خواص و لحظه هاى تاريخ ساز - صفحه 4\n27-06-1389, 20:22 Top | #31\nانتخابات و دخالت نيروهاى بسيج\nخوب ، خدا را شكر مى كنيم ؛ ما انتخابات بسيار خوبى داشتيم . آحاد مردم شركت كردند، الحمدالله نمايندگان خوبى انتخاب شدند. الحمدالله دولت ، وزارت كشور، رئيس جمهورى ، شوراى نگهبان و ديگران همه فعاليت كردند؛ انتخابات به اين خوبى انجام گرفت . حالا چهار نفر بسيجى در گوشه ى كشور، در تهران يا در فلان جا؛ دو كلمه حرف زدند، سروصدا بلند مى كنند، كه آقا سپاه وارد انتخابات شد! آقا فلان شد! اين حرفها چيست ؟ بله ، اين طورى است ! اگر بخواهيد يك اقدامى بكنيد، يك حركتى بكنيد، دشمن هست . دشمنهاى گوناگونى هستند، بعضى دوستند - دشمن هم نيستند، از جبهه ى خودى هستند - منتهى نمى فهمند! تشخيص  نمى دهند! مورد سوال قرار مى دهند!\nالبته همان طور كه امام فرمودند، سپاه ، ارتش و نيروهاى مسلح نبايد در سياست ، دخالت كنند، اما معنايش اين نيست كه نيروى عظيم بسيج ، حق ندارد در يك قضيه ى عظيمى مثل انتخابات ، يك حركت شايسته و مناسبى انجام بدهد، چرا اينها را با هم مخلوط مى كنند؟ آحاد سپاه هم مثل بقيه ى مردم اند.\nهمه چيز را بايد خردمندانه عمل كنند البته عدم ورود در سياست به همان معنايى كه امام فرمودند به قوت خودش باقى است . اين طور نيست كه كسى خيال كند سياست عوض شد، زمان امام فرمودند: وارد سياست نشويد؛ ولى حالا وارد سياست شويد! نخير، همان فرمايش امام است ؛ اما مصداقش اينها نيست ، مثالش اينها نيست .\nاگر مردمان ارزشى ، جوانان مومن ، بهترين جوانان كشور، در قضيه ى انتخابات يك حركتى انجام بدهند، يك كارى بكنند، در صندوقها حاضر بشوند، مراقبت بكنند، نظارت بكنند، مانع - خداى ناكرده - تخطى بعضى ديگر بشوند، اينها كار خلافى نيست ، غرض اين است كه شما در هر بخش ، هر حركتى كه انجام بدهيد - خواص انجام بدهند - كه اين ، نسبت به كارهاى بزرگ و عظيمى كه ممكن است در آينده پيش بيايد، يك نمونه ى كوچكى است ، كسانى هستند بگويند چرا!\n27-06-1389, 20:22 Top | #32\nكشور ما كشور مجاهدت فى سبيل الله\nخدا را شكر مى كنيم كه امروز كشور ما، كشور مجاهدت فى سبيل الله است ، كشور جهاد است ، كشور ايثار است ، كشور ارزشهاست . مسوولين كشور، بزرگان كشور، علماى اعلام ، گويندگان ، مبلغين ، حتى در بخشهاى زيادى مثل دانشگاهها و جاهاى ديگر، در خدمت انقلاب ، در خدمت اسلام و ارزشها حركت مى كنند. نيروهاى مسلح هم كه معلوم است مظهر ارزشها هستند. سپاه - با اين سوابق روشن - و يك چنين لشكرهايى كه وضعشان معلوم است ؛ اينها چقدر زحمت كشيدند، چقدر ارزش آفريدند، الان هم بايد دنبال ارزشها باشند.\nحالا اين يك اجمالى بود از اين مساله يى كه بنا شد به مناسبت ايام محرم عرض بكنيم ، البته آن مقدارى كه عرض كرديم ، خيلى مختصر بود، اگر چه زمان يك قدرى زياد شد! به ما هم مرتب سفارش مى كنند كه سخنرانى هاتان را كوتاه كنيد، براى اينكه خسته نشويد. حقيقتش همين است كه من مصلحت نمى دانم كه خودم را خسته كنم تا بتوانم كارهاى ديگر را انجام بدهم ، اما وقتى كه انسان در جمعى مثل جمع شما مى نشيند، به وجود مى آيد و احساس خستگى نمى كند.\nاميدواريم خداوند همه ى شما را موفق بدارد خداوند ان شاء الله روح امام را با انبيا و اوليا محشور فرمايد. خداوند اين راه روشن را كه در پيش پاى ملت ايران گذاشته شده است ؛ راه هميشگى اين ملت قرار بدهد. خداوند ما را در خدمت انقلاب در خدمت اسلام ، در خدمت ارزشهاى اسلامى زنده بدارد؛ ما را در همين راه بميراند. پروردگارا، مرگ ما را شهادت در راه خودت قرار بده درجات شهيدان ما راه روز به روز عاليتر فرما. جانبازان ما را از قبل خود اجر وافر عنايت فرما، به آنها سلامتى كامل عنايت فرما. پروردگارا، كسانى كه در اين راه زحمت كشيده اند، مدتها در اسارت بودند، آزاد شدند يا هنوز آزاد نشدند، مفقود الجسد هستند، مفقود الاثر هستند، از آنها كسى خبر ندارد، خدايا اجر همه ى آنها را در اعلا دواوين خود بنويس ؛ به خانواده هاى آنها اجر بده ؛ صبر عنايت كن ، مفقودان و اسرا را زودتر رها و آزاد بفرما، امور مسلمانها را اصلاح بفرما، حاجات مسلمانها را برآورده بفرما، كشورهاى اسلامى را از چنگال ، اجانب و چنگال امريكا نجات بده ، روساى اسلامى را از خواب غفلت بيدار كن ، از منجلاب شهوات بيرون بكش . پروردگارا به محمد و آل محمد (ص )، امريكا و بقيه ى ايادى استكبار و اقطاب استكبار را، آن چنانى كه شايسته ى عزت و اقتدار خود تو است ، منكوب و مقهور بفرما، لذت قهر و غلبه ى بر آنها را به ملت ايران بچشان ، همچنانى كه شوروى را متلاشى كردى ، بقيه ى استكبار را متلاشى بفرما، پروردگارا، كسانى كه در اين راه زندگى كردند، در اين راه به لقاء تو پيوستند، مشمول رحمت و بركات خودت قرار بده ، كارهايى كه مى شود تلاش هايى كه مى شود؛ همه را به لطف و كرمت قبول بفرما.\n27-06-1389, 20:23 Top | #33\nفصل دوم : لغزش خواص در برابر دنيا\nتصميم گيرى خواص در وقت لازم ، تشخيص خواص در وقت لازم ، گذشت خواص از دنيا در لحظه لازم و اقدام خواص براى خدا در لحظه لازم كه بايد حركت لازم را انجام داد، اينهاست كه تاريخ را نجات مى دهد. ارزشها را نجات مى دهد، ارزشها را حفظ مى كند، در لحظه لازم ، بايد حركت لازم را انجام داد. اگر گذاشتيد، وقت گذشت ديگر فايده ندارد.\nغدير و منزلت على عليه السلام\nخلافت و جانشينى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله طبق عقيده شيعه ، يك منصب الهى است كه از جانب خداوند تبارك و تعالى به داناترين و فاضلترين فرد از امت واگذار مى شود.\nرسول گرامى اسلام از آغازين روزهايى كه دعوت خود را آشكار كرد، مامور شد. خويشاوندان را نسبت به رسالت خود آگاه كرده ، از عذاب قيامت بترساند. در همان جلسه مساله جانشينى خود را نيز مطرح كنند. به منظور ابلاغ اين حكم الهى ، على عليه السلام از سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله مامور تدارك غذايى شد و 45 نفر از بنى هاشم ، خويشان پدرى حضرت رسول به صرف شام دعوت شدند.\nپيامبر اكرم ضمن سخنانى در مورد رسالت خود فرمودند: نخستين كسى از شما جمع حاضر كه دعوت مرا بپذيرد و يارى ام كند، برادر، وصى و جانشين من خواهد بود.\nبه شهادت تاريخ ، جز على بن ابى طالب كسى از آن جمع برنخاست و پذيرش نبوت و يارى ايشان را اعلام نكرد. لذا پيامبر اسلام در جمع حاضران فرمود: اين جوان برادر، وصى و جانشين من است .\nاين ماجرا در ميان مفسران و محدثان به حديث يوم الدار و بدءالد عوه مشهور است .\nبعدها در فراز و نشيبهاى 23 ساله دوران رسالت ، پيامبر اكرم به مناسبتهاى پيش آمده ، مساله خلافت و وصايت على عليه السلام را به امت گوشزد نموده است و مقام او را از همه بالاتر قرار داده است . از مهمترين امتيازهاى ويژه اى كه على عليه السلام به دريافت آنها نائل آمد و باعث شادى دوستداران حق و حسادت فرصت طلبان شد، حديث منزلت است كه پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را نسبت به خود چون هارون عليه السلام نسبت به موسى عليه السلام دانست .\nديگر، حديث سد ابواب است . پس از مدتى كه از باز شدن در خانه بزرگان صحابه به مسجد پيامبر در مدينه مى گذشت ، رسول خدا فرمان يافت به اصحاب اعلام كند همه درها بايد بسته شود و فقط در ورودى خانه على عليه السلام به مسجد مى تواند باز باشد. همچنين حديث اخوت در جريان عقد اخوت اصحاب در مدينه است كه پيامبر اسلام همه مهاجر و انصار و خود و على عليه السلام را با يكديگر برادر اعلام كرد.\nبه علاوه حديث ابلاغ پيام برائت در سوره توبه نيز از افتخارهاى منحصر به فرد على عليه السلام بخصوص در برابر ابوبكر است ، چنان كه بالاتر از همه ، خداى متعال در جريان مباهله مسيحيان نجران در آيات 61 - 59 آل عمران ، على عليه السلام را به منزله نفس رسول صلى الله عليه و آله معرفى مى نمايد.\nو سرانجام ، آشكارتر از همه حديث غدير است ، در بازگشت از آخرين حجى كه رسول گرامى اسلام در سال دهم هجرى گذارد.\nپيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در سال دهم هجرى پس از آن كه در ميان صدهزار نفر از امت خود آيين ابراهيمى حج را به جا آورد و تمامى قوانين جاهلى را لغو كرد به سوى مدينه بازگشت . هنوز از مكه چند منزلى دور نشده بود كه اين آيه نازل شد: يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته (مائده 27) فرمانى مهم كه عدم اجراى آن مساوى با عدم ابلاغ رسالتش بود. گويا اجزاى اين فرمان ، خطرهايى در پى داشت كه پيامبر اسلام را به تفكر و تدبير فرو برده بود - لذا در ادامه همين آيه خداوند قادر مى فرمايد والله يعصمك من الناس خداوند ترا از آزار و مردم حفظ خواهد كرد.\nنزول اين آيه با صراحتى كه داشت ، تكليف را براى پيامبر يكسره كرد.\nدستور توقف صادر شد. اين در حالى بود كه حاجيان به سه راهبى كه مسافران مدينه و مصر و عراق را از هم جدا مى كرد نزديك مى شدند: امين روحى در پى نزول آيه اى با شما سخن خواهد گفت ! اين سخنى بود كه همراهان دهها هزار نفرى حضرت رسول ، در بازگشت از حج به يكديگر خبر مى دادند، سرانجام در بركه غدير خم كاروان به يكديگر رسيدند. هوا گرم بود مردم بى صبرانه انتظار ابلاغ فرمان جديد را مى كشيدند و با لباسهاى خود، زيرانداز و سايبان درست مى كردند. بالاخره انتظار به پايان رسيد و پيامبر اسلام در ميان هزاران نفر از اصحاب و مسلمانان حجاز، بر بالاى جايگاهى كه از جهاز شتر تهيه شده بود قرار گرفت . رسول خدا نگاهش را به سيل جمعيت پيرامون انداخت ، سكوت بر محيط حاكم شد و نگاهها در هم آميخت . رسول خاتم شروع به سخن كرد. حمد و ثناى خدا را گفت و از مردم در صدق گفتار خود نظر خواست . فرياد گريه و زارى به پاخاست . آن گاه در ميان جمعيت نظر انداخت . على عليه السلام را طلبيد و امام بر بالاى جايگاه در كنار پيامبر خدا ايستاد.\nدر اين حال ، رسول گرامى اسلام فرمود: اى مردم ! هر كسى من مولاى او هستم ، على نيز مولاى اوست . خداوندا كسانى كه على را دوست مى دارند، دوست بدار و با كسانى كه على را دشمن مى دارند، دشمن باش ، اين سخنان در حالى گفته شد كه پيامبر اسلام دست على عليه السلام را بالا برده بود پس از پايان سخنان پيامبر اسلام ، سايبانى براى على عليه السلام برپا كردند و مردم گروه گروه به عنوان خلافت بعد از رسول خدا با او بيعت كردند. در اين جلسه حسان بن ثابت صحابى با كسب اجازه از پيامبر خدا اشعارى سرود كه در تاريخ ضبط شده است .\n27-06-1389, 20:23 Top | #34\nاگر گذاشته بودند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله آن وصيت را بنويسند؟!\nماه صفر سال يازدهم هجرى از نيمه گذشته بود. رسول گرامى اسلام پس از بيست و سه سال تلاش بى وقفه ، اندكى پس از بازگشت از زيارت كعبه در بستر بيمارى افتاد بود.\nطبق اخبار رسيده ، روميان براى هجوم به مرزهاى مسلمانان آماده ، مى شدند. رسول خدا براى مقابله با اين تهديد، سپاهى از مهاجر و انصار فراهم كرد و اسامه بن زيد جوان هجده ساله را به فرماندهى اين لشكر برگزيد.\nايشان براى تحريض و تشجيع سپاه با دست خود براى اسامه پرچم بست و سران و شيوخ اصحاب چون ابوبكر، عمر، ابوعبيده ، سعد وقاص و ... را به اسم نام برد كه در سپاه و تحت فرماندهى ايشان به سوى دشمن حركت كنند.\nاسامه جرف را لشكرگاه خود قرار داد و گروه هاى مجاهدان به اين اردوگاه پيوستند.\nدر اين ميان دستهايى مرموز در حركت سپاه اخلال ايجاد كردند. از جمله ايرادهايى كه برخى مطرح مى كردند، اين بود كه پيامبر، جوانى نورس را بر بزرگان و پيران صحابه براى فرماندهى ترجيح داده است .\nاين سخن ، بخوبى نشانگر ارزشهاى نظام قبيله گرى كه در رگ و پوست پيران قوم ريشه داشت و در سال بيست و سوم از هشت هنوز معيار ارزشى آنان بود عامل اصلى در ساختار قدرت نظام قبيله گرى من است فرمانده و رئيس قوم بايد ريش سفيد آنان باشد و فضيلت ، توانايى ، علم و تقوا و مراتب بعدى انتخاب جاى دارد.\nرسول خدا چون در بستر بيمارى ، با اين دسيسه ، برخى صحابه مواجه شده در حالى كه دستارى به سر بسته بود، راهى مسجد شد و پس از حمد و ثناى خداى تعالى فرمودند:\nاى مردم ! من از تاخير حركت سپاه سخت ناراحت هستم ، گويا فرماندهى اسامه براى گروهى از شما گران آمده است و زبان به انتقاد او گشوده ايد سرپيچى شما تازگى ندارد؛ قبلا از فرماندهى پدرش زبده نيز انتقاد مى كرديد به خدا سوگند! هم پدر او شايسته اين مسووليت بود و هم خودش لايق اين مقام است . من او را خيلى دوست دارم .\nاز منبر پايين آمدند و راهى بستر بيمارى شدند.\nدر زمان بيمارى هرگاه صحابه به عيادتش مى آمدند، مى فرمودند: سپاه اسامه را حركت دهيد! و به اسم از پيران صحابه نام مى برد كه مدينه را براى پيوستن به لشكر ترك كنند. آن گاه چون شنيد برخى تعلل مى كنند، آن كارشكنان را لعنت كرد.\nامين وحى باز هم با قلب مهربان خود در پى هدايت مردم آرام نداشت .\nدر يكى از روزهايى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در بستر، از درد بيمارى و كارشكنيهاى برخى صحابه بشدت آزرده شده بود، چشم باز كرد و متوجه شد.\nبرخى از اصحابى كه قرار بود در سپاه اسامه حركت كنند، به عيادتش  آمده اند.\nاو كه از انگيزه اين گروه آگاهى داشت و قصد آنان از ماندن در شهر را مى دانست ابتدا نگاهى عميق به چهره آنان نمود، سپس سرش را به زير انداخت و مدتى در همين حال ماند. آن گاه به آرامى سر برداشت و دوباره به حاضران نظر انداخت .\nمجلس در سكوتى سنگين فرو رفته بود تو همه منتظر بودند تا شايد رسول خدا صلى الله عليه و آله سخنى بگويد. اين لحظه ها بر همگان به سختى گذشت تا آن كه سرانجام پيامبر لب به سخن گشود.\nقلم و كاغذى بياوريد تا مطلبى برايتان بنويسم كه بعد از من منحرف نشويد!\nبه روشنى پيدا بود اين فرمان رسول خدا صلى الله عليه و آله به آينده مسلمانان ، پس از رحلتش مربوط مى باشد و چه بسا تمام رشته هاى فرصت طلبان را پنبه خواهد كرد.\nعمر بن خطاب بدون درنگ در بيان بهت و حيرت همگان گفت :\nمرض بر اين مرد غلبه كرده و هذيان مى گويد كتاب خدا ما را كفايت مى كند و احتياج به نوشته اى ديگر نداريم !!!\nدر پى اين سخنان عمر، مجلس به هم ريخت و گروهى گفتند فرمان رسول خدا حتما بايد اجرا شود. عمر و همفكرانش عليه اينان سخن گفتند و مجادله دو طرف در حضور پيامبر خدا بالا گرفت .\nبرخى زنان پيامبر كه از پشت پرده شاهد اين گستاخى و بى ادبى برخى صحابه در برابر فرمان رسول خدا بودند، گفتند: چرا پيامبر را اذيت مى كنيد و دستورش را اجرا نمى كنيد!\nعمر اين بار سخن خود را متوجه زنان پيامبر صلى الله عليه و آله كرد و گفت :\nشما زنان ياران يوسف هستيد، هر موقع پيامبر بيمار شود ديدگان خود را براى او مى فشريد و وقتى بهبود يافت بر او مسلط مى شويد.\nبدين شكل زنان را نيز خجالت زده و خاموش كرد.\nپيامبر اسلام از جسارتى كه در محضر ايشان انجام گرفت ، چهره درهم كشيده از آنان خواست از اتاق بيرون روند. اين بار عمر خواستار اجراى اين سخن رسول خدا شد و گفت : سريع اطراف پيامبر را خالى كنيد كه اذيت نشوند!!!\n27-06-1389, 20:24 Top | #35\nبه خاطر اسلام از اين كار جلوگيرى كردم !!\nو اين چنين بود كه اقدام رسول خدا صلى الله عليه و آله براى تثبيت جريان حق در جامعه اسلامى و تداوم نبوت در ولايت علوى ، از سوى برخى از صحابه ناآشنا با حقيقت دين درهم شكست و پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در حالى كه چشمان اندوهگينش را به اهل بيت غريبش دوخته بود سر بر سينه على عليه السلام گذاشت و به آرامى تمام چشمان نافذش را براى هميشه از اين دنيا برهم نهاد و چنان كه در ايام بيمارى اش در مسجد مدينه فرمود ابرهاى تيره و تار فتنه بر مدينه سايه مرگبار انداخت و محور گردش  حق در گوشه اى انزوا گرفت .\nابن عباس بعدها از ماجراى يوم الخميس كه برخى مانع نوشتن دستور پيامبر اسلام شدند بشدت مى گريست و مى گفت : تمام بدبختيها از روزى آغاز شد كه نگذاشتند پيامبر خدا فرمانش را بنويسد.\nعمر بن خطاب خود در ايام خلافتش با تصريح به اين مطلب كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله على عليه السلام را به عنوان وصى پس از خود معرفى نموده بود، داستان ممانعتش از كتبى شدن اين فرمان را اين چنين بازگو مى كند:\nابن ابى الحديد به نقل از كتاب تاريخ بغداد به طور مستند نقل مى كند كه ابن عباس گفت زمانى در خلافت عمر بر وى وارد شدم او به خرما خوردن مشغول بود و مرا دعوت به خوردن كرد. من خرمايى برداشتم از من پرسيد عبدالله از كجا مى آيى ؟ گفتم از مسجد. گفت : پسرعمويت را چگونه ترك كردى ؟ من گمان كردم مقصودش عبدالله بن جعفر است . اما او گفت كه مقصودش عظيم اهل بيت است . من گفتم كه مشغول آبيارى نخلهاى بنى فلان بود و در همان حال قرآن مى خواند. عمر پرسيد: آيا در سر او هنوز درباره خلافت انديشه اى هست ؟ گفتم : آرى گفت : آيا بر اين باور است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را منصوب كرده است . گفتم : آرى به علاوه من از پدرم عباس در اين باره مى پرسيده ام و او نيز تاكيد كرد. عمر گفت : آرى از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره على مطلبى بود كه حجت نتواند كرد! پيامبر اسلام در هنگام بيمارى قصد داشت تا به نام او تصريح كند، اما من به خاطر اسلام از اين كار ممانعت كردم !! زيرا هيچ گاه قريش بر او اجتماع نمى كردند، اگر على سركار مى آمد، عرب از سراسر نقاط به مختلف او مى پرداخت !! رسول خدا صلى الله عليه و آله از تصميم درونى من آگاه شد و از اين كار خوددارى كرد. (11)\n27-06-1389, 20:24 Top | #36\nفتنه خواص در حالى كه بدن مطهر رسول خدا صلى الله عليه و آله بر روى زمينبود!\nآن روز كه رسول خدا با تكيه بر بازوان على عليه السلام و فضل از مسجد بازگشت . عايشه بستر رسول خدا را در خانه خود پهن كرد و پيامبر صلى الله عليه و آله با اظهار رضايت ساير زنان در خانه عايشه بسترى شد. عايشه با اين اقدام خود مانع از رفتن پيامبر خدا به خانه دخترش فاطمه صلى الله عليه و آله شد، تا از هرگونه اقدامى آگاه شود. شاهد بهره گيرى او از اين كار، زمانى است كه بيمارى رسول خدا صلى الله عليه و آله شدت يافت و به حاضران فرمودند: كسى را بفرستيد على عليه السلام را پيش من آورد، عايشه بى درنگ گفت : اى رسول خدا چه مى شود، اگر ابوبكر را بخوانى ، حفصه ! چون اين سخن را شنيد، گفت : اى رسول خدا! چه خوب است عمر بيايد و لحظاتى بعد هر سه نفر در برابر پيامبر خدا حاضر شدند! حضرت وقتى سه نفر را ديد از رازى كه مى خواست فقط با على در ميان گذارد چشم پوشى كرد و فرمودند: برويد، اگر حاجتى بود شما را خبر مى كنم . چنين شد كه فضاى خانه ناامن گرديد تا هنگام رحلت نبى مكرم فرا رسيد.\nهمچنين در لحظه اى كه مرض بر امين وحى غلبه يافت قاصد زنان بسرعت خود را به منطقه اردوگاه لشكر رساند و ابوبكر را به شهر فراخواند، اين قاصد بر خلاف دستور صريح رسول گرامى اسلام كه با زحمت فراوان اين افراد را از مدينه خارج ساخته و روانه سپاه اسامه كرده بود، عمل مى نمود. چنان كه حوادث بعدى معلوم كرد اين قاصد بخشى مهم از نقشه فعاليت سياسى قريش مدينه در آستانه رحلت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بود، بدين سان آن گونه كه رسول گرامى اسلام در آخرين روزهاى حياتش فرمود، مدينه از جانب گروهى از خواص آبستن حوادث شد و ابرهاى تيره فتنه فضا را ظلمانى كرد. در ميان اين رفت و آمدهاى جهت دار كه از سوى مخالفان اهل بيت در جريان بود، روح ملكوتى پيامبر خاتم به آسمانها عروج كرد و پرده هاى پنهان فتنه را كنار زد.\nاهل بيت بنى هاشم و مومنان مدينه در تلخترين حادثه تاريخ غرق در شيون و ماتم ، پيرامون پيكر بى روح حبيب خدا حلقه بستند.\nدر گوشه و كنار شهر نيز افرادى در مورد استفاده از اين حادثه در حال مذاكره بودند، عمر و ابوعبيده ، جراح در مسجد مذاكره مى كردند. عمر به ابوعبيده پيشنهاد خلافت داد و او ابوبكر را مناسب دانست . قاصد پسر خطاب دو بار سراغ ابوبكر آمد و سرانجام او را از ميان عزاداران با خود همراه كرد. آنچه پيدا بود در خارج از حلقه بنى هاشم ، برخى از اصحاب و خواص شهر، بخصوص قريش در ستيز كسب قدرت و انتقال امامت جامعه از اهل بيت عليه السلام برنامه داشتند. انصار كه دعوت كنندگان و حاميان دين اسلام بودند نيز آگاه از كشمكشهاى سياسى قريش ، براى تثبيت موقعيت خود در كانون قدرت آينده به دنبال جاى پايى ، سقيفه بنى ساعده را براى تجمع و رايزنى انتخاب كرده بودند، نشانه هاى خصومت با اهل بيت پيغمبر، در احضار ابوبكر از كنار جسد مطهر رسول خدا و دعوت نكردن از خويشان رسول گرامى اسلام آشكار بود. اين سه بسرعت خود را به جمع انصار رساندند و ابوبكر به نمايندگى آغاز سخن كرد. در مذاكرات انصار و اين سه نفر از مهاجرين ، برترى با انصار بود، چون جمعيت غالب شهر را تشكيل مى دادند و پيامبر صلى الله عليه و آله را درجاتى كه سيزده سال در ميان قوم خود قريش تنها و مظلوم مانده بود، به شهر خود آوردند و حاميان اصلى دين و پيامبر اسلام و پناه دهنده مهاجران بودند. آن جا كه ديگر سخنان تند و پرخاشگرانه انصار مى رفت تا كار را يكسره كنند، ابوبكر ضمن پذيرفتن همه فضايل و برتريهاى انصار گفت :\nخويشاوندى ما به پيامبر خدا نزديكتر است و عرب خلافت را جز براى اين خانواده نمى شناسد در ادامه اين سخن ، عمر گفت : چه كسى است كه بتواند درباره جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله با ما ستيزد در حالى كه ما اولياء و خويشاوندان او هستيم ؟!\nاين استدلال باعث سكوت انصار و اعلام پذيرش خلافت خويشاوندان رسول شد، اگر استدلال اين دو صحابى در برترى حق حكومت براى خويشاوندان رسول خدا توانست انصار را قانع كند، هر انسان با انصافى را نيز مى آزرد كه آنان خود لحظاتى بعد، روشى متناقض در برابر اهل بيت و خويشاوندان حقيقى رسول خدا صلى الله عليه و آله اتخاذ كردند و مانع روى كار آمدن ايشان شدند و خلافت را ميان خود به تعارف گذاشتند. ابوبكر دستان عمر و ابوعبيده را بلند كرد و گفت با هر كدام مايليد بيعت كنيد و آنان از شيخ خواستند خود دست بگشايد تا با او بيعت كنند، و شيخ نيز دست گشود و هر دو با وى بيعت خلافت كردند. سپس وى را با سلام و صلوات به مسجد آوردند و عوام مدينه ، فارغ از انديشه و تجليل وقايع در حالى كه هنوز جنازه رسول خدا دفن نشده بود، در دام اين حركت ناپخته و بى اساس افتادند و در ميان غوغا و فرياد جمعى خواص فرصت طلب ، با ابوبكر بيعت كردند. در روز اول ، بيشتر صحابه بزرگ مهاجران و انصار حاضر نبودند و بيعت كردند. گرچه اصحاب صاحب نام رسول خدا چون سلمان فارسى ، ابوذر غفارى ، عمارياسر، مقداد.\nو آنان كه فارغ از انديشه هاى جريانى و جناحى ، به اسلام و وصاياى نبى مكرم در حق اهل بيت مى نگريستند، كاملا غافلگير شدند لذا براى جبران تيرى كه از سوى برخى خواص پرتاب شد و امواج آن عوام را تسخير كرد. شب هنگام جمعى از شاخص ترين اصحاب و گراميترين مردم روزگار، در محله بنى بياضه تجمع كردند تا وصيت رسول گرامى اسلام ، مبنى بر ولايت على عليه السلام را احياء كنند.\nاما طراحان خلافت ابوبكر، صبح فردا به مسجد آمدند و با طرح بيعت مجدد اصحاب كبار را در مقابل عملى انجام شده قرار دادند. پس از اين ، اكثريت توده عوام و مردم حاضر در شهر به دور از راى و نظر بزرگان صحابه و اهل بيت ، با ابوبكر بيعت كرده بودند. على عليه السلام به دور از اين قضايا مشغول تجهيز بدن رسول خدا صلى الله عليه و آله بود. عباس در مقابل جنازه دست به سوى على عليه السلام دراز كرد و گفت : برادرزاده ! دست بگشا تا با تو بيعت كنم تا مردم بگويند عموى پيامبر با پسر عموى پيامبر بيعت كرد، ديگر دو نفر با تو مخالفت نخواهند كرد، على عليه السلام گفت : عموجان ما به كار رسول خدا مشغوليم ، در اين وقت چيزى براى امام مهمتر از اجراى وصيت در تجهيز و دفن بدن مطهر رسول خدا نبود و جز آن به چيزى نمى انديشيد اين حداقل انتظارى بود كه از ساير خواص ، اصحاب و بزرگان مدينه نيز مى رفت كه پيش از تدفين اشرف مخلوقات و كسى كه هر چه عزت ، شرف و هدايت داشتند، از او بود دست از ستيزه گرى و كشمكش بردارند.\nعباس مايوس از جلب توجه برادرزاده بيرون رفت و به همراه ابوسفيان رئيس قريش بازگشت ، ابوسفيان دست دراز كرد و گفت : ابوالحسن دست بگشا تا با تو بيعت كنم ، چرا كه همانا تو سزاوار آن مى باشى ! امام فرمود: اين مطلبى نيست كه درباره آن نگرانى باشد! عباس اصرار كرد و حضرت فرمود: عموجان نمى خواهم اين كار در پشت در بسته باشد؛ بيعت بايد در برابر چشم مردم انجام گيرد.\nابوسفيان چندين بار به امام مراجعه كرد و هر بار خواستار بيعت شد، ولى امام آگاه از نيت فتنه گرى او فرمود: ابوسفيان تو چيزى را مى خواهى كه ما را به آن كارى نيست و او را از پيش خود راند.\nعلى عليه السلام بدن مباركه پيامبر را تجهيز و كفن كرد و خود و مردان حاضر، پشت سرش به نماز ايستادند. سپس زنان اهلبيت نماز خواندند. آن گاه در را به روى عموم گشود و اهل مدينه گروه گروه نماز گزاردند پس از آن جنازه حبيب خدا، پيامبر خاتم را در ميان قبر نهاد و خود در گوشه اى آرام گرفت تا جرعه جرعه كاسه هاى زهر را از دست برخى خواص كج انديش و دنياطلب بنوشد.\nدر غربت اهل بيت ، اندكى از صحابه باوفا در كنار على (ع ) ايستادند و حاضر نشدند با ابوبكر بيعت كنند. انصار نيز پس از چند روز از اقدام ناشايست خود كه زمينه خروج حق از مدار آن را باعث شده بودند، پشيمان شدند! ابوبكر چون مشاهده كرد جمعى از برگزيدگان صحابه در كنار اهل بيت ايستاده و بنى هاشم نيز بيعت نكرده اند، موقعيت خود را در خطر ديد و در پى چاره انديشى با دو بارش ، عمو و ابوعبيده جراح مشورت كرد. ابوعبيده گفت : در اين كار از مغيره بن شعبه نظربخواه ابوبكر مغيره را احضار كرد و از او خواست در برابر اهل بيت و جمعى از بزرگان صحابه كه بيعت نمى كنند. راه چاره ارائه كند. مغيره گفت : جز اين كه ميان اين گروه تفرقه ايجاد كنى و اجتماع آنان را برهم زنى ، راه چاره اى وجود ندارد.\nراستى ابوبكر چرا به حق گردن نگذاشت ، سعى كرد در ميان مومنين و اهل بيت عليه السلام بيندازد؟! و عجيب تر اين كه مغيره به عنوان يكى از اصحاب باسابقه كه خود بارها شاهد سخنان رسول خدا صلى الله عليه و آله در ولايت و وصايت على عليه السلام از جمله غدير خم بوده ، چگونه به خود اجازه اين انديشه را مى دهد؟\nابوبكر پرسيد چگونه اين جمع را از هم جدا كنم ؟ مغيره گفت نزد عباس برو و به او وعده شركت فرزندانش در امر خلافت را بده آن گاه كه اينان با تو بيعت كردند، على عليه السلام تنها خواهد ماند!\nابوبكر اين نظر را پذيرفت و همراه عمر و ابوعبيده جراح پيش عباس رفتند و پس از مقدماتى گفت : آمده ايم تا در حق فرزندانت نصيبى از خلافت قرار دهيم ، عباس ضمن توبيخ اقدام نسنجيده وى گفت : اى ابوبكر! آن كه مى خواهى بدهى ، حق توست يا حق مومنين ، يا حق خودم ؟! اگر از حق خودت به ما حقى مى دهى ، آن را براى خودت محكم نگه دار و اگر حق مومنين است تو چه حقى دارى كه در سهم آنان تصرف كنى ؟! ... و اگر اين حق از ماست ، ما راضى نيستيم كه بخشى بدهى و بخشى بازگيرى !\nابوبكر مايوس از اين ترفند، از خانه عباس بيرون رفت و در يى ايجاد شكاف در ميان قليل طرفداران ثابت قدم اهل بيت عليه السلام فرداى آن روز، راه خانه على عليه السلام را در پيش گرفت . در خانه على (ع ) گروهى از بزرگان صحابه چون ، سلمان ، عمار، ابوذر، مقداد، زبير و ... تجمع كرده ، راضى به بيعت با ابوبكر و جداشدن حق ولايت از على عليه السلام نبودند، ابوبكر همراه دو رفيقش ، ابوعبيده و عمر، بر امام وارد شد و گفت : پسرعمو و شوهر دختر پيامبر مى خواهد اتحاد مسلمانان را برهم بزند؟ عجيب است كه ابوبكر كسى ديگر را متهم به ايجاد تفرقه در ميان مسلمانان مى كنند! آيا مگر او و همراهانش نبودند كه آن هنگام كه بدن رسول خدا دفن نشده بود، مسلمانان را دچار تفرقه و دودستگى كردند و وصايت او را پشت سرانداختند و به دور از مشورت اهل بيت و بزرگان صحابه ، براى خود جامه خلافت دوختند؟! به علاوه مگر در همين سفر، او مطابق راى مغيره ، خود در صدد ايجاد تفرقه و شكاف در ميان مومنين برنيامد؟! عباس كه در آن مجلس حاضر بود، گفت : هيچ كس براى جانشينى رسول خدا شايسته تر از على عليه السلام نيست و امام فرمود: اين مقام شايسته من است بدين جهت به شما دست بيعت نمى دهم و شما براى بيعت كردن با من سزاوارتريد، عمر در اين مجلس برآشفته سخن گفت و امام فرمود: اى عمر! نيك بدوش كه بهره اى از آن براى توست ! امروز براى رفيقت محكم ببند تا فردا به تو برگرداند!\nابوعبيده گفت : پسرعمو تو جوانى و ابوبكر پير است و اولويت دارد!\nامام فرمود: تو بهتر مى دانى يا رسول خدا صلى الله عليه و آله ؟ گفت : البته رسول خدا صلى الله عليه و آله ، امام فرمود: او اسامه جوان هجده ساله را فرمانده همه پيران صحابه كرد. ابوعبيده سر به زير افكند و جوابى نداد! اما تسليم حق نيز نشد.\nامام تنها و غريب در خانه ماند و جز فاطمه (س ) و چند صحابه پاكباخته ، بار و همراهى نداشت ، هركس او را مى شناخت ، خود را به تجاهل زد و بر هر كه پيشى گرفته بود او حسد ورزيد. دردناكتر اين كه همه مردم در برابرش  همدست شده و گويا روزگار را به جنگش بسيج كرده بودند.\nدر ميان غربت مدينه على عليه السلام تنها يادگار رسول خدا، فاطمه زهرا (س ) با حسن و حسين عليه السلام هر شب در خانه انصار و اصحاب مى رفتند و در باز گرداندن حق از آنان استمداد مى كردند. خانه اى نماند و مردى نبود، مگر آن كه دختر رسول خدا همراه شوهرش على عليه السلام بر آنها گذشتند و اتمام حجت كردند و طلب يارى نمودند. اما جواب همه آنان پوزش بود و عذرخواهى !! برخى در جواب مى گفتند: اگر پيش از ابوبكر مى آمدى ، با تو بيعت مى كرديم ! امام فرمود: آيا سزاوار بود من بدن رسول خدا را در خانه بگذارم و بيرون آيم و براى به دست آوردن خلافت بستيزم !؟\nآرى امام كارى در شان خود كرد و ديگران نيز از اشتغال او به امرى واجب ، حق را ربودند كه آثار منفى آن تا هميشه تاريخ بشريت خواهد ماند.\nپس از رحلت رسول گرامى اسلام ، گروهى به قهقرا برگشتند و اختلاف و پراكندگى ، آنان را هلاك كرد بر غير خدا تكيه كردند و با غير خويشاوندان (اهل بيت ) پيوند برقرار نمودند. از وسيله اى كه فرمان داشتند به آن مودت ورزند (محبت خاندان رسالت ) كناره گرفتند و بنا و اساس (ولايت ) را از جايگاه خويش برداشته و در غير آن نصب كردند (اينان ) معادن تمام خطاها و دروازه همه گمراهان و عقيده مندان باطل هستند. (12)\n27-06-1389, 20:24 Top | #37\nاگر چهل مرد وجود داشت ، نيروى آن را داشتم !\nبه كمانش تكيه زده بود و غروب آفتاب غبارآلود صفين را نظاره مى كرد در اطرافش باقى مانده اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله حلقه بسته بودند.\nهمچون شيرى كه روباهان بر كنامش گستاخ شده ، بازى كنند، حقش را انكار كرده اند، بيست و پنج سال است كه در غربت مراد خود مى سوزد. دنيا آن روز كه محمد صلى الله عليه و آله را بدرقه كرد، به على حمله آورد؛ حمله اى به استعداد بغض ، كينه و حسد شياطين و اينكه دست روزگار، قاسطين را به رهبرى يكى از آزادشدگان فتح مكه در مقابلش قرار داده است . چه حادثه اى ! گردش روزگار چگونه معاويه را هم سنگ و مدعى ساخته است . او كه روزى از فرض مقايسه با اولى نيز فراتر بود، امروز با مشكر آزاد شده اى كه ادعاى جانشينى پيامبر خدا را مى كند، رو به رو است و اين همه را از روزى مى بيند كه اصحاب غدير را آگاهانه پشت سر انداختند، از حادثه اى كه در سقيفه پيش آوردند و از خانه خالى و غريب فاطمه در فرداى رحلت پدر، چه غير منتظره بود خبرى كه بشير برايش  آورد؛ عده اى در سقيفه بنى ساعده ، جمع شدند و ابوبكر را به خلافت انتخاب كردند!\nراستى اگر بزرگان اصحاب حقش را رعايت مى كردند و او و فاطمه را تنها نمى گذاشتند، عمر مى توانست آتش بدست ، سوى خانه اش روانه شود؟!\nراستى اگر آن روز به جاى معدود افرادى كه كنارش ايستادند، همه اصحاب به حكم رسول خدا صلى الله عليه و آله گردن مى نهادند، باز هم تاريخ اين گونه رقم مى خورد؟!\nآن روز و حوادثش را بارها در ضمير خود مرور كرده بود و اكنون در غروب زرد صفين نيز فرياد فاطمه (س ) كه در آن روز سر داد تا بدان وسيله شكايت به پيامبر خدا برد، در گوشش طنين افكن بود و ياد محمد صلى الله عليه و آله كه آمده بودند تا خانه تنها يادگارش زهرا را آتش بزنند، پيش از آن كه جنازه اش در خاك آرام بگيرد، شعله اى آتش را با خود داشتند با هيزم و جنگ افزار قصدشان آتش زدن و ويران كردن بود خشم و حسدشان عليه وصى منصوب رسول خدا صلى الله عليه و آله و ترسشان از روى آوردن به امام حق گويان .\nبه ياد مى آورد كه عمر هيزم روى هم گذاشت تا خانه اش را آتش بزند، خانه اى كه فاطمه دختر رسول خدا و نوه هايش حسن ، حسين ، زينب و ام كلثوم درون آن بودند.\nمكر عمر منزلت اهلبيت را نمى داند؟ مگر در غدير حاضر نبوده است ؟ مگر فاطمه و اهل اين خانه را نمى شناسد؟\nفرياد مى زند: قسم به كسى كه جان عمر در دست قدرت اوست ، يا بايد على بيرون بيايد و يا خانه را بر سر ساكنانش آتش مى زنم .\nعده اى كه از خدا مى ترسيدند و رعايت منزلت پيامبر صلى الله عليه و آله را مى كردند، فرياد كشيدند: عمر! فاطمه درون اين خانه است !\nبى پروا جواب داد؛ فاطمه باشد!!!\nنزديك شد، با مشت و لگد به در كوبيد تا به زور وارد شود.\nطنين صداى زهرا (س ) در نزديكى داخل خانه بلند شد ...\nطنين استغاثه اى كه سرداده و مى گفت : پدر، اى رسول خدا ...\nعلى عليه السلام پيدا شد ... با گلويى بغض گرفته و اندوهى گران ، چشمش  را در ميان آنان مى گردانيد، انگشتها را بر قبضه شمشير مى فشرد و مى خواست از شدت خشم بر آن كوردلان حمله برد.\nآيا چنين حقم را غارت و ميراث برادرم را غصب مى كنند و اكنون مى خواهند زندگى خود و خانواده ام ، بازماندگان رسول خدا صلى الله عليه و آله را نابود سازند؟\nاندكى درنگ نمود، بر خشمش غالب آمد و با روح پيامبر خدا به مناجات پرداخت .\nبرادر! اين مردم تنهايم گذاشتند و اكنون مى خواهند مرا به قتل برسانند ...\nبار ديگر نگاهش به زهرا (س ) افتاد. قبضه شمشير را فشرد تا آن تجاوزكاران را به سزاى عمل بدشان بنشاند! جمعيت چون موج آب روى هم ريختند و امام در جستجوى ياور و در طلب ياران ديروز و خاموشان امروز با حسرت گفت :\nاگر چهل مرد وجود داشت ، نيروى آن را داشتم !!!\nراستى كجا بودند خواص ؟ آنان كه سالها گرد رسول خدا صلى الله عليه و آله جمع بودند و در راه عظمت اسلام و عزت مسلمانان شمشير زده و خون دل خورده بودند؟\nچه چيز آنان را از محور حق ، جدا كرده بود كه امروز، غربت على تاريخ را شگفت زده كرده است ؟\n27-06-1389, 20:25 Top | #38\nشورايى كه حق را به غير اهل آن سپرد!!\nسال بيست و سوم از هجرت در حالى سپرى شد كه عمر بن خطاب دومين خليفه پس از رحلت رسول خدا با ضربت ابولولو غلام ايرانى مغيره بن شعبه در بستر مرگ آرميد.\nعمر وقتى مرگ خود را حتمى ديد، از ميان اصحاب قريشى رسول خدا صلى الله عليه و آله شش نفر را معين كرد كه پس از بحث و شور، از ميان خود يك نفر را به خلافت انتخاب كنند.\nاعضاى شوراى منتخب عمر عبارت بودند از: على بن ابى طالب عليه السلام ، عثمان بن عفان ، سعد بن ابى وقاص ، زبير بن عوام ، طلحه بن عبدالله و عبدالرحمن بن عوف .\nخليفه براى پرهيز از هرگونه اقدام غيرقابل پيش بينى ، براى اين شورا ضوابطى تعيين كرد كه لازم الاجرا بود، از جمله اين كه رئيس شورا را عبدالرحمن بن عوف قرار داد. آنان مى بايست در خانه اى گردهم جمع مى شدند كه پنجاه نفر از انصار نگهبانشان باشند، تا يك نفر از ميان خود برگزينند.\nاگر پنج نفر كسى را انتخاب مى كردند و نفر ششم مخالفت مى كرد، بايد سرش را جدا مى كردند. چنانچه دو نفر با راى چهار نفر مخالفت مى كردند، بايد آن دو كشته مى شدند، اگر سه نفر يك طرف و سه نفر طرف ديگر قرار مى گرفتند، بايد به حكميت عبدالله بن عمر راضى مى شدند و اگر راضى به قضاوت عبدالله نمى شدند، گروهى برنده بود كه عبدالرحمن بن عوف در ميان آنان بود و چنانچه سه نفر ديگر با آنان مخالفت كردند بايد كشته مى شدند.\nعمر تركيب اعضاى شورا را به گونه اى ترتيب داده بود كه براى همگان روشن بود، خلافت به عثمان خواهد رسيد. حضرت على عليه السلام خود ضمن تحليلى چنين مى فرمايد: من و عثمان در اين جمع هستيم و بايد از اكثريت تبعيت شود. سعد بن ابى وقاص پسر عموى عبدالرحمن بن عوف است و با او مخالفت نخواهد كرد. عبدالرحمن كسى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله او را با عثمان برادر كرده و داماد او نيز بود و مسلما عثمان را انتخاب مى كند حتى اگر آن دو نفر ديگر را طلحه و زبير را در كنار على عليه السلام قرار مى گرفتند، راى با سه نفر اول بود، چون عمر اولويت را به گروهى داده بود كه عبدالرحمن بن عوف در ميان آنان باشد. بدين ترتيب عمر نه تنها هنگام وفات رسول اكرم صلى الله عليه و آله خلافت را از اهلبيت دور كرد تا خود در ابوبكر از آن بهره مند شوند، بلكه هنگام مرگ نيز با تعيين شوراى شش نفره اى كه راى نهايى با عبدالرحمن ، برادر خوانده عثمان بود، مخالفت خود را با روى كارآمدن اميرالمومنين عليه السلام آشكار كرد و اين همه در حالى صورت گرفت كه عمر خود به مراتب فضل و برترى على عليه السلام اعتراف مى كند و خود راوى اقدام رسول خدا در نصب او به خلافت و ممانعت خود با كتبى شدن اين دستور است عمر بارها مى گفت :\nاگر ابوعبيده جراح ضلع سوم شورا را در روز سقيفه - زنده بود او را به عنوان خليفه پس از خود معرفى مى كردم .\n27-06-1389, 20:25 Top | #39\nبا كمك چه كسى با آنان جنگ كنم ؟\nشوراى شش نفره تعيين خليفه و سرپرست آنان عبدالرحمن بن عوف ، سه روز مهلت تعيين شده را به گفت و شنود با اشراف و روساى قبايل و فرماندهان نظامى و اهل حل و عقد گذراندند.\nپس از آن صبحگاهى در مسجد گردهم آمدند. عبدالرحمن كه در روز اخوت با عثمان برادر شده بود و شوهرخواهرش همچون عثمان از اشراف و سرمايه داران قريش بود، گفت : درباره تعيين خليفه از ميان اين گروه از مردم پرس و جو كرده ام ، آنان هيچ كس را با عثمان !!! برابر نمى دانند.\nدر آن حال ، عمارياسر فرياد زد: اى عبدالرحمن ! اگر مى خواهى مسلمانان گرفتار اختلاف نشوند، على را انتخاب كن .\nمقداد بن اسود نيز برخاست و گفت : اى عبدالرحمن ! عمار راست مى گويد على را انتخاب كن .\nدر اين زمان عبدالله بن سعد بن ابى سرح تبعيد شده و مطرود رسول خدا صلى الله عليه و آله برخاست و گفت : اى عبدالرحمن ! اگر مى خواهى قريش اختلاف نكنند عثمان را برگزين .\nبتدريج مجلس مضطرب مى شد و طرفداران حق و اسلام ناب به طرفدارى از على عليه السلام و طرفداران بنى اميه و اشراف قريش ، به طرفدارى از عثمان سخن مى گفتند.\nعمار خطاب به مردم گفت : اى مردم ! خداوند ما را به پيامبر خود كرامت بخشيد و با دين او ما را عزيز گردانيد. چرا اين امر را از اهلبيت او دور مى گردانيد؟ و مقداد گفت : من از قريش تعجب دارم كه چگونه مردمى را كه احدى عالمتر و عادلتر از او را نمى شناسم ، چنين رها مى كنند؟\nدر اين ميان عبدالله بن سعد فرياد كشيد: اى عمار! امارت قريش به تو چه ارتباطى دارد؟\nعامر بن واثله مى گويد: من در روز شورا دربان بودم . على در محل اجتماع و شورا خطاب به حاضران چنين گفت : من به طور موكد بر شما احتجاج و استدلال خواهم كرد به چيزى كه هيچ فرد عرب و غير عربى از شما نتواند آن را دگرگون كند.\nپس فرمود: شما افراد را، همه شما را به خدا سوگند مى دهم كه آيا در ميان شما كسى هست كه بيش از من به وحدانيت خدا ايمان آورده باشد.\nهمگى گفتند: نه .\nفرمود: شما را به خدا سوگند مى دهم كه در ميان شما جز من كسى هست كه برادرى چون برادر من جعفر طيار داشته باشد كه در بهشت با فرشتگان پرواز كند.\nهمگى گفتند: نه به خدا قسم !\nفرمود: شما را به خدا قسم مى دهم آيا در ميان شما غير از من كسى هست كه عمويى چون عمويم حمزه داشته باشد كه شيرخدا و شير رسول خدا صلى الله عليه و آله و سرور شهيدان است ؟\nگفتند: نه ، به خدا قسم !\nفرمود: شما را به خدا آيا در ميان شما جز من كسى هست كه همسرى چون همسرم فاطمه ، دختر رسول خدا داشته باشد، كه سرور زنان اهل بهشت باشد.\nفرمود: شما را به خدا قسم آيا در ميان شما جز من كسى هست كه دو فرزند مانند فرزندانم حسن و حسين كه سرور جوانان اهل بهشت باشند داشته باشد.\nهمگى گفتند: نه ، به خدا قسم !.\nفرمود: شما را به خدا قسم ، آيا در ميان شما جز من و پس از من كسى هست كه چندين بار با رسول خدا صلى الله عليه و آله نجوا كرده باشد و پيش از نجوا صدقه داده باشد؟\nهمگى گفتند: نه ، به خدا قسم !\nفرمود: شما را به خدا قسم گواهى دهيد آيا جز من كسى در ميان شما هست كه رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره او فرموده باشد: من كنت مولاه فعلى مولاه اللهم و ال من ولاه و عاد من عاداه و انصر من نصره ليبلغ الشاهد الغائب\nگفتند: نه ، به خدا قسم !.\nو برخى نقلها: شما را به خدا قسم مى دهم آيا كسى از شما جز من هست كه او را رسول خدا صلى الله عليه و آله در روز غدير به ولايت نصب فرموده باشد.\nگفتند: نه ، به خدا قسم ! (13)\nعبدالرحمن بن عوف چون در مقابل اين همه فضايل و برترى امام كه حاضران در مجلس آن را تائيد كردند نتوانست آشكار مخالفت نمايد و دست به حيله اى زد كه احتمالا از قبل با دستيارى مكاران ديگرى در چنته حاضر داشت .\nاو كه مى دانست حضرت على عليه السلام در كنار كتاب خدا و سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگز نمى پذيرد سنت و روش ديگران به عنوان قوانين لازم الاجرا در متن دين قرار بگيرد ، گفت : اى على ! با خدا ميثاق و عهد مى بندى كه اگر بر سركار آمدى به كتاب خدا و سيره رسول خدا و سيره شيخين (ابوبكر و عمر) عمل كنى ؟\nعبدالرحمن با آوردن سيره شيخين در كنار كتاب خدا و سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله آخرين تير زهر آلود را به سوى جبهه حق و امام آن پرتاب كرد.\nاو بخوبى ميزان پايبندى و علم على عليه السلام به حريم شرع را مى دانست . (14)\nچنين حكمى كه عمل به شيوه و آراى ابوبكر و عمر را حضرت على عليه السلام در كنار عمل به كتاب خدا و سنت رسول صلى الله عليه و آله به عنوان تعهد بپذيرد، امرى بود كه هيچ گونه رنگ و بوى دينى نداشت و عبدالرحمن گوينده و طراحان احتمالى اين خدعه بيش از هر كس  مى دانستند، تنها با اين فريب است كه مى تواند اذهان مردم را از محور حق عدالت به سوى آنچه خود يافته اند، منحرف نمايند.\nامام ، اول تنها و مظلوم تاريخ در برابر اين توطئه ، چون هميشه زندگى آرمانى خود تصميمى گرفت كه تاريخ حيات بشريت ، نمونه آن را جز براى پيامبران خدا سراغ ندارند.\nامام اندكى به آن جماعت فريبكار و صخره بدعت آميزى كه آگاهانه بر سر راه صعود بر جايگاه غصب شده اش گذاشته بودند، نگريست ، در چهره آن جماعت ، سى و شش سال تاريخ پر فراز و نشيب انقلاب محمد صلى الله عليه و آله را براى لحظه اى از نظر گذراند و تجمل رنج و عذاب طاقت فرساى محاصره سه سال ، در صخره هاى خشك و وحشتزاى شعب ابى طالب را.\nهجرت مظلومانه پيامبر را به ياد آورد، شبى كه همه آرزوهاى جوانى اش را در بسترى كه ساعتى ديگر شمشير جوانان مشرك قريش آن را پاره پاره مى كرد به خاك سپرد.\nپدر را به ياد آورد، آن گاه كه نفاق و شرك رو در رويش شمشير كشيد و جوان بيست ساله ابوطالب ، قبضه ذوالفقارش را همراه جان خود در كف نهاد و به ميدان حادثه تاخت تا دين اسلام سرافراز بماند. احد را براى خود مجسم كرد؛ آن گاه كه رسول خدا تنها مانده بود و عافيت طلبان روز حادثه و صحنه آرايان روز شورا فرار كرده بودند.\nآن روز كه مظلومانه همراه عمويش حمزه ، چون پروانه ، پيرامون شمع وجود رسول خدا صلى الله عليه و آله مى چرخيد تا از حريم اسلام و پيامبر خدا صادقانه دفاع نمايد.\nگويى صحنه نبرد خندق دوباره تكرار شده است ، عمر بن عبدود بر سر لشكريان خاموش اسلام فرياد مى كشد. نفسها در سينه حبس شده است ، كسى را ياراى جانبازى نيست . همگى ننگ سه بار بى جواب گذاشتن در خواست رسول خدا صلى الله عليه و آله ، براى رفتن به ميدان عمرو را به جان خريده اند و سرها را به زير انداخته اند.\nتا ايامى چند از دنيا بهره گيرند و شرم نگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله را با چشمهاى خود به اعماق قلوب بيمار خود نبرند و او، تنها كسى است كه حاضر به اين نبرد سنگين شده است ، چرا كه خود را فدايى دين مى داند و اينك شريعت اسلام با تمام وجود در برابر تمام كفر ايستاده است .\nلحظه هاى سخت دوران پيامبر را يكى پس از ديگرى از نظر گذراند.\nآرى ! وظيفه من از اول مشخص بوده است ، من بر هدايت خود علمى يقين دارم . اين بار نيز بر حق از دست رفته ام صبر مى كنم هرچه باشد سخت تر از روزى نيست كه عمر آتش به دست ، در حالى كه پيامبر در قبر آرام نگرفته بود به سراغ خانه دخترش فاطمه آمد؟\nآن روز بر چهره ستمديده فاطمه نيز نگاه كردم و براى اسلام تحمل كردم ، امروز كه او نيز شريك غم من نيست تحملش آسانتر است !\nقريش انتقام كشتگان مشرك خود در بدر و احد را از من مى گيرند و من براى رضا خدا تحمل مى كنم .\nگرچه در اين كار به كسى مى مانم كه استخوان در گلو و خار در چشمش  باشد.\nنه ! به خدا سوگند اگر تمامى آنچه را در آسمان و زمين است به من بدهيد كه خلاف كتاب خدا و سنت رسول خدا صلى الله عليه و آله عمل كنم ، چنين نخواهم كرد.\nمن هرگز در دين بدعتى نگذاشته ام !! هيهات امروز براى امارت و حكومت بر شما چيزى بر دين تحميل كنم .\nنه ! من فقط طبق فرمان كتاب خدا و سنت رسولش رفتار مى كنم .\nنيرنگ عبدالرحمن مطابق دلخواهش به بار نشست او عثمان را صدا كرد و با قبول اين شروط با او بيعت نمود.\nامام همچنان ايستاده و حاضر نيست بيعت كند. او سراسر اين برنامه ، از تركيب شورا تا سرپرستى عبدالرحمن و شروط كذايى اش را خدعه و نيرنگى مى داند كه براى ممانعت از پيروزى جبهه حق طراحى شده است .\nيكباره صداى عبدالرحمن بن عوف ، در فضاى مسجد پيچيد، على بيعت كن در غير اين صورت گردن تو را خواهم زد!!\nكوه غم يكباره بر امام هجوم آورد، عبدالرحمن بن عوف !!! گردن مرا بزند!!! دنيا چه كسى را بر چه كسى برترى داده است !!!\nشمشير پسر عوف در روزهاى سخت جهاد كه من درختان بلند و ربيعه و مضر را به خاك مى انداختم ، هيچ گاه آفتابى نشد. امروز در سايه حيله و نيرنگ زمانه مى خواهد گردن مرا بزند، خدا خوارش كند! پهلوانان عرب تاب تحمل شمشير مرا نداشته اند.\nنه ! به خدا عبدالرحمن مرا مى شناسد، اما اين شرايط روزگار است كه از زبان او بيرون مى آيد اين واقعيت تلخى است كه سكوت اصحاب رسول خدا به وجود آورده است .\nاى كاش مردم قدرت درك وقايع را داشتند و خواص امت ، جرات اقدام شايسته و بموقع را پيدا مى كردند! عمار و مقداد از امام پرسيدند، اگر قصد جنگ دارد، مهيا شوند، امام با غمى جانكاه و نگاهى عميق گفت : با كمك چه كسى با آنان جنگ كنم ؟!!\nو دستش را كه اوضاع زمانه از اداره جامعه مسلمانان جدا كرده بود، در دست عثمان گذاشت .\nدر آن شورا، همه مى دانستند حق كجاست و چه كسى سزاوار است كه سكان هدايت امت اسلام را در جهان پر از دشمن به دست گيرد؛ اما، اقرار به حق و گردن نهادن به آن ، نياز به دل كندن از زيب و زيورهايى است كه نفس و شيطان بر آن تكيه كرده اند دست در دست على گذاشتن ، نياز به جهاد مستمر با نفس دارد كه از دنيا و شيرينى آن بگذرد و عزت و مقام خود را در رفعت اسلام ببيند و آنان اهل چنين دل كندن و جهادى نبودند و لذا در ميدان انتخاب دست در دست عثمان نهادند.\n27-06-1389, 20:25 Top | #40\nمرا به حرم پيامبر برگردانيد!\nچشمش را به انتهاى دوردست سرنوشت امت دوخته بود.\nابرهاى تيره اختلاف و شقاق كه بزودى سايه مرگبار خود را بر اصحاب خواهد انداخت . آنان كه دروازه مدينه را به قصد فتنه و آشوب پشت سر مى گذارند، گويى هيچ گاه در كتاب خدا ننگريسته اند و عاقبت فتنه انگيزان را ملاحظه نكرده اند. گويى پيام خدا را شب و روز به گوش خود القا نكرده اند و چون عالمان يهود حامل كتابند، اما بى بهره از آن ، هنوز افكار جاهليت در زواياى وجودشان جارى است و از معرفت عميق و ناب اسلام برخوردار نشده اند. دين را چون كالايى دنيوى براى كسب سود و رفاه مادى و قدرت خود مى پندارند. از روى حميت و عصبيت قومى در جريان حوادث تلخ و شيرين گام مى نهند؛ اما در درونشان هبل حكم مى راند بت نفس همچنان زنده و پرنفوذ باقى مانده است به اطراف نظر انداخت و غمى سنگين بر دلش نشسته بود، عايشه و تنى چند از اهل خانه نشسته بودند، رسول خدا صلى الله عليه و آله خبر فتنه يكى از همسرانش را به زبان آورد با قلب رئوف و مهربانش ، چون هميشه در پى هدايت خلق ، روى به آنان كرد و گفت :\nدر آينده يكى از همسران من فتنه اى را هدايت خواهد كرد و در آن كار، بر حق نيست ، نشانه آن ، اين است كه سگان منطقه حواب شتر او را رم مى دهند.\nسپس به آرامى به چهره عايشه نگريست و گفت : حميرا، تو آن زن نباشى ! نه يا رسول الله ، هرگز چنين نخواهم كرد.\nدر آن روز، زنان پيامبر سخت وحشتزده از خبرى كه نبى صادق بر زبان آورده بود به يكديگر نگريست و هر كدام در ضمير خود آن زن را نفرين مى كردند. زنى كه حرم پيامبر صلى الله عليه و آله را رها مى كند و رهبرى قيامى بر ضد حق را عهده دار مى شود! مگر مى شود چنين باشد! نه ، هرگز ما نخواهيم بود! شايد زنان رسول خدا اين خبر تكان دهنده را بارها در خاطر آورده و اعمال خود را بدقت بررسى كرده اند كه چنين فريبى نخوردند.\nاما گذر روزگار همچون كه مهر عزيزترين فرزند را از ياد مادر مى برد، اين سخن رسول خدا را در هاله اى از غبار فراموشى پيچيد و به قعر حافظه ام المومنين ، عايشه ، و شايد ديگر همسران امين وحى ، فرو برد. بيست و پنج سال از فراق مراد و محبوب مدينه ، رسول خدا گذشته بود. هر روز خبرى ، حادثه اى ، فتحى و شكستى همه را مشغول كرده بود. حجازيان هر روز در پى ماموريتى در شرق و غرب عالم ، آرام و قرار ندارند.\nاز آن هزاران سپاه و پيك ، آمد و شد در اقطار عالم ، قافله اى ششصد نفره ، كه از كنار عزيزترين خانه ، مكه معظمه ، به همراهى يكى از اهل حرم رسول خدا صلى الله عليه و آله ام المومنين عايشه سوى بصره حركت كرده است .\nبا كوهى از تشويش و دلهره گاهى عنان خيال را به طرف شام مى چرخاند و تا دروازه كاخ سبز پيش مى روند و معاويه ، آن مكار فرصت طلب ، آنان را خوار و زبون ، ملعبه قدرت طلبى خود قرار مى دهد، شتابان مرغ خيالشان را سرخورده و مايوس به يمن مى فرستند؛ در پى وعده و قرارهايى كه يعلى بن منيه پى در پى رديف مى كنند اما شتران و اسبان سپاه جهل را در جاده بصره ، فارغ از انديشه سواران به جلو مى برند. ناگاه سگان قبيله ، كلاب بر شتر ام المومنين عايشه حمله مى برند. سگانى كه آمده اند تا او را از خبرى مسبوق به ذهن آگاه كنند. خبرى كه روزى او را در مدينه غافلگير كرده بود و امروز در جواب چون برق شمشير، حافظه اش را شكافت و آن سخن راستگوى قريش را به مركز خاطراتش آورد بى درنگ پرسيد.\nاينجا كجاست ؟!\nغافلى كه افسار شترش را مى كشيد:\n- ام المومنين قرين سلامت باشد، چه شده است ؟\n- اى مرد عرب از تو پرسيدم نام اين سرزمين چيست ؟ بى تامل جواب من را بگو!\n- اينجا حواب نام دارد، و گروهى از چادرنشينان قبيله بنى كلاب در آن ساكن هستند.\n- انالله و انا اليه راجعون ، و اى كاش هيچ گاه زاده نمى شدم تا شاهد اين روز باشم ، مرا به حرم پيغمبر برگردانيد، من احتياجى به رفتن ندارم !!!\nكاروان از حركت بازايستاد، همه سرگشته و پريشان دنبال زبير و طلحه مى گشتند. اين جا ديگر از سپاه و لشكركارى ساخته نيست ؛ بلكه خواص  هستند كه بايد نقش بازى كنند.\nزبير سر رسيد: چه شده است ؟ چرا از حركت افتاده ايد، پارس سگان باعث توقف سپاه شده است ؟!\n- نه زبير، جلو بيا! ام المومنين استرجاع گفته است و خواهان بازگشت به حرم رسول خدا صلى الله عليه و آله است .\nزبير خود افسار شتر عايشه را به دست گرفت : سلام بر ام المومنين ، چه شده است ؟\n- زود مرا به مدينه برگردانيد، پيامبر خدا مرا از اين روز و اين محل و فريبى كه مى خورم ، خبر داده است ؟\nحواب ! حواب ، حواب ! چقدر از شنيدن نام تو تنفر داشتم ، چه روزها كه سخن رسول خدا صلى الله عليه و آله را با خود زمزمه كردم و از تصور آن بر خود مى لرزيدم واى بر من ! من همان زنى هستم كه آن روز خود بر او نفرين مى كردم !\nآرى ! عايشه بر خلاف دستور شوهرش رسول خدا صلى الله عليه و آله پاى در حواب نهاده بود و اكنون سراسيمه از فريبى كه خورده بود بر كينه و احساسات زنده اش كه او را روياروى امام حق على (ع ) قرار داده است ، نفرين مى فرستاد.\nبراى لحظه اى همه در تحير و سرگردانى پيرامون خود مى چرخيدند.\nام المومنين را به مدينه باز گردانيدند؟!\nمردم خواهند پرسيد، چرا بازگشت ؟ آن وقت كه خبر رسول خدا از باطل بودن كارمان شايع شد، چگونه مى توانيم به اهدافمان برسيم ؟\nراهى پيش رويشان نبود، جز بازگشت به دامان حق و تسليم شدن به وصى رسول خدا على بن ابى طالب عليه السلام در اندك لحظه اى ، تمامى آنچه را بافته بودند بر باد رفته ديدند.\nطلحه و زبير با تلخى به يكديگر نگريستند! ما تا اين جا آمده ايم ، اگر عايشه بازگردد، براى هميشه رسوا شده ايم ! بايد از ذهن او خارج كنيم كه اين جا حواب است ، زبير پاى پيش نهاد و بار ديگر زمام شتر را كشيد و گفت : اى ام المومنين ! به خدا سوگند اينجا حواب نيست . پس از او طلحه جلو آمد:\nام المومنين موقعيت من در اسلام را مى داند، من هيچ گاه دروغى در اسلام نگفته ام ، به خدا سوگند، اين جا حواب نيست ! اما عايشه قانع نشد.\nسپاه ششصد نفره درهم ريخت ، شيرازه كارها گسيخته شد و نزديك بود رسوايى كار طلحه و زبير و پيمان شكنان قدرت طلب با نقل حديث پيامبر اسلام بر باطل بودن اين گروه بر همگان آشكار شود.\nبناچار سراغ كيسه هاى درهم و دينار شتافتند تا بر رسوايى خود پرده اى بكشند.\nآنان به هر طريق بود ايمان پنجاه نفر را خريدند، پنجاه فريب خورده كه در ازاى كيسه هاى زر، شهادت مى دادند اين جا سرزمين حواب نيست !!!\nبه نظر اغلب مورخان اين اولين شهادت دروغى بود كه در اسلام ترتيب يافت و سرانجام فريبى پشت فريب ديگر، كاروان فتنه انگيز را به پيشتازى عايشه تا بصره پيش برد و آنها را مرتكب فتنه اى كرد كه سالها پيش ، راستگوى قريش ، همسرش را از ورود در آن برحذر داشته بود.\nو بيچاره مردم غافل كه در بى مكر و حيله برخى صحابه دنياطلب ، چون موج آب هر روز به صخره اى بر مى خوردند!\nراستى اگر آن روز، خواص همراه عايشه به حق گردن مى نهادند و افسار شتر فتنه را از حواب به مدينه باز مى گرداندند و دوباره بر محور حق على بن ابى طالب عليه السلام گرد مى آمدند، مسير تاريخ مسلمانان اين گونه رقم مى خورد؟!


کد خبر: ۶۵۴۴۷۲۷\nتعویض طلایی بین ۲ غول فوتبال اروپا\nاولین خبر نقل و انتقالات مربوط به تعویض پل پوگبا و تونی کروس بین 2 تیم منچستریونایتد و رئال مادرید است. مسئولان باشگاه شیاطین سرخ میخواهند تا در تابستان تغییر اساسی در تیم خود ایجاد کرده تا بتوانند به مقام قهرمانی باری دیگر دست یابند. بدین ترتیب خوزه مورینیو تلاش میکند تا پوگبا را با کروس، پیروز جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل تعویض کند. دلیل اصلی این نقل و انتقال اوضاع شکر آب میان پوگبا و خوزه مورینیو است.\nآرسنال دمبله را وسوسه می‌کند\nمسئولان باشگاه آرسنال در تلاش اند تا در نقل و انتقالات تابستانی عثمان دمبله فرانسوی را به خدمت بگیرند. دمبله از زمان سفرش به بارسلونا و حضور در این تیم نتوانسته موفقیت چندانی را کسب کند و ممکن است در نقل و انتقالات پیش رو از این تیم جدا شود. آرسنال نیز این موقعیت را غنیمت شمرده و تلاش می‌کند تا این بازیکن را با توجه به شرایطش وسوسه کند.\nجذب ایسکو با ۸۰ میلیون یورو\nپپ گواردیولا، سرمربی تیم منچسترسیتی تلاش می کند تا در نقل و انتقالات پیش رو ایسکو را از رئال مادرید به تیم خود بیاورد. گواردیولا برای خرید این بازیکن مبلغ ۸۰ میلیون یورو را پیشنهاد داده است.\nمائوریتسیو ساری سرمربی فصل آینده چلسی\nمسئولان تیم لیگ برتری چلسی به دنبال آن هستند تا در این فصل مائوریتسیو ساری را به عنوان سرمربی تیم خود انتخاب کنند. ساری با انتخاب کارلو آنجلوتی به عنوان سرمربی ناپولی از این تیم خارج شد و به دنبال آن حواشی بسیاری در رابطه با سرمربی گری او در چلسی به وجود آمد.\nیوونتوس قرارداد کاستا را دائمی می‌کند\nمسئولان باشگاه یوونتوس به دنبال آن هستند تا در زمان نقل و انتقالات تابستانی با داگلاس کاستا که به صورت قرضی از بایرن مونیخ به تورین آمده بود، قراردادش را تمدید کرده و در تیم خود نگه دارند.\nماسکارل به رئال مادرید باز می‌گردد\nفرنتینو پرز، رئیس باشگاه رئال مادرید می‌خواهد تا عمر ماسکارل بازیکن سابق رئال مادرید که زمانی در این تیم فعالیت می‌کرده و سپس به تیم فرانکفورت منتقل شده است را به جمع کهکشانی ها بازگرداند.


چهارشنبه 3 آذر 1400 - 15:06\nهفدهمیــن کنفــرانس امنیتــی منـطقــه‌ای موســوم بــه «گفت‌وگوهای 2021»در حالی در منامه پایتخت بحرین «استان چهاردهم ایران» برگزار شد که نقش هژمونی آمریکا در غرب آسیا رو به افول قرار دارد.\nبه گزارش پرسون، حسن هانی‌زاده تحلیلگر مسائل بین‌الملل نوشت: فرار آمریکا از افغانستان، بن‌بست سیاست‌های آمریکا در عراق و ناکامی این کشور در سرنگونی دولت سوریه نشان می‌دهد که ظرفیت آمریکا برای تغییر شطرنج ژئوپلیتیک منطقه به شدت کاهش یافته است. حضور لوید استین وزیر دفاع آمریکا در منامه به خوبی نشان داد که آمریکا در جهان با یک چالش عمیق و یک ناکامی کم‌سابقه در اجماع‌سازی علیه ایران و محور مقاومت مواجه است.\nاتهام‌زنی آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران در کنفرانس منامه و تکرار ترجیع‌بند ملال‌آور تهدیدهای امنیتی ایران علیه هم‌پیمانان منطقه‌ای آمریکا دیگر جایی در ادبیات سیاسی جهان ندارد. از سوی دیگر بحرین به عنوان یک جزیره کوچک با ساختار دموگرافی ناهمگون که 80 درصد جمعیت آن را ایرانیان تشکیل می‌دهند نمی‌تواند یک هم‌پیمان جدی، قدرتمند و پایدار برای آمریکا تلقی شود. حضور مقامات بلندپایه آمریکا در کنفرانس منامه از جمله وزیر دفاع از ورشکستگی سیاسی آمریکا در جهان و پایان نقش منطقه‌ای این کشور حکایت دارد.\nبسیاری از هم‌پیمانان سنتی آمریکا در جهان از جمله اغلب کشورهای اتحادیه اروپا نسبت به سیاست‌های اشتباه‌آمیز آمریکا و سردرگمی قطب‌نمای حرکت سیاسی و نظامی آمریکا در غرب آسیا و جهان ناامید شده‌اند. منامه پایتخت بحرین به دلیل حجم سیاسی و جغرافیایی کوچک خود نمی‌تواند تکیه‌گاه قابل اطمینانی برای آمریکا تلقی شود زیرا حاکمیت یک اقلیت 20 درصدی بر جمعیت مخالف 80 درصدی بحرین دورنمای شکنند‌ه‌ای برای این کشور کم‌حجم ترسیم کرده است. توقف فعالیت‌های توسعه و عمران و درگیری‌های خونین ملت و حاکمیت در بحرین که از 11 سال پیش تاکنون ادامه دارد، نشان می‌دهد که آینده پایداری برای این جزیره ایرانی پیش‌بینی نمی‌شود.\nآل خلیفه که در قرن‌های گذشته به شغل راهزنی دریایی در خلیج فارس مشغول بودند به تدریج از جزیره العرب به جزیره ایرانی بحرین انتقال داده شدند. زیرا بریتانیا از همان زمان درصدد جداسازی بحرین از پیکره ایران بود. اکنون کنفرانس امنیتی موسوم به گفت‌وگوهای 2021 در منامه در حالی به پایان رسید که هیچگونه خروجی سیاسی و امنیتی مشخصی به‌جز تکرار ترجیع‌بندی تهدیدات امنیتی ایران به همراه نداشته است. این امر نشان می‌دهد که سایه دلهره‌آور ایران هموار بر روح و روان دولتمردان آمریکا و حکام خلیج فارس غلبه دارد، زیرا افزایش قدرت دفاعی و بازدارندگی ایران در دریا، زمین و هوا خواب را از چشمان مقامات آمریکا و شیوخ خلیج فارس ربوده است.\nکد مطلب: 372498\nبه شکل مجازی صورت گرفت؛\nآعاز نشست شورای حکام آژانس با تمرکز بر برنامه هسته‌ای ایران\nگروسی در نشست خبری با اسلامی عنوان کرد؛\nادامه اقدامات مشترک ایران و آژانس در زمینه شفاف‌سازی/ با جدیت برای حصول نتایج مثبت تلاش می کنیم\nاستارت رایزنی‌های دیپلماتیک باقری در وین


بهروان: شیوه نامه کاهش اشتباهات داوری در فوتبال ایران وجود ندارد - پیام داوران\nخانه » اخبار داوری » بهروان: شیوه نامه کاهش اشتباهات داوری در فوتبال ایران وجود ندارد\nبهروان: شیوه نامه کاهش اشتباهات داوری در فوتبال ایران وجود ندارد\nعضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال با اشاره به وجود اشتباهات مکرر در عرصه داوری اظهار داشت: برای رفع این اشتباهات، شیوه نامه و دستورالعملی در فوتبال ایران وجود ندارد.\nغلامرضا بهروان افزود: اغلب قضاوت هایی که در رقابت های لیگ دسته یک و برتر فوتبال کشور از سوی داوران صورت می گیرد دارای اشکالاتی است.\nوی خاطرنشان کرد: متاسفانه در برخی موارد این قضاوت های نامناسب به سمت و سویی سوق می یابد که برای فوتبال کشور مضرو نامناسب است.\nعضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران با اشاره به اینکه مربیان باید با نگاه کمک به ارتقاء داوری فوتبال، فدراسیون را یاری رسان باشند تصریح کرد: کمیته داوران فدراسیون باید آموزش های مدون داوران را در دستور کار خود قرار دهد.\nبهروان با بیان اینکه بر اساس قوانین داوری دنیا، داور خوب نباید اشتباهات بازی گذشته خود را در قضاوت بعدی خود تکرار کند یادآور شد: کمیته داوران فدراسیون موظف است اشتباهات داوران را به آنان گوشزد کند تا داوران در جهت رفع آن اقدام کنند.\nوی با اعلام اینکه دستورالعمل و شیوه نامه مدونی برای کاهش اشتباهات داوری در فوتبال ایران نیست افزود: البته باید گفت که داوران ایرانی از حیث اخلاق و رفتار شهره داوران دنیا هستند.\nاین مسئول فدراسیون فوتبال گفت: متاسفانه میزان انتظاراتی که از داوران فوتبال از سوی مردم و مسئولین انتظار می رود بیش از اقدامات و فعالیت های آنان در این رشته است.\nعباس نمرودی ۱۳۸۹/۰۸/۳۰ در ۲۲:۰۳\nرفع اشتباهات داور و حذف نمودن نقاط ضعف و بکارگیری بیشتر از نقاط قوت در امر داوری امری انکار ناپذیر است، اما باید توقعی منطقی از داوران داشت و به تناسب وقت و هزینه ای که برای آنها صرف میکنیم، از آنها متوقع باشیم.\nاما به هر حال امید است با اصولی شدن تمام مسائل داوران، به این نکات هم توجه داشت و شاهد موفقیت داوران در تمامی سطوح و عرصه ها بود.


بافق سرزمین نخل و آفتاب - بافق فردا\nموقعیت فعلی شما: مقالات بافق سرزمین نخل و آفتاب\nدر گذشته برای انجام عملیات تحقیقاتی در دل طبیعت چادر می‌زدیم، یک ماه و بیشتر می‌ماندیم و مثلا در دشت اسد‌آباد همدان اطراق می‌کردیم و همزاد «میش‌مرغ» می‌شدیم. دور از شهر و سر و صدایش و همهمه و ترافیکش و ماه بعد در دشت نظیر، در چالوس به دنبال قرقاول ایرانی بودیم.\nاکنون اغلب برای ایراد سخنرانی و یا معرفی کتاب خاطراتم، بنا بر دعوت هموطنانم به همه جای ایران سرک می‌کشم. آمل، یزد، قائن و … این‌بار تلفن که زنگ زد لهجه را شناختم. از بافق زیبا بود. لهجه‌ای غلیظ و روح‌بخش. ناگهان فکر می‌کنی سال‌هاست مخاطب را می‌شناسی؛ خنده‌اش را از پشت تلفن می‌دیدی!\nدر فرودگاه یزد قدیمی و زیبا، دو جوان رعنا که خیلی به یکدیگر شباهت داشتند، در انتظارم بودند. خوش آمدگویی ساده، صمیمی و بی‌غل‌و‌غش. تعارفات معمول ایرانی و بدون غل و غش و یا تکلف. تعارف خوب است و نشان ادب. ولی تکلف ساختگی و لایتچسبک، سبک است! به یزد وارد شدیم. همیشه در یزد خوش می‌گذرد. همیشه از این که میزبانانم، مرا را به هتل‌های لوکس با هزینه‌های گزاف ببرند، متنفرم. محل‌های شلوغ، پررفت‌و آمد و جایی که هموطنانم حضور دارند را ترجیح می‌دهم. دوستان دوقلو هم من را به یک هتل مکش مرگ من بردند. بیرون از در هتل رفتیم و از مردم سراغ یک قهوه‌خانه سنتی را گرفتم. نهایتاً در یکی از بازارهای قدیمی و زیبای یزد یک عمارت قدیمی را پیدا کردم. این عمارت یک کارگاه رنگرزی بود که به‌صورت یک رستوران سنتی درآمده بود. دیزی و چای و هموطنانی که آمدند و با هم دوست شدیم. شب خوشی بود.\nبه بافق رسیدیم. صبح زود بعد بافق را یک شهر دلگشا و زیبا دیدم که خیابان‌های فراخ، آفتاب فراوان و نخل‌های بالا بلند همه جا دیده می‌شدند. آشنایی با مردم، تأثیر آب و هوا و آفتاب و نخل را بر روحیه مردم اثبات کرد. مردمی صاف، پاک، ساده، مهربان و مهمان‌دوست، لهجه پاک و صاف که اگر تند صحبت می‌کردند نمی‌فهمیدم. خیابان‌های فراخ که در دو طرف با نخل و تاغ تزئین شده‌اند. سدر هم تک و توک اینجا و آنجا دیده می‌شد. برخی از آنها بیشتر از ۳۰۰ سال سن داشتند. خانه وحشی بافقی تبدیل به موزه شده است. ظاهراً خانه اصلی تخریب شده ولی چرا؟ به‌تدریج ناظر خشک شدن و مردن نخل‌ها هستم. نخل را می‌کشند. مثل انسان‌ها! چون نخل‌ها دارای تمام اندام‌های انسان هستند و از برخی از انسان‌ها نیز مفیدترند.\nوقتی که نخل آب نمی‌خورد می‌سوزد. برگ‌های بالا‌ها می‌ریزد و نخل مثل یک کبریت سوخته می‌شود. در میناب دیده‌ام که بی‌آبی چطور موجب مرگ و سوختن نخل می‌شود. آب میناب را برای ساخت و ساز به بندرعباس منتقل کردند! تکه‌تکه نخلستان‌های «بافق» به حال خود رها شده‌اند تا خشک شوند و زمین‌ها برای ساخت و ساز آماده شوند. برای زمین بازی و برج‌سازی! در خارج از شهر به یک قلعه تاریخی برخوردیم. خواستیم به داخل برویم، صاحبان جدید (بخش‌خصوصی) مخالفت فرمودند! بعد از مدتی آمدند و گفتند بفرمایید. منت‌پذیر نیستم. گذشتیم. نخلستان‌های فراوان در اطراف قلعه به حال خود رها شده‌اند. کسانی که در آنها کار می‌کردند حالا جذب معادن سنگ‌آهن شده‌اند. نخلستان‌ها در حال احتزارند! در بافق، میراث فرهنگی به فکر ساختمان‌ها و بناها و خانه‌های قدیمی است. مؤسسه بافق‌شناسی با همت جوانان شهر در حال پاگرفتن است. صنایع دستی که محصولات نخل‌ها را برداشت می‌کند، رونق دارد. مغازه‌ای را دیدم که کلیه قسمت‌های نخل را به صورت‌های گوناگون و زیبا می‌فروخت. بادبزن حصیری، جلد لیوان، جاقلمی، غلاف کوزه، ظرف آب و … ولی کسی به فکر نخل‌ها و نخلستان‌ها نیست. این نخل‌ها میراث طبیعی مردم بافق و در حال مرگ هستند در حالی که باید قدر آنها را بدانیم و از آنها حفاظت کنیم وگرنه در بافق فقط آفتاب می‌ماند! بدون سایه‌بان نخل‌ها و خرما!\nدر راه بازگشت از یزد، خلبان‌ها که از حضور بنده مطلع شده بودند به من لطف کردند. ایرانی‌ها چقدر قدرشناس‌اند، خدمات کوچک را هم ولو در حد یک شکاربان باشد ارزش می‌گذارند. یک فرود بی‌نقص در فرودگاه مهرآباد نقطه انتهایی بر سفر چهار روزه من بود. این خلبان‌های ایرانی با این ماشین‌های پرنده قدیمی معجزه می‌کنند. بهترین خلبانان دنیا!\nدر تاکسی فرودگاه با راننده رفیق شدم از مرض قند و ورم مفاصل و… صحبت کرد و اینکه نیاز به آرامش و استراحت دارد. به او گفتم یک هفته مرخصی بگیر و با خانواده برو بافق.\n«من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم. حرفی از جنس زمان نشنیدم.»\nبرچسب ها: لهجه،بافق


⭕تاوان دفاع ازسندیکای کارگران ھفت تپە : پرونده سازی برای فرزانه زیلابی وکیل مدافع کارگران هفت تپه – خبرگر\n⭕تاوان دفاع ازسندیکای کارگران ھفت تپە : پرونده سازی برای فرزانه زیلابی وکیل مدافع کارگران هفت تپه\n✅زرافشان از وکلای فرزانه زیلابی در گفتگو با امتداد:\n📌امتداد-محمد جعفری: با گذشت چند روز از اعلام رسمی حکم خلع ید در هفت‌تپه، ظاهرا فضای امنیتی هنوز از این کارخانه و اهالی آن دست برنداشته و اخیرا، زیلابی، وکیل کارگران هفت‌تپه در پرونده‌ای جدید با عناوین اتهامی عجیبی روبرو شده است.\n📌ناصر زرافشان، حقوقدان و یکی از وکلای زیلابی در گفتگویی با امتداد، ضمن اشاره به جزئیات این پرونده، عنوان داشت: مسئله‌ای که بیش از همه، دغدغه خودم بوده، قراری است که برای موکل بنده صادر شده است. چرا که این قرار، علاوه بر اینکه در یک مورد خاص، ناموجه بوده، اگر چنانچه به عنوان یک بدعت باب شود، فاتحه وکالت خوانده خواهد شد.\n🔺عناوین اتهامی مطرح شده در این پرونده، زبان اطلاعاتی است، نه زبان قضائی\n📌این پرونده، قبلا در شعبه اول بازپرسی دادستانی شهرستان شوش بوده که با احاله دادستان شوش به شعبه دوازده بازپرسی اهواز ارسال شده است. در همین ارجاع هم، جای بحث خواهد بود، چرا که اگر فرضا، جرمی هم رخ داده باشد، محل وقوع آن، شوش بوده است. اما مسئله مهم‌تر اینکه، عناوین اتهامی مطرح شده در این پرونده، زبان اطلاعاتی است، نه زبان قضائی.\n📌زبان قضائی به دلیل اصل قانونی بودن جرم و رعایت موازین قضائی و آئین دادرسی، باید طبعا زبان دقیق‌تر و محتاطانه‌تری باشد. جرم، عناصر تشکیل دهنده و تعریف مشخصی داشته و به راحتی نمی‌شود که در زبان ضابطین مورد استفاده قرار بگیرد.\n📌مرجع قضائی به راحتی نباید این عناوین را مطرح کند. به کیفیتی که موکل بنده مطرح می‌کند، صحبت از اجتماع و تبانی، فعالیت تبلیغی علیه نظام، نشر اکاذیب، عضویت در گروه‌های معاند از عناوین اتهامی او بوده و به عبارت دیگر، هرچه توانستند، بیان کرده‌اند.\n🔺خانم زیلابی به مدت ۶ ماه از اشتغال به وکالت منع شده است\n📌آنچه برای من، مهم‌تر بوده، قرار نظارت قضائی با منع اشتغال به فعالیت‌های جرم ارتکابی معین شده است. به عبارت مشخص، این قرار را بر اساس بند پ ماده ۲۴۷ آئین دادرسی کیفری برای موکل من صادر کرده‌اند که به موجب آن، خانم زیلابی به مدت ۶ ماه، ممنوع‌الوکاله خواهد بود.\n📌من در ابتدا با خود این بند کار دارم. این ماده ۲۴۷، مربوط به اختیارات بازپرس و ناظر به مواردی است که هنوز، پرونده در مرحله بازپرسی قرار دارد. متهم در بازپرسی، هنوز در مرحله اتهام بوده و در این مرحله به هیچ عنوان نمی‌توانیم از جرم صحبت کنیم.\n📌به عبارت دیگر به همان اندازه که احتمال دارد، متهم پس از این مرحله، مجرم شناخته شود به همان اندازه نیز این احتمال وجود دارد که اتهامات بی‌اساس بوده و متهم در دادگاه برائت حاصل کند.\n🔺اگر این تفسیر از بند پ ماده ۲۴۷ باب شود، فاتحه وکالت خوانده است\n📌وقتی در این بند از فعالیت‌های مرتبط با جرم ارتکابی گفتگو شده و به استناد آن، کسی از اشتغال به امر وکالت منع می‌شود، معنی منطقی آن، این است که وکالت، مرتبط با جرائم ارتکابی بوده است.\n📌در مقام منع اشتغال به فعالیت‌های مرتبط با جرم ارتکابی، موکل من از اشتغال به وکالت منع شده است. چنین تفسیری از بند پ ماده ۲۴۷ بدعت خطرناکی است، چرا که اگر چنانچه صدور چنین قراری باب شود، فاتحه وکالت خوانده خواهد شد.\n🔺منتظر نتیجه اعتراض به قرار تامین اولیه هستیم\n📌قرار تامین اولیه پرونده موکل من صادر شده و خانم زیلابی به این قرار اعتراض کرده و باید دید که نتیجه این اعتراض چه خواهد شد. با توجه به صدور قرار عدم دسترسی به مندرجات پرونده، موکل من به این مندرجات دسترسی نداشته و اجتماع و تبانی، فعالیت تبلیغی علیه نظام، نشر اکاذیب، عضویت در گروه های معاند از عناوین اتهامی است که از سوی بازپرس به موکل تفهیم شده است.\n📌برای همگان روشن است که خانم زیلابی، تاوان دفاع از کارگران هفت‌تپه را پرداخت می‌کند. از دیدگاه اجتماعی و سیاسی، چنین برخوردهایی به صلاح نخواهد بود.


از همه‌ی شما برادران و خواهران، که از راه‌هاى دور و نقاط مختلف براى تجلیل از روزهایى که یادآور خاطره‌ی باشکوه دفاع ملّت ما است تشریف آورده‌اید، مخصوصاً از علماى اعلام و خانواده‌هاى معظّم شهدا و رزمندگان و دلاوران عزیز صمیمانه تشکّر میکنم.\nاوّلاً به این سؤال باید پاسخ گفت که بعد از آنکه جنگ تحمیلى با گذشت قریب هشت سال به پایان رسید، نیروهاى بسیجى و رزمندگان جوان و پُرشور چه موقعیّت و چه جایگاهى در جامعه‌ی ما دارند؟ شاید این هم یکى از شگردها و هدفهاى دشمن باشد که وانمود کند بعد از پایان جنگ، رزمندگان -چه آنهایى که در میدانهاى جنگ امتحان دادند و توفیق یافتند که مجاهدت و فداکارى کنند و چه جوانان پُرشورى که قدرت دفاع و روح دفاع را در خود می‌یابند، اگرچه نرسیدند که در میدانهاى جنگ حضور زیادى داشته باشند- و مجموعه‌ی جوان و پُرشور، نسبت به نقش دفاع از انقلاب، دلسرد و نومید شده‌اند.ما عرض میکنیم که دفاع از جامعه‌ی انقلابى، همیشه یک واجب ضرورى و اهم است؛ چون تهدید علیه جامعه‌ی انقلابى یک چیز تقریباً دائمى است. تهدیدْ دائمى است -نمیگوییم جنگْ دائمى است- تهدید هست؛ بسته به این است که این ملّت چطور در مقابل تهدیدها خود را نشان بدهد و آمادگى خود را در چه حدّى حفظ کند. اگر ملّت انقلابى آمادگى خود را همیشه حفظ کرد -یعنى [اگر] جوانها عضویّت در بسیج و کار در میدان تمرین و آموزش را براى خودشان همیشه نگه داشتند، اگر مردم روحیه‌ی دفاع را براى خودشان حفظ کردند، اگر چهره و قیافه‌ی جامعه طورى بود که هر کس نگاه کرد احساس کرد ملّت آماده است و در حال استعداد (۲) دفاع از کشور است- تهدیدها عملى نخواهد شد و نیّت دشمن به تحقّق نخواهد پیوست. امّا اگر وضع جامعه آن‌چنان بود که هر کس به آن نگاه کرد، فهمید که این جامعه قادر به دفاع از خود نیست -چون از رفتار یک جامعه میشود فهمید که آیا این جامعه قادر به دفاع از هویّت خود و از حیثیّت خود هست یا نه- آن جامعه‌اى که مردم در آن به مسائل شخصى بیشتر اهمّیّت بدهند تا مسائل کشور و مسائل جمعى، آن جامعه‌اى که جوانها در آن رو به فساد بروند، آن جامعه‌اى که افراد مؤثّر در آن جامعه نسبت به مصالح انقلاب بی‌تفاوت بشوند و نسبت به مصالح کشور بی‌اعتنا بشوند؛ آن جامعه‌اى که در آن اختلافات -هرجور اختلافى: اختلاف سیاسى، اختلاف مذهبى، اختلاف گروهى، اختلاف صنفى، اختلاف قومى- اوج بگیرد و رشد بکند، آن جامعه‌اى که زن و مرد در آن به عشرت و زندگى مرفّه و توأم با فساد گرایش پیدا کنند، بدانید که این جامعه قادر به دفاع از خود نیست؛ چنین جامعه‌اى نمیتواند از مصالح خود، از شرف خود، از حیثیّت خود دفاع کند.\nعلّت این هم که شما مشاهده کردید -افراد مسن خودشان دیدند، افراد جوان خبر آن را شنیدند- در ۱٠٠ سال، ۱۵٠ سال اخیر، استعمار بر روى فرهنگ کشور ما، جوانان ما، آموزش‌وپرورشِ ما، اِعمال نفوذ کرد و مردم را به بیکارگى و فساد و تباهى و اختلاف و این چیزها سوق داد همین بود، [چون] میخواستند که ملّت نتواند از منافع خود، از شخصیّت خود، از مصلحت خود، از آینده‌ی خود دفاع کند. اگر دشمن نگاه کرد، دید وضعیّت در جامعه حاکى از آن است که این جامعه دیگر نمیتواند از خودش دفاع کند، بدانید که تهدیدْ جدّى خواهد بود، نیّت دشمنْ عملى خواهد شد، ضربه‌ی دشمنْ وارد خواهد شد.\nعلّت اینکه در این ده سال بعد از انقلاب، با همه‌ی مشکلاتى که وجود داشت، ما ملّت ایران توانستیم در مقابل تهاجمِ جورواجور دشمن ایستادگى کنیم و آنها از آن تهاجم بیشتر ضرر کردند تا ما، این بود که روحیه‌ی انقلابى، پارسایى انقلابى و وحدت کلمه در میان مردم ما حکم‌فرما بود. به برکت دین، به برکت ایمان به انقلاب، به برکت اسلام، به برکت امام عظیم‌الشّأن ما -آن شخصیّت عظیم‌الشّأنى که بیان و سخن و کلامش، مفاد و مضمون قرآن و اسلام بود- به برکت آموزش قرآنى و اسلامى، ملّت ما در این ده سال توانستند بِایستند و مقاومت کنند و دشمن از حمله‌ی به ما طَرْفى نبست؛ از دشمن منظورم فقط رژیم عراق نیست -او یکى از دشمنها بود در این چند سال- آمریکا هم طَرْفى نبست؛ غرب و شرق هم آن‌وقتى که دست به دست هم دادند تا با هم جمهورى اسلامى را زیر فشار قرار بدهند، طَرْفى نبستند. علّت این موفّقیّت ما همین بود که شما جوانها در صحنه بودید، ملّت آماده بود، روحیه‌ی انقلابى بر جریانهاى غیرانقلابى و ضدّانقلابى غلبه داشت. و تا وقتى این‌جور باشد، تهدیدهاى دشمن، عملى نخواهد شد. تهدید هست، سوءنیّت دشمن هست، خطر هست، امّا این خطر تحقّق پیدا نخواهد کرد، تا شما در صحنه‌اید.\nنقش جوانان بسیجى و نقش بسیج، در این مجموعه و در این آمادگى عمومى کاملاً روشن است. من در جواب این سؤال که جایگاه بسیج در کشور ما بعد از دوران جنگ کجا است، عرضم این است که بسیج با همان روحیه و شورى که در دوران جنگ وجود داشت -و جوانها آموزش میدیدند و سازمان‌دهى میشدند و آمادگى پیدا میکردند و حضور پیدا میکردند- و با همان قوّت و قدرت، بایستى باقى بماند؛ در مراکز نظامى، در مراکز صنعتى، در مراکز اجتماعى، در مراکز دینى، در مراکز آموزشى. بسیج یکى از نیروهاى مسلّح نیست؛ بسیج متن ملّت است. این‌جور نیست که ما ارتش داریم و سپاه داریم، یک نیروى مسلّح دیگر هم به نام بسیج داریم؛ نه. بسیج یعنى همین متن ملّت که میتواند در سایه‌ی آموزش، سلاح دست بگیرد و آن‌وقتى که کشور به او نیاز دارد، از نیروهاى مسلّح حمایت کند و گاهى بیشترین بار را بر دوش بگیرد؛ کمااینکه در جنگ، ما این را مشاهده کردیم. در جنگ تحمیلى در مواردى سنگین‌ترین بار را نیروهاى بسیجى بر دوش میگرفتند؛ البتّه با سازمان‌دهى و نظم و ترتیب و ادب و با برخورد اسلامى که این اساس قضیّه است.من به برادران سپاه پاسداران انقلاب اسلامى سفارش مؤکّد کردم که مسئله‌ی بسیج را جدّى بگیرند (۳) و در حدود نیمى از مأموریّت و مسئولیّت سپاه پاسداران، اداره و ترتیب بسیج است. در کنار این باید عرض بکنم جوانان، مرد و زنى که جزو بسیجند، از همه‌ی افراد دیگر باید رفتارشان اسلامی‌تر و نظم و انضباط کارشان بیشتر و ادبشان نزدیک‌تر به ادب اسلامى باشد. و روحیه‌ی بسیجى و روحیه‌ی آمادگى در تمام دستگاه‌ها و سازمانهاى کشور باید ان‌شاءالله حکم‌فرما بشود.\nشنیدم جمعى از برادران گمرک در این مجموعه‌ی امروز حضور دارند. تأکید میکنم که در سازمانهاى مالى و اقتصادى و اجتماعى -که گمرک جزو همه‌ی اینها هست- باید روحیه‌ی بسیجى، یعنى روحیه‌ی انقلابى توأم با آمادگى کامل براى کار و تلاش، به نحو صحیح و صادقانه حکم‌فرما بشود. یک روز دشمنان ایران و سلطه‌گران که بر تمام شئون این کشور حکومت میکردند، از جمله‌ی جاهایى که دست میگذاشتند و انحصار آن را در دست میگرفتند و از آن طریق علیه مصالح این ملّت کار میکردند، همین گمرک بود. گمرکات کشور سالهاى متمادى، دست افراد و مؤسّسات گوناگونِ وابسته‌ی به دولتهاى بیگانه -انگلیس و این قبیل کشورها- بود. دروازه‌هاى ورودى و خروجى کشور در اختیار بیگانگانى که هیچ علاقه‌اى به مصالح کشور ندارند! شما ببینید چه وضع ذلّت‌بار و رقّت‌بارى بود! بعدها هم که از دست بیگانه‌ها گرفته بودند، فساد دستگاه‌هاى مالى -از جمله گمرک در دوران رژیم گذشته- آن‌چنان بود که باز براى ملّت ضرر و زحمت به همراه داشت. البتّه عناصر خوب و امین همه جا بودند، آنجا هم بودند. نمیگوییم همه بد بودند، همه فاسد بودند، نه؛ لکن گاهى می‌بینید یک آدم فاسد یک دستگاه را به سمت فساد میکشاند. البتّه در دوران انقلاب بحمدا‌لله مدیران خوب و مسئولین دلسوز بر این مجموعه‌ها مدیریّت میکردند و خیلى سعى و تلاش شده؛ امّا همچنان کار براى انجام دادن خیلى باقى است.من عرض میکنم در گمرک جمهورى اسلامى -چه این گمرک داخل تهران، گمرک مهرآباد، که دروازه‌ی ایران براى خارجی‌ها است که اینجا وارد میشوند و اوّلین منزل اینجا است، همین جا می‌سنجند که ادب ما چقدر است، امانت ما چقدر است، مهمان‌نوازى ما چقدر است، مسلمانى ما چقدر است؛ و چه گمرکهاى دور و گمرکهاى درجه‌ی دو و خلوت- باید تلاش بشود گردش کار در کمال سلامت انجام بگیرد. کار مردم سهل و آسان و بدون هیچگونه فشار غیرقانونى و ناشى از سلیقه‌ی شخصى -که بعضی‌ها برطبق سلایق شخصى خودشان در گمرکات تصرّف میکنند و عمل میکنند؛ [میگویند] گمرکچى نظرش این است، سلیقه‌اش این است- به دور از سلیقه‌گرایى و با مقرّرات آسان و ضمناً محکم و متقن به‌طورى که منافع ملّت از این طریق مورد خطر و تهدید قرار نگیرد [انجام گیرد]؛ یک مجموعه‌ی سالم و کامل و بی‌عیب. امروز که بحمدا‌لله دستگاه‌هاى دولتى با انسجام و به خواست خدا با فراغت از مشکل جنگ، دارند کشور را اداره میکنند و تلاش میکنند و می‌بینیم که حقیقتاً خیلى هم زحمت میکشند و میخواهند که مشکلات را و گره‌ها را یکی‌یکى بردارند و باز کنند، در یک چنین شرایطى گمرک هم بایستى به نحو بهتر و بهترین و به نحو مطلوب ان‌شاءالله آشکار بشود.\nمن به‌مناسبت اینکه، هم جمعى از برادران ایرانى اهل سنّت، هم بعضى از برادرانى که از خارج کشور آمده‌اند، در جلسه حضور دارند، یک [مطلبى را] اشاره بکنم. البتّه همه برادرند، از دید اسلام مرزها برادران را از یکدیگر جدا نمیکند. برادرانى هم که از خارج آمده‌اند، برادران ما هستند؛ اسلام در سطح جهان ایجاد برادرى میکند و مؤمن، برادرِ پدر و مادرىِ مؤمن است؛ آن‌چنان که در روایت است: اَلمُؤمِنُ اَخُو المُؤمِنِ لِاَبیهِ وَ اُمِّه. (۴) من عرض میکنم که امروز بیشتر از همیشه باید به وحدت کلمه‌ی مسلمین اهمّیّت داد؛ چرا؟ چون یکى از راه‌هایى که دشمنان براى نفوذ در جوامع اسلامى پیدا کرده‌اند، ایجاد شکاف و اختلاف است. ده‌ها راه هم براى ایجاد شکاف دارند؛ [از جمله] بعضى راه‌هاى بلندمدّت. اصلاً یک آئین استعمارى را شما می‌بینید به وجود می‌آورند براى اینکه در طول صد سال، دویست سال، پانصد سال، بین مؤمنین و مسلمین یک شکاف و اختلاف به وجود بیاورند؛ یک زخمى در پیکر و مجموعه‌ی عالم اسلام ایجاد کنند که به این زودی‌ها خوب‌بشو نباشد؛ مثل این ادیان ساختگى و مذاهب ساختگى؛ که البتّه وهّابیّت هم جزو همین آئینها و مذاهب ساختگى است و هدف از آن ایجاد شکاف بین مسلمانها بود. اگر بنا باشد تاریخچه‌ی استفاده‌هایى -سوء استفاده‌هاى جورواجورى در همه جاى دنیاى اسلام- که استعمار از این شکاف و از این زخم کرده بیان شود، یک کتاب خواهد شد. مال امروز هم نیست این قضایا؛ از هشتاد سال، نود سال، صد سال قبل، همین مسائل سابقه دارد که بنده مفصّل نمونه‌هایى را اطّلاع دارم و سراغ دارم مربوط به یک قرن پیش بلکه بیشتر که با حربه‌ی وهّابیّت یا با تهمت وهّابیّت -که در طول این سالیان طولانى هر دو جور آن را دیدیم- ایجاد شکاف و اختلاف کردند که باید خیلى مواظبت کنید.\nپس دشمن طرق مختلفى را براى ایجاد شکاف بین جامعه‌ی اسلامى به کار میزند؛ همیشه میزد، [امّا] امروز بیشتر؛ چون امروز در دنیاى اسلام، یک پرچمِ بلندى و یک صداى رسایى هست که همه‌ی مسلمین را به گرد خود دعوت کند و جمع کند و آن پرچم جمهورى اسلامى است؛ در سابق نبود. امروز به‌طور طبیعى دلهاى مسلمانها در اقطار (۵) عالم میتپد براى آن دولت و کشورى که شعارش اسلام است و عملاً قانون اسلام را در کشورش پیاده کرده و قانون اساسی‌اش تصریح میکند که هر قانونى برخلاف اسلام بود، اصلاً قانونیّت ندارد، و آن جمهورى اسلامى ایران است. جاى دیگرى امروز با این قاطعیّت و جدّیّت دنبال احکام اسلامى نیست. ملّتها چرا؛ ملّتها همه جا مسلمانند، همه جا عاشق اسلامند، همه جا آماده‌ی براى عمل به اسلامند؛ امّا سیاستها و نظامها و دولتها نه. اگر به نام اسلام هم شروع کردند، وقتى با امواج شدید تهاجمهاى جهانى مواجه شدند، پس زدند. همان‌طور که دیدید در این ده‌ساله به‌خاطر اسلام به ما همه‌چیز گفتند: کهنه‌پرست، مرتجع، واپس‌گرا، بنیادگرا، بی‌تمدّن، فناتیک؛ (۶) در دنیا هم براى اینکه با تفکّر اسلامى مقابله بکنند، از تمام وسایل استفاده میکنند؛ این فشارهایى که روى ما امروز هست، ناشى از اسلام است؛ این تجربه‌ی ما است، لمس کرده‌ایم.امام امّت (رضوان ا‌لله علیه) در سفرى که من میرفتم پاکستان، (۷) قبل از رفتن به من فرمودند که شما به علماى پاکستان بگویید این فشارهایى که می‌بینید آمریکا و غرب و شرق و ارتجاع و دیگران -همه- روى ما وارد می‌آورند، نه براى خاطر این است که ما [کشور] ایران هستیم و ایرانى هستیم، [بلکه] به‌خاطر اسلام است؛ آن روزى که دنیا احساس کند ما نسبت به اسلام جدّى نیستیم -العیاذ با‌لله- آن روزى که دنیاى مستکبر احساس کند که ما حاضریم روى اسلام معامله کنیم و خیلى اهمّیّت نمیدهیم، این فشارها تمام خواهد شد. و من عین بیان حضرت امام را آنجا به علماى پاکستان -که جمع کثیرى از علماى مسلمین بودند و از همه‌ی اقطار پاکستان آمده بودند- (۸) گفتم.\nو این براى ما محسوس و ملموس است که علّت فشار، اسلام است. خب، مسلمانهاى عالم این را میفهمند، احساس میکنند که اینجا امّ‌القراى اسلام است و اینجا وطن اصلى و مرکز حقیقى اسلام است، لذاست که دلهایشان براى جمهورى اسلامى و نظام جمهورى اسلامى میتپد و به این شوق پیدا میکنند؛ این خودش یک عامل وحدت است. استعمار با توجّه به اینکه این عامل وحدت، امروز وجود دارد، سعى میکند شکافها و اختلافها را از طرق مختلف به وجود بیاورد: از طرق قومى؛ از طرق مذهبى؛ شیعه و سنّى؛ در بین اهل تسنّن مکتب فلان مدرسه، مکتب فلان مدرسه‌ی دیگر، اهل حدیث، اهل فلان؛ در بین شیعه با اسمهاى دیگر و نامهاى دیگر؛ در بین اقوام گوناگون؛ در بین ملّتهاى مختلف.\nما که مسلمان هستیم باید حواسمان جمع باشد. ما باید بفهمیم پول نفتِ فلان کشورى که به نوکرى آمریکا و غرب شناخته شده و در میان ملّتهاى مسلمان به‌خاطر وابستگى به استکبار روسیاه است، اگر براى کتابى در ردّ تشیّع صرف شد، این محض رضاى خدا نیست، محض علاقه‌ی به تسنّن نیست؛ این یک غرض خبیث را دنبال میکند. عکس قضیّه هم صادق است؛ [یعنى] اگر دیدیم در داخل جوامع شیعى عواملى دارند براى ایجاد حسّاسیّت نسبت به برادران اهل تسنّن یا مقدّسات آنها تحریک میکنند، باید بدانیم که اگر ناشى از کج‌سلیقگى و بدفهمى نباشد -که دشمن از این کج‌سلیقگى هم حدّاکثر استفاده را میکند- قطعاً دست دشمن [در کار] است. لذا امروز اتّحاد مسلمین، صاف بودن دل برادران مسلمان با یکدیگر، شرط اصلى براى اِعلاء کلمه‌ی اسلام است.اگر کسى اِعلاء کلمه‌ی اسلام را نمیخواهد، بسیار خب، تعهّدى نداشته باشد؛ امّا اگر طرف‌داران قرآن و اسلام از هر فرقه و هر مذهبى راست میگویند و واقعاً دل میسوزانند و میخواهند که قرآن، عزیز و عظیم بماند، باید بدانند که این فریادها، این قلمهاى مزدور، این پولهاى پلید و خبیث که در بعضى از کشورها براى ایجاد اختلاف خرج میشود، مانع از این است که اسلام سربلند بشود، و این کار دشمن است. لذا من توصیه میکنم هفته‌ی وحدت را که نزدیک هم هست، هم دستگاه‌ها، هم مردم، و بخصوص علما -علماى شیعه و سنّى در داخل کشور و در خارج کشور- با جدّیّت بگیرند و نشانه‌ی وحدت و برادرى قرار بدهند. اگر ما متّحد باشیم، اگر ما برادر باشیم، بر اختلافات فائق بیاییم، حربه‌ی دشمن کند خواهد شد و ضربه‌پذیرى دنیاى اسلام کم خواهد شد.\nمجدّداً از همه‌ی شما برادران و خواهران و قشرهاى مختلف -چه آنهایى که از شهرهاى دیگر یا از کشورى دیگر تشریف آورده‌اید و چه آنهایى که از تهران هستید- تشکّر میکنم و امیدوارم که خداى متعال به همه‌ی شما توفیق بدهد و همه‌ی ما را در راه خود ثابت‌قدم نگه دارد و روح مقدّس امام عزیزمان را از همه‌ی ما شاد بفرماید و قلب مقدّس ولی‌عصر را از ما خشنود بگرداند و دعاى آن بزرگوار را ان‌شاءالله شامل حال ما بفرماید.\n۱) جمعى از بسیجیان و روحانیّون، خانواده‌هاى شهداى شمال غرب تهران، مدرّسان و طلّاب اهل سنّت استان خراسان، جمعى از مردم اردستان، مسئولان و کارکنان گمرک کشور، جمعى از اعضاى حزب‌الله لبنان، جمعى از ورزشکاران معلول لاهور پاکستان و گروه سرود امور تربیتى استان کرمان در این دیدار -که به‌مناسبت هفته‌ى دفاع مقدّس برگزار شد- حضور داشتند. در ابتداى این دیدار، حجّت‌الاسلام عبّاسعلى سرفرازى (عضو شوراى مرکزى جامعه‌ى روحانیّت مبارز تهران) مطالبی بیان کرد.\n۲) آمادگى، توانایى\n۳) از جمله، پیام به مجمع سالانه‌ى فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامى و بسیج مستضعفین سراسر کشور (۱۳۶۸/۶/۲۶)\n۴) کافی، ج ۲، ص ۱۶۶\n۵) کرانه‌ها، سرزمین‌ها\n۶) قشرى، مرتجع\n۸) بیانات در دیدار جمعى از علماى پاکستان (۱۳۶۴/۱٠/۲۵)


زیباترین کوه های کانادا که حیرت انگیزند | کیوسک | اخبار کانادا در سایت کیوسک\nخانه / وبلاگ / زیباترین کوه های کانادا که حیرت انگیزند\n3 جولای 2021 161 بازدید\nکانادا یکی از حیرت انگیز ترین کشور های جهان است که طبیعتی بی نظیر را در خود جای داده . کوه ها یکی از ارکان ویژه و جدانشدنی از طبیعت کانادا می باشد . شما می توانید هر یک از کوه هایی که در ادامه با زیباترین کوه های کانادا آشنا می شوید ، را بشناسید و با سف ر به این مقاصد ، تجربه لذت بخشی را برای خود به یادگار بگذارید .\n1 ) جاده ی Icefields\nیکی از زیباترین کوه های کانادا ، در انتهای این جاده واقع شده . رانندگی با ماشین در جاده ی Icefields ، بی شک یکی از زیباترین تجربه های هر فردی در طول زندگی اش محسوب می شود . دو طرف جاده ، از درختان سرسبزی پوشیده شده که کوهی در وسط این دو مسیر سبز ، چشم های شما را به خود خیزه خواهد کرد .\n2 ) کوه رابسون Robson\nاین کوه ، بلند ترین قله ی کاناداست و به همین جهت هر ساله کوهنوردان زیادی برای فتح این قله به این کوه سفر می کنند و در آنجا کمپ های تفریحی و گروهی برپا می کنند. در قسمت جلویی این کوه دریاچه برگ قرار دارد که منظره پیش رویتان را بیش از بیش حیرت انگیز تر خواهد کرد .\n3 ) کوه ها لینگ Ha Ling\nدر نزدیکی معادن ها لینگ کانادا ، کوهی مرتفع و سپید از برف وجود دارد . این کوه هر ساله با برف های سپیدی که در آسمان صاف کانادا همیشه در حال بارشند ، مقصد مهمی برای کوه نوردان ، عکاسان و طبیعت گردان و دوست داران کمپ های گروهی محسوب می شود .\nجاذبه های ساساکاچوان که نباید آن را از دست بدهید\nبرچسب‌ها: زیباترین کوه های کانادا که حیرت انگیزندزیباترین کوه های کاناداکوه های کانادا


منابع پایان نامه ارشد درمورد تصمیم گیری، علوم سیاسی، سلسله مراتب، سازمانهای دولتی – فناوری ارشد\nبعضی از صاحبنظران خطمشی را بعنوان راههایی برای حل مسایل میدانند و عقیده دارند که فرآیند خط مشی درحقیقت، همانند فرآیند حل منطقی مسئله است. البته برخی ارزیابی خط مشی را پس از خاتمه آن و برخی، قبل از خاتمه قرار میدهند. استونر73(1996)، فرایند منطقی حل مسئله74 را درين زمينه پيشنهاد و آنرا به چهارمرحله تقسیم مينمايد: شناسایی وضعیت، ایجاد راه حلها، نظارت وارزیابی، اجرا و پیگیری(كرم اله، دانش فرد؛ 1391). بعضی از نویسندگان خطمشی گذاری را موضوعی خارج از حوزه فرایند حل مسئله و به کلی مبحثی مستقل میدانند. آنها فرآیند حل مسئله را فرآیندی سازمانی ميدانند که برای یافتن راه حلها و اتخاذ تصمیم، توجه خود را به محدودیتهای سازمانی معطوف ميكند و مساله را به دور از خطمشی عمومی(که در فضای کلی جامعه و بعنوان عمل دولت دیده میشود)، مورد بررسی قرار میدهند. البته با بررسی منطقی چرخه ی خطمشی و فرآیند منطقی حل مسئله، شکاف بین اين دو ديدگاه، آنقدر گسترده نیست که نتوان آنها را به هم نزدیک کرد و از نقاط قوت یکی در تکمیل دیگری استفاده نمود. بطورکلی کسانیک\nه به قصد رفع شرایط نامطلوب به حل مسئله روی می آورند به نوعی از چرخه ی خط مشی استفاده میکنند و کسانیکه به منظور خط مشی گذاری این چرخه را طی میکنند رویکرد حل مسئله را در اتخاذ و انتخاب خط مشی لحاظ مي نمایند(كرم اله، دانش فرد؛ 1391). درکل، تشریح و توضیح خطمشی گذاری عمومی کار مشکلی است زیرا خط مشی گذاری بسیار پیچیده و مبهم است.\nیکی از تکنیکهای فهم و بررسی راحتتر خط مشی گذاری، بکارگیری مدل و مدلسازی است. چالشهای جهانی، تغییر نقش دولتها و سایر عوامل میتواند سبب بوجود آمدن ساختارهای گوناگون، سازوکارهای متفاوت ارزیابی و تصمیم گیری و شیوه های اجرا و نظارت متنوع برای خطمشی گردد. از آنجاکه خطمشی عملِ دولت را موردبررسی قرارمیدهد، مدلهای خطمشی گذاری باید بتوانند مراحل خطمشی گذاری، ویژگیها و متغیرهای اصلی هرمرحله را شناسائی و توانائی افراد درگیر خطمشی را برای خطمشی گذاری بهتر، از شناسائی مسئله تا اجرا و ارزیابی آن، افزایش داده و آنها را در اتخاذ تصمیمات بهتر یاری رسانند. مدلها با ارائه چارچوب تحلیلی، درک بهتری ازعوامل محیطی را فراهم میکنند و تسهیل گر شرایط اند. بعضی از نویسندگان، خط مشی گذاری را شیوه ای روشمند برای اتخاذ تصمیمات دولتی و کسب توافق گروههای مشارکت کننده میدانند و با تأسی از روش عمومی تصمیم گیری سازمانی، خطمشی گذاری را فرآیند عقلایی و منطقی میدانند. گروه دیگر از اندیشمندان براین باورند که انتخاب خطمشی بیش از آنکه تحت تأثیر افرادخردمند و گزینشهای منطقی آنها باشد، سیاسی است. بعضی دیگر نیز، خطمشی عمومی را حاصل فرآیندهای داخلی سازمانها تلقی میکنند که بوروکراتها ازطریق قدرت تخصصی، خطمشیهای عمومی را شکل داده و جهت میدهند. تحت تأثیر هريك از رویکردهای ذكر شده، مدلهاي مختلفي براي خطمشي گذاري و نحوه تصميم گيري درمورد خطمشي مطرح شده اند(كرم اله، دانش فرد؛ 1391). مدلهای خط مشی، برای سادگی، شناسایی جنبه های خاص، درک و توضیح و تبیین خط مشیها، استفاده میشوند(داي، توماس؛2010). چند مدل فراگیر و کلی براي خطی مشی گذاری عبارتند از: مدل فرآیند سیاسی خط مشی گذاری75(عوامل رسمی خطمشی گذاری را موردتوجه قرارداده و فرآیند دو جریان موافق و مخالف خطمشی را بصورت همزمان تحلیل میکند)، مدل مثلث آهنین76(این مدل خطمشیها را حاصل تعامل سه راس یک مثلث میداند که در مراحل مختلف با هم تعامل و ارتباط داشته و نهایتاً حاصل کار، خطمشیها و تصمیماتی است که در جامعه باید اجرا شوند. سه نقطه قدرت در راس مثلث مجریان، کنگره و واسطه گریهاي نهايي هستند که دائما درحال تعاملند و خطمشیها را ایجاد میکنند. این تعامل و ارتباط، با کاربرد فنی تشخیص و ادراک مسئله، جستجوی روشهای بررسی مسئله و یافتن راه حلها و مشروعیت بخشي به خط مشیهای قانونی شده و نحوه نظارت بر آن سروکار دارد)، مدل خوشه های قدرت77(با الهام از ایده مثلث آهنین، مدل خوشه های قدرت مطرح شد تا بوسیله آن تاثیر و نقش گروههای متعدد تشریح شود. خوشه های قدرت بعنوان گروههای مرتبط باهم بوجود می آیند. آنها ممکن است مستقل عمل نمایند، باهم ائتلاف کنند، موضع مشترک اتخاذ نمایند و بر خطمشی عمومی که منافع آنان را در سطح ملی یا محلی تحت تاثیر قرار میدهد، اثرگذار باشند)، مدل پادشاه و پادشاه سازان78(در این مدل پادشاه سازان در راس سلسله مراتب خطمشی گذاری عمومی اند. آنها با برخورداری از منابع مالی و اداری در تعیین و تصویب خط مشی نفوذ میکنند. گاهی قدرت این گروه بر مردم آشکار نیست و با استفاده از جایگاه شان در پشت صحنه، تعیین میکنند چه کسی انتخاب شود و کدام عوامل فوراً از بین بروند. پادشاهان یا خطمشی گذاران به عنوان رهبران در دولت و سازمانها انتخاب و بکار گمارده میشوند. آنها منافع زیاد و مستقیمی در خطمشی گذاری دارند و ازطریق طراحان پشت صحنه به قدرت رسیده اند و از پشتیبانی اين عوامل و در ارتباط و مشورت نزدیک با آنها هستند. تصمیمات و خطمشیها تجلی میزان قدرت دو گروه اول در خطمشی گذاری است. این مدل ادعا دارد که خط مشیهای وضع شده در ارتباط با رفاه افراد صاحب نفوذ جامعه میباشند. ایده عمومی بوسیله طبقات بالاي سلسله مراتب خط مشی گذاری تحت تاثیر قرار میگیرد اما ارتباط با طبقات پایین تر نيز وجوددارد و توده مردم، نفوذ غیرمستقیمی در خطمشی عمومی دارند. توده مردم نقش اطاعت پذیری دارند و نظرات خود را بوسیله شهروندادن و فعالان منتقل میكنند)37 (كرم اله، دانش فرد؛ 1391)، مدل عقلائی خط مشی گذاری عمومی(هدف در اين مدل كسب حداكثر دستاورد اجتماعي است و درين راستا، علاوه بر متغیرهای قابل اندازه گیری نظیر واحد پولی باید ارزشهای اجتماعی سیاسی اقتصادی مرتبط با موضوع خط مشی نیز درنظر گرفته شوند. از طرف دیگر، بودجه های دولتی باید تاحدّی افزایش یابند که حداکثر نفع عایدشود و پس از آن هیچ هزینه ای پذيرفته نشود(الواني، سيد مهدي؛ شريف زاده، فتاح؛ 1391). تمامی دولتها در تلاشند تا از امکانات و منابع محدود خود بنحوی استفاده کنند که حداکثر نیازها را برآورده سازند. سازمانهای دولتی برای دستیابی به چنین شرایطی، اهدافی دقیق و منطقی وضع میکنند تا بهترین راه حل را انتخاب کنند. انتظار ملت از مسئولان نیز همین است. اما رسیدن به چنین فرضی، خود مستلزم وجود و تحقق پیش فرضهایی است که تصمیم گیری عقلایی و منطقی را تحقق بخشد. از آن جمله میتوان به مصمم بودن خط مشی گذاران به عبور از منافع فردی و صرف نظر کردن از منافع خصوصی و در مقابل حمایت از منافع عامه مرد\nم(به عنوان پیش فرض) اشاره کرد. در اين مدل، تاكيد ميشود كه خط مشی گذاران باید دانش لازم و مهارت تشخیص منافع عمومی را داشته باشند. موانع و مشکلات بسیاری وجود دارند که تحقق پیش فرضها را مشکل ميسازند و مانع از دستیابی به بهترین و مطلوبترین خط مشی میشوند. فرآیند خط مشی گذاری عقلانی با هدف رسیدن به بهترین راه حل برای تحقق منافع و مصلحت عامه، تحت عنوان فرآیند عمومی برای خط مشی تشریح شده است. اما از آنجا که وجود این شرایط در دنیای واقعی امکان ندارد و محدودیتها مانع پیاده سازی کامل خط مشیهای عقلانی میشود، صاحبنظران برای کاهش این محدودیتها، تکنیکهای مختلفی ارائه کرده اند که اگر تحقق کامل این مدل امکان پذیر نباشد، شیوه ای انتخاب شود که نزدیکترین مدل اجرایی به آن ممکن باشد. مدل عقلانی محدودشده، مدل رضایت بخش، مدل تصمیم گیری تدریجی یا استدراجی38و… درهمين راستا ارائه شده اند(كرم اله، دانش فرد؛ 1391)). برخی مهمترین ویژگی شکل گیری خط مشی را پیشنهاد و توصیه ابزارهایی برای حل