. او را نمی شناخت. هنوز قیافه اش را ندیده بود، با او یک کلمه هم حرف نزده بود» تردیدی که علوی در ذهن وزبان گیله مرد می گذارد، بازتاب منش واخلاقی است که تمایز بین ماموران دولتی ومبارزین را مشخص می کند. البته علوی همه ی مبارزان را یکسان نمی بیند « آگل لولمانی آدم دیگری بود. چشمش راهم می گذاشت وتیر در می کرد. مخصوصا" از وقتی که دخترش مرد، خیلی قسی شده بود. او بی خودی همین طور می توانست کسی رابکشد»\nعلوی درداستان گیله مرد، نگاهی توصیفی و واقعیت گرا دارد. تا این دو مامور، گیله مرد را بخواهند تحویل دهند وداستان به سرانجام برسد، علوی لحظه به لحظه با بیان باد وباران وطوفان وصدای شیون وفریاد زنی در جنگل – که تداعی کننده لحظه ی درگیری وکشته شدن زن گیله مرد بدست ماموران دولتی است – وهمچنین گشودن دریچه ای به فضای اجتماعی در گفتگوی بیرونی و درونی عناصر داستان در طی راه؛ فضای داستان را برپایه هول وهراسی که بیانگراضطرابی آشکار در متن رویدادهای زندگی روستا نشینان ودهقانان است، پیش می برد.\nدر پایان ِ داستان ، گیله مرد، که دور از چشم مامور اول، در معامله وتوافقی با مامور دوم - که روزگاری در خاش یاغی بود وبا آنکه تن به تسلیم داده وسر سپرده ی قدرت حاکم شده، ولی هنوز رویا وقصد فرار به خاش رهایش نمی کند – صاحب سلاح شده است، در لحظه ی تغییر پست مامور اول ودوم در بالا خانه ی قهوه خانه ای که در آن اطراق کرده بودند؛ بر مامور اول محمد وکیل باشی می شورد واو را اسیر خود می سازد. اما چون او را صاحب پنج بچه وقااتل زنش نمی بیند، از کشتن اش می گذرد وتنها به بستن دست وپای او رضایت می دهد. گیله مرد با اطمینان از قول وقرارش با مامور دوم – که اورا زمانی یاغی ومتفاوت از مامور اول می دانست -، قصد خروج از قهوه خانه را دارد که با خیانت مامور دوم روبرو می شود. خیانتی که بازتاب فرو ریزی اخلاقی حداقل های قول وقرارها و رسم جوانمردی در آن دوران می تواند باشد.\n« در جنگل هنوز هم شیون زنی که زجرش می دادند، به گوش می رسید. در همین آن صدای تیری شنیده شد وگلوله ای به بازوی راست گیله مرد اصابت کرد. هنوز برنگشته، گلوله دیگری به سینه ی او خورد واو را از بالای ایوان سرنگون ساخت. مامور بلوچ کارخود را کرد».\nداستان « گیله مرد» علوی، با آن پایان تراژیک وغافلگیرانه وتمام زوایای برجسته ی بیانی در وصف حالات درونی وبیرونی عناصر داستان وفضای داستان که بیانگر خلق ژانرادبی وداستانی بی نظیری است؛ از آنجا که با مرگ گیله مرد پایان می یابد وکور سویی از روشنایی وادامه ی مبارزه را درخود ندارد - برخلاف «داستان فردا»ی هدایت - دریک بی نشانی از چشم اندازی تاریخی، باقی می ماند.\nجلال آل احمد (۱۳۰۲-۱۳۴۸) - جلال آل احمد در خانواده ای مذهبی وسنتی به دنیا آمد. اولین داستانش را که «زیارت» نام داشت در سن ۲۲ سالگی در شماره ی نوروز ۱۳۲۴ مجله سخن چاپ کرد. او در همان ابتدای فعالیت حزب توده در آغاز دهه بیست، عضو این حزب شد. در سال ۱۳۲۴ مجموعه داستان « دید وبازدید» ودوسال بعد مجموعه ی داستانی « ازرنجی که می بریم » را منتشر کرد. این مجموعه، شامل هفت داستان به هم پیوسته به نام های : ۱- دره خزان زده ۲- زیرآبی ها ۳- در راه چالوس ۴- محیط تنگ ۵- اعتراف ۶- آبروی از دست رفت ۷- روزهای خوش، می باشد.\nداستان ِاول «دره خزان زده» – آل احمد درهمین اولین داستان ، فضای کلی حاکم بر مجموعه ی داستانی اش را می سازد. فضایی آکنده از فقر وستم وکار ومبارزه و زندان واعدام. فضایی که در داستان های بعد لّمعه یا پرتو سیاسی وفرهنگی آن را، در تبعید وسرگردانی ونومیدی وخود کشی شخصیت های داستانش ، به شکلی آشکار یا پنهان می توانیم ببینیم.\nدر« دره ی خزان زده» است که ما، با کار و زندگی فلاکت زده ی کارگران ومبارزات پنهانی آنان در یک معدن ذغال سنگ در شمال ایران، وتوطئه ی حاکمیت وگسیل نیروهای نظامی جهت سرکوب کارگران روبرو می شویم « سه بعد از ظهر، سوت تعطیل کارمعدن، مثل همه روزه در هوای سرد ومه آلود دره زیر آب پیچید. در همه جا نفوذ کرد: لابلای شاخه های درخت هایی که برگ ریخته بودند و در زیر شیروانی های آهنی ویا تخته کوبی که در طول دره های معدن بچشم می آمدند؛ و در زیرسقف تونل های دراز وتاریکی که حیات یک عده انسان را بصورت گرّد تیره ی ذغال در می آوردند ودوباره بخورد خود آنها می دادند. همه دست از کار کشیدند. وبا قیافه های ناشناس، واز گرّد ذغال پوشیده، که در میان آنها فقط سفیدی چشم ها، واگر هم کسی حوصله داشت لبخندی بزند، زردی دندان ها، پیدا بود؛ چراغ های معدن خود را به دست گرفتند وبا کولواره ای که داشتند، به سمت خانه های خود، از زیر درخت ها واز فراز چاله های پر از آب، می گذشتند. سکوت آن اطراف را، پرش یک کلاغ سر سخت و پُرطاقت هم برهم نمی زد. همه آرام وبی صدا، هم چون مشایعت کنندگانی که از گورستان برمی گردند، ساکت وبی صدا به طرف خانه های خود بر می گشتند.»\nدر این فضای تیره وزندگی قبرستان گونه است که ما با حادثه ای غافلگیر کننده روبرو می شویم « رئیس معدن هم دست از کار کشید. لباس کار خود را در آورد؛ پالتو را بدوش افکند وبه طرف خانه ی خود سرازیر شد....به سینه کش مقابل دره که رسید، هنوز چند قدمی بالا نرفته بود که صدای یک رگبار مسلسل در دره طنین انداخت، واو متوحش شد ودر میان اضطرابی که یکباره سر وپای اورا گرفت، ایستاد. اطراف خود را نگاه کرد، ولی از آن ته دره جایی پیدا نبود. سربالایی دره را به سرعت دوید ونفس نفس زنان خود را به تلفن اطاق خود رساند، بهداری معدن را که روی دامنه ی دیگر دره، مقابل عمارت 9 دستگاه قرار داشت، گرفت وبا عجله و وحشت پرسید: الو...الو...این چی بود ؟ ...کی با خودش مسلسل تو معدن آورده ؟ ...ها ؟ ؟ واز تعجب خشکش زد. گوشی از دستش رها شد ودر فکر فرو رفت. یک صدای ناشناس، خیلی کوتاه ومختصر به او جواب داده بود: به تو چه !»\nاز این پس شرح گفتگوی مهندس ِ مدیر کارخانه است با سرهنگ وگروه نظامی مهاجم، که به بهانه ی مسلح بودن کارگران به معدن یورش آورده اند. دفاع مهندس ِ مدیر کارخانه، از عملکرد خودش وکارگرانش که طی این مدت بهره وری را ۲۰% افزایش داده اند، کمکی به مهندس که از نظر سرهنگ مظنون ودر صف کارگرانش قرار دارد، نمی کند. « - شما از کجا به این جا منتقل شده اید؟ - از بهشر»\nبعد از این تصاویر واین تهاجم واین گفتگو، حالا فضای داستان کاملا" باز وگشوده شده است ودر آن نشانه های رشد اعتراضات ومبارزات کارگران را به شکل پنهان و آشکار در قالب شکل گیری اتحادیه های کارگری ویا حزبی در خطه ی شمال، می شود پیدا کرد. نشانه هایی که ما را به آن دهه و وحشت حاکمیت از گسترش این مبارزات می برد« افسر آدمی بود کوتاه قد، باریک، بارنگی پریده وچشم هایی پف کرده. موهای روغن زده ی خود را که در نور چراغ مات اتاق برق می زد، از میان سر، بازکرده بود ویک مسلسل دستی، روی میز، پهلوی دست او بود. مهندس به یاد ملاقات دیشب با کارگری که تازه از شاهی می رسید افتاد. گویا اوخبرهایی داده بود وگفته بود که مواظب باشید»....« خب آقای مهندس ! گزارش می دید که کارگرهای معدن شمامسلحند.»\nترکیبی از وحشت وتاریکی وتهاجم وصدای مسلسل وحمله به خانه وکاشانه ی کارگران به بهانه ی واهی خلع سلاح، پرده از خشونتی برمی دارد که بعد از قیام آذربایجان وقلع وقمع آن، در دستور کار رژیم قرار گرفته بود تا هر صدای مخالفی را خاموش سازد. « هوا تاریک شده بود. جایی دیده نمی شد ولی مسلسل ها را قبلا" روبه عمارت ۹ دستگاه و رو به روی خانه ها قراول رفته بودند. فقط می بایست انگشت به روی ماشه ها بگذارند. تا نیمه های شب همه ی مسلسل ها کار می کرد. تفنگ ها نیز از کار نیفتاده بود. در تاریکی شب، مه سنگین وآرام کوهستان های شمال را، حرکت وحشیانه وسریع گلوله ها مضطرب می ساخت واهالی ِ زیرآب هیچ کدام به خواب نرفتند. ودر کوری شب، همه جارا مسلسل بستند. و وقتی همه خسته شدند واطمینان حاصل کردند که خطری نخواهد بود، با یک فرمان افسر فرمانده ی خود به خانه ی کارگران هجوم آوردند. وتا صبح خانه ای نمانده بود که در وپنجره اش را نشکسته باشند وآدم زنده ای پیدا نمی شد که به ردیف طناب های سفید ونویی که با مسلسل ها از تهران فرستاده شده بود، نبسته باشند. و صبح همه ی پانصد وبیست وچند نفری را که گرفته بودند در انبار کالای ایستگاه زیرآب زندانی ساختند.\nدر داستان، بعد از این یورش وسرکوب سراسری است که کارگران از هیئت عام بیرون می آیند وبا به جوخه اعدام سپرده شدن – تیرباران وصالی- تعدادی از آنها نام می گیرند و تشخص وفردیت پیدا می کنند. همان چند تنی که عناصر اصلی مجموعه ی داستان را تشکیل می دهند. « از سه نفری که در محکمه صحرایی زیرآب،هفتاد ودو ساعت پس از ورود سربازان، محکوم به اعدام شدند، دونفر محلی بودند که توانستند وکیلی بگیرند وکار خود را به عقب بیندازند. تنها« وصالی » بود که خیلی با عجله اردش را خواندند وساعت ده صبح ِ فردای محاکمه، در یک روز مه آلود آذر، در یک دره گم نام زیر آب اعدامش کردند».\nاینجا است که ما وصالی را می شناسیم. که گردنی افراشته وهیکل بزرگی داشت. به زورخانه شاهی ویا ساری می رفت. نامزدی در خلخال داشت. با اسد هم اتاق بود. در زیر آب کسی رانداشت وتنها مادر اسد بود که آنها را جمع وجورمی کرد. در بین کارگرن از احترام ومحبوبیت برخوردار بود « دادرس های نظامی نیز لابد به همین دلیل اورا برای اعدام انتخاب کرده بودند. هرکس هیکل ورزیده اورا می دید نمی توانست بپذیرد که او سر دسته کارگران معدن نیست.» وهمچنین می دانیم که، همان شب اول سرکوب ویورش همراه اسد در خانه دستگیر می شوند. در زندان اسد با او خیلی حرف ها زده است وآنها گمان نمی کردند که چنین خطری یعنی اعدام، وصالی را تهدید کند. و در آخر همین داستان است که با نثری زنده وجاندار، به چگونگی صحنه ی اعدام دردناک وغریبانه ی او پی می بریم « ساعت ده صبح پی او آمدند واز انبارذغال ایستگاه که درآن دو زندانی بود، بیرونش آوردند. آن قدر با عجله راه افتاده بودند که حتی دست بندهم با خود نداشتند. دست های اورا با یک تکه از همان طناب سفید ونویی که با تفنگ ها از تهران فرستاده شده بود، بستند. دریکی از دره های خزان زده زیرآب نزدیک بهداری معدن، رو به سراشیبی تپه ای که درپای آن یک جوی باریک، یخ زده بود، سرپا نگاهش داشتند. مه سنگینی که دره های زیرآب را با همه آن اطراف در خود فرو برده بود، طنین هشت ضربه تفنگ را بلعید ودوباره آواری از اندوه وسرما، بر سر همه آن اطراف فرو ریخت».\nداستان دوم- «زیر آبی ها». با «اسد» وادامه ی ماجرای داستان اول است که داستان در یک پیوستگی متنی آغاز می شود « اسد هم جزو هشتاد وسه نفری بود که همان روزهای اول از زیرآب به کرمان تبعیدشان کردند. فردای آن روز که تمام معدن اشغال شد ودر ودیوار، حتی برگ های جنگل را هم به گلوله بستند، وطبقه بندی کارگران شروع شد، اسد با چند نفررفقای نزدیکش به اتهام این که « پاس بخش» بوده اند واسم شب را برای تمام پادگان های کارگری ِ داخل وخارج معدن می برده اند، جزو طبقه دوم قلمداد شدند؛ و پس فردای آن روز به اتفاق دیگران، در چند واگون باری قطار به سمت جنوب حرکت داده شدند.\nدر این داستان است که ما با اسد، به شکل عاطفی ونزدیکتری آشنا می شویم. می دانیم که طی راه تبعید به کرمان، بعلت سختی راه چهارنفرمی میرند که یکی مادر ودیگری برادر کوچک او و دونفردیگر، ازدوستانش بودند. اینکه، بعد از چهار روز که به کرمان می رسد تحت نظرشهربانی کرمان است ومدتی بیکار وگرسنه است و زیر فشار فقر وگرسنگی بیکاری، مرگ عزیزانش را هم فراموش می کند. می دانیم اهل مراغه بودند وهفت سال پیش با پدر ومادرش برای کار درمعدن، به «زیرآب» آمده وشش سال پیش، پدرش را زیر آوار یکی ازدالان های معدن زیرآب از دست داده وبه جای پدرش، در همان سنین نوجوانی پانزده سالگی، روزی ده ساعت در هوای آلوده وپُر از گرد وذغال معدن، کار کرده است.\nهمچنین پی می بریم، که ابعاد تبعید گسترده بوده وبعضی از دوستان او به قشم وبندرعباس و..تبعید شده اند وآخر اینکه، اسد، در کرمان زیر دست بنایی – اوستامحمدولی- در ساختن وبنای یک زندان، مشغول به کار می شود وضمن کار سیر تا پیاز زندگی دردناک خود ومبارزه ی زیر آبی ها را، برای او که رابطه ای صمیمی باهم پیدا کرده بودند تعریف می کند. تعریفی، که اوستا محمد ولی را، که قبلا" بی خیال و بااین مسائل بیگانه وبیشتر وقت ها هنگام کار آواز می خواند؛ به مبارزه می کشاند وچنان دلتنگ می کند که دیگرحال آواز خواندن هم ندارد.\nبا این جزئیات است که پس از چندی در طول داستان با اسدی مبارز، که نه تنها به کار درساختن ِبنای زندان، بلکه به رها و ویران کردن آن می اندیشد، روبرو می شویم « دیگه چطور می شه توی ساختمان محبس کار کرد ؟ بله؟ من، به اوستا کاری ندارم. خودش می دونه . چه در آنجا کار بکنه چه نکنه، در این شهر آن قدر سر شناس هست که از گرسنگی نمیره. خوب برای خودش بنایی یه. همه منتش را می کشند. ما حرفهامون رو باهم زدیم . نیست اوستا؟ ...با هر کپه گِلی که من زیر دستش خالی کردم یک دلیل براش آوردم که دیگه نبایس تو بنای زندان کار کرد. اونم همش روشنیده وبا هر آجری که کار گذاشته اقلا" دودفعه حرف های منو تصدیق کرد.»\nاسد، بعد از تشکیل نطفه های مبارزه در کرمان، سودای فرار از کرمان ورفتن به بوشهر ودیدن دریای جنوب وگسترش مبارزه در سردارد « علاقه مندی تازه ای که پیدا کرده ام جای خیلی غصه های مرا گرفته، اما وصالی را نمی شود فراموش کرد. هیچ چیز جای غصه اورا پُر نمی کند. هیچ چیز. جای غصه او بقدری بزرگ است که خودم هم وقتی فکرش را می کنم گیج می شوم. می توانم بگویم به بزرگی دریا است. هیچ نفهمیدم به سر نامزدش چی آمد....این قدر می فهمم که خیلی عوض شده ام. حس می کنم که راه خود را خودم بهتر از پیش یافته ام. حالا بعضی وقت ها که فکر می کنم می بینم شخصا" چیزی از دست نداده ام. ...زندگی جدیدی برای من شروع شده ...خیلی تنگ نظری ها من ازبین رفته....بعضی وقت ها حس می کنم که دلم برای زیرآب تنگ شده ولی الان که فکر می کنم می بینم دیگر کوه های پوشیده از جنگل زیرآب در مقابل زندگی من سبزنشده و وسعت دید مرا کوتاه نکرده. این جا فقط ساحل دور ومحو « راس التنوره » که درآن دورها سیاهی می زند جلوی چشم آدم را می گیرد وآن طرف تر دریایی است که مرا به دنیایی بزرگ می پیوندد.»\nآل احمد، در این داستان وداستان اول، با نشان دادن برش هایی از مبارزات کارگران درخطه ی شمال وجنوب، وبرجسته کردن شخصیت وصالی واسد، نگاهی بالنده به امر مبارزه دارد. او در این دو داستان، با آنکه از بی خانمانی وستم وسرکوب کارگران و از رنجی که می برند سخن می گوید، ولی از دل تیر باران وصالی وتبعید کارگران، اسدی را برمی کشد که می تواند صدای محدود مبارزه را از خطه شمال، تاجنوب بگستراند. اسدی که در تنور مبارزه وتبعید ، هر روز آب دیده تر می شود وشوق پیوستن به دریا ودنیایی بزرگ، افق نگاهش را می سازد.\nداستان سوم« درراه چالوس»- براساس گفتگو و روایت زندگی وفعالیت سیاسی «اردویی» برای «اسد» در بین راه بابل تا چالوس در یک گفتگو ودرد ِدل ِ رفیقانه، بنا می شود. فضای داستان برخلاف نصب چند تابلو با نام های نو و اروپایی، از یک کهنگی قرون وسطایی، و ویرانی ودربدری زندگی نیروهای سیاسی حکایت دارد. اتوبوسی قراضه وجاده ای خاکی با چند مسافر وزندگی از هم پاشیده ی « اردویی»، که راننده ای ساده وصادق وصاحب سواری وکامیون وعضوی فعال برای حزب بود « رفیق سفر کرده من، وقتی می خواستم از تهران حرکت کنم، پای قطار خوب برایم گفته بود که با این همه اسامی نو، واروپایی هنوز هم برای یک مسافرت کوتاه در ولایات، باید مثل عهد دقیانوس، چهار روز بلیط گاراژ را در جیب داشت وبالاخره هم با یک ماشین قراضه وزوار دررفته برای صد کیلومتر راه، یک بیست وچهار ساعت گرد وخاک جاده های پر از دست انداز را بلعید».\nاردویی، که در جریان حکومت نظامی وسرکوب وبگیر و به بند ها، همه ی زندگی اش را از دست داده است؛ اکنون مدام در نگرانی و وحشت از دستگیری به سر می برد و برای امرار معاش زندگی خود، ناچار شده است به کار قاچاق روی آورد. او که در این مدت شاهد سرزنش ها وخیانت های بسیاری بوده، در اوج یاس وخستگی ونومیدی، با پرسش هایی دست به گریبان است که عذابش می دهد.. پرسش هایی در باره ی چگونگی بر پا کردن دوباره ی باور وایمانی که فرو ریخته است ورفقایی که به آنها اعتماد داشت « چه طور همچی چیزی میشه؟ من که تو این شش ماه هرجا پا گذاشتم تابلو های سرنگون شده دیده ام وبه هرکی بر خوردم با زبون درازش بهم نیش زده چه طور می توان این بد جنسی ها رو فراموش کنم؟ وروی این گودال های خیانت، ایمان از دست رفته ام را پی ریزی کنم ؟ من دیگه قدرت این کار را ندارم. این ازم بر نمی یاد.»\nآل احمد در این داستان، ضمن اشاره به تجددی بزک کرده با چند تابلو ونام اروپایی در ساختاری کهنه وعهد دقیانوسی، از زبان «اردویی» عنصری ساده وصادق ومبارز؛ به سرگردانی مبارزین بعد از سرکوب ها وسستی باورهای به سرانجام نرسیده وفروریخته، اشاراتی خاص دارد؛ واز مطلقیت باور های اولیه وآن بالندگی مبارزه ونگاه در دوداستان قبلی فاصله می گیرد و نگاهی انتقادی، به پیرامون خود دارد.\nداستان چهارم « محیط تنگ»- شرحی تلخ واندوه بار از زندان وزندانیان وزندانبانان است. بیست وهشت نفر از زندانیان را که در نوبت بازجویی هستند در یک اتاق کوچک محبوس کرده اند. اتاقی بس کوچک که امکان نشستن وخوابیدن را برای همه، از آنان گرفته است. داستان با ترسیم این فضا واز زاویه نگاه واعتراض رحمان به این وضع وشرایط غیر انسانی است که آغاز می شود « فقط صدای کریه ِ سوسک ها از درزهای تاریک دیوار نم نم کشیده وخزه بسته زندان بگوش می رسید. رحمان سرپا به دیوار تکیه داده بود وگوش به زنگ در، ساکت وآرام، سرگرم افکار خود بود. همه خوابیده بودند. یا پشت به پشت هم تکیه داده بودند ویا سر در دامن یکدیگر خرخرمی کردند. وهمه درهم پیچیده ومدهوش، خواب آزادی خود را می دیدند. رحمان را با بیست نفر رفقایش، از روزی که در نوشهر گرفته بودند تا امروز که هشت روز می گذشت، در همین یک اتاق جا داده بودند. وهنوز نوبت بازجویی این دسته نرسیده بود.»\nرحمان که به سبب تنگی جا، امکان دراز کشیدن وخوابیدن برایش میسر نیست، زبان به اعتراض می گشاید. اعتراضی ساده به مناسبات زندان در حد گزارش وضع خود وتنگی جا به مقامات زندان، وهمچنین اشاره ای گله مانند وذهنی با خودش، به بی تفاو.تی بیشتر زندانیانی که سیاسی هستند ولی حسی از همبستگی وهمراهی با او در این اعتراض، ندارند. اعتراضی، که مقامات زندان را خوش نمی آید وابتدا با تنبیهی غیر انسانی – بیست وچهار ساعت ایستاده بیدار ماندن او- ، وسپس به خاطر عدم تحمل در اجرای این دستور وخواب رفتن، با برخوردی به غایت وحشیانه از طرف افسر کشیک زندان– کوبیدن نوک چکمه بر پهلوی رحمان- که به مرگ او می انجامد، روبرو می شود.\nدر این داستان، که تناسبی بین وجه اعتراضی یک زندانی سیاسی وعمل ستوان مسئول کشیک زندان دیده نمی شود، آل احمد در تلاش است تا غیرانسانی و وحشیانه ترین شکل برخورد زندانبانان با زندانیان سیاسی معترض را؛ برجسته سازد. نگاهی که هرچند بر سبعیت و مناسباتی فاشیستی اشاره دارد، ولی نمی تواند بین کنش و واکنش های عناصر ورویدادهای داستان و پیام آخررحمان برای آیندگان، یک پیوند منطقی داستانی بر قرار سازد. انفعال رحمان ِمعترض به عمل افسر زندان وسایر زندانیان سیاسی در عدم مقابله باعمل وحشیانه ی افسر کشیک زندان پرسش برانگیز است، آن چنانکه پیام آخر رحمان در دم مرگ « آره دنیا که به آخر نمی شود. آنها کارهای مارا خواهند کرد. مگر نیست. مهم این است که آنها بدانند ماچه می خواستیم بکنیم. شاید هم تا حالا فهمیده باشند. شاید هم خودشان چیز بهتری به فکرشان برسد. من که حتم دارم فهمیده اند.»، که ازهیچ نشانه ی درون داستانی بهره مند نیست وبیشترگفتاری حزبی وکلیشه ای یا در حد یک خطبه خوانی است. فضای خاموش وماتم گرفته وتسلیم شده ی پایان داستان هم ، که تنها در «روشن شدن هوا» و در«صورت مهتابی رنگ رحمان » کور سویی را نشان می دهد، ضمن ِدرد ورنج ِنهفته در داستان، هیچ کمکی به پایان توانمند داستان نمی کند.\nداستان پنجم «اعتراف» - برمدار ِمقاومت پنهان ِوآشکار ِزندانیان وروان بیمار زندانبانان، در اعمال شکنجه برای خاموش کردن این شعله کم سوی مبارزه ومقاومت، شکل می گیرد. شب وتاریکی ودستنبد وغل وزنجیر وسوز وسرما وهرشب وا داشتن چند زندانی به کاری بیهوده، بردن به بیابان وکندن زمینی که مرده ای در آن یافت نمی شود « ایوز خانی قدم آهسته کرد. ایستاد وبا پای برهنه خود سه بار زیر قدم خود، برف را کوبید وبا سر به ژاندارم هایی که پشت سر او که نیزه به دست میآمدند و به دو رفیق خود که در دنبال او بیل وکلنگ در دست داشتند، اشاره کرد. ودیگر طاقت نیاورد وخود را روی برف یخ زده وشکننده ای که زیر پوتین ژاندارم ها خش خش می کرد، رها کرد...دست بند آهنی مثل تیغه های برنده ی یخ، مچ دست ایوزخانی را می برید واکنون او فقط سوزش دردناک جای آن را حس می کرد. پائین تر از مچ دست هایش، صاحب چیزی نبود وانگشت های او وکف دست هایش رها شده وکرخ، در میان برف ها فرو رفته بود... کار ها مثل هر شب ترتیب خود را یافته بود. دونفر رفیق هم زندان او بیل وکلنگ بدست برف ها را به کناری زده بودند وزمین بکر و یخ زده را به زحمت می کندند. سه نفر از ژاندارم ها در یک دایره تنگ، پیش فنگ کرده، پشت سرهم قدم می زدند....همه می دانستند که کار بی نتیجه ای می کنند ولی تا در زیر خاک سرد درندشت مرداری نمی جستند ممکن نبود دستبند را از دست های ایوزخانی باز کنند. این طور قرار صادر شده بود... حتی افسرنگهبان نیز که این عقوبت را برای ایوز خانی معین کرده بود، این مطلب را می دانست. مرداری ویا مدفنی در کار نبود. ولی در این روزهای آخر وسیله تازه تری برای تادیب زندانی هایی که هنوز هم موقع شام از گوشه وکنار دور افتاده زندان خود، به یک صدا سرود می خواندند وهمه را به وحشت می انداختند، نیافته بودند. و ناچار هنوز یک کار خسته کننده وعادی را با عصبانیت تکرار می کردند.»\nشکنجه ای سیزیف وار، برای ایوزخانی که سر کرده ی مبارزین در شاهی شناخته شده بود و در زیر شکنجه وبازجویی های طاقت فرسا تن به به اعتراف نداده بود، همین بود؛ که تا تن ندادن به اعتراف ومقاومت کردن، شب های سرد زمستان با دست وپای برهنه در زنجیر، به بیابان برده شود برای کندن گوری ویافتن جسدی، که در نهایت گور ومدفن خودش باید بشود.\nآل احمد در این داستان، راوی مقاومت ورنج وشکنجه زندانیان وناتوانی زندانبانان در خاموش کردن شعله ی مقاومتی است که هر شامگاه از گوشه کنارزندان، درسرودی جمعی، روشنایی می یابد.\nآبروی از دست رفته – ششمین داستان این مجموعه هم، باز رنگ وبوی مقاومت دارد، آنهم در فضایی ترس خورده از یورش نظامی ودست گیری وبستن دکان ها. داستان درگفتگوی « هرازانی» سقط فروش و« میرزا حسن » کتاب فروش، دو دوست هم محله ای است که شکل می گیرد. هرازانی که گذشته ای دارد ومردم را همیشه به مبارزه ای حق طلبانه تشویق ودعوت می کرد، اکنون، هرگونه تسلیم وکرنش در مقابل وضع موجود را؛ از دست دادن آبروی خود می داند. او با تمام خطرات ممکن، به توصیه های دوستش میرزا حسن کتاب فروش، در بستن دکان برای چند روزی، تن نمی دهد ودکان خود را باز نگه می دارد. هرازانی، هرچند درپی این عمل به زندان می افتد ودکانش یک سالی مُهر وموم می شود؛ ولی از اینکه روحیه ی مقاومت را در مردم بالا برده وآبروی خود را حفظ کرده است، راضی است. او در گفتگویی با میرزا حسن کتاب فروش می گوید: میرزا..از همه ی این ها گذشته اگه تو خودت جای من بودی چیکار می کردی؟ - :هیچی دوسه روزی صبر می کردم. سر وصدا ها که می خوابید دوباره می رفتم دکونم را وا می کردم وپشت بساطم می گرفتم می نشستم.» - : همین؟ اونوقت بهت نمی گفتند بی غیرت الدنگ ! پس فرق تو با اونایی که این روزها تو تمبونشون خرابی کرده اند چی بود.؟ بی رو درواسی بگم، میرزا اونوقت اگه من رفیق تو بودم حاضر نبودم دیگه بهت سلام بکنم.»\n- : تو خیلی خشکی. خیلی هم جوشی هستی. از همه این ها گذشته آخه عقل هم خوب چیزیه..»\nآل احمد در این داستان، در فضایی درگیر با یورش نظامی وسرکوب، دو شخصیت و دو گونه اندیشه وعمل را در مقابل خواننده قرارمی دهد. اندیشه ای انقلابی واندیشه ای محافظه کارانه. اندیشه ای که نگران نام وصدای وجدان خویش است واندیشه ای که نگران دکان وحفظ خویش است.\nآل احمد در این تقابل بین هرازانی سقط فروش ومیرزا حسن کتاب فروش که هردو در نگاهی جامعه شناسانه، از پایگاه اجتماعی یک سانی – خرده بورژوازی شهری- بر خوردارند؛ گوش سپردن به ندای وجدان یا پیروی کردن از عقل دور اندیش را به پرسش می گیرد. او باآنکه در جانب «هرازانی » قرار دارد ولی سعی می کند در این میان، نقش ناظری بی طرف را داشته باشد.\nداستانِ «روزهای خوش» – داستان آخر این مجموعه، شرح زندگی عکاسی است که در گذشته، در بندر پهلوی در شمال، دکان عکاسی داشته، از مردم ورویدادهای اجتماعی عکس می انداخته واین عکس ها را در روزنامه ها چاپ می کرده است. عکس هایی از واقعیت و رویدادهای اجتماعی؛ که می توانست حاکمیت را خوش نیاید. برای همین - باتفاق همسرش که همکارش بود- مورد تهاجم پلیس وبازجویی های مکرر قرار می گیرد وعرصه ی زندگی با از دست دادن پسرش وکسب وکارش، برای او وزنش تنگ می شود؛ تا آنجا که در یاس ونومیدی دست به خود کشی می زنند. کاری که موفق نمی شوند، ولی آثار آن بر روح وجسم اش باقی مانده وآشکار است. او که هنوز هم تحت نظر است، در کناردریای بابلسر، با تنها دوربینی که برایش میراث مانده است بجای آن عکس های انتقادی / اجتماعی سابق که می گرفت ودر روزنامه ها چاپ می شد، حالا از مردمی بی تفاوت وخوشگذران در کنار ساحل عکس می گیرد« اون بیست سال اول رو که ولش کن. من از این بیست وپنج سال دیگه هم بیست سالش را انتظار کشیدم. بیست سال انتظار. همش پنج سال برام باقی مونه. پنج سال مگه چقدره؟ اونم که اینطوری تمام شد. من اگه می دونستم این طوری تمام میشه اصلا" از جام تکون نمی خوردم. یک قدم ور نمی داشتم. تو همه دهاتی که من گشته م، این همه شهر هایی که رفته م. این سه سالی که خانه بدوش بوده م. این همه عکس هایی ورداشتم. خوب شد که همشو سوزندند. خوب شد که چیزیش برام نموند. راستی یادگار های خوبی بود. اما نه کجاش خوب بود. فقط می تونست دل آدمو بسوزونه. نمی دونید چه جور هم می سوزونه. دیگه چه فایده ای داشت. این همه عکس هایی که دادم روزنومه کردند. اونهم چه طور ! این دوربین من که از خودم سگ جون تره . این دوربین من که دست از سرمن ورنمیداره. این همه آتش که تو زندگی من باریده خم به ابروی این جعبه ی اسقاط نیاورده. چه سگ جونه. از منم سگ جون تره. چه جور تونستم درش ببرم. معلوم بود دکونمو آتش می زنند .. درست یک هفته قایم شدیم . هرچی داشتیم گذاشتیم واز صاحب خونه یک چمدون گرفتیم وهمش یک چمدون. واسه ی این که بتونیم دوربین توش جا بدیم. از اون وقت تا حالا خیلی می گذره اون شب هم که می خواستیم خودمونو راحت کنیم، اون شبم جلوی چششمون بود.»\nدر این داستان پایانی، که از یک ویرانی بیرونی ودرونی ورنجی که انسان ها می برند حکایت می کند؛ دوربین، جایی خاص دارد. آل احمد بر آن است تا از دوربین یک شاهده زنده بسازد. شاهد زندگی ومبارزه، وشاهد یاس ومرگ ما. شاهدی برتاریخ.\nوآخر، سنجه وارزیابی کوتاهی از این آثار- سخنی که می توان در مورد این سه نویسنده واین چند اثر به صراحت گفت، این است که، همگی این آثار، ریشه در تعارضات سیاسی و طبقاتی دهه ی بیست داشته - کنش و واکنش های کارگری ودهقانی درشهر وروستا -و ازنگاهی انسانی وتاریخی وسمپاتیک، به مبارزه سیاسی ومبارزان بهره دارند. داستان هایی که در یک برش سیاسی واجتماعی، در دل مبارزه، امید ویاس ، باور وبی باوری، ازعمق ِستم و زخمی که پیکر انسان وجامعه را مجروع و رنجور ساخته است، سخن می گویند.\nاما جدا از این مشترکات داستانی، نمی توان از حیث صناعت داستانی ودیدگاه راوی ومنظر آن به واقعیت – آدم ها وچگونگی های دورنی وبیرونی آنها– به تمایزی تکنیکی وپنهان در این آثار اشاره ای نداشت. .\nتکنیک داستان « فردا» که براساس ویژگی های فردی راوی – مهدی زاغی/ غلام- وشیوه ی جزء نگر وجزنگار هدایت در شخصیت پردازی این دو ساخته وپرداخته شده است، از ویژگی خاصی در مقایسه با مجموعه ی داستانی « از رنجی که می بریم» آل احمد و «گیله مرد» علوی برخورداراست.\nبیان کشمکش های بیرونی ودرونی یا ذهنی وعینی این دوعنصر اصلی داستان ِ «فردا»، ونحوه ی فرایند شخصیت پردازی آنان، بگونه ای است که می توان از آن بعنوان بهترین داستان ِ کوتاه هدایت در قلمرو شخصیت پردازی وبویژه داشتن افق تاریخی در عرصه کار وکارگری دردهه بیست، نام برد.\nتکنیک وفرایندی از شخصیت پردازی، که در مجموعه ی داستانی « از رنجی که می بریم» و« گیله مرد» ، با این قدرت، کمتر می توان مشاهده کرد.\nاز سویی دیگر، پایان بندی باز داستان «فردا»، که در دغدغه های عاطفی وسیاسی غلام در کمک به هوشنگ بیمار ومسلول در بیمارستان و درارزش گذاری به راه و ادامه ی مبارزه ای که مهدی زاغی در راهش جان سپرده است، نمودی پنهان وآشکار می یابد؛ گواهی است از نزدیکی بیشتر نگاه هدایت به عمق مبارزه اجتماعی . نگاهی که براساس ساختار جزءنگر داستان، امر مبارزه را نه در کلان نگری طبقاتی وحزبی، بلکه درشخصیت منفرد آدم ها –غلام - پی گیری می کند.\nدرنگاهی دیگر، داستان «فردا» ی هدایت، بر خلاف نظر گاه هایی که با حذف بخش های زنده ی شخصیت ها وتقلیل داستان، آن را در زمره ی « روان داستان های مرگ گرا» و یا « واقع گرایی بیمارگونه ی هدایت» قرار می دهند، دارای منظر وافق تاریخی است. بگونه ای که دارای توان فراروی از واقعیت داستانی به واقعیت تاریخی است وچشم اندازی از آن دهه وفرایند تاریخی /اجتماعی ایران آینده را در خود نهفته دارد.\nصادق هدایت، در این داستان کوتاه، با چند جمله واشاره که به تلنگری تاریخی می ماند« شما مردعمل نیستید ! همه اش حرف می زنید» و با کشتن مهدی زاغی در یک اعتراض جمعی کارگری – که نشان مردعمل بودن اوست –، ضمن همدردی باغم واندوه غلام که « آرزو دارد» کشته شدن مهدی زاغی «یک غلط مطبعه باشد» وبه دنبال مراسم ختم و« لباس سیاه برای فرداست»؛ نگاهش به عباس عنصری حزبی، که به فکر تبلیغ سیاسی/ حزبی حول « تشیع جنازه ی با شکوه از سه کارگر آزادیخواه است»، به گونه ای دیگر است. نگاهی که از دو منش ومنظر وفاصله ی ذهنی وعاطفی میان حزب وبخشی از نیروی کار پرده بر می دارد، با این پیام که هرچند « فردا سیاه است» وچشم اندازی روشن وتاریخی در برابر نیست، ولی مبارزه در پستوهای ذهن وزندگی ادامه دارد.\nتوضیح لازم. این متن برای یک فصلنامه ادبی وفرهنگی در ایران، ویژه ادبیات دهه بیست، نوشته شد که به دلایلی خاص امکان چاپ نیافت. اینک متن کوتاه شده شهریورماه۱۳۹۴4\n مصرعی از شعر حافظ: « تا سحر ِچشم یار چه بازی کند که باز / بنیاد بر کرشمه ی جادو نهاده ایم »\n از صبا تا نیما . ج ا ص ۲۸۳ یحی آریانپور\n اندیشه های میرزا آقا خان کرمانی . فریدون آدمیت ص۲۱۵\n دیوان ملک الشعرابهار.ج ۱ص ۲۸۷\n دیوان فرخی ص ۱۱۹و ۱۲۵\n حسن میرعابدینی . صد سال داستان نویسی ایران ج ۱و۲ ص ۱۷۷\n محمد علی همایون کاتوزیان –کتاب « صادق هدایت از افسانه تا واقعیت» ص ۲۴۸


افزایش تقاضا برای خرید دینار/ قیمت ها لحظه ای تغییر می کند - خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency\n۲۵ مهر ۱۳۹۷ - ۰۸:۴۰\nکد خبر 4431644\nگزارش مهر از افزایش تقاضا برای دینار عراقی درمشهد؛\nافزایش تقاضا برای خرید دینار/ قیمت ها لحظه ای تغییر می کند\nمشهد- همزمان با نزدیک شدن به اربعین حسینی تقاضا برای خرید دینار در مشهد به صورت قابل توجهی افزایش یافته و قیمت این ارز به صورت لحظه ای تغییر می کند.\nخبرگزاری مهر، گروه استان ها؛ همزمان با نزدیک شدن به ایام اربعین حسینی و سفر مشتاقان زیارت اباعبدالله به کشور عراق تقاضا برای خرید دینار عراقی در مشهد افزایش یافته به صورتی که بسیاری از زائران با حضور در خیابان امام خمینی(ره)مشهد درصدد تهیه پول رایج کشور عراق هستند.\nاین حجم بالای تقاضا برای خرید دینار باعث شده تا قیمت این ارز در ساعات مختلف تغییر کند و حتی قیمت این ارز در صرافی ها بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ تومان نوسان داشته باشد و البته بازار خرید و فروش غیر رسمی دینار نیز داغ است.\nصبح چهارشنبه قیمت فروش هر هزار دینار عراقی در مشهد بین ۱۲ هزارو ۵۰۰ تا ۱۲ هزار و ۷۰۰ تومان متفاوت بوده و مشکلی نیز در فروش ارز به متقاضیان وجود ندارد. فروش دلار طبق قوانین بانک مرکزی به انجام می رسد.\nبا توجه به حجم بالای تقاضا برای خرید دینار پیش بینی شده طی روزهای آینده فعالیت دلالان ارز در این حوزه افزایش یابد که لازم است زائران نسبت به خرید ارز معتبر دقت لازم را داشته باشند.\nهمچنین طبق اعلام حج وزیارت پرداخت هزینه ویزا از طریق سامانه سماح و با پول ملی ایران به انجام می رسد و زائران نیازی به تهیه دلار و یا دینار برای تهیه روادید ندارند . همچنین شعب برخی بانک های منتخب ایرانی در کشور عراق آماده تبدیل ریال به دینار هستند و زائران می توانند با خیال آسوده به عتبات عالیات مشرف شوند.\nثبت نام ۷۹ هزار زائر خراسانی در سامانه سماح\nدر همین رابطه مدیرکل هماهنگی امور رفاهی زائران استانداری خراسان رضوی گفت: طبق آمار موجود تا روز سه شنبه ۷۹ هزار و ۱۹۶ زائر از این استان برای حضور در راهپیمایی اربعین حسینی در عراق، از طریق «سامانه سماح»ثبت نام کرده اند.\nمهدی فروزان افزود:حداقل زمان صدور روادید برای متقاضیان ۴۸ ساعت است و با توجه به اینکه کنسولگری عراق در مشهد امور مربوط به زائران پیاده روی اربعین استان های خراسان شمالی و خراسان جنوبی را نیز پوشش می دهد لازم است متقاضیان نسبت به ثبت نام و درخواست صدور روادید هرچه زودتر اقدام کنند.\nمدیرکل هماهنگی امور رفاهی زائران استانداری خراسان رضوی ادامه داد: از تعداد ثبت نام شدگان تاکنون برای ۴۵ هزار و ۱۴۲ نفر روادید عراق صادر شده و کار صدور روادید برای سایرین در حال انجام است.\nوی گفت: دو هزار و ۵۰۰ دستگاه اتوبوس در پایانه مسافربری استان مستقر است و سه رام قطار نیز به زائران اربعین حسینی خدمت رسانی می کند یک رام قطار نیز از ۲۸ مهر اضافه می شود و پیش بینی می شود روزانه دو هزار نفر از خراسان رضوی جهت شرکت در راهپیمایی اربعین حسینی با قطار تردد کنند. همچنین ۱۳ پرواز از مشهد به مقصد نجف، بغداد، اهواز، آبادان و ایلام به همین منظور در حال انجام است.\nوی بیان کرد:برای برگزاری هر چه بهتر مراسم دهه آخر صفر نیز چهار هزار و ۵۰۰ دستگاه اتوبوس پیش بینی شده است. پارسال در دهه پایانی ماه صفر چهار میلیون و ۷۰۰ نفر وارد خراسان رضوی شدند که از این تعداد ۴۰۱ هزار نفر زائر پیاده بودند که امسال پیش بینی می شود ورود زائران نسبت به پارسال ۳۰ درصد افزایش یابد.


دانلود پایان نامه ارشد عمران سازه:طراحی بهینه قاب‌های فولادی به کمک الگوریتم رقابت استعماری – مقالات و پایان نامه های کارشناسی ارشد\n3-4-2 نحوه عملکرد الگوریتم ICA 28\n3-4-3 چند مثال از بهینه‌یابی با استفاده از الگوریتم ICA 35\n5-5 بررسی پارامترهای الگوریتم 76\nشکل 3‑2: مسئله‌ی بهینه‌یابی سازه : پیدا کردن سازه‌ای که به بهترین نحو بار را به تکیه گاه منتقل می‌کند . 22\nشکل 3‑3: مسئله‌ی بهینه‌یابی اندازه: طرح بهینه با بهینه کردن برخی از اعضای خرپا بدست آمده  25\nشکل 3‑4: مسئله‌ی بهینه‌یابی شکل: تابع η(x) مشخص کننده‌ی شکل بهینه‌ی سازه‌ی تیر شکل است  25\nشکل 3‑6 : بهینه‌یابی توپولوژی دوبعدی: در این مسئله هدف ساختن سازه‌ای است که حجم مصالح آن 50% جعبه‌ی بالا باشد و بتواند بهترین عملکرد را تحت این بارها و شرایط تکیه گاهی داشته باشد  26\nشکل 3‑7: شمای كلی حركت مستعمرات به سمت امپریالیست  31\nشکل 3‑9: سقوط امپراطوری ضعیف؛ امپراطوری شماره 4، به علت از دست دادن کلیه مستعمراتش باید از میان بقیه امپراطوری‌ها حذف شود . 34\nبهینه‌یابی در ریاضیات، اقتصاد، مدیریت به برگزیدن بهترین عضو از یک مجموعه از اعضای دست یافتنی اشاره می‌کند. در ساده ترین شکل تلاش می‌شود که با گزینش نظام مند داده‌ها از یک مجموعه قابل دستیابی و محاسبه مقدار یک تابع حقیقی مقدار بیشینه و کمینه آن به دست آید.\nامروزه بهینه‌یابی در تمامی ابعاد زندگی ما حضور دارد، از مسائل مهندسی و بازار‌های مالی گرفته تا حتی برنامه ریزی برای استفاده بهینه از زمان در سفر. ما همیشه درگیر یافتن راهکار برای کمینه یا بیشینه کردن چیزی هستیم. یک فروشنده تلاش می‌کند که سود خود را بیشینه کرده و هزینه‌های خود را به کمینه‌ترین حالت ممکن برساند. در حقیقت ما همواره در حال تلاش برای یافتن راه‌حل‌های بهینه هستیم هرچند لزوما قادر به یافتن چنین راه‌حل‌های نیستیم.\nبهینه‌یابی ابزاری مهم تصمیم گیری‌های علمی، اقتصادی و حتی اجتماعی است. برای استفاده از این ابزار، ما ابتدا باید تابع هدف برای سنجش عملیات مشخص کنیم که مقداری کمّی از میزان کارایی روش به ما ارائه می‌دهد. در مسائل مختلف این تابع می‌تواند میزان سود، مقدار انرژی، زمان و یا در مسائل طراحی سازه وزن سازه باشد. هر کدام از این معیارها می‌تواند با یک عدد بیان شود. مقدار این تابع به مشخصات معینی از سیستم انجام عملیات بستگی دارد که اصطلاحاً به آن‌ها متغییر اطلاق می‌گردد. به طور کلی بهینه‌یابی یعنی پیدا کردن ماکزیمم یا مینیمم برای مسأله مورد نظر با رعایت قیودی که برای متغیرها وجود دارد .\nگاهی اوقات مساله بهینه‌یابی به نام برنامه ریزی ریاضی نیز خوانده می شود. یك مساله بهینه سازی از نظر ریاضی به صورت زیر بیان می شود:\nكه در آن ، متغیر اصلی و مستقل مسأله است كه با تغییر دادن آن مقدار كمینه برای تابع هدف پیدا میشود. تابع هدف به صورت تعریف شده است و دارای مقدار حقیقی می باشد. مجموعه‌ی توابع نیز تعریف شده‌اند تا قیودی به صورت نامساوی به وسیله آن‌ها بیان شود. اعداد حقیقی سمت راست این نامساوی‌ها، یعنی ها حدود نامساوی‌ها هستند .\nبه علت اهمیت موضوع بهینه‌یابی در علوم مهندسی به ویژه مهندسی سازه، تحقیقات در این زمینه امری ضروریست. گستردگی بسیار زیاد کاربرد بهینه‌یابی و روش‌های بهینهیابی باعث می‌شود که این علم پیشرفت خود را مدیون محققان زیادی در سرتاسر جهان بداند. بدین ترتیب هر تحقیقی هر چند ناچیز می‌تواند در کنار سایر تحقیقات به تدریج باعث پیشرفت بهینهیابی شود. در همین راستا در این پایان نامه بر آن شدیم که الگوریتم نو پای رقابت استعماری را به ورطهی بررسی بگذاریم.\nهدف اصلی این تحقیق یافتن راهی جدیدتر، بهتر و در عین حال سریعتر برای طراحی سازه است. برای رسیدن به این هدف، در این تحقیق سعی بر آن داریم تا با استفاده از الگوریتم فرا ابتکاری ICA یا همان الگوریتم رقابت استعماری، که جزو جدیدترین الگوریتم‌های موجود برای عملیات بهینه‌یابی می‌باشد، به این مهم دست پیدا کنیم. این الگوریتم از نظر سرعت نزدیک شدن به جواب بهینه یکی از سریعترین الگوریتم‌های موجود است و در عین حال تعداد محاسبات انجام شده برای رسیدن به جواب نها‌یی به نسبت سایر الگوریتم‌ها به شکل قابل ملاحظه‌ای کمتر می‌باشد.\nاز الگوریتم رقابت استعماری به منظور تحلیل و طراحی قاب‌های فولادی که موضوع این تحقیق می‌باشد، پیش از این توسط کاوه و همکاران  استفاده شده است که در بخش بعد به توضیح آن می‌پردازیم. در این مقاله سعی بر آن داریم تا با ایجاد تغییراتی که در ساختار و نحوه عملکرد الگوریتم رقابت استعماری که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود نقاط ضعف این الگوریتم را بر طرف کرده و بر میزان کارایی و بهروری این الگوریتم بیفزاییم.\nپس از مقدمه، در فصل 2 مروری بر تحقیقات گذشته انجام شده است. و سپس در فصل 3 تئوری مسئله بهینه‌یابی سازه‌ها و به ویژه سازه‌های اسکلتی به تشریح بیان شده است به همراه چندین مثال از تحقیقات گذشتگان جهت روشن شدن کامل تئوری تحقیق. در پایان فصل 3 ابزار‌های مورد استفاده در این پژوهش معرفی شده اند. سپس، فصل 4 به معرفی الگوریتم‌های پیشنهادی میپردازد که در واقع نوآوری و ماحصل این تحقیق در همین فصل ارائه می‌شود. در فصل 5 چندین مسئلهی بهینه‌یابی سازهای با استفاده از روش‌های پیشنهادی حل و در نتایج آن بحث شده است. نهایتاً در فصل 5 نتیجه گیری و پیشنهاداتی برای ادامه تحقیق ازائه شده است.\nPrevious Entries پایان نامه عمران-ساخت-ایجاد تاخیر در انجام پروژه های مهندسی به روش تدارکات – ساخت (ای پی سی) Next Entries دانلود رساله دكتری مهندسی عمران توسعه منحنی های شكنندگی در سازه های بلند بتن آرمه با هسته مركزی


تاریخ انتشار : ۳۱ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۷\nرئیس شورای شهر تهران با اشاره به کاندیدا شدن بیش از 5 هزار نفر در استان تهران برای شورای شهر گفت: اگر هرکدام از این کاندیداها فقط دو جلسه انتخاباتی برگزار کنند، 10 هزار جلسه انتخاباتی خواهیم داشت و می‌تواند این جلسات کانون شیوع کرونا شود.\nهاشمی بیان داشت: گفته شده که صندوق‌های رأی‌گیری قرار است 15 درصد افزایش یابد و باید شهرداری کمک کند که این صندوق‌ها حداقل دو برابر شود.\nوی یادآور شد: کاندیداهای ریاست جمهوری تک‌رقمی ولی کاندیداهای شورای شهر فقط در تهران 6 رقمی است و بیش از 5 هزار نفر در استان تهران کاندیدای شورای شهر شده‌اند.\nرئیس شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: اگر 80 تا 90 درصد از کاندیداهای شورای شهر هم صلاحیت‌شان تأیید شود و هرکدام حداقل دو جلسه انتخاباتی داشته باشند، 10 هزار جلسه انتخاباتی خواهیم داشت که این جلسات انتخاباتی می‌تواند کانون شیوع کرونا باشد و باید تمهیدات ویژه برای آن برقرار شود.\nبرچسب ها: محسن هاشمی ، تهران ، انتخابات


سالمندان در صف زندگی - ایرنا\n۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۰۵:۴۸\nکد خبر 84331680\n۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۰، ۵:۴۸\nکد خبر: 84331680\nتهران- ایرنا- روزنامه ایران در گزارشی نوشت: واکسیناسیون سالمندان بالای ۷۵ سال به عنوان دومین گروه از فاز دوم واکسیناسیون عمومی از ۲۳ اردیبهشت آغاز شد.\nروزنامه ایران دوشنبه ۲۷ اردیبهشت از واکسیناسیون کرونا و حال و هوای سالمندان پس از تزریق به ارائه گزارشی پرداخت و نوشت: با اینکه قرار بود این افراد پس از تماس کارشناسان وزارت بهداشت برای واکسیناسیون به مراکز منتخب سلامت مراجعه کنند اما مشاهدات میدانی «ایران» از فرهنگسرای رازی در میدان قزوین حکایت از اشتیاق بالای سالمندان برای مراجعه به پایگاه‌های تجمیعی واکسیناسیون کرونا دارد.\nپدر بزرگ و مادر بزرگ‌هایی که اکثرشان نه منتظر پیامک مانده‌اند نه گوش به صدای زنگ تلفن سپرده‌اند و نه در سایت و سامانه‌ای ثبت نام کرده‌اند ،آنها همین که شنیدند بدون ایستادن در صف‌های طولانی می‌توانند واکسن بزنند، از گوشه و کنار شهر راهی یکی از مراکز جنوب شهر شده‌اند. ازدیروز صبح پیامکی در حال چرخیدن است؛در آن نشانی محل تزریق واکسن در میدان قزوین داده و اعلام شده که در این پایگاه تجمیعی برای افراد بالای ۷۵ سال واکسن تزریق می‌شود.\nانتهای سمت چپ فرهنگسرای رازی چادرهای آبی رنگی برپا است و با بنرهایی سالمندان را به محل تزریق واکسن هدایت می‌کنند. اینجا سالمندان را تک و توک می‌شد دید. پدربزرگ و مادربزرگ‌هایی که با ماشین و پیاده به محل تزریق واکسن آمده‌اند. از نگهبان می‌پرسند: «اینجا واکسن کرونا تزریق می‌کنند. نگهبان با دست محل تزریق را اشاره می‌کند و می‌گوید پدر جان برو هنوز واکسن‌ها تمام نشدند. برو نوبتی هم نیست سریع واکسنتو می‌زنی.»\nسالمندان با ویلچر یا ماشین از داخل حیاط فرهنگسرا تا مقابل در ورودی محل تزریق واکسن خودشان را می‌رسانند. چند نیمکت هم مقابل محل تزریق است و تعدادی از سالمندان نیم ساعتی آنجا می‌نشینند. داخل سوله؛ سالن بزرگی است که انتهای آن محل تزریق واکسیناسیون آقایان و خانم‌ها از هم جدا شده است. پرستار می‌گوید: «اینجا واکسن آسترازنکا می‌زنیم. اگر سالمند بیماری خاصی داشته باشد، سینوفارم.\nفرقی نمی‌کند هر چه هست باید بزنند. هر یک ویال آسترازنکا برای ۱۰ نفر تزریق می‌شود. ویال را موقعی باز می‌کنیم که ۱۰ نفر تکمیل شود در غیر این صورت واکسن خراب می‌شود.» از ساعت ۷ صبح تا یک و نیم بعد از ظهر ۳۰۰ نفر واکسن زده‌اند. برخی دنبال واکسن آسرازنکا هستند و برخی هم سینوفارم. تعداد مراجعه کنندگان به ۱۰ نفر که برسد، بدون معطلی تزریق برایشان انجام می‌شود. یک نفر از شهرک غرب آمده و دیگری از خانی‌آباد. سالمندان آدرس اینجا را از دوست و آشنا شنیده‌اند. مرد سالخورده‌ای آستین لباسش را بالا کشیده و دستش را روی بازوی چپش گذاشته. از منطقه الهیه خودش را به فرهنگسرای رازی رسانده.\nمصطفی احراری ۷۸ سال دارد او می‌گوید «واکسن می‌زنیم چون واجب است. به خاطر واگیر بودنش باید بزنیم. دلم می‌خواست واکسن بزنم از این مریضی خلاص شوم. من دیابت دارم. باید چشم راستم را عمل کنم از ترس کرونا نرفتم بیمارستان. واکسن اثر خودش را دارد. امروز که بعد از یک سال و نیم به خیابان آمدم احساس امنیت داشتم.»\nپیرمرد پایش می‌لنگید، با عصای چوبی و قدیمی‌اش به زور راه می‌رفت ولی لبخند از لبش نمی‌رفت. بدون معطلی واکسنش را تزریق می‌کند. از پرستار می‌پرسد کار خاصی باید انجام دهیم؟ بعد به شوخی می‌گوید یک وقت تب نکنیم؟ لبخند آرامی می‌زند و سرش را با رضایت تکان می‌دهد.کارت واکسنش را از جیب نیم تنه‌اش بیرون می‌آورد و می‌گوید عینکم همراهم نیست بخون چی نوشته نوبت بعدی واکسنم کی می‌رسد؟\nاو می‌گوید در این اوضاع و احوال باید یاد بگیریم باعث و بانی مریضی کسی نشویم و ایمنی خودمان را بالا ببریم. احساس می‌کنم روح و روانم راحت است حالا این ایمنی ۶۰ یا ۷۰ و ۹۰ درصد باشد فرقی نمی‌کند حداقل از نظر سلامتی خودم خیالم راحت است. واکسن مسأله‌ای نیست که حرف و حدیث‌های اطرافیان و در و همسایه‌ها روی کسی تأثیر بگذارد. بحث سلامتی است. امروز که آمدم واکسن بزنم نظر هیچ کسی را نپرسیدم،بالاخره کشور ما سابقه طولانی در واکسیناسیون دارد. برخی‌ها با صحبت از نوع واکسن‌ها ترس و وحشت ایجاد می‌کنند. واکسن زدن که خریدن شیرینی رولت نیست که انتخاب کنیم از کجا باید بخریم و بخوریم. حتماً باید واکسنی بزنیم که در دسترس است امیدواریم نتیجه‌بخش باشد و از این گرفتاری خلاص شویم و زندگی نرمالی داشته باشیم.»\nبتول زند ۷۸ ساله ساکن منطقه گیشا است. زن سالخورده کارت ملی‌اش را دستش گرفته و پرس و جوکنان در حیاط فرهنگسرا دنبال محل تزریق واکسن است. از صبح به چند مرکز بهداشت سر زده اما هر بار با جمعیت زیادی مواجه شده است: «قیامت بود. شلوغِ شلوغ. سه روز دارم دنبال جای واکسن می‌گردم. دوستم صبح اینجا بود زنگ زد گفت آژانس بگیر برو میدان قزوین.» دختر و پسر بتول خانم ایران زندگی نمی‌کنند، تنها تفریح و سرگرمی‌اش دورهمی با دوستانش در پارک محله‌شان است: «همه دوستام واکسن زده‌اند، فقط من جا مانده بودم. خیلی احساس خوبی دارم بالاخره از شر این ویروس راحت می‌شم. این همه راه آمده‌ام که واکسن بزنم. از مرگ می‌ترسم از مرگ با کرونا بیشتر. خدا پدرشان را بیامرزد نگذاشتند پزشکان و پرستاران و ما بی واکسن بمانیم.»\nخانواده آقای پرویز مردانی ۷۸ ساله همراه همسر و پسرشان از خیابان بهار شیراز به پایگاه تجمیعی آمده‌اند. پدر روی ویلچر نشسته و مادر با عصا قدم‌های آهسته و کوتاهی برمی‌دارد. آنها هنوز تجربه تلخ ابتلای فرزندشان به کرونا را به خاطر دارند. پسرش می‌گوید: «واقعاً به واکسن احتیاج بود. خیال‌مان راحت شد. مقصر اصلی شبکه‌های خبری هستند که تبلیغات گسترده‌ای را درباره واکسن کرونا راه انداخته‌اند. ما که گول این حرف‌ها را نمی‌خوریم ،نمی‌آییم حرف دانشمندان را به شایعات و سیاه‌نمایی‌های فضای مجازی بفروشیم. از دیروز که قرار شد پدر و مادرم را بیاوریم واکسن بزنند مدام سؤال می‌کردند نوبت دوم کی می‌رسد؟ بعدش تا کی ایمن می‌شویم؟ کی بچه‌ها می‌توانند با خیال آسوده به ما سر بزنند؟ یعنی می‌شود نوه‌هایمان را بغل کنیم؟»\nزن ۷۶ ساله‌ای روی نیمکت‌های محوطه دور از رفت و آمد جمعیت نشسته و منتظر خلوت شدن پایگاه است. «خیلی خوشحالم بالاخره می‌توانم خرید بروم. نوه‌هایم راحت‌تر بیایند. بالاخره سن ما بالا است من فقط خوشحالم که دیگر خطری برای بچه‌هایم ندارم. شرط بچه‌ها و نوه‌هایمان است که آنها را آلوده نکنیم حتی اگر من کرونا بگیرم و همسایه‌ام را آلوده کنم ناراحت می‌شوم.»\nسالمند ۷۳ ساله‌ای کنار وسایل بازی پارک دور از شلوغی جمعیت ایستاده و منتظر خلوت شدن مرکز است؛ حمزه حکیمی ۷۳ ساله از خیابان آذربایجان آمده و واکسن آسترازنکا را تزریق کرده و روی نیمکت داخل محوطه نشسته است. وضعیت او هم شبیه به زنان و مردان سالخورده کمتر از ۷۵ سال است که با اصرار می‌خواهند زودتر از موعد واکسن کرونا بزنند به چند مرکز بهداشت سر زده تا بالاخره اینجا رضایت داده‌اند ۷۳ ساله‌ها را هم واکسن بزنند. آقا حمزه می‌گوید: دو هفته پیش به بچه‌ها گفتم واکسن بزنند ،من نمی‌زنم. می‌ترسیدم. بعد از اینکه دیدم فامیل‌ها زدند ترسم از بین رفت.


دیدار اعضای شورای اداری سلماس با امام جمعه\nدیدار اعضای شورای اداری سلماس با امام جمعه\nاولین روز برنامه های گرامیداشت چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی؛ افتخار به گذشته، امید به آینده/\nجمعه 12 بهمن 1397 ساعت 13:45\nدر اولین روز چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی؛ افتخار به گذشته، امید به آینده ، فرماندار به همراه اعضای شورای اداری شهرستان سلماس با امام جمعه دیدار کردند.\nبه گزارش روابط عمومی فرمانداری شهرستان سلماس؛ در اولین روز برنامه های گرامیداشت چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی، فرماندار به همراه اعضای شورای اداری شهرستان با امام جمعه سلماس به مناسبت آغاز دهه فجر انقلاب اسلامی در دفتر امام جمعه دیدار و گفتگو کردند.\nفرماندار شهرستان سلماس در این دیدار ضمن تبریک فرارسیدن چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی اظهار داشت: دشمنان این مرز و بوم نقشه های شومی برای انقلاب کشیده بودند که بحمد الله موفق نشدند و ما امروز به استقبال دهه فجر می رویم .\nمرتضی اصغری با تشریح برنامه های بزرگداشت چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بیان کرد: در دهه‌فجر چهلمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی 44 پروژه در شهرستان‌سلماس با اعتباری بالغ بر265 میلیارد ریال مورد بهره‌برداری و کلنگ‌زنی قرار می گیرد\nهمچنین گفتنی است به مناسبت چهلمین سالگرد پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و سالروز ورود حضرت امام خمینی(ره) رژه موتورسواران نیرو های مسلح شهرستان سلماس در مسیر میدان شهریار تا میدان قائم همزمان با ورود تاریخ حضرت امام راحل برگزار شد.


مهران مافی – برگه 3 – دات وب\nسلام. امروز براتون دانلود مجموعه لوگوهای با کیفیت php را آماده کرده ایم. در این مجموعه 15 تصویر وکتور از لوگوی php قرار دارد. پی اچ پی یک زبان برنامه نویسی شی گرا می باشد که برای طراحی وب توسعه یافته است. اما می توان از آن به عنوان یک زبان عمومی نیز استفاده کرد. دانلود مجموعه لوگوهای با …\nمهران مافی 25 مارس 2020\t1\nسلام. امروز با آموزش اعتبارسنجی ایمیل در php در خدمت تون هستیم. اعتبارسنجی فرم ها در طراحی سایت ، یک کار ضروری و واجب هست. ما لازمه که همیشه ورودی ها و اطلاعاتی را که از کاربران می گیریم رو بررسی و اعتبارسنجی کنیم. ما در مطالب قبلی آموزش اعتبارسنجی شماره موبایل در php رو براتون شرح دادیم. حالا امروز …\nمهران مافی 19 مارس 2020\t0\nسلام. امروز مطلبی رو براتون آماده کردیم تحت عنوان استفاده از یک متغیر در نام متغیر دیگر در php . گاهی وقت ها ما در php نیاز داریم که متغیرهایی داینامیک و پویا ایجاد کنیم. یا در واقع از مقدار یک متغیر در نام یک متغیر دیگه استفاده کنیم. امروز آموزشی رو برای ایجاد و ساخت متغیر پویا در php …\nمهران مافی 18 مارس 2020\t0\nامروز در مورد اعتبار سنجی تاریخ و ساعت در php آموزشی رو براتون آماده کرده ایم. خیلی وقت ها پیش اومده که قصد داشته باشید یک ساعت یا تاریخی رو از کاربر دریافت کنید. برای مثال یکی از دوستان در هنگام کد نویسی یک ربات تلگرام ، قصد داشت ساعت یک رویداد رو از کاربر دریافت کنه. برای اعتبار سنجی …\nمهران مافی 17 مارس 2020\t0\nسلام. امروز می خوایم آموزش حذف دسته بندی نشده در وردپرس رو برای شما بیان کنیم. با گروه برنامه نویسی دات وب در این آموزش همراه باشید. اگه با وردپرس کار کرده باشید ، می دونید که به صورت پیش فرض در قسمت دسته ها ، یک دسته بندی وجود داره به نام : دسته بندی نشده این دسته ی …


مقاله استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند – arad2\nپروژه استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند,تحقیق استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند,دانلود تحقیق استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند,مقاله استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند\nمقاله استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اصلاحات در یك محیط هوشمند در 20 صفحه ورد قابل ویرایش استفاده از شبكه های معنایی برای نمایش اطلاعات در یك محیط هوشمند خلاصه : در ساخت عكس نهایی هوشمند، نمایش اطلاعات برای اتاقهای كپسولی، كاربران، نقش های و سایر اطلاعات، یك مساله اساسی می‌باشند. در این جا ما یك شبكه معنایی به عنوان یك معرفی ( نمایش) ارائه می‌دهیم و توانایی آنرا به عنوان پایه ای برای كار مداومی نمایش می‌دهیم. مقدمه چندین سال است كه محقق در مورد مكانهای هوشمند توسعه یافته است. كشف راههای جدید كه یك room می تواند با یك یا تعداد بیشتیرن كاربرد عوامل آنهاارتباط داشته باشد. بیشتر كار شامل تعریف بر هم كنش شخص جدید با این مكانها، ساختن سیستم ها برای ردیابی كاربران و ایجاد استفاده های جدید برای الگوریتمهای یادگیری و طراحی مصنوعی می‌باشد. همچنانكه استفاده از این محیط های هوشمند (IES) گسترش می‌یابد، آنها ، لزوماً مقادیر همواره در حال تولیدی اطلاعات را در مورد كاربرانشان به منظور وفق دادن با خواسته‌های كاربران جمع آوری می كنند. اطلاعات براساس علاقه مندی های كاربران كه با آنها در ارتباطند، موقعیت آنها ، web page هایی كه آنها ملاقات می‌كند و دیگر جزئیات بیشمار كه ممكن است ما هرگز به آنها توجهی نداشته باشد، جمع آوری می شوند. تماماً این اطلاعات لازمه است كه جمع آوری می شوند و برای این ساختاری محیطی، به طوری كه IE بتواند سیرع ساخته شود، و تصحیح فرضیات را مبنی بر این كه كاربران دوست دارند كه چه كاری بعداً انجام میدهند،سازماندهی كند. در این جا پروژه Room هوشمند، با آغاز به شناسایی چنین اطلاعاتی (KR) نموده ایم، با استفاده از شبكه های معنایی بر پایه نمایش(معرفی). همانطور كه این بزرگی ادامه یافت، ما آغاز به كشف برخی مزایای ذاتی درا ین رویكرد نموده ایم: – افزودن اطلاعات جدید به سیستم بسیار سرراست سات، اغلب بسادگی افزون یك واحد داده جدید وگسترش یك lnik مناسب تعویض اطلاعات یك كار بسیار موضعی است، به ندرت نیاز به تعویض‌های اساسی برای بخشهای گسترده معرفی می‌باشد. به طور مشابه، اطلاعات بی اعتبار اغلب می توانند با الحاق یا جایگزینی به link های جالب انجام شوند. استنباط كردن نیز سریع و ترسان است. نتایج موثری برای بازیابی همه link های یك نوع جاری یا برون كیف گره وجود دارد. اعتقادی بر این است كه شبكه های معنایی مناسب ترین معرفی برای گرفتن و در كپسول گذران تعداد بیشمار اطلاعات ورودی به درون محیط هوشمند باشند. در این مقاله، حالتی از انحرافات را بررسی می كنیم كه یك IE به نمایش اطلاعات تحمیل می شود و بحث می كنیم كه شبكه های معنایی با این الزامات موافقند. – كار وابسته تعداد زیادی مجلات وابسته به گسترش تیمهای زمینه گرا وجود دارند. برای محیط های هوشمند ، Dey، Aboud و Selber یك “Toolkit زمینه” برای آشكارسازی حالت یك room و استفاده رخدادهای ورودی برای راه اندازی تغییراتی در رابطه با كاربردهای حساس به زمینه، ایجاد كرده اند. این Tookit قادر به كرابردهای بر پایه موقعیت است كه گروههایی از كاربرانی كه به ساختمان ها وارد و خارج می شوند پیدا می‌كند و برای كنفرانس ها ( مذاكرات) همدستی می‌كند . API ی Lauff برای محاسبات حضور ابزار رودی می گردد و سیگنالهایی به اجزا می فرستد. ساختار عامل بار (OAA) ی Morany cheyrec Martin ، شامل تسهیلاتی برای عمل راه اندازی بر پایه اطلاعات زمینه ای است. در آزمایشگاه، Ajaykulkarni یك سیستم رفتاری كرانش پذیر به نام ReBa ایجاد كرده كه می تواند بسیاری از اعمال دشوار را در به وقایع ایستگاه راه اندازی كند. هر چند، برای همه این چارچوبها ، تفسیر و استنباط كاربردها ،انجام شده كه باید خوشدان تكه های اطلاعات مختلف را با تطبیق و جفت كنند وبه نظر می رسد كه برای گسترش یك معرفی پیوسته از اطلاعات به دست آمده ، انجام شدند. 3 مدیریت موقعیت اطلاعات مهم دیگری كه IE ها، سروكار دارند، اطلاعات موقعیت است. بطور ویژه این درست است كه شما ابزار دستی در محیط‌هایی مجتمع می‌كنند. این ابزار، ابزار بسیار مفیدی برای هدایت در فضا هستند. به خوبی اطلاعات تسهیم شده با دیگران، ولی نیاز به گروهی نسبت به موقعیت جاری خواهد شد با IR موضعی یا دوربین‌های بر پایه سیستمهای پیگردی، یا از بین سیستمهای گروه مثل شبكه های ؟؟ یا GPS دارند. یك مساله این است كه تمام این سیستمها، چارچوب مختصات خودشان را برای بیان موقعیت یك شخص، به كار می برند و تفكیك خودشان را برای مختصات فراهم می كنند. به علاوه، پخش در مورد موقعیت، دانه بندی خود را دارد، ؟؟ Amy كجاست؟ احتمالاً باید پاسخ متفاوتی داشته باشد اگر كه تكلیف این است كه تصمیم گیری كنیم كه اوقصد دارد كه كدام ابزار را آدرس دهی كند، و متقابلاً كدام تكلیف تصمیم گیری شده است خواه از طریق پیغام mail ارسال شود یا از طریق صحبت با پیچر خوارانی كار را انجام بدهد. ما شبكه معنایی را برای مجتمع كردن یك زیربنا برای پروژه Room هوشمند استفاده می كنیم این اجازه خواهد داد كه جمع بندی بین سیستمهای مختصات گوناگون انجام دهیم به همان خوبی كه به كاربران اجازه داده می شود كه بیان های موقعیتی خودشان را مثل در منزل ویژه كنید.


فراموشی در طول روز متغیر است -\nفراموشی در طول روز متغیر است\nدانشمندان طی آزمایشاتی که روی موش‌ها انجام دادند، دریافتند که به خاطر آوردن اطلاعات و حافظه در ساعات مختلف روز متغیر است.\nبه گزارش گروه علم و فناوری ایسکانیوز، دانشمندان نوعی ژن را در موش‌ها پیدا کرده‌اند که به نظر می‌رسد در زمان‌های مختلف روز بر فراخوانی حافظه تأثیر می‌گذارد و باعث فراموشی در هنگام بیداری این حیوانات می‌شود.\n«ساتوشی کیدا» استاد دانشکده شیمی بیولوژیکی کاربردی دانشگاه توکیو اعلام کرد که گروه وی توانستند اولین ژن خاص مربوط به بازیابی حافظه را شناسایی کنند. فراموشی ممکن است دو دلیل داشته باشد یکی از آن‌ها این است که فرد اطلاعات مورد نظر را نیاموخته یا قادر به یادآوری اطلاعات ذخیره شده در مغز نیست.\nدانشمندان برای رمز گشایی از فراموشی، یک تست حافظه طراحی کرده‌اند که می‌تواند بین یادنگرفتن مطلب و به خاطر نیاوردن اطلاعات تفاوت قائل شود. محققان خاطرات موش‌های جوان و نر بالغ را آزمایش و به آن‌ها در مرحله یادگیری یا آموزش تست حافظه، اجازه دادند تا چند دقیقه شی جدید را کشف کنند.\nسپس مشاهده کردند که در مرحله فراخوانی این آزمون، موش‌ها تا چه زمان دوباره جسم مورد نظر را لمس می‌کنند. (موش‌ها وقت کمتری برای لمس اشیایی که به یاد می‌آورند، می‌گذارند.) به همین ترتیب این آزمایش در زمان‌های مختلف روز انجام شد.\nآن‌ها همان آزمایشات را با موش‌های سالم و موش‌های بدون BMAL1(پروتئینی که بیان ژن‌های دیگر را تنظیم می‌کند) انجام دادند. BMAL1 معمولاً قبل از بیدار شدن بین سطح پایین و قبل از خوابیدن بین سطح بالا دارای نوسان است.\nموش‌ها درست قبل از اینکه به‌طور معمول از خواب بیدار شوند آموزش دیده و قبل از اینکه به خواب روند مورد آزمایش قرار می‌گرفتند؛ اما 24 ساعت بعد از آزمایش شی را تشخیص نمی‌دادند.\nموش‌های بدون BMAL1 درست قبل از بیدار شدن از خواب حتی فراموش‌کارتر نیز شده بودند. هنگامی‌که سطح BMAL1 به طور معمول پایین است موش‌ها چیزی که قطعاً آموخته و می‌دانند را نیز به‌یاد نمی‌آورند.\nمحققان نقش BMAL1 را در بازیابی حافظه در ناحیه خاصی از مغز بنام هیپوکامپ ردیابی کرده‌اند. علاوه بر این محققان BMAL1 طبیعی را به فعال شدن گیرنده‌های دوپامین و اصلاح سایر مولکول‌های کوچک سیگنالینگ در مغز متصل کردند. نتایج تحقیقات نشان داد که ساعت داخلی بدن که وظیفه تنظیم چرخه خواب را بر عهده دارد بر یادگیری و شکل گیری حافظه نیز تأثیر می‌گذارد.\nکد خبر: 1056308


عکاسی با آتش وون وانگ قدرت دوربین تلفن های هوشمند امروزی را نشان می دهد\nعکسها میدانند(خانه) » آموزش » آموزش عکاسی » عکاسی با آتش وون وانگ قدرت دوربین تلفن های هوشمند امروزی را نشان می دهد\nسپیده قیطاسی ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ ۱۰:۳۳ ق.ظ بدون دیدگاه\nاگر آثار بنجامین وون وانگ را دنبال کنید (و چه کسی این کار را نمی کند؟)، خواهید دید که او همیشه مشتاق یک ماجراجویی یا چالش است. خواه اینکه بخواهد به انتهای زمین سفر کند تا در مرکز یک غار عکاسی کند یا اینکه پرسنل شرکت اسماگ ماگ (SmugMug) را به لبه ی آسمان خراش ها ببرد تا از آنها ابرقهرمان بسازد؛ آثار وون وانگ اغلب هیجان انگیز، جالب، و رشک برانگیز است. اما آیا تا به حال پروژه ای وجود داشته که وون وانگ نتوانسته باشد از پس آن برآید؟\nاخیرا بن استخدام شده تا کار رویایی دیگری انجام دهد ؛ ایجاد «جنجالی ترین عکس» با استفاده از آتش. او مجبور بود با یک تلفن هوشمند که هنوز به بازار معرفی نشده این کار را انجام دهد. همانطور که می توانید تصور کنید، عکاسی از آتش بشدت چالش برانگیز است. بن می گوید:\nدر بهترین شرایط، آتش یکی از چالش برانگیزترین عناصر برای عکسبرداری است. نه تنها خطرناک است، بلکه روشنایی آن با گذشت زمان تغییر می کند. نوردهی های بالا باعث ثبت حرکت و ایجاد تاری در تصویر می شود و ایجاد کنتراست بالا بین سوژه و شعله های آتش، در اصل به معنای ضرورت وجود یک دوربین فوق العاده با دامنه دینامیکی بالا (دامنه بالا در روشن ترین و تیره ترین نقاط یک تصویر) می باشد.\nاو اغلب از یک دوربین عالی با دامنه دینامیکی بالا مانند Mamiya Leaf Credo که قیمت آن ۳۸هزار دلار است، استفاده می کند.\nعکاسی با آتش\nشرکت هوآوی ۸ برای جهانی شدن، اقدام به استفاده از صحنه هایی از آتش کرد و بن را به همراه سه قانون جدید معرفی کرد تا این چالش را سخت تر کند. علاوه بر استفاده از تلفن هوشمند جهت عکاسی، بن باید از عملکرد نورپردازی مربوط به تلفن هوشمند استفاده می کرد، مدل باید با آتش احاطه می شد و مطمئنا استفاده از فتوشاپ ممنوع بود.\nآیا بن می توانست این پروژه را به نتیجه برساند؟ آیا ممکن است یک عکس فوق العاده با دوربین کوچک یک تلفن هوشمند خلق شود؟ چرا که نه، ما در مورد بنجامین وون وانگ صحبت می کنیم. مطمئنا” او می توانست این کار را انجام دهد.\nدر روز عکسبرداری در شانگهای، باران عامل دیگری بود که به این چالش افزوده شد، اما حتی با وجود دوربین هایی که هنگام عکاسی به سمت او نشانه رفته بودند، بن توانست این عکس نهایی را ثبت کند:\nبرچسب ها:آتش بازیعکاسی از آتشعکاسی با آتشعکاسی با موبایلوون وانگ\nقبلیاستفاده از روش برایان برنزیر در استدیو، جهت ایجاد پرتره هایی چشمگیر با فرمت های بزرگتربعدی5 روش جهت جان بخشیدن به عکس های حیات وحش


ادعای ویلشر : آرسنال ونگر را اخراج کرده است!\nبه گزارش مدال، جک ویلشر بازیکن تیم آرسنال ادعا کرد آرسن ونگر مربی سابق این تیم به خواست خودش از آرسنال جدا نشده و او اخراج شده است ......\nبه گزارش مدال، جک ویلشر بازیکن تیم آرسنال ادعا کرد آرسن ونگر مربی سابق این تیم به خواست خودش از آرسنال جدا نشده و او اخراج شده است.\n20 آپریل اعلام شد که آرسن ونگر، مربی 68 ساله فرانسوی این باشگاه، بعد از 20 سال از این تیم جدا خواهد شد. در همان دوران ویلشر که در حال بررسی پیشنهادات فصل جدید بود و مشخض نبود سرمربی فصل بعد توپچی ها چه کسی است.\nویلشر می گوید: سال آخر قرارداد من بود و مشخص نبود ونگر در این تیم می ماند یا نه. من مصدوم بودم و شرایط سخت بود.هیچ تیمی بازیکن مصدوم نمی خواهد. من تصمیم داشتم بمانم و در نهایت در ماه ژانویه به من پیشنهاد جدید ارائه شد اما ونگراز تیم جدا شد. لحظه های عجیبی بود.مرتساکر به عنوان کاپیتان کاملا در شوک بود.\nویلشر در ادامه با تحسین اونای امری گفت: من میخواستم با مربی جدید صحبت کنم و این کار را انجام دادم و او بسیار عالی بود. با من صادقانه برخورد کرد و گفت تو می توانی بمانی اما در لیست بازیکنان فیکس من قرار نداری.آنجا بود که متوجه شدم دیگر جایی برای من در این تیم نیست.