نقطه‌ی بی‌بازگشت - پرنس جان\nصفحه اصلی\tقلم رنجه\tنقطه‌ی بی‌بازگشت\nقلم رنجه نوشته پرنس‌جان ۳ فروردین ۱۴۰۱\nسکانس اول | Level Spot\nبه نظرم “زندگی” از یک سنّی به بعد، تکرار متنوع‌تر همان گذشته است. یعنی اتفاق‌ها تکراری می‌شوند، اما شکل، دکور و موضوع‌شان متفاوت‌تر است. با این فرق که ما به مرور، با مواجه شدن با هیجان‌انگیزترین اتفاق‌ها یا غم‌انگیزترین‌شان، دیگر به قدر گذشته احساسات‌مان درگیر نمی‌شود. گویی به ندرت از هر اتفاقی به عنوان نقطه‌ی عطف و رخداد تکان‌دهنده‌ی زندگی یاد می‌کنیم. اینجا هرکس زودتر به بلوغ واکنشی (نه اجتماعی) برسد، فلسفه‌ی زندگی‌اش تغییر دکور می‌دهد. این‌که به جایی می‌رسد که می‌گوید بگذار زندگی راه خود را برود، و من، به منظره‌ها و پیچ‌های زیبایش دلگرم باشم. ساده‌تر گرفتن زندگی از یک جایی به بعد برای‌مان می‌شود اصل، تا “جان” بیشتری بماند برای ادامه.\nبرای من آن سن ، دو بار اتفاق افتاد. اولی‌اش ۳۵ سالگی بود. دومی‌اش از سال پیش، ۴۱ سالگی. شاید برای کسی آن نقطه ۳۰ سالگی باشد، و برای دیگری ۴۷امین سال عمرش. من نمی‌دانم. اما این یک نقطه‌ی عجیبِ تراز زمانی (Level Spot) است که ما جای این‌که بیشتر وقت و ذهن خویشتن را صرف این کنیم که چرا چنین اتفاقی در زندگی‌مان افتاد (اتفاق خوب یا بد)، مثل راننده‌ای که از خوشحالی شوک شود یا وحشت کند و بزند کنار تا منظره را بهتر ببیند، آن را صرف این می‌کنیم که چگونه به آن، مدت کوتاهی فکر کرده، گذر کنیم و آن را به عنوان بخشی از زندگی بپذیریم.\nاز یک جایی به بعد، پس از بلوغ اجتماعی، که بفهمیم ما مرکز جهان و نوتلای خاصی نیستیم همه چیز عوض می‌شود. “زندگی بی ما هم ادامه دارد” می‌شود آغاز فلسفیدن ما درباره‌ی کارکرد جهان و شروع آستین بالازدن‌های‌مان، شاید هم افسردگی‌مان. این شش کلمه‌ی داخل این گیومه‌ها را انسان‌ها احتمالا در دوران جوانی و نوجوانی نمی‌فهمند. از یک سنّی به بعد اما آن را عمیقا درک می‌کنند. مثل وقتی که پدرشان فوت می‌کند، و می‌بینند فردای آن روز، همچنان به زیبایی سابق برف می‌آید، دخترها در خیابان می‌خندند، فیلم‌های کمدی اکران می‌شوند، فصل‌ها به همان نظم می آیند و می‌روند. پاییز رنگ‌هایش نمی‌پرد. و هیچکس و هیچ‌چیز بخاطر ما، یا به خاطر اتفاقات سهمگین ما متوقف نمی‌شود. اخبار مثل همیشه همان است، اگر بمیریم فراموش‌مان می‌کنند و انگار که صد سال نبوده و نزیسته‌ایم. در چنین دنیایی، تازه می‌فهمیم مادامی که هستیم، “لذت بردن”، “خوب خوردن، شنیدن، دیدن” و “برای چیزی ارزشمند کوشیدن” بزرگترین موهبت‌های زندگی هستند.\nبه خیال‌ام زندگی این طور راحت‌تر می گذرد که از یک جایی به بعد، خیلی در نخِ تاروپودِ چرایی اتفاق‌ها نرویم. خاصّه، اتفاق‌های خاکستری و سیاه، تلخ، پر از آه. حداقل من این راه را پیش گرفتم چون این مسئله بی‌اندازه انرژی مرا می‌گرفت و در نهایت هم جوابی جالب برای‌ام نداشت. خاصّه وقتی در بند اتفاق‌های بد بودم. بعدتر یادگرفتم به اندازه‌ای محدود تنها مدیریت و تحلیل‌اش کنم، آنگاه پرونده‌اش را ببندم و هُل بدهم داخل کشو. این که چگونه مثل اَلَک، Dataهایش را از بخش احساسات‌اش سوا کنم، تا با داده‌هایش زندگی‌ام را امن‌تر و پربارتر ادامه دهم.\nدیده‌اید وقتی به فرش فروشی‌های بازار می‌روید، به اندازه صدلایه فرش روی هم گذاشته‌اند و برای مشتری ورق می‌زنند؟ دیده‌اید از همین لبه‌های نازک فرش‌ها، چه ارتفاعی تشکیل می‌شود؟ به نظر من انباشت و مرور غم‌ها و شکست‌ها و نرسیدن‌ها مثل همین است. شاید هرکدام لایه‌ای باریک یا ضخیم باشند، اما روی هم دیواری می‌شوند از روابط به سرانجام نرسیده‌ی عاطفی گرفته، تا رد شدن در مصاحبه‌های شغلی. وقتی ذهن ما آن‌ها را مدام روی هم بنشاند تا برای خودش ورق بزند، ضخامت عجیبی که از آن‌ها پدید می‌آید می‌تواند دلیل اضطراب‌های مزمن، یا افسردگی‌مان باشد. دلیلِ از خودمان بدمان آمدن.\nاین خصوصا در انسان‌های ضعیف و گذشته‌پرست و گذشته‌بازی که نمی‌توانند از تلخی‌ها و شکست‌های گذشته بیرون بیایند و مثل یک لج‌بازِ ساده‌لوح در فوت کردن در ذغال سیاه گذشته‌های تلخ مانده‌اند عمومیّت دارد. آن‌ها که هیچ‌وقت آینده‌ای بهتر از گذشته نخواهند داشت چون در جراحی گذشته از سراستیصال تا گردن فرو رفته‌اند. من اخیرا داخل خودم یک دکمه‌ی “به‌جهنم که نشد” تعبیه کرده‌ام. جای حرص خوردن برای چیزی، زود آن دکمه‌ی فرضی را فشار می‌دهم که خلاص شوم، و واقعا می‌شوم. انگار که جیش کرده باشم و مثانه‌ام از راحتی “آه خداپدرت را بیامرزد” بگوید.\nگذشته‌پرستی روی دیگرش هم هست. کسی از آن رو که چند موفقیت در گذشته داشته، تلاشی برای آینده نمی‌کند و به ورق زدن همان گذشته‌ی موفق‌اش می‌بالد. این‌ها هم گذشته‌بازند. در همه اندازه‌اش موجود است. سایز بزرگترش، مثل ملت‌هایی چون مصر، یونان یا ایران که همیشه به گذشته و تمدن هزارسال پیش‌اشان می‌بالند، اما امروز تلاشی برای ساختن چیزی مهم که ۱۰۰۰ سال بعد آیندگان دوباره بدان ببالد، نمی‌کنند. مثل این‌ها که لقلقه‌ی دهانشان است که آرام بخواب کوروشِ بزرگ که ما بیداریم! خوب آقای معاصر، تو هم چهارتا غلط بکن که آیندگان دوتا لگد نزنند و بگویند دهن‌ات سرویس بیدار شو این چه وضعیتی است برای ما درست کردی؟\nسکانس دوم | وقتی همه گناهکاریم\nدو سه روز پیش مکالمه‌ای میان من و پدر و مادر بود. به اصرارم با Zoom. می‌خواستم چهره‌های همدیگر را ببینیم. اما دور باشیم. مادر در خانه در لس‌اَنجلس، من در استودیو در لس‌اَنجلس، و پدر در اتاق هتل‌اش در شیراز. برادرم نبود و اما اتفاقا یک هم‌مشورتی درباره سبک زندگی او بود. این‌که به یک جمع‌بندی فکری برسیم و با او در میان بگذاریم. مکالمه اما به حاشیه رفت. از ۳۰ دقیقه تبدیل به گفتگویی ۲ ساعته شد. برای اولین‌بار، پدرم از ترس‌هایش گفت. از ترس‌هایی که درون‌اش بود، نسبت به واکنش‌های همسر و فرزندانش. و من از شکست‌هایم. حتی مادرم از افسوس‌هایش حرف زد. دیالوگی دراماتیک و عجیب. مادر از دو باری گفت که پدر وقتی ما کودک بودیم، روی ایشان دست بلند کرده. تا به این سن نمی‌دانستم. و پدرم از این‌که تفاوت فرهنگی‌اش با خانواده متموّل مادرم آزارش می‌داد. شاید اگر در اتاقی کنار هم می‌نشستیم، روبروی هم، این‌گونه “خویشتن‌گویی” و “خودشکافی” نمی‌کردیم که از پشت دوربین‌های‌مان این اتفاق افتاد.\nدر حین حرف‌ها، پدر گفت یک چیزی در تو هست که در من و مادرت نبود، از جنس رفتارهای ما نیست، این که به سادگی رها می‌کنی. اشاره‌شان مربوط به فاصله‌ی یک قطع ارتباط ۹ ساله‌ی میان‌مان بود. وقتی در ۲۲ سالگی به سبب اختلافی، ایشان خواست حرف‌شان را بپذیرم؛ یا که بروم. که رفتم. مسئله‌ای که پدر گفت انتظار عملی شدن‌اش را از سوی پسر بزرگ‌اش نداشت. حق با او بود. من در لحظه تصمیم گرفتم. و رفتم. عوارض تصمیم‌ام هم به Testicle ام بود. اولین تصمیم پرمخاطره‌ی زندگی‌ام. و می‌دانستم تمام رفاه و ساپورت خانوادگی‌ام را در عرض چند روز از دست خواهم داد. که دادم. به ساعت نکشید. با این وجود پیش‌بینی نمی‌کردم که این دوری از آن‌ها به ۳۲۰۲ روز خواهد رسید.\nهرچه بود و نبود، از همان روز دَه-ام اما با آن کنار آمدم. از همان روز دَه-ام به خود تلقین کردم که دیگر به گذشته فکر کردن، ضعیف‌تر شدن هست. نمی‌دانم چه نیروی احمقانه‌ای در من قدرت چنین تلقینی را بارور کرده بود. اتفاقی که سبب شد ترک کردن بعدها در زندگی‌ام دیگر تابو نباشد، از آن نترسم، از تبعات‌اش خاصّه. مثل این‌که چاقو تن‌ات را به عمق بشکافد، و دلیل شود تا بعدها از فرو رفتن هیچ چیز تیزی بر بدن‌ات نترسی. “ترک کردن”، بدون فکر کردن به “عوارض”. شاید کمتر کسی خودش، برای خودش ترسناک باشد. اما امروز، من، گاهی از خویشتنِ خودم می‌ترسم. از این‌که به ثانیه‌ای می‌توانم احساسات را کنار بزنم. و سوگواری را چال کنم. از این‌که چقدر می‌توانم به سادگی دست را دراز کنم، و کلیدِ وابستگی‌ام را، کلیدِ احساس تعلق‌ام را به یک انسان، به یک مجموعه، به یک تفکر را خاموش کنم و تنها حواس‌ام به راه پیشِ رو باشد. خاصّه وقتی اصول‌ام زیر پا گذاشته شود، یا از نشستن روی یک سکّو با منظره‌اش، پشیمان شوم. شاید به قول فراستی، من نگاه “فیلم‌فارسی” به زندگی ندارم. شاید هم جنگیدن و تنفس مصنوعی دادن برای زنده نگه‌داشتن روابط‌م را بلد نیستم. نمی‌دانم. باری؛ آن روز برای نخستین بار با پدر درباره‌ی این ۳۲۰۲ روز حرف زدیم واحساسات متفاوت‌مان از آن. گفتگویی مهم بود.\nمادر در آن گفتگو به تفاوت‌های من و برادرم نیز اشاره کرد. حرف‌هایش را پذیرفتم. هراندازه او فداکار، بامعرفت و قلبی پر از وابستگی دارد؛ در مقابل اما من خودخواه، اندکی نارسیست و ذهن‌ی پر از تصمیم‌گیری‌های پر ریسک و بدون بازگشت دارم. او پسری ساده‌دل و پاک و همیشه‌حاضر است، من پیچیده‌دل و سیّاس و دورازدسترس. شاید من از او به مراتب جهان‌دیده‌تر و عمیق‌تر در فهم مسایل باشم و زندگی به مراتب پر زرق و برق‌تر داشته باشم، اما او همیشه انسان قابل‌اعتمادتری بوده، و مردی قابل‌اتّکا‌تر. چه برای من، چه برای خانواده‌اش، چه برای کسانی که دوست‌اش دارند. ممکن است من زمانی مثل او شوم که کسی را، عمیقا یا عاشقانه دوست دارم. اما جز این، همان‌ام که نوشتم. ذات‌ام این نیست. خویشتن‌نگر است. بلا است. تندزبان است. مردی‌ام که کنارش بودن، بیشتر سختی صخره‌نوردی با هیجان‌هایش در کنار احتمال سقوط و شکستگی است، تا آرامش یک پیاده‌روی در بارانی رومنس با آسوده‌خاطری‌اش. جنس بُنجل‌ام دیگر. ته‌مانده‌ی انبار. از این حرف‌ها گذشته، مادر توضیح می‌دادند که چقدر عجیب است که ما هر دو برادر، از یک پدر و مادر هستیم، اما با روحیاتی و دنیایی عمیقا متفاوت. گفتم شاید اثر مصرف زیاد آب پرتقال است؟ پدر خندید. بگذریم… کمی درباره سیاست حرف بزنیم تا فضا عوض شود و خواننده‌ام هم طبق معمول پیام نصیحتی ندهد و در نقش دکتر هلاکویی نرود.\nسکانس سوم | اشتباه پوتین\nچند روز از تحویل سال گذشته. می‌رفت دنیا آرام آرام زیبا شود که غائله‌ی روسیه و اکراین پیش آمد. هرچند پرزیدنت پوتین در نهایت به Fuck خواهد رفت، اما امریکا و اروپا هم آگاهانه اکراین و مردم‌اش را تله کردند تا بهانه‌ای از آسمان رسیده باشد برای کم‌رنگ کردن نفوذ روسیه بر کشورهای اطراف‌اش. برآوردها از سازمان‌های امنیتی فرانسه، امریکا و آلمان به خوبی نشان می‌داد از ده روز قبل،که حمله‌ی پوتین محرز است. اما گویی هدف باز گذاشتن دست آن‌ها، تا درگیر کردن روسیه در یک باتلاق عظیم بود. که آیینه‌ی عبرتی نیز برای چشم‌بادامی‌های چینی شود. دو ابرقدرت چپ. اما تنها پوتین هدف اتحاد دنیا قرار نگرفته، که ملت او نیز. قطعا یک ملت را نمی‌شود به سادگی محو کرد، شطرنجی کرد، اما همین‌که از تجارت و دنیای هنر گرفته تا ورزش و علم و تجارت آن‌ها را تا جای ممکن نادیده بگیرند، ناخودآگاه ملتی کم‌رنگ می‌شوند.\nدر خبرها خواندم سه هفته‌ی پیش، حتی فیلم فیلم‌سازان روس از شرکت در جشنواره‌ها منع شده، قطعات مشهور موسیقی کلاسیک آهنگسازان روسی از اجرا در ارکسترهای فلارمونیک کشورها خارج شده، و تیم‌های فوتبال و هاکی این کشور از شرکت در رقابت‌ها محروم. احمقانه و احساسی است. نه؟ گویی ملت روس جملگی دست در کاسه‌ی هوس‌های پوتین دارند. در حالی که بارها دوستان روس‌ام گفته‌اند که بسیاری از روس‌ها این را جنگِ پوتین می‌دانند نه جنگ وطن‌شان روسیه. و کسی نمی‌گوید در بزرگترین تظاهرات ضد جنگ علیه پوتین، ۳ هزار روس در خود مسکو، بازداشت و شکنجه شدند. کسی اعتراض آن‌ها را در قلب پایتخت گرامی نمی‌دارد، رسانه‌های غرب، آکادمی‌های هنری و سینمایی، سازمان‌های جهانی ورزشی، و حتی صاحبان انتشاراتی‌ها، این روزها، روس‌ها را که بسیار مغرور و مفتخر به فرهنگ و هنرشان هستند، همه جای دنیا نقره‌داغ می‌کنند. اشتباهِ محض. گویی عمدی برای زدن میراث مدرن روس‌ها در میان است که بهانه‌اش تجاوز پوتین به اکراین شد. کلکسیونی از استانداردهای دوگانه.\nدر این میان، حکومت ایران هم در چاه مخمصه‌ای عمیق افتاده. پس از غش کردن در دامن چین و روسیه، از جهت تقابل با امریکا، حال نظام، شرایط‌اش به دستورات و خواست‌های کاخ کرملین گرهِ کور خورده. پوتین پای‌اش را روی خرخره‌ی برجام گذاشته بود، تا بگوید دیگی که قرار است برای من نجوشد، می‌خواهم صدسال سیاه هم برای ملّاها هم نجوشد. اما با فشارهای پشت پرده‌ی ایالات متحده و فرانسه که نمی‌دانیم چه بود، اندکی کوتاه آمد. مسکو اکنون برای تهران شده ارّه‌ای فرو رفته در تن، که یک قدم عقب برگردد، می‌بُرد؛ یک قدم جلو برود، باز هم می‌بُرد. حرکتی هم نکند، از شانس نظام ارّه برقی است، باز هم می‌برد.\nبرجام۲ که به امضا برسد، که تا کمتر از یک ماه دیگر بصورت پلکانی و دور از رسانه‌ها رخ خواهد داد، ما بیشتر از گذشته مدیون حکومت روس‌ها خواهیم شد، برجام به امضا نرسد و تضمین‌هایی که پرزیدنت پوتین خواسته را به دلایل وطن‌پرستانه و استقلال‌طلبانه ندهیم، شرایط اقتصادی آنچنان خواهد شد که احتمالِ از کنترل خارج شدن شرایط و ایجاد نارضایتی‌های زنجیره‌ای ناشی از تعسّر اقتصادی برای نظام و بیت رهبری از پیش، بیشتر می‌شود. تحلیل آینده سخت شده، و ایران چشم به حمایت چین و کوتاه آمدن دولت پرزیدنت بایدن نیز دارد. هرچند نباید فراموش کرد دولت پرزیدنت بایدن نیز رضایت دهد، کنگره و سنای آمریکا هم باید راضی باشند و جزئیات آن را وتو نکنند.\nاما کوتاه که بگویم اصولا قصه‌ی حمله پوتین به اکراین از چه قرار بود؟ آیا واقعا ماجرا سیاه و سفید است و اکراین یک قربانی مطلقِ بی‌گناه؟ پاسخ خیر است. حدود ۷۰ سال پیش، کشورهای اروپایی که بزرگترین دشمن احتمالی‌شان شوروی بود، تصمیم می‌گیرند یک‌جا جمع شوند و بعد از گپ و چای و قند، قسم بخورند که اگر کشوری (در قرارداد اسم نمی‌آید و اما هدف در آن زمان همان شوروی بود) به هریک از آن‌ها حمله کرد، باقی، گازانبری حمله‌ی نظامی و اقتصادی کنند. اسم پیمان‌شان را گذاشتند NATO یا پیمان آتلانتیک شمالی. برای این‌که کار از محکم‌کاری عیب نکند، به آمریکا گفتند تو هم بازی. این شد که در آن زمان که هنوز چین عددی نبود و لپه‌ی آش بود، تقریبا ۸۰% کل اروپا و امریکا علیه شوروی، کنار هم، هم‌قسم شدند. شوروی اما نشست و نگاه کرد؟ البته که نه. پشت کفش‌هایش را بالا زد و تسبیح‌اش را گرد کرد و داش‌آکل‌وار به فکر چاره افتاد.\nتصویر | میخائیل گورباچف، در سمت چپ تصویر، آخرین رئیس‌جمهور حکومت ایالات متحده شوروی (USSR) است. در زمان صدارت او ناگهان به یکباره عظمت شوروی بی هیچ انقلاب و کودتای بزرگی از هم پاشید و بزرگترین حکومت کمونیستی و یکی از دو ابرقدرت دنیا درکمتر از یک هفته از بین رفت.\nحدود ۵ سال بعد روس‌ها (حکومت) که آن زمان هنوز شوروی بزرگ بودند آمدند و تیم خودشان را درست کردند. با ۲۰% باقی‌مانده اروپا (بلوک شرق یا Communist Bloc) که اغلب کمونیستی بودند (مثل آلمان شرقی، رومانی و لهستان و مجارستان و …) رفتند داخل یک اتاق دیگری و دست‌های‌شان را روی هم گذاشتند و ویسکی و پنیر زدند و گفتند برای ۲۰ سال، ما هم هوای هم را داشته باشیم. هرکدام از این بچه قرتی‌های ناتو یا هرکشوری (منظورشان امریکا) به ما حمله کرد، ما همه نیروی‌های نظامی و جاسوسی و اقتصادی‌مان را روی هم می‌گذاریم و هیئتی بر سر او می‌ریزیم. اسم این پیمان چه شد؟ پیمان ورشو (WTO). چرا؟ چون در لهستان قرار و مدارها گذاشته شد.\nدرست بعد از فروپاشی شوروی، اولین اتفاقی که برای روسیه بزرگ، که حال بزرگترین تکه‌ی باقیمانده از شوروی شده بود،افتاد، چه بود؟ این که پیمان NATO هم‌چنان علیه‌اش وجود داشت، اما پیمان ورشو آب رفته بود! چون دیگر شوروری وجود نداشت! ۲۰ سال هم تمام شده بود. دنیای کمونیستی نیز به شدت ضعیف شده بود، کسی هم در اروپا تُخم نداشت که ریسک کند و دوباره پیمانی شبیه به ورشو با روسیه جدید ببندد و مورد عنایت باقی دنیا قرار گیرد. این اولین ضربه به روسیه بود. یعنی پایان جنگ سرد، تنها شدن روس‌های مسکو. هرچند این کشور جدید لبریز از سلاح و بمب‌های اتم بود، اما تیم منسجمی از کشورهای متحد نداشت و کشوری با اقتصاد خراب و توسعه نیافته بود که نمی‌توانست جنگی را بیشتر از ۶۰ روز دوام بیاورد. در نتیجه گورباچف که تمام پشم‌های چند صد ساله‌ی شوروی را به یک‌باره واجبی زده بود، یک چیز سفید و بی‌مو و بلوری از شوروی را تحویل یِلتسین داد که عزیزم از اینجا به بعدش با تو، من رفتم. این شد که دیگر کسی از بزرگان، از حکومت روسیه حساب نمی‌برد.\nدر این میان، ولادمیر پوتین که در زمان عقد پیمان ورشو، یک نیروی امنیتی رده بالا در آلمان شرقی بود، با اتحاد آلمان شرقی و غربی و فروپاشیدن دولت شوروی و نفوذش به قلب اروپا، به چشمان‌اش دید که چگونه آرمان‌های کمونیستی شوروی تحقیر شد و ورق‌ها برگشت تا امریکا تنها ابرقدرت دنیا شود. او همان‌طور که شاهد ترکیدن دیوار برلین بود، با خود عهد بست دوباره عظمت شوروی سابق را به روسیه‌ی جدید بازگرداند حتی اگر “تفکر کمونیزم” برای همیشه از بین برود. این مسئله برای‌اش آنچنان حیثیتی شد که به رویای به سرانجام رساندن‌اش سال‌ها صبر کرد و هنوز هم می‌کند.\nLaski Diffusion Newsmakers | Getty Images\nتصویر | ولادمیر پوتین در زمانی که هنوز عضو سازمان امنیتی کاگ‌ب و در حال اعزام برای کار در ایستگاه آلمان شرقی بود. شاید او هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد با کنار رفتن گورباچف و فراخوانده شدن‌اش به مسکو، دو دهه بعد، یکی از قدرتمندترین اسطوره های ملت روس در دنیای مدرن شود. این یکی از آخرین عکس‌های او با والدین‌اش می‌باشد.\nبا رفتن گورباچف، ایالت‌های شوروی مثل بیسکوئیتِ در چای، از هم وا رفتند، پاشیدند. هرکدام کشوری جدید اما فقیر شدند و اغلب وابسته به دنیای مدرن یعنی اروپا و امریکا. اندک تعدادی مثل بلاروس و قزاقستان و … که خجالتی‌تر بودند سعی کردند نزدیک به روسیه بمانند تا روسیه برادر بزرگ‌شان شود. ولادمیر پوتین، بعدها از یک مامور امنیتی رده‌بالای شوروی، حکم شهرداری مسکو را گرفت. کمی بعد هم با اعتمادی که یلتسین به او داشت، توانست رئیس‌جمهور روسیه شود. او پیش از همه، هم برای آزمودنِ اروپا و هم برداشتن یک پیمان تهدیدآمیز از روی کشورش، به اروپا گفت حالا که روسیه یک کشور اروپایی شده و دیگر شوروی نیست، چرا به عضویت اتحادیه اروپا درنیاییم؟ پوتین هدف‌اش چه بود؟ این که اگر نگذارند به پیمان NATO بپیوندد، به سبب عضو اتحادیه اروپا بودن تهدید را از روی کشورش بردارد. ولی خوب کل این داستان‌ها از ابتدا برای مقابله با همین شوروی (روسیه جدید) بود. قاعدتا اروپا باید قبول می‌کرد روسیه را به عنوان عضو جدید و یک کشور اروپایی بپذیرد، اما بازی کرد، نپذیرفت، به بهانه‌ی این‌که معلوم نیست تو چه هستی؟ ناف به بالای‌ات داخل اروپاست، موتورخانه به پایین‌ات داخل آسیا، اروپایی خالص نیستی، ژئوپولیتیک‌ات کبوتر دوبرجه است.\nروسیه هرچند از لحاظ ژئوپولیتیک کشوری بیشتر اروپایی بود، اما او را بازی ندادند و تحقیر کردند تا پیمان ناتو، همچنان پیمانی برای مقابله با روسیه باشد. چرا؟ چون روسیه صاحب زرادخانه‌ای عظیم از بمب اتم بود. این بزرگترین ضربه‌ی حیثیتی به پوتین محسوب می‌شد. این‌که در هر پارتی و میهمانی در مراسم جهانی، آدمی است که همه مراقبش خواهند بود. “خودی” حساب‌اش نمی‌کنند. و این‌که او را مطمئن ساخت اروپا و امریکا، هنوز روسیه‌ی بعد از شوروی را دشمن و غیرخودی فرض می‌کنند فقط الکی به میهمانی‌ها و مراسم‌های حنابندان و پاتختی دعوت می‌کنند تا ظاهر قضیه را نگه دارند، تا اصطلاحا از او یک دشمنِ کم‌خطر بسازند. این شد که یک روز پوتین از داخل بالکن‌اش درکاخ کرملین بطری ودکای‌اش را پرت کرد داخل باغ و با لهجه‌ی روسی قزوینی فریاد زد و گفت: “یه کوه باید خُراب بِبو تا یه دره پُر آبو”. یعنی یک کوه باید خراب شود، تا دره‌ای پر شود. من ولادی نیستم اگر دهان شما را سرویس نکنم.\nاوضاع اقتصادی که کمی بهبود یافت، روس‌ها (طبقه حاکمیت) و سوپر ثروتمندان طرفدار نظام پوتین (اولیاگارش‌ها) که ذاتا از لحاظ فرهنگی خود را ملتی نظر‌کرده می‌دانستند و به شدت مغرور به هوش و توانایی‌های تاریخی روسیه و شوروی و حاکمان تزار بودند، از سال ۲۰۱۳ به بعد به دنبال راهی برای بازگرداندن عظمت نظامی و فرهنگی به روسیه شدند. یارگیری‌های جدید آغاز شد. به عنوان متحد استراتژیک، به بزرگ شدن چین (به عنوان کشوری کمونیستی) کمک کردند و سعی کردند نفوذ خود را در خاورمیانه با تبدیل شدن به برادر بزرگتر، بیشتر کنند. این وسط‌ها هم ایران را دیدند و گفتند عموجون، یک سر بیا پیش ما، ما روس‌ها از زمان ترکمنچای داخل خانه‌مان دو تمساح داریم که اینها با دف، شاهنامه‌خوانی می‌کنند! بیایید از نزدیک ببینید.\nتصویر | رسانه‌های وابسته به کاخ کرملین سعی در ساختن یک چهره‌ی قهرمان‌گونه و جوان‌گرایانه از ولادمیرپوتین دارند. تصاویر زیادی از او در حال ماجراجویی‌هایی که اغلب درباره رهبران تصور نمی‌کنیم به شبکه‌های اجتماعی بطور منظم درز (Leak) می‌کند.\nحکومت جدید روسیه که می‌دانست ملت روس، چقدر بدنبال قهرمان می‌گردند، پیش از همه به دنبال زنده کردن قهرمانی نو پس از فروپاشی ملی گشتند. پروپاگاندی روس‌ها آرام آرام استالین را به عنوان قهرمان ملی از اذهان با کاردک کندند و سعی کردند یک فرمانده‌ی باستانی روس به نام ” الکساندر نِوسکی” را در کتاب‌های مدرسه و دبیرستان جایگزین‌اش کنند. کسی که روحیات شاخص ضد اروپایی داشت. اما از سال ۲۰۱۵ به بعد سعی کردند همین الکساندر نِوسکی را هم از ذهن‌ها پاک کنند و کم‌کم ولادمیر پوتین را اسطوره و قهرمان دنیای جدید نسل جدید روس‌ها کنند. اسم این نسل که بسیار روی آن سرمایه‌گذاری کردند شد Putin Generation.\nتصاویر پوتین در حال ورزش جودو (صاحب درجه استادی در جودو است)، در حال شکار حیوانات، در حال بدن‌سازی و تیراندازی و موتورسواری و شلیک با اسلحه‌های خاص مدام به شبکه‌های اجتماعی تزریق می‌شد. او طرفدار فستیوال‌های موسیقی و برنامه‌های هنری و مدرنیزاسیون نشان داده شد و با چهره عبوس و خنده‌های زورکی اما سعی می‌کردند در افتتاحیه اغلب آنها شرکت کند. هدف اول تبدیل پوتین به یک رهبر اسطوره‌ای با افکار مدرن بود که می‌تواند روس‌ها را تا ده‌ها سال به آینده‌ی لایق ملت روس برساند. همچنین، هدف دیگر این بود تا هر تصمیمی که او در آینده گرفت و هر سختی که به ملت به خاطر تصمیمات‌اش وارد شد، “اعتقاد به اسطوره بودن‌اش” مانع از انتقاد و توقف او گردد. همان مقدس‌سازی که نمونه‌اش را در رهبران برخی دیگر کشورها می‌بینیم. (چشمک)\nپوتین، در بخش امورخارجه، کم کم متوجه شد نه تنها NATO قصد ندارد از دشمن‌سازی “روسیه” دست بردارد، که در حال ایجاد پایگاه‌های نظامی در کشورهای نزدیک به مرز روسیه است. از آن سوهم امریکا نیز در کنار اروپا، در حال پایگاه‌سازی در کشورهای نزدیک به روسیه بود، و به طرز مشکوکی، نوکِ قلمبه‌ای این موشک‌ها از روی تصادف یا خجالتی بودن به سمت روسیه نشانه رفته بود. اولین اقدام اعتراضی روسیه به این رفتار اروپا و امریکا، اشغال جزیره کریمه (متعلق به اکراین) بود. پوتین خیال کرد با این تجاوز، ناتو و امریکا حساب کار دست‌شان می‌آید، که بدتر شد. در اصل جزیره‌ی مهمی مثل کِریمه می‌توانست محلی برای استقرار نظامی ناتو شود، اما سبب حساس‌تر شدن دنیا برای حرکت بعدی پوتین شد.\nخطر بعدی، اما اکراین بود. اکراین به خاطر شرایط ژئوپولیتیک‌اش از ابتدا می‌بایست در نقش پلی میان شرق و غرب باقی می‌ماند. نزدیکی‌اش به روسیه، برای اروپا سایه‌ی ترس بود، نزدیکی‌اش به اروپا نیز، برای روسیه تهدید. من در سفرهای این چند سال به روسیه و صحبت با دوستان روس‌ام که به تاریخ علاقمند بودند، متوجه شدم این‌ها اکراین را خیلی کشوری جدای از خود نمی‌دانند. در اصل معتقد بودند با فروپاشی شوروی بهتر بود اکراین بخشی از روسیه می‌ماند. چرا؟ چون اگر به صدها سال قبل بازگردیم، روسیه‌ی امروز، یا شوروی سابق، بخشی از بوجود آمدنش را مدیون خاک و مردم اکراین است. مهمترین نبردها برای آزادی روسیه (مشهور به نبردهای پولتاوای) در طول جنگ‌ها از خاک اکراین امروزین شروع شده.\nتصویر | پسر پرزیدنت بایدن (رئیس‌جمهور)، Hunter Biden و همین‌طور Paul Pelosi Jr فرزند خانم نانسی پلوسی، رئیس کنونی کنگره‌ی امریکا از آقازادگان اغلب دمکرات امریکایی هستند که با رفت‌وآمد به اکراین نفوذ زیادی در شرکت‌های نفتی و صنعتی این کشور کردند. در نتیجه؛ هر اتفاق بدی برای اکراین می‌توانست برای والدین آن‌ها (اعضای حزب دمکرات) آزاردهنده و ناراحت کننده باشد. در ایالات متحده برخی فرزندان سناتورها و نمایندگان مجلس، به عنوان مشاور و سهم‌خواه وارد شرکت‌های بزرگ و رسانه‌ها می‌شوند تا برای آن‌ها رانت ایجاد کنند.\nاگر اکراین را با کمی اغماض از وسط به دو نیم کنیم، سمت شرق آن (سمت روسیه)، اغلب مردم مسیحی ارتدکس هستند و زبان اول‌شان روسی، سمت غرب آن (سمت اروپا)، مسیحی کاتولیک هستند و زبان اول‌شان اکراینی. و این کشوری است که حدود ۳۰ سال پیش (۱۵ سال بعد از انقلاب ایران) تاسیس شده، طبیعی است که سیستم سیاسی و سیستم نظامی قدرتمند و تمرین شده‌ای ندارد تا بتواند از پس خود بربیاید. سیاستمداران‌اش هم به نوبت یا در حال رقص میله برای اروپا بوده‌اند یا روسیه.\nاز این رو، روسیه بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، همیشه به اکراین به چشم عزیزترین برادر کوچک جدا افتاده از خود نگاه می‌کرد که ممکن است توسط اروپا وامریکا اغفال شود. اکراین که محل اصلی زرادخانه‌های هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی بود، پس از فروپاشی، و تخلیه شدن زرداخانه‌ها توسط روسیه، به کشوری فقیر و به حاشیه رانده تبدیل می‌شود. اما آرام آرام اکراین، بعد از انقلاب نارنجی و سقوط هیئت حاکمه وفادار به پوتین، نه تنها مبدل به حیاط خلوت اروپا شد،بلکه از طرفی به بهانه‌ی مدرنیزاسیون و ورود شرکت‌های چندملیتی و شکوفایی اقتصاد، بهشت سازمان‌های اطلاعاتی و امنیتی و محل پروپاگاندا علیه روسیه نیز شد. همچنین، به دلیل نفوذ آقازاده‌های امریکایی (اغلب دمکرات‌ها) و ایجاد شرکت‌های نیمه امریکایی در صنعت نفت و گاز، اکراین جزو خط قرمز امریکا در زمان پرزیدنت اوباما شد. افزون بر این، اکراین، مرکز بزرگترین گروه‌های وطن‌پرست اکراینی ضدروسی شد که دست به قتل‌عام روس‌تبارهای ساکن اکراین می‌زدند تا پاکسازی قومّیتی انجام دهند. تا جایی که بیش از ۱۰ هزار زن و مرد و بچه‌ی روس‌تبار در ایالت‌هایی شرقی از اکراین، که با روسیه هم مرز بودند،ترور شدند. این‌ها را می‌شود تک تک، از دلایل خشم پوتین برشمرد.\nتصویر | پرزیدنت ترامپ در ازای افشا شدن اسناد فساد و سرمایه‌گذاری‌های تاریک مالی پسر جوبایدن رقیب انتخاباتی‌اش، حاضر به فروش سلاح و کمک‌های اقتصادی به اکراین شد. پرزیدنت زلینسکی که در آن زمان هنوز جدی گرفته نمی‌شد، به سبب کمک به ترامپ برای زمین زدن بایدن توسط کشورهای اروپایی مورد نکوهش قرار گرفت. او تصور داشت ترامپ سال دیگر نیز در کاخ سفید خواهد ماند. زلینسکی برعکس امروز، آن زمان به عنوان رئیس‌جمهوری ضعیف و بازیچه‌ی ترامپ، مورد تمسخر جهان قرار گرفت. هرچند امروز، درست در نقطه مقابل آن ایستاده است و نظر جهان را نسبت به خودش تغییر داد. هرچند ترامپ او را مضحکه‌ی دنیا کرد، اما پوتین از او یک اسطوره‌ی سیاسی (دست‌کم تا امروز) ساخت.\nدر اکراین ۴ گروه شبه‌نظامی و وطن‌پرست افراطی وجود داشت به اسم‌های گروه ” آزوف باتالیون”، گروه ملی‌گرایان اکراین (OUN)، گروه RAM و گروه Atomwaffen Division. دولت اکراین به این‌ها اجازه می‌داد در دو ایالت دونسک (Donetsk) و لوهانسک (Luhansk) فعالیت کنند، زیرپوستی با آن‌ها همکاری می‌کرد اما خط قرمز هم برای‌شان می‌گذاشت. گروه آزوف تنها ضد روس بود. کارش پیدا کردن مردم روس‌تبار اکراینی بود که نسبت به روسیه سمپاتی داشتند. آن‌ها و خانواده‌شان را می‌کشت یا وادار به مهاجرت می‌کردند.\nگروه OUN هم ضد روس بود، هم ضد یهود. دو گروه بعدی هم توسط امریکا تغذیه و ساپورت نظامی می‌شدند تا در مرز اکراین و روسیه تنش ایجاد کنند. یهودیان در اکراین بسیار با نفوذ‌ند، اما محبوب نیستند. دولت جدید اکراین به رهبری زلینسکی، که یک رئیس‌جمهور یهودی بود وقتی بر سرکار آمد، فعالیت‌های ضد یهودی OUN را محدود کرد، اما اجازه داد همچنان روس‌تبارهای طرفدار روسیه را شکار کنند. این به جز گسترش نظامی ناتو، دومین مسئله‌ای بود که سبب اعتراض و نگرانی پوتین شده بود و می‌دید دولت اکراین سال‌هاست که مانع عدم فعالیت این دو گروه شبه‌نظامی ضد روس نمی‌شود.\nخوب اولین کاری هم که پوتین با حمله به اکراین کرد حمله به این دو ایالت بود و تارومار کردن این دو گروه اول ،به قول خودشان گروه‌های نئونازی یا ضدروس. دولت اسرائیل در این میان، هم ناراحت بود که روسیه به دولت یهودی‌تبار اکراین حمله کرده و قصد سرنگونی‌اش را دارد، هم نمی‌توانست موضع علیه روسیه بگیرد، چون شریک مهم سیاسی و تجاری‌اش بود و علاقه داشت هم روسیه و هم امریکا را در حلقه‌ی دوستان خود داشته باشد. پس تنها راه، این بود که نقش میانجی‌گر را بازی کند تا نه سیخ بسوزد و نه کباب. ایران هم که متوجه شده بود تمساحی که در کار نیست هیچ، ممکن است ترتیب خودش را هم این وسط بدهند، یک چوب‌پنبه به بزرگی کله‌ی دایناسور داخل دهانش کرد تا مبادا وسط دعوای بزرگان حرفی بزند و این میان گوشت قربانی شود.\nتصویر | گروه‌های شبه نظامی و نئونازی آزوف باتالیون (Azov Battalion) که تخمین زده می‌شود بین ۱۰ هزار تا ۱۵ هزار غیرنظامی روس‌تبار را در بعضی کشورهای شرقی اروپا خصوصا اکراین قتل‌عام یا ترور کرده‌اند. این قتل‌عام‌ها جز در رسانه‌های روسیه، در رسانه‌های غرب انعکاس داده نمی‌شد.\nدر هر حال، ادعای پوتین این بود که اکراین نه تنها تبدیل به HUB (مرکز) قاچاق برده‌های جنسی و زنان شده که زنان روس طبقه پایین را هم به خود می‌بلعد، نه تنها تبدیل به بهشت جاسوسان کشورهای اروپایی گشته، نه تنها محل سرمایه‌گذاری آقازاده‌های امریکایی و محل تجمع گروه‌های ضدروس شده، که به زودی با پیوستن اکراین به اتحادیه‌ی اروپا و بعد زیرزیرکی NATO، اکراین چسبیده‌ترین کشور به روسیه می‌شود که موشک‌ها و پایگاه‌های نظامی در آن احداث می‌شود تا بزرگترین تهدید علیه روسیه، در چند ده کیلومتری کاخ کرملین باشد.\nاگر بخواهم جمع‌بندی کنم؛ در دنیای مدرن، هر کشوری که جنگی را آغاز می‌کند، اگر نداند آن را چطور به پایان ببرد ممکن است بازنده‌ی بزرگ باشد، یا به سبب یک پایان بد، موجب بوجود آمدن گروه‌های شبه نظامی خطرناک و غیرقابل کنترلی شود که خودش اسباب ناامنی‌های آینده باشد. نمونه‌هایش را در افغانستان و عراق (از طالبان تا داعش) دیدیم ، که امریکا و کشورهای اروپایی مسبب‌اش بودند. به نظر می‌آید پوتین دقیقا دچار همان اشتباه امریکا شده است. پوتین از نظر من سیاستمداری باهوش و استراتژیستی بسیار بزرگ است، اما تاریخ نشان داده “غرور” و “خوش‌خیالی” بسیاری از همین سیاستمداران و استراتژیست ها را به سادگی با یک تصمیم اشتباه به زمین زده است. و این جنگی است که او بلد نیست آن را درست به پایان ببرد. و این جنگی شد که نشان داد، قدرت روسیه، آنقدرها که دنیا فکر می‌کند میخکوب کننده و پیچیده نیست. پوتین بسیار بد بازی می‌کند.\nپوتین به یک کشور مستقل، تجاوز و لشکرکشی آشکار کرد چون طرح‌واره‌های امنیتی‌اش (Security dilemma) این احتمال را می‌داد اکراین تبدیل به اسب تروای حکومت او و نفوذ غرب در منطقه‌ی امن روسیه شود. وقتی به اشتباه از چین (آفتاب‌پرست) مطمئن شد، هدف او تحقیر متقابل ناتو، اتحادیه‌ی اروپا و امریکا شد. اما ماجرا را بیش از اندازه “هلو برو تو گلو” فرض کرد. نادیده گرفته شدن او، که به شدت اسطوره‌گری و عنصر اقتدار و مردانگی سیاسی‌اش (Notions of masculinity) را به سوی انتقام از تحقیر و فروپاشی شوروی بزرگ سوق داده بود، او را به سمت اشتباه محاسباتی و بزرگترین خبط استراتژیک زندگی‌اش سوق داد. تصمیمی که می‌رود در بلندمدت ولادمیر پوتین بزرگ را تبدیل به بازنده‌ی بزرگ این تجاوز کند، که می‌کند. و سبب کودتایی خاموش علیه او شود، که بعید نیست درچند سال آینده.\nتصویر | خانم Alina Kabaeva، که در رسانه‌ها گفته می‌شود معشوقه‌ی ولادمیر پوتین بعد از طلاق او از همسر سابق‌اش است. از این رابطه ۱۴ سال می‌گذرد. الینا کابایوا پیش از این قهرمان ژیمناستیک در روسیه بود. او که پدر و مادرش مسلمان هستند ادعا می‌شود از پوتین صاحب ۴ فرزند است. پس از افشای رابطه‌ی او با رئیس‌جمهور روسیه، تیم حفاظت پوتین او را در خانه‌ای مجلل در سوئیس اسکان داد تا دور از رسانه‌های روسیه باشد. اکنون گروهی از مردم سوئیس خواستار اخراج او از خاک این کشور هستند. ولادمیر پوتین ۲ فرزند از همسر سابق‌اش و ۴ فرزند از معشوقه‌اش دارد. تمامی ۴ فرزند پوتین از الینا، متولد سوئیس و شهروند این کشور محسوب می‌شوند.\nپوتین قوانین بین‌المللی را نادیده گرفت. او مصمم شد اکراین را به یک سرزمین سوخته و بلااستفاده تبدیل کند تا اسباب عبرت دیگران شود. اما انتظار نداشت دنیا نیز با چنین سرعت خارق‌العاده‌ای سیاستِ اتحاد (Alliance politics) را علیه مسکو پیش بگیرد تا روسیه را تبدیل به کشور ارواح کند، و به جای او، از زلینسکی یک رهبر قهرمان ساخته شود. او حتی انتظار نداشت دنیا “ملت روسیه” را در کنار “حکومت روسیه” هدف گیرد تا بیشتر اسباب تنفر از او را در کشور خودش فراهم کند.\nدولت روسیه در اکراین مرتکب جنایات جنگی شد، و ادامه خواهد داد، اما نباید فراموش کرد، روی دیگر ماجرا این بود که پرزیدنت پوتین در طول این سال‌ها آنقدر تحریک و تحقیر شد تا به ورود به این تله ترغیب شود. تله‌ای که به تحلیل‌ام اروپا و امریکا، و دیگر کشورها از آن استقبال می‌کردند. می‌توانستند با او وارد جنگ اشباح شوند. جنگ اقتصادی، فرهنگی و حیثیتی که از پوتین اسطوره‌زدایی کند و از احترام‌اش نزد ملت روس، خاصه Putin Generation بکاهد. جنگ جهانیِ تحریم‌ها و تحقیرها. از آن سو، سیاستمداران خام و کم‌تجربه‌ی اکراین نقش پل شرق و غرب ماندن این کشور را فراموش کردند و دچار خطای بزرگ پیوستن به اتحادیه‌ی اروپا و به دنبالش احتمالا NATO شدند. آن‌ها در حالی سبب خلق این جهنم برای مردم اکراین شدند که گمان‌شان این بود پوتین بعد از دشنام‌هایی که دنیا به خاطر اشغال کریمه به او داد، دیگر جرات حمله‌ای دوباره را ندارد.\nو اما نکته‌ای دیگر درباره روی دیگر این جنگ‌ها …\nسال‌ها پیش، زمانی که علوم سیاسی می‌خواندم، کتابی پرنکته بود اثر Fred Charles Ikle، با عنوان “Every War Must End”. در آن فِرِد ایکله به این اشاره می‌کند که هر جنگی، نظامی یا عقیدتی، وقتی شروع می شود، از آن که بگذرد، ادامه‌ی جنگ برای تثبیتِ تندروهایِ فاقد پایگاه در میان مردم سود خواهد داشت. چرا؟ چون این تندروها از جایی به بعد، برای ماندن در هرم قدرت، چون سرمایه‌ی محبوبیت ندارند، کارشان این است که با دست‌اندازی در صلح، با رفتارهای خودسرانه (آتش‌به‌اختیار) و متهم‌سازی دیگران به این که با به دنبال صلح رفتن یعنی همراه با دشمن بودن و هدر دادن خون شهدای میهن پرست، سعی در جلوگیری از پایان دشمنی و جنگ برای حفظ صندلی (قدرت یا پول) خواهند داشت. نویسنده اسم‌اش را می‌گذارد پدیده‌ی خیانت تندروها (Treason of the hawks).\nدر همه حکومت‌های ایدئولوژیک “پدیده‌ی خیانت تندروها” وجود دارد و بخش‌های منطقی‌تر حکومت‌های ایدئولوژیک را در عمل انجام شده قرار می‌دهد. مثل کشوری که وقتی به صلح با دیگران نزدیک می‌شود، این تندروها به سفارت یک کشورِ آن طرف میز حمله می‌کنند، تا تنش ایجاد کنند. سناریو آشنا نیست؟ این احتمال وجود دارد که تندروهای اطراف پوتین نیز به سادگی اجازه خروج پوتین از اکراین را ندهند خاصّه اگر از تحریم‌ها ثروتمندتر شوند. به همین دلیل فکر می‌کنم چنین جنگ‌ها و تجاوزهایی وقتی واقعا پایان می‌گیرند که تندروهای اطراف پوتین به شدت ضعیف یا کنار گذاشته شوند. در هر حال به قول تحلیلگر مشهور علوم سیاسی Stephen M. Walt، “در هر جنگی، وقتی گلوله‌ها و موشک‌ها به پرواز در بیایند، پایان جنگ را تحلیلگران آکادمیک علوم سیاسی دیگر نمی‌توانند حدس بزنند”. جنگ را، فقط جنگجو می‌شناسد.\nسکانس چهارم | از کربن تا الماس\nیک چیزی که این روزها خیلی به‌آن فکر می‌کنم، این است که تا چه اندازه به خودم این اجازه را بدهم که “خودتحلیلی” کنم. گاهی در مروری برق‌آسا، قبل از خواب، پشت چراغ قرمز یا وقتی پیاده‌روی می‌کنم آنقدر به اثر پروانه‌ای رفتارهایم فکر می‌کنم که در یک خلسه‌ی موقتی کوتاه فرو می‌روم. من مردی هستم که زندگی بسیار متغیّری داشتم. در دورانی، بسیار سختی (خودخواسته یا تحمیل شده) کشیدم، در دورانی نیز به مرفه‌ترین و خوش‌بالش‌ترین شکل قابل تصورِ یک زندگی وارد شدم. که خدا این برکت‌اش را نگیرد.\nاما مجموعه‌ی این زیرزمین و پشت‌بام‌روی‌ها در زندگی؛ به من آموخت که این زیاد سختی کشیدن و دائم روبرو شدن با موانع نیست که یک انسان را “ارزشمند”، High-Profile یا “ضدضربه” می‌کند ، که چگونه سختی‌ها را گذراندن مسئله است. چطور بنویسم. در هرکاری، دائما خودمان را جِر دادن و Out of Comfort Zone حرکت کردن سبب نمی‌شود در دامنه‌ی زندگی پیشرفت کنیم، Smart کار کردن است که راز این پیشروی و خاص شدن می‌شود. کربن، کم یا اشتباه حرارت ببیند، ذغال‌سنگی بیش نخواهد شد، اما چنانچه درست گرما دیده شود، تا در شرایطی خاص متبلور گردد، آنگاه مبدل به سنگِ الماس می‌گردد. تازه این سنگ گرانقیمت، بعد از همه این سختی‌ها، برای الماس درخشان شدن، همچنان نیاز به تراش و صیقل خوردن‌های مداوم دارد. همه‌ی الماس‌ها کربن‌اند، اما همه‌ی کربن‌ها، در آینده الماس نمی‌شوند.\nتصویر | الماس و ذغال‌سنگ هر دو از مواد کربنی می‌باشند. با این وجود تفاوت درجه‌ی حرارت زمین و سال‌ها فشار می‌تواند کربن را تبدیل به یک سنگ گرانبها یا تنها یک تکه ذغال‌سنگ برای سوختن کند.\nاگر که جمع نبندم؛ ما مردها، به نظرم تا یک سنّی، کمتر از زن‌ها نگران آینده و پیر شدن‌ایم، خفیف‌تر دست به خودتحلیلی می‌زنیم، بیشتر مشغول جنگ و پیروزیِ در موقعیت‌های پیش رو هستیم تا فلسفیدن پیرامون آینده. اما در مردها هم از یک سنّی به بعد، که نشانه‌اش این است که دیگر پایین‌شان بیشتر از کله‌شان مو در می‌آید، خودتحلیلی افزایش می‌یابد. قضاوت کردن خودمان، حرف‌زدن با خودمان، حتی شماتتِ خویشتن. اینجا؛ برخی صبورتر و جنگنده‌تر می‌شوند. عده‌ای منفعل‌تر و سازگارتر. جای درست و زمانِ دقیق این تحلیل‌ها آنجاست که در بَعدِ “ما” موثر واقع شود. یعنی در الماس شدن، بجای ذغال‌سنگ گشتن. من هم مانند همه مردان پر اعتماد‌به‌نفس و بی محابا در تصمیم‌گیر‌ی‌ها، که ممکن است در نگاه و کلمات‌شان این خصوصیات موج بزند،هستم، اما در درون خودم، گاهی دچارِ یک ترس مزمن و ویرانیِ روانی ناشی از دیر شدن برای آرزوهای‌ا‌م می‌شوم. هرچند تراپیست کمک می‌کند تا با آن Deal کنم، اما گاهی بر این چالش‌های درونی پیروز، گاهی هم از آن‌ها ضربه‌فنی شده‌ام. بگذارید یکی از این کشوهای درونی‌ام را برای شما باز کنم تا بهتر درک کنید.\nبه‌نظرم اکثر ما، در یک محدوده‌ای بین ۳۰ تا ۴۰ سالگی، یک PNR ذهنی داریم که فکرش احتمالا آزارمان می‌دهد. این کلمه مخفف Point of no return در هوانوردی است. اشاره به زمانی دارد که مسافت طی شده، و مقدار سوخت در باک هواپیما آنقدری است که دیگر فرصتی برای بازگشت نیست. PNR ذهنی ما انسان‌ها، اَوانی است که احساس کنیم دیگر فرصتی برای بازگشت برای تغییر تصمیم‌ها و انتخاب‌ها و از نو شروع کردن، یا از مسیری بهتر ادامه دادن نیست. این‌که چقدر این PNR زاییده‌ی تخیل ماست یا تشخیصی درست، بماند، اما فکر کردن هرباره به آن، مرور گذشته‌های عاطفی و مالی و شغلی‌مان، آرام آرام یک “استرس مزمن”، یک “اضطراب زیرپوستی همیشگی” را به زندگی‌مان می‌آورد. به نظر می‌آید ما گاهی تا آخر عمر دیگر از این “گذشته‌بینی” اغلب تلخ، راه گریزی نداریم. هزاران پرسش و علامت تعجبی که هر شب ممکن است در مغز ما آوار گردد، با همان‌ها به خواب برویم، با همان‌ها بیدار شویم. گاهی مواجه شدن با بمباران این نقطه‌های بی‌بازگشت ذهنی، ما را افسرده، چروکیده، و اعتماد به نفس‌مان را به سقوط می‌کشاند. آنقدر که در اوج خوشحالی یا رضایت از زندگی، ناگهان، بی‌انرژی برای یک قدم برداشتن به جلو شویم. من در این دام بارها افتاده‌ام، مطمئنا دیگران نیز. اما مهم است چگونه از آن خارج شدن. دست‌کم تلاش کردن برای خارج شدن.\nدر اقتصاد اصطلاحی است با عنوان Sunk cost. به زبان ساده، یعنی هزینه‌ی تصمیم‌های گذشته. هزینه‌ی اشتباه‌های از سر گذرانده. واقعیت این است که نباید به مغز اجازه داد مدام هزینه‌ی تصمیم‌های گذشته را (خاصّه اگر دردناک یا غیرقابل‌جبران باشند) به عنوان زیان، به عنوان شکست، حساب کند. این که مغز را دائما در این تمرین اجباری قرار دهیم که Sunk Cost را، “آموزه”، “تجربه” و “چراغ قوه”ای برای آینده‌ای بهتر داشتن ببیند، مهم است. نمی‌گویم مغز می‌تواند پِهِن را نوتلا ببیند و قاشق قاشق بخورد، اما می‌تواند پِهِن را عنبرنسارای آینده ببیند. مغز را می‌شود چون عضله تربیت کرد، تقویت کرد، وادار به متفاوت دیدن کرد. با تلقین مداوم، با کمک تراپیست، و گاهی، نیاز هست که به مغز یاد داد، یک مسیر بد را، با ادامه‌اش نمی‌شود تبدیل به یک مسیر زیبا کرد، مگر از جاده‌ی Alternative استفاده کرد.\nاگر پزشکی هستیم که به این نتیجه رسیدیم چون پزشک شده‌ایم باید مسیری کم‌فایده، تحقیرآمیز، و راهی را که در آن قدردان‌مان نیستند تا پایان عمر ادامه دهیم، اشتباه است. می‌توانیم در ۴۵ سالگی آن را کنار بگذاریم و قاچاقچی مواد مخدر بشویم. (این که شوخی بود). اگر در رابطه‌ای عاطفی هستیم که فکر می‌کنیم چون والدین‌مان فهمیده‌اند یا در شبکه‌های اجتماعی جارش زده‌ایم، باید صدمات جسمی پارتنرمان یا تحقیرهایش را تحمل کنیم و از آن بیرون نیاییم تا قضاوت نشویم یا مسخره‌مان نکنند اشتباه است. این مهم است که اجازه ندهیم برداشت اشتباه ما ( مثل ساده‌لوحانه خوش بین‌بودن) در نقطه‌ی بدون بازگشت، سبب شود در مسیری همچنان اشتباه بمانیم و در آن جزغاله شویم. یا اجازه ندهیم تردیدهایِ زودگذر یا ناامیدی‌های هورمونی ما (مثل انرژی‌های منفی که دیگران به ما تزریق می‌کنند یا تحلیل خودمان وقتی PMS هستیم)، سبب شود در نقطه‌ی PNR، ناگهان تمام زحمت‌های‌مان را به باد دهیم.\nدوست دارم به نکته‌ای اشاره کنم که شاید برای شمایی که این مرقومه‌ها را از من می‌خوانید عجیب باشد. چند هفته پیش، من در اوج همین زندگیِ پر از رفاه، پر از دوستی و محبت دیدن از سوی اطرافیان، بعد از یک عصر گفتگوی صمیمانه با مادرم، بخشی از یک کتاب دلچسب معماری را خواندن، و یک نوشیدنی خوشمزه خوردن و موسیقی‌های عالی گوش کردن، فردا صبح‌اش تصمیم به خودکشی گرفتم. علت‌اش؟ واقعا نمی‌دانم. یک احساس “بی‌دلیل بودن ادامه‌ی زندگی” که ناگهان همه وجودم را فرا گرفت. انگار که چیزی در رگ‌هایم تزریق شده باشد. اتاق یک هتل را که منظره‌اش بسیار زیبا بود در اطراف لس‌اَنجلس رزرو کردم. صبح به جای سرکار، آنجا رفتم. حمام کردم. لباس‌های نو پوشیدم. عطر زدم. از یخچال آخرین کوکاکولای‌ام را نوشیدم. بعد وسایل راحتی‌ام را چیدم. اما از آن در آخرین لحظه منصرف شدم. ترسیدم. نه از مرگ. نه از درد. اصلا درد نداشت. از دو چیز.\nیکی به خاطر سه عزیزی که می‌دانستم مرا خیلی دوست دارند و مرگ من، به روح و روان و زندگی آنها لطمه خواهد زد. که این تنها باری بود که خودخواهی‌ام را کنار زدم. و علت دوم‌اش، این‌که یادم آمد جعبه‌ای در دسترس در آپارتمانم در تهران دارم که اگر پدر، در حال سوگواری، بعدها به آن خانه بیاید و آن را باز کند، آنقدر داخل این جعبه وسایل راف سکس و کاندوم‌های تاریخ گذشته و Toy Sex و تصویر انواع Positoinها و کارتهای قلبی جمع شده از رابطه‌های گذشته‌ام در آن ۱۵ سالی که ساکن ایران بودم درونش هست که با باز کردن‌اش قطعا صاحب عزا بودن یادش می‌رود. اصلا شک می‌کند من از اسپرم او (به عنوان مردی باتقوی و متدین) هستم. به این فکر نکرده بودم که قبل از یک مرگ خودخواسته، بهتر است این جعبه لعنتی را از بین ببرم. این شد که دو شب اتاق ۵۶۰$ به خاطر آن سه نفر و جعبه‌ی خاطرات و وسایل فساد و فحشای‌ا‌م، رفت به پاچه‌ی کردیت کارت‌ام. اصل موضوع اما این قصه نیست، این مسئله است که بگویم؛ همه‌ی ما، در اوج احساس رضایت یا خوشبختی، ممکن است ناگهان خسته، درمانده یا از درون خالی شویم. پس مهم است این تصور را نداشته باشیم حتی در رفاه و خوشبخت‌ترین افراد پیرامون‌مان همیشه امید به زندگی در جریان است. بعدتر انیمیشن SOUL را به پیشنهاد دوستی دیدم، و چقدر کمک کرد به زندگی، متفاوت‌تر فکر کنم.\nتنها می‌ماند دو اصل که تشویق می‌کنم به آن برسید. چون سرلوحه‌ی زندگی خودم بوده است و روی‌اش کوشش دارم. اولی این‌که؛ به نظرم ما یا باید در تخصص، شغل، تفکر یا هنر خود انسان مهم و Referenceای شویم، یا در کنار انسان‌های مهم و پیشرو در این زمینه‌ها زندگی کنیم تا با شارژ “باتری به باتری گرفتن” رشد کنیم. این بسیار مهم است. دایره‌ی اجتماعیِ مشوّق داشته باشیم. این یکی از موهبت‌هایی است که می‌تواند آن سوی سنِّ تراز، ما را به خوشایندترین جای خود برساند. برای خود مهم شدن، یا با مهم‌ها بودن تا به رشد رسیدن و احساس خوبی از خود کردن. به قول Arthur Morgan، متفکر امریکایی، از بزرگترین تراژدی‌ها در حیات انسان می‌تواند این باشد که روزی به این باور برسد که دیگر نه برای دیگران ارزشمند است، و نه خودش برای خودش مهم.\nدومی این‌که در زندگی به سراغ “آرام‌بخش‌های خلاق” برویم. منظورم قرص و علف و گل‌گاوزبان نیست. منظورم هرآن‌چیزی است که سبب می‌شود حواس‌مان را موقتا از دنیا پرت کند چون باید در آن، “تلاش کنیم تا آفریننده” باشیم. برای انجام‌اش تمرکز همراه با عشق نیاز باشد تا عادت دور از روزمرگی شود. این بسیار مهم است. امری که “کوشش لذت‌بخش” زندگی شود. مثل یاد گرفتن یک ساز ساده، عکاسی کردن با گوشی از موضوعی ثابت هر روز (از بافت درخت‌ها، از ابرها، از طراحی پنجره‌ها، مردم در اتوبوس، از دیوارنوشته‌ها). خوشنویسی را شروع کردن یا تذهیب، همین هنر تذهیب فوق‌العاده است. سعی کنید این “کوشش لذت‌بخش” که خلاقیت هرکار قبل را از بعدمان جدا کند بشود امضای ما، ردپای خاص ما. چه چیز زیباتر از مردی ۷۵ ساله، که سراغ آموختن تذهیب برود و آرشیوی از کارهایش را می‌تواند هر روز ورق بزند و لذت ببرد؟ چه چیز هیجان‌انگیزتر از پزشک خسته از این روزگار، که در خلوت‌اش ساز Kalimba را یادبگیرد و صدای آهنگ‌هایش را ضبط کند و فیلم بگیرد و آرشیو کند؟ دراین روزگار خر تو خرِ هیچکی به هیچکی، خیلی خیلی مهم است که به کوششی لذت‌بخش پناه ببریم. سومین چیزی هم که تشویق می‌کنم این‌که، آقاجان برای روز مبادا، مدارک شیطونی‌ها و فساد و‌فحشای‌تان را هر چه زودتر معدوم کنید و داخل جعبه نکنید تا صدها سال بعد وسط سقوط آزاد از آسمانخراش تصمیم به برگشت اضطراری نگیرید!\nسکانس آخر | زندگی ادامه دارد…\nامیدوارم قلم رنجه بعدی؛ به این حد طولانی نشود. این شنبه که می‌آید، به یک میهمانی جمع‌و جور و خصوصی از بچه‌های فارغ التحصیل ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ مدرسه‌ی معماری‌مان دعوت شده‌ام. در اصل دعوت کننده، پدر یکی از بچه‌ها است. مسابقه‌ی فوتبال‌دستی ترتیب داده شده و ظاهرا جایزه دارد برای تیم برنده. برای‌ام عجیب است. تجربه‌اش را ندارم اما هیون دارد. با هیون (دوست کره‌ای‌ام) صحبت کردم که حتما بیاید. شاید هم بچه‌ها را به یک تجربه‌ی پرواز میهمان کردم. البته به ناچار ۱۲ نفر را. این روزها دوباره درگیر تغییر تراپیست شدم که درباره‌اش خواهم نوشت. برای منی که سال‌هاست تنها با روانکاو‌هایم درد و دل می‌کرده‌ام، این تغییرها، مسئله بغرنجی است. برای یک استودیوی عطرسازی در دبی یک شیشه‌ی عطر زنانه را طراحی و چند اتود زده‌ام. اگر چشم‌اش نزنم قرارداد می‌رود که نهایی شود. شاید طراحی شیشه‌ی پرفیوم را به بیزنس‌های کوچکم اضافه کنم (هرچه باشد بهتر از مزرعه‌ی کاهو است). باقی‌اش هم که گفتن ندارد.\nبه این آرزو که ۱۴۰۱، برای همه فارسی زبان‌ها، خاصّه ایرانیان و افغان‌ها، سالی کم‌رنج‌تر، امن‌تر و آرام‌تر باشد. مطمئن هستم، سال ۱۴۰۱، دست‌کم برای ایرانیان، در مجموع سالی (نه اقتصادی که از لحاظ روح و روان) بسیار بهتر از ۱۴۰۰ خواهد بود. و این از آن چیزهایی است که می‌توانید روی حسِ پرنس‌جانی من حساب کنید. چشمک.\nاز مخاطب‌هایی که برای‌ام پیام‌های تبریک نوشتاری و صوتی و ویدئویی از خودشان فرستادند بسیار ممنونم. دوتای از آن‌ها خیلی عجیب بود. کسی که برای‌ام از روبروی معبد لوتوس بهائیان در هند ویدئوی تبریک فرستاده بود؛ که ظاهرا بهائی بود. و دوست دیگری که از داخل منطقه‌ی علقمه (فکر می‌کنم مربوط به منطقه‌ی عملیاتی کربلای ۴ یا ۵ باشد) یک تبریک سال نو ارسال کرده بود همراه با پدر محترم جانبازش. گاهی اینقدر تفاوت میان مخاطبانم مرا می‌ترساند.\nامیدوارم من نیز در سال جدید ۱۴۰۱ (مثل سال ۲۰۲۲)، به سه ایده‌ام اگر نشد جامه‌ی عمل بپوشانم، حداقل یک شورت آبرومند تن‌شان کنم. یکی به دنبال آرامشِ بسیار عمیق‌تر در زندگی‌ام رفتن و از این سرشلوغی درآمدن، دوم به دنبال Minimal کردن زندگی و خداحافظی با دنیای قرتی قشمشه‌ها و خریدهای غیرضروری‌ام، و درنهایت مهمترین‌اش؛ دو برابر پارسال وقت صرف کردن با مادر و خصوصا پدرم. با آرزوی بهترین‌ها برای شما، آرزوی آرامش و صبر برای همه آنهایی که عزیزان‌شان را در سال قبل از دست دادند اما نباید یادشان برود، ما زنده‌ایم و کنارشان هستیم. سال نو مبارک. تا بزودی…\nهمه‌ی دیدگاه‌های درج شده‌ی شما درباره‌ی متن، توسط نویسنده مطالعه خواهد شد. اما به سبب پلتفرم وب‌سایت پرنس‌جان امکان پاسخگویی به آن‌ها فراهم نیست.\nفانتزی‌های سکسیِ ما\nآقازادهابراهیم رئیسیافسردگیامنیتانتخابات 2020برادرپدرپوتینترامپجاسوسیجو بایدنچینخاطراتدمکراتدمکراسیدولتدیپلماسیرئیس جمهوررئیس‌جمهور امریکارابطهرابطه عاطفیروانشناسیروسیهریاست جمهوریسیاست امریکاسیاست ایرانکاریزماتیککنگرهلذتمادرهورمونهوشهیون


یادداشتی از محمد رضا تقوی فرد؛ من برخلاف شما نفسم بند آمده است\nمسکن مهر,حسن روحانی,عدالت طلبی,رئیس‌جمهور,دولت یازدهم,مهر ماندگار,محمدرضا تقوی فرد,جامعه‌شناسی,\nمن برخلاف شما نفسم بند آمده است؛از نگاهی که به داخل نیست،از مستضعفانی که درباره آنها می‌گویند با ماهی 270 هزار تومان می‌توانند غذا بخورند و زنده بمانند، از بیکاری مردمی که با بی مهری به پروژه‌های مهر ماندگار رنج می‌برند،از الفاظ تحقیرآمیزی که نثار امیدواران به مسکن مهر می‌شود،از استادانی که دردانشگاه‌ها با تحقیر و توهین تعویض شده و می‌شوند و از نظراتی که ریشه در مفاهیم غربی داشته و از فرهنگ ایرانی و اسلامی بی‌بهره است.\nپايگاه خبري تحليلي رئيس جمهور ما/ محمدرضا تقوی فرد: برخی از جوانان نخبه، شب گذشته با رئیس دولت یازدهم دیدار کردند و بهاره آروین دانش آموخته دکتری رشته جامعه‌شناسی خطابه‌ای را در حضور دکتر روحانی خواند که نمی‌توان آن را بی‌پاسخ گذاشت. از آن جهت می‌گویم نمی‌توان بی‌پاسخ گذاشت که در یک تریبون یک طرفه حقوق طبقه‌ای نادیده گرفته شد که من جزئی از آنم. نمی‌شود در جمع نخبگان کشور که بخش زیادی از آن را فرزندان کارگران و مستضعفان جامعه تشکیل داده‌اند رجز خواند و پاسخ آنها را که عرق پیشانیشان ارزش خون شهید و مرکب قلم علما را دارد نادیده گرفت. مستضعفانی که رأی دادند و رئیس‌جمهورشان را برگزیدند و عده‌ای به طبقه بندی آراء مردم پرداخته و رأی بالا رفته‌ها با پائین‌تر مانده‌ها را یکی ندانستند. عده‌ای که فکر می‌کردند چون یک سر و گردن از بقیه بالاترند پس تصمیم آنها درست است و باید همه قواعد بازی را به هم بزنند تا رأیشان به کرسی بنشیند.\nبهاره خانم، شما دانش آموخته جامعه‌شناسی هستی ولی یادت باشد آنچه که از الیگارشی و آریستوکراسی می‌دانی در جامعه ما حاکم نیست و نمی‌شود. در جامعه اسلامی، انسان‌ها همچون دندانه‌های شانه با هم برابرند و رئیس‌جمهور و هر رئیس دیگری خدمتگزار مردم است، همانگونه که امام راحل فرمودند «من خدمتگزار شما هستم.»\nدر جامعه اسلامی هر که داناتر است، مسئولیتش بیشتر است و هر که مسئول‌تر است باید خدمتگزارتر باشد. خداوند در قرآن وعده داده است که مستضعفین وارثین زمین هستند و همه باید در جهت رفع محرومیت از جامعه تلاش کنند. هرچند که آموزه‌های جامعه‌شناسی غربی، خدمت به مردم، در بین مردم بودن و آنها را همراهی کردن را پوپولیسم می‌داند و از زمان روی کار آمدن مردی که خود را نوکر مردم می‌دانست در سال 84 این واژه در زبان روشنفکران ناظر به غرب قرقره شد. ولی باید بگویم که خدمت به مردم، بی‌واسطه با مردم بودن، هم سطح طبقات پائین جامعه زندگی کردن و در یک کلام خدمتگزار مردم بودن، از آموزه‌های مکتب علی (ع) است. بد نیست بروید و نهج‌البلاغه را بخوانید. بد نیست فرمان امام علی (ع) به مالک اشتر را از نظر بگذارنید. بد نیست با قرآن و مفاهیم عمیق آن انس بیشتری بگیرید و برای ساختن از ذهن خود شروع کنید و تکیه از واژگان و مکاتب من درآوردی فلاسفه و جامعه‌شناسان غربی بردارید.\nشما از غول چراغ جادو می‌ترسید، چون اگر چراغ جادو به دست کسانی که از شما پائین‌ترند بیفتد، غول از چراغ بیرون می‌آید و آرزوی آنها را برآورده کرده و باز هم راهگشای رفع محرومیت‌هایشان می‌شود. گویا بعضی، وارثان زمین را صاحبان حق نمی‌دانند و دریافته‌اند که دیو سیاه و پلید نظریات جامعه‌شناسی غرب اجازه نمی‌دهد آنها به حقوق مسلم خود دست بیابند مگر آنکه آرزو کنند و غولی که شما از او در هراسید آب در لانه مورچه‌ها که برای زمستانشان می‌اندوزند بیندازد. شما می‌ترسید، غول بیاید و دست به سینه در خدمت مردم باشد و مفاهیم الیگارشی و آریستوکراسی و دموکراسی غربی‌تان را که آموخته‌اید بر هم بزند و یک ایران نفس بکشد و باز هم فرهنگ غرب زدگی به انزوا کشیده شود.\nاتفاقاً من هم با شما درباره نپریدن از دوران هشت ساله دولت عدالت و مهرورزی موافقم. از آن هشت سال نباید پرید و باید در هر ساعت آن تعمق و تعقل کرد. اما باید کتاب جامعه‌شناسی آنتونی گیدنز را برای این تعمق و تعقل کنار گذاشت و جامعه‌شناسی قرآن و نهج‌البلاغه را در نظر گرفت. آن وقت خواهیم دید که مسئولین، خدمتگزاران مردمند و دیگر نمی‌شود آن‌ها را با انگ واژه‌های پوپولیستی تخریب کرد و مورد هجوم قرار دارد. از پیدایش مکتب پوپولیست فقط چند سال می‌گذرد در حالی که مکتب عدالت علی (ع) و مهرورزی به مردم 14 قرن سابقه دارد. دولتی که رئیس آن را غول فرض می‌کنید را با محک عدالت و مهرورزی بسنجید و انسان را دارای سرشت انسانی بدانید. نفی فطرت انسانی از سوی برخی جامعه‌شناسان غربی آغاز انحرافی است که آن دانش آموخته محترم جامعه‌شناسی جدی گرفته است. آگاه باشید که انسان خود جزئی از کل است و ابزار شناخت محدودی دارد و بدون اتصال به وحی نمی‌تواند همه چراغ‌های خاموش ذهنش را روشن کند.\nگفتید و یا بهتر بگویم از روی نوشته‌تان در حضور رئیس دولت یازدهم خواندید که «ما امروز می‌توانیم نفس بکشیم، می‌توانیم امیدوار باشیم، به تدبیر دولتمردانمان اعتماد کنیم، اما بار دیگر اینگونه نباشد چه؟ اگر بار دیگر دولت جایش را به دولت قبل بدهد چه؟...»\nپس اکنون بخوانید: آیا امروز شما می‌توانید نفس بکشید و ببینید که هموطنانتان در صف توزیع کالا تحقیر شده و تا مرز جان دادن پیش می‌روند؟ آیا تصاویر تحقیرآمیز توزیع سبدهای 80 هزار تومانی را در رسانه‌های بیگانه دیده‌اید که چگونه از آنها سوءاستفاده شد و چه ذهنیتی را از کشورتان ایجاد کردند؟ این وضعیت آنقدر بد و اسف بار بود که رئیس دولتی که به تدبیرش اعتماد کرده ایم مجبور به عذرخواهی از مردم شد. آیا این و نمونه‌های دیگری چون این گونه کارها همان تدبیری است که به ما امید می‌بخشد؟!\nمن برخلاف شما نفسم بند آمده است، از نگاهی که به داخل نیست، از مستضعفانی که درباره آنها می‌گویند با ماهی 270 هزار تومان می‌توانند غذا بخورند و زنده بمانند، از بیکاری مردمی که با بی مهری به پروژه‌های مهر ماندگار رنج می‌برند، از الفاظ تحقیرآمیزی که نثار امیدواران به مسکن مهر می‌شود، از استادانی که در دانشگاه‌ها با تحقیر و توهین تعویض شده و می‌شوند و از نظراتی که ریشه در مفاهیم غربی داشته و از فرهنگ ایرانی و اسلامی بی‌بهره است.\nنمی‌دانم شما چگونه نفس می‌کشید و چگونه به نفس کشیدن‌هایتان می‌بالید؟! من نیز چون شما به موفقیت دولت یازدهم امیدوارم، یعنی امیدوارم که موفق شود و برای پیشبرد برنامه هایش تنها دعا نمی‌کنم بلکه کمک هم می‌کنم. من نیز در اجرای فرمان رهبر عزیزتر از جانم که فرمودند «همه باید به دولت کمک کنند.» هر جا که لازم باشد به دولت کمک کرده و خواهم کرد ولی این عیب بزرگی است که من و شما به رأی مردمی که در سال 84 و 88 رئیس‌جمهورشان را انتخاب کردند احترام نگذاریم. اساس دموکراسی از همین جا شروع می‌شود. به ترکیب واژه دموکراسی نگاه کنید، دمو به علاوه کراسی است، یعنی حکومت مردم! حتی اگر با فرمول‌های غربی هم به دموکراسی نگاه کنید، نه من و نه شما، حق نداریم رأی مردم را نادیده بگیریم و خودمان را یک سر و گردن بالاتر از مردم فرض کنیم. مردم مردمند، در هر جای این کشور که زندگی کنند و در هر طبقه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی که قرار داشته باشند. مفهوم نخبگی، از برتری و خود بدتربینی جداست. نخبه‌ها پیشتازان خدمت و تلاش برای موفقیت جامعه هستند. شما نوشته‌تان را در جمع نخبگان خواندید و من ایمان دارم که همان جامعه که شما به خودتان اجازه دادید تا به انتخاب مردمشان توهین کنید از شما دلگیرند. نخبه‌هایی که امید کشورند و سرمایه‌های ارزشمند این سرزمینند، مردمشان را در راحتی می‌خواهند و قلبشان برای عدالت می‌تپد و نسبت به هم میهنانشان مهرورزند. حالا شما از غول چراغ جادو بگوئید، اصلاً می‌خواهید قصه شنگول و منگول را هم بخوانید و هزاران بار بازگو کنید. ولی یادتان باشد که «هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد!»\nیادتان باشد که رئیس دولت یازدهم یک شخصیت روحانی است و پیش از آنکه در انگلستان درس بخواند، مکتب‌آموخته حوزة علمیه است. او با جهان‌بینی توحیدی و ایدئولوژی اسلامی آشناست و جامعه‌شناسی قرآن و نهج‌البلاغه را خوب می‌داند. سعی نکنید در حضور یک روحانی، ژست روشنفکری بگیرید و داستان‌های علمی تخیلی تعریف کنید. به عنوان تحصیل کرده علوم اجتماعی، جامعه‌تان را بشناسید و به حقوق مردمتان احترام بگذارید. انصاف نخستین شرط اعتدال است. بی‌انصافی نکنید.


کفاشیان: لیست ریزاموال اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال را گرفتند! – اول خبر\nخانه/ورزشی/کفاشیان: لیست ریزاموال اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال را گرفتند!\nگروه: ورزشی ساعت: 13:46 منتشر شده در مورخ: 1399/06/01 شناسه خبر: 1639393 ترکش‌های ویلموتس برای مدیران فوتبال ایران تمامی ندارد! کفاشیان: لیست ریزاموال اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال را گرفتند! نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال امروز تایید کرد که لیست ریزاموال اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال توسط نهادهای نظارتی اخذ و ضبط شده است.\nبه گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به دنبال حواشی پیش آمده پیرامون قرارداد مارک ویلموتس با فدراسیون فوتبال ایران و حکم فوق سنگینی که علیه فدراسیون صادر شد، تمامی اعضای هیئت رییسه فدراسیون مکلف شدند که لیست اموال خودشان را به مراجع ذی‌صلاح ارائه دهند.\nصبح امروز علی کفاشیان نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال و از اعضای هیئت رئیسه این فدراسیون طی گفت‌وگویی مدعی شد که جهت بررسی پرونده ویلموتس از او خواسته شده که لیست اموالش را ارائه کند. از سوی دیگر به نظر می‌رسد سایر اعضای هیئت رئیسه من‌جمله مهدی تاج، رئیس مستعفی فدراسیون فوتبال هم باید لیست اموالشان را ارائه کنند. اتفاقی که تا به امروز برای مدیران فوتبال رخ نداده بود و بیانگر این نکته است که نهادهای نظارتی در بررسی کامل و بی‌رودربایستی این پرونده اهتمام تام دارند.\nنکته جالب این‌جاست که در این بین نام علی کفاشیان هم به چشم می خورد؛ شخصی که به گفته خودش در زمان انعقاد قرارداد با ویلموتس از او کوچکترین مشورتی گرفته نشده و به دلیل حکم محرومیتش از فدراسیون دور بوده اما به دلیل اینکه کماکان نامش در فهرست اعضای هیات رییسه فدراسیون فوتبال است باید لیست اموال خودش را به همراه سایر اعضا به نهادهای نظارتی ارائه کند. البته فعلا لیست گرفته اند و هنوز توقیف اموالی نشده و کسی هم ممنوع الخروج نشده است!\nhttps://www.dana.ir/1639393 '); d.write(' اخبار مرتبط آخرین اخبار


تعداد اخبار امروز: ۲۲۴۳\nایرنا فرهنگ و هنر کد خبر : ۳۰۸۷۵۵۹\nتاریخ انتشار : ۱۰ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۲۰:۰۲\nبوشهر- ایرنا- پیاده روی بزرگ ولایت به مناسبت سالروز شهادت امام رضا(ع) از شهر برازجان تا امامزاده ابراهیم در روستای ننیزک در برازجان برگزار شد.\nبه گزارش ایرنا، در سالروز شهادت ثامن الحجج عاشقان و عزاداران آن امام همام با نوحه خوانی و سینه زنی مسیر 17کیلومتری پارک والفجر برازجان تا بارگاه امامزاده ابراهیم برادر آن حضرت در روستای ننیزک را با پای پیاده طی کردند.\nگروه گروه و دسته دسته از مردم با حضور در این مراسم معنوی به نوعی به امام رضا (ع) ابراز ارادت کردند.\nامام جمعه برازجان در این آئین گفت: این چهارمین سالی است که مردم به طور خودجوش با پای پیاده این مسیر را به عشق امام رضا(ع) برای عرض ارادت و تسلیت به حضرت ابراهیم بن موسی (ع) برادر بزرگوار آن حضرت مشرف می شوند.\nحجت الاسلام حسن مصلح عصر چهارشنبه در گفت وگو با ایرنا افزود: در این آئین فرهنگی مذهبی که جلوه ای از مراسم اربعین حسینی است علاوه بر مردم منطقه مردم سایر شهرها و روستاهای استان نیز حضور می یابند.\nوی یادآور شد: این پیاده روی سال به سال باشکوه تر می شود به گونه ای که امسال جمعیتی نزدیک به 100هزارنفر شرکت داشتند.\nمصلح بیان کرد: این مراسم بزرگ فرهنگی و مذهبی با تلاش هیات های مذهبی، پایگاه های مقاومت، ستادهای مردمی و خیران برگزار می شود.\nوی همچنین از حضور با شعور و معنوی مردم و هماهنگی و تلاش همه مجموعه های انتظامی، نظامی، بسیج و سپاه، ناوگان حمل و نقل عمومی شهرداری برازجان و سایر شهرداریهای شهرستان و دستگاه های دولتی تقدیر کرد.\n7213/6047**خبرنگار: سیده حلیمه حسینی* انتشاردهنده: موناعیدان\nاجتماعي داخلي راهپيمايي\nمنبع این خبر (ایرنا) است و جستجوگر خبر سایت تیتر نو در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد. چنانچه محتوا را شایسته تذکر میدانید، خواهشمند است کد خبر (3087559) را همراه با ذکر منبع و موضوع به شماره 3000123095 پیامک بفرمایید.


این مکان ها ارزش یک بار دیدن را دارند؟ (6)\n۲۷ آبان ۱۳۹۵ - ۰۸:۲۱\nاز این رو لیستی از مکان هایی که کمتر مورد بازدید قرار می گیرند را ارائه می کنیم، دسته ای از این ها ممکن است مناظر طبیعی باشند و یا ساخته ی دست بشر و حتی دیدنی های پنهان. لازم به ذکر است که محل های اشاره شده در این لیست از گزارشی به نقل از TripAdviser برداشت شده اند و از بیشترین شمار بازدید کنندگان تا کمترین آن ها رتبه گرفته اند. با ما همراه باشید.\nمکان های دیدنی ، گردشگری


همه جیز راجع به دوربینی - آناسی\nهمه جیز راجع به دوربینی\nبه گزارش آناسی، هایپروپیا (Hyperopia) یا دوربینی به عنوان یک بیماری فراگیر تقریبا بیست و پنج درصد از افراد را مبتلا و درگیر میکند. افراد مبتلا به دوربینی، اجسام و منظره ها دور را به خوبی میبینند ولی برای تماشا و تمرکز کردن بر روی اجسام و اشیاء نزدیک با مشکل روبرو میشوند\nدوربینی یا (Farsightednes(hyperopia یکی از مسائل شایع مربوط به بینایی است که فرد مبتلا قادر به تماشا واضح اشیاء دور بوده ولی اشیاء با فاصله نزدیک را تار می بیند. در نتیجه مقدار دوربینی فرد بر توانایی تمرکز فرد روی اشیاء اطراف تأثیر می گذارد.\nافرادی که مبتلا به دوربینی شدید هستند ممکن است بتوانند فقط اشیاء با فاصله بسیار زیاد را ببینند، در حالی که افراد با دوربینی خفیف ممکن است بتوانند اشیاء در فاصله کمتری را مشاهده نموده و روی آن ها تمرکز نمایند. دوربینی معمولاً عارضه چشمی است که از بدو کودکی وجود داشته و ممکن است بیشتر اعضای خانواده به آن مبتلا باشند.\nالبته درمان این مشکل کار چندان سختی نبوده و می توان به راحتی با استفاده از دوربین یا لنزهای چشمی دوربینی را اصلاح کرد. یکی از درمان های دیگر برای اصلاح مشکل بینایی فرد عمل جراحی است.1\nچشم هر فردی دو بخش دارد که به متمرکز کردن تصاویر بر روی شبکیه چشم یاری می نماید:\nقرنیه بخش شفاف و دوکی شکل که در سطح رویی چشم فرد وجود دارد.\nلنز ساختار شفاف که به میزان و شکل یک اسمارتیز بوده و روی چشم قرار گرفته است.\nدر یک چشم سالم و طبیعی، هر یک از این قسمت های گفته شده مثل سطح یک سنگ مرمر یک دست و دارای انحنای خاصی خواهد بود. قرنیه و لنزها انحنای خاصی (انکسار) دارد که به متمرکز کردن مستقیم تصویر بر روی شبکیه در پشت چشم یاری می نماید.\nاگر قرنیه یا لنز فرد به طور یک دست و یکنواخت منحنی نباشد، پرتوهای نوری به طور صحیح منعکس نشده و در نتیجه فرد دچار عیوب انکساری چشم و نهایتاً مسائل مربوط به بینایی خواهد شد. دوربینی زمانی رخ می دهد که چشم شما کوچک تر از حد طبیعی بوده یا قرنیه خمیدگی بسیار جزئی داشته باشد.\nبر عکس این عارضه نزدیکی بینی است که در اثر خمیدگی بیش از حد قرنیه به وجود می آید. البته در بزرگسالان مبتلا به عارضه دوربینی، همزمان ممکن است اشیاء نزدیک و دور ممکن است تار دیده شوند.\nدیگر عیوب انکساری چشم\nعلاوه بر دوربینی، دیگر عیوب انکساری چشم شامل موارد زیر می شوند:\nنزدیک بینی (میوپیا)\nنزدیک بینی دقیقاً برعکس دوربینی است. یعنی زمانی که کره چشم بزرگ تر و کشیده تر از میزان طبیعی بوده و انحنای قرنیه زیاد باشد، فرد دچار عیوب انکساری نزدیک بینی خواهد شد. در نتیجه این عارضه تصاویر و نور به خوبی روی شبکیه متمرکز نشده و در نتیجه اشیاء با فاصله زیاد تار دیده خواهند شد.\nاین اتفاق زمانی می افتد که شبکیه یا لنزها دارای خمیدگی و انحنای بیشتری در یک جهت نسبت به جهت دیگر باشند. آستیگمات اصلاح نشده باعث تاری دید فرد مبتلا خواهد شد.\nبرجستگی وقتی رخ می دهد که چشم شما کوتاهتر از حد نرمال باشد یا قرنیه شما خیلی کمی خمیده باشد. اثر برعکس نزدیک بینی است. در بزرگسالان دارای دور بینی ، اشیاء نزدیک و دور ممکن است تار شوند.1\nمعمولا به علت کاهش قدرت تطابق یک چشم و یا به علت کاهش طول قدامی خلفی چشم و یا کاهش ضریب شکست اجزای اپتیکی چشم ایجاد می گردد.\nمعمولا به صورت مادرزادی در شکل یک عارضه ظاهر می گردد، مثلا فقدان عدسی در چشم، جابجایی عدسی، تغییرات شکل و انحنای سطح انکساری.\nاین نوع دوربینی به علت فلج عضلات مژگانی چشم و فقدان نیروی تطابق در چشم ایجاد می گردد.2\n♦ بلفاریت (شوره زدن مژه های پلک)\n♦ کاهش بینایی در هنگام مطالعه یا انجام کارهای نزدیک از علائم دوربینی است. در بعضی افراد دوربین مشاهده می گردد که در حین کار نزدیک هر از چند گاهی چشم خود را به مدت چند دقیقه بسته و آن را ماساژ داده و سپس بکار خود ادامه می دهند.\n♦ در بعضی موارد تنبلی چشم و لوچی چشم.2\nیک چشم پزشک می تواند دور بینی چشم را در معاینه چشم اولیه تشخیص دهد.\nابتدا چشم پزشک دید شما را در فواصل مختلف با نمودار چشمی مورد آنالیز قرار می دهد.\nبسته به نتایج ممکن است معاینه چشم متسع انجام گردد. برای این منظور، چشم پزشک قطره هایی را داخل چشم ها می ریزد تا مردمک چشم (دایره سیاه در مرکز هر چشم) باز گردد. چشم های متسع به پزشک اجازه می دهد تا بطور واضح تری پشت چشم را ببیند.\nپزشک شما از یک لنز بزرگنمایی استفاده می نماید تا دقیق و نزدیکتر در چشم شما نگاه کند.\nپزشک بعلاوه به منظور اصلاح بینایی از شما می خواهد تا به وسیله لنزهای مختلفی که باعث واضح شدن اجسام می شوند، نگاه کنید.\nتست های بینایی در مدرسه اغلب متوجه دوربینی در بچه ها نمی شوند. بطور معمول در مدارس تنها دید دور تست می گردد و از کودک خواسته می گردد تا با فاصله گرفتن از یک تخته حرف یا علامت های روی آن را بخوانند.\nاگر کودک نتواند چیزها را از فاصله دور ببیند ممکن است به علت نزدیک بینی باشد. بچه هایی که تست بینایی را در مدرسه انجام نمی دهند باید به متخصص چشم مراجعه نمایند که دید کودک را از فاصله نزدیک نیز آنالیز کند، دانستن علت مشکل بینایی در فزندتان موضوع بسیار مهمی است. اگر فرزندتان اغلب دچار دوبینی است یا از سردرد شکایت دارد و در مدرسه دچار مسائل بینایی است و دید تار دارد باید به چشم پزشک مراجعه کنید.3\nچگونه می توان دور بینی را درمان کرد؟\nبرای اصلاح دید افراد دوربین از عدسی همگرا استفاده می نمایند. در این عدسی کانون عدسی بیشتر از کانون چشم سالم بوده و تصویر اجسام پشت شبکیه تشکیل می گردد.\nلنز معادل عینک است، ولی مزایایی نسبت به عینک دارد. در بعضی مواقع برای تصحیح آستیگماتیسم نامنظم از لنز استفاده می گردد، چون با عینک ممکن نیست. در این مورد لنز با چشم حرکت می نماید و مانع ایجاد آستیگماتیسم مایل می گردد. لنز از نظر زیبایی بسیار رضایت بخش تر است.\nدر جراحی اپی تلیوم قرنیه برداشته می گردد و بعد از اعمال انرژی لیزر دوباره آن را سرجای خود می گذارند.4\nچگونه می توان از دوربینی پیشگیری کرد؟\nمتاسفانه دوربینی چشم چیزی نیست که بتوان از آن پیشگیری کرد، اما برای مراقبت از چشمانتان می توانید کار های زیر را انجام دهید.\n1-به طور منظم آزمایشات چشم را انجام دهید.\n2- اگر مشکل فشار خون یا دیابت دارید که روی دیدتان تاثیر می گذارد حتما معاینات سالیانه را انجام دهید.\n3-اگر مشکل چشمی تان در حال پیشرفت است از طرح درمانی که پزشک برایتان تجویز می نماید پیروی کنید.\n4- اگر دیدتان دچار تغییرات می گردد به پزشک مراجعه کنید.\n5-اگر چشم درد، قرمزی چشم یا ترشح چشم دارید به پزشک مراجعه کنید.4\nانتشار: 11 آذر 1400 بروزرسانی: 11 آذر 1400 گردآورنده: anasi.ir شناسه مطلب: 1989\nبه "همه جیز راجع به دوربینی" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "همه جیز راجع به دوربینی"


بررسی کارنامه وزیر نفت در 2 سال گذشته/پایان قایم باشک بازی پشت دیوار تحریم | آوای شمال(طبرستان)\nکد مطلب : 32344\nتاریخ انتشار خبر : ۳ شهریور, ۱۳۹۴ - ۰۶:۴۹\nبررسی کارنامه وزیر نفت در ۲ سال گذشته/پایان قایم باشک بازی پشت دیوار تحریم\nآوای شمال/ درحالی که شرایط فعلی کشورمان برای برون رفت از مشکلات ناشی از تحریم های ظالمانه و جلوگیری ازخدعه و نیرنگ‌های (به اصطلاح) پساتحریم مستکبرین عالم و نیز در مسیر تحقق سیاست های راهبردی ومهم اقتصاد مقاومتی نیاز مبرم به حرکات مدبرانه و متعهدانه، هم فکری عمیق و همدلی صمیمی، برنامه‌سازی‌های مناسب، منسجم، کارشناسی شده و […]\nآوای شمال/ درحالی که شرایط فعلی کشورمان برای برون رفت از مشکلات ناشی از تحریم های ظالمانه و جلوگیری ازخدعه و نیرنگ‌های (به اصطلاح) پساتحریم مستکبرین عالم و نیز در مسیر تحقق سیاست های راهبردی ومهم اقتصاد مقاومتی نیاز مبرم به حرکات مدبرانه و متعهدانه، هم فکری عمیق و همدلی صمیمی، برنامه‌سازی‌های مناسب، منسجم، کارشناسی شده و دلسوزانه دارد، متاسفانه در مهمترین دستگاه و بنیاد اقتصادی کشور و خط مقدم تقابل اقتصادی با دشمن یعنی وزارت نفت نه تنها در جهت حل مشکلات، ابتکار عملی مشاهده نمی شود، بلکه عالمانه یا جاهلانه در جهت خواست دشمن، که همانا کمک به تاثیرگذاری و دستیابی به اهداف تحریم ها و فلج کردن بخش انرژی کشور می باشد، قدم برداشته شده است.\nبطوریکه رویاهای پساتحریم و رویکردهای اخیر وزارت نفت در راستای ناتوان نشان دادن توان داخل و دانش متخصصان داخلی و در محاق بردن اقتصاد مقاومتی است؛ که متاسفانه آقای زنگنه، وزیر نفت حتی نتوانست این ذهنیات خود را مخفی کرده و در برنامه زنده تلویزیونی نگاه یک به صراحت از ناتوانی کشور در سرمایه گذاری و تامین مالی جهت اجرای طرح های توسعه صنعت نفت سخن گفت و اوج ناتوانی مدیریت خود و کشور را به مستکبران و تحریم کنندگان ایران اسلامی اعلام کرد.\nاین در حالی است که در زمان وزرای سابق نفت طی سال های ۹۰ و ۹۱ یعنی در اوج اعمال تحریم‌ها در شرکت ملی نفت هر سال بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری شده است، اما در طی دو سال اخیر و در زمان وزارت آقای زنگنه سرمایه گذاری در وزارت نفت به یک چهارم تقلیل پیدا کرده است. لذا امروز جسم نحیف و رنجور و مهم‌تر از آن مغز معیوب و کوچک بزرگترین نهاد اقتصادی کشور، نیاز مبرم و فوری به درمان دارد.\nبررسی عملکرد دو ساله اخیر وزیر نفت سندی گویا از این مدعاست که دلسوزان نظام اسلامی اعم از دولت و مجلس شورای اسلامی می‌بایست به سرعت و بدون هرگونه مماشات و در جهت جلوگیری از تضییع منافع ملی، به این مهم رسیدگی کنند تا در منظر خداوند و آیندگان، متهم به غفلت و کوتاهی در امور کشور در این برهه حساس از تاریخ نشوند و لااقل هم اکنون از پشیمانی‌ها و افسوس‌های آینده جلوگیری کرد.\nصرفا با نگاهی واقع بینانه به عملکرد دو ساله فعلی و هشت ساله سابق صدارت آقای زنگنه، به عینه مشاهده می‌شود که وی سرباز جبهه صلح و آرامش، آن هم از نوع نشستن بر سر سفره شرکت‌های خارجی برای حل مشکلات داخلی بوده نه سرباز معتقد به مبانی اقتصاد مقاومتی برای خروج از وضعیت بحران فعلی. بحرانی که برون رفت از آن نیازمند بکارگیری مولفه های مدیریتی ویژه است (مراجعه گردد به عملکرد هشت ساله صدارت ایشان در میدان دادن به کلکسیونی از شرکتهای خارجی چون استات اویل، انی، شل، بی پی و … و نتیجه عملکرد آنها که خود حدیثی است مفصل از بی تدبیری و فرصت سوزی!!!)\nیکی از مهم‌ترین مولفه‌های مدیریت جهادی بر مبنای اقتصاد مقاومتی اتکا به کار کارشناسی دقیق و اعتماد به کارشناسان مجرب داخلی است و نقطه مقابل آن خود رأیی است که متأسفانه در مورد آقای زنگنه صادق است. تغییر ساختار وزارت نفت در دوره قبلی صدارت ایشان یکی از مصادیق بسیار مهم آن می‌باشد؛ ساختاری که با تغییر آن توسط آقای زنگنه، نهال بی‌تدبیری و فساد در تصمیم‌سازی و تصمیم گیری کاشته شد.\nحداقل نتیجه آن، چند برابر شدن هزینه‌ها، تداخل وظایف و اختیارات درون وزارت نفت و علی الخصوص شرکت ملی نفت بوده است؛ به علاوه از دل همان ساختار مریض، مفاسد بزرگی همچون قرارداد کرسنت و بلکه کرسنت‌های نهان و آشکار دیگر به وجود آمد که البته کماکان ادامه دارد؛ مجلس شورای اسلامی وقت نیز در رسیدگی به آن کوتاهی کرد و این ننگ در تاریخ صنعت نفت و مجلس برای همیشه ماندگار شد.\nصرف نظر از مخالفان فراوانی که در بین کارشناسان خبره نفتی در خصوص نامزدی مجدد آقای زنگنه در زمان معرفی کابینه دولت به مجلس در دوره اخیر وجود داشت و صدای آنان به جایی نرسید؛ اما با تأمل در نظر موافقان محدود که بلندگو ها را در اختیار داشتند، در می یابیم که اغلب موافقان دوره اخیر وزارت او، هر روز به رنگی خود را نمایان ساخته و همگی بر این نکته اذعان داشته اند که زنگنه گزینه مناسبی برای وزارت نفت است چون تغییر کرده و دیگر اشتباهات قبل را تکرار نمی کند!!! (مراجعه شود به مذاکرات ومصاحبه‌های زمان رای اعتماد).\nمعلوم نیست این نظر از کجا بر آنها ثابت شده بود!!! اما از این نوع اظهار نظرهای موافقان ایشان هم به خوبی استنباط می‌شود که آنها هم فعالیت‌های قبلی وی را تایید نکرده و چون احساس تغییر و ندامت را در زنگنه ملاحظه نموده اند، نظر مثبت به ایشان پیدا کرده اند. اما امروز پس از گذشت دو سال ، بیلان عملکردی در وزارت نفت یعنی بزرگترین بنگاه اقتصادی کشور، تایید کننده همان رفتار سابق و خطاهای گذشته و بلکه فاجعه آمیزتر از گذشته است و ادامه این روند، بخش انرژی کشور را با مخاطرات جدی مواجه خواهد ساخت که خسارات آن بعضا غیر قابل جبران خواهد بود.\nتاکید می گردد پنهان شدن در پشت حربه تحریم ها ونبود منابع مالی به هیچ عنوان پذیرفته شده نیست چرا که تجربه هشت سال دفاع مقدس و وجود تحریم ها فلج کننده در آن زمان به زعم دشمن، وبمباران‌های مستمر تاسیسات نفتی نتوانست صنعت نفت و کشور را از در آمد های نفتی بی بهره کند، چرا که وجود عزم و اراده و خود باوری ، سا ختار چابک و مدیران معتقد سبب شد که از تمام گردنه های سخت عبور کرده و هم اکنون نیز با وجودسر مایه های مادی و معنویی بی بدیل وزارت نفت، اعم از منابع انسانی ممتاز، منابع ابزاری گسترده و کار آمد ، می توان با تغییر در نگرش فعالیت ها واصلاح اهداف و فرآیندها ، در تولید ثروت ، وتامین منابع مالی طرح ها وپروژه ها اقدامات موثری کرد که فعلا جای سخن آن در این مختصر کلام نیست که اگر نیاز به توضیحات در این باره باشد سخن بسیار، و مقاله ای جدا گانه می طلبد.\nلذا در ذیل به بخشی از مشکلات که بدلیل عدم درایت و نا کار آمدی مسئولین فعلی وزارت نفت ایجاد گردیده در قالب چند محور : شامل منابع انسانی، انتصابات، عدم تصمیم گیری برای طرحهای بلاتکلیف، مباحث توسعه، منفعل ماندن در برابر مشکلات بخش بالادستی نفت و گاز در صنعت نفت اشاره میگردد:\nالف) بخش منابع انسانی در وزارت نفت\nبا توجه به چشم انداز توسعه صنعت نفت به ویژه در بخش بالادستی و نظر به این مهم که ایران هم اکنون حائز رتبه اول جهانی در ذخایر توامان نفت و گاز است، تربیت نیروی انسانی جوان و متخصص ترجیحا با تحصیلات بالا و به ویژه در رده‌های کارشناسی به منظور توسعه میادین نفت و گاز و تکمیل زنجیره ارزش در بخش پالایش نفت و گاز و پتروشیمی یکی از اولویت‌های اساسی در وزارت نفت است، اما متاسفانه در طی دو سال اخیر با سیاست‌های قهری و غیرکارشناسی وزیر نفت، تصمیماتی خلاف رویه‌های کارشناسی مانند موارد ذیل اتخاذ شده است.\n۱- حذف یکباره چندین هزار سمت در رده‌های مختلف شغلی تا سطح سرپرستی از شرکت‌های اصلی عملیاتی و ستادی وزارت نفت بدون بررسی کارشناسی مدون و اخذ نظرات خبرگان صنعت.\nاصولا برای انجام چنین اقدام مهمی ابتدا با یک بررسی علمی و ساختاری همه جانبه، نیاز و یا عدم نیاز به این سمت‌ها می بایست احراز گردد و سپس تصمیم نهایی اتخاذ شود که متاسفانه با اهداف نامعلومی و به صورت دستوری و بدون توجه به عواقب سوء آن تعداد قابل توجهی از سمتهای مزبور حذف شده‌اند.\nبرخی عواقب حذف غیرکارشناسی این سمت‌ها به شرح زیر است:\n– عدم امکان استخدام نیروهای جوان و با استعداد علیرغم نیاز آتی صنعت نفت در بخش بالادستی برای پایداری تولید نفت و گاز.\n– جذب متخصصان با استعداد و با انگیزه و نخبه کشور توسط شرکت‌های خارجی خصوصا کشورهای همجوار.\n– وابسته کردن صنعت نفت در میان مدت و دراز مدت به متخصصین خارجی.\n– تعداد قابل توجهی از متخصصین جوان و نخبه وزارت نفت و شرکت‌های اصلی آن از چندین سال قبل جهت ادامه تحصیل به دانشگاه‌های خارج از کشور رفته و هم اکنون در مرحله بازگشت به کشور هستند. متاسفانه سمت‌های این کارمندان رسمی حذف شده است. این خود پیام روشنی است به آنها که کشور به شما نیازی ندارد و لازم نیست که دیگر به کشور باز گردید!!!!\n– تعدادی از شاغلین دانشگاه صنعت نفت جهت ادامه تحصیل در دانشگاه‌های خارج و داخل بورس شده بودند که اخیرا بورس آنها لغو و به کاریابی معرفی شدند. برخی از آنها مجبور به ترک محل تحصیل خود شده و جهت کاریابی در داخل کشور سرگردان و بلاتکلیف گشته‌اند.\n– بلاتکلیف و سرگردان شدن بسیاری از کارمندانی که مراحل پایانی استخدام و یا انتقال خود را گذرانده‌اند ولی به یکباره و بدون اطلاع قبلی، سمت های جدیدی که قرار است تصدی کنند، حذف شده است. جالب آنجاست که مسئولین نیروی انسانی بدلیل بی اطلاعی، پاسخ قانع کنندهای برای ذینفعان نداشته‌اند.\n۲- ممنوعیت هر نوع استخدام، طی بخش نامه رسمی وزیر نفت. این مسأله بدون در نظر گرفتن امکان تولید نفت و گاز حداقل تا نیم قرن آینده و نیاز به نیروی انسانی برای تحقق آن بوده است که خود گواهی بر فقدان چشم انداز برای نیاز نیروی انسانی صنعت نفت می‌باشد.\n۳- بالا بردن سن بازنشستگی از ۶۰ سال به ۶۵ سال و قابل ارتقاء به ۷۰ سال. این بخشنامه عمدتا با هدف حذف سیاسی مدیران متخصص دارای سوابق اجرایی و تحصیلی و مدیریتی بالا آن هم به جرم خدمت به کشور در سالهای گذشته صادر شده است. در عوض بکارگیری مجدد افراد بازنشسته ناکارآمد و وابسته به جریان سیاسی و فکری موافق خود در دستور کار قرار گرفته است. البته وزیر نفت در حالی سخن از تربیت مدیر در طی پنج سال آینده سخن می گوید و بخشنامه صادر می کند که در طی دوسال اخیر تعداد قابل توجهی از مدیران صاحب تحصیلات مرتبط، دارای تجارب ارزنده در بدنه صنعت نفت وکار آمد را که عمدتا دارای سن ۴۰ تا ۵۰ سال بودند با بی تدبیری هرچه تمام تر از سمت های مدیرتی حذف و منزوی کرده است ولی از طرفی وزیر نفت به ظاهر و جهت فریب افکار عمومی از تربیت مدیران با سن ۴۰ سال سخن می راند!!!!\n۴- پیری و ناتوانی جسمی بیش از حد اغلب مدیران منصوب شدهی فعلی که منجر به ناکارآمدی و بی انگیزگی نیروی انسانی در این صنعت عظیم و در این برهه حساس شده است.\n۵- اصولا معاونت منابع انسانی وزارت نفت به دلایل متعدد از جمله دستورات قهری وزیر و تفویض اختیار این معاونت به قائم مقام خود به طور کلی ناکارآمد شده است.\n۶- با توجه به کاهش کار و عدم تدوین برنامه های فعال متناسب با وضعیت فعلی صنعت نفت بویژه در شرکتهای اصلی، نیروی انسانی از رکود و بیکاری مفرط رنج می‌برد. این مسأله آفت و چالشی جدی برای آینده است.\n۷- علیرغم خروج کارشناسان بازنشسته از صنعت نفت طی دو سال اخیر، هیچگونه اقدام عملی برای تربیت نیروی انسانی انجام نشده است. این در حالی است که بخش قابل توجهی از نیروهای توانمند و متخصص صرفا به دلایل سیاسی از گردونه کار موثر حذف و یا سرگردان شده‌اند.\n۸- تصویب مصوبه فوقالعاده تخصصی شغل در هیات مدیره شرکت ملی نفت و تعمیم آن به کل نیروهای رسمی و پیمانی وزارت نفت، توسط آقای زنگنه بدون کار کارشناسی که موجب کاهش فاصله دریافتی حقوق و مزایا بین نیروهای شاغل در مناطق غیرگرمسیر و غیر عملیاتی با مناطق گرمسیر عملیاتی شده است. هم اکنون و با گذشت زمان کوتاهی از اجرای این مصوبه، نتایج آن در رشد سریع مهاجرت معکوس نیروی انسانی متخصص به سمت مناطق غیرگرمسیر و غیر عملیاتی برخوردار قابل مشاهده است. این امر قطعا می‌تواند در روند تولید نفت در این شرایط حساس، تاثیر منفی گذاشته و آینده مناطق عملیاتی را با مخاطره جدی مواجه سازد. لازم به ذکر است که اعتراضات کارشناسی به این مصوبه تاکنون نتیجه بخش نبوده و گویا گوش شنوایی وجود ندارد. مستندات این اعتراضات موجود است.\nب) انتصابات در وزارت نفت\nبه دلیل حذف گسترده مدیران کارآمد، متخصص، فنی و ولایتمدار به دلایل سیاسی، متاسفانه عمده انتصابات در شرکتهای اصلی و فرعی تابعه وزارت نفت فاقد کارایی لازم جهت راهبری زنجیره ارزش صنعت نفت گردیده است که در زیر به برخی موارد اشاره می شود:\n۱- بکارگیری گسترده بازنشستگان دارای سن بالای ۶۰ سال و بعضا تا مرز ۷۰ سال.\n۲- ناتوانی جسمی مدیران کلیدی در حوزه های ستادی و شرکتهای اصلی به دلیل کهولت سن.\n۳- عدم توانایی در تصمیم گیری به دلایل فردی و اعمال نظر دستوری توسط شخص وزیر نفت.\n۴- عدم برنامه ریزی و اعمال مدیریت صحیح در راهبری بخشهای مختلف صنعت نفت بویژه در شرایط تحریم.\n۵- عدم توانایی در مدیریت اجرایی بخش‌های بالادستی در شرکت ملی نفت، شرکت پتروشیمی و پالایشگاه‌های نفت در حوزه شرکت ملی پالایش و پخش، بویژه مدیریت ضعیف در اداره فنی پالایشگاه‌های اراک، آبادان و بندرعباس که منجر به کاهش خوراک نفتخام و بروز حوادث پیاپی در آن پالایشگاهها گردیده و بعضا باعث تعطیلی و یا کاهش تولید بنزین شده است.\n۶- ضعف شدید مدیریت در تخصیص منابع مالی و توزیع نامناسب بودجه عملیاتی شرکت‌ها بطوری که اکثر پروژه‌های مهم متوقف شده و طلب پیمانکاران رو به فزونی است.\n۷- ضعف شدید در برنامه ریزی کلان و عملیاتی در وزارت نفت و علی الخصوص شرکت ملی نفت بعنوان کلیدیترین معاونت وزیر. به مثالهای زیر توجه کنید:\nمدیر برنامه ریزی تلفیقی شرکت ملی نفت با گذشت دو سال از زمان بازنشستگی، کارایی خود را از دست داده و این شرکت را با مشکلاتی رو برو نموده است. همچنین معاون برنامه ریزی وزیر نفت بدلیل مسن بودن، نداشتن تخصص لازم در امر برنامه ریزی و عدم آشنایی کافی با بخشهای مهم صنعت نفت به ویژه بخشهای بالادستی و پالایشگاهی، نتوانسته ایده جدیدی متناسب با مشکلات ارائه نماید، لذا فاقد صلاحیت لازم برای تصدی این سمت است.\n۸- برخی مدیران ارشد وزارت نفت حتی در سطح معاون وزیر به عضویت هیئت مدیره شرکت‌های خصوصی در آمده‌اند که این موضوع مغایر با مقررات بوده و مفاسد متعددی را به دنبال خواهد داشت. وزیر نفت علیرغم علم به این موضوع تا کنون اقدامی نکرده است.\nج) ناتوانی در تصمیم‌گیری جهت واگذاری طرح‌های بلاتکلیف به بخش خصوصی و به تبع آن تضعیف سیاست‌های اقتصاد مقاومتی\nدر شرایط سیطره تحریم‌های ظالمانه استکبار جهانی که تنها راه غلبه بر آن پیاده‌سازی سیاستهای اقتصاد مقاومتی و مردمی کردن اقتصاد است، متاسفانه طی دو سال اخیر در وزارت نفت هیچ اقدام قابل توجهی صورت نگرفته است. در زیر به مواردی از کم کاری‌ها اشاره می‌گردد.\n۱- در صنعت پتروشیمی فقط ۶۸ طرح نیمه‌تمام با پیشرفت فیزیکی حدود ۱۰ درصد وجود دارد که طی دو سال اخیر هیچ اقدام جدیدی در راستای سرمایه‌گذاری آن طرحها انجام نگرفته است. این مساله بیانگر عدم توفیق در واگذاری این طرحها به بخشهای خصوصی می‌باشد.\n۲- پتروشیمی دماوند که ساخت آن جهت تامین یوتیلیتی بیش از ۱۰ واحد پتروشیمی (که برخی از آنها پیشرفت قابل توجهی دارند) برنامه ریزی شده بود، یکی از اولویت های اساسی پتروشیمی است. متاسفانه علیرغم گذشت حدود دو سال از شروع بکار دولت جدید، این واحد پتروشیمی که حدود ۴ میلیارد دلار سرمایهگذاری نیاز دارد، معطل مانده بطوریکه نه وزارت نفت خود سرمایه‌گذاری می‌کند و نه به بخش خصوصی واگذار می‌نماید. با ادامه روند موجود، بیبرنامگی مفرط تهدیدی جدی برای سرمایه‌گذاریهای انجام شده میباشد، زیرا بدون تامین خدمات و امکانات فنی پشتیبانی، امکان شروع به کار واحدهای پتروشیمی مزبور وجود ندارد و این مسأله به تعطیلی آنها منجر خواهد شد.\n۳- میل به انحصار و اعطای رانت به شرکتهای وابسته خاص در صدور مجوزهای ساخت و تخصیص خوراک واحدهای پتروشیمی یکی از اقدامات تامل برانگیز وزارت نفت است. متاسفانه وزارت نفت و معاونت برنامه ریزی در اقدامی تامل برانگیز و بر خلاف کلیه رویه های کارشناسی و نیز بر خلاف ضوابط مربوط به نحوه صدور مجوز و با لابی آقای نعمت زاده (وزیر صنعت، معدن و تجارت) و همدستی شخص وزیر نفت و عاملیت اجرایی معاون برنامه ریزی وزیر (آقای معظمی)، موافقت اصولی تخصیص خوراک ۱۵ میلیون متر مکعب گاز طبیعی به عنوان خوراک جهت احداث چندین واحد پتروشیمی اوره و آمونیاک به یک شرکت خاص داده شده و با ایجاد این رانت و انحصار، عملا تقاضاهای تعداد زیادی از شرکت‌های توانمند بی پاسخ مانده و به آنها گفته شده که به آن شرکت خاص مراجعه کنند.\nدر صورتی که وزارت نفت می‌توانست برای این طرح بزرگ در چابهار فراخوان عمومی بگذارد ولی متاسفانه برای این شرکت خاص رانت ایجاد نمودند. شایان ذکر است که در دوره خدمت وزیر دولت قبل، شرکت پتروشیمی با یک برنامه ریزی دقیق قرار بود که برای احداث واحدهای قطب جدید پتروشیمی در چابهار و تخصیص خوراک از طریق فراخوان عمومی عمل کند. اگرچه فشارهای شخص آقای نعمت زاده و لابی ایشان در زمان دولت دهم موثر واقع نشد، ولی به نظر می‌رسد که هم اکنون مرکز فرماندهی و تصمیمگیری وزارت نفت و شرکت پتروشیمی در اتاق آقای نعمت زاده شکل گرفته است. این مسأله نیازمند ورود سریع تحقیق و تفحص مجلس و بازرسی قوه قضائیه برای احیاء حقوق ملت می‌باشد.\n۴- اخیرا در یک اقدام تامل برانگیز تعداد قابل توجهی از شرکت‌های مشمول واگذاری مربوط به زیر مجموعه شرکتهای اصلی نفت و گاز و پالایش و پخش با مصوبه دولت یازدهم از فهرست واگذاری‌ها حذف شده‌اند. این اقدام با واکنش برخی کمیسیون‌های تخصصی مجلس روبرو شده و به نظر میرسد خلاف سیاست‌های اقتصاد مقاومتی مورد تاکید مقام معظم رهبری است.\n۵- در دو سال اخیر به دلایل سیاسی برخی شرکت‌های داخلی خصوصی توانمند و صاحب سرمایه از حضور و مشارکت در طرح‌های توسعه صنعت نفت منع و یا محروم شدهاند که این نیز خلاف سیاستهای اقتصاد مقاومتی است. متاسفانه برای برخی شرکت‌های خاص رانت ایجاد شده است.\n۶- متاسفانه در یک توزیع نامناسب و برخلاف توان و ظرفیت واقعی صندوق بازنشستگی صنعت نفت، تلاش می‌شود که برخی طرحهای توسعه صرفا به دلایل سیاسی (و نه صرفه و صلاح صندوق) به صندوق نفت واگذار شود.\n۷- یکی از اشتباهات جدید وزارت نفت بکارگیری دکل‌های خارجی و در عوض حذف دکل‌های ایرانی از چرخه حفاری است که شرکت حفاری شمال یکی از نمونه‌های آن است.\nد) توسعه در صنعت نفت\nبطور کلی طی دو سال اخیر نه تنها هیچ طرح توسعه و سرمایه‌گذاری جدیدی شکل نگرفته بلکه غالب پروژه‌های کارشناسی شده و مصوب و مهم صنعت نفت نیز متوقف شده است. مثل خلع ید پیمانکار ایرانی مرزی‌ترین و حساسترین فاز پارس جنوبی یعنی فاز ۱۱٫\nناگفته نماند تمام طرح‌هایی که در خلال این دو سال اخیر راه‌اندازی شده است، طرح هایی بوده‌اند که به هنگام روی کار آمدن دولت یازدهم در مراحل نهایی قرار داشته‌اند. ضمنا طرح‌های راه اندازی شده می‌توانست در همان آغاز دولت یازدهم راه‌اندازی گردد، نه اینکه تعمداً با اهداف مشخصی زمان راه اندازی را به تعویق بیندازند تا شاید عملکرد دولت‌های نهم و دهم به حساب دولت یازدهم نوشته شود. برای مثال می‌توان به افتتاح فاز ۱۲ پارس جنوبی و نیز ارتقاء پالایشگاه شازند اراک اشاره کرد.\nاینک در ذیل به آخرین وضعیت توسعه و سرمایه‌گذاری در شرکتهای اصلی تابعه وزارت نفت اشاره می شود.\n۱) شرکت ملی پالایش و پخش\nپالایشگاه‌های نفتی کشور طی دو سال اخیر به لحاظ فنی، مدیریتی و رگولاتوری همواره با چالش‌های متعددی روبرو بوده‌اند که در ذیل به چند مورد آن اشاره می‌شود:\n– حوادث مرگبار پیاپی در مدرن‌ترین پالایشگاه نفتی کشور یعنی پالایشگاه شازند اراک که متاسفانه منجر به مسمومیت و از دست دادن جان تعدادی از پرسنل وزارت نفت شد، حاکی از ضعف شدید مدیریتی و نظارتی در این پالایشگاه می‌باشد. از تبعات و عوارض آن می‌توان به توقف متوالی پالایشگاه و کاهش تولید بنزین اشاره کرد که این امر در مقایسه با سنوات گذشته بی‌سابقه است. البته پالایشگاه آبادان نیز دچار حادثه مشابه شده است.\n– بنا به دلایل غیرفنی و عدم توان برنامه ریزی صحیح در پالایشگاه‌های آبادان و بندرعباس، خوراک نفت خام بصورت تکلیفی کاهش داده شده است. سهم پالایشگاه آبادان از این کاهش حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز می‌باشد، بطوری که نتیجه این اتفاق نادر کاهش تولید بنزین در کشور بوده است. از طرفی با اعمال سیاست‌های غلط نحوه استفاده از سهمیه‌های باقیمانده در کارت‌های سوخت و سایر عوامل مصرف بنزین روند فزاینده ای بخود گرفته است و نتیجتا در این شرایط حساس روند واردات بنزین نیز افزایش یافته است.\n– وزارت نفت در طی دوسال گذشته نتوانسته است که حتی یک فاز از سه فاز پالایشگاه ستاره خلیج فارس را راه‌اندازی نماید تا کشور گرفتار خسارات ناشی از واردات بنزین نشود.\n– طرح‌های توسعه و تولید بنزین و بهینه سازی پالایشگاه‌های آبادان و اصفهان و بندرعباس همچنان شروع و یا مورد بهره برداری قرار نگرفته‌اند. این مسأله بیانگر بی‌تدبیری و عدم اعتقاد به توسعه پالایشگاه‌های داخلی است.\n– شایان ذکر است که برنامه ساخت پالایشگاه آناهیتا در کرمانشاه که مصوبه سفر مقام معظم رهبری در آن استان است، همچنان مورد حمایت و پیگیری وزیر نفت قرار نمی‌گیرد. همچنین روند توسعه پالایشگاه نفت سنگین هرمز که به دلیل نوع نفت سنگین در آینده، استراتژیک و مهم می‌باشد، مورد بی‌توجهی و عدم پیگیری شخص وزیر نفت است.\n۲) شرکت ملی نفت\nبزرگترین و مهمترین طرح‌های سرمایه‌بر و درآمد زا در حوزه بالادستی بوده و مربوط به وظایف شرکت نفت می‌باشد. بر اساس برنامه های مدون و اولویت‌دار سالیانه باید ۳۰ تا ۴۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری گردد. البته عمده این سرمایه‌گذاری‌ها مربوط به توسعه و یا نگهداشت و افزایش تولید از میادین مشترک است. سرمایه‌گذاری و اجرای این طرح‌های مهم و استراتژیک مستلزم اعتقاد راسخ و عملی به سیاستهای اقتصاد مقاومتی، استفاده حداکثری از توان داخل، تامین مالی و مدیریت هوشمند و کارآمد است. عواملی که باعث شده طی دو سال گذشته وزارت نفت عملا در انجام طرحهای اولویتدار توسعه و تولید عاجز گردد، به شرح ذیل می‌باشد:\n– نگاه معطوف وزیر نفت به توان خارج از کشور و امید واهی به حضور اثربخش سرمایه‌گذاران خارجی:\nوزیر نفت به اشکال مختلف و با رویکردهای تامل برانگیز منفعلانه خود اذعان می‌کند که اگر تحریم‌ها برداشته نشود، توسعه صنعت نفت عملی نیست و سرنوشت صنعت نفت را در گرو نتایج مذاکرات هسته‌ای می‌داند. آنچه مشهود است این است که آقای زنگنه توانایی لازم برای راهبری صنعت نفت بویژه در بخش بالادستی نفت و گاز را در شرایط تحریم و حتی پس از آن ندارد. شاهد این مدعا فرصت‌سوزی در دو سال اخیر و ناکارآمد و منفعل بودن اغلب مدیران منصوب شده ایشان و نداشتن ایده لازم برای برون رفت از مشکلات است.\n– ناتوانی در تامین منابع مالی و چشم داشتن به روش‌های معمول و عدم اراده لازم جهت استفاده از توان داخل برای جذب سرمایه‌گذاری:\nوزیر نفت با فرصت سوزی هرچه تمامتر، طرحها و پروژه‌های مهم و اولویت‌دار نفت و گاز در بخشهای بالادستی را جهت اجراء برای سرمایه‌گذاران خارجی در قالب بسته‌های سرمایه‌گذاری رزرو کرده است بطوری که برای چندمین بار وزارت نفت قصد دارد این طرح ها را در لندن ارایه کند ولی هر بار با ممانعت خارجی‌ها روبرو می‌شود. این در حالی است که وزیر نفت تاکنون حاضر به معرفی این طرحها به سرمایه گذاران داخلی نشده است.\nوزیر نفت بر این باور است که مشکل صنعت نفت صرفا مدیریتی است و نه مالی و ایشان مدعی است که در کشور مشکل منابع مالی نداریم. اما سوال اساسی اینجاست که با روی کار آوردن باصطلاح ژنرال‌های بازنشسته و با سپری شدن دو سال، چرا هیچ توفیقی در تامین مالی و سرمایه‌گذاری جهت اجرای طرحهای جدید نداشته است؟\n– ضعف شدید در مدیریت کلان و بی‌تدبیری شخص وزیر نفت در شرایط تحریم و ناکارآمد بودن اغلب انتصابات بویژه در شرکت‌های عملیاتی و ستاد شرکت ملی نفت:\nمطابق اعتراف برخی مدیران ارشد وزارت نفت، تصمیمات دستوری و فاقد کارشناسی وزیر نفت منجر به انفعال، عدم تصمیمگیری و پاسخگو نبودن آنها شده است، بطوری‌که آنها دیگر قادر نیستند از عملکرد خود دفاع کنند.\nهـ) اهم مشکلات و عملکرد دو سال اخیر وزیر نفت در بخشهای بالادستی نفت و گاز\nبر اساس اسناد بالادستی از جمله سند چشم‌انداز، قانون برنامه پنجم توسعه، قانون اصلاح قانون نفت، وظایف و اختیارات وزارت نفت، سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری در بخش نفت و گاز، مهمترین اولویت توسعه میادین مشترک است. متاسفانه در طول دو سال اخیر هیچ اقدام قابل توجهی در این خصوص صورت نگرفته است بطوری که از ۱۰ سال گذشته تاکنون کمترین نرخ رشد سرمایه‌گذاری برای توسعه میادین مشترک مربوط به دو سال اخیر بوده است. آقای زنگنه مدعی است که دو میدان پارس جنوبی و آزادگان مورد توجه ویژه او است، که ذیلا به نقد آن اشاره می‌گردد.\n– از دو سال پیش تاکنون هیچ اقدام قابل ملاحظ‌های در خصوص توسعه مهمترین فاز یعنی فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی که مرزی ترین فاز با کشور قطر می‌باشد صورت نگرفته است و معلوم نیست که به چه دلیلی طی دو سال اخیر فرصتسوزی شده است.\n– با روی کار آمدن دولت یازدهم به دستور کتبی شخص آقای زنگنه، قرارداد مهم توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی که با شرکت (داخلی) پتروپارس منعقد شده بود، یک‌طرفه لغو شده و جایگزینی هم برای آن مشخص نگردید. گویا منتظر بیگانگان هستند!!!\n– فاز ۱۲ که با پیشرفتی بیش از ۹۵ درصد به دولت فعلی تحویل داده شده بود، با تاخیری معادل یکسال و نیم به بهره برداری رسید که خود جای بسی تعجب است!!!\n– با گذشت دو سال از صدارت آقای زنگنه، تولید از مخزن (لایه) مشترک نفتی پارس جنوبی به مرحله اجرا در نیامده است. علت این امر عدم حمایت و ضعف شدید مدیریتی شرکت ملی نفت در این حوزه کاری و احتمالا رزرو کردن این میدان برای خارجی هاست!!! این در حالی است که تمام حفاری های این مخزن که قسمت مهم و عمده سرمایه‌گذاری و توسعه را شامل می‌شود، در دولت گذشته توسط شرکت پترو ایران انجام شده بود. کشور رقیب (قطر) هماکنون با حداکثر توان از این مخزن در حال بهره‌برداری و تولید نفت میباشد. قابل ذکر است با توجه به پیشرفت قابل توجه توسعه این مخزن، زمان دو سال برای به تولید رساندن این مخزن زمان کمی نیست و شخص وزیر نفت باید پاسخگو باشد.\nاین میدان مشترک که در صدارت هشت ساله قبلی جناب زنگنه و ژنرال‌های من در آوردی او هیچ گونه اولویتی نداشت و در دولت پس از ایشان مورد توسعه قرار گرفت و به میزان ۵۰ هزار بشکه در روز به تولید آمده و با این میزان تولید تحویل دوره اخیر صدارتی آقای زنگنه گردید. به دلیل بی تدبیری و سوء مدیریت در طی این دو سال، تولید آن به ۲۵ هزار بشکه در روز (تولید کنونی) کاهش یافته است.\nاین در حالی است که ایشان پس از روی کار آمدن اخیرشان (در این کمبود منابع مالی!!!! البته به تعبیر آقای زنگنه) در حرکتی تامل برانگیز، شرکت چینی متولی توسعه مخزن را به یکباره خلع ید نمود. توسعه میدان آزادگان جنوبی بصورت غیریکپارچه و نامتوازن به دست پیمانکارانی افتاده که تخصص سوابق بخش بالادستی را نداشته و عملکرد ضعیف آنها برای کارشناسان دلسوز نفتی چون روز هویداست. این بدان معناست که به دلیل مدیریت نادرست و غیر مدبرانه وزارت نفت، در یک میدان مشترک و استراتژیک بجای اینکه تولید روز به روز افزایش یافته و سهم الشرکه ایران بالا برود، کاهش شدید یافته که نتیجه ای جز هرز رفت منافع و منابع ملی نداشته است.\nقابل ذکر است خلع ید شرکت چینی سی-ان-پی-سی از میدان آزادگان جنوبی در حالی صورت گرفته که همین شرکت محصول فعالیت های دولت قبل است و در حال حاضر طرح توسعه میدان آزادگان شمالی را تقریبا تمام کرده و به تولید آوردن آن مراحل نهایی خود را طی می نماید. همچنین این در حالی است که یک شرکت چینی دیگر بنام ساینوپک با عملکردی نسبتا مناسب بزودی توسعه میدان یادآوران را که توسط دولت قبل انجام شده بود، به اتمام میرساند.\nلازم به ذکر است هم اکنون پس از گذشت ۵/۱ سال از فعالیت شرکت متن بر بخش جنوبی میدان آزادگان، تاکنون نتوانسته است حتی یک قطره نفت از چاههای حفاری شده تولید نماید. به نظر می رسد مدیریت وزارت نفت و شرکت متن خیلی نگران تولید از این میدان نیستند و تنها به فکر امور سطح الارضی و نمایشی و برپا کردن دکل بر روی میدان می باشند. جالب تر آنکه تعداد قابل توجهی از چاه هایی که دکل حفاری بر روی آنها مستقر شده است به دلیل آنچه کمبود گل و کالای حفاری نامیده می شود و هیچ ارتباطی نیز به تحریم‌ها ندارد معلق شده و بی آنکه به هدف مخزنی برسد رها شده اند.\nلازم به ذکر است که در طرح جدید شرکت متن توسعه میدان را تنها در بخش حفاری دیده است و کار حفاری را به شرکت پدکس، شرکت ملی حفاری، معاونت حفاری مناطق نفتخیز جنوب واگذار کرده که خود نیز بدلیل عدم تامین منابع مالی دارای مشکلات عدیدهای در تکمیل چاه ها هستند.\nجای بسی تاسف است که وزارت نفت پس از خلع ید شرکت چینی بجای اینکه از تمام توان فنی- مهندسی- عملیاتی موجود در بدنه صنعت نفت برای توسعه اصولی و علمی و هرچه زودتر میدان مشترک و مهم آزادگان استفاده کند، تمام اختیارات را به دست شرکت متن (که در بخش بالادستی تقریبا فاقد نیروی متخصص و با تجربه لازم است، و کار واسطه گری انجام می‌دهد) داده است.\nشرکت متنی که فرزند تامل برانگیز وزیر کنونی و از شرکت‌های من درآوردی صدارت قبلی ایشان به حساب می آید. عملکرد ضعیف چند ساله این شرکت نیازی به تعبیر و تفسیر برای کارشناسان نفتی کار آشنا ندارد. برای مثال، عملکرد تامل برانگیز این شرکت در طرح توسعه میادین واقع در خلیج فارس از جمله سروش و نوروز، طرح توسعه ۸ میدان نفتی بزرگ کشور، طرح توسعه میدان مسجد سلیمان و سایر طرح های سطح الارضی را می‌توان نام برد.\nبطور خلاصه می توان بخشی از مشکلات مترتب بر توسعه میدان آزادگان در مدیریت فعلی آقای زنگنه را به شرح زیر برشمرد:\n۱- عدم تولیدی کردن حتی یک حلقه چاه پس از چاه آزادگان ۲۴ که در دولت قبلی انجام پذیرفت.\n۲- رها کردن چاههای حفاری شده با صرف میلیون‌ها دلار بدون برنامه مهندسی شده تولید از آنها.\n۳- عدم مدیریت صحیح چاه های قبلی که در مجموع با دبی۵۰ هزار بشکه در روز در مدار تولید بودند و هماکنون به دلیل عدم مدیریت صحیح، دبی میدان تا کمتر از ۲۵ هزار بشکه در روز کاهش یافته است.\n۴- طراحی و اجرای بیش از ۸۰ درصد طرح توسعه بر اساس طرح چینی که توسط آقای وزیر خلع ید گردیده بود. اگر منافعی نیز در خلع ید شرکت چینی متصور بود، اصلاح آن طرح بود که متاسفانه انجام نپذیرفت. از اینجا مشخص می‌شود این خلع ید، سیاسی بوده است تا فنی.\n۵- عدم توجه به توسعه همه جانبه تمام لایه های مخازن هیدروکربوری (لایه های ایلام ، تابور، خلیج و…).\n۶- عدم بکارگیری حداکثر توان فنی- مهندسی- عملیاتی موجود در کشور در امر توسعه میدان علی الخصوص شرکت‌های مهم فلات قاره و مناطق نفت خیز جنوب.\n۷- عدم استفاده از ظرفیت سطح الارضی و فرآورشی موجود در منطقه برای تولید سریع‌تر و حداکثری از میدان بدلیل مرزبندی‌های ساختاری ایجاد شده توسط وزیر در دوره ۸ ساله قبل.\n۸- عدم توجه به مسایل زیست محیطی و صدمه زنی جبران ناپذیر به تالاب هورالعظیم توسط مدیریت غیراصولی انجام شده.\nمیادین مشترک تولیدی شرکت‌های فلات قاره و نفت مرکزی\nبرنامه های نگهداشت و اکثر برنامه های افزایش تولید از میادین مشترک تولیدی واقع در شرکت نفت مناطق مرکزی و فلات قاره تقریبا متوقف شده و عملکردی در این خصوص وجود ندارد. لازم به ذکر است که مناطق نفتخیز جنوب نیز به عنوان بزرگترین شرکت تولیدی کشور حال و روز خوشی همانند دو شرکت ذکر شده ندارد و اگر نگوئیم همه، اما غالب پروژه‌ها را متوقف و هماکنون دستور معلق نمودن سهم قابل ملاحظه ای از دکلها را صادر نموده است.\nمیدان مشترک فرزاد\nدر طی این مدت هیچ گونه اقدامی جهت انعقاد قرداد جهت توسعه دو میدان گازی فرزاد-آ فرزاد-ب که با کشور عربستان سعودی مشترک هستند، انجام نشده است. این در حالی است که کشور رقیب با سرعت هرچه تمامتر مشغول توسعه میادین مزبور است.\nگاز میدان مشترک گازی سلمان صرفا به دلایل سیاسی و موضوع کرسنت در حال سوختن است. در دولت گذشته قرار بوده گاز میدان به عسلویه منتقل و پس از فراورش به شبکه سراسری جهت مصرف انتقال یابد. متاسفانه آقای زنگنه با اتخاذ رویکردی خلاف منافع ملی، از انتقال گاز به عسلویه جلوگیری می‌نماید.\nصادرات و تزریق گاز به مخازن جهت صیانت از تولید\nاینک با تکمیل فازهای پارس جنوبی بتدریج تولید از مصرف پیشی می‌گیرد. از طرفی هیچ برنامه ای برای گاز تولیدی اعم از مصرف در داخل یا تلاش برای عقد قراردادی جدید برای صادرات گاز در طی این دو سال انجام نشده است. این مسأله بیانگر ضعف شدید در دیپلماسی انرژی است. در صورتی که در دولت نهم و دهم تفاهمنامه و قرارداد صادرات گاز به کشورهای پاکستان و عراق منعقد و امضا گردیده بود.\nعلاوه بر آن، مذاکرات و تفاهمنامههای متعددی به ویژه با کشورهای حوزه خلیج فارس ازجمله عمان، کویت و… بثمر نشسته بود. از طرفی وزارت نفت هیچ برنامه جدی و عملیاتی جهت مصارف استراتژیک گاز ندارد و اقدام جدی جهت اجرای پروژه‌های صیانتی تزریق گاز و یا افزایش تزریق در طی این مدت ارایه ننموده است که اگر چنین بود، مقدمات آن بطور جدی در دستور کار هیات مدیره شرکت ملی نفت قرار می‌گرفت.\nاین موضوع گویای آن است که این کار هیچ اولویتی در وزارت نفت ندارد (مراجعه گردد به مصوبات هیات مدیره شرکت ملی نفت). شایان ذکر است که وزیر نفت در طی دو سال اخیر هیچ اقدام جدی و معنی داری جهت احراز صیانت از مخازن نفتی ایران انجام نداده است. با توجه به مطالعات انجام شده، طرحها و پروژه های صیانتی تزریق گاز جزء اولویتهای استراتژیک بخش بالادستی است. آمار دو سال گذشته تزریق گاز در مخازن مهم کشور در مناطق نفتخیز جنوب از سیر نزولی آنها حکایت دارد.\nبه دلیل ضعف در برنامه ریزی صحیح و عدم تامین و تخصیص منابع مالی مورد نیاز جهت نگهداشت توان تولید و پروژه‌های مربوطه، تعداد قابل توجهی از دکلهای مشغول بکار متوقف و یا از دکل‌های خارجی بجای آنها استفاده شده است. این مسأله باعث بی برنامگی و نارضایتی و نهایتا ضعف شرکتهای حفاری و پیمانکاران داخلی مربوطه و منجر به بیکاری کارکنان و کارگران آن دکل‌ها شده است.\nبخش پژوهش و مراکز تحقیقاتی\nدر بعد پژوهش باید گفت که علیرغم وجود نیروهای ماهر، متخصص و دارای تحصیلات بالای آموزش دیده برای صنعت نفت و نیز وجود امکانات تخصصی آزمایشگاهی در پژوهشگاه صنعت نفت، دانشگاه صنعت نفت و مرکز ازدیاد برداشت شرکت نفت، متاسفانه در طی دو سال اخیر به دلیل رویکرد و سیاست شخص وزیر نفت و از طرفی ناکارآمد بودن مدیریت‌های انتصابی جدید، این مراکز ملی کارایی خود را از دست داده و دچار بحران کاری و مدیریتی شده‌اند بطوری که در حال حاضر از حداقل توان و ظرفیت علمی، پژوهشی و آزمایشگاهی آن مراکز استفاده می‌گردد.\nاز جمله مشکلات آن مراکز که منجر به ناکارآمد شدن آنها شده می‌توان به اختلاف نظر شخص وزیر با مدیران مربوطه (بویژه با مدیر پژوهشگاه) و نیز عدم اعتقاد شخص آقای زنگنه به ظرفیت علمی و پژوهشی دانشگاه صنعت نفت و پژوهشگاه صنعت نفت که اساس تاسیس و تشکیل آنها پشتیبانی از صنعت نفت بوده و در دنیا شناخته شده‌اند، اشاره نمود. لازم به ذکر است که راه‌اندازی این دو مرکز با بودجه‌ای میلیارد دلاری پس از انقلاب با همین هدف صورت پذیرفته که فعال نگاه داشتن و کمک به شکوفایی هرچه بیشتر آنها برای هر کشوری یک فرصت کم نظیر طلایی تلقی می گردد.\nیکی از وظایف مهم شرکت ملی گاز احداث خطوط سراسری فشار قوی انتقال گاز از مبادی تولید (به ویژه عسلویه) تا مصرف است که در این خصوص خطوط صادراتی و نیز خطوط انتقال به شمال شرق کشور حائز اهمیت هستند.\nاینک که فازهای مختلف پارس جنوبی به تدریج به مدار تولید می‌آیند و در آینده به حداکثر میزان خود می‌رسند (چون در دولت قبل فازهای پارس جنوبی با پیشرفت بالا تحویل دولت یازدهم شده است) متاسفانه طرح‌های مهم و استراتژیک خطوط انتقال سراسری نهم، یازدهم و نیز طرح‌های تکمیل خطوط ششم و هفتم به دلیل ضعف شدید در مدیریت همچنان متوقف مانده‌اند و اقدام خاصی طی این دو سال انجام نشده است.


این فوتبال دوزار نمی‌ارزد - همشهری آنلاین\nکد خبر 291461\nایستگاه به ایستگاه باید شعله در خیمه ابر بیندازد تا با پایان فصل، لوکوموتیو قدیمی را در ریل‌ها نگه دارد و کاری کند که سلول‌های مسافران مضطرب قندیل نبندد.\nسال‌های برزخی ته گرفتند و ف ک معروف برگشت تا چشم‌های سرنوشت را طواف کند و دوباره خورشید را بر پهنای صورت پسرانش بنشاند.\nآن وقت دیگر این جماعت محال است مردی را به یاد بیاورند که روزگاری دیوارهای زرد را کنار زاینده رود خشت به خشت بالا برد و پایان سلطنت سرخابی‌ها را نقطه گذاشت!\nبا بچه پایین شهر که در روزهای تب‌آلود، به دنبال مرهمی می‌گردد تا بر شعله زخم تیمش بگذارد و از این مجال اندک به سلامت گذر کند در حالی هم‌صحبت شدیم که زمستان آخرین نفس‌هایش را می‌کشید... و او بی‌آنکه حظی تماشایی از فصل سرد بچشد از افق‌های روشن گفت و آن سوی پرچین خاطره با مرور اتفاقات گذشته ناگهان به سیم آخر زد.\nحرف‌های مردی که پنجره شرقی اتاقش در نیاوران به سوی پس کوچه‌های پرغبار نازی‌آباد باز می‌شود و در تمام شبانه روز به سوت قطار می‌اندیشد به خواندن می‌ارزد لابد!\nشما که از نیمه راه سوار این قطار پرالتهاب شدید، اصلا به مقصد هم فکر کردید یا نه؟\nمن با اطمینان خاطر به راه‌آهن آمدم. عشقی که در نقطه صفر به خوبی در بچه‌ها دیدم را در کمتر جایی پیدا کرده‌ام.\nولی ریل‌ها دوربرگردان ندارند ها!\nما تا ته خط می‌رویم و ایستگاه به ایستگاه بهتر می‌شویم. قطعا حضور علیرضا رحیمی در راس باشگاه باعث می‌شود ورق برگردد و اتمسفر تیم، صدوهشتاد درجه عوض شود. تصور می‌کنم با یک هیات‌مدیره فوتبالی و مدیرعاملی که اختیار تام دارد می‌شود امیدوار به برهم زدن معادلات بود.\nآخر فصل راه‌آهن شما کجاست یعنی؟\nدلم روشن است بین پله‌های هفتم تا دهم می‌ایستیم.\nیعنی تیم فانوس به دست لیگ تا کمرکش جدول خودش را بالا می‌کشد؟\nقطعا. بچه‌ها فعل خواستن را صرف می‌کنند. من هم نقاط ضعف تیم را تا سرحد امکان ترمیم خواهم کرد. همین حالا دو بازیکن خارجی گرفتیم که اگر از تست پزشکی سالم بیرون بیایند عصای دست تیم می‌شوند.\nیک بازیکن سوئدی که در رده اول فوتبال اروپا بازی کرده و یک بازیکن نیجریه‌ای که کاپیتان تیم زیر هفده سال کشورش بوده است. ما جنس بنجل نمی‌خریم.\nتیم وحشت‌زده‌ای که بوی نه گرفته بود با آمدن شما در مسیر تازه‌ای قرار گرفت. در این مدت کوتاه چه نسخه‌ای پیچیدید؟\nمن واقعیت‌ها را به بچه‌ها گفتم. همان جلسه اول رک و پوست‌کنده به آن‌هایی که از نداری باشگاه می‌نالیدند گفتم اگر می‌خواهید از این ساز‌ها بزنید همین امروز بروید.\nمن توی زندگی‌ام همیشه از ندارم ندارم متنفر بودم. خوشحالم که بچه‌ها هم تعصب به خرج دادند و توانستیم خانه تکانی دلچسبی در راه‌آهن داشته باشیم.\nشما در هر باشگاهی که در این سال‌ها حاضر شدید با رضایت توپچی‌ها بخشی از حقوق آن‌ها را به مستمندان اختصاص دادید. اینجا هم از این شکل اتفاقات می‌افتد یا...؟\nصددرصد. من این تیم را بیمه امام حسین(ع) کرده‌ام. بعد از بازی با پدیده خود بچه‌ها جمع شدند و اولین پاداش‌شان را در یک کیسه ریختند تا به دست بی‌بضاعت‌ها برسانند. من از بچه‌ها این چیز‌ها را یاد گرفتم.\nمی‌گویند وقتی فرهاد کاظمی روی نیمکت جهنمی کم می‌آورد به نیرویی که از غیب فریادرس شود دل می‌بندد!\nببینید، اگر قرار باشد من دست روی دست بگذارم و تیمم را نسازم و فقط نود دقیقه روی نیمکت ذکر بگویم كه هیچ دردی دوا نمی‌شود.\nخدا خودش گفته از بنده من حرکت و از من برکت. باید تا پای جان دوید و البته دست از اعتقادات برنداشت. من که دست خدا را روی نیمکت بار‌ها حس کرده‌ام.\nهنوز هم دور از چشم مردم به امامزاده آقاعلی عباس می‌روید؟\nبله؛ به آن امامزاده خیلی اعتقاد دارم. ۵۵کیلومتر که از کاشان به سمت نطنز بروید به امامزاده می‌رسید. من که خیلی از این بقعه جواب گرفته‌ام.\nاز نگاه پسر محله جوادیه چقدر از نیاوران تا محله مشتی‌ها و ندار‌ها فاصله است؟\nفاصله که ده قدم بیشتر نیست. جوادیه، همان نیاوران جنوب شهر است دیگر.\nباور کنید من یک مشت خاک آن پایین را با همه این بالا عوض نمی‌کنم. از ته دلم گفتم.\nآنجا هنوز بازار معرفت داغ است و همسایه از همسایه خبر دارد. اما اینجا هیچ کس از حال کسی باخبر نیست و یک عده ۲۴ساعته حساب و کتاب می‌کنند و چرتکه می‌اندازند.\nچند هفته پیش که با فراز کمالوند در تماشاگر مصاحبه کردیم، می‌گفت فرهاد کاظمی ماهی هفت‌هشت میلیون تومان خرج پاپتی‌ها می‌کند؛ درست است یا نه؟\nاگر بخواهم حرف بزنم ثواب کارم را از بین می‌برم. یادتان باشد احسان جزئی از دین ما است و در قرآن بار‌ها به انفاق کردن اشاره شده است. من اگر دستم به دهانم برسد و دست بیچاره‌ای را نگیرم که وامصیبتا است.\nیعنی پشت چهارراه وقتی کودکی با اسپند به سمت شما می‌آید و از شدت سرما دست‌هایش را ها می‌کند شیشه اتومبیل را پایین می‌کشید؟\nابدا؛ من شخصیت گداپروری را دوست ندارم. بزرگی می‌گفت ندار‌ها همیشه باآبرو هستند و به راحتی دستشان را سمت مردم دراز نمی‌کنند. آدم ندار هیچ چیز نداشته باشد عزت نفس که دارد.\nفرهاد کاظمی یک دهه پیش با زردهای نصف جهان لیگ را قرق کرد. پس از این همه سال فکر می‌کنید آن قهرمانی پرشور چقدر در روند فوتبال ایران تاثیر داشت؟\nحداقل حسن‌اش این بود که به فوتبال دوقطبی پایان داد. تا آن زمان غیر از قرمز و آبی هیچ کس جرات نمی‌کرد به جام نگاه کند. اما ما آمدیم و آن تابوی کهنه را شکستیم.\nاثرات اتفاقات آن سال تا همین حالا مشهود است. پارسال چهار تیم تا روز آخر، شاخ به شاخ پیش رفتند. امسال هم که شرایط پیچیده‌تر شده و در بالا و پایین جدول ترافیک غوغا می‌کند.\nگذشت زمانی که قبل از آغاز فصل همه پیش‌بینی می‌کردند یکی از دو تیم پرسپولیس یا استقلال همه را می‌زند و بی‌دردسر قهرمان می‌شود.\nشما در این سال‌ها مدام نیمکت عوض کردید. از سپاهان تا پیکان و صبا و مس و ابومسلم و گسترش و پیکان و ذوب‌آهن و... خیلی راه بود انصافا.\nبه نظر شما کار بدی کردم؟\nبعضی‌ها می‌گویند این هم یک نوع استراتژی در زندگی ورزشی فرهاد کاظمی است!\nاصلا این‌طور نیست. من عادت ندارم هر جایی بمانم و مرداب شوم. اگر بساط آرامش پهن باشد و روح و روانم ضربه نخورد حاضرم ۵سال در یک تیم بمانم، اما اگر بنا را بر این بگذارند که روی اعصابم پیاده روی کنند و مدام با دخالت در کارم حالم را بگیرند یک ثانیه هم نمی‌مانم. من اجازه نمی‌دهم کسی به حریم مربی تجاوز کند. فرهاد کاظمی با سلطه‌پذیری، دشمنی دیرینه دارد.\nالان در ۵۵سالگی چقدر از حیث کاراكتر با آن آدم ده سال پیش فرق کردید؟ فکر کنید و بعد جواب دهید لطفا؟\nخیلی عوض شدم. انعطافم نسبت به گذشته بیشتر شده و تجربه‌ام نیز دوچندان شده است. هرچند هنوز هم مثل ده سال پیش معتقدم فوتبال رو به جلو و تهاجمی باید در دستور کار تیمم باشد.\nشما بازی آخر راه‌آهن را ببینید تا به حرف من برسید. فوتبالی که زیبا نباشد و تماشاگر را سیراب نکند دوزار نمی‌ارزد.\nدارید به کی‌روش طعنه می‌زنید؟\nنه؛ بعضی‌ها فکر می‌کنند من شمشیر را برای کی‌روش از روبسته‌ام. در حالی که خداشاهد است این‌گونه نیست. من با عینک منطق به اتفاقات نگاه می‌کنم.\nشما ببینید عراق غرق شده در بحران تیم ملی ما را شکست می‌دهد و به جمع چهار تیم بر‌تر آسیا می‌رسد. عراق لیگ ششدانگ نداشته و هزینه میلیاردی هم نکرده است. پس چرا باید فوتبال ایران را تحقیر کند؟\nمن حاضرم قسم بخورم همین نفت تهران با علیرضا منصوریان می‌توانست در قالب تیم ملی تا فینال جام ملت‌ها برود. کی‌روش وقتی کرکره‌اش پایین آمد که لیگ را جدی نگرفت.\nقبول کنید همین لیگ ما با تمام ضعف‌هایش می‌تواند یازده جوان بی‌ادعا به تیم ملی هدیه دهد و قهرمانی در آسیا را گارانتی کند.\nواقعا شما فکر می‌کنید فوتبال ما امروز، تهی از فانتزیست‌ها شده یا کارلوس با بازی ظریف و رو به جلو تله‌پاتی ندارد؟\nمعلوم است که فوتبال کی‌روش فانتزی نیست. او را در جهان فوتبال به عنوان یک مربی محتاط می‌شناسند. در اینکه کارلوس به تیم ملی نظم بخشیده و ریشه بازیکن‌سالاری را زده شکی نیست.\nبالاخره همین که شجاعت داشت بازیکنی که به تیم وطنش پشت کرد را خط بزند قابل ستایش است، اما باید بپذیریم که این پرتغالی ضعف‌هایی هم داشته است.\nخداوکیلی با خلعتبری و صادقیان و چند تای دیگر نمی‌توانستیم آسیا را به رگبار ببندیم؟ خلعت یکی از بهترین پاسورهای آسیاست و فضاسازی و گلزنی پیام هم در نوع خودش کم‌نظیر است. خب این آقا بچه‌های ما را ندید و از همه پتانسیل فوتبال ایران استفاده نکرد.\nمن نمی‌دانم چرا هر وقت که با شما حرف می‌زنم یاد آن‌هایی می‌افتم که برچسب مربی منشوری را به فرهاد کاظمی چسباندند!\nروز جزا باید جواب بدهند. با آبروی مسلمان بازی کردن آخر و عاقبتی ندارد. این‌ها خودشان در فوتبال دلال‌های پنهانی داشتند و صبح تا شب زد و بند می‌کردند.\nدلال‌پروری و فساد کسب و کار حضرات بود اما برای آنکه رد پا نگذارند ما را متهم کردند. من تا نفس آخر حرفم را می‌زنم و باج هم نمی‌دهم. از قول فرهاد کاظمی بنویسید ع ع و ع چ فوتبال ایران را آلوده کردند.\nاین حرف‌ها برایتان گران تمام نمی‌شود؟\nمن فقط از خدا می‌ترسم. این همه سال اعتبارم را به بازی گرفتند و هر کاری دلشان خواست کردند. متاسفم که در این فوتبال آدم‌های مزور و چاپلوس که هیچ قرابتی با ورزش ندارند همه کاره می‌شوند و امثال داریوش مصطفوی که خاک فوتبال را خورده‌اند سر از کنج تنهایی درمی‌آورند. من همین‌جا باید یک نکته مهم بگویم.\nمن از صدا و سیما حسابی گله‌مندم. چطور می‌شود رسانه ملی انصاف و وجدان را زیر پا بگذارد؟! ۲۰۰بار آقایان را آوردند روی آنتن تا علیه ما صحبت کنند، اما یک‌بار فرصت ندادند ما از خودمان دفاع کنیم.\nمن چندبار پیغام دادم حاضرم با این‌ها مناظره کنم، اما هیچ‌کس گوش نکرد و یک عده آدم فرصت‌طلب از تریبون پرمخاطبی مثل تلویزیون سواستفاده کردند.\nراستی هنوز هم نوحه‌خوانی می‌کنید؟\nنیمچه صدایی خدا به ما داده که مداحی اهل بیت کنيم. من در هیات‌های عزاداری می‌خوانم و مردم برای مظلومیت شهیدان کربلا گریه می‌کنند. این سعادت کمی نیست.\nهمین الان دلتان برای چه کسی تنگ شده؟\nبرای فیروزخان. آقا فیروز، بزرگ ما است.\nاما یک‌بار که شما با جامه رهبری مس، آبی‌های جنوب را زمین‌گیر کردید فیروز حسابی علیه‌تان جبهه گرفت!\nاز این حرف‌ها نزنید. ما با آقا فیروز رابطه خانوادگی داریم و خدا شاهد است همین الان دلم برایش تنگ شده. او مربی بزرگی است و اگر چهارتا مثل کریمی داشتیم فوتبال ایران با سر زمین نمی‌خورد و به این روز نمی‌افتاد.\nآخر داستان فرهاد کاظمی چه می‌شود؟\nاگر خدا بخواهد و نامه اعمالمان سیاه نباشد عاقبت‌بخیر می‌شویم، اگر هم لیاقت‌اش را نداشته باشیم باید در آن دنیا تقاص‌اش را پس بدهیم. بگذار مصاحبه را با این شعر تمام کنم:\nممنون. مصاحبه خوبی بود.\nبازگشت فرهاد کاظمی به اصفهان\nپاسخ منفی برانکو، مذاکره با فرهاد کاظمی