آخرین خبر | نطق ایشی‌گورو در مراسم اهدای نوبل\nکتاب . جذاب ترین ها. برگزیده 2021-10-19T10:00:00+03:30 (۱۰:۰) ۱۴۰۰/۰۷/۲۷\nلینک کوتاه در کلیبرد کپی شد! http://akhr.ir/8377127\nوینش/کازوئو ایشی گورو در ناگازاکی ژاپن به دنیا امد. پنج سال داشت که همراه خانواده‌اش به انگلستان مهاجرت کرد و تا سال‌ها هیچ‌وقت به ژاپن بازنگشت. نطق او در مراسم اهدای جایزه نوبل سال 2017 از ژاپن شروع می‌شود. معنای ژاپنی بودن برای او و زندگی‌اش در مقام مهاجری که جز چهره ژاپنی هیچ نشانی از انگلیسی نبودن در خود ندارد. ایشی گورو جوایز ادبی متعددی تاکنون گرفته است. از نشان افسر والامقام امپراطوری بریتانیا گرفته تا شوالیه‌ی ادب‌وهنر فرانسه و بوکر و جایزه‌ی نوبل ادبیات به‌خاطر هفت رمان و چندین داستان کوتاه. آن‌چه در ادامه خواهید خواند، متن کامل سخنرانی او در شب دریافت جایزه‌ی نوبل است. کمی مفصل‌تر از مقالات معمول وینش است اما از خواندنش پشیمان نمی‌شوید.\nاگر در پاییز سال 1979 با من مواجه می‌شدید، به سختی می‌توانستید جایگاه اجتماعی و حتی نژادیم را تشخیص دهید. در آن روزها، 24 ساله بودم. شبیه ژاپنی‌ها به نظر می‌رسیدم؛ اما برخلاف خیلی از مردان ژاپنی‌ای که در آن روزگار در بریتانیا زندگی می‌کردند، موهایم تا شانه‌ام می‌رسید و سبیل‌هایم بیشتر از مردان ژاپنی، به دزدهای سرگردنه شبیه بود. وقت حرف زدن، لهجه‌ام به لهجه‌ی مردم مناطق جنوبی انگلستان شباهت می‌یافت و گاهی اوقات هم از لغات و اصطلاحات رایج در عصر هیپی‌گری استفاده می‌کردم!\nاگر در آن دوران هم‌صحبت می‌شدیم، احتمالاً در مورد فوتبالیست‌های هلندی حرف می‌زدیم، یا آخرین آلبوم باب دیلن، شاید هم در مورد تجربه‌ی یک ساله‌ام در کار با بی‌خانمان‌های لندن. اگر سر صحبت در مورد ژاپن را باز می‌کردید و در مورد فرهنگ ژاپنی چیزی از من می‌پرسیدید، احتمالاً متوجه بی‌حوصلگیم می‌شدید! به شما می‌گفتم چیز خاصی نمی‌دانم، از زمانی که برای نخستین بار از کشور خارج شدم، دیگر هرگز پا به آنجا نگذاشته‌ام، حتی برای تعطیلات! من در سن پنج سالگی ژاپن را ترک کردم.\nپاییز آن سال، با یک کوله‌پشتی بر دوش، یک گیتار و یک ماشین تحریر رومیزی به باکستن نورفولک رسیدم. دهکده‌ای انگلیسی و کوچک که با آسیاب قدیمی و مزارع کشاورزی‌اش شناخته می‌شد. من به خاطر قبول شدن در یک دوره‌ی یکساله‌ی نویسندگی خلاقِ دانشگاه آنگلیای شرقی قدم به آن دهکده گذاشتم. دانشگاه ده مایل آن‌طرف‌تر بود و تنها راه من برای رسیدن به آنجا، استفاده از خط اتوبوس! آن هم اتوبوسی که یک بار در هنگام صبح، یک بار ظهر وقت ناهار، و بار آخر عصر حرکت می‌کرد. آخر من ماشین نداشتم. اما به سرعت دریافتم که این ماجرا دردسر زیادی درست نخواهد کرد.\nاغلب اوقات، بیشتر از دو بار در هفته به دانشگاه سر نمی‌زدم. وارد اتاق کوچکی در یک خانه‌ی کوچک شدم! جایی که اجاره کرده بودم، متعلق به مردی در دهه‌ی سی زندگی و همسرش بود – همسری که به تازگی او را ترکش کرده بود – هیچ شکی ندارم که آن خانه پر از ارواح رویاهای آوار شده‌ی این زوج بود. البته، احتمال اینکه آن مرد فقط می‌خواست از من دوری کند هم هست! به هر روی، روزهای زیادی را در آن خانه سپری کردم. گاهی به ندرت می‌توانستم مرد صاحب‌خانه را ببینم. اما پس از زندگی شلوغ و دیوانه‌واری که در لندن تجربه کرده بودم، آرامش و تنهایی غیرعادی این خانه همان چیزی بود که می‌توانست من را به یک نویسنده تبدیل کند.\nاتاق کوچک من زیاد هم بی‌شباهت به اتاق زیرشیروانی نویسندگان کلاسیک نبود. سقف اتاق شیب تندی داشت. به نحوی که خواه ناخواه ترس از تنگنا به سراغ آدم می‌آمد. اگر روی نوک پاهایم می‌ایستادم، می‌توانستم از تنها پنجره‌ی اتاق، منظره‌ی مزارع شخم خورده‌ی اطراف خانه را ببینم. یک میز کوچک هم آنجا بود. ماشین تحریر و چراغ مطالعه‌ام تقریباً تمامی سطح میز را اشغال کرده بودند. روی زمین، به جای تخت، یک تشک مستطیل شکل، از جنس فوم صنعتی وجود داشت. به لطف این تشک (یا به اصطلاح، تخت)، حتی در شب‌های سرد نورفولک هم غرق عرق می شدم.\nدر همین اتاق بود که دو تا از داستان‌های کوتاهم را نوشتم و آن‌ها را با دقت و وسواس خاصی بررسی کردم. می‌خواستم مطمئن شوم که به اندازه‌ی کافی خوب هستند و می‌توانم آن‌ها را با همکلاسی‌های جدیدم به اشتراک بگذارم. (یادم می‌آید که ما شش نفر بودیم و هر دو هفته یکبار همدیگر را ملاقات می‌کردیم.) در آن دوره، من تقریباً هیچ تجربه‌ای از نثر نوشتن نداشتم. این جایگاه را هم به خاطر نمایشنامه‌ی رادیویی‌ای به دست آورده بودم که بی‌بی‌سی رد کرده بود. در واقع، تا پیش از بیست سالگی به رویاهام در مورد ستاره‌ی راک شدن سروسامان داده بودم، اما جاه‌طلبی‌های ادبی من تازه داشتند بر خودم هم آشکار می‌شدند. حتی می‌توانم بگویم که آن دو داستان هم از سر ترس نوشته شدند. ترس و واهمه‌ای ناشی از خبر قبولی من در این دوره‌ی دانشگاهی!\nیکی از آن‌ها در مورد وعده و پیمانی هولناک برای خودکشی بود. دیگری هم درباره‌ی درگیری‌های خیابانی در اسکاتلند – همان‌جایی که مدتی در آن کارگری کرده بودم. آن‌ها زیاد هم خوب نبودند. پس نوشتن داستان دیگری را آغاز کردم. داستان جدیدم در مورد نوجوانی بود که گربه‌ی خود را مسموم می‌کند. مشابه ماجرایی که در بریتانیای کنونی رخ داد. شبی از شب‌های تابستان، در طول هفته‌ی سوم یا چهارم نوشتن، خودم را در حال عجیبی یافتم. دیدم که دارم با شدت و جدیت زیادی درباره‌ی ژاپن می‌نویسم – درباره‌ی ناگازاکی، شهر محل تولدم؛ در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم.\nباید اشاره کنم که این اتفاق خودم را هم شوکه کرد – برای من بسیار شگفت‌انگیز بود. امروز جو حاکم به گونه‌ای است که یک نویسنده‌ی مشتاق و جوان می‌تواند به راحتی به میراث فرهنگی تلفیقی‌اش رو کند و ریشه‌های خود را بکاود. ولی در آن دوران ابداً چنین ماجرایی مطرح نبود. هنوز چند سال با انفجار ادبیات چند فرهنگی در بریتانیا فاصله داشتیم. اگر مردم می‌خواستند که از نویسندگان برجسته‌ی بریتانیایی یاد کنند، از مارگارت دبر نام می‌بردند. از میان نویسندگان قدیمی هم آیریس مرداک، کینگزلی آمیس، ویلیام گلدینگ، آنتونی برگز و جان فاولز اسامی پرتکراری بودند! خارجی‌هایی مثل گابریل گارسیا مارکز، میلان کوندرا یا بورخس فقط در میان گروه محدودی خواننده داشتند و نام آن‌ها برای شمار زیادی از خوانندگان پرشور ادبیات در بریتانیا هنوز مهجور بود.\nحال و هوای ادبی آن روزها به گونه‌ا‌ی خاص بود. وقتی من نخستین داستان ژاپنی‌م را به پایان رساندم، با وجود اینکه احساس کشف یک مسیر جدید و مهم به من دست داده بود، از خودم پرسیدم: این کار، نوعی از افراط نیست؟ بهتر نیست که سریع‌تر به مسیر موضوعات نرمال برگردم؟ مدت زیادی را در این تردید دست و پا زدم، اما بعد آرام آرام اثرم را به این و آن نشان دادم. تا امروز هم از هملاسی‌هایم، معلمانم، مالکوم بردبری، آنجلا کارتز و پاول بیلیِ رمان نویس که در آن روزها استاد مهمان دانشگاهمان بود، به خاطر تشویق‌ها و حمایت‌هایشان سپاسگزارم. اگر آن‌ها تا این اندازه مثبت اندیش نبودند، احتمالا دیگر هیچ چیزی در مورد ژاپن نمی‌نوشتم. اما من به اتاقم برگشتم و نوشتم و نوشتم.\nدر طول زمستان 80 – 1979 و حتی تا اوایل بهار، من تقریباً با کسی جز پنج همکلاسیم، بقال روستای‌مان و دوست دختر آن روزهایم لورنا (که امروز همسرم است) ارتباط نداشتم. این زندگی متعادل نبود، قبول دارم – اما در همان دوره‌ی چهار پنج ماهه بود که تواستم تقریباً نیمی از اولین رمانم، منظر پریده‌رنگ تپه‌ها را بنویسم. داستان این رمان در ناگازاکی اتفاق می‌افتاد، در سال‌هایی که به التیام زخم‌های پس از بمب اتم می‌گذشتند. به یاد می‌آورم که در آن دوران گاهی به سرم می‌افتاد که داستان‌هایی کوتاه بنویسم، داستان‌هایی که در ژاپن رخ نمی‌دهند! اما این علاقه به سرعت در من کمرنگ می‌شد.\nآن ماه‌ها بر زندگی من تاثیر زیادی گذاشتند؛ برایم بسیار حیاتی بودند و بدون آن‌ها احتمالاً من هرگز نویسنده نمی‌شدم. از آن زمان به بعد، همیشه برمی‌گردم، به پشت سرم نگاه می‌کنم. از خودم می‌پرسم: چه اتفاقی برای من افتاد؟ این همه انرژی از کجا آمده بود؟ نتیجه‌ای که می‌توانم بگیرم این است که در آن دوران، من درگیر نوعی حراست و نگهبانی بودم. برای توضیح این ماجرا، باید کمی به عقب برگردم.\nمن در پنج سالگی به همراه پدر، مادر و خواهرم به انگلستان مهاجرت کردم. آوریل سال 1960 بود. مستقیم به شهر گیلفورد آمدیم؛ جایی در سی مایلی جنوب لندن. پدرم یک پژوهشگر و همزمان یک اقیانوس‌شناس بود و دلیل مهاجرتش، کار در دولت بریتانیا. اتفاقاً دستگاهی را هم اختراع کرد. آن دستگاه امروز بخشی از مجموعه‌ی دائمی موزه علم لندن است.\nعکس‌هایی که اندکی پس از ورود ما گرفته شده‌اند، انگلستانی را به نمایش می‌گذارند که امروزه دیگر نیست! مردها پولیورهای یقه هفت پشمی به تن دارند و کروات بسته‌اند. ماشین‌ها هنوز یدک کش و تایر زاپاس را بر پشت خود دارند. بیتل‌ها، انقلاب جنسی، اعتراضات دانشجویی، چندفرهنگی بودن و… همگی به زودی از راه می‌رسیدند. اما باور این ماجرا برای خانواده‌ی تازه‌وارد ما سخت بود. در آن روزهای انگلستان، برخوردن به آدم‌هایی اهل فرانسه یا ایتالیا هم اتفاق عجیب و قابل توجهی بود، چه برسد به اینکه کسی از ژاپن رسیده باشد.\nخانواده‌ی ما در یک بن‌بست با دوازده خانه زندگی می‌کرد؛ درست در جایی که جاده‌های آسفالته به پایان می‌رسید و حومه‌ی شهر آغاز می‌شد. کمتر از پنج دقیقه با مزرعه‌ی محلی فاصله داشتیم. شیر را با اسب و درشکه تحویل می‌دادند. اما چیزی که از نخستین روزهای حضورم در انگلستان به یاد می‌آورم، جوجه تیغی‌ها هستند. این موجودات ناز، خاردار و شب‌زنده‌دار که در انگلستان به وفور پیدا می‌شوند. در طول شب، خیلی از آن‌ها زیر چرخ ماشین‌ها له می‌شدند و در کنار جاده می‌ماندند تا فردا صبح، که رفتگران پیکر بی‌جانشان را جمع می‌کردند.\nهمه‌ی همسایه‌های ما به کلیسا می‌رفتند. در دوران کودکی، وقتی برای بازی با بچه‌ها به خانه‌های‌شان می‌رفتم، دریافتم که پیش از غذا، دعای مختصری هم می‌خوانند. به مدرسه‌ی یکشنبه‌ها پیوستم و خیلی زود به عضویت گروه سرود کلیسا درآمدم. در ده سالگی، به اولین تک‌خوان ژاپنی گروه سرودمان تبدیل شدم. به دبستان محله‌مان رفتم. یعنی به جایی که تنها کودک غیرانگلیسی‌اش بودم. احتمالاً در تمام تاریخ مدرسه، فقط من آن‌جا غیرانگلیسی بوده‌ام! از یازده سالگی هم برای رفتن به مدرسه‌ی دولتی، با قطار به شهر همسایه سفر می‌کردم. هر صبح در واگن قطار در کنار مردهایی می‌نشستم که با کت‌وشلوارهای راه‌راه و کلاه‌های لبه‌دار، راهی دفاتر کارشان در لندن می‌شدند.\nحالا دیگر رفتارهایی را که از یک پسر طبقه متوسط انگلیسی انتظار می‌رود، آموخته بودم. می‌دانستم که وقتی به خانه‌ی یکی از دوستانم می‌روم، باید در لحظه‌ی ورود یک فرد بزرگسال به جمع، فوراً بایستم. فهمیده بودم که قبل از ترک میز، باید از دیگر حاضران اجازه بگیرم. به عنوان تنها پسر خارجی محله برای خودم شهرتی دست و پا کرده بودم. قبل از این‌که من هم محله‌ای هایم را بشناسم، آن‌ها مرا می‌شناختند. در خیابان یا در فروشگاه، بزرگترهایی که کاملاً برایم غریبه بودند مرا به اسم کوچکم صدا می‌کردند.\nوقتی به آن دوره فکر می‌کنم، به یاد می‌آورم که کمتر از بیست سال از پایان یک جنگ جهانی گذشته بود. دورانی که ژاپنی‌ها، بدترینِ دشمنان بودند اما انگلیسی‌ها با صراحت، سخاوت و دست و دلبازی خاصی خانواده‌ی ما را پذیرفتند. این، بیش از هر چیز دیگری مرا شگفت‌زده می‌کند. محبت، احترام و کنجکاوی‌ام نسبت به جان‌به‌دربردگان بریتانیایی جنگ جهانی، هنوز هم به قوت خود باقی است. همان‌ها که در پس‌لرزه‌های پس از جنگ، توانستند رفاه اجتماعی و اقتصادی شگفت‌انگیزی را سامان دهند. این احساس، برآمده از تجربه‌ی شخصی آن سال‌هایم است.\nمن در آن دوران زندگی دومی هم داشتم؛ در خانه با پدر و مادر ژاپنی‌ام! در خانه‌ی ما قوانین دیگر و زبان دیگری حاکم و جاری بود، ما توقعات دیگری از هم داشتیم. نیت اولیه‌ی والدینم این بود که بعد از یکی دو سال، دوباره به ژاپن بازگردند. در طول یازده سال نخست زندگی‌مان در انگلیس، این وضعیتِ «یک سال دیگر برمی‌گردیم..» بر تمام جوانب زندگی‌مان حاکم شده بود. در نتیجه، نگاه والدینم به زندگی در انگلستان، مثل نگاه یک مسافر بود نه یک مهاجر.\nاغلب برای همدیگر از مشاهدات‌شان و رسم‌ورسوم عجیب و غریب اهالی تعریف می‌کردند، بدون آن که تلاش کنند خود را با شرایط موجود سازگار نمایند. برای مدتی طولانی، فرض بر این باقی ماند که من دوران بزرگسالی‌ام را در ژاپن سپری خواهم کرد. برای همین، تلاش برای آموزش ژاپنی و فرهنگ ژاپن به من، هیچ‌گاه متوقف نشد. هر ماه بسته‌هایی از ژاپن می‌رسیدند که حاوی کمیک‌ها، مجلات و خلاصه‌های آموزشی ماه قبل بودند. من همه‌ی آن‌ها را با اشتیاق می‌بلعیدم.\nرسیدن این بسته‌ها در دوران نوجوانیم متوقف شد. شاید بعد از مرگ پدربزرگم. اما خاطرات پدر و مادرم از دوست و آشناهای قدیمی و برش‌هایی از زندگی‌شان در ژاپن، همیشه می‌توانستند تصاویر و احساسات را منتقل نمایند. من در ذهن خودم تصویرهایی داشتم. از مهدکودکم، خانه‌ای که در آن زندگی می‌کردیم، ایستگاه تراموای محلی، سگ وحشی‌ای که کنار پل زندگی می‌کرد، صندلی آرایشگاهی که مخصوص پسربچه‌ها بود و…\nهمه‌ی این‌ها روی هم جمع شدند. در آن سال‌ها، همزمان با قد کشیدنم، مدت زیادی پیش از آغاز تلاش‌هایم برای خلق جهان‌های داستانی، سرگرم ساختن جایی به نام ژاپن در مغزم بودم. جایی که به آنجا تعلق داشتم و جایی که هویت و اعتماد به نفسم را از آن می‌گرفتم. در آن دوران، هرگز به ژاپن سفر نکردم. این دوری به من کمک کرد که تصویر ذهنی واضح‌تر و شخصی‌تری از ژاپن داشته باشم.\nاین‌گونه بود که نیاز به حفظ و حراست در وجود من شکل گرفت. تا میانه‌ی دهه‌ی بیست سالگیم هرگز به وجود این تصویر اشاره نکرده بودم. شاید هم هنوز داشتم تلاش می‌کردم تا این ترکیب‌های ناشناخته را بهتر بشناسم. کم‌کم داشتم می‌پذیرفتم که چه بسا ژاپنِ من جایی نباشد که بتوانم با هواپیما به آن‌جا بروم. شاید سبک و سیاقی که پدر و مادرم از آن سخن می‌گویند، دیگر باقی نمانده باشند. به هر حال، ژاپن حالا دیگر در مغز من لانه کرده بود. شاید هم از همان ابتدا مفهومی احساسی بوده است – مفهومی در ذهن طفلی که در تلاش است تا خاطرات، تخیلات و حدس و گمان‌هایش را سرهم کند. دیگر به این درک رسیده بودم که هر سال که بزرگتر می‌شوم، ژاپنِ من، مکان گرانبهایی که با آن بزرگ شده بودم، در ذهنم کمرنگ‌تر می‌شود.\nحالا اما دیگر مطمئنم که ژاپن من یک موجود منحصر به فرد و بسیار شکننده بود. چیزی که از بیرون قابل تایید نیست. اما همان بود که در آن اتاق کوچک در نورفولک مرا به نوشتن واداشت. تمام کاری که من انجام می‌دادم، روی کاغذ آوردن آن رنگ‌های خاص، آن جهان خاص، آن آداب و رسوم و شیوه‌های معاشرت خاص و در کل، معایب و نیکویی‌های آن مکان بود؛ البته پیش از آن‌که به تمامی از ذهنم محو شوند. آرزو می‌کردم که بتوانم ژاپنم را دوباره با کمک قصه‌ها بسازم؛ آن‌قدر امن و مطمئن، که بتوانم بعدها به کتابی اشاره کنم و بگویم: ببینید، ژاپنِ من آنجاست!\nبهار سال 1983 است؛ سه سال و نیم بعد. لورنا و من حالا در یک آپارتمان در لندن زندگی می‌کنیم. خانه‌ای با دو اتاق در بالاترین طبقه‌ی یک آپارتمان باریک و کم‌عرض! آپارتمانی که بر روی یک تپه، در یکی از بلندترین نقاط شهر بنا شده است. یک دکل تلویزیونی هم در نزدیکی خانه قرار داشت. به همین دلیل، وقتی می‌خواستیم که به صفحه‌های موسیقی‌مان گوش بدهیم، صداهایی مثل صدای اشباح از بلندگوهای گرامافون بلند می‌شد! اتاق نشیمن ما هیچ مبل یا صندلی‌ای نداشت. اما دو تشک داشتیم که بر روی زمین پهن کرده بودیم – البته روی زمین را با کوسن‌ها و بالشتک‌ها پوشانده بودیم. خانه‌ی ما لوکس نبود، اما ما زندگی در آن‌جا را خیلی دوست داشتیم. من اولین کتابم را یک سال پیش چاپ کرده بودم و فیلمنامه‌ای هم برای یک فیلم کوتاه نوشته بودم. فیلمی که قرار بود به زودی از تلویزیون بریتانیا پخش شود.\nطبیعتاً مدتی به اولین رمانم بالیدم و به خودم و نتیجه‌ی کارم افتخار کردم. اما در آن بهار، احساس نارضایتی ناخوشایندی در من ایجاد شده بود. مشکلی وجود داشت. اولین رمانم و اولین نمایشنامه‌ی تلویزیونی‌ام تا حد زیادی شبیه به هم بودند. نه فقط در موضوع، که در سبک هم مشابه بودند. هر چه بیشتر به فیلمنامه نگاه می‌کردم، بیشتر می‌دیدم که در حال تبدیل شدن به رمانم است. حتی دیالوگ‌های‌شان هم در یک جهت بودند. این موضوع آنقدرها هم بد نبود. اما من حالا دیگر دلم می‌خواست بتوانم داستانی بنویسم که تنها روی کاغذ جواب بدهد! اگر قرار باشد تجربه‌ی خواندن رمان، درست مثل تجربه‌ی روشن کردن تلویزیون باشد، پس چرا باید رمان نوشت؟ داستان مکتوب چطور می‌توانست در برابر قدرت سینما و تلویزیون زنده بماند؟ اگر داستان مکتوب نتواند چیزی منحصر به فرد ارائه دهد، چطور بقا خواهد یافت؟\nدر همین دوران بود که من به یک ویروس مبتلا شدم و چند روزی را در تختخواب گذراندم. وقتی کمی بهتر شدم و دیگر آن نیاز دائمی به خوابیدن را در وجودم احساس نکردم، دریافتم آن شیء سنگینی که در تمام این مدت بین من و ملافه‌ها قرار داشت و آزارم می‌داد، یک کپی از جلد اول در جستجوی زمان از دست رفته‌ی مارسل پروست بوده. این نسخه تمام مدت آن‌جا بود؛ پس من هم شروع به خواندنش کردم! شاید تبی که داشتم در ایجاد این شرایط بی‌تاثیر نبود، اما باید بگویم که به شدت تحت‌تاثیر مقدمه و بخش مربوط به کومبره‌ی آن رمان قرار گرفتم. بارها و بارها آن را خواندم. صرف‌نظر از زیبایی ناب این فصل‌ها، از شناخت ابزارهایی که پروست با کمک‌شان بخش‌های مختلف یک داستان را به هم وصل می‌کرد، هیجان‌زده شده بودم.\nترتیب رویدادها و صحنه‌ها، گاه از توالی زمانی و اقتضائات یک طرح خطی پیروی نمی‌کردند. در عوض، به نظر می‌رسید که پراکنده‌اندیشی‌ها و یا خاصیت دگرگونی‌پذیری خاطرات است که داستان را از بخشی به بخش دیگر هدایت می‌کند. گاهی به خودم می‌آمدم و درمی‌یافتم با تعجب در حال فکر کردن به این نکته هستم که این دو لحظه‌ی به ظاهر غیرمرتبط، چطور در ذهن راوی کنار هم قرار گرفته‌اند؟ من ناگهان دریافتم که دارم راهی هیجان‌انگیزتر و آزادتر را برای ایجاد هارمونی در دومین رمانم پیدا می‌کنم. راهی که می‌تواند غنایی خاص را به هر صفحه از رمان ببخشد و حرکات درونی‌ای را ممکن سازد که نمی‌توان آن‌ها را بر هر پرده‌ای نمایش داد. اگر می‌توانستم با پراکنده‌اندیشی و خاطرات سیال ذهن راوی کنار بیایم و با این روش از بخشی به بخش دیگر داستان بروم، چیزی را خلق می‌کردم شبیه آن‌چه یک نقاش آبستره با انتخاب شکل‌ها و رنگ‌ها بر روی یک بوم خواهد آفرید. می‌توانستم صحنه‌ای از دو روز قبل را درست کنار صحنه‌ای متعلق به بیست سال پیش بچینم و از خواننده بخواهم که در مورد ارتباط بین این دو، فکر کند. اندک اندک به این فکر افتادم که ممکن است بتوانم تمام لایه‌های خودفریبی و انکاری را که در هر فرد وجود دارد، در مقابل چشمانش قرار دهم.\nمارس سال 1988 است. من 33 سال دارم. حالا ما یک مبل داشتیم که من روی آن دراز کشیده‌ام و دارم به آلبوم تام ویتس گوش می‌دهم. سال پیش، لورنا و من خانه‌ی خودمان را خریدیم؛ آن هم در یکی از مناطق شیک جنوب لندن. در این خانه، من برای اولین بار اتاق مطالعه‌ی شخصی خود را داشتم. کوچک بود و در نداشت. اما خوشحال بودم که می‌توانم کاغذهایم را آن‌جا پهن کنم و مجبور نیستم در آخر هر روز، تمیزکاری کنم.\nآن‌جا بود که سومین رمانم را نوشتم. این رمان، اولین اثر من بود که محیطی ژاپنی نداشت. رمان‌های قبلیم باعث شده بودند که ژاپنِ من کمتر آسیب‌پذیر باشد. در واقع، کتاب جدیدم که بازمانده روز نام داشت، یک رمان انگلیسی به نظر می‌رسید. هر چند، امیدوار بودم که زیاد هم به سبک و سیاق کارهای قدیمی از آب درنیاید. حواسم بود که مثل خیلی از نویسندگان قدیمی، تصور نکنم همه‌ی خوانندگانم اهل انگلیس هستند و با زیر و بم و دغدغه‌ها و دلمشغولی‌های انگلیسی آشنایی کامل دارند.\nنویسندگانی مثل نایپول راه را برای ادبیات بریتانیایی اما بین‌المللی، خارجی‌تر و برون‌گرایانه‌تر باز کرده بودند. آن نوشته‌ها را می‌توان نوشته‌هایی پسااستعماری دانست. من هم می‌خواستم مثل آنان یک داستان بین‌المللی بنویسم. داستانی که بتواند به راحتی از مرزهای فرهنگی و زبانی عبور کند. حتی اگر داستانی باشد که در جهان انگلیسی کمی عجیب و غریب به نظر برسد. نسخه‌ی انگلستانِ من نسخه‌ای افسانه‌ای خواهد بود. که البته من معتقدم این نسخه‌ی از نگاه انگلستانی‌ها عجیب و غریب، همان چیزی است که در تصورات بسیاری از مردم جهان وجود دارد؛ از جمله کسانی که هرگز به این کشور سفر نکرده‌اند.\nداستانی که به تازگی به پایان رسانده بودم، درباره‌ی یک پیشخدمت انگلیسی بود که در اواخر عمرش متوجه می‌شود زندگی‌اش را بر پایه‌ی ارزش‌های نادرستی سپری کرده است. او دریافت که بهترین سال‌های عمرش را در خدمت یکی از هواداران نازی‌ها بوده است. و با نپذیرفتن مسئولیت‌پذیری اخلاقی و سیاسی خود، به عمیق‌ترین شکل ممکن، عمر و زندگی‌اش را تباه کرده. علاوه بر این، به خاطر خدمت به چنین فردی، خود را از عشق ورزیدن به زنی که به او اهمیت می‌داد، محروم کرد.\nمن چندین و چند بار نسخه‌ی خطی خود را خواندم و از آن تا حد معقولی راضی بودم. با این وجود، احساس غریبی داشتم. احساس می‌کردم که این وسط، چیزی از دست رفته است.\nعصر یک روز، همان‌طور که گفتم در خانه‌مان، بر روی مبل دراز کشیده بودم و به تام ویتس گوش می‌دادم. به یکباره ترانه‌ای به نام بازوهای روبی پخش شد! شاید برخی از شما آن را شنیده باشید. (من حتی فکر کردم که در این لحظه، باید بخشی از آن ترانه را برای شما اجرا کنم، اما نظرم تغییر کرد!) این، آهنگی است درمورد مردی که احتمالاً سرباز است و معشوقش را وقتی که هنوز خوابیده، ترک می‌کند تا راهی جاده و سوار قطار شود. هیچ چیز غیرعادی‌ای در این ترانه وجود ندارد؛ جز این‌که آهنگ را یک قلندر آمریکایی با صدای خش‌دارش اجرا می‌کند. مردی که با آشکار ساختن احساسات درونی‌اش به طور کلی بیگانه است. و اینجاست که درست در وسط آهنگ یک «آن» ایجاد می‌شود. جایی در میانه‌ی آهنگ، وقتی که خواننده تلاش می‌کند به ما بگوید که قلبش در حال شکستن است. این «آن» ناشی از یک کشمکش است. کشمکشی مابین احساسات و مقاومت جانانه‌ای در برابر بروزش! تام ویتس این لحظه را با شکوه خاصی اجرا می‌کند. شما می‌توانید به راحتی مردی خویشتن‌دار را احساس کنید که در مواجهه با غم و اندوه فراوان در حال فروپاشی است.\nوقتی به تام ویتس گوش دادم، تازه فهمیدم که چه کارهایی باقی مانده است. من تصمیم گرفته بودم که پیشخدمت انگلیسی‌ام تا انتهای داستان، دفاعیات عاطفی خود را حفظ نماید. او خود را جایی پشت آن‌ها، از خود و خواننده پنهان کند. اما حالا دیدم که باید تصمیم‌ام را عوض کنم. فقط برای یک لحظه، در انتهای داستان! لحظه‌ای که باید با دقت انتخابش می‌کردم. باید زره او را می‌شکستم. باید به او اجازه می‌دادم که حسرت عظیم و غمباری را که در زیر آن زره تلنبار شده است، به نمایش بگذارد.\nمن در موارد متعددی از خوانندگان زیادی الهام گرفته و آموخته‌ام. اینجا کمتر به اشعار خوانده شده می‌پردازم و بیشتر بر روی نحوه‌ی اجرا تمرکز می‌کنم. همان‌طور که می‌دانیم، صدای انسان، توانایی بیان گستره‌ای پیچیده و غیرقابل تصور از احساسات دارد. در طول سال‌ها، جنبه‌های خاص نوشتن من تحت تاثیر خوانندگانی مثل باب دیلن، نینا سیمون، امیلیو هریس، ری چارلز، بروس اسپرینگستین، گیلیان لش و دوست و همکار عزیزم استیسی کنت بوده است. من چیزی را در صدای آن‌ها می‌شنیدم و با خودم می‌گفتم: بله – همین است. این همان چیزی است که من باید در این صحنه ثبت کنم. یا حداقل صحنه‌ای که خلق خواهم کرد، باید شبیه همین باشد. این احساسات را نمی‌توانم در کلام بگنجانم. اما صدای خواننده گاهی به من کمک می‌کند که هدف را نشانه بگیرم.\nاکتبر سال 1999 است. شاعر آلمانی، کریستوفر هوبنر، به نمایندگی از کمیته‌ی بین‌المللی آشویتس من را برای یک سفر چند روزه به بازدید از اردوگاه کار اجباری دعوت کرد. اقامتگاه من در مرکز ملاقات جوانان آشویتز بود؛ جایی در جاده‌ی مابین اولین اردوگاه آشویتز و اردوگاه مرگ بیرکنائو، دو مایل آن‌سوتر. اطراف این اردوگاه را به صورت غیررسمی به من نشان دادند و من با سه بازمانده‌ی این اردوگاه‌ها ملاقات کردم.\nحس می‌کردم حداقل از نظر جغرافیایی هم که شده به مرکز نیروی سیاهی که نسل من زیر سایه‌اش قد کشید، نزدیک شده‌ام. در بیرکنائو، در یک بعدازظهر مرطوب، در کنار بقایای یک اتاقک گاز ایستاده بودم. اتاقکی که حالا به طرز عجیبی مهجور و مغفول مانده بود. کمابیش همان‌طور که آلمانی‌ها منفجرش کرده و از مقابل ارتش سرخ گریخته بودند. اکنون از آن اتاقک‌ها فقط تکه سیمان‌های خردشده‌ای به جا مانده بود و در زمستان‌های سرد و خشن لهستان، سال به سال بیشتر دچار زوال و نابودی می‌شد. میزبان‌های من از دو راهی پیش رویشان می‌گفتند. آیا باید این مخروبه‌ها را حفظ کرد؟ آیا باید رویشان را با گنبدی شیشه‌ای پوشاند تا سال‌های سال باقی بمانند و نسل‌های آینده هم به تماشایش بنشینند؟ یا باید اجازه داد که سیر طبیعی حیات را طی کنند و آهسته آهسته از میان بروند؟ به نظر من، این استعاره‌ای قوی بود – چیزی بزرگتر و قوی‌تر از یک دوراهی ساده. این چنین خاطراتی را چگونه باید حفظ کرد؟ آیا گنبدهای شیشه‌ای می‌توانستند بقایای شرارت و رنج آدمیزاد را به موزه‌ای بی‌آزار بدل کنند؟ کدام راه را باید برگزینیم؟ در خاطرمان نگه داریم؟ کِی باید فراموش کنیم؟ کی باید تصمیم بگیریم که بگذریم و به جلو حرکت کنیم؟\nمن 44 ساله بودم. تا آن زمان، جنگ جهانی دوم، وحشت و پیروزی‌هایش را متعلق به نسل پدر و مادرم می‌دانستم. اما حالا به یکباره چیزی به ذهنم رسیده است. چیزی نمانده که تمام کسانی که شاهدان آن حوادث بزرگ بودند، دیگر زنده نباشند. بعدش چه خواهد شد؟ آیا بار یادآوری آن خاطرات به دوش نسل من خواهد افتاد؟ ما سال‌های جنگ را تجربه نکرده بودیم. اما حداقل توسط والدینی تربیت شده بودیم که جنگ به زندگی آن‌ها شکل و معنا بخشیده بود. حالا چه؟ من به عنوان یک قصه‌گو وظیفه‌ای دارم که تا این لحظه از آن غافل بوده‌ام؟ وظیفه دارم که این خاطرات را به نسل‌های بعد از خودم منتقل کنم؟\nکمی بعد، در توکیو، در حضور تماشاچیان سخنرانی می‌کردم. یک شرکت‌کننده سوالی را از من پرسید که چندان عجیب نبود. سوال رایجی بود. پرسید که بعد از این چه کار خواهم کرد؟ آن فرد به طور خاص به کتاب‌های من اشاره کرد. گفت کتاب‌هایم در اغلب اوقات دغدغه‌های افرادی را نشان می‌دهند که در دوران تحولات بزرگ سیاسی و اجتماعی زندگی می‌کنند. سپس به گذشته‌ی خود نگاه می‌کنند و در تلاشند که با خاطرات تاریک شرم‌آوری که دارند، کنار بیایند. سپس پرسید: کتاب‌های آینده‌ی من از چنین رویکردی پیروی خواهند کرد؟ قلمروهای مشابهی را پوشش خواهند داد؟\nدیدم جوابی را که می‌خواهم به او بدهم، از قبل آماده نکرده‌ام. گفتم، بله! من اغلب درمورد چنین افرادی نوشته‌ام. افرادی که در دوراهیِ بین فراموشی یا به خاطر سپردن در حال تلاش و تقلا هستند. اما در آینده، دوست دارم بتوانم داستانی بنویسم در مورد نحوه‌ی مواجهه‌ی یک ملت یا جامعه با سوالاتی از این دست. آیا یک ملت، تقریباً به همان روشی که یک فرد می‌تواند به یاد بیاورد یا فراموش کند، عمل می‌کنند؟ یا تفاوت‌های مهمی در این میان وجود دارد؟ خاطرات یک ملت دقیقاً چه چیزهایی هستند؟ آن‌ها خاطرات‌شان را کجا نگاه می‌دارند و چگونه و به چه شکلی آن را حفظ یا کنترل می‌کنند؟ آیا مواقعی وجود دارد که فراموش کردن، تنها راه جلوگیری از تکرار چرخه‌ی خشونت یا جلوگیری از افتادن جامعه به هرج‌ومرج و جنگ است؟ از طرف دیگر، آیا می‌توان ملتی آزاد و باثبات را بر شالوده‌های فراموشی عمدی و عدالت ناکام ساخت؟ خودم را در حالتی پیدا کردم که سعی داشتم به پرسش‌گر بگویم که می‌خواهم راهی برای نوشتن در این موارد پیدا کنم؛ اما متاسفانه در حال حاضر نمی‌دانم که چطور باید این کار را انجام داد.\nدر شبی از شب‌های سال 2001، در اتاق تاریکِ جلویی خانه‌مان در شمال لندن (همان خانه‌ای که در آن دوران، آن‌جا زندگی می‌کردیم)، با لورنا به تماشای یک نوار VHS نشستیم. روی نوار، یکی از فیلم‌های هاوارد هاکس ضبط شده بود. فیلمی متعلق به سال 1934، به نام قرن بیستم. فیلمی که بعدها فهمیدیم ربطی به قرنی که در آن زندگی کردیم ندارد و در مورد قطاری است به همین نام، که نیویورک و شیکاگو را به هم متصل می‌کند.\nهمان‌طور که شاید برخی از شما بدانید، این فیلم، یک کمدی پرشتاب است. ماجراهای آن، عمدتاً در یک قطار رخ می‌دهد و روایت‌گر زندگی یک تهیه‌کننده‌ی برادوی است. او با استیصالی فزاینده می‌کوشد که بازیگر زن نقش اولش را از رفتن به هالیوود و تبدیل شدن به یک ستاره‌ی سینمایی منصرف کند. فیلم روی بازی کمدیِ درخشان جان بریمور می‌چرخد؛ کسی که از بازیگران بزرگ زمانه‌اش بود. میمیک صورتش، ژست‌ها و حالاتی که به خود می‌گرفت، رفتارش، تک تک دیالوگ‌هایی که بیان می‌کرد، همه و همه لایه‌هایی از طنز و تناقض را در خود نهان داشتند. گویی به تماشای مسخرگی‌های مردی نشسته بودیم که غرق در خودمحوری و ننه من غریبم بازی است. بازی او از بسیاری جهات عالی است. با این حال، همچنان که فیلم پیش می‌رفت، درمی‌یافتم که زیاد با قصه درگیر نشده‌ام. ابتدا سر در نمی‌آوردم که ماجرا چیست! هم هوادار پروپاقرص فیلم‌های هاوارد هاکس بودم (مثل منشی همه‌کاره‌ی او و فقط فرشته‌ها بال دارند) و هم بازی جان بریمور را دوست داشتم.\nبعد از حدود یک ساعت از شروع فیلم، کم کم فکری ساده اما تکان‌دهنده به سراغم آمد. فهمیدم که کاراکترهای شفاف و بی‌اندازه باورپذیر، چه در رمان‌ها باشند و چه در فیلم‌ها و نمایش‌ها، نمی‌توانند من را تحت تاثیر قرار دهند. شاید چون این شخصیت‌ها نمی‌توانستند با هیچ کاراکتر دیگری یک رابطه‌ی جالب انسانی برقرار کنند. بلافاصله فکری/سوالی از ذهنم گذشت: چه می‌شود اگر دست از نگرانی برای کاراکترهایم بردارم و بیشتر نگران روابط آن‌ها با همدیگر باشم؟\nهمانطور که قطار تلق و تولوق کنان به سمت غرب پیش می‌رفت و جان بریمور هم دیوانه‌تر می‌شد، به نظر‌یه‌ی جذاب ای. ام. فاستر در مورد تمایز میان کاراکترهای دو بعدی و سه بعدی فکر می‌کردم. او گفته بود که یک کاراکتر داستانی وقتی سه بعدی می‌شود که بتواند به شکلی متقاعدکننده، ما را غافلگیر کند. تنها به این ترتیب است که آن‌ها کامل خواهند شد. حالا من از خودم می‌پرسیدم که چه می‌شود اگر یک شخصیت، سه بعدی شود اما سایر روابطش این‌گونه پیش نروند؟\nفاستر، در جایی دیگر، از تصویری طنزآمیز استفاده کرده است. او می‌گوید: باید خط داستانیِ یک رمان را با یک انبرک بالا بیاوریم و مثل یک کرم، در زیر نور بررسی‌اش کنیم. از خودم می‌پرسیدم که من می‌توانم کار مشابهی را انجام دهم؟ می‌توان رابطه‌های مختلف و گاه متقاطع داستان‌هایم را مثل یک کرم بالا بیاورم و بررسی‌شان کنم؟ آیا می‌توانم این کار را با خودم بکنم؟ با داستان‌هایی که تمام‌شان کرده‌ام چه؟ با داستان‌هایی که تازه در حال طرح‌ریزی‌شان هستم چه؟ آیا این کار نتیجه‌ای خردمندانه در پی خواهد داشت؟ یا وقتی به آن‌ها زل می‌زنم، متوجه خواهم شد که کلیشه‌هایی فرسوده هستند؛ چیزی شبیه همان‌ها که در صدها داستان معمولی یافت می‌شوند. یا مثلاً این رابطه‌ی رفاقتی – رقابتی بین دو دوست چه؟ به اندازه‌ی کافی پویا هست؟ بسامد احساسی دارد؟ آیا می‌تواند تکامل یابد؟ آیا به طرز متقاعدکننده‌ای غافلگیرکننده هست؟ آیا سه بعدی هست؟ به ناگاه دریافتم که حالا بهتر می‌فهمم چرا در گذشته، علیرغم چاره‌جویی‌های ناامیدانه‌ام، جنبه‌های مختلفی از کارم خوب از آب در نمی‌آمدند. همانطور که به جان بریمور نگاه می‌کردم، افکاری به ذهنم خطور می‌کردند. فکرهایی در مورد این‌که همه‌ی داستان‌های خوب – صرف‌نظر از اینکه اسلوب روایتی‌شان چقدر سنتی و چقدر مدرن بوده است – رابطه‌هایی داشته‌اند که برای ما مهم بوده‌اند، تکان‌مان داده‌اند، سرگرم‌مان کرده‌اند و حتی غافلگیرمان کرده‌اند. شاید در آینده، اگر بیشتر حواسم به رابطه‌هایم باشد، کاراکترهایم بتوانند خودشان، خودشان را شکل دهند.\nحالا که دارم این‌ها را تعریف می‌کنم، ممکن است با خودتان بگویید که خب، این که یک موضوع واضح است! اما می‌خواهم بگویم که این ایده‌ی واضح و مسلم، خیلی دیر به ذهن من خطور کرد. من آن را به چشم یک نقطه‌ی عطف می‌بینم. از آن زمان به بعد، شالوده‌ی داستان‌هایم را به شکل دیگری بنا کردم. مثلاً در هنگام نوشتن رمان هرگز رهایم مکن، از همان ابتدای کار شروع کردم به فکر کردن در مورد رابطه‌های مثلثی و سایر روابطی که از دل آن‌ها برمی‌آمدند.\nنقاط عطف مهم در زندگی حرفه‌ای یک نویسنده – و شاید باقی شغل‌ها – چیزهایی از همین دست هستند. اغلب اوقات، این نقاط عطف، کوچک و شاید حتی گاهی ناخوشایند باشند. آن‌ها جرقه‌هایی آرام و شخصی هستند که اغلب یا نمی‌آیند یا اگر می‌آیند بدون هیاهو خواهند آمد. به دور از توصیه‌های پرزرق‌وبرق همکاران یا گوشزدهای پیاپی مربیان. آن‌ها اغلب باید برای جلب توجه ما با خواسته‌های پر‌رنگ‌تر و فوری‌تر رقابت کنند. گاهی اوقات چیزی را در پیش چشمان‌تان آشکار خواهند کرد که ممکن است برخلاف خرد غالب باشد. اما مهم این است که وقتی می‌آیند، بتوانیم ماهیت وجودی‌شان را تشخیص دهیم. اگر بتوانیم… اگر هم نتوانید، آن فرصت از کف شما خواهد رفت.\nمن این‌جا روی مسائل کوچک و شخصی‌تر تاکید کردم، چرا که اساساً کار من همین است. آدمی هستم که در اتاقی آرام می‌نشیند و می‌نویسد. در در تلاش است تا با آدم دیگری ارتباط برقرار کند. آدمی هستم که در اتاقی آرام – شاید هم کمی شلوغ – می‌نشیند و در تلاش است که چیزی بخواند. داستان‌ها می‌توانند سرگرم‌کننده باشند، گاهی می‌توانند نکته‌ای را به شما بیاموزند یا بحثی را مطرح کنند. اما آنچه که برای من مهم است، این است که در آن‌ها، احساسات و عواطف رد و بدل می‌شود. آن‌ها چیزهایی را در خود دارند که ما انسان‌ها، فراتر از مرز و محدوده‌هایمان در تلاشیم که با هم به اشتراک بگذاریم. دوروبر ما پر از صنایع پرزرق و برق است. صنعت کتاب، صنعت فیلم، صنعت تئاتر. اما در نهایت داستان‌ها موضوع مشخصی دارند. در آن‌ها شخصی به شخص دیگر می‌گوید: من این‌طوری حسش میکنم، می‌توانی حرفم را بفهمی؟ در تو هم همین احساس را برمی‌انگیزاند؟\nحالا به زمان حال رسیده‌ایم. گویی به تازگی از خواب بیدار شده‌ام و دریافته‌ام که چندین سال را در حباب سپری کرده‌ام! من نتوانستم که اضطراب و سرخوردگی بسیاری از اطرافیانم را درک کنم. فهمیدم که جهانِ من – جهان متمدنِ من پر از آدم‌های شوخ‌طبع و آزاداندیش است که در واقع، کوچکتر از چیزی هستند که تصور می‌کردم. سال 2016، سالی شگفت‌انگیز بود و برای من، افسرده کننده. اتفاقات سیاسی اروپا و آمریکا و اقدامات تروریستی در سراسر جهان مرا مجبور به اعترافی کردند: شاید پیشرفت‌های توقف‌ناپذیر در تثبیت ارزش‌های آزادی‌خواهانه و انسان‌گرایانه‌ای که من از کودکی تا به امروز بدیهی می‌شمردشان، توهم بوده باشد.\nمن از نسلی هستم که به صورت ذاتی، تمایل به خوشبینی دارد. چرا که نه؟ ما شاهد بودیم که بزرگترهایمان توانستند با موفقیت اروپا را از چنگ رژیم‌های توتالیتر، نسل‌کشی و کشتارهای بی‌سابقه رها و آن را تبدیل به منطقه‌ای غبطه برانگیز و سرشار از دموکراسی‌های آزادی‌خواهانه کنند. جایی که در آن، روابط دوستانه‌ی کم و بیش بدون مرزی حاکم بود. ما شاهد فروپاشی امپراتوری‌های قدیمی در سراسر جهان بودیم؛ و به همراهشان مفروضات نکوهیده‌ای که پشتیبانی‌شان می‌کردند. ما شاهد پیشرفت چشمگیری در زمینه‌هایی مثل فمینیسم، حقوق اقلیت‌های جنسی و نبرد در چندین جبهه علیه نژادپرستی بودیم. ما در پس زمینه‌ی یک جنگ بزرگ رشد کردیم؛ یک جنگ همزمان ایدئولوژیک و نظامی در بین سرمایه‌داری و کمونیسم. و شاهد برآمدن نتیجه‌ای بودیم که بسیاری‌مان آن را خوشحال‌کننده می‌پنداریم.\nولی اکنون با نگاهی به گذشته، به نظر می‌رسد که از زمان فروپاشی دیوار برلین به این سو، دوره‌ای ملال‌انگیز و سرشار از حس خودبرتربینی و فرصت‌های از دست رفته آغاز شده است. نابرابری‌های عظیمی، هم در منابع و هم در فرصت‌ها به وجود آمده‌اند. این نابرابری‌ها، هم در درون ملت‌ها ایجاد شده‌اند و هم در بین ملل گوناگون. به خصوص، در حمله‌ی فاجعه‌بار به عراق، در سال 2003 و در طول سال‌هایی طولانی‌ای که به خاطر سقوط ننگین اقتصادی در سال 2008، سیاست‌های ریاضتی بر مردم عادی تحمیل شد. ما به جایی رسیدیم که ایدئولوژی‌های راست افراطی و ملی‌گرایی‌های قبیله‌ای تکثیر می‌شوند. نژادپرستی در اشکال سنتی خود اما با نسخه‌های مدرن‌تر و بازارهایی بهتر بار دیگر در حال افزایش است. در زیر خیابان‌های متمدن ما هیولاهایی مدفون، در شُرف بیداری هستند. در حال حاضر، به نظر می‌رسد که ما فاقد هر گونه دلیل موجه برای اتحاد هستیم. در عوض، حتی در دموکراسی‌های ثروتمند غربی هم به اردوگاه‌های رقیب تقسیم می‌شویم، و باید برای تامین منابع و قدرت با همدیگر به سختی و تلخی رقابت کنیم.\nو در پیچ دیگر، (شاید هم ما همین الان پیچیده باشیم) چالش‌هایی دیگر قرار دارند و پیشرفت‌های مهمی را در علم، تکنولوژی و پزشکی به ما تحمیل می‌کنند. امروز، تکنولوژی‌های ژنتیکی، از جمله تکنیک دستکاری ژنتیک و پیشرفت‌ها در هوش مصنوعی و رباتیک برای ما منافعی شگفت‌انگیز و حیات‌آور به دنبال داشته‌اند. اما این ماجرا ممکن است به گزیده‌سالاری بی‌رحمی منجر شوند. چیزی شبیه به آپارتاید و بیکاری گسترده برای کسانی که امروز در حرفه‌ی خود نخبه به شمار می‌روند.\nو اکنون من اینجا هستم. مردی در شصت سالگی که چشم‌هایش را می‌مالد و تلاش می‌کند که از لابه‌لای مه، تصویر واضح دنیایی را که تا دیروز گمان هم نمی‌کرد وجود داشته باشد، ببیند. آیا من به عنوان یک نویسنده‌ی خسته از نسلی با ذهن خسته، انرژی لازم برای دیدن این مکان ناآشنا را دارم؟ آیا چیزی برایم باقی مانده است که بتوانم به کمک آن یک چشم‌انداز ارائه دهم و لایه‌هایی عاطفی را به این بحث‌ها، جنگ‌ها و دعواها اضافه کنم؟ آن هم در جامعه‌ای که در تلاش و تقلا برای سازگار کردن خود با تغییرات عظیم است!\nمن مجبور هستم که ادامه بدهم و هر آن‌چه را که در توانم است در این میدان بگذارم. چون هنوز هم باور دارم که ادبیات مهم است. و مشخصاً در طول عبور از این مسیر سخت هم کماکان مهم خواهد ماند. ولی نگاه من به نویسندگانی از نسل‌های جدیدتر و جوان‌تر خواهد بود. با این امید که ما را برانگیزانند و هدایت کنند. این دوره، متعلق به آن‌هاست. آن‌ها نسبت به این دوره، دانش و شمی دارند که من فاقدش هستم. امروز در دنیای کتاب‌ها، سینما، تلویزیون و تئاتر، نبوغی سرشار و ماجراهایی مهیج را می‌بینم. زنان و مردانی که در دهه‌های چهل، سی و بیست سالگی‌شان هستند. پس خوشبینم. چرا نباشم؟\nولی اجازه بدهید که حرفم را با یک درخواست تمام کنم. شاید بتوان اسمش را گذاشت، یک درخواست نوبلی! اصلاح همه‌ی جهان کار سختی است. ولی بیایید دست کم به این فکر کنیم که چطور می‌توانیم در این دنیا برای خودمان یک کنج دنج و آرامش‌بخش داشته باشیم. این کنج دنج، همان ادبیات است. جایی است که ما در آن کتاب می‌خوانیم، می‌نویسیم و منتشر می‌کنیم. توصیه می‌کنیم، نقد می‌کنیم، نقد منفی می‌نویسیم و به آن‌ها جایزه می‌دهیم. به باور من، اگر قرار است که نقش مهمی را در این آینده‌ی مبهم و نامعلوم ایفا کنیم، اگر قرار است که از نویسندگان امروز و فردا، بهترین نکات را استخراج کنیم، باید متنوع‌تر شویم. به خصوص از دو جنبه!\nپیش از هر چیز، باید جهان ادبی مشترکمان را گسترش دهیم تا بتوانیم صداهای بیشتری را، ورای محدوده‌های امن فرهنگ‌های جهان اولی، بشنویم. ما باید با شوق و انرژی بیشتری به دنبال الماس‌های به جا مانده از فرهنگ‌های ناشناخته بگردیم. چه نویسنده‌ای باشد در یک کشور دوردست، چه نویسنده‌ای داخل کشور خودمان. دوم هم اینکه، باید بسیار مراقب باشیم که که ادبیات خوب را چطور توصیف و تعریف می‌کنیم. این تعریف نباید بیش از حد باریک یا محافظه کارانه باشد.\nنسل بعدی، با انواع روش‌های جدید و حتی گیج کننده برای روایت داستان‌های مهم و خارق العاده خواهد رسید. ما باید ذهن خود را برای پذیرش آن‌ها باز نگه داریم. به ویژه در زمینه‌های مربوط به ژانر و فرم. بلکه بتوانیم آن‌ها را به خوبی پرورش دهیم و پیروزی‌هایشان را جشن بگیریم. در دوره‌ای که مرز کشیدن و تفکیک کردن به طرز خطرناکی رو به رشد است، ما باید گوش فرا دهیم، خوب بنویسیم و خوب بخوانیم. با این کار، دیوارها و مرزها فرو خواهند ریخت. حتی ممکن است ایده‌های نو، و بینش‌های انسانی عظیمی را در این میان بیابیم. چیزهایی که می‌توانند جانی تازه به ما ببخشند.\nاز آکادمی سوئد، بنیاد نوبل و مردم سوئد که طی سال‌ها، جایزه‌ی نوبل را به نمادی درخشان برای خوبی‌هایی تبدیل کردند که ما انسان‌ها با امید محقق شدن‌شان تلاش می‌کنیم، سپاسگزارم.\nنوبل ادبیاتایشی گورو


سلامت نیوز : شما تنها نیستید، خیلی از خانم‌ها این روزها به طور دائم احساس خستگی می‌کنند و حوصله کارهای خانه را ندارند! درواقع 70درصد از خانم‌های خانه‌دار دچار خستگی، بی‌حوصلگی و کرختی روزانه می‌شوند! به گزارش سلامت نیوز به نقل از مجله سیب سبز ؛ اما نکته مهم این است که خستگی شما بی‌دلیل نیست و با کمی تحقیق درمورد علت و تلاش برای برطرف‌کردن آن می‌توانید از شر آن راحت شوید و از هر ثانیه از زندگی خود نهایت استفاده را ببرید. در اینجا 9 دلیل اصلی خستگی در خانم‌ها را با هم بررسی می‌کنیم و به شما می‌گوییم چطور برآنها غلبه کنید.1. مصرف بیش از حد کافئینچای و قهوه خستگی‌تان را در نمی‌آورنداگر فکر می‌کنید با مصرف چندین لیوان چای و قهوه در طول روز می‌توانید خستگی‌تان را برطرف کنید، سخت در اشتباهید! مصرف بیش از حد مواد حاوی کافئین به‌خصوص بعد از غروب آفتاب می‌تواند برعکس عمل کند و باعث شود شب‌ها خواب کافی نداشته باشید. شیرینی‌های خوشمزه‌ای هم که درکنار نوشیدنی‌های‌تان می‌خورید اگرچه در لحظه خوردن حس خوبی ایجاد می‌کنند اما قندخون را دچار نوسان کرده و همین موضوع خستگی را چندین برابر می‌کند. بهترین راه برای رفع خستگی پیروی از یک رژیم غذایی سرشار از میوه و سبزی تازه و پروتئین‌های بدون چربی است. با این کار می‌توانید وزن اضافی‌تان را هم کم کرده و از چاقی که یکی دیگر از دلایل اصلی خستگی است، دوری کنید.2. نداشتن فعالیت ورزشیکم‌تحرک‌ها خسته‌تر هستندورزش نکردن یکی از دلایل مهم خستگی است. روانشناسان معمولا برای رفع خستگی در ابتدا به بیماران‌شان پیروی از یک برنامه ورزشی منظم را پیشنهاد می‌کنند. البته یادتان باشد 3تا6 ساعت قبل از خواب نباید هیچ نوع ورزشی انجام دهید. اگر احساس می‌کنید بعد از ورزش خسته‌تر می‌شوید باید بدانید که ورزش درواقع انرژی تولید می‌کند نه اینکه آن را کاهش دهد! تقریبا تمامی تحقیقاتی که روی این مسئله صورت گرفته ثابت کرده‌اند افراد کم‌تحرکی که شروع به ورزش می‌کنند خیلی کمتر از افرادی که همیشه یکجا بیکار می‌نشینند احساس خستگی می‌کنند. برای رفع خستگی باید حداقل 3 روز در هفته روزی 40 دقیقه ورزش کنید. مهم نیست چه ورزشی انجام می‌دهید فقط اینکه یکجا ثابت و بیکار ننشینید! بعد از یک ماه ورزش خودتان شاهد تغییرات ایجاد شده خواهید بود و در 3تا 6 ماه آینده نیز به بهترین وضعیت خواهید رسید.3. کم‌خوابیقبل از خواب موبایل بازی می‌کنید؟حتما می‌دانستید می‌خواهیم راجع به کم‌خوابی صحبت کنیم! تقریبا نیمی از دلایل خستگی مربوط به کم‌خوابی است. اگر شب‌ها نمی‌توانید به طور میانگین 7 ساعت خواب مداوم داشته باشید، سعی کنید 3ساعت قبل از خواب اصلا نوشیدنی‌های حاوی کافئین مصرف نکنید. اگر هم دستشویی رفتن‌های نیمه شبی دلیل از خواب پریدن‌تان است شب‌ها بعد از شام یا حتی بعد از ساعت 6 عصر دیگر نوشیدنی ننوشید. البته این را هم درنظر بگیرید که بعضی افراد با مصرف یک لیوان شیر عسل گرم قبل از خواب بهتر می‌خوابند. علاوه‌بر این هنگامی که به تختخواب می‌روید از دیدن تلویزیون یا کار با موبایل و لپ‌تاپ صرف‌نظر کنید. اتاق خواب‌تان هم باید آرام، با دمای معتدل و کم‌نور باشد.4. کم‌خونیوقتی بافت‌ها و ارگان‌ها اکسیژن کافی دریافت نمی‌کنندکم‌خونی یکی از رایج‌ترین دلایل خستگی در خانم‌هاست که می‌توان به‌راحتی با یک آزمایش خون ساده آن را تشخیص داد. این مشکل در خانم‌هایی که قاعدگی‌های سنگین و طولانی دارند بیشتر دیده می‌شود. کم‌خونی درواقع به‌دلیل کمبود هموگلوبین بروز می‌کند. هموگلوبین یک نوع پروتئین غنی از آهن در گلبول قرمز خون است که مسئول حمل اکسیژن از ریه‌ها به سایر بخش‌ها و ارگان‌های بدن است. زمانی که بافت‌ها و ارگان‌ها اکسیژن کافی دریافت نکنند نتیجه آن بروز خستگی خواهد بود. کم‌خونی را می‌توان با پیروی از یک رژیم غذایی سرشار از آهن شامل انواع گوشت‌ها و سبزیجات تیره رنگ مثل اسفناج و بروکلی یا مکمل‌های آهن بر‌طرف کرد؛ البته اگر دلیل کم‌خونی‌تان فقر آهن باشد، زیرا کم‌خونی می‌تواند دلایل دیگری هم داشته باشد، ازجمله کمبود ویتامین B12، بیماری‌های مزمن کلیوی، خونریزی‌های داخلی و کمبود اسید فولیک. درصورت مداوای صحیح، احساس خستگی تا بعد از 30 روز برطرف می‌شود.5. اختلالات تیروئیدشاید متابولیسم بدن‌تان پایین استاگر همیشه تنبل، کم‌فعالیت یا افسرده هســتید دلیــل آن می‌توانــد کم‌کاری تیروئید باشد. تیروئید غده‌ای پروانه‌ای شکل و کوچک است که در ابتدای گلو قرار دارد و متابولیسم بدن را کنترل می‌کند. 17درصد از کل زنان در 60 سالگی دچار اختلال عملکرد تیروئید هستند و بیشتر آنها از این موضوع خبر ندارند. اگر این هورمون‌ها کم باشند مصرف هورمون‌های مصنوعی سرعت شما را بالا برده و درنتیجه احساس بهتری خواهید داشت.6. دیابتهمیشه خسته و تشنه هستید و تاری دید دارید؟!کسانی که دیابت‌شان کنترل شده نیست همیشه احساس خستگی می‌کنند. اگر احساس کرختی و تاری دید دارید و مدام به دستشویی می‌روید و همیشه تشنه هستید باید سطح قند خون‌تان را چک کنید. درواقع خستگی مزمن یکی از علائم دائمی این بیماری است که زندگی عادی را برای بیماران دشوار می‌سازد و به آنها اجازه نمی‌دهد برای کنترل وزن‌شان و مدیریت مناسب بیماری خود بتوانند به اندازه کافی فعال باشند و ورزش کنند. بیماران دیابتی بیشتر دچار کمبود آب و ویتامین B می‌شوند که هر دو از عوامل مهم بروز خستگی هستند. بیشتر این بیماران با وجود آگاهی از ضرر مصرف نوشیدنی‌های شیرین و انرژی‌زا برای تامین انرژی مورد نیاز بدن خود از این نوشیدنی‌ها استفاده می‌کنند که البته گزینه‌های ناسالم و تشدید‌کننده بیماری هستند.7. کمبود پتاسیماگر در تابستان خستگی‌تان بیشتر می‌شود!کمبود مواد مغذی ازجمله پتاسیم می‌تواند باعث خستگی شود. این کمبود را هم می‌توان به‌راحتی با یک آزمایش خون تشخیص داد. پتاسیم در کنترل میزان آب و حفظ تعادل مناسب اسید و باز در بدن نقش دارد و تعادل املاح و الکترون‌ها در بدن توسط این ماده معدنی حفظ می‌شود. پتاسیم همچنین به ذخیره‌سازی قند خون در بدن کمک می‌کند و درصورتی که این ماده به بدن به‌طور مناسب نرسد فرد دچار ضعف ماهیچه و احساس خستگی شدید می‌شود. پتاسیم برای سلول‌های عصبی، دستگاه عصبی، دریچه‌های قلبی و کارکرد کلیه‌ها بسیار ضروری است و خانم‌ها باید تلاش کنند در هوای گرم و به‌خصوص تابستان غذاهای غنی از پتاسیم بیشتر استفاده کنند زیرا پتاسیم بر اثر تعریق از بدن خارج می‌شود. کمبود پتاسیم همچنین به پوست آسیب جدی وارد می‌کند. از دیگر علائم کمبود پتاسیم می‌توان به یبوست، افت کارکرد کلیه، ضربان غیرطبیعی قلب و مشکلات تنفسی اشاره کرد. منابع مناسب پتاسیم شامل آووکادو، موز، سیب‌زمینی، انجیر، آلو، گوجه‌فرنگی، قارچ، کشمش سیاه، گل کلم و کلم بروکلی است.8. آپنه انسدادی خوابخر و پف می‌کنید و از خواب می‌پرید؟اگر شب‌ها خروپف می‌کنید شاید دلیل آن آپنه انسدادی خواب باشد. آپنه باعث می‌شود چندین بار هنگام خواب تنفس‌تان برای مدت کوتاهی قطع شود و از خواب بپرید. نگران نباشید این مشکل هم درمانی دارد. این اتفاق بیشتر در شب رخ می‌دهد و باعث می‌شود در هر بار تنگی نفس برای مدت طولانی بیدار بمانید. به این ترتیب چرخه منظم خواب‌تان دچار اختلال خواهد شد. در این اختلال مجرای فوقانی تنفس دچار انسداد می‌شود و بیشتر زنان چاق دچار آن می‌شوند. برای تشخیص این بیماری نیاز به آزمایش‌های مخصوص وجود دارد. اگر دچار این اختلال هستید پزشک به شما پیشنهاد خواهد کرد وزن خود را کم کنید و سیگار را ترک کنید.9. اختلالات قلبیاگر هنگام فعالیت بدنی تنگی نفس می‌گیرید...خستگی مزمن و زیاد در خانم‌ها می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل قلبی باشد. اگر به‌تازگی هنگام فعالیت‌هایی که قبلا به‌راحتی انجام می‌دادید احساس تنگی نفس و خستگی بیش از حد پیدا می‌کنید و نمی‌توانید به‌راحتی ادامه دهید، ممکن است به یک ناراحتی قلبی دچار شده باشید. اما این به‌آن معنا نیست که هربار خمیازه کشیدید، نگران شوید که شاید مبتلا به بیماری قلبی هستید. در بیشتر مواقع خستگی نشان اولیه بیماری قلبی نیست بلکه به چیزهای دیگر ارتباط دارد. در عین حال بیماری‌های قلبی سردسته علل مرگ در زنان است و بنابراین توجه به آن ضرورت دارد، پس اگر خستگی به‌دنبال هر فعالیت ساده مانند جاروزدن خانه و... بروز کرد بهتر است برای آزمایش‌های قلبی به پزشک مراجعه کنید. اگر خستگی شما مربوط به فعالیت قلب‌تان بود داروهایی وجود دارد که احساس خستگی را رفع کرده و انرژی‌تان را احیا می‌کند.آخرین نکته:اگر باز هم خسته بودیدرایج‌ترین دلایل خستگی همان‌هایی هستند که در بالا اشاره کرده‌ایم. اگر واقعا به هر کدام از آنها اهمیت دادید و باز هم خستگی‌تان برطرف نشد پس شاید علت خستگی، وجود یک مشکل یا بیماری از درون بدن‌تان باشد. 2013-08-31 09:40


افق تازه‌ای از دوران دفاع دفاع مقدس در آبادان یازده 60 راه نوشت % یادداشت سینمایی % گفت و گو با فیلمسازان % نقد و بررسی فیلم % راه نوشت\nافق تازه‌ای از دوران دفاع دفاع مقدس در آبادان یازده 60\nبه گزارش سایت راه نوشت، «آبادان یازده 60» چهارمین فیلم بلند سینمایی مهرداد خوشبخت کارگردان 50 ساله و اصالتاً آبادانی سینمای ایران است. او که سابقه ساخت آثاری چون: «عقاب صحرا»، «صدای پای من» و «جای او دیگر خالی نیست» را در کارنامه هنری خود دارد، این بار در چهارمین ساخته سینمایی خود به سراغ سوژه‌ای داغ و نفسگیر رفته است.\n«آبادان یازده 60» روایت شوق‌انگیزی از مقاومت سرافرازانه جنوبی‌نشینان خون‌گرم و نازنین ایران زمین به‌ویژه اهالی دلیر کوی ذوالفقاری آبادان در طول سال‌های دفاع مقدس است؛\nمردمان نجیبی که با دستان خالی و قلب‌هایی آکنده از اراده و ایمان، دلیرانه در مقابل هجوم دشمن متخاصم ایستادند و وجب به وجب خاک آبادان را با جان و دل پاسداری کردند؛\nطیفی از این مردمان نجیب و استوار، کارمندان متعهد و جان بر کف رادیو آبادان بودند؛ همان‌ها که با مقاومت ستودنی و متهورانه خود تا آخرین لحظات حیاتشان مانع از سقوط رادیو آبادان و تصاحب آن توسط ارتش بعث شدند.\nشاید اگر رادیو به‌سان یگانه حلقه امیدبخش اتصال میان مردم و رزمندگان آن دوران سقوط می‌کرد، آبادان نیز سقوط کرده بود. 1160 فرکانس ماندگار رادیو آبادان در طول سال‌های دفاع مقدس است؛\nفرکانس شورآفرین و امیدبخشی که اهالی شهر با گوش دادن به طنین استحکام‌بخش آن، برای تداوم مقاومت و ایستادگی در جبهه نبرد حق علیه باطل مصمم‌تر می‌شدند.\n«آبادان یازده 60» سوژه بکر و بدیعی دارد؛ اساساً توجه به اهمیت و جایگاه تاریخی رسانه یگانه، نافذ و تأثیرگذاری چون رادیو و ضریب‌بخشی به کارکرد بی‌بدیل آن در طول سال‌های دفاع مقدس، موضوعی است که پرداختن به آن پیش از این در سینمای ایران و خاصه فیلم‌های متعلق به گونه دفاع مقدس مسبوق به سابقه نبوده است؛\nاین در حالی است که کمتر تحلیل‌گری می‌تواند نقش کلیدی و برجسته این رسانه امیدبخش و همت‌ساز را در پمپاژ روحیه، شور، امید و انگیزه به قلوب مردمان آن روزگار را نادیده بگیرد.\nرادیو؛ رسانه مهم و مردمی در تقویت اراده مردمان مقاوم سال‌های جنگ تحمیلی\nحاجت به اظهار نیست که نقش کلیدی رادیو؛ این رسانه مهم و مردمی در تقویت اراده مردمان مقاوم سال‌های جنگ تحمیلی برای دفاع از مرزهای ایران عزیز، امری غیرقابل انکار است؛\nبنابراین تا همین جا باید گفت که ترسیم چنین افق تازه‌ای از دوران دفاع دفاع مقدس، هوشمندی و ظریف‌طبعی خاصی را می‌طلبد که مهرداد خوشبخت واجد چنین خصلتی بوده است.\nنخستین کشمکش فیلمنامه از همان دقایق آغازین میان رئیس رادیو آبادان و یکی از فرماندهان بسیج مردمی شهر در می‌گیرد؛ کشمکشی که به سبب اصرار فرمانده بسیج مردمی به تعطیلی رادیو آبادان درپی رسیدن نیروهای ارتش بعث به شط و امتناع رئیس رادیو آبادان از تن دادن به تعطیلی رادیو رقم می‌خورد؛ این کشمکش هرچند کوتاه اما به درستی در خدمت خلق جذابیت و تبسیط موقعیت دراماتیک اثر قرار می‌گیرد.\nحضور و مشارکت اقشار گوناگون با جهان بینی‌های متفاوت\nیکی از نقاط قوت فیلم که به نوعی می‌توان آن را برگ برنده فیلمساز برشمرد، تأکید بر حضور و مشارکت آحاد و اقشار گوناگون مردم با فرهنگ‌ها، مذاهب و جهان بینی‌های متفاوت، فارغ از جنسیت و قوم در دوران هشت ساله دفاع مقدس است؛ تأکیدی کاملا به‌جا و مؤثر که در ایجاد حس وحدت و تعمیق همدلی مخاطب نسبت به فیلم کارگر می‌افتد؛\nدر این راستا، کاراکتر موسیو با بازی درخشان حسن معجونی که مسئولیت حفظ و آرشیو نوارهای ضبط شده رادیو آبادان را بر عهده دارد، شخصی مسیحی مذهب است؛ او فارغ از چنین تفاوتی، دوشادوش دیگر کارمندان رادیو برای حفظ سنگر استراتژیک رادیو آبادان تلاش می‌کند.\nاز سوی دیگر، همسر بهمن همراه با یکی از گزارشگران زن رادیو آبادان نیز مجاهدانه در کنار مردان قرار می‌گیرند و پابه پای آنها به مقاومت و ایستادگی در مقابل تهاجم دشمن متخاصم می‌پردازند.\nشخصیت‌پردازی متناسب، ریتمی موزون و موقعیت دراماتیک جذاب\n«آبادان یازده 60» از شخصیت‌پردازی متناسب، ریتمی موزون و موقعیت دراماتیک جذاب و کشاننده‌ای بهره می‌برد. فیلم در بیان خصوصیات کاراکترها کم‌گویی یا اطاله کلام نمی‌کند و خصایص جملگی آنها را به میزان لازم به مخاطب می‌شناساند.\nموسیقی مؤثر و خوش‌ساخت فیلم نیز در به ثمر نشستن بار عاطفی و احساسی فیلم و انتقال شایسته آن به مخاطب، نقش کلیدی و به‌سزایی را ایفا می‌کند؛ حتی پوستر و لوگوتایپ فیلم نیز با ظرافت و متناسب با اتمسفر حسی فیلم طراحی شده است.\nدر تحلیل نهایی، فیلم سینمایی «آبادان یازده 60» را می‌توان مصداقی ارزنده برای سینمای ملی و بهترین فیلم بلند سینمایی مهرداد خوشبخت در کسوت کارگردان دانست؛ تلاشی ارزشمند برای به تصویر کشیدن مقاومت جانانه سلحشوران جنوب‌نشین کشورمان که خوش به بار نشسته است.\nفیلم روایت‌گر روزهایی زرین در تاریخ ایران زمین است که به برکت خون پاک رزمندگان دلیر ایران اسلامی برای همیشه در تارک تاریخ پرافتخار این مرز و بوم ماندگار شد؛ روحشان شاد و راهشان آباد.\nمنبع : تسنیم، محمد خانی\nاثر جدید کارگردان «آبادان یازده 60»/ «پالایشگاه» در انتظار مذاکره با...\nایستاده در کرونا – فرصت «آبادان یازده 60» برای بازتعریف «سازمان...\nتیزر متفاوت از فیلم آبادان یازده 60 + فیلم – «هر...\nدر فضیلت اهمیت رسانه درجنگ – تنها صداست که می ماند...


بانوان فعال در حوزه رسانه و زنان در مراسم «سرباز فاطمی» یادآور شدند:سلیمانی ها در راهند\nيکشنبه, ۱۴ دی ۱۳۹۹ ساعت ۲۲:۵۵\nنوید شاهد- مراسم گرامیداشت اولین سالگرد شهادت سپهبد شهید«حاج قاسم سلیمانی» و شهید «ابومهدی المهندس» با عنوان «سرباز فاطمی» و «با حضور بانوان فعال در حوزه رسانه و زنان» عصر یک شنبه چهاردهم دی ماه، در سالن «شهدا» مجموعه فرهنگی سرچشمه برگزار شد. در این مراسم «فریده اولاد قباد» مشاور امور زنان بنیاد شهید و امور ایثارگران،«سید الهام موسوی ظفر» تهیه کننده و کارگردان برنامه روایت سرباز فاطمی، «فاطمه محمدی» مجری شبکه دو، «طاهره حمیز» مدرس حوزه و دانشگاه، «سید عبدالستار کاکایی» جانباز، مستند ساز و شاعر حضور داشتند. حاضران در سخنان خود این موضوع را یادآوری کردند که «سلیمانی ها در راهند».\nیاد شهدای مقاومت زنده است\nبه گزارش خبرنگار نوید شاهد «فاطمه محمدی» مجری شبکه دو، مدرس دانشگاه و دکترای جامعه شناسی در این مراسم گفت: «سردار سلیمانی مرد میدان بود و به همین دلیل وعده هایی که می داد عملی می شد. یاد شهدای مقاومت زنده است و برگزاری این یادواره گواهی بر این مدعاست.»\nمحمدی در ادامه صحبت هایش توضیح داد: «بانوان هسته اصلی خانواده را تشکیل می دهند و نقش مهمی در تربیت سلیمانی ها دارند. در اولین سالگرد شهدای مقاومت نقش بانوان پر رنگ است. همسران شهدای مقاومت حالا وظیفه سرپرستی خانواده شان را بر عهده دارند و به همین دلیل بانوان باید نشان دهند که به آرمان های مقاومت وفادار هستند.»\nشخصیت بین المللی سلیمانی\n«طاهره حمیز» مدرس حوزه و دانشگاه یکی دیگر از سخنرانان این مراسم بیان کرد: «مقام معظم رهبری فرموده اند که باید برای تمدن سازی اسلامی کار کنیم و سردار سپهبد قاسم سلیمانی در این حوزه گام بلندی برداشت.»\nحمیز افزود: «همه آزادگان جهان منتقم سلیمانی هستند. سردار بزرگ اسلام فقط متعلق به ایرانیان نیست و جایگاه این شخصیت بین المللی است. خداوند سردار سلیمانی را عزیز کرد که اینطور نزد همه آزادگان جهان قابل احترام است.»\nسلیمانی ها در راهند\nدر این مراسم ارتباط تصویری با مزار شهدای کرمان برقرار شد که شور و حالی در آنجا بر پا بود. عاشقان سید الشهدای مقاومت برای زیارت سردار دل ها به مزار این شهید آمده بودند تا برای شادی روحش فاتحه ای بخوانند.\n«راجی» معاون آموزشی دبیرستان شهدای حصاری منطقه 3 در این مراسم اظهار داشت: «همه باید تلاش کنیم تا سلیمانی های بسیاری را پرورش دهیم. برای پرورش سلیمانی ها باید خانواده و مدرسه از همه نظر آماده باشد.»\nوی افزود: «با اطمینان خاطر می گویم که سلیمانی های بسیاری در راهند. باید همه مردم و مسئولان به این باور برسند که همه ما در قبال خون شهدا مسئولیت داریم.»\nراجی در پایان صحبت هایش گفت: «همه همکاران من وظیفه دارند تا در راستای تربیت سلیمانی های آینده قدم بردارند. همه آنها که در حوزه آموزش و پرورش فعالیت می کنند وظیفه سنگینی در راستای سلیمانی های آینده بر عهده دارند.»\nاثرگذاری انکار ناپدیر سردار سلیمانی\n«سید عبدالستار کاکایی» مستند ساز و شاعر از دیگر سخنرانان این مراسم طی سخنانی بیان کرد: «من افتخار می کنم در جلسه ای که برای گرامیداشت سردار دل ها برگزار شده شرکت کرده ام.»\nکاکایی افزود: «بعد از پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز در جامعه ما هیچکس به اندازه سردار سلیمانی تاثیرگذار نبوده است. حضور چشمگیر مردم در مراسم تشییع سردار سلیمانی پیام های بسیاری از جمله تائید ولایت، مقاومت و انتقام از عاملان و آمران جنایت سردار دل ها را برای دوست و دشمن به دنبال داشت.»\nباید نام و یاد شهدا زنده نگه داشته شود\n«فریده اولاد قباد» مشاور امور زنان بنیاد شهید و امور ایثارگران نیزدر حاشیه این مراسم درگفت و گو با خبرنگار نوید شاهد اظهار داشت: «طبق فرمایش مقام معظم رهبری امروز زنده نگه داشتن یاد و نام شهدا کمتر از شهادت نیست. همین موضوع نشان می دهد که برگزاری و شرکت در این مراسم از اهمیت فراوانی برخوردار است.»\nاولاد قباد در ادامه صحبت هایش بیان کرد: «برای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در بین اقشار مختلف جامعه برگزاری یادواره های شهدا از اهمیت فراوانی برخوردار است. در نبود سردار سلیمانی مردم و به ویژه مسئولان وظیفه سنگینی برای ادامه راه این شهید والا مقام بر عهده دارند.»\nمدیون سردار دل ها هستیم\n«سید الهام موسوی ظفر» تهیه کننده و کارگردان مراسم «سرباز فاطمی» نیز در حاشیه این مراسم به نوید شاهد گفت: «امیدوارم بتوانیم با برگزاری این مراسم به روح بلند این شهید والامقام ادای دین کنیم.»\nموسوی با بیان اینکه در این مراسم نمایندگانی از بانوان فعال در حوزه های مختلف و خانواده های معظم شهدای مدافع حرم و جانبازان دفاع مقدس حضور داشتند، توضیح داد: «راه شهادت ادامه دارد و مردم ما به اینکه خون شان در راه حق ریخته شود افتخار می کنند.»\nوی در پایان یادآور شد: «همانطور که حضرت امام (ره) در ابتدای پیروزی انقلاب گفتند «بکشید ما را، ملت ما بیدار تر می شود» این جنایت ها در روحیه مردم ما نه تنها هیچ تاثیری نخواهد داشت بلکه اراده ملت ما را برای ایستادگی در برابر مستکبران محکم تر از قبل می کند.»\nنوید شاهد سردار سلیمانی مجموعه سرچشمه\nتصاویر/ حضور رئیس مجلس شورای اسلامی بر سر مزار حاج قاسم ۱۴ / ۱۰ / ۱۳۹۹


حماسه پسربچه‌ای که دست کم گرفتمش - مشرق نیوز\nکد خبر 883162\nبه گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق، آن چه خواهید خواند، روایتی است از «سید حجت کبیری» از رزمندگان آذربایجانی در سال‌های دفاع مقدس. این سردارِ آذربایجانی، به سال 1336 شمسی در «خوی» متولد شد و زمانی که مشغول خدمت سربازی بود، آتش انقلاب اسلامی زبانه کشید. پس از پیروزی نهضت «امام خمینی» در دی ماه 1358 شمسی به سپاه پاسداران ملحق شد و مدتی پس آغاز جنگ تحمیلی، خود را به جبهه‌های نبرد رساند. از این پس، تا 8 سال، زندگی «سید حجت» با جبهه و جنگ گره خورد و پس از «عملیات بیت المقدس» به یکی از کادرهای ارشد «لشکر31 عاشورا» (یگان اختصاصی رزمندگان آذربایجانی) تبدیل شد. او تا پایان جنگ، تا مرتبه‌ی ریاست ستاد و جانشینی پیش رفت:


طنز؛ حکایت خرچنگ قورباغه\nسرگرمیجوکطنز؛ حکایت خرچنگ قورباغه\nروزنامه قانون: روزی خرچنگی دسته گلی می خرد و به خواستگاری قورباغه ای می رود. قورباغه به تقاضای او جواب رد می دهد.\nخرچنگ می پرسد:«شغل آبرومندانه ندارم که دارم. قیافه ندارم که دارم، پس چرا زنم نمی شوی؟»\nقورباغه می گوید:«برای اینکه تعادل نداری و کج راه می روی.»\nخرچنگ می گوید:«تعادل جسم مهم نیست، آدم باید تعادل روحی داشته باشد.»\nقورباغه می گوید:«به هر حال همین که گفتم.»\nخرچنگ می گوید:«بشر قابل اصلاح است. اگر من عیبم را برطرف کنم، زنم می شوی؟»\nقورباغه می گوید:«ببینیم و تعریف کنیم.»\nروز دیگر خرچنگ به خودش عطر و ادکلن می زند، شیک و پیک می کند و به خانه قورباغه می رود.\nقورباغه می گوید:«به من قول داده بودی که دیگر یک وری راه نروی.»\nخرچنگ می گوید:«خودم را اصلاح کرده ام. از خانه ات که بیرون رفتم، می توانی از پنجره راه رفتنم را ببینی.»\nقورباغه از او پذیرایی می کند. وقتی خرچنگ خداحافظی می کند و از در بیرون می رود، قورباغه کنار پنجره می آید، پرده را پس می زند و نگاه می کند. با کمال تعجب می بیند خرچنگ درست راه می رود. خوشحال می شود.\nروز سوم قورباغه با تقاضای ازدواج خرچنگ موافقت می کند. عروسی سر می گیرد و بزن و بکوب راه می افتد و قورباغه خوشحال و خندان به خانه بخت می رود. ماه عسل به خیر و خوشی می گذرد. قورباغه از خرچنگ چیزی به جز راستی نمی بیند.\nبا پایان ماه عسل، مرخصی خرچنگ هم تمام می شود. روزی که قرار است به اداره برود، زودتر از خواب پا می شود، اصلاح می کند، صبحانه اش را می خورد، کیف سامسونت اش را برمی دارد و از در بیرون می رود. قورباغه کنار پنجره می آید تا با نگاهش بدرقه اش کند. با کمال تعجب می بیند خرچنگ باز دارد کج کج راه می رود. بغض گلویش را می فشارد و می زند زیر گریه.\nعصر که خرچنگ، خسته و کوفته از سر کار بر می گردد، قورباغه گریه کنان می گوید:«تو مرا فریب داده ای. به من گفته بودی اصلاح شده ای، اما من دیدم که باز کج کج راه می روی.»\nخرچنگ می گوید:«عزیزم، من که نمی توانم هر روز نوشابه غیر بهداشتی بخورم!»\nشنبه: من مطلبی هستم که هنوز به ذهن نویسنده نیامده ام. چهار ستون بدنم سالم است و ملالی نیست، جز دوری شما.\nیکشنبه: امروز به ذهن نویسنده رسیده ام. نویسنده مقداری از مرا در ذهنش سانسور می کند. لطفا به گیرنده های خود دست نزنید، عیب از فرستنده است.\nدوشنبه: نویسنده پشت میز می نشیند، یک ورق کاغذ سفید جلویش می گذارد و قلم به دست می گیرد. اما قبل از اینکه قلم را روی کاغذ بگذارد، بلند می شود و می رود پرده را کنار می زند، از پنجره نگاه می کند ببیند هوا ابری است یا نه. شروع می کند به نوشتن. ضمن نوشتن هم مقداری از مرا سانسور می کند.\nسه شنبه: خط خوردگی زیاد دارم. نویسنده امروز مرا پاکنویس می کند. بعضی کلمه ها را سبک سنگین می کند و باز سر جایش می گذارد. بعضی کلمه ها را بر می دارد، بو می کند به نوشتن. ضمن نوشتن هم مقداری از مرا سانسور می کند.\nچهارشنبه: امروز به دست سردبیر مجله رسیده ام. او هم چند پاراگراف مرا حذف می کند. شامه او تیزتر از نویسنده است.\nپنجشنبه: سردبیر مرا می دهد به دست ویراستار مجله. او یک بار مرا از بالا به پایین می خواند، یک بار از پایین به بالا، یک بار از راست به چپ و یک بار از راست به چپ و یک بار از چپ به راست و در هر خواندن تکه هایی را حذف می کند.\nجمعه: امروز تعطیل است و خوشحالم که با من کسی کاری ندارد.\nشنبه: رفته ام قسمت حروفچینی. حروفچین مرا می برد پیش سردبیر و می گوید: «به نظر من بعضی کلمه ها بودار است.» اینجا هم مقداری از من را برمی دارند.\nیکشنبه: زیر دست نمونه خوان هستم. قدیم ها به نمونه خوان می گفتند غلط گیر. او هم مرا می برد پیش سردبیر و می گوید: «نویسنده در اینجا زده است به فلان جا.» بخشی از مرا قیچی می کنند و در می آورند.\nدوشنبه: به بخش صفحه بندی رفته ام. برای اینکه توی صفحه جا بگیرم، صفحه بند یک پاراگراف مرا برمی دارد.\nسه شنبه: امروز به چاپخانه رفته ام و خیالم راحت است که از هفت خوان گذشته ام، اما زهی خیال باطل. چاپچی به مدیر مسئول مجله خبر می دهد که این مطلب فلان جایش تند است. مدیر مسئول هم شیلنگ را می گیرد روی من تا تندی ام گرفته شود.\nچهارشنبه: بی انصاف ها! بگذارید اقلا یک چیزی هم بماند برای اداره ممیزی. پس برای چه حقوق می گیرند.\n* از چاپ اول کتاب «حالا حکایت ماست»\nبه قلم عمران صلاحی، چاپ شده در سال 1377\nجوک و حکایت های باحال خنده دار ملا نصرالدین


شناسه خبر : 31771 لینک کوتاه\nبررسی قوانین و سیاست‌های مرتبط با بنگاهداری نظامی در گفت‌وگو با احمد دوست‌حسینی\nمساله بنگاهداری نهادهای نظامی، چند سالی می‌شود که در حال تبدیل شدن به یک عارضه احساسی در جامعه است، یعنی اگر در واقعیت نیز چنین مساله‌ای صادق نباشد، که به نظر می‌رسد چنین است، در افواه عمومی و حتی اظهارنظرهای مقامات مسوول این‌گونه برداشت می‌شود که نهادهای نظامی بر بنگاهداری و حوزه‌های مختلف اقتصاد مسلط شده‌اند. احمد دوست‌حسینی با بررسی قوانین و سیاست‌های مربوطه عنوان می‌کند که در قانون چنین اجازه‌ای داده نشده است و اگر سیاست‌ها نیز از این مساله تخطی کرده باشند، دولت وظیفه دارد به‌طور شفاف با آن برخورد کند. او می‌گوید فساد در اقتصاد غیرشفاف شکل می‌گیرد و در محیط‌های ناشفاف حتی اگر فسادی شکل نگیرد، عوامل اقتصادی در موضع اتهام قرار می‌گیرند. به گفته دوست‌حسینی فساد در اقتصاد را باید با شواهد روشن و آدرس مشخص نشانه رفت و نمی‌توان بدون سند و اطلاعات لشگریان را متهم به فساد اقتصاد دانست و بر کشوریان چشم فروبست.\nکمی قبل در نشستی دانشجویی از دکتر مسعود نیلی در مورد بنگاهداری نهادهای نظامی و اثرگذاری آنها پرسیده شد که احتمالاً منظور، تصوری بود که از انحصار این نهادها در حوزه اقتصاد در بخشی از جامعه شکل گرفته است. دکتر نیلی این گزاره را مستند نمی‌دانند و بیان کرده بودند که عامل مسلط در بنگاهداری اقتصادی با حدود 60 درصد سهم، دولت است. به نظر شما این تقسیم‌بندی از کجا آمده و تا چه اندازه می‌تواند دقیق باشد؟\nمالکیت موسسات عمومی غیردولتی از جمله نهادهای نظامی و انتظامی بر بنگاه‌ها دو منشأ دارد: یا خود این نهادها برای راه‌اندازی یک فعالیت اقتصادی سرمایه‌گذاری کرده‌اند یا از طریق تملک دارایی‌های دولت یعنی همان سهام دولتی در شرکت‌های واگذاری‌شده، بخشی از مالکیت و مدیریت بنگاه‌های اقتصادی را در اختیار گرفته‌اند. همان‌طور که می‌دانید اصل 44 قانون اساسی به‌طور کشدار و قابل تفسیری مشخص کرده است که کدام فعالیت‌های اقتصادی در اختیار و انحصار دولت است، مانند کلیه صنایع بزرگ، صنایع مادر، بازرگانی خارجی، رادیو و تلویزیون، خطوط اصلی انتقال برق و آب، بانکداری، بیمه، تامین نیروی برق، کشتیرانی و مواردی دیگر. عناوینی چون صنایع بزرگ و مادر بسیار تفسیرپذیر است. قبض و بسط گزاره صنایع بزرگ و مادر بر اساس نگرش‌ها و دیدگاه‌های متفاوت به تدریج مشکلات عدیده‌ای در اقتصاد ما ایجاد کرد. در ابتدای انقلاب به خاطر تجربه قبلی، گرایش‌های تند چپگرایانه‌ای شکل گرفت که جامعه هم به آن تن داد. بعد از تصویب قانون اساسی، قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران در دی‌ماه 1358، به تصویب رسید که به‌رغم تاکید بر احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و ابتکار در بخش خصوصی، تسلط دولت بر اقتصاد را بسیار گسترش داد. در ماده یک این قانون ذکر می‌شود علاوه بر نفت، گاز، راه‌آهن، برق و شیلات که قبلاً ملی شده صنایع زیر نیز ملی می‌شوند: صنایع تولیدات فلزاتی که در صنعت مصرف عمده دارند مانند فولاد، مس، آلومینیوم (شامل مرحله نورد گرم)؛ و ساخت و مونتاژ کشتی، هواپیما و اتومبیل. این بند که به بند (الف) ماده یک قانون حفاظت معروف است علاوه بر اینکه بسیار دامنه‌دار و قابل تعمیم است، صنعت بسیار کوچک و پایین‌دستی مانند نورد گرم را هم شامل شده. همچنین مونتاژ بعضی خودروها که در کارگاه‌های مختلف حتی کوچک انجام می‌گرفت هم مشمول شد. به‌واسطه همین بند، بعضاً صنایعی ملی شدند که نه عملکرد بدی داشتند و نه از رانتی برخوردار شده بودند و صرفاً بر اساس نوع فعالیت در این بند قانون می‌گنجیدند. برای نمونه به نظر می‌رسد کارخانه «ایران‌کاوه» مرحوم اصغر قندچی نیز بر اساس ماهیت فعالیتی که داشت، ملی شد. بند (ب) این قانون مربوط به کارکرد مدیریت مالکان بنگاه‌ها بود که اگر از طریق روابط غیرقانونی یا استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی به ثروت‌های کلان دست یافتند، بنگاه‌هایشان باید ملی شود. در نهایت بند (ج) هم مربوط به وضع مالی شرکت‌ها بود و در آن نقل به مضمون آمده بود بنگاه‌هایی که وام‌های قابل‌توجه از بانک‌ها دریافت کرده‌اند و کل بدهی آنها از دارایی خالص‌شان بیشتر باشد ملی می‌شوند. در حالی که بدهی خالص تقریباً برابر با حقوق صاحبان سهام است و اساساً کمتر شرکتی وجود دارد که بدهی‌اش کمتر از دارایی خالص آن به این مفهوم باشد. حتی ما امروز وضع مالی شرکتی را که حقوق صاحبان سهام آن 35 درصد بدهی‌هایش باشد، خوب ارزیابی می‌کنیم. مهم کل دارایی در برابر کل بدهی است نه دارایی خالص. منظور اینکه سنگ بنای تسلط دولت بر اقتصاد و دولتی شدن بنگاه‌ها در اصل 44 قانون اساسی و قانون حفاظت گذاشته شد. ضمن اینکه تمام سرمایه‌گذاری‌های بعدی در این صنایع نیز در اختیار و انحصار دولت قرار می‌گرفت. خوشبختانه در سال‌های 1384 و 1385 سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی ابلاغ و قانون اجرای آن نیز بعداً تصویب شد که مشخص کرد چه گروه از فعالیت‌های اقتصادی باید همچنان کاملاً در اختیار دولت باشد مانند بانک و بیمه مرکزی و چه گروه از فعالیت‌های اقتصادیِ تحت مالکیت دولت، مشمول واگذاری 80درصدی سهام می‌شوند. یعنی 20 درصد سهام این بنگاه‌ها همچنان در اختیار دولت می‌ماند. در مورد واگذاری 80 درصد سهام نیز سیاست‌های کلی و قانون قید و بندهایی را گذاشته بود که بعداً آقای احمدی‌نژاد از مقام رهبری درخواست کرد که درصدی از سهام قابل واگذاری به گروه‌های خاص تعلق بگیرد که به سهام عدالت مشهور و موافقت شد 50 درصد از این سهام به سبد سهام عدالت تخصیص یابد. بنابراین از کل 80 درصد سهام بنگاه‌ها که دولت ملزم به واگذاری بود، 40 درصد به سهام عدالت اختصاص یافت که این مبنای قانونی حرفی است که آقای دکتر نیلی در نشست «تحلیل شرایط اقتصادی ایران» برای دانشجویان ایرانی در اروپا بیان کردند. مدیریت سهام عدالت نیز همچنان با دولت است. اما باقی‌مانده سهام قابل واگذاری، یعنی 40 درصد بقیه هم برابر قانون باید به بخش‌های خصوصی، تعاونی و موسسات عمومی غیردولتی واگذار شود. اگر واگذاری‌ها به همین ترتیب اولویت و با در نظر گرفتن سقف درصد قانونی انجام شده باشد به‌طور کلی سهم نهادهای عمومی غیردولتی نمی‌تواند زیاد و در حد اثرگذاری در بنگاهداری باشد، ضمن اینکه نهادهای نظامی تنها یک زیرمجموعه از موسسات عمومی غیردولتی هستند و نهادهای دیگری مانند صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های بیمه و... جزو این مجموعه قرار می‌گیرند. علاوه بر این گزاره قانونی حساس و مهم دیگری هم وجود دارد که می‌گوید «در هر بازاری موسسات عمومی غیردولتی نمی‌توانند بیش از 40 درصد سهام را در اختیار داشته باشند». به تعبیر و فهم من یعنی در هر رشته فعالیت مثلاً خودروسازی یا مخابرات، سهم کل اشخاص حقوقی عمومی غیردولتی، که نهادهای زیادی از جمله نهادهای نظامی را شامل می‌شود، نمی‌تواند بیش از 40 درصد باشد. سهم این موسسات در هر بنگاه مشمول واگذاری و در ترکیب هیات‌مدیره آن هم نمی‌تواند بیش از 40 درصد باشد. از نظر من این صراحت قانون است و تاکید دارد اگر در بازار یا بنگاهی هم سهم این موسسات بیش از 40 درصد باشد باید مقدار مازاد واگذار شود. اگر در واگذاری‌ها این‌گونه عمل شده باشد نباید از حیث تسلط موسسات عمومی غیردولتی از جمله نهادهای نظامی بر بنگاه‌ها دغدغه‌ای داشت. اگر واگذاری غیر از این باشد هم باید این موسسات را مکلف به واگذاری کرد. بنابراین قانون موسسات عمومی غیردولتی را در حدی محدود کرده است که حتی نتوانند اختیار مدیریتی و اجرایی یک بنگاه را در دست بگیرند، اگر غیر از این باشد وظیفه دولت است که پیگیری کند و برابر تکلیف قانونی عمل کند. با توجه به قانون، صحبت آقای دکتر مسعود نیلی هم به نظرم کاملاً درست است.\nممکن است سیاست‌ها درست نبوده یا صحبت‌هایی از سوی مقامات شده که به تصور تفوق نهادهای نظامی در بنگاهداری کشور دامن زده است.\nدر کنار بحث‌های فنی و قانونی، صحبت‌ها و اظهارنظرهای مقامات سیاسی هم قابل بحث است. مثلاً آقای احمدی‌نژاد در تیرماه سال 1390 در همایشی که با محوریت مبارزه با قاچاق کالا و ارز برگزار شده بود نکاتی گفتند که مخلوطی از نکته‌های مبهم و دقیق بود. مثلاً ممنوع بودن فعالیت اسکله‌های خارج از کنترل گمرک و ضرورت عمل به قانون و مبارزه با فساد، از موارد مهم، مشخص و ضروری مطرح‌شده است اما مساله برادران قاچاقچی که ایشان مطرح کردند بسیار مبهم بود. آقای روحانی هم در آذرماه سال 1393 در همایش ارتقای سلامت اداری و مبارزه با فساد در رویکرد مشابهی گفتند اگر اطلاعات، تفنگ، پول، سرمایه، سایت، روزنامه و خبرگزاری را یکجا جمع کنیم ابوذر و سلمان هم فاسد می‌شوند. این حرف کاملاً درست است اما باید دید چه مکانیسمی اجازه می‌دهد که همه این ابزارها در یکجا جمع شود؟ این اتفاق یا از طریق قانون یا از طریق سیاست‌ها رخ می‌دهد؛ بررسی قانون که در ابتدای همین گفت‌وگو انجام دادیم اجازه چنین کاری را نمی‌دهد و حتی با تعریف کردن سقف، مانع آن هم می‌شود. اما اگر در سیاست‌هایی مانند واگذاری و سرمایه‌گذاری اشتباهی صورت گرفته، باید اصلاح شود. آقای رئیس‌جمهور در همان سخنرانی حرف بسیار درستی زده و با تمثیلی گفتند درخت حنظل در تاریکی رشد می‌کند. همین گفته از ضرورت شفافیت برای اقتصاد ایران حکایت دارد. به هر حال دولت باید این شفافیت را ایجاد کند. تا اینجا تقریباً می‌توان به این نتیجه رسید که آنچه بیش از تسلط نهادهای نظامی جای دغدغه‌مندی دارد، نبود شفافیت و فساد است که لشگری و کشوری نمی‌شناسد. من به یک نمونه متاخرتر اشاره می‌کنم، در جریان استیضاح جناب آقای علی ربیعی، وزیر پیشین تعاون، کار و رفاه اجتماعی، مساله‌ای توسط یکی از نمایندگان مدافع ایشان مطرح و بعداً توسط خود ایشان تایید شد؛ اینکه شخصی برای گرفتن مدیریت شستا (شرکت سرمایه‌گذاری تامین اجتماعی) پیشنهاد مبلغ 50 میلیارد تومان را به آقای ربیعی داده است. سوال این است که آیا مجلس، دولت و قوه قضائیه پیگیری کردند که مشخص شود این فرد چه کسی بوده؟ مقام لشگری یا کشوری بود؟ به کجا وابسته بوده و اکنون کجاست و چه می‌کند؟ این پیشنهاد رشوه برای خریدن پست و منصب، بازگشت به دوره قاجار است. آیا این حرف اصلاً جدی گرفته می‌شود و پیگیری شده یا خواهد شد؟ در حالی که دولت مسوول شفاف‌سازی است و نباید هیچ ملاحظه‌ای در فساد داشته باشد. علاوه بر مباحث قانونی و سیاستی که گفته شد، مطالعات زیادی هم در یک دهه گذشته روی مشکلات بنگاهداری، محیط کسب‌وکار، رقابت‌پذیری و بهره‌وری و... مسائل خرد و کلان اقتصاد ایران انجام شده است. آقای دکتر مسعود نیلی مطالعات مختلفی برای اتاق بازرگانی تهران انجام داده‌اند، مرکز پژوهش‌های مجلس، سازمان برنامه و بودجه و دانشگاه‌ها نیز روی این موضوعات تحقیق و پژوهش داشته‌اند اما من تاکنون ندیده‌ام که در هیچ کدام از این مطالعات عنوان شده باشد که یکی از مشکلات اصلی اقتصاد ایران، تسلط نهادهای نظامی بر یک بنگاه، یک رشته فعالیت صنعتی یا کل اقتصاد است اگر هم شده با عنوان کلی شبه‌دولتی یا خصولتی بوده است. اگر هم به فرض در جایی وجود داشته باشد، شورای رقابت مسوول رسیدگی است. همچنین انتشار گزارش‌های دقیق و درست از سوی دولت و خود نهادهای نظامی، این ابهامات را برطرف می‌کند تا هر کسی نتواند سخن مبهم و غیرشفافی را بیان کند و به تصوری که شکل گرفته، دامن بزند.\nآیا اینکه در قانون به نهادهای نظامی به عنوان موسسه عمومی غیردولتی، اجازه ورود به بنگاهداری، ولو با سهم اندک، داده شده درست است؟\nتاکید کنم که از نظر قانونی نهادهای نظامی و بزرگ‌تر از آن موسسات عمومی غیردولتی نمی‌توانند بر اقتصاد مسلط شوند. سیاست‌ها هم اگر همه‌شمول و یکسان باشد، از دریچه سیاست‌ها هم این مساله امکان‌پذیر نمی‌شود. در واقع اگر تدوین قوانین و سیاست‌ها و اجرای آنها همه‌شمول و شفاف باشد، اقتصاد از گزند چنین عارضه‌هایی رها خواهد بود. اما در هر کشوری امکانات عظیمی در اختیار نیروهای نظامی است از ادوات و تجهیزات گرفته تا نیروی انسانی و مدیریتی. قاعدتاً در زمان صلح نمی‌توان این امکانات وسیع را بلااستفاده گذاشت و فقط برای آموزش و مانور صرف کرد. این امکانات باید در خدمت سازندگی و پیشبرد طرح‌های عمرانی و مهم کشور باشد. اما اینکه چگونه این ابزار و امکانات به‌کار گرفته شده و در خدمت کشور باشند تعیین‌کننده است. این راه که نهاد نظامی وارد سرمایه‌گذاری و فعالیت اقتصادی و رقابت با بخش خصوصی شوند راه نادرست و دارای تبعات منفی است. اما می‌توان از طریق واگذاری کار به صورت انجام خدمات از توان و تخصص آنها بهره برد.\nضمناً باید در نظر داشت که نباید کار به صورت پیمانکاری به آنها واگذار شود چون تجهیزات در اختیار آنها، مال مردم است. برای مثال اگر قرار است پروژه‌ای در پارس جنوبی به مناقصه گذاشته شود شرایط حضور نهاد نظامی با شرکت بخش خصوصی متفاوت است. چون شرکت بخش خصوصی تمام تجهیزات و امکاناتش را خودش تهیه کرده و هزینه نیروی انسانی و استهلاک را خودش پرداخت می‌کند اما آن نهاد نظامی با ابزار و امکاناتی وارد می‌شود که با پول مردم تامین شده و با نیروی انسانی کار می‌کند که حقوق و دستمزدش با بودجه عمومی یعنی از طرف مردم پرداخت می‌شود. بنابراین ترتیب استفاده از ارزش قراردادی که با نهاد نظامی بسته می‌شود و با آنچه با شرکت بخش خصوصی بسته می‌شود باید متفاوت باشد. یک پیمانکار بخش خصوصی باید تمام درآمدهایش را از همین پروژه تامین کند اما نهاد نظامی متفاوت است و باید در قرارداد مشخص باشد که افرادی که در این پروژه فعالیت دارند، حقوق خود را از این محل دریافت می‌کنند یا از بودجه عمومی؛ وضعیت بیمه و بازنشستگی آنها در طول دوران این پروژه و هزینه تجهیزات و استهلاک چگونه خواهد بود. من از قراردادهای منعقد شده و چند و چون آن اطلاع ندارم اما قاعدتاً باید این قراردادها به‌طور شفاف منتشر شود. نهادهای نظامی برای رفع ابهام هم بد نیست که چارچوب هزینه‌کرد درآمد این قراردادها را منتشر کنند. این ابهامات وجود دارد و حتی در سخنان مقامات بلندپایه و ارشد کشور هم مطرح شده است. این سخن حکیمانه که می‌گوید اتقوا من مواضع التهم تاکیدی است بر اینکه باید از جایگاه تهمت پرهیز و دوری گزید. کسانی که جانشان را برای کشور فدا می‌کنند در اجرای این توصیه‌ها هم قاعدتاً باید پیشتاز باشند.\nنهادهای نظامی در نظام بانکداری هم حضور داشتند که اخیراً مساله ادغام این موسسات در بانک سپه مصوب شد. به نظر می‌آید در این حوزه هم شبهاتی وجود دارد.\nنظامی‌ها از قدیم در حوزه بانکداری و موسسات مالی حضور داشتند. بانک سپه بانک نظامی‌ها بوده اما کسی در موردش دچار شک و تردید نبود و چنین تصوری نداشت که این بانک خارج از مقررات و دور از نظارت بانک مرکزی در حال جمع‌آوری سپرده‌های مردم یا اعطای تسهیلات به افراد خاص و سرسپردگان خود است. اما بانک‌های دیگری داریم مانند بانک سرمایه که نظامی نیست اما حجم مفسده شکل‌گرفته در آن بسیار بالاست. افرادی ظاهرالصلاح با تمسک به بزرگان و مقدسات و مقامات، در این بانک یک فاجعه برای اقتصاد کشور شکل دادند. واقعیت این است که در حال حاضر در اقتصاد ایران فساد گسترده‌تر از این است که بتوان برایش آدرس خاصی داد. در همین مساله ارز دولتی 4200تومانی اخیراً مطرح شده است که یک میلیارد دلار سال گذشته تخصیص داده شده اما کالای مابه‌ازای آن وارد نشده است. با توجه به فرآیند تخصیص کاملاً مشخص است که دریافت‌کنندگان این ارز چه اشخاصی هستند پس چرا رئیس‌کل بانک مرکزی باید به رئیس‌جمهور نامه بنویسد و رئیس‌جمهور به وزرای مربوطه دستور بدهند و بعد وزرا به معاونان و معاونان به مدیران و.... آیا برخورد با فساد و پیگیری منابع عمومی این اندازه سخت و پیچیده است؟ آیا نمی‌توان به این افراد مهلت مشخص و کوتاهی برای وارد کردن کالا یا پرداخت مابه‌التفاوت ارز دولتی با ارز بازار آزاد داد و به آنها اعلام کرد در صورتی که در مهلت مقرر به تکلیف خود عمل نکنند، کارشان مشمول خروج ارز از کشور و قاچاق تلقی می‌شود؟ کار با تهدید معرفی کردن آنها به قوه قضائیه پیش نمی‌رود. این بسیار بد است که دولت تبدیل به خط تولید پرونده برای قوه قضائیه شده است. چرا دولت باید سیاستی در پیش بگیرد که طی آن اجازه فساد به اشخاص داده شود؟ بخش مهمی از منابع ارزی طی سال‌های گذشته با نقاب صادراتی از کشور خارج شده است. مساله فقط سال گذشته نیست. اگر ترازهای پرداخت حساب سرمایه بانک مرکزی را بررسی کنید می‌بینید که از چند سال قبل خروج سرمایه از کشور شکل گرفته و تخمین حداقلی روی اعداد 20 تا 30 میلیارد دلار است. وقتی می‌گوییم کشور در جنگ اقتصادی است، یعنی منابع ارزی بانک مرکزی مهمات این جنگ هستند. اگر کسی صادرات انجام دهد و پولش را بازنگرداند یعنی در شرایط جنگ اقتصادی مهمات جنگی از کشور خارج کرده است؛ علاوه بر اینکه چرا کسی مهمات را از کشور خارج کرده، مساله این است که چرا در زاغه مهمات باز بوده است. اگر کسی از این زاغه سلاح و مهمات تحویل گرفته حتماً مشخص است که کیست، اگر بازنگردانده نباید صرفاً با نامه‌نگاری و تهدید به دنبال بازگشت بود. باید مکانیسم درست باشد و به صورت جدی دنبال شود و بیش از همه باید نگهبان انبار مهمات این امر را جدی بگیرد. او مسوول است. با وجود چنین مشکلاتی، بعید است بتوان از بنگاهداری نهادهای نظامی به عنوان یک عارضه اصلی در اقتصاد ایران سخن گفت.\nاقتصاد برق جامعه دولت قانون


دبير جشنواره تئاتر فجر: اين جشنواره،جشنواره فرهادمهندس پور نيست - خبرگزاری پانا | Pupils Association News Agency\nتاریخ انتشار: 23 دی 1396 - 15:56\nگزارش پانا از نشست خبري جشنواره تئاتر فجر\nهنرمندان تئاتر زير پای همديگر را خالی می‌کنند\nتهران (پانا) – نشست خبري جشنواره تئاتر فجر در حالي صبح امروز در سالن كنفرانس تئاتر شهر برگزار شد كه بيشتر زمان اين نشست به بحث پوستر جشنواره اختصاص داشت.\nصبح امروز دومين نشست خبري سي و ششمين جشنواره تئاتر فجر با حضور فرهاد مهندس پور دبير اين رويداد هنري و مديران بخش‌های مختلف جشنواره تئاتر فجر در سالن همايش تئاتر شهر برگزار شد.\nدر ابتداي اين نشست آروند دشت آرای مدير بخش بين الملل اين رويداد هنري درباره بخش بين الملل جشنواره تئاتر فجرگفت: ۱۶۷ کار را دیدیم که حدود ۲۰ اثر برای اجرا در جشنواره انتخاب شد. هدف انتخاب کارهای بخش بین الملل دعوت از گروه‌های جوان و خلاقی که آثارشان تفکربرانگیز و به نوعی آیینه جامعه خودشان است، بود.\nدر ادامه سيامك فيلي زاده طراح پوستر جشنواره تئاتر فجر، توضيحاتي درباره روند طراحي اين پوستر ،اظهار كرد: قبل از اينكه طراحي اين پوستر را آغاز كنم ، در ستاد جشنواره تئاتر فجر جلساتی حرفه‌ای برگزار کردیم و به این ایده اجرایی رسیدیم. این طراحی جزو نگاه و تجربه من است و یکی از شروطم این بود که طرح پوستر باید ساده باشد. شعار جشنواره گفتمان جامعه تئاتری است و بر اساس حال امروز جامعه ما که گفتگوها در فضای مجازی شکل می‌گیرد، پوستر جشنواره تئاتر فجر را طراحی کردم.\nوي ادامه داد: قصد بر این بود که پوستر جشنواره حس بصری را به مخاطب ارائه دهد، طراحی پوستر یک جشنواره با یک تئاتر متفاوت است.\nهمچنين فرهاد مهندس پور دبير جشنواره فجر در ادامه درباره طراحی این پوستر، گفت: این پوسترها دارای المان نقاب هستند و هدف از این طراحی این بود که برای عموم مردم قابل فهم و درک باشد نه تنها برای خانواده تئاتر.\nدبیرسی وششمین جشنواره بین المللی تئاتر فجرهمچنين درباره كوچكتر كردن جشنواره تئاتر فجر نيز يادآور شد:: یادم نمی‌آید که گفته باشم می‌خواهم جشنواره را کوچک کنم. جشنواره تئاتر فجر یکی از بزرگترین فستیوال‌های تئاتری در منطقه‌ای گسترده است. منظور من این بوده که جشنواره به ۲ بخش تقسیم شود زیرا در این فصل حضور کمپانی‌ها و گروه‌های خارجی در جشنواره سخت است و زمان برگزاری بخش بین الملل به فصل دیگری موکول شود. همچنین بخش مسابقه ادبیات نمایشی و بخش پوستر و عکس مستقل شود.\nوی خاطرنشان كرد: اینکه جشنواره بین المللی تئاتر فجر را بزرگ نگه داریم خوب است چون جشنواره می‌تواند به قطب فرهنگی تئاتر در منطقه تبدیل شود که البته این کار دشواری است.\nاين جشنواره ، جشنواره فرهاد مهندس پور نيست\nمهندس پور با اشاره به اینکه بر رقابتی بودن جشنواره اعتقادی ندارد، متذکر شد: مسابقه برای جشنواره تئاتر فجر امر احمقانه‌ای است. متأسفانه حتی چهره‌های حرفه‌ای و با سابقه تئاتر نیز درخواست حضور در بخش رقابتی جشنواره را دادند و این امر بیانگر این است که هنرمندان بزرگ و کوچک گویا اعتبار اجتماعی خود را با دریافت تندیس جشنواره به دست می‌آورند.\nدبیر جشنواره سی و ششم تئاتر فجر با اشاره به اینکه ۵۰ درصد آثار جشنواره را بخش مرور و ۵۰ درصد آثار را بخش تولیدات تازه تئاتر ایران تشکیل می‌دهد، اظهار کرد: برای جشنواره سی و هفتم تئاتر فجر دست دبیر جشنواره برای انتخاب آثار بازتر است زیرا تعداد زیادی از آثار بخش مرور تئاتر ایران در سال آینده، در جشنواره امسال و در بخش تولیدات تازه اجرا شده‌اند.\nوی درباره این موضوع که انتظار از فرهاد مهندس پور به عنوان دبیر جشنواره تئاتر فجر بیشتر از حد فعلی بود و همچنین عدولی که دبیرخانه جشنواره از فراخوان منتشر شده این دوره در زمینه تبدیل کردن بخش تئاتر ایران به ۲ بخش داشت، گفت: انتظار خودم بیشتر از خودم بود. در چند ماه گذشته تلاش کردم که عاقل باشم. از فراخوان جشنواره عدول کردیم ولی این حداقل بود و بیشتر از این‌ها امکان داشت که مهار کار از دستمان خارج شود. سال‌ها از بدنه اجرایی تئاتر دور بودم و خیلی زود متوجه شدم که نباید دبیری جشنواره تئاتر فجر را می‌پذیرفتم. اين جشنواره ، جشنواره فرهاد مهندس پور نيست.\nمهندس پور ادامه داد: هر سال به دلیل نداشتن مرامنامه جشنواره، کارها را از نو انجام می‌دهیم.\nوی به انتشار فراخوان جشنواره سي و هفتم فجر اشاره كرد و گفت: ما فراخوان جشنواره سی و هفتم تئاتر فجر را نوشتیم ولی آن را منتشر نکردیم زیرا واکنش‌هایی وجود داشت که عقلانیت در آن‌ها نیست. جشنواره بیست و سوم تئاتر فجر به عنوان دبیر، بخش مسابقه را کنار گذاشتم ولی جامعه تئاتری آمادگی پذیرشش را نداشت. میزان مطالبات تئاتری‌ها زیاد است. اگر با آقای مهدی شفیعی نیز که بیشترین آشناییم با او طی همین چند ماه اخیر است نیز صحبت کنید، می‌بینید که از وضعیت فعلی به ستوه آمده است.\nتئاتری‌ها زير پاي هم را خالي مي‌كنند\nاین هنرمند عرصه تئاتر ادامه داد: تئاتری‌ها زیرپای یکدیگر را در پیش مدیرکل هنرهای نمایشی خالی می‌کنند از این رو مهدی شفیعی نیز خسته شده و به کسی اعتماد ندارد. حتی شرایط به گونه‌ای است که نسبت به من نیز که از این جشنواره هیچ نفع اجتماعی ندارم، اعتماد ندارد.\nمهندس پور در بخش ديگري از سخنان خود به بودجه اين رويداد هنري اشاره كردو گفت: بخشی از بودجه جشنواره ۷ روز پیش توسط دبیرخانه دریافت شده و این روند مالی و بودجه جشنواره، فشار زیادی را وارد کرده است.\nدبير سي‌و ششمين جشنواره تئاتر فجر درباره نحوه انتخاب آثار حاضر در بخش‌های مختلف جشنواره، اظهار کرد: من در مطلق موارد و انتخاب‌هایم به اعضای ستاد برگزاری جشنواره و مدیران بخش‌های مختلف مراجعه کردم و همه مدیران بخش‌های مختلف جشنواره مستقل بودند. تلاش کردم جشنواره تئاتر فجر ویترین تئاتر ایران باشد. درباره کیفیت آثار زیاد سخت گیری نکردم چون کیفیت تولید آثار زمینه‌هایی را لازم دارد که مهیا نیست. برای من در بخش مهمان مهم این بود که نسل‌های مختلف حضور داشته باشند چون احترام به آدم‌ها، احترام به تئاتر است.\nوي خاطرنشان كرد: دعوتنامه هایی برای گروه‌های خارجی ارسال شده بود و آثاری متقاضی حضور در جشنواره شده بودند. از میان آثار متقاضی آقای دشت آرای کارهایی را بر اساس کیفیت و شرایط فرهنگی انتخاب کرده و در مقابل من قرار داد تا از میان آن‌ها انتخاب صورت گیرد. در ادامه از طریق دشت آرای شروع به برقراری ارتباط با گروه‌هایی کردیم که آثارشان را انتخاب کرده بودیم.\nهمچنين در ابتدای این نشست کلیپی از هنرمندان مختلف با موضوع دعوت از مخاطب برای حضور در سالن‌های تئاتر پخش شد.


پاداش قرائت قران در ماه رجب - قرآن و حدیث - مجمع فرهنگی سفیدشهر پايگاه اطلاع رساني مجمع فرهنگي سفيدشهر\nقران,قرآن و حدیث,پاداش قرائت قران در ماه رجب,,سفیدشهر، کاشان,خبر,اخبار,مجمع فرهنگی سفیدشهر\nپاداش قرائت قران در ماه رجب نظرات خوانندگان(0)\nبه گزارش فارس، روايت شده كه اگر كسي هزار بار سوره توحيد را در ماه رجب بخواند، روز قيامت، عمل هزار پيامبر و هزار فرشته را به دست مي‌آورد و هيچكس نزديك‌تر به خدا نيست؛ مگر كسي كه بيشتر از او آن را خوانده باشد.\nثواب خواندن اين سوره در ماه رجب، چند برابر و در جمعه‌هاي آن باز هم بيشتر است. روايت است كه اگر كسي در جمعه‌اي از ماه رجب، صدبار سوره توحيد را بخواند، براي او در قيامت نوري باشد كه او را وارد بهشت كند.\nاز رسول اكرم (ص) روايت شده است: كسي كه چهار ركعت نماز بين ظهر و عصر جمعه بخواند؛ در هر ركعت سوره حمد يك مرتبه و آيةالكرسي هفت مرتبه و سوره توحيد پنج مرتبه و بعد از نماز 10 مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَذي لااِلهَ‌اِلاهُوَ وَ اَسْألَهُ التَوْبَةَ خداي تعالي براي او هر روز تا بميرد، هزار حسنه عطا فرمايد. خدا به او به اندازه هر آيه كه قرائت كرده شهري در بهشت از ياقوت سرخ و به هر حرفي قصري در بهشت از در سفيد.\nنویسنده: بخش قران سايت\nتاریخ درج شنبه 6 تير 1388\nکلیدواژه ها: قران


دفترچه انتخاب رشته دستیاری فردا منتشر می شود/ اعلام دلیل تاخیر\nرئیس مرکز سنجش آموزش پزشکی گفت: به دلیل درج معدل و نمره پیش کارورزی اشتباه از سوی بسیاری از داوطلبان دستیاری، نمرات از دانشگاه ها اخذ شد و به همین دلیل انتخاب رشته با کمی تاخیر اجرایی شد.\nمحمدحسین پورکاظمی در گفتگو با خبرنگار مهر درباره زمان فرآیند انتخاب رشته در چهل و سومین دوره آزمون دستیاری پزشکی گفت: به دلیل اینکه تعداد زیادی از داوطلبان معدل و نمره پیش کارورزی خود را به اشتباه در فرم های مربوطه درج کرده بودند ما از دانشگاه ها خواستیم نمرات داوطلبان را به ما ارائه دهند.\nوی خاطرنشان کرد: از میان ۱۵ هزار نفر داوطلب آزمون دستیاری پزشکی، بیش از ۶ هزار نفر مجاز به انتخاب رشته شدند که ما در مرکز سنجش معدل و نمره پیش کارورزی ۶ هزار نفر را از دانشگاه ها خواستیم و همین امر موجب شد زمان بیشتری نسبت به سال های گذشته صرف شود.\nپورکاظمی یادآور شد: با توجه به اینکه که امسال برای اولین بار معدل و نمره پیش کارورزی در آزمون دستیاری تاثیر مثبت داشت بنابراین مهم بود که نمره دقیق در فرم داوطلب درج شود که متاسفانه این موضوع از سوی بسیاری از داوطلبان رعایت نشده بود.\nوی اضافه کرد: در این دوره داوطلبانی بودند که دهه ۶۰ شمسی فارغ التحصیل شده بود که این افراد نمرات خود را به یاد نداشتند که برای آنها حداقل نمره درج شد.\nرئیس مرکز سنجش آموزش پزشکی گفت: دلیل تاخیر در اعلام فرآیند انتخاب رشته دستیاری ۹۵، استعلام از دانشگاه ها و درج معدل و نمرات پیش کارورزی داوطلبان به صورت دقیق بوده است.\nوی خاطرنشان کرد: به هر حال این موضوع به کمک همه دانشگاه ها به نتیجه رسید و دفترچه انتخاب رشته دستیاری ۹۵ تا فردا بر روی سایت سنجش قرار می گیرد و فرآیند انتخاب رشته در آزمون دستیاری نیز اوایل هفته آینده در سایت سنجش فعال می شود.


از سرگیری درمان جوان گنبدی در زنجیره امید - باشگاه مهربانی - سلامت نیوز\n۱۳۹۲/۱۱/۱۳ - ۱۵:۳۳ - کد خبر: 104894\nسلامت نیوز: حلیم بردی ۳ ساله بود که هنگام بازی دچار سانحه‌ای شد و یک دست و یک پای او بر اثر این حادثه توانایی حرکت را از دست داده‌بودند. درمان وی در سن 13 سالگی با فوت پدرش متوقف شد اما در 17 سالگی با آشنایی با موسسه زنجیره امید درمانش از سرگرفته شده است.\nبه گزارش سلامت نیوز، حلیم بردی جوانی خوش قد و قامت و برازنده بود که در گنبد با او آشنا شدم. اولین بار که دیدیمش خیلی گرم ما را تحویل گرفت.\nوقتی پای صحبت‌هایش نشستیم، فهمیدیم که سابقه‌ای خیلی طولانی با زنجیره امید دارد. در همایش زنجیره امید در گنبد حلیم بردی یکی از کسانی بود که روی سن رفت، شعری نوشته‌ای از خودش را خواند و یک تابلو زیبا منبت به زنجیره امید تقدیم کرد.\nدو هفته بعد بود که برای معاینه نزد پزشکان فوق تخصص ارتوپدی زنجیره امید به تهران آمده‌بود. از او در مورد داستانش پرسیدیم.\nحلیم بردی ۱۹ ساله است، او امروز تحصیلات متوسطه خود را تمام کرده‌است و با شراکت دوستانش یک فروشگاه تجهیزات کامپیوتری در شهرستان گنبد باز کرده‌است. اما همه اینها پس از پشت سر گذاشتن گذشته‌ای سخت و پرمشقت به دست آمده‌است.\nحلیم بردی ۳ ساله بود که هنگام بازی دچار سانحه‌ای شد. او نزدیک محل کار پدرش که یک بنا بود، در حال بازی بود که یکی از بشکه‌های قیر چیده شده در اطراف محل کار بر روی بدن او افتاد.\nدردسرهای حلیم بردی از همان زمان آغاز شد، تقریبا نیمی از بدن او از کار افتاد. نزدیک به چهل روز در بیمارستان بستری بود، می‌گوید: «همه اطرافیان فکر می‌کردند که من مرده‌ام، وقتی خانواده‌ام آن روزها را به یاد می‌آورند، می‌گویند که امید خیلی کمی به زنده ماندنم بود.» حلیم بردی زنده ماند، اما آسیبی سخت از این سانحه بر روی بدن او باقی ماند.\nیک دست و یک پای او بر اثر این حادثه توانایی حرکت خود را به دلیل آسیب دیدن رشته‌های اعصاب از دست داده‌بودند. چند سالی با فیزیوتراپی در شهرستان گنبد به کار ادامه داد. این درمان اما زمانی که در سن ۱۳ سالگی پدر حلیم بردی درگذشت، متوقف شد.\nحلیم بردی با تاثر به یاد می‌آورد که پس از درگذشت پدرش مشکلات او صد چندان شد. بهزیستی برای ادامه فیزیوتراپی او را به مراکز خصوصی معرفی کرد، اما خانواده‌اش از پس هزینه‌های فیزیوتراپی در مراکز خصوصی بر نمی‌آمدند.\nهر آنچه توان حرکتی در طول ۱۰ سال پیش از مرگ پدرش کسب کرده‌بود، با توجه به توقف فیزیوتراپی دچار مشکل شد.\nچند سال به همین منوال گذشت. حلیم بردی می‌گوید: «۱۶-۱۷ ساله بودم که دبیر فیزیک دبیرستان‌مان آقای حاجی‌زاده که از نیکوکاران شهر گنبد است و خودش هم یک موسسه خیریه با نام موسسه احسان در گنبد راه‌اندازی کرده‌است با وضعیت من آشنا شد. او که از قبل با موسسه خیریه زنجیره امید آشنایی داشت مرا به این موسسه معرفی کرد تا درمان دست و پایم را از طریق این موسسه پیگیری کنم.»\nحلیم بردی مرداد سال گذشته بود که به تهران آمد تا دکتر پنجوی و دکتر زرگر پزشکان متخصص ارتوپدی زنجیره امید او را معاینه کنند. او پس از مدتی در بیمارستان مرکز طبی کودکان تهران بستری شد و توسط دکتر پنجوی جراحی شد تا به توانایی حرکتی دست راستش افزوده‌شود.\nاو اکنون یک بار توسط پزشکان زنجیره جراحی شده‌است، حالا با وجود اینکه بیشتر از ۱۸ سال دارد اما به این دلیل که درمان او در زنجیره پیش از ۱۸ سالگی در زنجیره شروع شده‌است به تهران آمده‌است تا درمان خود را پیگیری کند. او نزد دکتر مهرپور و دکتر کامرانی پزشکان فوق تخصص ارتوپدی زنجیره امید می‌رود تا برای جراحی‌های بیشتر برای بهبود وضعیت حرکتی دست و پای او برنامه‌ریزی کنند.\nامروز حلیم بردی یک جوان رعنا است که با پشتکار نه تنها به بهبود وضعیت جسمی خودش فکر می‌کند، بلکه کسب و کاری هم برای خودش ایجاد کرده‌است و با روحیه‌ای بالا به آینده فکر می‌کند.\n2014-02-02 15:33 سلامت نیوز\nمتشکرم از این که این مطلب رو گذاشتید.


تریلر جدید بازی ترسناک OMORI منتشر شد - زومجی\n// چهار شنبه, ۲۲ دی ۱۳۹۵ ساعت ۲۱:۳۲\nتریلر جدید بازی ترسناک OMORI منتشر شد\nاستودیو اُمو کَت تریلر جدیدی از بازی ترسناک OMORI منتشر کرد.\nOMORI یک بازی ترسناک روانشناسانه است که توسط استودیو اُمو کت (OMO Cat) سه سال پیش معرفی شد و بودجه موردنیاز ساخت بازی هم با استفاده از یک کمپین کیک استارتر تامین شد. این بازی ابتدا قرار بود در سال ۲۰۱۵ عرضه شود که این اتفاق رخ نداد و بازی حتی برای سال ۲۰۱۶ نیز آماده نشد. استودیو سازنده در آخرین اخبار بازی اعلام کرد که طی سال گذشته بخش زیادی از این اثر ساخته شده است. البته هنوز تاریخ عرضه دقیق این بازی اعلام نشده است.\nهمچنین استودیو سازنده این بازی اعتراف کرد که ساخت بازی OMORI را دست کم گرفته بود. یکی از دلایل تاخیر این بازی را می‌توان تغییر موتور ساخت آن از RPGMaker VX Ace به RPGMaker MV دانست. موتور جدید از پلتفرم مک نیز پشتیبانی می‌کند. البته سازندگان اعلام کرده‌اند که بسیاری از فایل‌های ساخته شده توسط موتور قبلی روی موتور جدید هم قابل استفاده بوده است.\nاستودیو امو کت همچنین اعلام کرد که قصد دارد آیتم‌هایی مثل تی‌شرت را برای حامیان مالی بازی در ماه آینده ارسال کند. بازی OMORI قرار است برای پی‌سی‌های ویندوزی، مک و کنسول دستی نینتندو 3DS عرضه شود. در ادامه می‌توانید با دانلود و تماشای تریلر جدید نگاهی به گیم‌پلی و دنیای این بازی بیاندازید.


تاریخ 1392/04/11 -\nنسخه شماره\t3397\nحادثه پل صدر بر اثر تحريم ها بود؟\nپليس فتا، سايه سار امنيت فضاي مجازي\nپرتاب نارنجک براي فرار از محاصره پليس\nهتک حرمت دختر جوان در پي پاسخ منفي!\nيکشنبه نهم تيرماه; عقربه ها چند دقيقه اي از ساعت 10 گذشته بود که صدايي مهيب در حوالي ميدان نوبنياد، چيزي تاحدود 100 متر، شنيده شد. همه ناخودآگاه گوش هايشان تيز شد تا ببينند منبع صدا کجا بود. در محدوده ساخت «پل طبقاتي صدر» حادثه اي رخ داده بود. در فاصله زماني کوتاهي، نيروهاي عملياتي پروژه خود را به محل حادثه رساندند. اورژانس و آتش نشاني هم به سرعت در محل حاضر شدند. راهنمايي و رانندگي تمام راه هاي منتهي به محل حادثه را به سرعت مسدود کرد اما مشکل اين بود که در آن ساعت، مانند هر روز، غرب به شرق بزرگراه صدر مملو از خودرو بود و امکان تخليه به هيچ عنوان وجود نداشت. لحظاتي پس از اين حادثه نيروهاي انتظامي در محدوده پل صدر مستقر شدند و کار حفاظت از محوطه صدر را بر عهده گرفتند; امري که در عين حال تهيه هرگونه خبر و عکس از سوي رسانه ها را دشوار کرد. در عين حال سربازان وظيفه نيز در نقاط مختلف اطراف پل مستقر شده بودند تا علاوه بر حفظ امنيت اطراف پل، حوادث احتمالي را نيز تحت کنترل داشته باشند.\nيکي از مهندسان ناظر پروژه که در محل حادثه حاضر شده بود، درباره علت حادثه گفت: «رها شدن جک بين پل و زيرستون پل که «نئو پرن» نام دارد، علت اين اتفاق بود. اين جک پلاستيکي سياه رنگ که يک تن وزن دارد و نقش ضربه گير را ايفا مي کند، به سبب تحريم هاي اخير عليه ايران، از چين وارد مي شود و کيفيت لازم را ندارد. به بيان راحت تر بگويم که اگر به وسيله جرثقيل هاي 800 تني ترميم صورت نگيرد، اين بخش مي شکند.»\nوي در ادامه با اشاره به اين که تا به حال چنين رخداد مشابهي به وقوع نپيوسته است، ادامه داد: «تاکنون چنين حادثه اي نداشتيم و بايد فکري براي جلوگيري از تکرار آن صورت گيرد زيرا واقعا خطرناک است.» اما از شنبه ششم فروردين 1390 که کار اجرايي و عمراني عمليات پل طبقاتي صدر آغاز شد، اين چندمين اتفاق ناگواري است که به وقوع پيوسته است. در حادثه نخست سه شنبه بيست و چهارم مرداد سال گذشته جرثقيلي که درحال حمل قطعه اي بتني بود، روي چهار دستگاه خودرو از جمله يک دستگاه پرشيا و يک دستگاه تويوتا ياريس سقوط کرد که طي آن يک پيرمرد 70ساله به شدت مصدوم شد اما حسن جوادي فرد، 10 روز بعد در بيمارستان لاله واقع در شهرک غرب، به دليل شدت جراحات وارده درگذشت.\nوي در سکوت خبري، در بهشت سکينه کرج به خاک سپرده شد. يکي ديگر از مصدومان نيز بانويي بود که نامش مشخص نشد اما شنيده شد که دچار ضايعات نخاعي شديدي شده است. دو ماه و 10 روز بعد، يعني پنجشنبه چهارم آبان بود که يکي از پايه ستون هاي پلي که به تازگي کار گذاشته شده بود به طور ناگهاني سقوط کرد و روي بخشي از رفيوژ مياني (بخش مياني) و بخش کوچکي از سطح سواره رو بزرگراه صدر افتاد که اين مهم سبب انسداد شرق به غرب بزرگراه صدر - بابايي و مدرس در محدوده پل زرگنده و ديگر محورهاي منتهي به آن شد.\n«حمزه شکيب» عضو شوراي شهر تهران در اين باره بدون اشاره جزيي به اصل حادثهگفت: «تا آنجا که من از دوستان اطلاع حاصل کرده ام، حادثه ناگواري رخ نداده و خطر رفع شده است.\nرهاشدگي يکي از جک هاي ضربه گير پل، اتفاق افتاده است. به عقيده من وقوع اين دست اتفاقات در پروژه هاي عمراني به ويژه در محدوده کارهاي شهري اتفاقي معمول به نظر مي رسد و نبايد درباره آن بزرگ نمايي صورت گيرد.»\nرايج ترين روش احراز هويت، استفاده از رمزهاي عبور است. همچنين اين روش به عنوان ضعيف ترين شکل حفاظت محسوب مي شود.\nاگر رمزهاي عبور هوشمندانه انتخاب شده و به درستي مديريت شوند، مي توانند بسيار کارآمد باشند. دو نوع رمز عبور وجود دارد: ايستا و پويا. رمزهاي عبور ايستا تغيير نمي کنند در صورتي که رمزهاي عبور پويا پس از يک بازه زماني مشخص تغيير مي يابند. رمزهاي عبور يکبار مصرف يا رمزهاي عبور use-single از انواع رمزهاي عبور پويا هستند که هر زمان از آنها استفاده شود تغيير مي يابند. رمزهاي عبور يکبار مصرف قويترين نوع رمزعبور محسوب مي شوند. انسان توانايي به خاطر آوردن يک سري نامتناهي از رشته کاراکترهاي تصادفي را ندارد بنابراين رمزهاي عبور يکبار مصرف اغلب به عنوان عامل هاي نوع دو شناخته مي شوند که از دستگاه هاي پردازشي مانند token استفاده مي-کنند.\nدر برخي از محيط ها، رمزهاي عبور اوليه براي حساب هاي کاربري کاربران به طور خودکار توليد مي شوند. اغلب رمزهاي عبور توليد شده به صورت رمز عبور ترکيبي است. رمز عبور ترکيبي، رمز عبوري است که از ترکيب دو يا چند کلمه نامرتبط به همراه عدد و نشانه در بين آن ها ساخته مي شود. توليد رمزهاي عبور ترکيبي براي کامپيوتر آسان است اما نبايد براي مدت زمان طولاني از آن ها استفاده کرد زيرا نسبت به حملات حدس زدن رمز عبور آسيب پذير مي شوند. اگر الگوريتم توليد رمزهاي عبور کشف شود، تمامي رمزهاي عبور ايجاد شده توسط سيستم در معرض خطر قرار مي گيرند.\nيک روش رمز عبور که کمي موثرتر از رمز عبور اوليه است، عبارت عبور مي باشد. عبارت عبور رشته اي از کاراکترها است که معمولا طولاني تر از رمز عبور است.\nبسياري از سيستم ها، سياست هايي براي رمز عبور اتخاذ مي نمايند تا ويژگي ها و املاي رمز عبور را محدود نمايند. رايج ترين محدوديت ها شامل حداقل طول رمز عبور، حداقل عمر رمز عبور، حداکثر عمر رمز عبور، استفاده از سه يا چهار نوع کاراکتر در رمز عبور (حروف کوچک، حروف بزرگ، اعداد و نشانه ها) و ممانعت از استفاده مجدد از رمز عبور مي باشد.\nدر سياست هاي امنيتي سازمان بايد به وضوح لزوم نياز به رمز عبور قوي و چگونگي ايجاد يک رمز عبور قوي تعريف گردد. اگر رمزهاي عبور توسط کاربران نهايي ايجاد مي شوند، لازم است تا براي ايجاد رمز عبور قوي پيشنهادات زير درنظر گرفته شوند:\nاز نام، نام کاربري، آدرس پست الکترونيکي، شماره پرسنلي، شماره کارت ملي، شماره تلفن و نام ها و کدهاي شناسايي ديگر استفاده نشود.\nاز کلمات فرهنگ لغت، اصطلاحات و يا کلمات اختصاري استفاده نشود.\nاز کلماتي با املاي غير استاندارد همراه با حروف بزرگ استفاده گردد.\nحروف الفبا انتخاب شوند و با اعداد جايگزين گردند.\nلازم است که کاربران رمزهاي عبور خود را به طور مداوم تغيير دهند.\nرمزهاي عبور نبايد در هيچ فرم يا قالبي نمايش داده شوند.\nبايد از ايجاد ليستي از رمزهاي عبور کاربران اجتناب کرد. رمزهاي عبوري که به راحتي به خاطر سپرده مي شوند اغلب توسط ابزار شکستن رمز عبور به راحتي کشف مي گردند.\nهرگز رمزهاي عبور را از طرق پست الکترونيکي انتقال ندهيد.\nپليس فضاي توليد و تبادل اطلاعات استان سمنان\nمرد خطرناک که به اتهام قتل تحت تعقيب بود بعد از 10سال فرار سرانجام در محاصره پليس گرفتار و دستگير شد.\nبنابر گزارش اين پرونده، سال82 وقوع يک قتل مسلحانه به پليس آگاهي خوزستان اعلام شد و تيمي از ماموران تحقيقات خود را براي دستگيري عاملان جنايت آغاز کردند. آنچه مسلم بود مرد تيرانداز با همدستي 2برادرش به علت اختلافات مالي، مردي را به رگبار بسته بودند. بعد از اين حادثه برادران تيرانداز تحت تعقيب پليس قرار گرفتند تا اينکه بعد از گذشت 10سال مخفيگاه يکي از قاتلان در خانه اي در يکي از شهرهاي خوزستان شناسايي شد.\n18خرداد ماه سال جاري ماموران پليس آگاهي خوزستان وقتي مطمئن شدند که قاتل تحت تعقيب در مخفيگاهش حضور دارد آنجا را تحت محاصره قرار دادند. مرد خطرناک وقتي خود را در يک قدمي دستگيري ديد به سرعت خود را به در پشتي خانه اش رساند تا از آنجا فرار کند اما متوجه شد که پشت آن در هم تعداد زيادي مامور ايستاده و اگر در را باز کند گرفتار خواهد شد به همين خاطر با پرتاب نارنجک به بيرون از خانه قصد فرار داشت اما در نقشه خود ناکام ماند و سرانجام به دام ماموران افتاد.\nسرقت هاي مسلحانه\nبعد از دستگيري اين مرد 32ساله، ماموران به بازرسي از مخفيگاه وي پرداختند و در آنجا يک اسلحه کلاش، 11تيرخشاب، 140فشنگ، يک کلت کمري و 50فشنگ آن، 5.3کيلو ترياک، عابربانک هاي سرقتي و خودروي 405اوراق شده کشف کردند. بررسي ها نشان مي داد که اين مرد خطرناک با همدستانش دست به سرقت خودرو و اوراق آن مي زدند. اعضاي اين باند نه تنها سرقت خودرو در کارنامه خود به ثبت رسانده بودند بلکه شبانه از ديوار خانه هاي اطراف شهر بالا مي رفتند و با تهديد اسلحه دست به سرقت احشام از طويله خانه ها نيز مي زدند.\nبا افشاي اين حقايق، قاتل خطرناک تحت بازجويي قرار گرفت و اقرار کرد که 10سال پيش به خاطر اختلافات مالي که با مقتول داشته دست به قتل وي زده است. اين در حالي بود که در تحقيقات مشخص شد برادران اين مرد در مدت اين 10سال فوت کرده اند. سرهنگ خواجوي رئيس پليس آگاهي استان خوزستان با اعلام اين خبر به همشهري گفت: با دستگيري اين جنايتکار فراري، تحقيقات تکميلي از وي آغاز شده است تا جرائم احتمالي ديگر اين مرد خطرناک فاش شود. همچنين تجسس هاي پليسي براي دستگيري همدستان سارق همچنان ادامه دارد.\nفردي که به خاطر شنيدن پاسخ منفي از دختر مورد علاقه اش، موجب هتک حرمت وي در فضاي مجازي شده بود، توسط پليس فتا شناسايي و دستگير شد.\nبه گزارش فارس، سرهنگ زارع پور رئيس پليس فتا يزد اعلام کرد: پيرو شکايت دختري جوان مبني بر هتک حرمت اينترنتي وي در فضاي مجازي، موضوع در دستور کار کارشناسان پليس فتا قرار گرفت.\nسرهنگ زارع پور در تشريح اين خبر گفت: بنابر اظهارات شاکي و بررسي هاي انجام شده مشخص شد فردي عکس هاي خصوصي وي را در يکي از شبکه هاي اجتماعي منتشر کرده و با ارسال ايميل هايي توهين آميز براي شاکي و دوستانش موجب هتک حرمت وي شده است.\nرئيس پليس فتا يزد افزود: پس از بررسي هاي فني و تخصصي متهم که از همکلاسي هاي شاکي بود شناسايي و دستگير شد، متهم در بازجويي هاي انجام شده به جرم خود اقرار و انگيزه خود را انتقام گيري به علت بي توجهي شاکي به تقاضاي دوستي با وي عنوان کرد.\nاين مقام انتظامي به جوانان توصيه کرد اطلاعات و عکس هاي خصوصي خود را در شبکه هاي اجتماعي قرار نداده، همچنين از پاسخگويي به ايميل هاي ناشناس و برقراري دوستي و ارتباط در فضاي مجازي با افرادي که هويت واقعي آنها مشخص نمي باشد خودداري کنيد.


ترفندهای جذاب چیدمان شیک میز پذیرایی برای مهمانی شام - مجله کوروش\nخانه » سبک زندگی » خانه و زندگی » ترفندهای جذاب چیدمان شیک میز پذیرایی برای مهمانی شام\nلینک کوتاه https://blog.okcs.com/?p=32789\nگیاهان آپارتمانی مناسب فضای داخلی خانه خود را می شناسید؟ با آپارتمانی شدن خانه ها و منازل مسکونی اهمیت استفاده از گل و گیاهان در خانه بیشتر شده است. نگهداری از گیاهان آپارتمانی گلدار و خاص و لوکس نه تنها موجب زیباتر شدن فضای خانه شما می شود، بلکه تاثیر زیادی بر تمیز شدن هوای داخل خانه و تصفیه هوا دارد. اما به هر حال هر یک از گیاهان آپارتمانی ویژگی های مخصوص به خود را دارند و برای نگهداری به شرایطی خاص و ویژه ای نیاز دارند. در این مقاله از مجله کوروش می توانید با بهترین گیاهان آپارتمانی ...


توافق نهایی اپل و ال جی بر سر تامین پنل نمایشگرهای آیفون - بلاگ سیبچه\nخانه/توافق نهایی اپل و ال جی بر سر تامین پنل نمایشگرهای آیفون\nتوافق نهایی اپل و ال جی بر سر تامین پنل نمایشگرهای آیفون\nشرکت ال جی و اپل در نهایت قرار دادی را امضا کردن که طی آن طرف کره ای موظف شد تا تولید ۳ الی ۴ پنل اولد و ۲۰ میلیون پنل ال سی دی که طرف امریکایی برای استفاده در آیفون های سال ۲۰۱۸ خود در نظر گرفته را تقبل کند.\nحالا که اپل تولید ۲۰ میلیون پنل ال سی دی را به ال جی سپرده مشخص نیست آیا هنوز نیازی به دو تامین کننده دیگر یعنی شرکت های Sharp و Japan Display خواهد داشت یا نه. هر دوی این شرکت ها در تلاش هستند تا هر چه زودتر مراحل راه اندازی خط تولید پنل های OLED را به راه بیندازند و احتمالا از دست دادن سفارش های ال سی دی آنها را دچار مشکلات بزرگی خواهد کرد.\nدر گزارش های قبلی مطرح شده بود که اپل و ال جی قراردادی به ارزش ۲٫۶۷ میلیارد دلار را امضا می کنند و در ازای آن، شرکت ال جی می خواهد یک خط تولید پنل OLED کاملا انحصاری را برای اپل به راه بیندازد.\nدر ادامه گزارش وب سایت DigiTimes عنوان شده که شرکت ال جی در تدارک تولید پنل های اولد ۶٫۵ اینچی است تا این محصول را برای آیفون های سال ۲۰۱۹ اپل آماده سازی کند. در مجموع ال جی تعداد ۱۰ میلیون دستگاه پنل اولد را فقط برای سال جاری تولید می کند.\nاحتمال عرضه نسخه نهایی iOS 7.1 در اواخر اسفند\n۴ تصمیم تیم کوک که اپل را به سود دهی تاریخی رساند\nلیست ویژه ماه رمضان\nتصاویری از آماده شدن آیفون های ایکس برای ارسال به اولین سری از خریداران


سفرنامه تركي منظوم حج، نوشته غلام‌رضا انزابي‌پور\nاين كتاب، سفرنامه‌اي است منظوم، به زبان تركي آذري، سروده غلام‌رضا انزابي‌پور متولد 1314ش. متخلّص به «انزاب» كه در سال 1358ش./ 1399ق. و در نخستين دوره حج، پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران، به حج رفته و بخشي از رويدادهاي اين سفر را پس از بازگشت به كشور، در قالب نظم، ثبت كرده است. هدف او از اين كار، آگاهي‌بخشي به حاجيان بوده است. (ص2-4) انزابي‌پور در خوي به دنيا آمده و غالباً به تركي و فارسي شعرهاي اجتماعي و فكاهي مي‌گويد.انزاب اشاره‌اي است به منطقه‌اي بين شبستر و سلماس كه زادگاه پدر وي بوده است. او شاعري را از سال 1332ش. و با سرودن شعري در انتقاد از برخي بازاريان آغاز كرده و تاكنون دو اثر از وي منتشر شده است كه يكي همينحج‌نامهو ديگري برگزيده اشعار تركي و فارسي اوست با نامبر بال‌انديشه.\nاين سفرنامه، از آن رو كه گوشه‌اي از وقايع نخستين مناسك حج پس از انقلاب اسلامي ايران را، آن هم به صورت منظوم، روايت كرده و نيز از جهت استواري و شيريني بيان، اهميت دارد. حج‌نامه انزاب از يك مقدمه منثور، يك مقدمه منظوم و 10 بخش منظوم ديگر تشكيل يافته و كريمي مراغه‌اي، شاعر و طنزپرداز، نيز تقريظي منظوم بر آن نگاشته است. (ص6-8) ابيات كتاب در قالب مثنوي و در وزن عروضي «مفتعلن مفتعلن مفتعل» سروده شده است. نويسنده، مقدمه منظوم كتاب را به ستايش خدا و رسول الله(صلي الله عليه و آله) اختصاص داده و سپس در بخش «آغاز مطلب»، فلسفه حج را رساندنِ حاجي به ويژگي‌هايي چون احسان، بخشندگي و مهرباني با خلق دانسته است. چند صفحه از اين بخش نيز به مناسبت معطلي طولاني حاجيان در گمرك جده و وضع بد محل اسكان حاجيان، به انتقاد از ميزبانان و توصيف وضع اقتصادي و بهداشتي نامناسب مردم عربستان و برخي عادت‌هاي بد آن‌ها اختصاص دارد. (ص22-26)\nبخش بعدي كتاب «منزل جده» نام دارد و سراينده در آن بيشتر به نقد برخي رفتارهاي همسفران خود پرداخته است. (ص27-31) وي سپس در بخش «حمله‌دار»، مدير كاروان و برخي ديگر را به باد انتقاد گرفته كه از زير بار وظايفشان شانه خالي مي‌كنند.\nدر صفحات پاياني اين بخش، نيايشي با خدا آمده است كه انزاب، در ابياتي از آن، براي موفقيت انقلاب و سلامت امام خميني= دعا مي‌كند. (ص31-48) بخش‌هاي ديگر كتاب «قبرستان بقيع» (ص48)، «آثار باعظمت يثرب» (ص56)، «سنگر وحدت را حفظ كنيم» (ص58)، «قارين قولو [بنده شكم]» (ص79)، «عرفات» (ص90)، «مشعر» (ص97) و «بسوي قربانگاه» (ص117) نام دارند و انزابي در هر يك از آن‌ها، مشكلاتي را كه خود و همسفرانش در مراحل سفر از سر گذرانده‌اند، آورده است. البته گاه صرفاً به بيان مطالب تاريخي و مشاهدنگاري پرداخته و انتقادي در كار نيست. (ص56-61) در اين بخش‌ها همچنين آگاهي‌هاي مفيدي مي‌توان يافت؛ از جمله اين‌كه آيت‌الله سيد حسن شيرازي نيز همان سال به حج رفته بوده و با كوشش وي، زائران ايراني موفق به ورود به قبرستان بقيع شده‌اند (ص52) و اين‌كه ريال سعودي در آن زمان، 5/21 ريالِ ايران بوده است. (ص72)\nلحن سراينده در جاهاي متعددي انتقادي است. هرجا واژه‌اي ناآشنا به كار برده، آن را به فارسي و در پانوشت توضيح داده است. (ص13، 18) آيات و دعاها در اين كتاب بسيار به كار رفته‌اند و در مواردي هم كه سراينده به آيه‌اي تلميح كرده، عين آيه را در پانوشت آورده است. (ص10، 15، 80) همچنين ضرب‌المثل‌هاي تركي بسيار به كار رفته است. (ص17، 26) گاهي هم ابياتي از سعدي و ناصرخسرو را به نظم تركي درآورده است. (ص20-21)\nوي گرچه تاريخ آغاز سفر را نگفته، اما مدت اين سفر حج را 35 روز و زمان بازگشت به ايران را بيستم ذي‌حجه 1399ق.، برابر با بيست و يكم آبان‌ماه 1358ش.، اعلام كرده است. (ص147-148)\nاين كتاب در سال 1359ش. در 149 صفحه رقعي و از سوي كتابفروشي ذاكر كريمي در مراغه به چاپ رسيده است.\nادبيات اوجاغي (ايرانين قيد حياتدا اولان توركو يازان شاعرلري نين تذكره سي): يحيي شيدا، تبريز، نوبل كتابخانه سي، 1364ش؛ بر بال انديشه: غلام‌رضا انزابي‌پور، تهران، انتشارات پيري، 1384ش؛ حج‌نامه انزاب: غلام‌رضا انزابي‌پور، تبريز، كتابفروشي ذاكر كريمي، 1359ش؛ خوي‌نگار (ماهنامه): مجمع خويي‌هاي مقيم استان تهران.\nسيد محسن طاهري