سرآسیمه‌گی‌های روز نکبت نظام مقدس\n@ 10 دی، 1391 به قلم داريوش ميم\nوقتی اظهارات شگفت‌آور و متناقض حبیب‌الله عسگراولادی، احمد علم الهدی، ناطق نوری و قالیباف را درباره‌ی موسوی و کروبی کنار هم می‌گذاریم، ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌شود گرفت چی‌ست؟ ظاهراً می‌توان گفت که دلیل این همه تأکید و توجه نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری است. پس از ۲۲ خرداد ۸۸، صندوق رأی در نظام جمهوری اسلامی تبدیل به امری ضایع، لغو و بیهوده شده است. این بیهودگی را باید به شکلی پنهان کرد. ساده‌ترین راه‌اش ایجاد غوغا و جنجال مصنوعی است. اما این هنوز یک بخش ماجراست.\nحصر و حبس موسوی و رهنورد و کروبی، هم‌چنان اقدامی است غیرقانونی، غیر اخلاقی و غیر شرعی. این ماجرا که درست زیر چشم نظام مقدس اتفاق افتاده است، مصداق بارزی از آدم‌ربایی حکومتی است و زیر پا گذاشتن همه‌ی اصول قانونی همین نظام – کاری هم عجالتاً به حقوق بشر و معیارهای جهانی‌تر انسانی نداریم. این حبس و حصر، این آدم‌ربایی، مثل گویی آتشین در دامان این نظام افتاده است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را در دستان خود نگه دارد. از آن سخنان وقیحانه‌ی علی‌اکبر صالحی بگیرید که مدعی آزاد بودن آن‌ها شده بود تا همین اواخر که مسؤولان نظام ناگزیر به صراحت مسؤولیت آن را به گردن رهبر کشور می‌اندازند.\nتمام این آشفتگی‌ها درست وقتی اتفاق می‌افتد که نظامی که بنیان‌های مشروعیت‌اش به شدت آسیب دیده است، سخت نیاز به تبلیغات برای مراسم حکومتی‌اش دارد که خود پیشاپیش نام‌اش را یوم‌الله می‌گذارد و به شیوه‌ای آشنا و اموی‌وار، منتقدان، معترضان و مخالفان‌اش را در صف یزید قرار می‌دهد (درست همان‌کاری که دستگاه اموی با اهل بیت پیامبر پس از واقعه‌ی عاشورا کرد). اگر هم این شبیه‌سازی‌ها درست و به جا می‌بود (که شرط و تبصره زیاد است برای این‌که با این مشابه‌سازی‌ها با احتیاط برخورد کنیم)، باز هم سبزها بیشتر در اردوی حسین واقع‌اند تا نظام مسلط. شباهت نظام به دستگاه اموی، برخورداری‌اش از قدرت سیاست و مادی و دستگاه‌های تبلیغاتی تحریف‌گر و جاعل، بسیار بیشتر است تا سبزهایی که طعمه‌ی محتسبان و بازجویان و دستگاه قضایی فاسد این نظام هستند.\nحصر همراهان جنبش سبز، ناجوانمردانه نیست؛ حصر از اساس فاقد اعتبار اخلاقی، قانونی و شرعی است. چیزی به نام حصر جوانمردانه نداریم که این یکی مدل ناجوانمردانه‌اش باشد. این حصر از جمله اقدامات شنیعی است که دامن این نظام را آلوده کرده است و ننگ آن زدودنی نیست. در نتیجه، هیچ عجیب نیست که یک روز امام جمعه‌ی مشهد موسوی و کروبی را فتنه‌گر و فتنه‌جو نداند و روز دیگر وقتی بفهمد چه فضاحتی به بار آورده بگوید حرف‌اش این نبوده. از قالیباف هم بعید نیست این اظهار تملق‌ها برای نظام: بوی ریاست جمهوری می‌آید. همه‌ی ارکان نظام با هم مسابقه گذاشته‌اند برای دلربایی و دلبری از قدرت و کرنش و چاپلوسی حتی اگر شده با خاک در چشم خورشید پاشیدن و نام مروت به ننگ آلودن. آقای قالیباف جگرآوری می‌کند و می‌گوید: «سران فتنه که آگاهانه به میدان آمدند با قصد براندازی آمده بودند و در پیشگاه خدا و قانون مجرم‌اند». می‌گذریم از این‌که ایشان از الفاظ «خدا» و «قانون» و به لغو و بیهودگی استفاده می‌کند ولی می‌توان پرسید که خوب اگر پای جرمی در میان است، پس دادگاه‌اش کو؟ حکم‌اش کجاست؟ بر اساس کدام قانون؟ قالیباف میان هول و دستپاچگی تملق ناگهان از یاد می‌برد که اصل حصر با حکم «خدا» و حکم «قانون» و وقوع دادگاهی علنی با احکام مشخص تعارض و تضاد دارد و چنین محاکمه‌ای نه به حکم شریعت و نه به حکم قانون هرگز رخ نداده است! زهی بی‌شرمی و البته زهی بی‌حواسی!\nوصف حال این طایفه‌ی پریشان در این سخنان اخوان آمده است:\nای درختان عقیمِ ریشه‌تان در خاک‌های هرزگی مستور\nیک جوانه‌ی ارج‌مند از هیچ جاتان رست نتواند!\nای گروهی برگِ چرکین‌تارِ چرکین‌پود\nهیچ بارانی شما را شست نتواند!\nاین عبارات عین‌القضات همدانی را که چندین بار دیگر نقل کرده‌ام، باز باید خواند؛ وصف‌حال اردوی پریشان دروغ‌بافان مفتری است در این فضاحت‌های مکرر:\n«اکنون دینی دیگر است در روزگارِ ما. فاسقان کمال‌الدین، عماد‌الدین، تاج‌الدین، ظهیرالدین و جمال‌الدین باشند پس دین شیاطین است. و چون دین شیاطین بود، علما قومی باشند که راه شیاطین دارند، و راه خدای تعالی زنند. یا داود لا تسأل عنی عالماً أسکرهُ حُبُّ الدنیا فیقطعک عن طریق محبتی أولئک قطّاع الطریق علی عبادی. در روزگار گذشته خلفای اسلام علمای دین را طلب کردندی، و ایشان می‌گریختند. اکنون از بهر صد دینار ادرار و پنجاه دینار حرام، شب و روز با پادشاهان فاسق نشینند. ده بار بسلام ایشان روند. و هر ده بار باشد که مست و جُنُب خفته باشند. پس اگر یک بار بار یابند از شادی بیمِ آن بود که هلاک شوند. و اگر تمکین یابند که بوسی بر دست فاسقی دهند آنرا به تبجُّح باز گویند. و شرم ندارند «ذلک مبلغهم من العلم». و اگر محتشمی در دنیا ایشان را نصف‌القیامی کند، پندارند که بهشت به اقطاع به ایشان داده‌اند. در نطق نزدیک بدیشان و در معامله دور از ایشان:\nامّا الخیام فإنها کخیامهم\nو اری النساء الحی غیر نسائها\nأشدّ الناس عذاباً یوم‌القیامه عالم لم ینفعه الله بعلمه. خدای تعالی ما را خلاصی بدهاد. و رسوایی قیامت و فضیحت آن از ما بگرداناد. جوانمردا علماء‌السوء دیگرند و جهّال‌السوء دیگر. هر که بوی علم نشنیده، او را از علماء‌السوء نتوان نهاد. ائمه مضلون چون بدانند که راه خدای چیست، پس بحقوقِ آن قیام ننمایند. این مرد را از علماء‌السوء توان نهاد. اما آنکه از خدای تعالی نام شنیده بود، و از دین خدای تعالی نام شنیده بود. کجا عالم بود! ثبت العرش ثم انقش علیه. اول عالم باید بود تا پس بد بود. صدق رسول‌الله -صلعم- أشدُّ الناس عذاباً یوم‌القیامه جاهلٌ فاسقٌ ضالٌ مضلٌ، ثم یزعم بجهله و حمقه الّه عزیزٌ عند الله و من ورثه انبیائه. أیّ داءٍ أدوی من هذا؟ و أیّهٌ حماقهٍ أعظم من هذه؟ «ذلک هو الخسران المبین»، لا دنیا و لا آخره. «یدعو لمن ضرّه اقرب من نفعه، لبئس المولی و لبئس العشیر»»\n[جنبش سبز] | کلیدواژه‌ها: , جنبش سبز, عين‌القضات همدانی\n@ 5 دی، 1391 به قلم داريوش ميم\nمدت‌های درازی است که ذهن‌ام درگیر پوپر است؛ دراز یعنی از سال ۲۰۰۳ که برای اولین بار در دوره‌ی فوق لیسانس، بیکو پارک، مدرس پوپر ما بود (بر خلاف بسیاری از فارسی‌زبانانی که پوپر را در بستر بحث‌های جنجالی و جدلی بعد از انقلاب ایران، آن هم بعضاً به شکلی سطحی، شناخته‌اند). هنگامی که کار روی رساله‌ی دکتری‌ام را آغاز کردم، هم‌چنان وسوسه‌ی برگرفتن روش خردگرایی نقاد گریبان‌ام را رها نمی‌کرد. به دلایلی که در حوصله‌ی موضوع رساله نبود، و خود من هم آماده‌اش نبودم، جای پوپر را ماکس وبر گرفت و به جای خردگرایی نقاد، به سوی شیوه‌ای هرمنوتیکی مبتنی بر «قرب/صمیمیت انتقادی» (*) رفتم. به هر حال، رساله تمام شد و دوره‌ی دکتری به سر آمد، اما پوپر هم‌چنان از پس نقاب چهره می‌نماید. این روزها به خاطر پروژه‌ای کاری که قرار است تبدیل به کتابی شود، مشغول بازنگری طرح‌های اولیه و سیاه‌مشق‌های مضامین اصلی پروژه‌ام هستم. این مضامین را در دو سال گذشته تدریس کرده‌ام ولی گاهی اوقات چیزهایی که به صرافت طبع یافته بودم یا نزد خودم کشف مهمی می‌نمودند، چندان در تبیین صیقل‌خورده نبودند، ولو بیان‌شان رسا بود. این کلید مهم را، گمان می‌کنم، اکنون نزد پوپر یافته‌ام. سادگی، انسجام و قدرت تبیین روش خردگرایی نقاد، مهم‌ترین ابزار برای کاری است که می‌کنم.\nاین مقدمه را برای این نوشتم که بگویم چرا این یادداشت نوشته شده است. متنی که در زیر می‌آید، ترجمه‌ی فارسی بخش هشتم از مقاله‌ی «من فلسفه را چگونه می‌بینم؟» پوپر در کتاب «در جست‌وجوی جهانی بهتر» است. یکی از ابعاد (و شاید عیوب) درس خواندن و زیستن در غرب – یا خارج از ایران – این است که وقتی در آن فضا نباشی و به آن زبان و با آن زبان ارتباط روزمره‌ی ارگانیک نداشته باشی، شاید هرگز با خبر نشوی که آثار حوزه‌ی کارت آیا به فارسی ترجمه شده‌اند یا نه. لذا، من نمی‌دانم این کار به فارسی ترجمه شده است. شاید شده باشد. باکی نیست. مهم فقط متن نیست. مضمون و بسترش هم مهم است.\nاین قسمت از مقاله‌ی پوپر، درباره‌ی تعصبات رایج فلسفی است. پوپر مواردی را بر می‌شمارد که برای جهان امروز ما، به ویژه برای ایرانیان مهم است. یکی از این تعصبات فلسفی، یا باورهایی که هیچ برخورد نقادانه‌ای با آن نمی‌شود، مسأله‌ی شر است. نمونه‌اش را در ماجرای زلزله و سونامی و عدالت خدا و طیف گسترده‌ای از این بحث‌ها دیده‌ایم. می‌دانم مسأله کمی پیچیده‌تر از این‌هاست ولی هم‌چنان فکر می‌کنم اصل سخن پوپر در نقد این رویکردها درست و وارد است: این تحلیل و تبیین‌ها از مسأله‌ی شر غیرنقادانه است («غیرنقادانه» را به معنایی به کار می‌برم که در «خردگرایی نقاد» معنی دارد؛ با استفاده‌ی عمومی از «انتقاد» که در فضای ژورنالیستی‌شده‌ی زبان فارسی به ابتذال مهوعی رسیده است خلط نشود). مهم نیست که امام جمعه‌ی تهران زلزله را ناشی از بی‌حجابی یا گناه بداند یا فلان پیشوای مذهبی سونامی را نتیجه‌ی مشیت الهی یا امتحان او بداند یا اسقف اعظم کانتربری در برابر آن در الاهیات خود تردید کند؛ مسأله «غیر انتقادی بودن» اصل صورت‌مسأله است و نقشی که عواطف و احساسات در قصه ایفا می‌کنند.\nنکته‌ی بعدی، جنگ است. مثالی که پوپر درباره‌ی علل وقوع جنگ می‌زند (با اشاره به راسل و مورد روسیه) مثالی است که زنده در برابر چشم همه‌ی ماست: برنامه‌ی هسته‌ای ایران! و چه عجیب است که اهل سیاست از تاریخ درس نگرفته‌اند؛ روشنفکران، فیلسوفان نیز ایضاً. ترس از جنگ خود می‌تواند مسبب جنگ شود. هول و وحشت از انرژی هسته‌ای، می‌تواند آرام‌آرام راه محقق شدن آن را هموار کند! مشکل فقط در سیاست‌های نابخردانه و ضدمردمی و خیره‌سرانه‌ی جمهوری اسلامی نیست؛ طرف‌های مقابل هم وضع چندان بهتری ندارند. در این مضمون نکته‌ها هست برای تأمل.\nواپسین نکته‌ای که برای من جالب است و پوپر بر آن انگشت می‌نهد «توطئه‌اندیشی» است که ورد ضمیر صدر تا ذیل نظام مقدس جمهوری اسلامی است و تقریباً به هر چیزی که می‌رسد در آن رد پایی از توطئه می‌جوید. و پوپر توجه ما را به نکته‌ای ظریف‌تر جلب می‌کند: توطئه‌اندیشان، خود یا توطئه‌گرند یا توطئه‌گر می‌شوند!\nاین شما و این هم ترجمه‌ی این بخش کوتاه از مقاله‌ی پوپر (در ادامه‌ی مطلب).\n(*) Critical intimacy\nپ. ن. اکنون از طریق دکتر علی پایا فهمیدم که این مقاله‌ی پوپر را ایشاان قبلاً ترجمه کرده و در کتاب فلسفه‌ی تحلیلی ایشان چاپ شده است. عذر من در این بی‌اطلاعی همان است که ذکر کردم: دور بودن از فضای نشر فارسی و کتابفروشی‌های ایران.\nاز یلدای ایرانی تا ایران در یلدا (*)\n@ 29 آذر، 1391 به قلم داريوش ميم\nبرای من قاعده‌ای شده است که همه‌ی مناسبت‌ها را، نشانه می‌دانم؛ نشانه‌ای برای چیزی؛ اسباب تذکری. هر چه جهان آدمی وسیع‌تر می‌شود، ظرفیت و انعطاف‌پذیری مفاهیم و مناسبت‌ها هم می‌توانند به همان نسبت بیشتر شوند. درباره‌ی شب یلدا، آن‌قدر مضمون و معنا پرداخته شده است با سطوح و درجات متفاوت که به بهانه‌اش «یک عمر می‌توان سخن از زلف یار گفت». این درازترین شبِ سال – بسته به موقعیت جغرافیایی ناظر هم دارد البته – که شب تولد خورشید است و نام‌اش با نام عیسا مسیح پیوند خورده است و عیسا خود نفسی داشت که مردگان را زنده می‌کرد و این شب می‌تواند مثالی باشد برای قیامتی در باطن آدمی؛ مثالی باشد از احیای درون. همین خط را بگیرید و ادامه بدهید. از سطر سطر و لفظ لفظ‌اش معنای تازه‌ای می‌شکفد و مضمون نو و خیال بدیعی تراوش می‌کند. ولی امسال، مثل این چند سال گذشته، کار ما خیال‌پردازی و پرواز دادن تخیل یا حتی تمثیل‌های عارفانه و معنوی نیست.\nمدتی است که برای من، بزرگ‌ترین ممثول شب یلدا، همین وضعی است که بر ایران حاکم است. یعنی فقط این اشارت حافظی که «صحبت حکام ظلمت شب یلدا» نیست که یادآور این قصه است. حکایت از استمرار ظلم در این ظلمت حقیقی ایران است. این‌که خورشید در آسمان باشد یا نباشد، اشاره‌ای – به گمان من – به ظلمت مجازی دارد. ظلمت حقیقی همین است که ظاهراً نوری باشد ولی حقیقتاً همه در سرما و تاریکی محض باشند.\nایران را سراسر ظلمت گرفته است. ظلمت یعنی حالی و جایی که در آن جان‌های روشن و خردهای بیدار در حبس باشد و مستور و محصور. بشمارید تعداد همه‌ی کسانی را که در حبس آشکار هستند یا در حصر غیرقانونی و ناجوانمردانه. و ببینید چگونه آدمیان – حتی آن‌ها که بیرون از زندان‌اند – جان و خردشان در حبس است. ظلمت، یعنی غیبت آزادی و آزادگی. هم آزادی بیرونی اندک‌شمار شده است و هم آزادی درونی کم‌فروغ است. آزادگی هم که این روزها کیمیاست. کافی است هر روز، به معنی دقیق کلمه «هر روز»، اخبار را بخوانی تا گوشه‌ای تازه از وقاحت‌ها و دریدگی‌ها و سیاهی دل را در سیمای این بساط ولایی ببینی. از همین روزها به عقب برگردیم: ماجرای نامه‌ی تلخ و هشدارآمیز ابوالفضل قدیانی به قاضی‌القضات ولایت درباره‌ی رفتار شنیع بازجویان با علیرضا رجایی و خانواده‌اش؛ قصه‌ی نسرین ستوده و مجازات خانوادگی؛ وضعیت بهمن احمدی امویی و ژیلا بنی‌یعقوب؛ ماجرای ستار بهشتی و همین‌جور قدم به قدم بروید عقب تا به ۲۲ خردا ۸۸ و قبل از آن برسید. سیاهه‌ی این سیاهی‌ها بسی بلندتر از آن است که در دفترها بگنجد. طرفه آن است که آن که سلسله‌جنبان این آزادی‌ستیزی و آزادگی‌کشی‌هاست خم به ابرو نمی‌آورد. یک قطره خون و هزار قطره خون ندارد. یک حکم ظالمانه و صد حکم ظالمانه ندارد. اصلا ظلم و ستم در این دستگاه و نظام بی‌معناست. این دستگاه ناتوان از بیداد است؛ تصویر ذهنی خودشان از خودشان همین را می‌گوید و عمل‌شان به رساترین شیوه‌ای این را فریاد می‌زند. و در دیاری که عدالت چیزی جز توهم و خیال نباشد؛ و دادگری مفهومی باشد ذهنی که تنها با ذهن صاحبان قدرت بتوان آن را سنجید، چیزی که مسلط است شب یلدایی بی‌پایان است.\nظلمت اندر ظلمت. تاریکی پشت تاریکی. خورشید آسمان هم در این سرزمین دروغین می‌تابد. روشنفکران و دانشوران یا مهجور و مطعون‌اند یا کنج احتیاط و عافیت گزیده‌اند. و این کشتی طوفان‌زده هم‌چنان بیشتر به کام این دریا فرو می‌رود.\nاین شب یلدا، نمادی است از شب طولانی ملت ما؛ یکایک افراد ملت ما. چه آن‌ها که در زندان و حصرند و چه آن‌ها که به ظاهر آزادند ولی در باطن ناشادند و گرفتار. روز، روشنایی، آفتاب با شادی، با رضایت، با آرامش، با راستی، با مهربانی، با دانایی معنا دارد. این‌ها اگر نباشد – که هر روز نشانه‌های‌اش را در ایران ضعیف‌تر و کم‌رنگ‌تر می‌بینم – چیزی نیست جز شب؛ شبی یلدا که در آن جان آزادگی و آزادگان به زنجیر است. ولی در میانه‌ی همین شبِ بی‌انتها، ما را، زندانیان ما را، ساکنان آن زندان عظیم و پهناور را، دست‌کم جان‌های بیدارش را، یک چیز زنده و ایستاده نگه داشته است: امید.\nبرای من، در این روزهای شب‌آلودِ جان‌فرسا، این شعر سایه، خلاصه و چکیده‌ی رنج‌ها و حرمان‌های این شب و امید به پایان آن است:\n«بالِ فرشتگانِ سحر را شکسته‌اند\nخورشید را گرفته به زنجیر بسته‌اند\nاما تو هیچ گاه نپرسیده ای که:\nخورشید را چگونه به زنجیر می‌کشند؟\nگاهی چنان درین شبِ تب‌کرده‌ی عبوس\nپای زمان به قیر فرو می‌رود که مرد\n– شب را گذار نیست!\nاما به چشم‌های تو ای چشمه‌ی امید\nشب پایدار نیست!»\nاین شب یلدا را با امید باید گذراند. و البته به یاد همه‌ی زندانیان این شب قیرگون که دیواری ستبر است پیش چشم همه‌ی آرزوها و امیدهای ما. یاد همه‌ی آزادگان و عاشقان، شهدای مبارزه با بیداد، شهدای زندگی، عاشقان زیستن، و دلبستگان زندگی، در این یلدای تلخ، فرخنده باد.\n(*) عنوان به توصیه‌ی خوابگرد بازنویسی شد.\nفارسی شکر… بود!\n@ 1 آذر، 1391 به قلم داريوش ميم\nآدم در فضای فارسی‌زبان برای طایفه‌ی رسانه‌چی، چه باید بنویسد – مثلاً در سنجش کارشان – که به پر قبای آن‌ها بر نخورد یا احساس نکنند کسی به ناموس‌شان تعرض کرده است؟ (بله، هنوز این خط‌کشی‌های «ناموسی» برای طایفه‌ی فارسی‌زبان معیار است؛ سخت نیست چیزی بگویی یا بنویسی که باعث متورم شدن رگ‌های گردن‌شان شود).\nبه هر جا که سر می‌زنی، هر گوشه‌ی رسانه‌ای را که بگیری به نمونه‌ی شگفت‌انگیزی از میان‌مایه‌گی، از بی‌دانشی یا دست‌کم بی‌توجهی و بی‌دقتی بر می‌خوری که رفع‌اش واقعاً زحمت چندانی هم ندارد. کافی است یکی باشد – نفر دیگری جز همان کسی که اول بار مطلبی را نوشته است – تا نگاهی بکند و ویرایشی و خطاها را گوشزد کند و متن شسته‌رفته و سالمی تحویل بدهد. خوب، چرا نمی‌کنند؟ یعنی کجای کار می‌لنگد؟ خیلی سخت است؟ خیلی هزینه بر می‌دارد؟ کسی سوادش را ندارد؟\nدوست نازنینی – که خود استوانه‌ای است از ادب و فرهنگ و دانش – مدتی پیش به من می‌گفت اگر دست‌ات به کسی از مردمان بی‌بی‌سی فارسی رسید بگو: «بی‌بی‌سی فارسی زمانی زبان‌اش معیار بود. حالا وضع اسف‌باری پیدا کرده که آدم رغبت نمی‌کند نه زبان‌شان را بخواند نه بشنود». می‌فهمم که نسل پیشین، که چندان هم حالا نسل پیشین نیستند بلکه گویی پا به پای ما رسانه‌ها را رصد می‌کنند انگار جوان تازه‌نفسی باشند، گوش‌شان و چشم‌شان عادت کرده است به زبانی که شاقول‌اش زمانی امثال مجتبی مینوی و مسعود فرزاد بود. کسانی رسانه‌چی بودند یا در رسانه‌ها کار می‌کردند که زبان پاکیزه و فخیم و استخوان‌داری داشتند که هر جمله‌شان الگو بود. وقتی خبر می‌نوشتند مثل روبات، همین‌جور مکانیکی، اسیر دست و پابسته‌ی متن انگلیسی نبودند. می‌توانستند مضمون عبارات را به نهان‌خانه‌ی ضمیرشان ببرند، لباسی آشنا و صمیمی بر تن همان مضمون کنند و بی آن‌که معنا را تباه کنند یا اصل خبر را تحریف کنند، چیزی تحویل‌ات می‌دادند که هم خبر در آن بود و هم اسلوب نوشتن استوار و محکم بود.\nاین را می‌فهمم که انتظار بی‌جا یا زیادی است که بخواهیم خبرنویسان یا روزنامه‌نگاران مثلاً بشوند امثال مجتبی مینوی. میناگری در زبان کار هر کسی نیست. هستند کسانی حتی در میان روزنامه‌نگارانی که نام و اعتباری دارند – به جا یا نابجا – که وقتی مطلب می‌نویسند معلوم نیست چرا افعال را بی‌جهت مثله می‌کنند یا حروف اضافه را همین‌جور با شلختگی می‌بلعند یا کلمات را مثل پاره‌آجر استفاده می‌کنند. وقتی بعضی متن‌ها را می‌خوانی انگار یکی زبان بیهقی، احمد شاملو و حافظ را در هم ریخته باشد و آشی پخته باشد که صورت‌اش خیلی زیباست ولی شکسته‌بسته است و فوق‌اش ذوق‌ورزی است اما از زبان فاصله گرفته است. چشم مخاطب را هم تنبل می‌کنند و ذائقه‌ی زبانی او را هم تباه می‌کنند. چرا؟ چون ظاهراً «اتوریته»ای دارند که کسی نباید به او بگوید: «هی فلانی! بهمان جا جمله‌ات غلط بود یا بی‌سر و ته یا با فلان اسلوب نگارشی ناسازگار!». این‌ها، سرآمدان هستند، یا دست‌کم خودشان را میان سرآمدان جا زده‌اند. چه انتظاری از نسلی که به سادگی به جای کسره‌ی آخر هر کلمه‌ای «ه» می‌گذارد و به جای «ه» کسره؟!\nمدت‌ها پیش پوشه‌ای فراهم کردم و هر روز وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی را رصد می‌کردم. روزی نبود که خطایی در لفظ یا عبارت یا در عنوان خبر نبینی. هم‌چنان هم وضع همان است (البته دیگر از خیر بایگانی کردن این حجم انبوه خطاها گذشته‌ام؛ آن‌چه البته به جایی نرسد فریاد است). خطاهای املایی کم‌ترین نمونه‌ی خطاهاست. مضامین بیهوده تباه می‌شوند. کلمات مکانیکی از زبانی به زبان دیگر ترجمه می‌شوند. باور ندارم که در آن بساط بی‌بی‌سی فارسی کسانی نباشند که زبان را نیکو بدانند، فارسی و انگلیسی را فصیح سخن بگویند و متین و استوار بنویسند و بفهمند. اما بی‌شک برای خراب کردن حتی یک نفر هم کافی است. کافی است زمام امور را دست دو سه نفر بسپاری که زبان را نیکو نمی‌دانند. آن وقت شما صبح تا شب بگو که ما در این رسانه نسلی از روزنامه‌نگاران زبده و باتجربه داریم. خوب تمام آن سرمایه بیهوده به باد می‌رود و آن اعتبار می‌شود آماج استهزاء یا دست‌کم شماتت هنرشناسان و زبان‌دانان. روزنامه‌نگاران حرفه‌ای و دانش‌ور که جای خود را دارند.\nساده‌ترین روایت از این وضع اسف‌بار، یا سرراست‌ترین توضیح برای این مسکنت زبانی این است که کسانی که پشت صفحه‌کلید نشسته‌اند وقت‌اش را ندارند، حوصله‌اش را ندارند. برای رفع تکلیف کاری می‌کنند تا کارنامه‌ی روزشان پر شود و بروند برسند به معیشت‌شان. بعضی فقط از غم نان نشسته‌اند در آن رسانه کار می‌کنند؛ زندگی خرج دارد. می‌شود بی‌تفاوت بود. می‌شود احساس مسؤولیت نکرد. ولی گویا اشتباهی هم این وسط رخ می‌دهد. شاید بشود گفت که ما را چه به اعتبار زبانی بی‌بی‌سی (یا مثلاً هر رسانه‌ی دیگری؛ بی‌بی‌سی فارسی و غیر آن ندارد). ولی مغالطه‌ی قصه اینجاست که می‌شود گفت فدای سرم که فلان رسانه بی‌آبرو شد ولی در این «فدای سرم» (یا سرت) گفتن، سنگی هم به تنه‌ی درخت زبان فارسی زده می‌شود. به همین سادگی. آن وقت آرام‌آرام مخاطب هم عادت می‌کند به شلخته خواندن و شلخته نوشتن و اهمیت ندادن به سلامت زبان.\nسادگی است اگر بگوییم همه‌ی قصه از بی‌دانشی آب می‌خورد. بی‌دانشی و میان‌مایه‌گی تنها یک بخش قصه است. شاید خیلی سخت می‌گیرم. شاید انتظارم زیاد است. ولی اگر کسانی نباشند که سخت‌گیرانه با زبان برخورد کنند، بی‌شک زبان تباه می‌شود. زبان‌هایی که زنده می‌مانند لازم نیست انعطاف‌ناپذیر باشند و به روی تجربه‌های تازه گشوده نباشند. این هم بی‌شک مغالطه‌ی دیگری است که بگویی ما غلط می‌نویسیم و مهمل می‌بافیم و این هم خودش تجربه‌ای است! اما می‌توان و باید در زبان سخت گرفت. کمی وقت و حوصله می‌خواهد و البته احساس مسؤولیت. به زبانی دلکش و فصیح نوشتن، زیبا و پاکیزه نوشتن یک چیز است و عبور کردن از غلط‌نویسی چیز دیگر. برای رسیدن به آن یکی باید از این گردنه گذشت. برای خوب نوشتن، درست نوشتن و مفهوم سخن گفتن حتی لازم نیست کسی برود دانشگاه و مدارک عالیه‌ی زبان فارسی یا انگلیسی بگیرد. فکر می‌کنم همان زبان فارسی که در مدرسه‌های ایرانی در همین دوره‌های دبیرستان می‌آموزند کافی است که راه و چاه را نشان نویسنده بدهد. بقیه‌اش دیگر زحمت کشیدن است و بسیار نوشتن. «کارِ نیکو کردن از پر کردن است».\nدقت کرده‌اید که بی‌بی‌سی انگلیسی چه در وب‌سایت‌اش چه در رادیو و تلویزیون‌اش، زبان معیار است برای این ملت؟ حتی لحن و لهجه‌ی گویندگان تلویزیونی برای این ملت مهم است. رسانه‌های فارسی‌زبان ما – چه داخل کشور باشند چه خارج کشور – هیچ کک‌شان نمی‌گزد که چه بلایی دارند سرِ زبان می‌آورند. یک جای کار از یک جای خیلی بدی می‌لنگد. و در این لغزش‌ها – گمان می‌کنم – همه‌ی ما مسؤول هستیم. حالا شاید بشود کمی بیشتر به مثلاً نویسندگان یا سردبیران وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی سرکوفت زد و شماتت‌شان کرد – حق هم همین است – ولی این از مسؤولیت بقیه‌ی ما کم نمی‌کند.\nاین زبان شکرین، این‌که حافظ به آن می‌بالید و تراوش «کلکِ خیال‌انگیز»ش هم‌چنان هوش‌رباست، این «قند پارسی» این روزها محصولی شده است بی‌مزه و مهوع. آدم برای یافتنِ جنسِ خوب‌اش هم‌چنان باید دست به دامن حافظ و مولوی و سعدی و فردوسی و بیهقی شود. انگار شهاب‌سنگی خورده باشد درست میانه‌ی این خانه. همه چیز آشفته و از هم گسیخته است. زبان فارسی شده است عین لشکر منهزمی که از هر طرف کشته و مجروحی دارد. آری ما با زبانی مجروح و زخم‌خورده طرف هستیم. هر روز داریم به این زبان با لاابالی‌گری و حتی تبختر زخم می‌زنیم. اگر پر بیهوده نگویم یک دلیل مهم‌اش همانا تنبلی است و بس. ذهن‌ها تنبل شده‌اند. زبان‌ها تنبل شده‌اند. همه چیزی باری به هر جهت است. یک چیزی می‌نویسیم و می‌گوییم. اصلاً کی قرار است گریبان‌مان را بگیرد که: «فلانی! رسم‌اش این نیست». آخرش فقط زبان‌مان درازتر می‌شود و بیشتر پرخاش می‌کنیم که: «اصلاً به تو چه؟!». خوب شاید راست می‌گویند! به ما چه؟\nپ. ن. همه‌ی این‌ها که نوشتم فقط در حد «صورت» زبان می‌ماند. کاری نداریم که چقدر زبان‌مان خشن شده. چقدر بی‌منطق شده. چقدر چرند می‌نویسیم (چون چرند فکر می‌کنیم و حاضر نیستیم دوبار از خودمان بپرسیم اصلاً اینی که نوشتی یعنی چه؟). هنوز مانده است تا بگوییم «سیاست» (از هر جنس‌اش، چه از جنس جمهوری اسلامی‌اش چه از جنس‌های مخالف و مختلف‌اش) چقدر سهم داشته در بی‌سیرت کردن زبان و قلب کردن معانی و تجاوز کردن به کلمات. این خودش می‌شود یک روضه‌ی دیگر. کربلای دیگری است این یکی.\n:: فاطمه ستوده: «شوک‌زده» نشوید، «عدم درست‌نویسی» «تقسیر» خبرنگاران نیست!\n:: سام الدین ضیایی: زبان رسانه، زبان معیار\n:: شهاب‌الدین شیخی: فارسی را چگونه آموختم\n:: مهدی جامی: چرا فارسی را بد می‌نویسیم؟\nپ. ن. ۲. مهدی در هامشی برای یادداشت من در مطلب وبلاگ‌اش نوشته است: «داریوش از منظری عمدتا کلاسیک به درست و نادرست در زبان نگاه کرده است. ضمن اینکه من فکر می کنم زبان شماتت در آموزش به کار نمی آید. نقدی که شماتت داشته باشد عمدتا واکنش بر می انگیزد و راه آموختن را ناهموارتر می کند و ما در نقد زبان عمدتا باید در مقام برانگیختن مخاطب برای تصحیح باشیم تا تذکر به انتظاراتی که از یک رسانه داریم و اجابت نمی شود. اما می دانم که کسان بسیاری مثل داریوش فکر می کنند و شاید تندتر هم برخورد کنند. توجه داریوش در آخر متن اش به مساله خشونت زبانی نشان می دهد که مساله ما فقط خطا در صورت زبان نیست. امری که من با آن همدلی بسیار دارم».\nجای دیگری در توضیح نوشتم که: «درباره‌ی شماتت با ستمگران که خوب حرف حساب است. شاید انتخاب کلمه درست نبوده ولی اصل حرف این است که ارباب رسانه باید پاسخگو باشند – و از این حیث هیچ فرقی با ارباب قدرت، چه ستم‌گر باشند چه عادل – ندارند. در نتیجه، حق ملامت کردن، یا به پرسش گرفتن و حتی درشت گفتن را می‌شود برای خود محفوظ داشت به این دلیل ساده و سرراست که صاحب رسانه هم نوعی از قدرت را در اختیار دارد خصوصاً قدرتی که از منبع مالی عمومی ارتزاق می‌کند. بی‌بی‌سی از همین جنس است. این‌که می‌شود چیز یادشان داد البته نکته‌ی خوبی است به شرط این‌که گوش شنوا داشته باشند. اما درباره‌ی شماتت و سرکوفت زدن، کلمات کمی درشت‌اند. مهدی راست می‌گوید. ولی مضمون یکی است. می‌شود نوشت باید آن‌ها را به چالش گرفت. باید جلوی‌شان ایستاد. باید توی چشم‌شان نگاه کرد و بهشان گفت خطا کردید. شما جمله را هر جور خواستید بازنویسی کنید. ما در برابر هیچ قدرتی، نرم گرفته یا سخت، از موضع شهروندی و انسانی سر خم نمی‌کنیم. ملایمت و مدارا در جایی که کسی بتواند زندگی ما را از هر جنس و نوعی عوض کند، جایی ندارد. همیشه باب نگاه انتقادی باز است.»\n[تأملات, حلقه‌ی گفت‌وگو] | کلیدواژه‌ها:\nهست امید صلاحی ز فسادِ ایشان؟!\n@ 1 آبان، 1391 به قلم داريوش ميم\nآیا نظام جمهوری اسلامی اصلاح‌پذیر است؟ پاسخ کوتاه‌اش این است که تا حیات در زمین هست، هیچ چیزی اصلاح‌ناپذیر نیست! پاسخ بلندش البته شرح و تفصیل لازم دارد و به این سادگی نیست. گمان من این نیست که نظام جمهوری اسلامی به دلیل تباهی‌های مکرر و انحراف‌های بزرگی که به طور مستمر و روزمره از اصول اخلاقی، انسانی و شرعی دارد باید یکسره به زباله‌دانی تاریخ سپرده شود. از این حیث، هیچ تبعیض و تمایزی میان نظام جمهوری اسلامی و هر نظام سیاسی دیگری در جهان نمی‌بینم. اما تفاوت‌های بزرگی که وجود دارد، بی‌شک در روش‌هاست و نحوه‌ی پی گرفتن راست کردن کژی‌ها و به صلاح آوردن امور.\nمی‌توان از منظرهای سیاسی و حقوقی متفاوتی این بحث را پیش برد، اما برای این یادداشت مختصر، تمام سخن من مقصور است به یک نکته که ظاهراً تبار دینی و مسلمانی دارد اما عمیقاً مضمونی سیاسی-اخلاقی دارد. این نکته، مضمونی است که به باور من، در سال‌های پس از انقلاب به تدریج و در سال‌های اخیر با شتاب و شدت بیشتری رو به تباهی، انحراف و اعوجاج رفته است. این مضمون چیزی نیست جز «امر به معروف و نهی از منکر». پیش از این بارها نوشته‌ام که به اعتقاد من، «امر به معروف و نهی از منکر» یک تکلیف اخلاقی است که درون‌مایه‌ای به شدت سیاسی دارد. این دستور اخلاقی، که ریشه در قرآن هم دارد، به باور من ابتدائاً و در سطح نخست، مخاطب‌اش حاکمان و صاحبان قدرت است (در سطح فردی، مقوله‌ای اخلاقی می‌شود که به اختیار و انتخاب افراد بر می‌گردد و هیچ تکلیف قهری به آن تعلق نمی‌گیرد).\nامر به معروف و نهی از منکر در یک جامعه‌ی اخلاقی راهی است برای پاسخ‌گو کردن صاحبان قدرت و مسؤولان سیاسی – در هر سطحی – و معنای مستقیمی که دارد این است که هیچ حاکمی در هیچ جایگاهی بری و مصون از خطا نیست لذا باید مردم – یا گروهی از مردم – باشند که این خطاها را به صاحبان قدرت گوشزد کنند و به آن‌ها موارد لغزش را یادآوری کنند. امر به معروف و نهی از منکر – متأسفانه – در نظام جمهوری اسلامی فروکاسته شده است به این‌که صاحبان قدرت به مردم یادآوری کنند که چه کارهایی باید بکنند که به باور قدرت‌مندان (که در لباس علمای دین، متولیان اخلاق و مروجان عدالت و آزادی پنهان شده‌اند) از طریق آن‌ها راهی بهشت می‌شوند و چه کارهایی را نکنند که باعث دوزخی شدن‌شان می‌شود؛ یعنی درست عکس مضمون و معنای این دستور اخلاقی.\nعبارات زیر از وصیت مختصر و کوتاهی است که علی بن ابی‌طالب در بستر مرگ خطاب به حسن و حسین گفته است: «لاَ تَتْرُکُوا اَلْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ اَلنَّهْیَ عَنِ اَلْمُنْکَرِ فَیُوَلَّى عَلَیْکُمْ شِرَارُکُمْ ثُمَّ تَدْعُونَ فَلاَ یُسْتَجَابُ لَکُمْ» (نامه‌ی ۴۷ نهج البلاغه؛ پس از ضربت خوردن) یعنی: «امر به معروف و نهى از منکر را فرو مگذارید، که بدترین کسانتان بر شما سرورى یابند و از آن پس، هر چه دعا کنید به اجابت نرسد» (ترجمه‌ی آیتی). جامعه‌ای که از امر به معروف و نهی از منکر فاصله می‌گیرد یا روایت رسمی و مسلط صاحبان قدرت را از آن درونی می‌کند و آن را در ناخودآگاه‌اش مستقر و محکم می‌سازد، ناگزیر به جایی می‌رسد که بدترین افراد آن جامعه بر او مسلط می‌شوند. و در نظام جمهوری اسلامی – در سال‌های اخیر – این نکته اظهر من الشمس بوده است که چگونه تباه‌ترین افرادی که کارنامه‌ی سیاسی، اقتصادی و اخلاقی آلوده‌ای داشته‌اند بر مهم‌ترین گلوگاه‌های سیاسی و اقتصادی کشور مسلط شده‌اند و به رغم افتادن مکرر تشت رسوایی‌شان از بام افلاک هم‌چنان حمایت می‌بینند و سر سوزنی مجازات نمی‌شوند و درست بر عکس، همان کسانی که منادی «امر به معروف و نهی از منکر» هستند، سخت‌ترین تضییقات و عسرت‌ها را تحمل می‌کنند و ظالمانه‌ترین برخوردها با آن‌ها می‌شود. حاصل کار می‌شود این همه دعای بی‌اجابت!\nفراموش نکنیم که نظام جمهوری اسلامی، مدعی اسلامیت است که دیگر این روزها کمتر چیزی در آن هست که بتواند نشان بدهد کوچک‌ترین شباهتی به آرمان‌های اخلاقی مسلمانی داشته باشد. تکلیف اخلاقی امر به معروف و نهی از منکر، اصالتاً و بالذات اسلامی نیست؛ تکلیفی است اخلاقی که برای هر انسان و برای هر نظام سیاسی معنا دارد. تا زمانی که مردم (بخوانید شهروندان) نتوانند بدون هیچ بیم و پروایی و بی ترس از عقوبت زبان به انتقاد صریح از مقامات حکومتی از پایین‌ترین سطح تا عالی‌ترین مقام بگشایند، امر به معروف و نهی از منکر تنها ابزار و وسیله‌ای است برای ارعاب، برای نشان دان تسلط صاحبان قدرت بر مردم (مثل نمونه‌ی گشت ارشاد). در حالی که آن‌که باید مدعی «امر به معروف و نهی از منکر» باشد خود مردم‌اند در برابر حاکمان و قدرت‌مندان (نه در برابر خودشان و مردم دیگر): این مردم نیستند که باید از گشت ارشاد بهراسند؛ این گشت ارشاد است که باید پشت‌اش از دیدن مردم بلرزد. این پلیس نیست که باید مایه‌ی رعب مردم باشد؛ بلکه مردم‌اند که پلیس از دیدن‌شان باید احساس خضوع کند. اتفاقی که افتاده است این است که در گفتار نظام، جای «مردم» (یعنی مردمی که قابلیت امر به معروف و نهی از منکر دارند) با «مجرمان» عوض شده است (و وجود بعضی از مجرمان هم در دامن زدن به این مغالطه‌ی هول‌ناک و شنیع یاری رسانده است). اولین گام برای محروم کردن انسان‌ها از حقوق‌شان این است که نخست آن‌ها را از انسانیت تهی کنی. ابتدا باید آن‌ها را مجرم، دشمن، جاسوس، منحرف، میکروب، بیمار، لیبرال، اغتشاش‌گر، فتنه‌گر، بی‌دین، سکولار (به معنای لامذهب و لاابالی و بی‌اخلاق) و خطرناک قلمداد کنی و آن‌گاه است که دیگر می‌توان هر رفتاری با آن‌ها کرد. مردم هم «می‌توانند» (حاکمان و صاحبان قدرت را) امر به معروف و نهی از منکر کنند (یعنی هم «حق» آن‌هاست) و هم «باید» امر به معروف و نهی از منکر کنند (یعنی «وظیفه»ی اخلاقی، سیاسی و انسانی آن‌هاست).\nاستعاره‌هایی که مردم و شهروندان را از حقوق‌شان محروم می‌کند، گام اول را برای میراندن فرهنگ امر به معروف و نهی از منکر بر می‌دارند. در چنین نظامی، هر کجای نظام هم که اصلاح شود، هر چقدر هم که قانون انتخابات دست‌کاری شود و هر چقدر هم که سیاست‌گزاری‌های داخلی و خارجی عوض شود، باز هم فساد، تکبر و فرعونیت از جای دیگری سر برون می‌کند چون اساساً مردم و شهروندان طفیلی هستند؛ واجد حقوقی بالذات نیستند و از اساس حق ندارند که صاحبان قدرت را به چالش بگیرند: مردم یا مطیع‌اند و گوش به فرمان قدرت یا اساساً دیگر مردم نیستند و مجرم، اغتشاش‌گر، فتنه‌گر، جاسوس، میکروب و منحرف می‌شوند.\nاین منطق خودشکن تنها در نیروهای مسلط و قاهر نظام جمهوری اسلامی متجلی نیست؛ نظام توانسته است رنگ خود را به منتقدان و مخالفان خود نیز بزند. نزدیک‌ترین گروهی که در متن نظام جمهوری اسلامی منتقد سیاست‌های فعلی است – و عملاً از کشتی نظام پیاده‌شان کرده‌اند – اصلاح‌طلبان هستند. اما هم‌چنان می‌بینیم که در ذهن و زبان اصلاح‌طلبان هم هنوز دوگانه‌های کاذب و ویرانگری مثل انقلاب-اصلاح، درون-برون نظام، برانداز-اصلاح‌طلب، داخل‌نشین-خارج‌نشین سخت پافشاری و جان‌سختی می‌کند. این را می‌شود محض امتحان آزمود: اگر این دوگانه‌های کاذب را از گفتمان فعلی اصلاح‌طلبان بگیریم، از گفتار و منطق‌شان چه چیزی باقی می‌ماند؟ پاسخ این پرسش (هر چه باشد) برای فهم فضای کلی سیاست ایران بسیار کلیدی است.\nبا عوض کردن جای حاکمان فعلی با حاکمانی که منتقد یا مخالف آن‌ها هستند، مشکل سیاسی کشور حل نمی‌شود. با این جابه‌جایی‌ها تنها یکی دو مهره عوض می‌شوند و همان منطق بیمار در لباسی دیگر و تازه فرمان‌فرمایی خواهد کرد. اصلاح‌گری و اصلاح‌طلبی نه به نام است و نه به شهرت. این تصور که کسانی که از لحاظ سیاسی مشهورند به «اصلاح‌طلب» لزوماً اهل اصلاح هستند و کسانی که از لحاظ سیاسی مشهورند به «محافظه‌کار» یا مثلاً «راست» لزوماً اهل اقتدارگرایی و استبداد هستند، تصور نادقیقی است. فرار از پاسخ‌گویی و سر خم نکردن در برابر اراده‌ی شهروندان عارضه‌ی مزمن تمام طیف‌های سیاسی حاکم بر ایران است (با بعضی استثناها البته)؛ با این تفاوت بزرگ که آن‌ها که قدرت را در اختیار دارند پروایی ندارند از این‌که این خصلت را آشکارا نشان بدهند. بدون این‌که بیش از این بخواهم به جزییات بپردازم، خلاصه‌ی مدعای من این است که: تا فرهنگ امر به معروف و نهی از منکر هم به معنای دقیق و درست اخلاقی-دینی و هم به معنای سیاسی و دموکراتیک‌اش در کشور نهادینه نشود، هیچ فرقی نخواهد کرد که چه کسی در قدرت باشد. تفاوت‌های اصلی فقط در جزییات خواهد بود و استبداد هم‌چنان به شیوه‌های مختلف دیگری خود را نشان خواهد داد.\nیادداشت‌های مرتبط از حلقه‌ی گفت‌وگو:\n۱. خامنه‌ای اصلاح‌طلب می‌شود\n۲. رهبری و اصلاحات\n۳. گفت پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان\n[حلقه‌ی گفت‌وگو] | کلیدواژه‌ها:\nاحمد قابل و شجاعتِ عقلانی-ایمانی-انسانی\n@ 26 مهر، 1391 به قلم داريوش ميم\nاحمد قابل میوه‌ی شجره‌ی طیبه‌ای است که در سایه‌ی قدر نهادن به خرد انسانی بالیده است. تا از همین جمله‌ی نخست عبور نکرده‌ایم باید درنگ کرد تا دچار نخوت یا خودبینی نشویم: آدمی کامل نیست. تمام جهد و کوشش آدمی به سوی کمال است نه در متن کمال. نه احمد قابل و نه سنت فکری و عقلانی انسانی-ایمانی که او را بر کشیده است، تجلی کمال نبود و نیست. اما بی‌شک، انعکاس جهد و کوشش برای رسیدن به آن کمال است.\nقابل، فقیهی شجاع و جسور بود که هم شجاعت انسانی-اخلاقی داشت و هم شجاعت عقلانی. تجلی شجاعت انسانی و اخلاقی احمد قابل را در سال‌های اخیر به دفعات دیده‌ام: او – و هم‌فکران‌اش – هرگز در برابر ستم سر خم نکردند و به توجیه و مشروعیت‌تراشی برای زهد ریایی و مسلمان‌نمایی و اسلام‌پناهی مزورانه نپرداختند، هر چند این مقاومت و این ایستادگی شجاعانه به بهای – ظاهراً – سنگینی برای‌شان تمام شد.\nچه بسا تا ساعاتی دیگر، جسم احمد قابل دیگر در میان ما نباشد، اما چه باک؟ احمد قابل برای این‌که میان ما باشد، حاجتی به معجزه ندارد. همین که در گذرگاه باریک و معبر تنگ حیات، سال‌هایی را شجاعانه در میان انسان‌هایی از جنس خودش زیست و برای آن‌ها الگویی برای حرکت و پرسشگری بود، خود معجزه‌ای است؛ بودن احمد قابل معجزه بود و دیگر مهم نیست که از این پس چه می‌شود.\nبه تلنگر نخست باز می‌گردم. احمد قابل پرسشگر سمجی بود که به آسانی گریبان خردِ خویش را رها نمی‌کرد. پرسشگری او شانه به شانه‌ی دین‌ورزی او و اعتقاد مؤمنانه‌اش حرکت می‌کرد. شاید برای کسانی که پرسشگری را ملازم و مستلزم عبور از دین‌ورزی یا اعتقاد می‌دانند، این ترکیب غریب یا متناقض بنماید، ولی چنان تصویری تنها جایی معیوب یا متناقض است که پرسشگر دین‌ورز برای وضعیت وجودی فعلی خود خصلت کمال قایل شود. احمد قابل چنین نبود. این را می‌توان از یکایک کسانی پرسید که حلقه‌ی درس آیت‌الله منتظری را آزموده‌اند. امروز با دوستی درباره‌ی احمد قابل گفت‌وگو می‌کردم و گزارش می‌کرد که احمد قابل چگونه، در مجلس درسی در مشهد، در کسوت یک طلبه استادش آیت‌الله منتظری را با سماجت به چالش می‌گرفت و هیچ در دفاع از استدلال عقلانی‌اش عقب نمی‌نشست. من از کیفیت و مضمون آن گفت‌وگو و ادله‌اش بی‌خبرم اما این‌قدر را می‌توان به فراست دریافت که این گفت‌وگو دو سو دارد: یک سو احمد قابل است اما سوی دیگرش استادی است که شاگردان‌اش را دلیر و بی‌پروا در پرسشگری بار می‌آورد و آن‌ها را تحقیر نمی‌کند و خُرد و خوار نمی‌خواهد. بی‌شک پرسشگری و خردورزی درجات و مراتبی دارد، اما تفاوت این رویکرد را به روشنی می‌توان با رویکردی دید که چنان جامه‌ی قداست و طهارت و عصمت بر بشری‌ترین و خاکی‌ترین تمرین‌ها و تراوشات ذهنی‌اش می‌پوشاند که نه تنها شاگرد و طلبه بلکه عالمان هم یارای به چالش گرفتن این برداشت‌های بشری و انسانی انسان‌هایی ضعیف و خطاکار مانند خود را پیدا نمی‌کنند – و تاریخ سیاسی معاصر جمهوری اسلامی مهم‌ترین گواه این پس‌رفت، عقب‌ماندگی، مُکرّم شدن جاهلان و مُلَجّم شدن عالمان است.\nقدر و منزلت احمد قابل و فضای زیست فکری او به همین دلیری‌هاست که سویه‌ی عقلانی آن بهتر می‌تواند به جایگاه انسان دین‌دار معاصر کمک کند. برداشت‌های عقلانی احمد قابل از شریعت مسلمانی، نه کامل است و نه بی‌عیب و نقص – و خود او نیز به این نکته واقف بود – اما مهم‌ترین خصلت این دین‌ورزی عقلانی این بود – و هست – که دست و پای خرد انسانی را در تعامل با این شریعت می‌گشاید. این رویکرد، تفاوت دو انسان را به روشنی نشان می‌دهد: انسانی که در برابر شریعت ذلیل و خوار است (و خادم شریعت است) و انسانی که در برابر شریعت عزت و کرامت دارد (و شریعت خادم اوست نه مخدوم‌اش). بی‌شک همه‌ی آن‌چه که می‌توان از قدر دیدن خردِ انسانی در اخلاق و سلوک دین‌ورزان انتظار داشت با این گشایش‌ها به طور کامل حاصل نمی‌شود اما اصل، همین حرکت است و همین به رسمیت شناختنِ محوریت انسان. دین برای انسان است. دین برای آدمی است. بدون این آدمی – که مهم‌ترین خصلت‌اش اختیار و خرد و انتخاب آگاهانه‌ی اوست – دین هم بی‌معنا و بلاموضوع می‌شود. گمان من این است که احمد قابل این نکته را در سراسر پویش‌های عقلانی شجاعانه‌اش جدی گرفته بود.\nدر حیات آدمی دو آفت بزرگ همواره می‌توانند زندگی او را دچار عسرت و تنگی کنند: یکی عُجبِ دین‌ورزی است و دیگری عُجبِ خردورزی. یکی با استناد و استظهار دین‌دار بودن و شریعت‌پناهی خود را از خرد و عقلانیت مستغنی و مستقل می‌شمارد و دیگری با تکیه بر عقل بشری و خرد انسانی خود را بی‌نیاز از الهام و گرمای معنای دین می‌بیند. در هر دو یک چیز غایب است و آن فروتنی است. در حقیقت هر دو از بشریت آدمی عبور می‌کنند. هر دو قید بزرگ انسانیت آدمی را – که ناقص بودن و خطاکار بودن اوست – نادیده می‌گیرند. یکی ظرف دین‌ورزی و مخاطب و متعلق دین را نادیده می‌گیرد (و غبار بشریت از تمامی دین می‌زداید) و دیگری در عین وقوف به محدودیت‌های عقل انسانی (حتی در مقام مقایسه با خودش و نه با دین)، دچار نخوتِ واصل بودن می‌شود. گمان من این است که امثال احمد قابل می‌توانستند و می‌توانند راهی در این جاده‌ی پرسنگلاخ بگشایند. گشودن پنجره‌های گفت‌وگو میان دین و خرد، بی‌شک ارج‌مندترین کاری است که مردمان زمانه‌ی ما می‌توانند بکنند. کوشش‌های احمد قابل را باید در بستر این محور کلان‌تر و کلی‌تر دید نه در جزییاتی که شاید بتوان در آن‌ها نزاع و اختلاف هم کرد.\nجهان ما با وجود کسانی چون احمد قابل رنگارنگ‌تر و زیستنی‌تر شده است. بر ما باد که در استمرار بخشیدن به حضور این رنگ‌ها و گرمای این نورها بیشتر بکوشیم و چراغ این سنت شجاعانه‌ی عقلانی-ایمانی-انسانی را زنده نگه داریم.\n(این یادداشت نخست در وب‌سایت جرس منتشر شده است)\nکو دامنِ مهربانت ای دوست؟\n@ 29 شهریور، 1391 به قلم داريوش ميم\nاین روز که از راه می‌رسد، این سال و سال‌ها که می‌گذرند، هر کس چیزی می‌نویسد به فراخور حال‌اش یا شناخت‌اش از این‌که پرویز مشکاتیان که بود و چه کرد؟ کار دشواری نیست تعظیم و تکریم کسی که بزرگ بود و شهید اهل طرب بود و در شناخت و شعر و موسیقی سرآمد همگنان بود. پس این چه کاری است که بنویسم پرویز چنین بود و چنان؟ چیزی که مرا می‌گدازد و تاب و توان از من می‌رباید، این نیست که پرویز چنان نادره‌ای بود در موسیقی. درد استخوان‌گداز آن‌جاست که دوستی، یاری، دلنوازی، مهربانی بود و دیگر نیست. انگشتانم سست می‌شود وقتی می‌نویسم «دیگر نیست» و با خود می‌گویم دروغ است. خیال است. نمی‌شود که او دیگر نباشد. پس باز با خودم تکرار می‌کنم که او هم‌چنان هست و باقی است؛ به فلان و بهمان شیوه.\nگریستن اما امان نمی‌دهد. امانی نیست. مجالی نیست که بگویی پرویز ورای تخصص و حرفه‌ا‌ش، ورای شناخت و دانش‌اش، با همه‌ی قوت‌ها و ضعف‌هایی که داشت، انسانی بود سراسر عاطفه و احساس. تا کسی رنج‌های پرویز را – دست‌کم بخشی از این رنج‌ها را – حس نکرده باشد، تا اشک از گونه‌های‌اش به انگشت نسترده باشد، تا آن جان زلال و شفافِ غریب را بی‌پرده ندیده باشد، هر چه بگویم بی‌حاصل است و یاوه.\nاین سال‌های تلخ و تیره که پشت هم انبار می‌شوند و فاصله‌ی ستبری میان ما می‌سازند، گویی به چشم می‌بینم که چگونه هر روز تنهاتر می‌شویم. ولی تنها می‌شویم؟ این‌قدر می‌دانم که «مُردن عاشق نمی‌میراندش / در چراغی تازه می‌گیراندش». این را می‌دانم که «عشق از جانی به جانی می‌رود» و جاودان بودن داستان از همین‌جاست. از همین‌جاست که «کاروان نمی‌ماند». اما هر بار کافی است دو دقیقه خیره بمانی به آن دیدگان تا بند بند وجودت از هم بگسلد و درد تمام هستی‌ات را در مشت بفشارد.\nچه خاصیتی دارد که آدمی در چنگ اندوه بیایید بگوید که فلان اثر پرویز درخشان است و بهمان اثرش باشکوه و نامیرا. راست است که همه‌ی این‌ها بخش‌هایی از تصویری را که ما از پرویز داریم می‌سازد، اما اگر هیچ‌کدام از این‌ها هم نبود، اگر پرویز درویش و قلندری بی‌نام و نشان هم بود، اگر آدمی بود مثل همه‌ی آدمیان معمولی زمانه‌ی ما و چیزی در ظاهرش نبود که از زمره‌ی آدمیان متمایزش کند، باز هم پرویز بود، باز هم دوست بود، باز هم یار دلنوازی بود که امروز یادش آتش در دلم می‌اندازد. باز هم این شادی اندوه‌آمیخته می‌کشاند آدمی را به وجود پریشانِ خاکستر. آتشی که گدازان بود و نور داد و شعله کشید و گرما بخشید، اکنون مشتی خاکستر است. و خاکستر شدن سرنوشت ماست. طرفه این است که از آن آتش تا این خاکستر باز هم با او گرم‌ایم و باز هم «آن‌چه میانِ من و تست» فاش کسی نمی‌شود. باز هم لطیفه‌ی نهانی است که با اندک تلنگری آدمی را می‌شکند.\nمی‌دانم که این حال هر اندازه هم تلخی داشته باشد، نومیدی ندارد، تیرگی ندارد، روشنایی هم‌چنان هست – چنان‌که پرویز جان‌اش با روشنایی آمیخته بود و نشاط و زندگی از روشنایی می‌جست نه از تیرگی؛ و تیرگی‌هایی که واقعاً بود – اما غم هم هست. غمی که پشت آدمی را خم می‌کند. و گاهی فکر می‌کنم چه خوب که خم می‌کند. چه خوب که پیش عظمت هستی که همگان را به هیچ می‌گیرد و کارِ جاودان‌اش طعنه زدن در وجودِ این ذرات پریشان است – و «در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا» – ما زیر بار این غم سر فرود می‌آوریم. نه، این سر فرود آوردن از استیصال نیست؛ از درویش‌مآبی و گوشه‌گرفتن‌های تقدیرگرایانه نیست. هر چه هست خوب است و خوب غمناکی است.\nحالا بعد از این سه سال، چه باید گفت یا اصلاً چه می‌توانم بگویم. ماه‌هاست وقتی به یاد پرویز می‌افتم، چیزی از خاطرم نمی‌گذرد جز همین بیت:\nکو دامنِ مهربانت ای دوست\nتا سر بنهم گریستن را…\nای شکنج گیسویت مجمع پریشانی…\n@ 20 شهریور، 1391 به قلم داريوش ميم\nعمده‌ی چیزهای خوب عالم، از دل پارادوکس‌ها و تناقض‌ها زاییده می‌شوند. وبلاگ هم به گمان من یکی از نمونه‌های برجسته‌ی تناقض‌هاست. برای این‌که توضیح بدهم چطور این تناقض می‌تواند مفید باشد و چطور این تناقض را آزموده‌ام، خوب است چیزکی به اختصار درباره‌ی تجربه‌ی «حلقه‌ی ملکوت» بنویسم و سپس به اصل مطلب بپردازم.\nاین روزها، حلقه‌ی ملکوت به دهمین سال عمرش وارد می‌شود. حلقه‌ی ملکوت سال ۲۰۰۳ شکل گرفت و طیف رنگارنگی از نویسندگان در این جمع حاضر بودند و شماری هم هم‌چنان فعال و مستمر در این سال‌ها نوشته‌اند. عده‌ای خانه‌ی خودشان را ساختند و از حلقه‌ی ملکوت اسباب‌کشی کردند. در این میان ماجرا و دعوا و دوستی و همگرایی هم البته کم نبود. اگر نقشه‌ای از ملکوت در ذهن‌تان باشد و فرض کنید کسی از آسمان دارد از زمین – آن هم در شب – عکس می‌گیرد، چراغ حلقه‌ی ملکوت در نقاط مختلف جهان روشن بود – و هم‌چنان هست. این تک‌چراغ‌هایی که در نقاط مختلف جهان سوسو می‌زدند، بعضی‌هاشان دیگر این روزها خاموش‌اند. اما یک چیز که خصلت محوری حلقه‌ی ملکوت بود، هم‌چنان پا برجاست: خصلت جهانی‌شده یا کره‌گیر شدن آن که طبعاً فرعی است بر خصلت جهانی‌شده‌ی خودِ وبلاگستان.\nجهانی‌شدن خودش پدیده‌ای است متناقض و سرشار از پارادوکس. دو مثال می‌زنم و این دو مثال را از کتاب «بینش جهان‌شهری‌گری» اولریش بک برگرفته‌ام. مثال اول، مونیخ است: بایرن مونیخ. بایرن مونیخ یک مثال دست‌مالی شده و مبتذل از جهان‌شهری‌گری است. این تیم مشهور و نام‌آور ظاهراً نامِ شهری از آلمان را یدک می‌کشد ولی بایرن مونیخ نماینده‌ی باواریا نیست. در این تیم چه کسانی گل می‌زنند و افتخارآفرین‌اند؟ بازیکنان مهمی که گل می‌زنند باوریایی نیستند؛ از برزیلی‌ها بگیرید تا بازیکنان برجسته‌ای که از کشورهای دیگر به این تیم پیوسته‌اند، سبب عمده‌ی شهرت و نام‌آوری این تیم هستند. یعنی چل‌تکه‌ای از تیم‌های مختلف و ملیت‌های مختلف است که بایرن مونیخ را ساخته است.\nمثال دوم که اولریش بک با ارجاع به سامی زبیده مطرح می‌کند، «غذای هندی» است. این مفهوم رستوران‌های مختلفی که در جهان پراکنده‌اند، مفهوم بامزه‌ای است. «غذای هندی» اختراع بنگالی‌هایی بود که در لندن زندگی می‌کردند و غذای اختراعی‌شان را به عنوان غذای عجیب و نامتعارفی که لندنی‌ها نداشتند به این جامعه عرضه کردند. و این غذا گویی نماد و نماینده‌ی سنت هندی شده است. نهایتاً در این سیر جهانی شدن، این «غذای هندی» سر از خود هند در آورد و به همان‌جا صادر شد و همین باعث شد، هندی‌ها یواش‌یواش شروع به پختن غذای هندی کنند! این هم نمونه‌ی دیگری از ابتذال و دستمالی شدن جهانی شدن است.\nوبلاگستان فارسی درست نمونه‌ی برعکس این اسلوب جهانی‌شدن است؛ یعنی یک نمونه‌ی پارادکسیکال و متناقض از سیر کلی کره‌گیر شدن فرهنگی که ظاهراً از غرب می‌آمد. چه چیزی در وبلاگ، غیر ایرانی بود؟ نویسنده‌ی ایرانی وبلاگ، خودش این قابلیت را پیدا کرده بود، این توانایی را کشف کرده بود که هر چه می‌خواهد دلِ تنگ‌اش بنویسد؛ بدون ملاحظه و رعایت چارچوب‌های مسلط قدرت. قدرت البته همیشه در پی مهار کردن بوده است و از هیچ کوششی برای عنان زدن به این پدیده‌ی رها و نوپدید فروگذار نکرده است ولی عنصر زمان همیشه به زیان قدرت عمل کرده است. نیروی گریز از مرکز وبلاگ و تمام فضاهای وب مدرن که خصلتی وبلاگی دارند – یعنی نویسنده‌اش در آن‌ها منتظر کسب تکلیف از نظر اتوریته‌های مسلط نیست – خیلی زود از چنبره‌ی کسب تکلیف از مقام بالاتر می‌گریزد. وبلاگستان دستخوش دگردیسی شده است. خیلی از کارهایی که قبلاً می‌کرد، شاید امروز نمی‌کند؛ در عوض توانایی‌های تازه‌ای به مدد فناوری‌های تازه پیدا کرده است که هم‌چنان سوار بر نیروی گریز از مرکز خودش، یک گام بلکه چندین گام از رسانه‌های قدرت جلوتر است بلکه آن‌ها را نیز به دنبال خود می‌کشد.\nنمونه‌ی آشکار این نیروی غلبه‌ناپذیر گریز از مرکز/قدرت این است که در ایران که فیس‌بوک و توییتر و فضاهای وب ۲ به شدت مغضوب هستند – چون می‌توانند قبل از مدیریت امنیتی-رسانه‌ای قدرت حرف‌هایی بزنند که معادلات آن‌ها را به هم می‌ریزد – رسانه‌های اقتدارگرا هم ناگهان پای خبرها و مطالب‌شان افزونه‌های توییتر و فیس‌بوک و غیره را می‌افزایند، آن هم در کشوری که ظاهراً این فضاهای وب ۲ کلاً در زمره‌ی محرمات و فضاهای جاسوسی محسوب می‌شوند. تصور رایج این است که وبلاگ، مغلوب وب ۲ شده است. این تصور، تصوری شتاب‌زده است. وبلاگ‌ها در فضاهای وب ۲ سرریز کرده‌اند. بله، درست است که بعضی از کسانی که وبلاگ‌نویس حرفه‌ای بودند، امروز خیلی از حرف‌های مختصر و کوتاه‌شان را مثلاً در فیس‌بوک می‌زنند ولی همان وبلاگ‌ها هم هم‌چنان سر از فیس‌بوک در می‌آورند و مطالب همان وبلاگ‌هاست که در فیس‌بوک و گوگل‌پلاس (و گودر مرحوم) سر در می‌آورند. یعنی گرانیگاه وبلاگستان هم‌چنان در نقطه‌ی سابق قرار دارد. تنها ابزارهای تازه‌ای به مدد وبلاگستان آمده‌اند. وبلاگ دچار دگردیسی شده است و این دگردیسی همیشه منفی نبوده است بلکه بیشتر باعث قدرت‌مندتر شدن وبلاگ شده است. پدیده‌ی وبلاگ‌نویسی در صورت ابتدایی‌اش از غرب وارد فضای ایرانی شد ولی چنان به سرعت رنگ و شکل عوض کرد که وبلاگ ایرانی دیگر شباهتی به نمونه‌ی غربی‌اش نداشت.\nما با وبلاگ‌های‌مان بزرگ شده‌ایم؛ قد کشیده‌ایم؛ رشد کرده‌ایم؛ بالغ شده‌ایم. زبان‌مان تغییر کرده است و بیشتر صیقل خورده است. بیشتر متوجه امکانات و حوادث پیش‌بینی‌ناپذیر و زلزله‌آور وبلاگ هستیم. درست است که وبلاگ‌ها – به تنهایی – دیگر آن خصلت زلزله‌آور سابق را ندارند ولی هم‌چنان فضاهای گریز از مرکز وب، روی گسل‌های فعال جامعه حرکت می‌کنند. وبلاگ، روی گسل‌های و شکاف‌های فعال زلزله زندگی می‌کند. نمی‌توان به این سادگی برای زمینی زلزله‌خیز قاعده و اصل معین کرد. هر قاعده‌ای با فرارسیدن پس‌لرزه‌ها و لرزه‌های بزرگ بعدی فرو می‌ریزد و جای خود را به قاعده‌ی تازه می‌دهد.\nوبلاگ – هم‌چنان – یکی از نمونه‌های موفق اما پارادوکسیکال جهانی‌شدن است که جهان چند صد هزارپاره‌ی ما را به هم متصل می‌کند و مرتبط می‌سازد. وبلاگ‌ها برای خودشان زمینه‌ای هستند برای رشد و رویش و مدد رساندن به یک فضای جامعه‌ی مدنی جهانی که درست در برابر اتوریته‌ی کهن و سنتی فرمانفرمایی ملی و مرزهای دولت-ملت می‌ایستد. از این جهت، وبلاگستان برای جامعه‌ی مدنی و پایگاه‌های قدرتی که خارج از نظام‌های سنتی دولت‌محور زندگی می‌کنند فرصت است و برای دولت-ملت‌ها تهدید؛ تهدیدی که می‌تواند تبدیل به فرصت شود اگر حداقلی از خردمندی و دوراندیشی در میان ارباب قدرت وجود داشته باشد.\nوبلاگستان یعنی کام طلبیدن از خلاف‌آمد عادت؛ یعنی جمعیت در پریشانی جستن. در این خصلت، چیز غریب و غیرقابل‌فهمی برای جامعه‌ی ایرانی که تجربه‌ی حافظ و سعدی را داشته و دارد، وجود ندارد. وبلاگ‌نویسی، حافظانه زیستنِ زمانه‌ی ماست. ادعای بزرگی است و این ادعا پارادوکسیکال می‌نمایند ولی وبلاگستان – به معنای وسیع‌اش – در میان همین تناقض‌ها می‌بالد و می‌روید.\n:: پیرمردِ یازده‌ساله‌ی سرزنده‌ی ما – خوابگرد\nاز مرسی تا موسوی چقدر راه است؟\n@ 10 شهریور، 1391 به قلم داريوش ميم\nدیروز صبح وقتی یادداشت قبلی را می‌نوشتم، تنها بر اساس محاسبه‌ی پیشین و حدس می‌توانستم پیش‌بینی کنم که رسانه‌های نظام مضامین حرف‌های مرسی را دست‌کاری کنند و کوشش کنند این فضاحت دیپلماتیک را با فضاحت تازه‌ای بپوشانند (حتی شارلاتانیسم تازه‌ی جواد لاریجانی هم، هر چند دیر با دستپاچگی است، توضیح نمی‌دهد که اگر ایران واقعاْ سعه‌ی صدر داشت، چرا ناگزیر به تحریف شد؟). مشکل این نیست که مواضع سیاسی جمهوری اسلامی در سیاست داخلی و خارجی با مثلاً مواضع مرسی تفاوت دارد. طبیعی است که سیاست‌مداران مختلف اختلاف‌نظر داشته باشند. مشکل بزرگ‌تر این است که نظام، یک نقشه‌ی بزرگ، یک تصویر کلان از احوال عالم دارد، که تطابقی هم با اوضاع واقعی جهان و داخل ایران ندارد، و همیشه می‌کوشد نشان بدهد که این تصویر بزرگ و آرمانی همان تصویری است که تمام آزادگان عالم در پی آن هستند. البته برای جا انداختن این تصویر آرمانی، آزادی‌خواهانه و عدالت‌جویانه به طور سیستماتیک مرتکب خیانت به آرمان‌های خودش، لکه‌دار کردن آزادی و زیر پا گذاشتن عدالت می‌شود. حکایت نظام شده است حکایت مسجدی که خوابگاه مردم بدکار است. انگار هر کار بکند، «گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد»؛ همیشه قِل می‌خورد و می‌افتد توی چاله‌ی دروغ و نامردمی.\nمعقول‌ترین واکنشی که دستگاه دیپلماسی در صورت سلامت و کارآمد بودن می‌توانست انجام بدهد، گزارش دقیق و درست حرف‌های مرسی بود و سپس توضیح دادن بستر ایراد آن سخنان. در صورتی که چنین اراده‌ای وجود داشت و اساساً چیزی به اسم دیپلماسی، آن هم نه رأی انور همایونی، در سیاست نظام وجود داشت، هیچ وقت با دستپاچه‌گی به سوی تحریف آشکار و جعل و دروغ‌بافی نمی‌رفتند تا حدی که ادعا کنند حتی هیأت سوری جلسه را برای رفتن به مبال ترک کرده بودند. مثلاً گزارش دیپلماسی ایرانی می‌توانست نمونه‌ای خوب باشد در توضیح رفتار مرسی. اما از قضا سرکنگبین صفرا فزود. نظام حاکم بر ایران در مواضع خطا و معیوب‌اش وقاحت به خرج می‌دهد و در مواضعی که احتمالاً می تواند برای‌اش محملی بتراشد و توجیهی ارایه بدهد، با سرآسیمه‌گی و دستپاچه‌گی متعارف‌اش همه‌ی سیاست‌های‌اش مبتنی بر خطای محاسبه و به بار آوردن هزینه‌های سنگین برای خودش، برای ملت و برای کشور است.\nاما کل این ماجرا کلید بحث ماست: از مرسی تا موسوی چقدر فاصله هست؟ کاری که محمد مرسی در اجلاس ناهمسوها کرد، هدایت کردن (یا در واقع مجبور کردن) نظام جمهوری اسلامی و سیاست رسانه‌ای‌اش به سوی عادت معهود و همیشگی‌اش بود: دروغ بافتن. این عادت به دروغ‌گویی و لاپوشانی که در دوره‌ی قدرت گرفتن احمدی‌نژاد به اوج رسید، بی شک یکی از دلایل برگشتن ورق اقبال دولتمردان حاکم بود. اما این تصور که احمدی‌نژاد تنها کسی بود که مروج و مبلغ سیاست دروغ‌گویی و پرونده‌سازی و بسط فضای بهتان و افترا بود، تصوری است خطا. دست‌کم امروز که احمدی‌نژاد ستاره‌ی اقبال‌اش در نظام افول کرده است، این نکته آشکارتر شده است: کسی که هدایت جریان رسانه‌ای دروغ‌بافی و جعل و تحریف را به عهده داشت احمدی‌نژاد نبود؛ احمدی‌نژاد تنها بر این موج سوار شده بود و از مزایای امنیت داشتن دروغ‌گویی و قانون‌شکنی و ریاکاری و پرونده‌سازی بهره‌مند می‌شود. اتفاق تازه‌ای نیفتاده بود. احمدی‌نژاد از فضای پیشاپیش موجود بهترین استفاده را کرد تا بی‌کفایتی و هوچی‌گری‌اش را تبدیل به نقطه‌ی قوت‌اش کند.\nدستگاه رسانه‌ای نظام بلافاصله کوشید تا به شیوه‌ی همیشگی‌اش مدیریت بحران کند و آسیب‌های وارده از سخنان مرسی را ترمیم کند. اما بیانیه‌های اعتراضی بسیج دانشجویی خطاب به مرسی و سخنان تند و تحقیرآمیز وب‌سایت جهان‌نیوز یک معنا بیشتر نداشت: قرار بر این بود که گریبان مرسی گرفته شود ولی راز نظام – راز دروغ‌گو بودن رسانه‌های نظام و تحریف‌گری‌اش – «به بانگ بربط و نی» آشکار شد و پیش چشم جهانیان پرده از کار خودشان برگرفتند. پس امید رسانه‌های نظام واقعاً به چی‌ست؟ به این‌که شمار قابل‌توجهی از مردم ایران که از رسانه‌های رسمی استفاده می‌کنند فقط همین حرف‌ها را بشنوند و ببینند و تصور کنند نه تنها مرسی حرف بدی نزده بلکه همان حرف‌های نظام را تکرار کرده است. لایه‌ی زیرین‌اش این است که نه تنها «مردم» را ابله فرض می‌کنند بلکه حتی مدافعان و حامیان مخلص و مؤمن خودشان را هم گول و ساده‌لوح می‌پندارند؛ در بهترین حالت، فرض‌شان این است که نزد آن‌ها جعل و تحریف و دروغ بافتن و نمایش اقتدار و مشروعیت حتی وقتی میان‌تهی و پوچ باشد، باز هم اخلاقاً و شرعاً موجه است: «زهی طریقت و ملت، زهی شریعت و کیش»!\nسیاست دروغ‌پروری و پرونده‌سازی که این روزها و در این سه سال اخیر به خصلت اصلی و محوری نظام و رسانه‌های‌اش تبدیل شده است، سیاستی است که تنها در کوتاه‌مدت جواب می‌دهد. هیچ رازی تا ابد مخفی نمی‌ماند. مدت مخفی ماندن رازهایی از این دست، که پیش چشم جهانیان اتفاق می‌افتد، در روزگار رسانه، مدتی است بسیار کوتاه و روز به روز هم، به رغم تمام کوشش‌های نظام برای مسدود کردن روزنه‌های خبررسانی مستقل و سالم و آزاد، کوتاه‌تر می‌شود. پس اصل سیاست، سیاست وقت خریدن است. در این فاصله می‌توان مرتکب هر بی‌اخلاقی و نامردمی و تزویری شد. همه چیز تا جایی که بشود حتی دو روز قدرت را محکم‌تر نگه داشت مباح است، ولو مشروعیت به شدت آسیب دیده باشد و اتوریته‌ای هم در کار نباشد.\nتمام این‌ها نشان می‌دهد که قابلیت درونی حرکتی که پس از ۲۲ خرداد ۸۸ آغاز شد، هم‌چنان موجود است و هم‌چنان می‌تواند با کنار زدن پرده‌ها نشان بدهد که نظام سرسختانه و مستمراً بر کج‌روی و خطا کردن پافشاری می‌کند. سخنان حسام‌الدین آشنا را در نقد بی‌پروا از صدا و سیما نباید دست‌کم گرفت. این نشانه‌های پراکنده و کوچک و بزرگی که می‌بینیم به افق بالاتری اشاره می‌کند که از هم‌اکنون رنگ دیگری به انتخابات آتی نظام زده است. محمد مرسی کاری را به سادگی انجام داد که اصلاح‌طلبان باید برای انجام آن متحمل هزینه می‌شدند (یا اساساً رغبت و انگیزه‌اش را نداشتند). مرسی مصونیت و امنیتی را داشت که اصلاح‌طلبان نداشته و ندارند و برای ساختن آن حاشیه‌ی امن ناگزیر به انواع مصالحه‌ها و سازش‌ها هستند.\nپرسش کلیدی اما این است: آیا مردم این دروغ‌پردازی‌ها را باور می‌کنند؟ آیا در برابر تمام مواضع رسمی و تبلیغاتی بی‌تفاوت شده‌اند؟ نظام با استمرار این سیاست بازی خطرناکی را ادامه می‌دهد: ناخواسته کلید گشایش را در اختیار مردم می‌گذارد. تا زمانی که مردم بی‌تفاوت باقی بمانند یا کلیت تبلیغات نظام را باور کنند، تا مدت محدودی خطری قدرت را تهدید نمی‌کند، ولی چه تضمینی وجود دارد که وضع بر همین منوال باقی بماند؟ اگر به یاد بیاورید وضع پیش از ۲۲ خرداد هم چندان بهتر نبود. باز هم بساط، بساط دروغ‌پروری و پرونده‌سازی بود (با این تفاوت که به این درجه از رسوایی و بی‌آبرویی نرسیده بود). فاصله‌ی اکنون تا تکرار ۲۲ خرداد و بازگشت ۲۵ خرداد ممکن است دوباره به سرعت طی شود؟ بی‌شک نظام تمام سرمایه‌اش را صرف این خواهد کرد که مانع تکرار این تجربه شود. ولی می‌شود؟\n[جنبش سبز] | کلیدواژه‌ها:\nچرا برگزاری اجلاس ناهمسوها می‌تواند به نفع مردم ایران باشد؟\n@ 9 شهریور، 1391 به قلم داريوش ميم\nمبنای عمده‌ی نارضایتی‌های مردمی یا اعتراض مخالفان سیاسی به برگزاری اجلاس ناهمسوها (مشهور به نامتعهدها)، این است که با این کار، شرکت‌کنندگان به نظام سیاسی ایران مشروعیت می‌دهند. بخشی از این استدلال درست است اما در سطحی کاملاً واکنشی باقی می‌ماند و دستاورد عملی، سیاسی یا دیپلماتیک ندارد. این استدلال کمابیش شبیه استدلال کسانی است که تا قبل از ۲۲ خرداد می‌گفتند شرکت در هر انتخاباتی تحکیم پایه‌های مشروعیت نظام است (با تفاوت‌هایی البته که به آن اشاره خواهم کرد). نکته‌ی ظریف بحث این است که مشروعیت یک نظام سیاسی صرفاً در گرو برگزاری یک انتخابات (چه پرشور و چی بی‌رمق نیست)؛ عوامل مهم دیگری در تحکیم مشروعیت نقش دارند اما همه بهتر می‌دانیم نظام جمهوری اسلامی در این سال‌ها کارنامه‌ی تاریکی در تضمین و تأمین آن عوامل دیگر ارایه کرده است.\nاما چرا این اجلاس می‌تواند به نفع مردم ایران باشد؟ («می‌تواند» تفاوت دارد با «هست»). برگزاری اجلاسی در این حد و با این مقیاس، ناگزیر مستلزم باز کردن فضا، دست‌کم برای نمایش و تبلیغات است. هر چقدر یک نظام سیاسی سرکوب‌گر و مستبد باشد و هر چقدر با آزادی‌های مدنی در ستیز باشد، ناگزیر است در چنین فضایی، دست‌کم شرکت‌کنندگان و سخنرانان را در اظهار نظرشان آزاد بگذارد. این روزنه‌ی گشوده که به روشنی از مصونیت دیپلماتیک و سیاسی برخوردار است (و پر پیداست که نمی‌توانند برای بان کی مون، محمد مرسی، رییس مجمع عمومی سازمان ملل، یا محمود عباس کیفرخواست صادر کنند یا در فرودگاه بازداشت‌شان کنند)، به این معناست که بعضی حرف‌هایی که به طور معمول وقتی از دهان شهروندان ایرانی بیرون می‌آید پرهزینه است و به بهای جان، مال، آبرو و‌آزادی‌شان تمام می‌شود، بی هیچ دردسری بیان می‌شود. نمونه‌ی برجسته‌اش را در سخنان مُرسی و بان کی مون در آغاز اجلاس امروز دیدیم و شنیدیم.\nهیچ تردیدی نیست که نظام جمهوری اسلامی وقتی ناگزیر است این آزادی را به شرکت‌کنندگان بدهد، برای مهار کردن تبعات داخلی‌اش هم ناچار است ماشین تبلیغات‌اش را به کار بیندازد تا اثر این‌ها را در «داخل» خنثی کند (طبعاً به این سادگی دست‌اش به «خارج» و رسانه‌های بیرون از سیطره‌ی نظام نمی‌رسد). ساده‌ترین اقدام‌اش، دست بردن در عبارات سخنران‌ها هنگام ترجمه و گزارش جلسات است (این کار را در رسانه‌های بین‌المللی‌شان مثل پرس تی‌وی نمی‌توانند بکنند یا دست‌کم من ندیده‌ام). سرراست‌ترین شیوه‌اش هم روایت گزینشی و جهت‌دار تمام این حرف‌هاست. پر پیداست که برای چنین کاری، برای این‌که هر چه رسواتر بتوانند این کار را بکنند، نیازمند وقاحتی بی‌همتا در سراسر کره‌ی زمین هستند که الحمدلله در این سال‌ها استاد آن شده‌اند و خوب از پس‌اش بر می‌آیند.\nاین اجلاس قرار نبود و نیست که کاری را که خودِ مردم باید برای آزادی‌های‌شان انجام دهند به جای مردم به دوش بکشد. این وظیفه‌ی خود مردم است، نه اجلاس یا افرادی که در آن شرکت می‌کنند. نباید انتظاری را که از خودمان داریم، از آن‌ها داشته باشیم. البته باید این جنبه‌ی قصه را هم دید که این اجلاس بدون شک زمینه و بهانه‌ای است برای این‌که نظام بتواند در این روزگار سخت و کمرشکن تحریم‌ها که روز به روز به دامنه و پیامدهای‌اش افزوده می‌شود – درست بر خلاف تبلیغات رسمی نظام که عمدتاً محورش حفظ روحیه است – قدمی بردارد برای دور زدن تحریم‌ها یا پیدا کردن بازارهای تازه. نشانه‌اش هم حرف‌های رستم قاسمی بود که آشکارا اشاره داشت به این‌که بازار نفت ایران آسیب دیده است و از این اجلاس برای یافتن بازارهای تازه استفاده خواهند کرد. چشم‌انداز ترمیم این آسیب البته بسیار ضعیف به نظر می‌رسد. بدون شک، ما از تحریم‌ها خرسند نیستیم. تحریم‌ها نه تنها یک نظام بخت‌برگشته و فاقد مشروعیت مردمی را هدف قرار می‌دهد بلکه هم‌زمان تیغ‌اش در گوشت و پوست مردم ما هم فرو می‌رود.\nاین اجلاس اگر این دستاورد حداقلی را داشته باشد که بخشی از صدای خاموش‌شده‌ی مردم ما، یا از زبان خودشان، یا از تریبون همین اجلاس و در زبان دیگران شنیده شود، یک قدم هر چند ناچیز و سست و بی‌رمق برداشته شده است. اما اصل مشکل هم‌چنان به قوت خود باقی است. برگزاری باشکوه‌ترین اجلاس هم وجود مشروعیت را برای یک نظام سیاسی نشان نمی‌دهد. چنین اگر بود، درست در واپسین روزهای نظام شاهنشاهی، عظیم‌ترین و پرهزینه‌ترین نمایش‌های تبلیغاتی در ایران برگزار می‌شد ولی نظام از درون به شدت از هم‌گسیخته و آشفته بود. تصور و خیال خودِ نظام را ما نباید با عین واقعیت یکسان بگیریم. واقعیت این است که این اجلاس‌ها مشروعیت‌زا نیستند؛ تکیه بر رأی مردم، بازگشت به صدای مردم و جدی گرفتن اکثریت جامعه و برقراری عدالت و آزادی است که مشروعیت را می‌سازد، نه تظاهر به داشتن مشروعیت.\nاجلاسی که در آن مهم‌ترین جنبه‌های سیاست خارجی جمهوری اسلامی – یا در واقع تمام بندهای آن – به شدت نقد شود (در سخنان مُرسی که این همه رسانه‌های نظام برای او تبلیغ کرده بودند و خیال بازگشت «اسلام‌گرایی» باعث ذوق‌زدگی زودرس‌شان شده بود و در سخنان بان کی مون می‌شد این‌ها را به روشنی دید)، اجلاسی نیست که قرار باشد در خدمت بسط تبلیغات نظام جمهوری اسلامی باشد. هیچ چیزی در این سخنان نبود که مهم‌ترین و کلیدی‌ترین جنبه‌های سیاست خارجی ایران را تأیید کند. انتقاد تلویحی از موارد نقض حقوق بشر در ایران و نبودن آزادی‌های مدنی و آزادی گردهمایی‌ها هم درست همان چیزی است که کام دستگاه تبلیغاتی و دروغ‌پرداز نظام فعلی را تلخ می‌کند. فکرش را بکنید که به جای یک اجلاس، قرار بود چند اجلاس با چنین ابعادی در ایران در ظرف یک سال برگزار شود. فشار و هزینه‌ای که از لحاظ تبلیغاتی به نظام وارد می‌شود، بی‌تردید سنگین خواهد بود. کشاندن نظام سیاسی ایران به بازی دیپلماتیک و سیاسی (و دور کردن‌اش از مخفی‌کاری و تبلیغاتِ پرهیاهو)، یعنی کشاندن ایران به فضایی شفاف. از این فضا باید استقبال کرد. درست است که در چنین فضایی دستگاه‌های تبلیغاتی و امنیتی تمام کوشش‌شان را برای خنثی کردن این فضای باز به خرج خواهند داد، ولی هم در کوتاه‌مدت و هم در درازمدت، میدان بازی را به «دیگری» واگذار کرده‌اند. البته نمی‌توان نقش شرکت‌کنندگان را نادیده گرفت. فرض کنید که مرسی و بان کی مون این حرف‌ها را نزده بودند. طبیعی بود که می‌شد گفت ایران از اجلاس بهترین بهره‌برداری را برای زمان خریدن کرده است. ارزیابی اولیه‌ی من از فضای جلسه‌ی امروز این بود که چشم‌انداز توفیق ایران برای پیش بردن سیاست تبلیغاتی و لاپوشانی‌اش بسیار تیره است.\nاین مغالطه که این برنامه‌ها نشان‌گر و منعکس‌کننده‌ی مشروعیت نظام سیاسی و خوب و آرام بودن همه چیز است، مغالطه‌ای است ساخته و پرداخته‌ی دستگاه‌های تبلیغاتی نظام. ما نباید این مغالطه را جا بیندازیم. موضع ما روشن است. جنبه‌های ارزشی و اخلاقی ماجرا، و حتی ابعاد قانونی و حقوقی آن، هم به روشنی دلالت می‌کنند که هیچ‌کدام از این‌ها نشانه‌ی مشروعیت داشتن یا سلامت اخلاقی و قانونی نظام نیست. سلامت اخلاقی و قانونی نظام تنها زمانی تضمین می‌شود که نظام منعکس‌کننده‌ی خواست و اراده‌ی مردم – و اکثریت قاطع مردم – باشد نه تنها بازتاب سلیقه‌ی بخشی از مردم یا بخش برجسته‌ی نیروهای نظامی و امنیتی که مقدرات کشور را به دست گرفته‌اند.\nواگرایی آشکار ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی با ادبیات سیاسی بین‌المللی نکته‌ای نیست که از چشم ناظران هوش‌مند پنهان بماند. ادبیات حاکم بر مجامع بین‌المللی چیزی است که مسؤولان این نظام را به ویژه در سال‌های اخیر به زحمت می‌اندازد. برای به چالش کشیدن این ادبیات، تنها عاملی که می‌تواند فضا را غبارآلود کند، بی‌شک سخنان وقیحانه و هوچی‌گرانه‌ی محمود احمدی‌نژاد است که باز هم به جای شکستن آن فضا، تنها باعث بی‌آبرویی بیش‌تر و آسیب زدن به وجهه‌ی نظام می‌شود. بعید می‌دانم – هر چند محال نیست – که کوشش نظام جمهوری اسلامی برای زمان خریدن و عبور از بحران اقتصادی و بین‌المللی فعلی اکنون که حلقه‌ی فشارها روی سوریه بیش از پیش تنگ می‌شود، به نتیجه‌ی ملموسی برسد. استمرار نظام جمهوری اسلامی تنها در گرو بازگشت به مردم و ترمیم و بازسازی اعتمادی است که به شدت آسیب دیده است. نظام برای تحقق این هدف، چقدر باید هزینه بدهد و آیا حاضر به پرداخت این هزینه هست یا نه؟ شواهد موجود خلاف آن را می‌گوید. اما زمان بهترین داور است. زمان نه تنها داوری خواهد کرد بلکه با سخت‌گیری و بی‌رحمی از همه‌ی نظام‌های سیاسی، از جمله نظام سیاسی ایران، عبور می‌کند.\nپ. ن. فراموش نکنید که سخنان بان کی مون، درست بعد از جلسه‌ای است که با رهبری نظام داشته است نه قبل‌اش. یعنی جلسه با عالی‌ترین مقام نظام جمهوری اسلامی هم باعث نشده است که بان کی مون تغییری در موضع‌اش بدهد.\nصفحه ها ... 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31


دائره المعارف اسلامی طهور - نمایش مطلب : دین هندو در روستاهای هند\nفارسی 4126 نمایش |\nمتجاوز از 80 درصد کل جمعیت هندوهای هندوستان، یعنی بیش از 500 میلیون نفر هندو، در روستاها زندگی می کنند. تعداد روستاها نیز بیش از 500 هزار تا است. بنابراین، هندوئیسم روستاها را باید رایج ترین صورت دین هندویی، اگر نه شاخص ترین صورت آن، به حساب آورد. بعضی از اندیشمندان، دین روستاها را به مثابه «لایه ای» از هندویی و یا هندوئیسم عامیانه یا مردمی تلقی کرده اند که این البته اشتباه است. هیچ «هندوئیسم روستایی»، جداگانه ای وجود ندارد. همان طور که چیزی به نام «مسیحیت روستایی»، جداگانه وجود ندارد. کل طیف گسترده دین هندویی، از پیچیده ترین تا ساده ترین صورت آن را، می توان در روستاها مشاهده کرد. لیکن به یقین محل تاکید خاصی وجود دارد. اکثر روستاییان هند افرادی ساده، بی سواد و عامی هستند که در برابر فقر، بیماری، بی ثباتی های جوی و انواع و اقسام تهدیدات و مشکلات دیگر، برای ادامه زندگی تلاش می کنند. همان طور که انتظار می رود، این گونه مردمان بیشتر با جنبه های عملی دین کار دارند تا با ساحت های متعالی تر نظر پردازی های مابعدالطبیعی و یا آداب گرایی مفصل و بغرنج. این جنبه اخیر دین، یعنی وجهی از دین که به دنبال کسب اهدافی در این دنیاست به دست آوردن یک پسر، برداشت محصولی خوب، شفای از بیماری و غیره به اندازه هر جنبه دیگر دین هندویی، بخشی از هندوئیسم می باشد و حداقل از روزگار آتاروا ودا نیز چنین بوده است. با وجود این، این از مقوله یک نقطه تاکید یا برجستگی خاص می باشد. سنت مستمر هندوئیسم، که در سرتاسر روستاهای هند انتشار یافته و صورت محلی به خود گرفته، هنوز در حال شکوفایی بوده و در تمام صور متنوع و متکثر خویش در حال توسعه و تکامل می باشد. چیزی به عنوان روستای تیپ هندی وجود ندارد. تقریبا هر روستا با روستای دیگر متفاوت است. این مطلب، با توجه به تنوع عظیم منطقه ای شبه قاره هند، به ویژه در رابطه با خاک، آب، هوا، گروه بندی های قومی و زبانی و سنت های فرهنگی، چیز تعجب آوری نیست. علاوه بر این، جمعیت هندوستان کاملا هندو نیست. در آن جا مسلمانان، مسیحیان، سیک ها، جینی ها، بودائیان، پارسیان (زرتشتی ها)، و تعدادی از یهودیان نیز وجود دارند. از این قرار، از لحاظ دینی نیز جمعیت روستاها متجانس و یک دست نیست. این فقدان یک دستی و تجانس از ناحیه تقسیم شدن هندوها به طبقات (کاست های) گوناگون صورت پیچیده تری به خود می گیرد. روستاهای شامل یک طبقه و روستاهای چند طبقه وجود دارند. ماهیت و تعداد طبقات موجود در یک روستا و قدرت نسبی هر یک از طبقات آن در جامعه روستایی، به نحوی حیاتی بر انواع باورها و رسوم دینی رایج در آن روستا و نیز ساختار اجتماعی آن تاثیر می گذارد. غالبا در روستاهایی که از چندین طبقه (کاست)، مختلف تشکیل شده اند، این طور است که الگوی سکونت خانواده های روستایی منعکس کننده ترکیب طبقاتی اهالی روستاست. بدین ترتیب که شاید هر طبقه، محله خاص خود را داشته و هاریجان ها (افراد نجس یا بی طبقه)، نیز قسمت جداگانه ای را اشغال کنند.\nتاثیر گروه های طبقاتی (کاست ها)، بر دین هندویی در روستاها\nتاثیر دارا بودن گروه های طبقاتی مختلف و هم چنین خانواده ها، و گاهی نیز آبادی هایی از پیروان ادیان دیگر، این است که در درون یک روستای واحد تنوع دینی قابل ملاحظه ای به وجود می آید. این امکان وجود دارد که بعضی از کاست های مقیم روستا از طبقات بالای مدارج دین هندویی باشند، لذا در رفتار و آداب خویش از هنجارهای برهمنی تبعیت کنند. طبقات دیگر، مثلا هاریجان ها که از هرگونه خدمات روحانیان برهمن محروم بودند. مجبور بودند تا صور بیان دینی خاص خود را به وجود آورند. نه تنها آداب و رسوم دینی این ها با آداب و رسوم طبقات بالای نظام طبقاتی کاست کاملا فرق دارد، بلکه الوهیت هایی هم که این ها می پرستند بیشتر جنبه محلی داشته و از نظر نقش و عملکرد نیز جنبه اختصاصی تری دارند (به عنوان مثال الهه آبله). بعضی از کاست ها به طور سنتی با یک الوهیت خاص، که بیشتر مثل قدیس حافظ و نگهبان آنان عمل می کند، پیوند دارند. در کاست های بزرگ تری هم که از تشکیلات داخلی پیچیده ای برخوردارند، الوهیت های طایفه ای و آبا و اجدادی وجود دارند. این تعلقات طبقاتی، (مرتبط با کاست ها)، به حیات دینی هر روستای خاص تنوع بیشتری می بخشد. به دلیل وجود این طیف گسترده و تنوع چشم گیر است که باید اندیشه وجود یک «هندوئیسم روستایی» خاص را به کلی کنار گذاشت. سلسله مراتب و مدارجی که کاست ها خود را مطابق آن نظم می بخشند در سطح روستا تعیین می شود. اما معمولا، چنان چه عوامل خاصی وجود نداشته باشند، تفاوت عمده ای بین سلسله مراتب و موقعیت یک کاست (طبقه)، در یک روستا و نحوه رتبه بندی همان کاست در روستاهای اطراف وجود ندارد. البته به شرطی که ترکیب طبقاتی روستاهای مورد نظر کم و بیش یکی باشد. با وجود این، سلسله مراتب مزبور همواره صورت ثابت و معینی ندارد، جز این که طبقه (کاست)، برهمن همیشه در بالاترین سطح و طبقه یا کاست هاریجان نیز در پایین ترین سطح قرار دارد. چنان چه یک گروه طبقاتی (کاست)، از نظر اقتصادی با موفقیت روبه رو باشد و بخواهد که ثروت و مکنت تازه به دست آورده خویش را از نظر دینی هم به نمایش بگذارد و جایگاه خویش را در سلسله مدارج طبقاتی ترقی ببخشد، به تدریج بعضی از آداب و رسوم طبقاتی خود را که «پست» و «پایین» به نظر می رسند کنار می گذارد و به جای آن ها آداب و رسوم طبقه ای را که در سلسله مراتب نظام طبقاتی کاست در مرتبه بالاتری قرار دارد جای گزین می سازد. بدین ترتیب، در خلال یکی دو نسل، خود را در سطحی بالاتر جا خواهد انداخت و در مرتبه دینی جدید خویش پذیرفته می شود. بر همین منوال نیز یک گروه طبقاتی ممکن است به دلایلی عزت و احترام یا موقعیت خویش را از دست بدهد و به تدریج در سلسله مدارج اجتماعی پایین بیاید. هرچند این سلسله مدارج در هر زمان معینی ثابت به نظر می رسد، در واقع وقتی از ورای ده ها سال به آن نگاه کنیم در حال تغییر و تبدیل همیشگی است. طبقات پایین کاست خیلی به راحتی و متواضعانه منزلت پایین و پست خود را نمی پذیرند. معمولا کلی اوقات تلخی، توأم با تلاش دایمی برای ترقی مقام و مرتبه وجود دارد.\nتأثیر موقعیت محلی روستاها بر دیدگاه مذهبی روستاییان\nقبلا چنین فکر می شد که روستاها واحدهایی محصور در خود هستند، لیکن مطلب بدین صورت نیست و احتمالا هرگز هم چنین نبوده است. در قلمرو دینی، مانند هر قلمرو دیگری، روستاها در بافت محله منطقه ای که در آن قرار دارند ادغام شده اند. در بین اشکال مختلف هندوئیسم، که در مناطق مختلف هندوستان یافت می شوند، تفاوت های چشم گیری یافت می شوند. مثلا بین بنگال، گچرات و تامیل نادو، نه تنها این صور منطقه ای دیدگاه مذهبی روستاییان را تعیین می کنند، بلکه موقعیت محلی یک روستا در داخل منطقه نیز می تواند موثر باشد. مثلا یک روستا می تواند در نزدیکی یک معبد بزرگ، مرکز یک فرقه یا سلسله رهبانی، محل زیارتی آن منطقه خاص و یا در نهایت، محل مقدس دیگری که پیشینه اساطیری طولانی ای دارد قرار گرفته باشد. همه این ها می توانند تاثیراتی فرا منطقه ای به وجود بیاورند که مجددا بر اعتقادات و آداب روستاییان آن محله تاثیر بگذارد. بعضی از روستاییان ممکن است به فرقه ای که همجوار آن هاست رو آورند و یا این که در زمره مریدان گورو (آموزگار دینی) ای که در آن نواحی اقامت گزیده است در آیند. هم چنین ممکن است در اطراف آرامگاه کسی که در زمان حیات خویش بسیار مقدس دانسته می شده تعدادی کیش های (نحله های)، محلی به وجود آیند. عناصری از هندوئیسم که دامنه نفوذ آن ها به پهناوری تمام هندوستان است، از قبیل پاره ای فستیوال های مذهبی خاص، در حقیقت از مجرای سنت های منطقه ای فرو منطقه ای به هر یک از روستاها می رسند. هر چند در ظاهر نام ها و تواریخ این فستیوال ها در بین روستاهای مختلف یک سان هستند، از لحاظ مبانی عقلانی و منطقی و درجه معنا و اهمیت تفاوت های عمده ای بین آن ها وجود دارد. تفاوت هایی که از منظر معنا و اهمیت هر فستیوال در داخل ساختار کلی سال مقدس هر روستا چشم گیرتر می نماید. معمولا چنین است که چندین معبد کوچک در هر روستا وجود دارند، شاید معابد راما، شیوا و یا هانومان. اما چیزی که به مراتب بیش از این ها به چشم می خورد زیارتگاه های کوچکی است که «گراما دواتاها» با خدای محلی روستا را درون خود جای داده است. اگر موجودات الهی هندوئیسم را بر حسب درجه اهمیت یا قدرت شان مرتب کنیم «برهمن یا بهاگوان»، «راس خدا» یا «خداوند» در مرتبه نخست قرار می گرفت. در مرتبه دوم دواها، خدایان کوچک تر یا الوهیت های عمده هندوئیسم قرار می گرفتند. در مرتبه سوم هم گراما دواتاها بودند که همان خدایان و یا الوهیت های روستایی به حساب می آمدند. اما چنان چه این رتبه بندی بر حسب در دسترس بودن و میزان توجه روستاییان به آن ها انجام شود آن وقت سلسله مراتب به دست داده شده بر عکس می شود. دلیل این مطلب آن است که در درک ساده و غیر پیچیده بخش مهمی از جمعیت روستاها، بهاگوان یا خداوند متعال بیش از آن متعالی، دور از دسترس و نگران اوضاع کل کاینات است که بتواند به مسائل یک روستای کوچک بپردازد. هم چنین خدایان مرتبه دوم، دواها هم، که از جانب بهاگوان ماموریت های جهانی دارند بیش از این بزرگ و مشغول دانسته می شوند که بتوانند به یک کشاورز روستایی ساده و فقیر توجه داشته باشند. لیکن چنین فکر می شود که دواتاهای مختلف، یا الوهیت های محلی، قدرت هایی مافوق طبیعی هستند که نه تنها متوجه و نگران حیات و رفاه یک روستایی می باشند، بلکه هم چنین توجه و احترام آن روستایی را نیز طلب می کنند و چنانچه مورد این توجه قرار نگیرند و می توانند بسیار خشمگین شوند که برای فرد روستایی نتایج شومی در بر خواهد داشت.\nمفهوم اصطلاح گرامادواتا\nاصطلاح گرامادواتا واژه ای همگانی (اسم جنس)، است که به تمام الوهیت هایی از این دست یا مقوله که با یک روستا پیوند دارند اشاره می کند. در حقیقت همه آن ها از نقش و عملکردی مشترک برخوردارند و آن این است که به مثابه خدایان حافظ و نگهبان روستا عمل می کنند و نیز این که تمام آن ها موجودات روحانی قدرت مندی به حساب می آیند که اگر به نحو مناسبی تسکین داده نشوند امکان دارد خشمگین شوند و مصایب عظیمی به بار آورند. هر چند این الوهیت ها، در واقع خیلی هم متفاوت و متنوع هستند. بعضی از آن ها، مثل الهه گاز گرفتگی سگ هار و یا آبله، وظایفی خاص بر عهده دارند. بعضی دیگر مخصوص یک منطقه خاص از روستا هستند که خدای نگهبان آن می باشند. خیلی از آنان به منظور تقدس بخشیدن به قوای طبیعی و یا ارواح خوب و بد گذشتگان به وجود می آیند. یکی از انواع «گرامادواتا» ها که تقریبا در تمام مناطق هند رواج دارد به نام «ماتا» یا مادر خوانده می شود. در واقع این تعبیری مجازی است؛ چون «ماتاها» به مراتب فراتر از آن هستند که جنبه مادری داشته باشند. بعضی از آن ها به وضوح تشنه خون (خون آشام) و دنبال قربانی حیوانات و نذورات خود می باشند. آنان جزو ترسناک ترین و مخوف ترین خدایان روستایی به حساب می آیند. همه «دواتاها» زیارتگاه ندارند. آن هایی هم که مثل خدای خاص یک گروه طبقاتی زیارتکده کوچکی دارند معمولا مجسمه ایشان و یا تصویر تزیین شده ای از آن ها در آن جا قرار داده می شود. هر چند، بعضی از مواقع، فقط تا این حد می توان دانست که «دواتا»یی در فلان بوته خار و یا یک دسته از بامبوها زندگی می کند. چون که می بینیم تکه پارچه هایی به نشانه نذر و نذور اهالی روستا به آن بسته شده اند. گاهی از مواقع هم تعدادی آجر، که به شکل خاصی کنار هم قرار داده شده اند و یا قطعه سنگ هایی که با اکسید سرب رنگ آمیزی شده اند تنها علایم وجود یک دواتا هستند.\nاصل وجود دواتاها از دیدگاه روستائیان\nالبته نباید این طور فکر شود که همه روستاییان راجع به قدرت یا حتی اصل وجود خیلی از دواتاها قانع شده اند. به ویژه خیلی از طبقات (کاست های) اجتماعی بالاتر نوعا هیچ توجهی به آن ها ندارند و آن ها را صرفا به صورت چیزهای پیش پا افتاده ای می بینند که طبقات (کاست های) پایین تر به آن ها باور دارند. اما منهای افراد طبقه بالا و افراد شکاک، هنوز بخش چشم گیری از اهالی روستاها یافت می شوند که می پذیرند که در محیطی زندگی می کنند که مملو از قدرت های مافوق طبیعی و ارواحی است که می توانند به ایشان نفع و یا ضرر برسانند و لذا توجه، تسکین و نیایش این روستاییان را، اگر نه به هیچ دلیل دیگر، حداقل به دلیل احتیاط و پیش گیری طلب می کنند. هر چند هیچ یک از افراد روستایی این نوع حضور نیروهای مافوق طیبیعی را با بهاگوان اشتباه نمی کنند، اگر چه گاهی یک «دواتا» (خدای محلی)، خاص با یکی از «دوا»ها (الوهیت های پایین تر از مرتبه خدا اند)، یکی دانسته می شود. وقتی یک روستایی با نوعی مشکل روبه روست، مثلا در برابر یک بحران و یا یک بیماری قرار دارد، ابتدا دنبال عوامل و درمان های طبیعی می گردد. اما چنان چه مشکل ادامه پیدا کند آن وقت ممکن است تصمیم بگیرد که نیروهای مافوق طبیعی در دست اندرکارند و در نتیجه به جانب یکی از متخصصان عوامل مافوق طبیعی در روستا رو کند. در تمام روستاها چنین متخصصانی وجود دارند، شاید یکی از روحانیان (کاهنان)، غیر رسمی که مسئولیت مراقبت از گرامادواتاها را بر عهده دارد و شاید هم یک نفر جن گیر یا پیش گو. در این جا اسلوب کاملا متفاوتی با دواها، که از سوی روحانیان برهمن و در طهارت کامل مورد تماس قرار می گیرند جریان دارد. روحانیان غیر رسمی روستاها همواره از طبقات اجتماعی پایین هستند که رابطه ای خاص با دواتاهای روستاها دارند و واسطه تماس و سخن گفتن این خدایان محلی با اهالی روستا می باشند. در خیلی از جاها این ها افرادی در وجد و خلسه روحانی می باشند که از ناحیه اله خاص قیم و یا سرپرست خویش و یا هر اله دیگری تسخیر شده اند و لذا می توانند از زبان آنان مستقیما با مردم دهکده سخن بگویند. این کاهنان غیر رسمی و یا مجذوب، به حالت وجد و خلسه فرو می روند. در آن حالت، غالبا با طبل زدن، شلاق زنی و یا استعمال مواد مخدر، روح آلهه بر آن ها مستولی می شود. گاهی از مواقع، عبادت کنندگان یا ملتمسان دعایی که اطراف این شخص ایستاده اند نیز به حال خلسه فرو می روند و به شدت سر تکان می دهند، جیغ می کشند و یا این که از حال می روند.\nپاسخ روحانیان به مسائل روستائیان\nنوع پاسخی که معمولا چنین روستای مسئله داری از سوی این روحانیان (کاهنان) غیر رسمی دریافت می کند این است که فلان و بهمان اله به فلان دلیل از دست آن ها عصبانی است و طلب نذورات می کند و یا این که مشکل آنان به دلیل زخم چشم زدن به محصول و یا یکی از بچه های روستاست. فارغ از این که علت مشکل چه تشخیص داده شود، روحانی مزبور درمانی که تجویز می کند معمولا انجام انواع گوناگونی از آیین های مذهبی است که اهالی روستا باید انجام دهند. اگر حالت جذب و نشئه به وجود آمده در شخص روحانی از الوهیتی باشد که اصل مسئله را به وجود آورده است، در آن صورت اله (الهه) مزبور مستقیما با شخص مربوطه صحبت می کند و شرح می دهد که چه چیزی و به چه دلیل لازم می باشد. افردا جن گیر و یا عزایم خوان نیز نوع دیگری از کارشناسان امور مافوق طبیعی هستند که نوعا در روستاها به آنان رجوع می شود. آنان به مداوای کسانی که از سوی یک روح و یا بیشتر یک شبح، تحت تسخیر قرار گرفته اند می پردازند. شبح، روح شخصی است که به طور غیر طبیعی و یا بی موقع از دنیا رفته و آیین های کفن و دفنی که برای وی اجرا شده اند موثر نبوده اند (که در این صورت ارواح یا شبح های مذکر به ارواح برهمن ها و ترسناک ترین اشباح مونث نیز مربوط به زنانی است که بدون بچه و یا هنگام زایمان از دنیا رفته اند. وقتی یک نفر جن زده به نزدیک فرد جن گیر می آید، آن متخصص جن گیری برای خارج ساختن ارواح مضر از بدن بیمار، با استعانت از اله، معلم و مرشد خویش، آیین های متعددی را انجام می دهد و سپس از شبح (جن) مزبور می خواهد تا بدن آن شخص را ترک کند. ممکن است مذاکرات طولانی ای بین جن گیر و شبح مزبور صورت گیرد که طی آن شبح به جن گیر می گوید چه نذوراتی باید تقدیم شوند تا وی بدن آن شخص را ترک گوید. به هر صورت، فارغ از این که از چه فنونی استفاده کند، سعی جن گیر معمولا بر این است که شبح مزبور را با گول زدن از بدن بیمار بیرون بکشد و آن را داخل یک مکان و یا شیء کوچکی حبس کند. بعدها وی «شبح» مزبور را جای دیگری خواهد نشاند. بیمار باید نذورات مورد درخواست شبح و الوهیت راهنما و هم چنین چیزی به عنوان دست مزد جن گیر فراهم کند.\nرایج ترین عمل دینی در روستاها\nاما تماس یک نفر روستایی با «دواتاها» (خدایان محلی)، همواره از مجرای این قبیل واسطه ها نیست. رایج ترین عمل دینی در روستاها عمل ساده پرستش و عبادت است که از قبیل اهدای هدیه ای به محضر الوهیت مزبور توسط یک شخص تنها و در خلوت است. گاهی از مواقع این کار از روی تقوا و دینداری، گاهی از باب تشکر و زمانی هم برای آرام کردن الوهیت مورد نظر انجام می شود. یکی از رایج ترین رسوم نیز نذر کردن برای خدایان است. این کار معمولا به صورت قرارداد دو جانبه ای است که در ذهن یک روستایی بین وی و «دواتای» روستا منعقد می گردد. در این عهد و پیمان دو جانبه، فرد روستایی مشخص می کند که اگر فلان رویداد به وقوع بپیوندد در آن صورت روستایی مزبور از طریق اهدای یک نذر خاص، عبادت شبانه و یا کار مشابه دیگری به عبادت «دواتا» (اله) مزبور خواهد پرداخت. موضوع عهد هم می تواند همسر پیدا کردن برای یکی از فرزندان، برداشت محصول خوب و یا پیدا کردن یک حیوان گمشده باشد. البته چنان چه موضوع نذر تحقق پیدا نکند تکلیفی هم بر عهده فرد روستایی نخواهد بود. لیکن چنان چه آن خواسته عملی شود، در این صورت نذر نیت شده نیز باید ادا شود، و الا تبعاتی جدی در پی خواهد داشت. روحانیون مسئول دواتاهای روستاها، خیلی از مشکلات روستاییان را به خاطر عدم اجرای نذور به عمل آمده و در نتیجه خشم و عصبانیت اله مورد نظر می دانند. این خدایان (آلهه) محلی و کیش آنان، بخش مهمی را در حیات دینی خیلی از روستاییان تشکیل می دهند. اما این ها به هیچ وجه همه حیات دینی روستاییان را تشکیل نمی دهند. همان افراد روستایی ممکن است یک یا چند تا از «دواها» یا خدایان عمده هندوئیسم را نیز عبادت کنند. این که چنین مطلبی را نباید به معنای شرک و چند خدایی تصور کرد.\nرویدادهای عمده در حیات دینی یک روستا\nرویدادهای عمده در حیات دینی یک روستا، فستیوال ها و جشن های مذهبی هستند که از نقاط برجسته سال می باشند و معمولا، بر حسب شیوه رایج در آن منطقه و محل، با شور و شوق وافری برگزار می شوند. هم چنین آداب و رسوم مربوط به چرخه حیات، از قبیل تولد، عروسی و یا درگذشت افراد و منسوبان نیز مناسبت های مهمی هستند که سال ها در خاطره ها باقی می مانند و غالبا موجب اجتماع خویشاوندان از نقاط دور و نزدیک می شوند. بعضی از مواقع یک فرد مقدس دوره گرد یا آوازخوان به روستا می آید و با آواز خوانی و یا سرودخوانی متون دینی «باجانا» های خود، بسیار توجه مردم را به خود جلب می کند. علاوه بر این، مناسبت های دیگری هم هستند که اهالی روستا برای انجام دادن زیارت و یا بازدید از معابد و اماکن مقدس در گروه هایی کوچک به سفر می روند. تمام این امور، اعم از آن چه پیدا و آن چه پنهان می باشد، بخشی از هندوئیسم سرزنده روستاها را تشکیل می دهند. سرانجام این که باید تاکید کرد که کل طیف گسترده هندویسم، از مراسم عبادی بسیار ارتدکس برهمنی گرفته تا کیش های کاملا محلی طبقات پایین کاست، در روستاها به چشم می خورند. هم چنین باید به خاطر داشت که این جامعیت و تمامیت این امور است که هندوئیسم را شکل می دهند و نه صرفا عناصری از آن که صورتی برهمنی و یا شمولی گسترده دارند.\nجان ر. هینلز- راهنمای ادیان زنده- ترجمه عبدالرحیم گواهی- ج 1- صفحه 569-558\nادیان فرهنگ غربی هندوئیسم آداب و رسوم جامعه شناسی دین\nشخصیت و اندیشه سوآمی ویوکانندا


فرلاند مندی: از اینکه به بزرگترین باشگاه دنیا پیوسته ام احساس غرور می کنمفرلاند مندی: از اینکه به بزرگترین باشگاه دنیا پیوسته ام احساس غرور می کنم\nخانه چند رسانه ای گالری عکس عکس ؛ اولین واکنش خرید جدید رئال مادرید پس از کهکشانی شدن!\nعکس ؛ اولین واکنش خرید جدید رئال مادرید پس از کهکشانی شدن!\nفرلاند مندی: از اینکه به بزرگترین باشگاه دنیا پیوسته ام احساس غرور می کنم\nتاریخ انتشار : پنج شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۸ | ۱۶:۴۳\nشب گذشته فرلاند مندی، مدافع چپ لیون با قراردادی به ارزش ۴۸ میلیون یورو راهی رئال مادرید شد.\nباشگاه رئال مادرید شب گذشته سومین بازیکن جدید خود را در دو هفته اخیر به خدمت گرفت. پس از لوکا یوویچ و ادن هازارد نوبت به فرلاند مندی رسید تا رسما به بازیکن جدید کهکشانی ها بدل شود.\nفرلاند مندی با قراردادی شش ساله به ارزش ۴۸ میلیون یورو از این پس برای رئال توپ خواهد زد و قرار است رقیبی جدی برای مارسلو باشد.\nفرلاند مندی پس از رسمی شدن انتقالش، با انتشار پیامی در صفحه اجتماعی خود نوشت:\n« از اینکه به بزرگترین باشگاه دنیا پیوسته ام و قرار است زیر نظر زیدان کار کنم، احساس غرور می کنم. مطمئن هستم که با زیدان پیشرفت خواهم کرد.\nبرچسب ها : رئال مادرید, فرلاند مندی, مارسلو


آخرین اخبار سائوپائولو - Sao Paulo - مگیتو سائوپائولو\n28 اخبار تیم سائوپائولو\nرسمی؛ پدیده تیم سائوپائولو به رئال مادرید پیوست\nمراحل انتقال آگوستو گالوان، پدیده تیم سائوپائولو به رئال مادرید نهایی شده و این بازیکن در تابستان راهی مادرید خواهد شد.\nسائوپائولو به خاطر 15 هزار دلار رونالدوی برزیلی را نخرید\nدر دنیای فوتبال برخی از تصمیمات می توانند تاریخ یک باشگاه را عوض کنند. مثلا بارسلونا اگر عجله می کرد می توانست رونالدو و مسی را در کنار هم باشد یا رئال به خاطر تعللی کوچک شانس خرید نیمار را در نوجوانی از دست داد.\nسه شنبه ۳ مرداد ۰۳:۳۰ سری آ


شانگهای به‌زودی صاحب تراموای کاملاً خودران می‌شود | موسسه اطلاع رسانی سایبربان\nشانگهای به‌زودی صاحب تراموای کاملاً خودران خواهد شد که با سرمایه‌گذاری مشترک روسی و چینی ساخته‌شده است؛ این پروژه از هوش مصنوعی برای تشخیص موانع استفاده می‌کند.\nبه گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان ؛ کلان‌شهر شانگهای چین به‌زودی از سیستم بینایی رایانه‌ای مبتنی بر هوش مصنوعی برای تراموای شهری که دارای سیستم کنترل و حرکت خودران هستند، بهره‌مند می‌شود. این پروژه توسط FITSCO، ارائه‌دهنده سیستم علامت‌دهی حمل‌ونقل ریلی شهری چین (شرکت راه‌حل حمل‌ونقل هوشمند فاکسین) و کاگنیتیو پایلوت (Cognitive Pilot) روسیه درحال‌توسعه است.\nکاگنیتیو پایلوت یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک درزمینهٔ فناوری رانندگی خودران متعلق به Sberbank و گروه فناوری‌های Cognitive است. گفته می‌شود که راه‌حل مبتنی بر هوش مصنوعی این شرکت سرمایه‌گذاری مشترک باعث افزایش سطح ایمنی و کارایی حمل‌ونقل عمومی خواهد شد. جک وو، مدیرعامل FITSCO می‌گوید:\nتراموا در صورت عدم واکنش مناسب راننده، سرعت را کنترل کرده و در مقابل موانع ترمز می‌کند. در طی آزمایش‌های آینده، اپراتور تراموا همچنان در کابین خواهد بود، اما او به‌عنوان کنترل‌کننده ایمنی عمل می‌کند. هدف این است که در آینده‌ی نزدیک، نمونه اولیه کاملاً خودران با افزایش تدریجی سطح هوش مصنوعی راننده‌ی خودکار تراموا داشته باشیم.\nانتظار می‌رود که تراموای کاملاً خودران مسکو در بازه‌ی زمانی بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ وارد مرحله‌ی خدمات‌دهی شود.\nموضوع: # چین# هوش مصنوعی# خودروخودران


ناظري آمقاني پريسا 2019/06/16 ابزارهای معاملاتی\nدر برگ مزبور باید مطابقت یا عدم مطابقت امضای صادرکننده با نمونه امضای موجود در بانک (در حدود عرف بانک‌داری) از طرف بانک گواهی شود. بانک مکلف است به منظور اطلاع صادرکننده چک، فوراً نسخه دوم این برگ را به اخرین نشانی صاحب حساب که در بانک موجود است، ارسال دارد. در برگ مزبور باید نام و نام خانوادگی و نشانی کامل دارنده چک نیز قید گردد. خرید ترافیک با فروش مجدد پس از آن با شرایط مطلوب؛ ارائه خدمات مختلف؛ طراحی گروه ها ، ارتقاء آنها و همچنین اداره؛ تجارت کالاهای چینی؛ ساخت صنایع دستی سفارشی و فروش الیوم ترید آنها؛ ایجاد عمومی برای کسب تبلیغات تجلی فعالیت کاربر (نوشتن نظرات ، ترک لایک ، پیوستن به گروههای مختلف).\nزمانی که برای اولین بار به عنوان یک فریلنسر شروع به کار می‌کنید برای ایجاد روابط قوی با مشتریان احساس دشواری می‌کنید، در اینجا به شما نشان می‌دهیم چگونه با مشتریانتان روابطی ایجاد کنید که در برابر آزمون زمان مقاومت کنند. کسی هم واسه ثبت نام می خواد بیاد خودم به طور اینتر نت هرجا ایران باشه واسش ثبت نام می کنم هرماه هرموقه دلار هاشو به تومن کنه فقط کافیه زنگ بزنه و از طریق سایت کدم بهش میدم که دلار هاشو بفرسته و من به قیمت دلار بازار به تومن دلار هاشو نقد می کنم کسی هم خواست تماس بگیر به این شماره پایین تماس بگیره. دوره جامع بزرگان بورس بصورت تئوری و عملی برگزار می شود .فضاهای آموزش کانون بورس به گونه ای است که امکان برگزاری کارگاه های عملی تحلیل سهام در آن وجود دارد.در کاگاه های عملی که ضمن دوره برگزار می گردد بورس آموزان زیر نظر استاد حاج علی و سایر اساتید و همراه با ایشان بازار را تحلیل کرده و سهام های سود آور را شناسایی می کنند.\nبه این ترتیب در فرا تحلیل، به کمک روش‌های آماری، سعی می‌شود که یک برآوردگر آمیخته از نتایج و مطالعات قبلی برای پارامترهای ناشناخته جامعه، استخراج و با حفظ خطای کل (یا کمتر از خطای مطالعات قبلی) ارائه شود. البته توجه داشته باشید که همه تحقیقاتی انفرادی باید در یک حوزه و براساس پارامتر یکسانی انجام شده باشند، در غیر اینصورت از آن‌ها نباید در فرا تحلیل استفاده شود. ممنون از راهنماییتون ببخشید یه سوال دیگه داشتم و اون اینکه داشتن چند کیف پول ایرادی نداره؟ مثلا یک کیف پول در بلاکچین داشته باشیم یک کیف پول در btc.com و یا سایتهای دیگه؟؟؟\nبرای تأییدپذیری . شرکتها برای کسب اطلاعات مربوط به اقتصاد کشورهای مختلف از شاخص‌های . ضررهای کلان در بازار فارکس به دلیل استفاده از ضریب اهرمی بالا (لوریج بالا) . خوشحالم که محصولم همچین ویژگی هایی داره و میتونه کمک بزرگی به این قشر از افراد جامعه بکنه. در آخر، نتیجه را در صد ضرب کرده تا درصد تغییر در سرمایه به الیوم ترید دست آید.\nرشد هواوی در یک دهه اخیر سرسام آور بوده است و میتوان آن را نمادی از صنعت پویای تکنولوژی چین دانست. این شرکت از یک تولید کننده کوچک سوئیچ های تبادل تلفن به پرچمدار جهانی صنعت فناوری بدل شد. البته بسیاری از کاربران، این برند را با تلفن های همراهش می شناسند با این حال هواوی در. ادامه مطلب تجارت فارکس چیست؟. تجزیه و تحلیل فنی نشان دهنده یک خط میانگین مرکزی متحرک به علاوه خطوط کانال در فاصله بالا و پایین است.\n💹 💹ابزار معاملاتی موجود در الیمپ الیوم ترید ترید OlympTrade\nاکنون در کشور ما صدها بانک با نرخ بهره از وجود دارد 5% قبل از 12% . مشابه سایر سیستم های مترقی شرط بندی موجود، قبل از شروع کارتان باید درباره ی میزان پول مورد نظرتان تصمیم گیری کنید. در نهایت، این یک تصمیم بزرگ و الیوم ترید مهم به هنگام بازی با چنین سیستمی است. برای شروع بهتر است با دو قائده ی زیر آشنا شوید. بیایید با یک مثال شروع کنیم. با توجه به حرکات قیمت در نمودار ۵ دقیقه‌ای زیر در سهام شرکت اپل، متوجه تقابل بین خریداران و فروشندگان خواهید شد.\nشهروندان محترم لطفا در زمان بحران از تماس کوتاه و پیام کوتاه برای برقراری ارتباط استفاده. در این مطلب با 10 مورد دیگر از بهترین نمونه های طراحی صفحات تماس با ما آشنا. در صورتيكه نتيجه امكان‌سنجي‌مثبت باشد، براي مسافرت برنامه‌ريزي‌كنيد.\nوقتي همه در پي اشرافيت و تجمل و رفاه اند و آن را مايه تفاوت خود با ديگران قرار مي دهند، موقعيت و شأن اجتماعي براي تو مسئوليت آور باشد. . اگر یک سیستم ECM را در نظر بگیریم ، این فقط یک سیستم مدیریت اسناد نیست ، بلکه دو ابزار اصلی را برای ساخت یک سیستم اطلاعاتی ترکیب می کند ، اینها عبارتند از:\nیکی دیگر از الگو های ادامه دهنده روند الگوی مستطیل میباشد. . برای مقابله با سهام، کمیسیون بالاتر است، زیرا سهام بخشی از اموال است.\nپس این مشتریانی که هزینه زیادی را خرج می کنند . چرا باید الیوم ترید روی آنها تمرکز کنید؟ بازار بالا و پایین‌های خودش را دارد. یک روز در بهترین شکل ممکن است و شما به‌عنوان سرمایه‌گذار با دیدن چنین روزی خوشحال هستید و یک روز نگران‌کننده است. اگر شما فردی بر‌پایه‌ی احساسات لحظه‌ای باشید، در راه سرمایه‌گذاری دچار مشکل خواهید شد. تحمل شما به‌عنوان سرمایه‌گذار باید بالا باشد. اگر یک تریدر تازه کار که در ابتدای مسیر فعالیت خود در فارکس است از همان ابتدا با سرمایه واقعی خود پا به دنیای معاملات و مبادلات فارکس بگذارد، به دلیل تجربه کم و تصمیمات احتمالی اشتباه، ممکن است دچار ضرر و زیان شود. به همین دلیل لازم است تا هر تریدر و معامله گری که قصد معامله ارزی در فارکس را دارد، پیش از آن که با سرمایه واقعی و پول حقیقی به مبادلات مالی بپردازد، معامله کردن را تمرین کند.


هر دقیقه فیلم سینمایی تا هشتاد میلیون، هر دقیقه فیلم مستند تا ده میلیون - اخبار سینمای ایران و جهان - سینماپرس\nبه گزارش سینماپرس، تولید فیلم‌هایی سینمایی داستانی و فیلم‌های مستند در سال هزار و سیصد و نود و هشت همچنان تداوم دارد و دورنمای سینمای ایران برای سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر و همچنین سیزدهمین جشنواره سینماحقیقت به عنوان دو رویداد مهم کشور برای رونمایی از مهم‌ترین تولید داستانی و مستند امیدوارکننده است اما به نظر می‌رسد به شکل معناداری شمار تولیدات در سال جاری نسبت به سال پیشین نیز کاهش داشته باشد و این مسأله، مشخصاً به افزایش چشمگیر هزینه تولید مرتبط است؛ اتفاقی که مدیریت آن با دستور و بخشنامه ممکن نیست، چون متأثر از تورم در سایر بخش‌های کشور است.\nپروژه‌های سینمایی پس از پشت سر گذاشتن مراحل پیش‌تولید، اکنون در یک بازه ۳۵ تا ۶۰ روزه تولید (فیلمبرداری) می‌شوند، هرچند برخی پروژه‌ها در طول ۹۰ تا ۱۸۰ روز تولید می‌شود که این تعداد جلسه فیلمبرداری، هزینه تولید را به شدت بالا می‌برد. در ادامه نیز ممکن است ماه‌ها مراحل پس تولید اعم از تدوین و جلوه‌های ویژه تصویری و اصلاح نور تا گرفتن خروجی DCP برای پخش در سینماها زمان نیاز باشد. آنچه می‌تواند هزینه تولید را به شدت افزایش دهد، مدت زمان تولید فیلم‌های سینمایی است که برای هر روز افزایشِ زمانِ تولید، هزینه‌های متعددی به ویژه در حوزه اجاره تجهیزات، تدارکات، بازیگران جلسه‌ای و... به کل هزینه‌های پروژه افزوده می‌شود.\nدرباره بازیگران نیز همین وضعیت صادق است. می‌توانید فیلم سینمایی را با یک بازیگر نام‌آشنا و چند بازیگر مطرح جلسه‌ای بسازید و یا حتی از یک نابازیگر در نقش اول استفاده کنید و چند بازیگر مطرح را جلسه‌ای به خدمت بگیرید؛ اما اگر قرار باشد از دو یا سه بازیگر مطرح استفاده کنید، قطعاً پرهزینه ترین بخش برای شما، دستمزد بازیگران خواهد بود. دستمزد بازیگران نام آشنا از ۱۰۰ تا ۱۲۰۰ میلیون در نوسان است که رقم ۱.۲ میلیارد متعلق به یک بازیگر نام‌آشنا و دستمزد پایین تر نیز به یک بازیگر کمدی بازمی‌گردد که گفته می‌شود، در برخی پروژه‌های اخیرش، از فروش نیز درصدی را به عنوان بخشی از دستمزد طلب کرده است.\nبازیگران هم در صورتی که با کارگردان نام‌آشنایی مواجه باشند و بدانند که اثر درخشانی خلق می‌شوند که باعث دیده شدنِ بازیگری‌شان خواهد شد، به شدت در دستمزدها تخفیف می‌دهند؛ اما در مقابل کارگردان‌های جوان از این خبرها نیست؛ برای نمونه یکی از بازیگران زن سینمای ایران که سال گذشته دستمزدی ۴۰۰ میلیونی طلب می‌کرد و شنیده می‌شود امسال رقم ۵۰۰ میلیون را به برخی تهیه کنندگان به عنوان دستمزد مورد انتظارش اعلام کرده، در همکاری با یک کارگردان مطرح دستمزدی بسیار پایین‌تر از دستمزد معمولش دریافت کرده است.\nدر کنار اینها، نوع و حجم تجهیزات مورد استفاده از سینه موبیل تا تجهیزات فیلمبرداری، صدابرداری و نورپردازی نیز در هزینه فیلم تأثیر می‌گذارد. می‌توان فیلم را با ۵D MARK III از محصولات کمپانی کنون ساخت که هزینه فیلمبرداری به شدت کاهش می‌دهد. در مقابل می‌توان از سری محصولات کمپانی «رد / RED» نظیر مدل «رد اپیک RED EPIC-W» استفاده کرد و یا می‌توان سراغ دوربین‌های حرفه‌ای‌تر از رد، نظیر «آری الکسا / ARRI ALEXA» رفت که کیفیت فیلمبرداری را فوق العاده افزایش می‌دهد و در عین حال به شدت هزینه هر روز فیلمبرداری را بالا می‌برد.\nمسئله آنجا است که بدون تغییر شرایط کلی و قواعد سینما و صرفاً با افزایش تورم در حوزه سینما که متاثر از افزایش ارزش تجهیزات ساخت فیلم سینمایی و افزایش چشمگیر هزینه اجاره‌شان و همچنین با افزایش دستمزدها که با توجه به تورم شدید، اجتناب ناپذیر بود، پروژه هشتاد تا نود دقیقه‌ای که سال پیشین با سه میلیارد ساخته شده بود، اکنون نیز به پنج میلیارد تومان است.


🎙 امیر غفور : تیم ایران نسبت به سال پیش واقعا فرق محسوسی کرده است – آریاورزش\n🎙 امیر غفور : تیم ایران نسبت به سال پیش واقعا فرق محسوسی کرده است\nتوسط سایه خیالی\t آخرین بروزرسانی مه 14, 2017 227\nبه گزارش آریاورزش و به نقل روابط عمومی فدراسیون والیبال، تیم ملی والیبال ایران که خود را برای لیگ جهانی آماده می کند، از روز جمعه تمرینات مرحله دوم اردوی برون مرزی خود را در کشور اسلوونی آغاز کرده است.\nامیر غفور درباره تمرینات تیم ملی والیبال در اردوی برون مرزی گفت: تمرینات خیلی خوب و پرفشاری در حال پیگیری است. بچه ها خیلی خوب و جنگنده در تمرینات حاضر می شوند. تیم ایران نسبت به سال پیش واقعا فرق محسوسی کرده است و بازیکنان نیز با انگیزه خیلی بهتری تمرین می کنند. مسابقات دوستانه ای انجام دادیم و انجام خواهیم داد که این بازی ها برای افزایش سطح آمادگی بازیکنان خیلی کمک می کند و در شرایط مسابقه قرار خواهیم گرفت.\nوی تصریح کرد: بازیکنانی که امسال به تیم اضافه شده اند، درست است که از لحاظ سنی جوان تر هستند ولی تجربه بین المللی دارند و میدان دیده هستند. این بازیکنان در تیم های ملی رده های مختلف سنی سابقه حضور در میادین مهم را دارند و این کمک می کند که زودتر به پختگی لازم برسند. در کل الان تیم ملی والیبال ترکیبی از بازیکنان جوان و با تجربه است که این موضوع به روند رو به رشد تیم کمک می کند.\nپشت خط زن تیم ملی والیبال درباره شرایط خودش گفت: شرایطم الحمدالله خوب است. مصدومیتی که از ناحیه مچ پا و کمر داشتم، بهتر است و چند روزی است که با تیم ملی در حال تمرین هستم.


پرسپولیس / شناسه خبر: 100683 / تاریخ انتشار : 1398/5/26 16:45\nهمه پایه‌ها بردند\nبعد از چند هفته ناکامی بالاخره تیم های پایه پرسپولیس در بازی های این هفته خو د برنده شدند.\nشاگردان رضا جباری در تیم نوجوانان که در دسته برتر حضور ندارند در خانه منتخب ستارگان به پیروزی 4 بر یک دست پیدا کردند و به این ترتیب با توجه به تفاضل گل در میان تیم‌های سه امتیازی، مکان دوم جدول را به خود اختصاص دادند.\nنونهالان پرسپولیس هم مقابل تهرانجوان با یک گل به پیروزی رسید تا با سه پیروزی و دو شکست در مکان ششم جدول قرار داشته باشد.در حال حاضر سه تیم دیگر همراه با نونهالان پرسپولیس، 9 امتیازی هستند.\nاما امیدهای پرسپولیس هم این هفته به اولین پیروزی خود دست پیدا کردند و مقابل اروند چرخ به پیروزی 3 بر یک رسیدند. سرخپوشان امید با 4 امتیاز در 6 بازی در مکان سیزدهم جدول بازی‌ها قرار گرفته‌اند.\nهمچنین جوانان پرسپولیس این هفته، دومین پیروزی خود در رقابت‌ها را رقم زد. آنها با شکست دو بر صفر تیم احسان ری، با 7 امتیاز در مکان دهم جدول قرار دارند.\nچه کسی دنبال مهدی‌خانی است؟\nخبر آمده مهدی مهدی‌خانی مهاجم پدیده و تیم المپیک با یحیی گل محمدی در پدیده به مشکل برخورده و قرار است از این تیم جدا شود.همچنین خبر آمده این بازیکن مذاکراتی با پرسپولیس داشته تا در صورت گرفتن رضایتنامه اش از پدیده، پرسپولیسی شود.\nدر اینکه مهدی‌خانی بازیکن با استعداد و قابلی است شکی وجود ندارد اما پرسپولیس برای چه باید با این بازیکن مذاکره کند و اصلا مهدیخانی به چه کارش می آید؟\nمهدی‌خانی مهاجم زیر 23 سال است اما همین حالا پرسپولیس سه مهاجم زیر 23 سال به نام های محمد امین اسدی، امیر روستایی و مهدی عبدی دارد ضمن اینکه کالدرون سعید کریمی و احمدرضا احمدوند را هم کنار گذاشته و نیازی به مهاجم زیر 23 سال دیگری ندارد.\nگفتنی است مهدی‌خانی سال گذشته در ورزشگاه آزادی دروازه پرسپولیس را باز کرد و مدتی گفته می‌شد برانکو او را برای فصل جدید می خواهد اما حالا که برانکو در پرسپولیس حضور ندارد مشخص نیست چه کسی دنبال این مهاجم افتاده است.


تلاش ایران برای ساخت ماهواره های بومی - رسانه کلیک -->\nتلاش ایران برای ساخت ماهواره های بومی\nمحمود واعظی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، در مراسم روز فناوری فضایی از عزم وزارتخانه در ساخت ماهواره های بومی در راستای اهداف نظام و با رویکرد صلح آمیز خبر داد.به گزارش کلیک، در این مراسم، وزیر به ایراد سخنرانی پرداخت. شرح سخنرانی محمود واعظی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در زیر آمده است:\nبرخود لازم می‌دانم از تلاش‌های خستگی‌ناپذیر تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای به سبب به فرجام رسیدن برجام تشکر و قدردانی ویژه نمایم. بدون شک، این دستاورد ملی و بزرگ نتیجه صبر و مقاومت ملت فهیم و هوشیار و حاصل درایت های شخص ریاست محترم جمهوری و کار حرفه‌ای جناب آقای دکتر ظریف و تیم مذاکره کننده، در پرتو هدایت های خردمندانه رهبر معظم انقلاب است. آنچه به دست آمد موجب فخر و غرور است و در تاریخ ایران اسلامی همواره خواهد درخشید. امیدواریم برجام فرصت های بسیار مناسبی را برای کشورمان فراهم آورد، و نخستین نتیجه آن در حوزه فناوری های نوین بخصوص فناوری پرکاربرد و صلح‌آمیز فضایی هر چه سریعتر نمودار گردد. سال های تحریم فرصتی برای متخصصان فضایی کشورمان فراهم آورد تا با پشتکار و تلاش شبانه روزی خود در راستای بومی سازی این فناوری پیشرفته گام بردارند. در کنار تمامی این پیشرفت های انکار ناپذیر همواره محدودیت های موجود باعث می‌شد تا سرعت کار کاهش یابد. اینک برجام فرصتی است مغتنم برای جهش، ارتقا و توسعه فناوری های بومی فضایی؛ فناوری که نقش و اهمیت آن در توسعه کشورها در حال افزایش است.\nفضا وکاربردهای فناوری فضایی در عین جذابیت، طیف وسیعی از مباحث مخابراتی و فناوری اطلاعات، پزشکی از راه دور، پوشش نقاط صعب‌العبور با ماهواره‌های مدار پایین(LEO) ، بررسی تغییرات زیست محیطی و توسعه پایدار کشور را در برمی‌گیرد. کشورهای جهان نیز با توجه به اهمیت همین دستاوردهای فناوری فضایی و نقش آن در ارتقای کیفیت زندگی مردم، سرمایه‌گذاری کلانی در این حوزه می‌کنند. خوشبختانه با تلاش و همت متخصصان، برنامه ها و فعالیت های بسیار خوبی در سال های گذشته در خصوص بومی سازی طراحی، ساخت، پرتاب و کنترل ماهواره و انواع کاوشگر ها صورت پذیرفته است. ماهواره امید، رصد، نوید و فجر و کاوشگرهای مختلف از جمله پیشگام و پژوهش نمونه‌هایی از این موارد ارزشمند هستند.\nاکنون فرصت مغتنمی فراهم شده است که با عنایات ویژه رهبر معظم انقلاب به این حوزه و نگاه مثبت و حمایت های رئیس جمهور محترم به این فناوری در توسعه کشور، در کنار زحمات بی وقفه متخصصان گرامی، شاهد رونمایی از چندین طرح ملی در حوزه فضایی کشور باشیم.\n1-« آزمایشگاه ملی سنجش از دور» سازمان فضایی\n2-«مرکز یکپارچه‌سازی و آزمون سامانه های ماهواره‌ای» پژوهشگاه فضایی، به منظور مونتاژ و ارائه انواع خدمات تست در سطح سامانه ماهواره‌های کوچک.\n3-«ماهواره دوستی سازمان فضایی ایران» که حاصل زحمات شبانه روزی گروهی از استادان و دانشجویان کشور است و اینجانب اعتقاد دارم همه ما اعضای خانواده فناوری فضایی، باید در تمامی لایه‌های کارشناسی و مدیریتی حامی و پشتیبان یکدیگر باشیم تا در روند رشد و پیشرفت این بخش تسریع لازم صورت گیرد و در یک فضای متعالی و بالنده شاهد اتفاقات نیک در حوزه فضایی کشور باشیم. در این‌خصوص دو رویکرد همزمان در دستور کار خواهیم داشت. اول تأمین دو ماهواره ملی مخابراتی و سنجش از راه دور، که برای این منظور سازمان فضایی در حال مذاکره با چندین شرکت معتبر است که تازه ایجاد شده‌اند.


استفاده از دستگاه سنگ شكن كلیه یا Schock wave lithotripsy ناتوانی در ادرار كردن سرگیجه و خستگی شدید استوار است که دستگاه با کمک یک تکنسین، سنگ ادراری را پیدا کرد و امواج شوکی را . دریافت قیمت; سقوط کارگر میانسال به داخل دستگاه سنگ ...\nتشخیص ابتدایی با رادیوگرافی می باشد که متاسفانه درصد کمی سنگ مجاری ادراری را نشان می دهد. در صورت عدم دیدن سنگ در عکس، از دستگاه سیستوسکوپی استفاده می کنیم. این دستگاه را وارد مجرا کرده و با ...\nدستگاه های سنگ شکن سنگ گرد و غبار سیستم های کنترل. جـــراح و متخصص کلیه و مجاری ادراری - روش های جراحی بسته سنگ های . آیا همه سنگ های سیستم ادراری را می توان با سنگ شکنی برون اندامی خرد کرد؟ اغلب ...


در طول 15 سال گذشته کانادا تقریبا 4 میلیون مهاجر را به خود اختصاص داده و دارای یکی از بالاترین میزان سرانه مهاجرت دائمی در جهان است به صورتی که تقریبا 0.8 درصد از جمعیت کل کانادا (34 میلیون نفر) در سال های اخیر را مهاجرین تشکیل میدهند. کانادا یک کشور مهاجرپذیر با مردم دوستانه، اقتصاد خوشایند و فرصت های فراوان است، اما دستیابی به موفقیت و ثبات به عنوان یک مهاجر کانادایی ، به توانایی شما در شناسایی چشم اندازهای اشتغال و ارزیابی سبک زندگی که آنها از شما انتظار دارند، بستگی دارد. تقریبا هر صنعت و حرفه ای در ده استان و سه قلمرو کانادا وجود دارد، با این حال تقاضا برای انواع مختلف کار می تواند بین مناطق مختلف متفاوت باشد؛ بنابراین هر استان و قلمرو سیستم خاص خود را برای طبقه خاصی از کارگران دارد.\nبا افزایش رو به رشد فرصت های شغلی، کانادا به طور مداوم به دنبال افرادی است که این موقعیت ها را پر می کنند. این کشور به طور فعال به دنبال کارگران و متخصصان خارجی برای کمک به رشد نیروی کار ملی قوی خود است. کارفرمایان کانادایی به خوبی از مزایای استخدام مهاجران آگاهی دارند، مهاجرین تازه وارد تمایل به کار سخت و قابل اعتماد دارند، آنها تجربه های بین المللی و ایده های تازه را به ارمغان می آورند، حتی برخی از کارفرمایان ترجیح می دهند افرادی را از کشورهای دیگر و فرهنگ ها استخدام کنند، به خصوص شرکت هایی که در خارج از کشور خود کار می کنند و یا در کانادا به مخاطبان قومی بازار می دهند. همچنین در بعضی از شغل ها مهاجرین حاضر به کار با شرایط یکسان اما حقوق کمتر هستند که این برای کارفرمایان خوشحال کننده است.\nکار در کانادا برای مهاجران\nبازار کار کانادا بسیار محکم است و رقابت برای شغل بسیار شدید، به ویژه در شهرهای بزرگ. سه دلیل اصلی وجود دارد که مهاجران و تازه واردان یک کار خوب را بسیار سخت تر از مردمی که مدتها در کانادا بوده اند پیدا میکنند:\n1- کمبود تجربه کانادایی. در کانادا انجام بعضی از شاخه های کاری قوانین مربوط به خود را دارد، که بعضی از کارفرمایان در زمان استخدام از شما انتظار آشنایی با این روش ها را دارند.\n2- مدارک غیر معتبر یا ناکافی . برخی از کارفرمایان کانادایی مدارک تحصیلی، گواهینامه های فنی و حرفه ای مربوط به خارج از کانادا را قبول ندارند، علاوه بر این برخی از شغلها مستلزم داشتن مجوزهای کانادایی هستند مانند : مهندسی، پزشکی برق و ... .\n3- مشکلات زبانی. در بهترین شهرهای کانادا دو زبان اصلی پایه وجود دارد، انگلیسی و فرانسوی. یکی از پیش نیازهای مهم برای بسیاری از شغل ها تسلط به زبان های پایه میباشد که میتواند شانس استخدام شما را در شغل مورد نظرتان بالا ببرد.\nقبل از درخواست شغل در کانادا، مطمئن شوید که واجد شرایط برای مهاجرت به کانادا و کار در این کشور هستید و در مورد مهارت های جستجوی شغلی، نحوه شغل، استانداردهای محل کار و فرهنگ کاری کانادایی یاد بگیرید. برای مهاجرین کار در کانادا توسط اقامت دائم در کانادا، کار موقت از طریق ویزای کار کانادا، کار در حین تحصیل از طریق ویزای تحصیلی کانادا ممکن است. یک پیشنهاد شغلی کافی نیست، پیدا کردن شغل مناسب در کانادا نیازمند مقدماتی است که به شرح زیرند :\n· ارسال رزومه مناسب و آمادگی برای مصاحبه به زبان انگلیسی یا فرانسوی.\n· انتخاب شغل مناسب و مرتبط با توانایی و تحصیلات\n· کسب مجوز کانادایی برای شغل مورد نظر\n· داشتن تاییدیه از محل کار قبلی\n· داشتن شماره بیمه اجتماعی (SIN)\nدر کانادا راه های زیادی برای کمک به کسب و جستجوی شغل وجود دارد، از جمله:\n· سازمان های خدمات مهاجران\n· بانک شغلی کانادا Job Bank\n· خدمات کانادا Service Canada\n· وب سایت استان یا ناحیه محل زندگیتان برای تازه واردین\n· وب سایت شرکت های تحقیقاتی یا مراجعه حضوری به کارفرمایان\n· مراجعه به نمایشگاه های شغلی\n· فهرست جستجوی شغل روزنامه ها\n· وب سایت jobs.gc.ca (خدمات عمومی فدرال)\n· مراجعه به آژانس کاریابی\n· لیست top 100 employers\nزمانی که شغل مورد علاقه خود را پیدا کردید، باید درخواست خود را از طریق : نامه پوشش (توضیح کوتاهی بر شایستگی شما برای شغل) و رزومه که شامل مدارک و تجارب کاری شما شود ، ارسال کنید. پس از آن احتمال درخواست مصاحبه از سمت شرکت وجود دارد، برای آن آماده باشید.\nاستانداردهای محل کار در کانادا:\nدر کانادا، قوانین فدرال و استانی با تنظیم: ساعت کاری، حداقل دستمزد، استانداردهای بهداشت و ایمنی و پرداخت مرخصی های سالانه از کارگران و کارفرمایان محافظت می کند. قبل از شروع به کار در کانادا باید درمورد قوانین کار فدرال و استانی بدانید. شما حق اینکه به اتحادیه کارگری بپیوندید را دارید، البته در بیشتر موارد ضروری است و هزینه های مختصری دارد که از حقوق شما کسر میشود. در صورتی که احساس کردید کارفرمای شما یا اتحادیه با شما به صورت ناعادلانه برخورد کرده، میتوانید با یک مامور وزارت کار در ناحیه یا استان خود تماس برقرار کنید؛ همچنین مراکز خدمات کانادایی برای رسیدگی به شکایت شما نیز وجود دارد.\nبهترین فرصتهای شغلی در کانادا برای مهاجران در سال 2019 کدامند؟\n1. کارشناس فروش Sales Representative\n2. حسابدار Accountant\n3. مدیر پروژه مهندسی و آی تی IT & Engineering Project Manager\n4. تحلیل گر کسب و کار Business Analyst\n5. مهندس نرم افزار Software Engineer\n6. زمین شناس و اقیانوس شناس Geoscientist And Oceanographers\n7. متخصص قلب و عروق Cardiology technologists\n8. تکنسین های فنی و مکانیک صنعتی Industrial instrument technicians and mechanics\n9. رانندگان کامیون Truck Drivers\n10. پرستار با مدرک معتبر کانادا Registered Nurse\nبیمه کار کانادا\nاگر بیکار هستید، ممکن است بتوانید بیمه کار (Employment Insurance) دریافت کنید، در حالی که به دنبال کار یا ارتقاء مهارت های خود هستید، EI به شما کمک مالی کوتاه مدت میکند. اگر در کانادا کار می کنید، باید حق EI را پرداخت کنید تا زمان احتیاج بتوانید از آن استفاده کنید. اکثرا کارفرماها پرداخت های EI را از حقوق کارگران کم میکنند. اگر شما برای خودتان کار می کنید و از طریق ویزای استارت آپ یا ویزای سرمایه گذاری کانادا در کشور اقامت دارید نیز می توانید انتخاب کنید که در برنامه EI شرکت کنید یا خیر، برای استفاده از EI، باید معیارهای خاصی را داشته باشید.\nهمچنین ممکن است مزایای بیمه کار را با شرایط زیر دریافت کنید:\nبیمار، مجروح یا در قرنطینه به دلایل بهداشتی باشید\nحامله یا مراقب یک نوزاد تازه متولد شده یا فرزند پذیرفته شده باشید\nدر حال مراقبت از یک عضو خانواده که به شدت مبتلا به خطر بالای مرگ است باشید.\nترکیه کشوری با فرهنگ عمیق و متنوع در سالهای اخیر در زمینه های سیاسی ،اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی روند رو به رشدی را داشته است ، و امروزه به عنوان یک ملت مدرن در سرزمینی باستانی با آب و هوای معتدل و مدیترانه ای پذیرای مهاجرین از سراسر جهان میباشد.\nبیش از 30درصد ساکنان کنونی ترکیه را افراد غیر ترک تشکیل میدهند، که این نرخ در سالهای اخیر در حال افزایش بوده و همچنان ادامه دارد.


آریانانیوز: بر بنیاد آمار سازمان ملل متحد شمار مجموعی بیجاشده گان داخلی در افغانستان از سال ۲۰۱۲ تا کنون به ۴.۱ ملیون نفر رسیده است...\nسازمان ملل متحد گفته است که شمار مجموعی بیجاشده گان داخلی در افغانستان از سال ۲۰۱۲ تا کنون به ۴.۱ ملیون نفر رسیده است.\nکمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهنده گان با نشر خبرنامه‌ای گفته است که در سال روان ۲۲۰ هزار نفر و در سال گذشتۀ عیسوی ۴۵۶ نفر در داخل افغانستان بیجا شده اند.\nبر بنیاد آمار سازمان ملل متحد تنها در ده روز گذشته بیش از ۵۰۰۰ خانواده – حدود ۴۰ هزار نفر – در اثر جنگ میان طالبان و قوای افغان، از ولسوالی‌های نهر سراج، ناوه بارکزی، نادعلی، مارجه و حومۀ شهر لشکرگاه مجبور به ترک خانه و قریه های شان شده اند.\nکارولین وان بورن، مسوول افغانستان در کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهنده گان خواستار محافظت و معاونت از بیجاشده گان هلمند شده و گفته است: به حمایت فوری بیشتر نیاز است، زیرا افزون بر همه‌گیری کروناویروس، آن کشور [افغانستان] با آزمون ناامنی دست و گریبان است.\nکمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهنده گان گفته است که ۵۰۰۰ نفر بیجاشده در هلمند به مساعدت فوری نیاز دارند. بررسی این نهاد نشان داده است که اکثر بیجاشده گان هلمند با مشکل نبود یا کمبود غذا، آب آشامیدنی، سرپناه، وسایل صحّی، تشناب و پول روبرو اند.\nخانم وان بورن گفته است: امدادرسانان با دسترسی اندک به اکثر ملکیان بیجا شده به کار ادامه می‌دهند. قطع ارتباطات مخابراتی، تهدید بم‌های تعبیه شده و انسداد دوامدار شاهراه کندهار-هلمند در پی تخریب چندین پل، به چالش‌ها افزوده است.\nملل متحد گزارش داده است که بیجاشده گان هلمند در وضعیت نامساعد معیشتی به سر می‌برند، برخی از آنان شب و روز را در فضای باز سپری کرده و آنانی هم که اندکی توانایی مالی دارند، چندین خانواده یک دوکان را مشترک کرایه گرفته اند.\nسازمان ملل متحد گفته است که ناامنی و جنگ از یک طرف و فقر از سوی دیگر سبب شده است که ملیون‌ها افغان که در داخل کشور بیجا شده اند، نتوانند به محلات اصلی شان برگردند.