تاریخ انتشار: ۰۵ مرداد ۱۴۰۰ - ۲۱:۴۲-27 July 2021\nروی جلد کتاب « زبان فارسی » ، نوشته ی استاد سمیعی گیلانی\nــ لطفاً در مورد اهمیت و لزوم ویراستاری به عنوان یک حرفه، توضیح و اهمیت این حرفه را در ایران و خارج از ایران مقایسه فرمایید. آیا موفقیت ویراستاران در ایران، آن چنان که باید باشد، هست؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « حرفه ی ویراستاری در خارج و ایران فرق هایی با هم دارد . در خارج، ویراستاری در دو سطح است : یکی سطح «کاپی اِدیتینگ» یعنی «ویرایش فنی» که خیلی هم اهمیت دارد . ویرایش فنی فقط به اصلاحِ دستور خط و اینها نیست و نکات بسیار دیگری را نیز شامل می شود که من در کتاب «نگارش و ویرایش» ، فصلی را به آن اختصاص داده ام، یعنی همین ویرایش فنی و انواع وظایفی که یک ویراستار فنی انجام می دهد . در خارج «کاپی ادیتور» خیلی اهمیت دارد و هر ناشرِ معتبری شیوه نامه ای (House style) دارد که ویراستار فنی باید آن را اعمال کند. این شیوه نامه می تواند حاوی دستور خط، نشانه های فصل و وصل، طرح ها، شکل، شرح تصاویر، پانوشت، شیوه ضبط ارقام، ضبط اعلام، شیوه ارجاع، کتاب شناسی، اختصاری ها، طرز عنوان بندی، شیوه ی تهیه ی نمایه، و مسائلی مانند اینها باشد، ویراستار در سطح بالاتر، بیشتر «ناظر مجموعه» است. ناظر مجموعه معمولاً در آن رشته ای که مجموعه به آن مربوط است تخصص و حتی مرجعیت دارد. برای مثال، فرض کنید کتابی هست که هر فصل از آن را یک نفر نوشته (در کتاب های زبان شناسی هم اتفاق می افتد)، ولی روی جلد فقط اسم ویراستار نوشته شده است که در عُرف ما به جای آن ناظر مجموعه مصطلح است. ناظر مجموعه چه می کند؟ اولاً طرح تألیف را می ریزد و مشخص می کند که تألیف چه محتوا و فصل هایی داشته باشد . مثلاً زبان شناسی شاخه های متعدد دارد مانند بُنواج شناسی، واج شناسی، تکواژشناسی، نحو، معناشناسی، سبک شناسی، جامعه شناسی و روان شناسی زبان . در کتابی که جامع اینها هست، هر فصل از آن به یکی از این شاخه ها اختصاص دارد . در هر شاخه، کار به کسی احاله می شود که در آن شاخه بیشتر تبحر دارد تا مقاله ای در آن زمینه بنویسد . خوب، در کاری مانند این، ابتدا باید طرح ریخته شود که رئوس مطالب و سرفصل های کتاب چه باشد، سپس تصمیم گرفته شود که حجم کتاب چقدر باشد و از این حد چقدر به هر شاخه اختصاص داده شود؛ در چه سطحی نوشته شود، مخاطبان فرضی چه کسانی باشند . همه ی اینها با ادیتور (ناظر مجموعه) است. او نویسندگان را انتخاب می کند . این مسائل را برای آنان بیان و به آنها تفهیم می کند . در بررسی مقاله ها ممکن است مطالبی تکراری در نوشته ها دیده شود . وظیفه ی ادیتور است که به متن نظم دهد ، تکراری ها را حذف ، و در جاهایی حتی توصیه هایی بکند . در جاهایی که روشن نیست، ابهام را رفع کند؛ و در جاهایی که زیاده روی یا زیاده گویی شده باشد، به حذف زواید یا جمع و جور کردن آنها بپردازد . البته او همه این کارها را در تعامل با نویسندگان انجام می دهد . کار خیلی دقیق و مشکل است و نویسندگان و همکاران هم باید او را قبول داشته باشند. در دانشنامه ها حتما یک «ادیتور» (ناظر، سرپرست، سر ویراستار) باید باشد تا تنظیم مدخل ها را سامان دهد، مدخل اصلی و فرعی و ارجاعی را مشخص سازد، تعیین کند که هر مدخل چقدر حجم داشته باشد، نویسندگان مقاله ها را انتخاب کند. برای مثال، در دایره المعارف بزرگ اسلام هم مدخل «ارومیه» هست، هم مدخل «آذربایجان غربی»، و هم مدخل «دریاچه ی ارومیه». ممکن است در مدخل «ارومیه»، نویسنده راجع به دریاچه ی ارومیه به اصطلاح بسطِ مقال داده باشد. خوب؛ این مطالب در مدخل «دریاچه ی ارومیه» هم می آید و تکرار می شود . وظیفه ی ویراستار است که به مطالب اشراف داشته باشد . مثال دیگر اینکه ممکن است شخصیتی به اسامی متعدد مشهور باشد و از این جهت، گاه اتفاق افتاده است که مثلاً دو یا سه مدخل جداگانه برای یک شخص گذاشته اند. چرا؟ برای اینکه نفهمیدند همه ی آنها یک نفر است. امّا در مورد زبان دانشنامه، طبیعی است که هر نویسنده ای زبان خودش را دارد حال آنکه زبان دانشنامه سطح معینی دارد که باید رعایت شود . ساختار مقاله و مسائل فنی در دانشنامه مهم است ؛ از این رو ویرایش ساختاری و ویرایش فنی بسیار اهمیت پیدا می کند. به هرحال، در نزد ناشران معتبر، کتاب ها ویراستاری می شود، هر چند ممکن است اسم ویراستار در جایی از کتاب نیامده باشد. ناشران ما معمولاً مجموعه پردازی نمی کنند، چون اصولاً کارشان کمتر سفارشی است. مجموعه ها قطع، حجم و سطح زبان معینی دارند، مخاطبان آنها مفروض است. همه این مسائل حساب شده است و در ویرایش به آنها پرداخته می شود . »\nــ این سؤال شاید جایش اینجا نباشد؛ امّا چون راجع به ویرایش به عنوان یک حرفه صحبت می کنیم، بد نیست که در اینجا مطرح شود. در مورد تعرفه های ویراستاری، نمونه خوانی و دیگر مراحل آماده سازی کتاب نظرتان چیست؟ آیا نباید نهادی (مثل وزارت ارشاد) در این مورد به شکل بخشنامه اظهارنظر کند و آیا نباید این تعرفه ها سال به سال تغییر کند و به شکل رسمی اعلام شود تا ناشران، مؤلفان و غیره به راحتی بپذیرند ؟ از این نظر، واقعا به ویراستاران ظلم می شود .\nدکتر سمیعی گیلانی : «خدمات ویراستاری به دو صورت ممکن است انجام شود : یکی به صورت موظف، یعنی ویراستار مثلاً در مرکز نشر استخدام شود؛ دیگری به صورت غیرموظف یعنی با ویراستار برای ویرایش هر اثر قرارداد ببندند . برای ویرایش به صورت کار موظف ، الآن خوشبختانه ــ در صدا و سیما، مرکز نشر و جاهای دیگر ــ طبقه بندی مشاغل وجود دارد، یعنی حرفه ویراستاری وارد طبقه بندی مشاغل شده است و از این نظر ویراستار را به ویراستار ۱، ویراستار ۲، ویراستار ۳ و ویراستار ارشد طبقه بندی کرده اند. در این حالت، ویراستار حقوقی می گیرد و کار را به شکل موظف انجام می دهد. امّا تعرفه برای موقعی است که ویراستار قراردادی کار کند ،یعنی کار را به شکل موظف انجام ندهد . در این مورد هم، نرخ تعرفه به دقت و غلظت ویرایش بستگی دارد : اینکه ویرایش رقیق یا غلیظ باشد . در این مورد نمی توان تعرفه ی دقیقی معین کرد؛ ولی هر ناشر یا ناشر معتبری می تواند تعرفه ای برحسب مثلاً ویرایش درجه ۱، درجه ۲، درجه ۳ تنظیم کند و قرارداد را بر اساس آن ببندد. اکنون در تألیف تعرفه مدوّنی نیست و ناشران، برحسب عرف صنعت نشر، به چند صورت قرارداد می بندند .\nگاهی به صورت مقطوع قرارداد می بندند و گاهی بر مبنای بهای پشت جلد . میزان آن هم متفاوت است : مثلاً مترجم یا مؤلف برای کتاب هایی که درآن از نظر حجم سهم کمتری دارد، مانند کتاب هایی که مصور است، ۶ یا ۴ درصد سهم می برد یا برای کتاب های با تیراژ زیاد یا کتاب هایی که احتمال داده می شود به چندین چاپ برسد ــ مثل کتاب های درسی که معمولاً چاپ های متعدد دارد ــ حق الزحمه ی ویرایش درصد کمتری است. در مورد ترجمه، گاه حتی تا ۲۰ درصد بهای پشت جلد با مترجم قرارداد می بندند و ۱۵ و ۱۲ و ۱۰ درصد هم معمول است. به هر حال، در مورد ترجمه، الآن عرفی وجود دارد؛ ولی در مورد ویرایش ــ همان طور که فرمودید ــ این عرف وجود ندارد. البته بعضی از سازمان ها تعرفه ای برای خود درنظر گرفته اند؛ اما تعرفه ای که تقریبا مشترک و عام باشد وجود ندارد. این تعرفه باید کم کم به وجود بیاید نه اینکه الزاما وزارت ارشاد چنین تعرفه ای را تنظیم کند. در هر صورت، همچنان که در مورد حق الترجمه و حق التألیف، عرفی به وجود آمده است، در مورد ویرایش هم باید عرفی به وجود بیاید . حتی به نظر من، بعضی وقت ها ویراستار سهم خیلی مهمی در کتاب دارد، آن چنان که برای هر چاپ اثر باید حق الزحمه ای بگیرد . »\nــ از آنجا که یک متن معمولاً به همه ی ویرایش ها (فنی، ادبی، محتوایی،…) نیاز دارد، آیا بهتر نیست به جای «انواع ویرایش» در کتاب های «اصول و قواعد ویرایش»، «مراحل ویرایش» به کار برد؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « نه. مراحل ویرایش مقوله ی متفاوتی است. موضوع خدمات ویرایشی کتاب یا مقاله است که گردشِ کاری دارد و با سفارش شروع می شود؛ یعنی ابتدا مؤلف را انتخاب می کنند و سپس به او سفارش می دهند. مرحله ی بعدی ارزیابی اثر است و اینکه اثر قابل انتشار است یا نه ؟ این ارزیابی چند نتیجه دارد : ممکن است اثر قبول یا رد و یا قبول مشروط شود یعنی مثلاً بگویند به شرطی که این کارها را مؤلف انجام دهد، اثر چاپ می شود. مرحله ی دیگر این است که کنترل شود شرط ها را مؤلف انجام داده است یا نه ؟ سرانجام، تحویل اثر برای ویرایش ساختاری و محتوایی و حتی ویرایش علمی است .\nانواع ویرایش به چند چیز بستگی پیدا می کند : یکی اینکه اثر مثلاً ترجمه است یا تألیف، علمی است یا ادبی، داستان است یا اثر تحقیقی دیگر اینکه ، بسته به نوع اثر، خدمات ویرایش هم انواعی پیدا می کند . دیگر حوزه ی کاربردی اثر و مخاطب اثر و اینکه در سطح دانشگاهی است یا عام المنفعه است . »\nــ با این ترتیب، ویرایش محتوایی و ادبی و… را باید جزءِ انواع به حساب آورد ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « اینها جزء انواع ویرایش است . »\nــ یعنی هر متنی معمولاً به همه این مراحل نیاز دارد ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « بله، به همه اینها نیاز دارد . »\nــ به نظر شما آیا استادان ادبیات فارسی یا حتی زبان شناسی می توانند بدون آموزش حرفه ای، ویرایش کنند ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « نه. همان طور که گفتم، ویراستاری فن است . فرد ممکن است معلومات بسیار زیادی داشته باشد ولی نتواند ویراستار باشد . برعکس، فردی با معلومات متوسط ممکن است ویراستار خوبی باشد . به عبارت دیگر، ویرایش به عنوان حرفه، باید در نظر گرفته شود . معمولاً استادان رغبت نمی کنند ویراستار شوند، می خواهند مؤلف یا نویسنده و مدرس باشند . آنان عموما به ویرایش روی نمی آورند . اصولاً، به نظر من، ویراستاری، استعداد خاص خود را می طلبد . ویراستار بیشتر باید منتقد باشد . کسانی هستند، مثل آقای دکتر معصومی، که با یک بار ورق زدن کتاب اشکالات آن را مشخص می کنند . ویراستاری واقعا شم می خواهد، شمّی انتقادی که مثلاً زود متوجّه اشکال ها شود . »\nــ این بحث در ذهن عامه است، حتی بعضی از ناشران هم که خیلی معتبر نیستند، می گویند که این کتاب را مثلاً یک نفر که متخصص زبان و ادبیات فارسی است، نوشته است. شما چطور و چرا نوشته ی او را ویرایش کردید ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « ببینید، از نظر ویرایش زبانی، وقتی که شخصی صاحب سبک است و شهرتی در نویسندگی دارد باید برای او حرمت زیادی قائل شد . اگر هم ویراستار تغییری را ضروری تشخیص دهد، باید این کار با اجازه ی صاحب اثر باشد. ولی همین استادان موقع نوشتن سهوالقلم دارند یا آن سازمان و انسجامی را که اثر باید داشته باشد به آن نمی دهند. برای مثال، نشانی کتاب شناسی را یک جا در متن می دهند یک جا در پانوشت و یک جا در آخر، یا ناقص می دهند مثلاً محل نشر و یا نام ناشر را ذکر نمی کنند. بسیاری از استادان هستند که، با وجود معلومات بسیار، از این حیث نمی توانند نظم و نسقی به نوشته ی خود بدهند . حتی در عنوان بندی، فصل بندی، عنوان اصلی، عنوان فرعی و مواردی مانند اینها رعایت لازم را نمی کنند . محتوای مطالبشان معتبر است ولی تنظیم مطالب با اشکال همراه است . حتی دیده شده است که در دادن نشانی یک آیه ی قرآن اشتباه کرده اند. در مواردی مانند اینها، به عهده ی ویراستار است که کار را تکمیل کند. ابتدا ممکن است دخالت ویراستار مورد پسند مؤلف واقع نشود؛ اما، اگر ویراستار آداب ویراستاری را بداند و آنها را رعایت کند، صاحب اثر به او اعتماد می کند . یکی از آداب ویراستاری این است که، در برخورد با چنین نوشته ای، حرمت آن را نگه دارد . اصولاً ویراستار وقتی کتابی را برای ویرایش قبول می کند باید مدافع آن باشد و کارهای خود را به رخ مؤلف نکشد؛ همچنین جلب اطمینان کند . مثلاً دو یا سه مورد از اشکالات را که در آنها بحثی نیست به مؤلف نشان دهد، مثلاً نشانی یک آیه را که درست داده نشده است. آن وقت صاحب اثر او به ویراستار اطمینان پیدا می کند و می فهمد که وقت گذاشته و دلسوزی کرده است . هیچ گاه به مؤلف نگویید که ارزش کارتان را خیلی بالا بردم آن چنان که عزّت نفس مؤلّف جریحه دار شود. مواردی بوده که ویراستار، با رعایت این آداب، با مؤلف دوست شده و از این طریق دوستانی در میان استادان و صاحبنظران پیدا کرده است . »\nــ نظر شما در مورد مترجمی که قبلاً ویراستار بوده، چیست و میزان موفقیت او را در مقایسه با یک مترجم غیر ویراستار چگونه ارزیابی می کنید ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « ویراستاری، به خصوص ویراستاری ترجمه، را کسی باید قبول کند که خودش لااقل بالقوه مترجم خوبی باشد و به نظر من بالفعل هم باید مترجم خوبی باشد؛ یعنی اول باید با عالم ترجمه آشنا شده باشد نه اینکه مثلاً ترجمه هایی را خوانده باشد. صِرفِ خواندن کافی نیست ، چرا که در خواندن توجه نمی شود که مترجم چه کرده که اثرش به این صورت درآمده است. او خودش باید در واقع اهل درد باشد، خودش مترجم باشد تا ویراستارِ ترجمه هم باشد . نمی شود کسی مترجم نباشد و ویراستار ترجمه باشد . البته ویراستاری فنی روی متن ترجمه غیر از ویراستاری ترجمه است . متن ترجمه را هم، اگر به یک ویراستار فنی بدهید، او می تواند کار ویراستاری فنی را روی آن انجام بدهد بدون اینکه لزوما مترجم باشد . »\nــ منظورم کسی است که ویرایش انجام داده و با همه ی نثرها و نیز حساسیت های کار ویرایش آشنا است، مثل اینکه نثر باید روان و روشن و شفاف باشد؛ چنین شخصی در مقایسه با کسی که این مرحله را پشت سر نگذاشته است و با آن حساسیت های کار ویرایش آشنا نیست، مترجم بهتری می شود یا نه !\nدکتر سمیعی گیلانی : « خوب، بله. اگر مثلاً ویراستاری زیردست ویراستار کارکشته ای تعلیم گرفته باشد و علاوه بر آن کاری که انجام می دهد، مرحله ای آموزشی را گذرانده باشد، برای مثال، ترجمه هایی را که ویراستار مجرّبی ویرایش کرده دیده و زیردست او کار کرده باشد، تا حدی با فوت و فن ترجمه آشنا شده است و البته آمادگی بسیار بیشتری دارد برای اینکه مترجم شود . »\nــ در مورد ویرایش ترجمه قدری توضیح بفرمایید . بعضی مترجمان، ویرایش ترجمه را با ترجمه اشتباه می گیرند و خیلی از موارد مبهم یا نامفهوم در ترجمه ی خود را به ویراستار می سپارند و در واقع ویراستار ترجمه می کند نه ویرایش . به نظر شما اشکال کجا است ؟ آیا نباید در بررسی یک ترجمه برای چاپ بخشی از کار و شاید مهم ترین بخش را به ویراستار بسپارند تا از نظر ویرایش پذیری یا ناپذیری متن را تأیید کند ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « یکی از مراحل ارزیابی اثر ــ ترجمه یا تألیف ــ برعهده ی ویراستار است به این معنی که او باید بگوید که اثر اصلاً قابل ویرایش هست یا نیست ؟ فرض کنید لباسی را به لباسشویی می دهید . او از همان ابتدا به شما می گوید که کدام لکه پاک شدنی و کدام پاک نشدنی است یا مثلاً در مورد لکه ای می گوید که پاک می شود ولی باید دید که مثلاً به یک آب پاک می شود یا به صد آتش هم نمی رود که، در این صورت، اصلاً آن را قبول نمی کند . به هرحال، نوشته باید تا حدی قابل قبول باشد . گاهی ناشر، بنا به ملاحظاتی، می خواهد اثری را چاپ کند که در حد قابل قبولی هم نیست و ویراستار هم مجبور است ویرایش آن را بپذیرد . کتاب هایی هم هست که ویرایش آنها چندان مهم نیست، مثلاً کتابی که شعله اش زود خاموش می شود، مثل برق می آید و می رود. برای مثال، موقعی که گاگارین به ماه سفر کرده بود، کتابی درباره اش منتشر شده بود که می بایست زود ترجمه شود و ترجمه اش به بازار آید و اگر زمان می گذشت تازگی خود را از دست می داد، با توجه به اینکه پیشرفت علوم فضایی بسیار سریع است . در این شرایط، ناشر متن اصل کتاب را در اختیار دو یا سه مترجم قرار داد و طی مثلاً یک هفته ترجمه اش تمام شد، ویرایش هم نشد و به همان شکل کتاب را چاپ کردند. ولی بعضی کتاب ها هم مثل کتاب های درسی، فرهنگ، مرجع یا دانشنامه هست که همه به آنها مراجعه می کنند و اگر مثلاً در یک کتاب درسی یک غلط وجود داشته باشد، این غلط در واقع یک میلیون غلط می شود چون یک میلیون دانش آموز آن را می خوانند و آن غلط در ذهنشان جا می گیرد و آنان مطلب را با همان غلط منتقل می کنند . در اینجا ویرایش خیلی اهمیت پیدا می کند . کتاب هایی هم هست که فقط یک بار چاپ می شود و خواننده هم به زبان و موارد دیگر اهمیت زیادی نمی دهد و فقط مطلب برایش مهم است؛ همین قدر که مطلب را برساند کافی است. در این گونه موارد، باید دید که اثر اصلاً ارزش ویرایش کردن دارد و اگر دارد، تا چه حد باید ویرایش شود . در مورد کتاب های درسی، هر چه ناشر مایه بگذارد، هم از نظر مادی و هم از نظر کار، کم است؛ چرا که هم تیراژهای خیلی بالایی دارد و هم اینکه مرتب تجدید چاپ می شود . »\nــ اعمال رسم الخط را در یک اثر تا چه اندازه مهم می دانید ؟ و در مواردی که رسم الخط های متفاوت به غلط منجر نمی شود (مثل سرهم بودن یا سوا بودن «ها»ی جمع)، ملاک به نظر شما چیست ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « به نظر من، رسم الخط آن قدر که در مورد آن تأکید می کنند مهم نیست . الآن در رسم الخط تشتت زیاد است؛ با وجود این، ما همه ی آثار و نوشته ها را می خوانیم و می فهمیم . البته این تشتت هرچه کم شود بهتر است و نظم و نسقی پیدا می کند . بخش زیادی از به اصطلاح معیار و نرمالیزه شدن زبان به خط بستگی دارد . برای مثال، الآن عده ای می گویند «مَحَبَّت» و عده ای می گویند «مُحِبَّت» یا «شَجاعت» و «شُجاعت». دلیل این تلفّظ های متفاوت این است که زیر و زبرها در خط منعکس نمی شود؛ یعنی خصلتِ خط باعث شده است که این کلمه معیار نشود و هرکسی آن را به نوعی تلفّظ کند . بنابراین، تا حدی که لازم است و خط اجازه می دهد، بهتر است نظم و نسقی به خط بدهیم و معلوم شود که مثلاً حد و مرز کلمه چیست، از کجا شروع می شود و به کجا ختم می شود . مسئله ی جدانویسی و سرهم نویسی از نظر حد و مرز کلمات زیاد مهم نیست؛ چون، وقتی اجزای کلمه جدا هم نوشته شوند، نزدیک هم نوشته می شوند و معلوم می کند که یک کلمه است. به علاوه، در زبان فارسی حروف منفصل وجود دارد که به هیچ وجه به حرف بعد از خود متصل نمی شوند. بنابراین، انفصال و اتصال نقش قاطعی ندارد؛ ولی به هر حال تکلیف باید روشن باشد. نمی شود که مثلاً مدخلی در یک فرهنگ سرهم و در فرهنگ دیگر جدا نوشته شود . بهتر است که به طرف معیارکردن خط حرکت کنیم؛ امّا ــ چنان که اشاره شد ــ خط در فهم خوانندگان تأثیر و نقش زیادی ندارد . خوانندگان هر دو صورت را می خوانند و اصولاً ویژگی خط فارسی این است که شما کلمات را نمی خوانید بلکه بازشناسی می کنید؛ یعنی اول، در بافتِ جمله و سخن، آن کلمه را بازشناسی می کنید و بعد می خوانید . برای مثال، «معیّن» و «معین» را حتی اگر هیچ کدام تشدید نداشته باشد، در بافت تشخیص و تمیز می دهید؛ حتی واژه ی «کتاب» اگر نقطه هم نداشته باشد، بیشتر از دو صورت خوانده نمی شود: «کباب» یا «کتاب» که با بازشناسی می توان تشخیص داد کدام صورت مدّنظر است. همیشه اول بازشناسی می کنید و بعد می خوانید . واژه ها که در فارسی زیر و زبر ندارد و پیش از بازشناسی، مشخص نمی شود که مثلاً «برد» را «بَرَد»، «بُرْد»، «بَرْد» یا «بُرَد» باید خواند.\nچنان که ملاحظه می کنید، دستور خط نقش زیادی ایفا نمی کند و بیشتر بافت است که نقش دارد و ما را در خواندن درست یک کلمه راهنمایی می کند. البته بسیاری جاها هم هست که نمی توان بازشناسی کرد ؛ مثلاً مواقعی که کلمه مهجور و ناآشناست و حتی ممکن است فکر کنید که غلط است. این حالت، به ویژه در متون کهن، بسیار اتفاق می افتد یا درمورد اسامی خاص مثل اسم شهر یا ده کوره ای که شما نمی شناسید و در نتیجه نمی توانید بازشناسی کنید، یا اسم خارجی است و باز هم امکان بازشناسی وجود ندارد. در مواردی مانند اینها، واژه ها باید خیلی دقیق و خوب نوشته شده باشد. در مورد ارقام هم وضع چنین است. عدد را نمی توان حدس زد که درست است یا نه. البته می توان گفت غلط است ولی درست آن را نمی توان حدس زد. برای مثال، اگر در جایی نوشته شده باشد ۱۵۲۴ قمری، می دانید که لااقل عدد ۵ اشتباه است ، منتها نمی دانید چه عددی باید به جای آن قرار دهید. خلاصه اینکه، به نظر من، دستور خط در بازشناسی سهم زیادی ندارد . »\nــ به نظر می رسد اگر در یک اثر خاص هماهنگی و یکپارچگی در رسم الخط ها باشد، بهتر است. برای مثال، اگر در یک مقاله «ها»ی جمع را در جایی سوا نوشتیم، در کل مقاله آن را رعایت کنیم .\nدکتر سمیعی گیلانی : « بله. در این حد واقعا لازم است؛ یعنی هر ناشری باید به هر حال شیوه نامه ای داشته باشد و آن را در اختیار ویراستار قرار دهد تا او اِعمال کند . آن شیوه نامه هم باید طوری باشد که تکلیف برای ویراستار روشن باشد . بعضی شیوه نامه ها هست که موارد استثنای زیادی در آنها وجود دارد یا قاعده درست تنظیم نشده است یا کلیّت ندارد و خلاصه اینکه ویراستار در اعمال آن دچار مشکل می شود . مهم این است که شیوه نامه تکلیف ویراستار را روشن کند و اینکه کسانی آن را قبول داشته باشند یا نداشته باشند زیاد مهم نیست . »\nــ فعالیت فرهنگستان زبان و ادب فارسی را (با توجه به اینکه جناب عالی عضو پیوسته ی فرهنگستان هستید) در زمینه ی رسم الخط چگونه ارزیابی می کنید ؟ آیا ملاک در مسائل مختلف رسم الخط، در رسم الخط مصوب فرهنگستان، معیار علمی بوده است یا رأی اکثریت اعضا ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : «ببینید، در دستور خط بسیاری از زبان شناسان، از جمله آقای دکتر میلانیان، معتقدند که معیار باید علمی باشد و حتی آزمایش هایی میدانی هم در این زمینه انجام گیرد و به اصطلاح مسائل آزمایش بشود . من به این نظر معتقد نیستم . به اعتقاد من، خط غیر از زبان است . زبان تحول، تتبع، تکامل و رشدی طبیعی دارد که من و شما نمی توانیم در آن دخالت کنیم . ولی خط این طور نیست . خط از ابتدا تا به حال دچار به اصطلاح تغییراتی شده که این تغییرات به دست اشخاص انجام گرفته نه جامعه ی زبانی . جامعه ی زبان اصلاً خط نداشته است. اشخاص بودند که ابتدا مثلاً فرض کنید «ب» و «پ» را یک جور می نوشتند بعد برای «ب» سه نقطه گذاشتند؛ فرد دیگری مثلاً برای «گ» سرکش گذاشت؛ یا «ج» و «چ» یک جور نوشته می شد، بعد برای «چ» یک علامت جداگانه گذاشتند و همین طور «ژ» و «ز» که برای «ژ» سه نقطه گذاشتند . همه ی اینها را اشخاص انجام دادند . چنان که شاهدیم در خطِ موجود یکدستی وجود ندارد، به ویژه در مورد سرهم نویسی و جدانویسی. یک واحد زبانی را گاهی جدا و گاهی سرهم می نوشتند. حتی قواعد عربی را در آن داخل کردند؛ مثلاً وقتی می خواستند آخر کلمه ای را «اُو» بخوانند نه «اُ»، بعد از آن یک «الف» می گذاشتند مثلِ واژه ی عربی «قالوُا». بنابراین، اصلاح خط، کار امروز نیست بلکه از ابتدا انجام شده تا به اینجا رسیده است. یکی از دلایل این اصلاحات این است که این خط برای زبان فارسی اختراع نشده است . خط عربی هم دچار تحول شده است. زمانی، در این خط، نقطه وجود نداشت، خط کوفی بود، بعد خطِ نسخ جای آن را گرفت . نسخه های خطی زیادی داریم که در آنها نقطه به هیچ وجه به کار نرفته یا خیلی کم به کار رفته است؛ از جمله آنها نسخه ی خطی «تاریخ سیستان» که خیلی کم نقطه دارد و مرحوم بهار آن را تصحیح کرده است . با این حال، در این آثار هم، واژه ها بازشناسی می شد و می شود . بنابراین، تصرف و اصلاح خط امروزی نیست . از پیش بوده و هنوز هم هست و الآن ضرورتش بیشتر شده است. بعضی ها اصلاح خط را به هیچ وجه ضروری نمی دانند . برای مثال، آقای نجفی می گوید ما تا به حال با این خط سروکار داشتیم و مسئله ی حادّی هم پیش نیامده است، پس چرا اصلاً این مسئله مطرح شده است ؟\nامّا اوضاع امروز با شرایط قدیم فرق دارد . در گذشته، سواد خیلی محدود بود . معدودی می توانستند بخوانند. آنهایی هم که می توانستند بخوانند نزد استاد می خواندند؛ یعنی اگر اشکالی در خواندن آنها وجود داشت، استاد آن را رفع می کرد. نسخه هایی که در برابر استاد خوانده می شد و نیز نسخه هایی که به خط خود مؤلف نوشته می شد، اعتبار بیشتری داشت. بنابراین، آن موقع اصلاً ضرورتی برای اصلاح خط احساس نمی شد و با این حال، خط را اصلاح کردند؛ مثلاً چنان که اشاره شد، «ک» را از «گ»، «ر» را از «ز»، «چ» را از «ج»،… متمایز کردند. امّا امروز مردم نوشته هایی را می خوانند که چه بسا اصولاً با آنها مأنوس نباشند. استاد هم نیست که به آنها کمک کند. سواد عمومیت پیدا کرده است، مطبوعات هم هست، برخلاف آن وقت ها که روزنامه و مجله نبود، فقط کتاب های معینی بود آن هم نسخه ی خطی کتاب ها. هر کس هم که می خواست آنها را بخواند، پیش استاد می خواند . پس لازم است در خط خود تجدیدنظری بکنیم که خواندنش آسان شود . البته، به نظر من، مقصود فقط آسان خواندن نیست بلکه خط باید کمک بکند که حدّ و مرز کلمات و ساخت کلمات را هم تشخیص بدهیم . در بعضی جاها ساخت کلمه معلوم است. برای نمونه، واژه ی «کتابخانه» را در نظر بگیرید. هر دو جزء این واژه ــ یعنی «کتاب» و «خانه» ــ را اهل زبان دیده است. همچنین دیده است که «کتاب» را با «ب» بزرگ می نویسند. اما، وقتی «خانه» به آن می پیوندد، «ب» بزرگ به «ب» کوچک تبدیل می شود. البته، همیشه ساختار کلمه آشکار نیست . در این مسائل، بحث و حرف بسیار است . ممکن است استدلال هایی هم در رد این نتیجه گیری ها وجود داشته باشد . من به اینها کاری ندارم . به طور کلی می گویم که الآن خط در واقع ابزاری است برای ویراستاران و حروف نگاران (یعنی برای کاربران خط). امروزه خط را نمی نویسند بلکه می زنند . در مورد سرهم نویسی یا جدانویسی هم باید گفت یک موقع است که شما می خواهید نامه ای دوستانه بنویسید . در اینجا هر طور که امّا بخواهد می نویسید. ممکن است شکسته هم بنویسید و حتی نقطه هم نگذارید. زمانی هم هست که اثری چاپ می شود. در اینجا دیگر متن نوشته نمی شود بلکه زده می شود. در زدن هم، از نظر آسان یا دشوار بودن، تفاوتی نمی کند که سرهم یا جدا باشد. به علاوه، در مسئله ی سرهم نویسی یا جدانویسی، باید دید کدام را اگر ملاک بگیریم قاعده استثنا پیدا نمی کند یا کم استثنا پیدا می کند . استثنایی که ناگزیر سرهم نویسی پیدا می کند این است که بعضی حروف منفصل است و به هیچ وجه نمی توان آنها را سرهم نوشت. در کتاب «نگارش و ویرایش»، بیست و یک مورد نشان داده شده است که، اگر بخواهیم مبنا را سرهم نویسی قرار دهیم، مجبوریم آنها را استثنا کنیم . برای مثال، «خانه زاد» را نمی توان سرهم نوشت چون حرف آخر آن «ه» غیرملفوظ است. بنابراین، به قول آقای دکتر حق شناس، وقتی کوه را نمی توانیم نزد خودمان بیاوریم، خودمان باید به طرف کوه برویم . اصرار روی جدانویسی برای آن است که استثناها یا کم شود یا قاعده مند شود. اگر استثنا قاعده مند هم شود، خوب است. در فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی، موضع معتدلی اختیار شده : نه سرهم نویسی ملاک قرار داده شده نه جدانویسی بلکه در مواردی نظرداده شده که حتما باید سرهم نوشت و در مواردی حتما جدا، در مواردی هم، مخیر گذاشته شده است. البته این جواز، تشتت ایجاد می کند ولی انعطاف پذیری فرهنگستان را منعکس می کند و اینکه در این مورد نخواسته است خیلی قاطع عمل کند . علت این انعطاف پذیری هم وجود دو رویکرد است : یکی رویکرد گذشته نگر که، برطبق آن، باید کاری کرد نسل های بعد هم بتوانند متون گذشته را راحت بخوانند؛ دیگری، رویکرد آینده نگر، که، براساس آن، آموزش سهل تر است. فرهنگستان روی هیچ یک از این رویکردها تکیه نکرده، هر دو را مدنظر قرار داده یعنی راه وسط را انتخاب کرده است. خوب، خصلت فرهنگستان این است: نمی تواند از راه اعتدال منحرف شود . »\nــ شاید بتوان با توجه به ساخت واژه در زبان شناسی، برای سوا یا سرهم نویسی ها توجیه علمی ارائه داد؛ برای مثال، استقلال تکواژها یکی از این موارد است که براساس آن می توان همه ی عناصر یک واژه را سوا نوشت؛ و همین طور، برای موارد دیگر هم بتوان توجیه های علمی داد و قدری از این بحث ها و مناقشه ها کاست .\nدکتر سمیعی گیلانی : « بعضی عناصر در زبان و از جمله در زبان فارسی هست که آنها را لااقل با خطی که داریم نمی توان جدا کرد، مثل پی واژه ها. در واژه ی «خوبی» نمی توان «ی» را از «خوب» جدا کرد. بعضی عناصر هم هستند که اصلاً هیچ وقت جدا به کار نمی روند و جدا نوشته نمی شوند، مثل وندها که همیشه باید به یک تکواژ مستقل بچسبند . «مند» را، که در پایان بعضی واژه ها مثل «دانشمند» و «زورمند» هست، هیچ گاه جدا به کار نمی برید (مثلاً در واژه «زورمند») یا جدا نمی نویسید (مثلاً در واژه «دانشمند»). این عناصر را ماهیتا باید سرهم نوشت مگر اینکه قبل از آنها حروف منفصل باشد، مثل همین واژه ی «زورمند» که «ر» را نمی توان به «م» چسباند . البته، در این موارد هم بین «مند» و تکواژه قبل از آن هیچ فاصله ای نباید باشد. تفاوت خط لاتینی با خط فارسی این است که در خط لاتینی همه حروف در چاپ جدا از هم اند، منتها مرز کلمات کاملاً مشخص است؛ یعنی معلوم است یک کلمه از کجا شروع و به کجا ختم می شود : بین حروفِ داخلِ یک کلمه فاصله ای وجود ندارد و تقریبا بی فاصله است ولی بین دو کلمه فاصله وجود دارد. در خط لاتینی، هم یک اشکال کوچک هست و آن این که یک کلمه ی مرکب را در آن خط یا سرهم می نویسند یعنی میان اجزای آن فاصله ای نمی دهند یا بین این اجزا یک نیم خط (hyPhen) می گذارند و یا گاهی به کلی جدا از هم ــ بدون hyPhen ــ می نویسند (و این تفاوت ها ناشی از دو شیوه ی امریکایی و انگلیسی است. ولی اشکال فقط در همین سطح است و اگر دو فرهنگ را باز و با هم مقایسه کنید، می بینید که بسیاری از کلمات به یک شکل نوشته شده و تشتّت خط خیلی کم است. خطّ فارسی طوری است که دامنه ی اعمال سلیقه در آن باز است. حتی یک نفر ممکن است، بدون هیچ دلیل و قاعده ای، یک واحد زبانی را در یک جا جدا و در جای دیگر سرهم بنویسد. خوب، خصلت خط ما چنین است و ما ناگزیریم با این خط بسازیم چون نمی خواهیم این خط را تغییر بدهیم . پس راه افراط و تفریط پیش نگیریم و به طریقی با آن کنار بیاییم؛ هر چند که باید توجه داشته باشیم که این خط جوابگوی زبان ما نیست منتها ناچار به حفظ آنیم، مثل سیب ترشی که یک گاز می زنید و تا آخر ناچار می شوید آن را بخورید . »\nــ در پایان بحث ویرایش، خواهشمند است در مورد بعضی از مسائل بحث انگیز در ویرایش توضیح بفرمایید؛ از جمله : مطابقه ی فعل و فاعل، مخصوصا موقعی که فاعل بی جان و جمع است .\nدکتر سمیعی گیلانی : « علت وجود مسائل بحث انگیز در ویرایش این است که در دستورها توضیح خیلی روشنی درباره ی این موارد داده نشده است ، به علاوه، این گونه مسائل به تحقیق نیاز دارد، هم از نظر دستور تاریخی و هم از جهت دستور زبان معاصر. درباره ی مطابقه ی فعل و فاعل، مقاله هایی نوشته شده است. شادروان استاد مینوی نظر داده اند در مورد اعمال و افعالی که مخصوص انسان است، فعل با فاعل مطابقت می کند؛ چرا که این افعال فقط از انسان سر می زند. همین اعمال اگر به موجود بی جانی نسبت داده شود، در واقع او، انسان فرض شده است و در این مورد حکم مطابقه درباره ی آن اعمال می شود. البته هنوز خیلی بررسی نشده است که این حکم تا چه حد عمومیت و کلیت دارد. امروزه در نوشته های علمی گرایش به آن است که فعل را با فاعل مطابقت دهند تا از ابهام بکاهند و دقیقا معلوم شود که فاعل کدام است. برای مثال، در ترجمه یک متن از عربی به فارسی در بسیاری موارد، مرجع ضمیر به راحتی پیدا می شود، مثلاً مرجع ضمیر مؤنث در زبان عربی مؤنث است. ولی در فارسی این طور نیست. «او» هم مؤنث است هم مذکر. بنابراین، مرجع آن هر دو جنس می تواند باشد و باید پیدا شود. در زبان فرانسه هم ضمیر مذکر متفاوت و متمایز از مؤنث است. یادم می آید کتابی از ژرژ ساند ترجمه می کردم که عنوانش Elle et Luiبود. elle یعنی «او»ی مؤنث و Lui یعنی «او»ی مذکر. نمی توانستم بنویسم او و او. مجبور شدم عنوان دیگری برایش انتخاب کنم که در نهایت عنوان «دلدار و دلباخته» را برای آن برگزیدم . بنابراین، پیدا کردن مرجع ضمیر در زبان فارسی گاهی مشکل تر از زبان عربی یا فرانسه است؛ چون، در آن دو زبان، با قرائنی، مرجع ضمیر را راحت تر می توان پیدا کرد. در زبان فارسی، اگر متن علمی باشد، با مطابقتِ فعل و فاعل، راهی برای یافتن مرجع به وجود می آید. در اینجا، گرایش بیشتر به مطابقت دادن است. شیرازی ها، که خیلی آداب دان هستند، برای اشیا هم احترامی قائلند؛ مثلاً نمی گویند «کتابتان آنجا است» بلکه می گویند «کتابتان اونجان» (چون کتاب متعلق به شماست و شما احترام دارید، «کتابتان» هم احترام دارد). درباره ی مطابقت فعل و فاعل، آقای کامیار وحیدیان مقالاتی نوشته اند؛ آقای دکتر صادقی هم در دستور خود آن را متذکر شده اند. ولی این مسئله هنور به طور مدوّن در دسترس دانش آموزان قرارنگرفته است . قواعدی در این زمینه وجود دارد؛ امّا معلوم نیست که این قواعد با استقرای تام استخراج شده است یا با استقرای ناقص . باید در این زمینه تحقیق شود . البته زبان مدام در حال تحوّل است؛ بنابراین، نمی توان به کاربردِ قدما هم استناد کرد. در حال حاضر باید دید گرایش طبیعی زبان به کدام طرف است، به طرف مطابقت یا عدم مطابقت . »\nـ در مورد شیوه ی کاربرد تیره ی کوچک (HyPhen) بین اعداد و اینکه آیا عدد کوچکتر باید سمت چپ باشد و عدد بزرگ تر سمت راست، یا برعکس .\nدکتر سمیعی گیلانی : « سلیقه ی من این است که به همان ترتیب که کلمات را می نویسم و می خوانیم اعداد را هم بنویسیم و بخوانیم . از آنجا که خط فارسی از راست به چپ نوشته و خوانده می شود، بهتر است مثلاً در داخل پرانتزی که جلوی اشخاص می آید، اول سال تولد و بعد سال وفات را به ترتیب از راست به چپ بنویسیم . اگر اعداد را از چپ به راست بنویسم، باید یک مرتبه از راست به چپ بخوانیم، بعد برگردیم و از چپ به راست بخوانیم . این به نظر من از نظر ذهنی اشکال ایجاد می کند . البته ما اعداد را معمولاً از چپ به راست می نویسیم ولی در داخل متن فارسی، به عقیده ی من، بهتر است که آن را از راست به چپ بنویسم .\nدر همین جا که بحث عدد پیش آمد، مطلبی را در مورد «سده» توضیح می دهم : من در ویرایش ــ شاید کمی دخالتِ زائد هم باشد ــ هر جا که «سده» می نویسند، آن را به «قرن» تبدیل می کنم . به نظر من، نشاندن «سده» به جای «قرن» فقط به دلیل ذائقه ی سره نویسی صورت گرفته است. در قدیم، منظور از «سده» فقط همان «جشن سده» بود و به هیچ وجه به «قرن»، «سده» نمی گفتند. به علاوه، «قرن» را در واژه هایی مثل «صاحبقران»، «قِران» و «مقارِن» و بسیاری اشتقاقات دیگر هم داریم، چرا باید، فقط به انگیزه ی سره نویسی، آن را عوض کنیم ؟ جامعه ی زبانی ما، به مقتضای طبع سلیم خود، هیچ گاه به سره گرایی روی خوش نشان نداده است . »\nــ در مورد اعداد مخفف چه؟ برای مثال، گاهی درمورد شماره ی صفحه ها به جای اینکه بنویسیم ۷۶ ـ ۷۲، می نویسیم ۶ ـ ۷۲. حالا اگر از راست به چپ بنویسیم (۷۲ ـ ۶)، اشکال ایجاد نمی شود؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « در این گونه موارد باید به همان صورت که شما می گویید بنویسیم، یعنی ۷۲ سمت چپ و ۶ سمت راست تا ۶ نزدیک ۲ باشد نه نزدیک ۷. امّا من در مواردی مانند این، به این دلیل که در مصرف کاغذ اسراف نشود، صرفه جویی نمی کنم . اصولاً در زمان حاضر، من اعتقادی به صرفه جویی کاغذ ندارم . در همین جا بد نیست، به این بهانه، به این مسئله هم اشاره کنم که بعضی استادان، در ردّ استفاده از «ی» به جای «همزه» یا به اصطلاح نشانه ی اضافه روی «ها»ی غیرملفوظ، گفته اند که در متن فارسی، که پر از چنین حالت اضافه ای است، اختیار «ی» به جای همزه باعث می شود مقدار بیشتری کاغذ مصرف شود. شما قدری تأمل کنید و ببینید در طراحی یک مجله چقدر کاغذ «حرام» می شود (مجلّه پر از فضاها و صفحه های سفید است). در گذشته، یک نسخه ی خطی را که می خواستند بنویسند، اصلاً عنوان ها را در سطر جدا نمی نوشتند؛ چون، در آن موقع، کاغذ گران و کمیاب بود. امّا امروز این طور نیست. الآن طراحانِ کاغذ اسراف کن زیاد حاشیه یا به اصطلاح «هواخور» می گذارند. از آن گذشته، به هرحال سطر آخر بسیاری از پاراگراف ها، تمام فضای سطر را نمی پوشاند و بخش زیادی از سطر سفید باقی می ماند، یا فضاهای سفید عمودی که برای شروع فصل ها و بخش ها در نظر می گیرند، اینها همه تماما اسراف در مصرف کاغذ است. ضمنا امروزه، در کاغذ اسراف نمی شود، چون کاغذ باطله بازیافت می شود و حتی در ساختن تختِ کفش از آن استفاده می کنند. بنابراین، مسئله ی اسراف در مصرف کاغذ نباید ملاک قرار گیرد. حتی در مقایسه ای که بین دو کتابت یک متن زبان فارسی ــ یکی به خط فارسی دیگری به خط لاتینی ــ انجام داده ایم، معلوم شده است که چون در خط فارسی نمی توان فاصله سطور را به اندازه خط لاتینی کم گرفت، حجم صورت نوشتاری متن به خط فارسی حداقل۵۱ زیادتر از حجم نوشتاری همان متن به خط لاتین می شود. پس با ملاک قراردادن عدم اسراف در مصرف کاغذ باید به این نتیجه برسیم که خط فارسی را لاتینی کنیم . خلاصه، در این گونه موارد، من صرفه جویی را صلاح نمی دانم . البته، در بعضی جاها، کاربرد علائم اختصاری ــ مثل استفاده از «ص» به جای «صفحه» ــ خوب است؛ ولی در بسیاری جاها چنین کاری لزومی ندارد. به هرحال، با این چیزها در مصرف کاغذ اسراف نمی شود . »\nــ در مورد سال ها چه ؟ برای مثال، ۳۷ ـ ۱۳۲۳ یا ۱۳۲۳ ـ ۳۷ ؟ و در مورد شماره ی تلفن ها، اگر بخواهیم صرفه جویی نکردن در کاغذ را مبنا قرار دهیم، آن وقت برای شماره تلفن های یک اداره مثلاً ۹ ـ ۲۵۸۶۹۱۲۱، باید ۹ شماره تلفن بنویسیم .\nدکتر سمیعی گیلانی : «در شماره تلفن خیر. در مواردی مثل شماره تلفن، عدد خلاصه باید نزدیک آن رقمی باشد که جانشین می شود؛ یعنی در اینجا حتما باید از چپ به راست نوشته شود . در زبان لاتین، و از جمله زبان انگلیسی، که متن از چپ به راست است، چنین مشکلی وجود ندارد؛ یعنی متن نویسی با ریاضی نویسی یکی و همسو است . »\nـ در مورد شکل کسره اضافه بعد از «ها»ی غیر ملفوظ، نظرتان را بفرمایید ؛ مثلاً آیا «خانه احمد» درست است یا «خانه ی احمد»؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « این را فرهنگستان همان «همزه» در نظر گرفته، منتها برای کتاب های درسی در سطح معیّنی مجوز داده از «ی» استفاده شود با این اعتقاد که «ی» از نظر آموزشی بهتر است و این نظر کسانی است که در آموزش و پرورش تجربه دارند. بنابراین، در کتاب های درسی، به ویژه کتاب های دوره ی ابتدایی، کاربرد «ی» مجاز و بلکه بهتر دانسته شده است . من هم تابع نظر فرهنگستان هستم ــ موافق باشم یا مخالف . به هرحال، در فرهنگستان چنین تصویب شده است . »\nــ آیا این اشکال پیش نمی آید که بچه ها به نوشتن «ی» عادت کنند؛ و سپس برایشان سخت باشد که آن را کنار بگذارند و از «ء» استفاده کنند ؟\nدکتر سمیعی گیلانی :« ببینید، همان معلمی که به بچه ها درس می دهد و به اصطلاح دیکته ی آنها را تصحیح می کند، وقتی خودش می خواهد یادداشتی برای اولیای دانش آموزان بنویسد، این موارد را اصلاً رعایت نمی کند . بنابراین، نباید در این مورد زیاد دغدغه داشت، چون کودک، به هرحال، بازشناسی می کند و می فهمد که مثلاً این همزه جای همان «ی» آمده است . »\nـ در مورد برخورد با واژه های دخیل در زبان فارسی نظرتان چیست ؟ آیا با این واژه ها باید با دستور و قواعد زبان فارسی برخورد کرد یا همان شکل اصلی اش را حفظ کرد . برای مثال، آیا اسامی عربی را با پسوندهای جمع ساز فارسی باید جمع بست یا همان قواعد جمع بستن عربی را در مورد آنها به کار برد، مثل جمع به «ات» یا «ین» یا «ون» و یا جمع مکسر و یا موارد دیگری مانند اینها ؟ در مورد واژه های غربی که چنین می کنیم ، برای مثال، می نویسیم ایده آلیست ها، رفرمیست ها،… چرا درمورد واژه های عربی چنین نکنیم مثلاً چرا بعضی معتقدند معلمین باید نوشت نه معلمان ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « مرحوم گنابادی بسیار تأکید می کرد که جمع عربی و مکسر به کار نبریم . من با این نظر موافق نیستم، به دو علت : یکی اینکه گاهی اینها اصلاً تفاوت معنایی یا کاربردی پیدا می کنند، مثلاً «باغات» با «باغ ها» فرق دارد یا «مقامات» با «مقام ها» فرق دارد؛ در جایی باید «باغ ها» به کار برد و در جایی «باغات». یا «مداخل» (به معنای «درآمد») با «مدخل ها» فرق کاربردی دارد ؛ یعنی در بعضی از بافت ها نمی توان، به جای «مداخل»، «مدخل ها» به کار برد. گاهی هم این استفاده با توجه به سبک نویسنده است؛ برای مثال، فرض کنید به مرحوم قزوینی می گفتند جمع مکسّر به کار نبرید . خوب، سبک نگارش او به کلّی به هم می خورد . بنابراین، در مواردی مانند این، به هیچ وجه نباید تعصب به خرج داد. در زبان فرانسه، جمع «داتوم» (datum) یعنی «داده»، «داتا» (data) و یا با تلفظ انگلیسی آن «دیتا»ست. این جمع، جمع یونانی است نه فرانسه. اگر براساس قواعد زبان فرانسه می خواستند این واژه را جمع ببندند، باید می گفتند «datums»(یعنی به آخر واژه، «s» می افزودند گرچه آن را نمی خواندند). ولی فرانسویان هم از جمع یونانی استفاده می کنند. مواردی مانند این را باید به شمّ زبانی و سبک و سلیقه ی نویسنده موکول کرد . گاهی تبدیل جمع مکسّر به جمع فارسی تولید اشکال می کند؛ مثلاً «علما» یک شأن دارد و «عالمان» شأنی دیگر. در بعضی جاها هم مجبوریم از شکل و صورت عربی استفاده کنیم؛ برای مثال، «دارالمعلمین» را نمی توانیم «دارالمعلمان» بنویسیم، یا «روحانیون» را «روحانیان». البته برخی «روحانیان» هم می نویسند ولی «روحانیون» با «روحانیان» تفاوت باریکی دارد. بیشتر به نظر می رسد که وقتی کل مدنظر است، بهتر است از جمع عربی استفاده شود و وقتی فردفرد یعنی کثرت در نظر است، به کارگیری جمع فارسی بهتر است. به هر حال، بار معنایی و بافت کاربرد این دو متفاوت است. در مورد مترادف های فارسی و عربی هم همین طور است. مثلاً «ثمره» و «میوه» یا «نظر» و «نگاه» دو کاربرد متمایز دارند : «ثمره» را بیشتر در موارد معنوی به کار می برند و «میوه» را بیشتر در مسائل مادی . نمی توانید بگویید «میوه ی این کار فلان بوده»، باید بگویید «ثمره ی این کار» یا مثلاً باید بگویید «در نظر اول»، هر چند که الآن می گویند «در نگاه اول». بی علّت نیست که در اینجا «نظر» گفتند نه «نگاه»؛ چون «نظر» همانند معادل عربی آن بیشتر در موارد معنایی و مجرّد کاربرد دارد ، ولی «نگاه» (شکل فارسی «نظر») را بیشتر برای موارد «ذات» یا ملموس به کار می بریم . استفاده از واژه ی «میوه» در جایی که باید از «ثمره» استفاده شود واقعا مضحک می نماید. چرا این تمایز را که خود به خود در زبان به وجود آمده و قشنگ هم است از بین ببریم؟ ممکن است موفق شویم و آن را از بین ببریم آن چنان که نسل های آینده عادت کنند که دیگر «ثمره» نگویند و «میوه» بگویند؛ ولی این کار چه حسنی دارد؟ حتی یکی از معانی «نتیجه» در عربی، «فرزند» است که در متون فارسی هم به کار رفته است، مثل «نتیجه ی آدم» یعنی «بنی آدم»؛ امّا «نتیجه» را الآن فقط درمورد چیزهای مجرّد به کار می برند. البته در مورد اخلاف، «نوه و نتیجه» می گوییم .\nباید گفت که اینها به طور طبیعی در زبان وارد شده و نقشی پیدا کرده اند؛ و حذفشان به سلیقه ی خودمان و به طور تصنعی (نه طبیعی) باعث می شود رنگینی و تنوع در کلام و آن تمایزات و ظرایفی که در کلام وجود دارد، از بین برود و اینها واقعا به زبان فارسی صدمه می زند . »\nــ در جایی مثل تبدیل «معلمین» به «معلمان» که اشکالی ایجاد نمی کند ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « بله؛ در این گونه موارد اشکالی ندارد . »\nـ در مورد جمع در جمع که در گذشته هم، نمونه دارد مثل مردمان، ابزارها و… نظرتان چیست و آیا اصولاً می توان برای اثبات نظرهای ویرایشی یا نگارشی به متون کهن مراجعه کرد و مطابق آنها عمل کرد ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « بینید، مقوله ای داریم به نام «اسم جمع» که جمع بسته می شود؛ مثل «گلّه» که می شود «گله ها»، یا «رمه» که می شود «رمه ها». حتی «خیلی» را هم جمع می بندند و می گویند «خیلی ها». و این در زبان، طبیعی است. «مردم» را هم می توان جمع بست و گفت یا نوشت «مردمان». به نظر من، در چنین مواردی باید، با توجه به سیاق کلام، دید که کدام راحت تر، بهتر، قشنگ تر و زیباتر است. نباید منعی در نظر گرفت، و به عبارت دیگر، تابویی ایجاد کرد و گفت که هیچ گاه نباید از «مردمان» استفاده کرد .\nدکتر سمیعی گیلانی : « بله . »\nـ در مورد افزودن پسوند «گاه» به اسامی مکان مثل جایگاه و…\nدکتر سمیعی گیلانی : «درست است که «گاه» پسوند مکان است و در نتیجه معنای مکانی دارد ولی، به نظر من، کاربرد آن با اسامی دارای معنای مکان مثل «جایگاه» اشکالی ندارد. ضمنا «جایگاه» با «جای» فرق معنایی و کاربردی دارد؛ مثلاً «جایگاه بلند» با «جای بلند» فرق معنایی دارد . »\nـ در مورد به کاربردن ضمیر «آنان» به عنوان مرجع اسامی جاندار و «آنها» برای غیرجاندار؟\nدکتر سمیعی گیلانی : «در زبان امروز «آنها» را به جای «آنان» به کار می برند؛ منتها «آنان» به نظر من محترم تر است؛ یعنی آنجا که ما می خواهیم احترام قائل شویم، بهتر است از «آنان» استفاده کنیم . »\n– درمورد کاربرد مفهومی بعضی واژه ها مثل «بعد» و «پس»:«بعد» برای مکان (مثال : خانه او بعد از خیابان ۲۴ است)، و «پس» برای زمان (مثال: پس از غروب.)\nدکتر سمیعی گیلانی : « تبدیل «بعد» به «پس»، یا برعکس، از این جهت نیست بلکه به علّت راحتی تلفظ و ادای کلام است . برای مثال، «پس از» و «بعد از» را در نظر بگیرید . حرف میانی «بعد»، «ع» است که تلفظ آن با همزه یکی است و تلفظ همزه های میانی در زبان فارسی قدری دشوار است؛ ولی کاربرد «بعد» در ترکیب یادشده هم هیچ اشکالی ندارد و به سلیقه ی خود نویسنده بستگی دارد . »\nـ در مورد حذف «که» در بعضی ساخت ها؛ برای نمونه «بسیاری معتقدند (که) در این مورد باید به آرای عموم مراجعه کرد»؛ یا «از» به عنوان متمم بعضی معرف ها، مثل بعضی (برخی) (از) فیلسوفان ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « چنان که قبلاً هم اشاره شد، بسامد بعضی از عناصر در زبان آنقدر زیاد است و جای آنها در جمله چنان تثبیت شده است که می توان وجود آنها را حدس زد و اهل زبان عموما اشکالی نمی بینند که اینها را حذف کنند. اصولاً، در زبان، آنچه قابل پیش بینی است، بار اطلاعاتی ندارد یا بار اطلاعاتی بسیار ضعیفی دارد و به همین دلیل قابل حذف شدن است . »\nـ در مورد اهمیت وجود یا نبود فاصله (Space) در میان واحدهای زبانی به هنگام حروفچینی متن ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : «در صورتی که جدانویسی را ملاک قرار دهیم و مجاز بدانیم، برای اینکه حد و مرز کلمه روشن شود، باید به دو نوع فاصله قائل بود : یکی فاصله میان دو کلمه (دو کلمه ی بسیط یا دو کلمه ی مرکب یا یکی بسیط و یکی مرکب، فرق نمی کند)؛ دیگری فاصله میان اجزای یک کلمه (اجزای یک کلمه ممکن است دو یا چند کلمه ی بسیط باشد یا یک یا چند کلمه ی بسیط و با «وند»). بنابراین، باید دو نوع فاصله به کار برد : یکی فاصله میانی دو کلمه؛ دیگری، فاصله میان لختی (یعنی میان اجزای یک کلمه). فاصله ی میان دو کلمه باید بیشتر (از فاصله ی میان اجزای یک کلمه ی مرکب یا مشتق) باشد تا دو کلمه ی کاملاً از هم متمایز شوند . »\nــ لطفا نظرتان را در مورد قانون کپی رایت و رعایت آن در ایران بفرمایید . اهمیت و لزوم اعمال این قانون در چیست ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « این بحث زمانی مطرح و در مطبوعات هم منعکس شد . کسانی، از جمله مرحوم کریم امامی با پیوستن ایران به قانون کپی رایت موافق و برخی، از جمله آقای دریابندری مخالف بودند . هر یک نیز استدال هایی داشتند که حالا نمی خواهم آنها را بیان و تکرار مکرّرات کنم . ولی من خود با قانون کپی رایت موافقم و حتی فکر می کنم یکی از اقداماتی که باید در برنامه ریزی ترجمه انجام شود ،همین رعایت قوانین کپی رایت است. البته رعایت این قانون ممکن است محدودیت هایی به وجود آورد؛ ولی اگر سبک و سنگین شود، به نظر من، کفّه به سود ورود ما به قانون کپی رایت سنگینی می کند . »\nــ در مورد کلاس های ویرایشی که به شکل پراکنده در طول زمانی محدود در بعضی نهادها برگزار می شود، نظرتان چیست ؟ آیا با توجه به مدت کم این دوره ها و فاصله ای که در این دوره ها می افتد، این کلاس ها کارآیی خواهد داشت ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « این دوره ها دو نوع هستند : یک نوع دوره هایی که مرکز نشر تشکیل می دهد . این دوره ها نسبتا بلندمدت اند (مثلاً دو سال طول می کشد و چهار ترم است) و تا به حال مفید فایده بوده است. در هر دوره، چهارپنج نفری از شرکت کنندگان ویراستاران کارآزموده ای شده اند. اینها علاقه مند بودند، پرورش داده شدند و جذب مؤسسات و مراکز نشر شدند؛ که به نظر من دستاورد مطلوبی بوده است. نوع دوم دوره های کوتاه مدت است که حاصل زیادی نداشته و حتی از جهاتی نتیجه ی منفی داشته است؛ زیرا کسانی که این دوره را دیده بودند به ناشران مراجعه می کردند و می گفتند ما دوره ی ویراستاری را گذرانده ایم و ویراستاریم، در حالی که واقعا ویراستار نبودند . ناشران هم نمی توانستند تشخیص دهند که اینها واقعا ویراستار هستند یا نه؟ به نظر من، برای آموزش ویراستاری، طول مدت، حداقل باید همان باشد که در دوره های مرکز نشر در نظر گرفته شده است و حتی اساسا با همان سرفصل ها و دروسی که در آنجا آموزش داده می شود . شاید آن سرفصل ها را هم بتوان تکمیل هم کرد یعنی درس های تازه ای به آنها اضافه کرد . کمال مطلوب این است که آموزش ویراستاری در رشته ای دانشگاهی در مقطع فوق لیسانس انجام گیرد (زمانی صحبت آن بود و هنوز هم فکر می کنم بحث آن مطرح باشد). در انگلستان (لااقل تا آنجا که من می دانم) آموزش ویراستاری، دوره ی بسیار جدی و نسبتا طولانی دارد و کسانی که آن دوره را می گذرانند، در صنعت نشر نقش واقعا مؤثری دارند . »\nــ آیا اثر یا آثاری (تألیف یا ترجمه) در زمینه ی زبان شناسی، ویرایش یا موارد دیگر در دست تدوین دارید ؟\nدکتر سمیعی گیلانی : « از آثاری که الآن در دست دارم، یکی ترجمه ی کتاب «زیباشناسی» است که امیدوارم سال دیگر بتوانم آن را تمام کنم. متن اصلی کتاب ۴۷۰ صفحه است که فقط ترجمه ی ۵۰ صفحه ی آن مانده است. کتاب بسیار جامع و خوبی در زیباشناسی است که می توان گفت تاکنون نظیر آن به زبان فارسی منتشر نشده است. کتاب دیگر،« سبک شناسی نظم » است که برای «سازمان سمت» تدوین می کنم و امیدوارم، بتوانم در بهار سال ۱۳۸۵ آن را به اتمام برسانم . تعهدات دیگری هم دارم که هنوز اجرای آنها را شروع نکرده ام . از جمله کتاب «بودا» از کارل یاسپِرس که قرارداد ترجمه ی آنها را با انتشارات خوارزمی بسته ام. دو کتاب دیگر به نام های «مسیح» و «کنفوسیوس» نوشته ی یاسپرس را قبلاً ترجمه کرده ام که قرار است با کتاب «بودا» در یک جلد در انتشارات خوارزمی منتشر شود. امسال که فرصت نمی شود ترجمه ی آن دو کتاب را تمام کنم . ان شاءالله سال دیگر بتوانم این کار را انجام دهم . در حوزه ی زبان شناسی کاری برای دانشگاه تربیت معلم انجام دادم که آقای دکتر حق شناس راهنما و ناظر آن بودند و ساختار نسبتا نوی دارد. مقدماتی درباره ی نشانه شناسی و نظریه ی اطلاعات هم در آن هست. آقای دکتر حق شناس توصیه کردند آن را با مباحث دیگری از زبان شناسی کامل کنم، ازجمله مباحث واژه شناسی، تکواژشناسی و نحو. اگر فرصتی دست داد، کتاب را تکمیل می کنم . این هم در برنامه ی کارم هست. حالا چه وقت فرصت شود، با خدا است . »\nــ اگر مطلبی در میان پرسش ها جا مانده است که به نظر شما باید توضیح داده شود (در زمینه های مختلف)، بفرمایید.\nدکتر سمیعی گیلانی : «عرض کنم ، فقط، به عنوان کسی که عمری از او گذشته است، به خود حق می دهم حاصل تجربیات خود را به جوانان تحصیلکرده و پژوهشگر منتقل کنم . به نظر من، نسل جوان ما، اگر بخواهد وارد تحقیق علمی یا کار ادبی شود، به ابزارهایی نیاز دارد . از جمله ی آنها، یکی زبان خارجی است که در این مورد زبان انگلیسی ضروری است هرچند کافی نیست و به نظر من دو یا سه زبان مهم خارجی را باید یاد بگیرند . برای امر تحقیقی زبان انگلیسی بسیار ضروری است، آن هم نه درحد ابتدایی و متوسط بلکه در حدی که بتوانند متون رشته ی خود را بخوانند و بفهمند و ترجمه کنند و به آن زبان مطلب بنویسند، چون هم مخاطب یا خواننده بیشتری خواهد داشت . احیانا هم در ایران، آن زبان خارجی که عموم تحصیلکرده ها با آن آشنا هستند زبان انگلیسی است. کم اند کسانی که زبان انگلیسی ندانند. شمار کسانی که زبان های خارجی دیگری جز زبان انگلیسی بدانند در بسیاری از کشورها چندان قابل ملاحظه نیست. الآن، در کشورهای عربی و جاهای دیگر، زبان انگلیسی رواج پیدا کرده است . بنابراین، یک نویسنده حتی با داشتن تعصب در زبان های خارجی دیگر، مثل زبان فرانسه ترجیح می دهد مقاله اش را به زبان انگلیسی بنویسد. حتی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، برای دادن امتیاز به مقالاتی که در نشریات معتبر چاپ می شوند، به مقالاتی که به زبان انگلیسی منتشر می شود، به مراتب بیشتر از همان مقاله که به زبان فارسی نوشته و در مجلات فارسی زبان چاپ شده باشد، امتیاز می دهد. توصیه ی دیگرم این است که با رایانه آشنا شوند . اگر به این دو (زبان انگلیسی و رایانه) تسلّط نداشته باشند، باید گفت به معنا و به اعتباری ، کم سوادند. امروز باسواد به کسی می گویند که انگلیسی بلد باشد و با رایانه هم آشنا باشد . البته به زبان خودش هم باید مسلط باشد . ما از زبان خود و فرهنگ گران مایه ی خود نباید غافل باشیم، که برای ما اصل همین است.\nبرچسب ها: احمد سمیعی گیلانی ، زبان فارسی


بیوگرافی ادموند هیلاری به همراه داستان زندگی شخصی و عکس های اینستاگرامی\nخانه بیوگرافی بیوگرافی مشاهیر و بزرگان بیوگرافی ادموند هیلاری\nزندگینامه ادموند هیلاری\nادموند هیلاری بخش اعظمی از عمر خود را به فعالیت های انسان دوستانه و کمک به مردم شرپای نپال پرداخت.\nاو از طریق صندوقی که دایر کرده بود\nکمک های مردم سراسر جهان را جمع آوری می کرد\nو در اختیار مردم فقیر این منطقه قرار می داد تا شرایط زندگیشان را بهبود بخشد.\nوی در طول خدمت خود در این منطقه چندین مدرسه و بیمارستان را بنا نهاد. فعالیت های انسان دوستانه ادموند هیلاری باعث شد تا او به ریاست افتخاری بیمارستان بنیاد هیمالیای آمریکا دست پیدا کند. این بنیاد هم چنین طی قراردادی تعیین کرد که در ساخت چندین بیمارستان در نپال شرکت خواهد کرد.\nسرانجام ادموند هیلاری در سال ۲۰۰۸، در بیمارستان اوکلند سیتی درگذشت.\nعلت مرگ او سکته ی قلبی گزارش شده بود.\nنام این فرد بزرگ که افتخارات و اکتشافات بسیاری در طول عمر خود انجام داد\nدر لیست برترین کوهنوردان تاریخ قرار گرفته است.\nعکس های اینستاگرامی بیوگرافی ادموند هیلاری\nبرچسب ها : ادموند هیلاری


آموزش تعویض تاچ ال سی دی گوشی گلکسی نوت ۳+ ویدیو - موبایل کمک\nموبایل کمک > آموزش تعمیرات موبایل > آموزش تعویض تاچ ال سی دی گوشی گلکسی نوت ۳+ ویدیو\nآموزش تعمیرات سامسونگ: تعویض تاچ ال سی دی گوشی گلکسی نوت 3\nآموزش تعویض تاچ ال سی دی گوشی گلکسی نوت ۳+ ویدیو\nزمان : 45دقیقه-1ساعت\nسخت 15 45دقیقه-1ساعت\nتعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 سامسونگ کار چندان ساده‌ای نیست و نیاز به دقت بالایی دارد. بنابراین در حین انجام این تعمیر کاملا مراقب باشید و با حوصله پیش بروید و مراحل مورد نیاز را دقیقا طبق چیزی که در مقاله شرح داده‌ایم دنبال کنید. در این شرایط تقریبا ظرف مدت زمانی مابین 45 الی 60 دقیقه تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 تعویض می‌شود. در ادامه مطالب تعمیرات موبایل قصد داریم به آموزش تصویری و مرحله به مرحله نحوه تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 سامسونگ بپردازیم. چنانچه در رابطه با هر یک از مراحل شرح داده شده سوالی داشتید، می‌توانید ضمن تماس با کارشناسان واحد تعمیر شرکت موبایل کمک از آن ها راهنمایی دقیق تری بخواهید. با ما همراه باشید.\nتاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 سامسونگ\nابتدا گلکسی نوت 3 تعمیری را خاموش کنید.\nنوک قاب باز کن یا اسپاتول را در زائده روی گوشه درب پشت گلکسی نوت 3 تعمیری قرار داده و آن را به سمت عقب بکشید تا درب پشت گوشی شل شده و از بدنه دستگاه فاصله بگیرد.\nدرب پشت گلکسی نوت 3 تعمیری را با انگشت گرفته و به تدریج کاملا از بدنه آن جدا نمایید.\nبا ناخن یا نوک اسپاتول لبه زیرین باتری را از روی بدنه گوشی بلند کنید و سپس آن را به سمت عقب بکشید تا کاملا از بدنه دستگاه جدا شود.\nمرحله 4: خارج کردن قلم استایلوس\nنکته: روی برد گلکسی نوت 3 سامسونگ با یک درپوش پلاستیکی نسبتا باریک پوشانده شده که اصطلاحا به آن فریم میانی (Mid Frame) گفته می‌شود. به منظور تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 لازم است این فریم از روی بدنه و برد گوشی برداشته شود.\nمرحله 6: جداسازی فریم میانی\nبه آرامی نوک اسپاتول یا قاب باز کن پلاستیکی را در مجرایی فرو ببرید که روی لبه زیرین قاب گوشی و به منظور وارد کردن قلم استایلوس در آن تعبیه شده است. خیلی آرام اسپاتول را به سمت بالا هدایت کنید تا فریم میانی گلکسی نوت 3 تعمیری از روی بدنه آن بلند شود.\nبه تدریج تمام لبه های فریم میانی گوشی را از روی بدنه آن بلند کرده و فریم را کاملا از گوشی جدا نمایید. فریم میانی را در گوشه امنی قرار داده و پروسه تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 را روی بدنه گوشی دنبال کنید.\nنکته: در حین جداسازی فریم میانی گلکسی نوت 3 تعمیری و بلند کردن آن از روی بدنه گوشی دقت کنید که آسیبی به فریم وارد نشود.\nمرحله 7: باز کردن پیچ کنار چک هدفون\nدقیقا در کنار جک هدفون گلکسی نوت 3 تعمیری و روی مادربرد آن یک پیچ نگهدارنده نصب است. این پیچ را باز کنید.\nمرحله 8: جداسازی سیم آنتن و باز کردن کانکتورهای روی برد\nبا نوک پنس خیلی آرام دو کانکتوری که در عکس اول نشان داده شده‌اند و مربوط به دو سر سیم آنتن گوشی می‌شوند را آزاد کنید. سپس سیم آنتن گوشی را از روی برد آن برداشته و در گوشه امنی قرار دهید.\nنکته: در حین جداسازی سیم آنتن مذکور و کانکتورهایش مراقب باشید که هیچ آسیبی به آن ها وارد نشود، چون سیم آنتن گلکسی نوت 3 سامسونگ بسیار ظریف است. می‌توانید برای ساده‌تر شدن کار فقط کانکتور بخش زیرین سیم آنتن که منجر به اتصال آن به برد ثانویه شده را باز کنید و کانکتور بخش فوقانی را باز نکنید.\nشش کانکتوری که در عکس دوم با رنگ نارنجی مشخص شده‌اند را از روی برد گلکسی نوت 3 تعمیری آزاد کنید.\nنوک اسپاتول سر پهن را از کنار جک هدفون گوشی به زیر برد آن فرو ببرید و خیلی آرام برد را به سمت بالا هدایت کنید تا از روی قاب گوشی بلند شود.\nلبه فوقانی برد را با انگشت گرفته و به سمت عقب بکشید تا کاملا از روی قاب گلکسی نوت 3 تعمیری جدا شود.\nبرد را در گوشه امنی قرار داده و ادامه پروسه تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 را روی بدنه آن دنبال کنید.\nمرحله 10: وارد کردن اسپاتول در مجرای جک هدفون\nاسپاتول سرگرد را به آرامی داخل مجرای جک هدفون گلکسی نوت 3 تعمیری فرو کنید.\nمرحله 11: جداسازی جک هدفون\nبه آرامی جک هدفون را به سمت بالا هدایت کنید تا کاملا از بدنه گلکسی نوت 3 تعمیری جدا شود.\nمرحله 12: جداسازی براکت گوشه قاب\nبراکت فلزی که در عکس نمایش داده شده را با نوک پنس از روی قاب گلکسی نوت 3 تعمیری جدا کنید.\nمرحله 13: جداسازی موتور ویبره (ویبراتور)\nبا نوک پنس موتور ویبره گلکسی نوت 3 تعمیری را گرفته و از روی برد گوشی جدا کنید.\nمرحله 14: جداسازی سوکت شارژ (برد ثانویه)\nبا نوک پنس برد ثانویه یا همان سوکت شارژ گلکسی نوت 3 تعمیری را گرفته و کاملا از روی قاب گوشی جدا کنید.\nمرحله 15: تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3\nبا جداسازی قطعاتی که در مراحل قبل عنوان شدند، فقط تاچ ال سی دی گوشی باقی مانده است. بنابراین می‌توانید تعویض تاچ ال سی دی گلکسی نوت 3 را انجام دهید. به منظور بستن گوشی لازم است مراحل شرح داده شده را از انتها به ابتدا مرور کرده و در صورت نیاز به شکل بر عکس انجام دهید. چنانچه در رابطه با هر یک از مراحل عنوان شده سوالی داشتید، می‌توانید ضمن تماس با کارشناسان واحد تعمیر شرکت موبایل کمک از آن ها راهنمایی دقیق تری بخواهید.


بانک مرکزی کدام بانک‌ها را جریمه کرد؟ | بورسان Bourseon\nاقدامات سیاست‌گذار پولی برای کنترل تورم\nبانک مرکزی کدام بانک‌ها را جریمه کرد؟\n29 آبان 1400 ساعت 19:22\nافزایش نقدینگی در بلندمدت به افزایش تورم خواهد انجامید و در شرایطی که طی دو ماه گذشته نرخ رشد پایه پولی کم‌تر از یک درصد بوده، نقدینگی بیشتر از سه درصد رشد کرده است. اینک بنا به اخبار رسیده بانک مرکزی برخی از بانک‌های غیر منضبط را که نتوانسته‌اند ضوابط کنترل ترازنامه را رعایت کنند جریمه کرده است تا مانع از افزایش نقدینگی به وسیله شبکه بانکی شود.\nبه گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، بانک مرکزی در اسفند ماه سال گذشته ضوابط ناظر بر کنترل مقداری دارایی‌های شبکه بانکی کشور را ابلاغ کرد که بر اساس آن سقف رشد ماهانه دارایی‌های بانک‌های تجاری و تخصصی دولتی به ترتیب 2 و 2.5 درصد است.\nچرا نقدینگی در شهریور حدود چهار درصد رشد کرد؟\nالبته در این ضوابط، دارایی‌هایی مانند موجودی نقد بانک، موجودی بانک نقد نزد بانک مرکزی، اسناد خزانه اسلامی و رشد ارزش دارایی ناشی از تسعیر یا تجدید ارزیابی و اقلام زیر خط از این قاعده مستثنی هستند. علت استثنا شدن این نوع دارایی‌ها اثر منفی و یا خنثی بودن آنها در ضریب فزاینده پولی است. به عنوان مثال هر چقدر موجودی بانک نزد بانک مرکزی بیشتر شود، نرخ ضریب فزاینده پولی کاهش می‌یابد. همچنین تجدید ارزیابی دارایی‌های بانک هیچ اثری در تغییر نرخ ضریب فزاینده پولی ندارد.\nبا وجود کنترل پایه پولی در شهریور ماه، به دلیل رشد ضریب فزاینده، آمارهای رشد نقدینگی در این ماه نگران کننده بود. پیگیری خبرنگار فارس از بانک مرکزی نشان می‌دهد این بانک از مهر ماه اجرای مصوبه کنترل ترازنامه بانک‌ها را آغاز کرده است.\nیک مقام آگاه در بانک مرکزی در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، در خصوص روند اجرای کنترل ترازنامه بانک‌ها، اظهار داشت: این برنامه بانک مرکزی در حال اجرا است و در همین راستا نرخ سپرده قانونی 5 بانک کشور که نسبت‌های تعیین شده برای رشد ترازنامه را رعایت نکرده بودند، به سقف 13 درصد افزایش یافته است.\nوی افزود: بانک مرکزی با جدیت کنترل ترازنامه بانک‌ها را پیگیری می‌کند و اجرای این ضوابط برای بانک‌ها کار سختی نیست چون کافی است میزان تسهیلات اعطایی‌شان را در حدود تعیین شده قرار دهند اما اگر این نسبت را رعایت نکنند مشمول جریمه شده و سپرده قانونی آنها به 13 درصد افزایش می‌یابد.\nتورمهدفگذاری تورمیاخبار داغ


شماره 439 ماهنامه فیلم | اسفند 1390\nرویدادها: فیلم‌های تازه: هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند (پوران درخشنده)، ابرهای ارغوانی (سیامک شایقی)، هیچ کجا هیچ کس (ابراهیم شیبانی)/ تعطیلی سینما آسیا/ آغاز کار سازمان سینمایی کشور/ به بهانه‌ی اعتراض به حضور بازیگران سینما در تئاتر: اعتراض وارد است؟ اعتراض وارد نیست؟/ سایه‌روشن: صادقی هاتفی، مریلا زارعی/ گپ: بهرام عظیمی، مهراوه شریفی‌نیا/ آنونس جشنواره‌ی فجر بر چه مبنایی ساخته شد؟/ مراحل انتخاب بهترین فیلم از نگاه تماشاگران/ دومین همایش «هالیوودیسم و سینما» در حاشیه‌ی جشنواره/ تفاوت‌های نمایش فیلم‌ها در جشنواره و اكران\nبدانیم با چه مردمی طرف هستیم...: نامه‌ی پیمان معادی به اصغر فرهادی، درباره‌ی واکنش‌های داخلی و خارجی به «جدایی نادر از سیمین»\nدرگذشتگان: امیرهوشنگ قطعه‌ای(1317-1390)، عبدالله بوتیمار (1312-1390)، هدیش بیگدلی شاملو (1353-1390)\nدر تلویزیون: «هفت» در روزهای جشنواره: دكتر استرنج‌لاو، مایكل كورلئونه و فریدون جیرانی\nاشاره به دور: جایزه هانری لانگلوآ برای فاطمه معتمدآریا/ کنفرانس سینمای ایران در برلین/ وضعيت مدیران سه جشنواره‌ی فیلم/ جایزه‌ی سینمای آسیا و پاسیفیک/ «روز رستاخیز» در لندن/ مجمع عمومی سیفژ/ جایزه‌ها، داوری‌ها، بزرگداشت‌ها/ در عرصه‌ی جهانی\nنمای دور: در انتظار مهم‌ترین فیلم سال 2012: گذشته، حال و آینده‌ی یك حرفه‌ای/ بازگشت كیمبرلی پیرس با اقتباس تازه‌ای از رمان كری: پس از سال‌ها ناكامی/ بازگشت پاتریشا آرکت به دوران پركاری: شانزده سال پس از بزرگراه گم‌شده/ بازیگر خردسال محبوب قصه‌های جزیره اكنون فیلم‌ساز معتبری است: همیشه بلندپرواز و همیشه موفق\nخبرهای کوتاه: برانا، وینسلت، كافمن/ خبرهای تازه از نوح آرونوفسکی/ آنتونیو باندراس در نقش فیدل کاسترو/ نانی مورتی، رییس هیأت داوران جشنواره‌ی کن/ مت دیمن قید كارگردانی را زد/ ناتالی پورتمن در فیلم تازه‌ی واچوفسکی‌ها/ جرج کلونی بلندپروازتر از همیشه/ جرج لوکاس و بازنشستگی؟/ پینوکیوی تیم برتن؟/ همکاری دوباره‌ی زیتا جونز با سودربرگ\nاصلی‌ها و فرعی‌ها، نام‌داران و گم‌نامان: نامزدهای دریافت هشتادوچهارمین دوره‌ی اسكار\nگوی زرین 69 ساله: همه چیز درباره‌ی گلدن گلوب\nفیلم‌های روز: ودرینگ هایتز/ بلندی‌های بادگیر (آندره‌آ آرنولد)، فرزندان (الکساندر پین)، سگ‌های پوشالی (راد لوری)\nشاعر حماسی سینمای یونان: مروری بر دنیای فیلم‌سازی تئو آنگلوپلوس به همراه زندگینامه و گزیده‌ای از حرف‌های او\nتماشاگر: نگاهی سینمایی به نمایش رپرتواری از آثار گروه تئاتر دن کیشوت با رونمایی از محسن به كارگردانی اصغر دشتی\nدر آستانه‌ی فصلی نو\nمجموعه‌ی یادداشت‌ها و گزارش‌های سی‌امین جشنواره‌ی فیلم فجر، و نظرخواهی از منتقدان و نویسندگان برای گزینش بهترین‌های جشنواره [مانند شماره‌های همیشگی پس از جشنواره، حجم عمده‌ی مطالب به بررسی این رویداد اختصاص یافته و جای بیش‌تر بخش‌ها و مطالب معمول مجله خالی است. از نویسندگان این مطالب و خوانندگان عزیز پوزش می‌خواهیم.]\nبیست سال پیش در همین ماه: نگاهی به شماره‌ی 120 ماهنامه‌ی «فیلم»: اسفند 1370\nهمکاران این شماره: محمد اطبایی، آرامه اعتمادی، هدی ایزدی، محمد باغبانی، محسن بیگ‌آقا، فرزاد پورخوشبخت، مسعود پورمحمد، ارسیا تقوا، مسعود ثابتی، محسن جعفری‌راد، علیرضا حسن‌خانی، بهارک داروگری، مهرزاد دانش، پوریا ذوالفقاری، محسن سیف، آنتونیا شرکا، ناصر صفاریان، تهماسب صلح‌جو، جواد طوسی، احمد طالبی‌نژاد، نیما عباس‌پور، بهزاد عشقی، نیروان غنی‌پور، سمیه قاضی‌زاده، سعید قطبی‌زاده، نیما قهرمانی، عقیل قیومی، ایرج کریمی، محمدسعید محصصی، حمیدرضا مدقق، سوفیا مسافر، پیمان معادی، خسرو نقیبی، یاشار نورایی، پرویز نوری، کیومرث وجدانی. صفحه‌آرایی و طراحی جلد: علی‌رضا امك‌چی\nروی جلد: بی‌خود و بی‌جهت، ساخته‌ی رضا كاهانی، عكس از میلاد مسگرها\nچشم انداز ۴۳۹\nگزارش‌های سی‌امین جشنواره‌ی فیلم فجر | بررسی فیلم به فیلم\nآزمایشگاه (حمید امجد): تصنع مطلق\nخسرو نقیبی: با برچسب وایلدر و آپارتمان و کمدی‌های عصر طلایی هالیوود کاری پیش نمی‌رود. این بازی‌های اغراق‌شده و میزانسن‌های آزارنده هم نه ربطی به قبل دارد و نه ربطی به بعد. در آزمایشگاه همه چیز در تصنع مطلق می‌گذرد. در یک جهان نمایشی که ریشه در هیچ واقعیتی ندارد. بیش‌تر یادآور تله‌تئاتر است تا سینما.\nآمین خواهیم گفت (سامان سالور): جوک\nمهرزاد دانش: جمع کردن یک مشت شمایل زشت، کثیف و معلول با رفتارهایی غریب که در جوک گفتن با هم مسابقه گذاشته‌اند، تصویر دل‌زده‌ای از یک اگزوتیسم پراغراق را به نمایش می‌گذارد که معلوم نیست چه هدف و افقی را دنبال می‌کند. ایده‌ی گذر دادن مردمان محروم منطقه‌ای دورافتاده از روی رودخانه‌ای خروشان، شاید فی‌نفسه خوب باشد، اما عملاً ماجرا تبدیل شده به مجموعه‌ای جُنگ‌مانند که آدم‌ها به‌نوبت می‌آیند و مزه‌ای می‌ریزند و نوبت نفر بعدی فرا می‌رسد.\nاكباتان (مهرشاد کارخانی): مشکل ریتم\nمحسن بیگ‌آقا: مهرشاد کارخانی فیلم‌ساز خوبی است. این را در فیلم زیبایش ریسمان باز نشان داده؛ کار دقیقی که ریتم خوبش تا پایان تماشاگر را با خود همراه می‌کرد. دو فیلم اخیرش - کوچه‌ملی و اکباتان - به خاطر همین عدم وجود ریتم مناسب لطمه خورده‌اند. کند و بی‌رمق از کار درآمده‌اند.\nبرف روی كاج‌ها (پیمان معادی): بازگشت دردناك\nهومن داودی: لایه‌ی ظاهری برف روی كاج‌ها همان است كه معمولاً جایش در سینمای ما خالی است. یك ملودرام منسجم با فیلم‌نامه‌ای دقیق، شخصیت‌پردازی درست،كارگردانی حساب‌شده، فیلم‌برداری درخشان و غیره. در مجموع نوعی حرفه‌ای‌گری و اعتمادبه‌نفس در ساخت فیلم دیده می‌شود كه به نفعش تمام شده است.\nجدایی پیمان از نادر\nمسعود پورمحمد: جدایی علی از رؤیا، هیچ ربطی به جدایی نادر از سیمین ندارد. شباهت‌های ظاهری كارساز نیست. نه مسأله‌ی «جدایی» و نه اشتراك پیمان معادی، این دو فیلم را به هم پیوند نمی‌زند كه آن‌ها در دو فضای مختلف و در دو دنیای جداگانه ساخته شده‌اند.\nزندگی‌ات را از نو کوک کن!\nنیما عباس‌پور: فیلم خوب معادی مانند همه‌ی فیلم‌های خوب، صحنه‌های به‌یادماندنی زیادی دارد. یکی از آن‌ها جایی است که زن سعی می‌کند جای انگشتان شاگرد خیانت‌کارش را از روی پیانویش پاک کند، و یكی دیگر جایی است كه زن همراه برادر همسایه‌ی جدیدش آماده می‌شوند تا به كنسرت بروند. زن در این لحظه جوانی را از نو تجربه می‌كند.\nبغض (رضا درمیشیان): جسارت هوشمندانه\nآرامه اعتمادی: بخشی از پختگی، استحكام، كیفیت بالا و ساختار چشم‌گیر بغض مدیون تجربه‌ی كارگردانش از سال‌ها كار در حرفه‌ها و جایگاه‌های مختلف سینما و هوشمندی او در انتخاب همكارانش است. فیلم‌برداری تورج اصلانی اولین نکته‌ای است که پس از تماشای فیلم می‌توان به یاد آورد.\nسوفیا مسافر: بغض از آن نوع فیلم‌هاست که می‌توانند یک دوران را نمایندگی کنند و سرآغاز موفقیت نسلی تازه در سینمای ایران باشند. فیلمی بسیار جاه‌طلبانه که از هر نظر در سطح و مقیاس متفاوتی نسبت به بقیه‌ی محصولات این سینما ساخته شده است.\nبوسیدن روی ماه (همایون اسعدیان): وقتی حال همه خوب است\nارسیا تقوا: اگر فیلم را ندیده باشیم و خلاصه داستانش را خوانده باشیم گمان می‌کنیم با داستانی تلخ مواجهیم. اما فیلم عجیب گرم و گیراست. وقتی حال آدم خوب است همه را دوست دارد و انگار بدی‌ها را در عالم نمی‌بیند. مکدر می‌شود، اما راحت گذشت می‌کند و حاضر نیست کسی از دستش برنجد. انگار وصف حال اسعدیان در این فیلم این گونه است.\nبی‌خود و بی‌جهت (عبدالرضا كاهانی): مدار بسته\nپرویز نوری: فیلم كاهانی در فضای محدود یك خانه و گاه بیرون خانه فضایی مصیبت‌بار و غمناك را به‌خوبی انتقال می‌دهد و از آن گذشته، شخصیت‌هایی زنده را همان گونه كه در بیست دیده بودیم به تصویر می‌كشد.\nهمانی که باید!\nخسرو نقیبی: خوبی رضا کاهانی در فیلم‌های اخیر او، صداقتش است. دیگر خبری از بازی‌های روایی و حرف‌های روشنفکرانه و گریم‌های عجیب‌وغریب برای مرعوب کردن تماشاگر نیست. حالا آدم‌های کاهانی جوری حرف نمی‌زنند که فکر کنی پشت این دیالوگ‌ها چه معناهای عمیقی نهفته است.\nپذیرایی ساده (مانی حقیقی): مقاومت در برابر تفسیر\nمهرزاد دانش: پذیرایی ساده برگردانی درست از موقعیت معاصری است که دغدغه‌هایی در ساحت‌های اخلاق و مسئولیت و انسان را به نمایش می‌گذارد، بی‌آن‌که گرفتار تظاهرهای متداول شود.\nهومن داودی: پذیرایی ساده هم‌چون هوایی تازه مخاطبش را سر حال می‌آورد. از همان سكانس نخستین و خنده‌های دیوانه‌وار لیلا (ترانه علیدوستی) و كاوه (مانی حقیقی)، متوجه می‌شویم كه با فیلم تروتازه‌ای سروكار داریم.\nپل چوبی (مهدی كرم‌پور): عشاق اوین درکه\nرضا کاظمی: پس از هر جشنواره‌ای دو فیلم ذهنم را به خود مشغول می‌کنند: یکی فیلمی که آن و کرشمه‌اش به دلم چنگ زده و دغدغه‌اش را مثل خوره به ذهنم انداخته و دیگری فیلمی که بهترین ایده را داشته و بر باد داده. پل چوبی فیلم نوع دوم است.\nاین همه بازیگر، اما...\nمحسن بیگ‌آقا: قصه‌ی فیلم به دلیل کم شدن حدود ده دقیقه، جاهایی الکن به نظر می‌رسد. با این حال، بحث در مورد قصه‌ی فیلم، پس‌زمینه‌ی سیاسی آدم‌ها، انتخابات سال 88 و مضمون مشابه کازابلانکا، بماند برای زمان نمایش عمومی فیلم که گویا چندان هم دور نیست.\nپله‌ی آخر (علی مصفا): گاهی دور، گاهی نزدیك\nنیما عباسپور: مصفا فیلمنامه‌اش را با نگاهی به دو داستان مردگان جویس و مرگ ایوان ایلیچ تولستوی نوشته و از اولی داستان نوجوانی كه زمانی در شهر تفرش عاشق همسرش بوده و زیر باران در سرما جان سپرده را گرفته و از دومی ایده‌ی رنج بردن شخصیتی كه خود آن را ایفا می‌كند.\nیک پله‌ی بلند\nآرامه اعتمادی: پله‌ی آخر فیلمی است پر از ایده‌های خوب، بازی‌های دیدنی و فرم جذاب كه نشان می‌دهد مصفا پس از سیمای زنی در دوردست برای دومین تجربه‌ی کارگردانی‌اش فکرهای بسیاری را از سر گذرانده و برای رهایی از نقدها و ایرادهای قبلی تلاش بسیاری کرده است.\nتلفن همراه رییس‌جمهور (علی عطشانی): من مش‌حسن نیستم...\nارسیا تقوا: شاید مهم‌ترین مرکز ثقل اثر، بازی خیره‌کننده‌ی مهدی هاشمی در یکی از درخشان‌ترین بازی‌های عمرش باشد. همراهی دوربین زرین‌دست در نماهایی که او را تنها در شهر نشان می‌دهد و استیصال برگرفته از تصمیم احساسی او، از نقاط قوت فیلم است.\nخرس (خسرو معصومی): عاشقانۀ نافرجام\nآنتونیا شرکا: خرس هم عناصر ناتورالیستی را در یک قالب دراماتیک پرکشش جمع می‌کند. بازی‌های خوب مریلا زارعی، فرهاد اصلانی و پرویز پرستویی، فیلم‌برداری عالی، ساختار حرف‌های فیلم و اوج‌و‌فرود به‌جای فیلمنامه، از خرس اثری می‌سازد که صرف نظر از این‌که حرفش را قبول داشته باشیم یا نه، تحت تأثیرمان قرار می‌دهد.\nوقتی بازیگر و شخصیت از کارگردان جلو می‌زنند!\nمحسن بیگ‌آقا: برخی از دوستان خرس را بهترین فیلم معصومی می‌دانند. اما به نظرم آن‌ها فرصت نداشته‌اند رسم عاشق‌کشی را تماشا کنند.\nخوابم می‌آد (رضا عطاران): ما هم خواب‌مان می‌آد!\nپرویز نوری: تنها بخش اول فیلم و معرفی رضا و خانواده‌اش، جذابیت دارد و بعد هم وضعیت تدریس و اخراجش، و سپس موقعیت اسفناك زندگی‌اش، و بالاخره فلاش‌بك رابطه‌ی عشق كودكی‌اش با دختر سرهنگ همسایه در برخورد مجدد در سنین بالاتر با دختر زشت و چاق، نسبتاً بامزه است اما پس از آن فیلم به سراشیبی سقوط درمی‌غلتد.\nزندگی خصوصی آقا و خانم میم (روح‌الله حجازی): فراتر از خانواده\nمهرزاد دانش: فیلم نقش مناسبات مدرن و زندگی بر مبنای اقتضاهای تجدد و تعبیرهایی هم‌چون شرف، غیرت، نجابت، و سایر نمودهای اخلاقی را بازتعریف می‌کند و انسان درگیر در این چهارچوب را به چالش می‌کشد.\nنگاه‌ها و رازها\nپوریا ذوالفقاری: برای کسانی که هنوز جذابیت فیلم را در تنوع لوکیشن و اشاره‌های بی‌دلیل به ده‌ها مسأله‌ی سیاسی و اجتماعی می‌دانند، این فیلم سند روشنی از اهمیت داستان و شخصیت‌پردازی در جذب مخاطب است. حتی اگر عمده‌ی زمان فیلم در اتاق و لابی یک هتل بگذرد.\nضدگلوله (مصطفی كیانی): من همینم که هستم، خدا این طور خواسته\nمحمد باغبانی: یکی از بهترین کمدی‌های چند سال اخیر سینمای ایران که تا آخرین لحظه به قهرمان داستانی خود پای‌بند می‌ماند و برای اندکی ریال بیش‌تر یا رضایت رسمی، بی‌خود و بی‌جهت به هیچ‌کدام باج نمی‌دهد.\nملکه (محمدعلی باشه‌آهنگر): نبرد توپخانه\nعلیرضا حسن‌خانی: جذاب‌ترین ویژگی ملکه تصویر متفاوت و جدیدی است که فیلم از جنگ تحمیلی به دست می‌دهد.\nیک در برابر همه\nمهرزاد دانش: یک کارگردانی پرقوت، یك فیلم‌برداری دشوار و پرکارکرد، ایده و مضمونی شریف و انسانی و غیرایدئولوژیک، یك موسیقی متناسب با تعلیق‌های جاری در فضای جنگ، بازی‌های چشم‌گیر... اما همه‌ی این‌ها قربانی یک آفت بزرگ شده است: ماجرایی که داستانش خیلی‌خیلی دیر شروع می‌شود.\nمیگرن (مانلی شجاعی‌فر): زنانه ای برای دهۀ نود\nآنتونیا شرکا: مانلی شجاعی‌فر با میگرن در جشنوارۀ امسال، نوید فیلم‌سازی مستعد و حساس به شرایط اجتماعی اطراف خود را می‌دهد که هم با مدیوم سینما آشناست و هم با ادبیات معاصر زنانۀ ایران که گزارش‌نویسی روزانه و شرح جزییات زندگی روزمره از مهم‌ترین ویژگی‌هایش است.\nنارنجی‌پوش (داریوش مهرجویی): قربانی شدن هامون و لیلا\nآرامه اعتمادی: ایده‌ی اولیه نارنجی‌پوش جذاب است و به یکی از آثار خوب کارنامه‌ی مهرجویی تبدیل می‌شد اگر كارگردان از اولین لحظه تصمیم می‌گرفت فیلمش را کمدی روایت کند.\nنیما عباسپور: نارنجی‌پوش حاصل تمام دغدغه‌ها و تفكرات و جهان‌بینی داریوش مهرجویی در این روزهاست. هیچ فیلمی در جشنواره، منهای پله‌ی آخر علی مصفا، چنین تحت تأثیر روحیه‌ی خالقش نیست و نگاه فیلم‌ساز به پیرامونش را در آن نمی‌بینیم.\nیکی می‌خواد باهات حرف بزنه (منوچهر هادی): تا بعد...\nشاهین شجری‌كهن: یكی می‌خواد... جزو معدود فیلم‌های امسال است كه داستان پروپیمانی دارد و هنگام تماشایش حس نمی‌شود كه قصه‌اش برای ساخت فیلمی سینمایی كم است.\nگزارش‌های سی‌امین جشنواره‌ی فیلم فجر | از یادداشت‌ها\nخوش گذشت... مرسی!\nمحسن سیف: هیچ فیلمی در هیچ جشنواره‌ای شایسته‌ی توهین و تحقیر با یك صفر كله‌گنده نیست. حتی اگر عده‌ی انگشت‌شماری از عوامل فیلم تنها طرف‌داران آن باشند. به احترام سلیقه و دیدگاه مورد علاقه‌ی ایشان حق نداریم از بالكن یك خودشیفتگی ابلهانه و توهم خودبرترانگاری برخورد وهن‌انگیزی با جهان ذهنی دیگران داشته باشیم. تنها آدم‌های حقیر از تحقیر دیگران به احساس برتری می‌رسند...\nتهماسب صلح‌جو: این آنفلوانزای بی‌پیر بد جور حالم را گرفت. خانه‌نشینم کرد. نگذاشت در جشنواره مثل هر سال فیلم ببینم و با دوستان دیرین معاشرت سینمایی داشته باشم. ناچار این بار جشنواره را از رادیو و تلویزیون دنبال کردم و کلی فیض بردم. رادیو ایران، رادیو تهران، رادیو گفت‌وگو، رادیو فرهنگ، رادیو نمایش و... شبکه‌ی خبر، شبکه‌ی شما (شبکه‌ی مراکز استان‌ها) و... پروپیمان‌تر از همه، برنامه‌ی هفت شبکه‌ی سه، شنیدنی و دیدنی بودند و حال‌وهوای جشنواره را بازتاب می‌دادند.\nخاطره‌هایی از جشنواره: دوسه چیزی كه به یاد دارم...\nپرویز نوری: جشنواره‌ی اول (1361): گمان نمی‌رفت كه این جشنواره بتواند دوام بیاورد. گفتیم یكی‌دو سالی راه می‌افتد و بعد تعطیل می‌شود. فیلم خط قرمز را كه دیدیم معلوم بود با آن موضوع قابل‌نمایش نیست. بحث كردیم اگر كیمیایی یك كم كوتاه بیاید و راضی به جرح‌وتعدیل بعضی صحنه‌هایش بشود احتمال دارد پروانه‌ی نمایش بگیرد (كه نشد البته). مرگ یزدگرد بیضایی خوب ساخته شده بود و من كه از فیلم‌های بیضایی زیاد خوشم نمی‌آمد دیدم این یكی گیرا و اثرگذار بود، خاصه صحنه‌ی پایانی‌اش. اما حاجی‌واشنگتن علی حاتمی غوغا به پا كرد.\nقصه‌ی شور و ملال\nسعید قطبی‌زاده: ور رفتن با موبایل در زمان نمایش فیلم، اصلاً کار درستی نیست؛ نه به لحاظ اخلاقی، نه به لحاظ حرفه‌ای. این کار اخلاقاً صحیح نیست چون بینوایی که آن پشت یا بغل نشسته، خواه‌ناخواه حواسش پرتِ صفحه‌ی روشن گوشی شما می‌شود و برای لحظه‌هایی ممکن است فیلم را از دست بدهد و شاید از روی فضولی یا کنجکاوی، زیرچشمی بخواهد ببیند شما از کی اس‌ام‌اس گرفته‌اید و چی دارید جواب می‌دهید. بنابراین این کار خودش نوعی به گناه انداختن دیگران است. ممکن است بغل‌دست شما منتقد معروفی نشسته باشد و باید چند ساعت دیگر درباره‌ی همین فیلم در برنامه‌ی هفت جواب پس بدهد.\nدر كوی نیك‌نامان ما را گذر ندادند\nجواد طوسی: در سینما آزادی داشتیم با چند نفر از دوستان نارنجی‌پوش را می‌دیدیم كه پیامكی از نمایش فیلم قلاده‌های طلا در ساعت دوازده و نیم شب در سالن برج میلاد خبر داد. محسن سیف نگاهم كرد و گفت: «بریم؟» گفتم: «حتی اگر شاهكار پنج‌ستاره هم باشد حاضر نیستم جور هندوستان را این وقت شب بكشم. كسی هم كه فتوا نداده دیدن این فیلم واجب عینی است، صبر می‌كنیم تا فیلم اكران بشود...»\nخیلی خیلی متأسفم،\nولی هرچه به خودم فشار می‌آورم باز هم نمی‌توانم شما را ببینم...\nشاهرخ دولکو: عقلا معمولاً نصیحت می‌کنند که بهتر است هیچ‌وقت در کار هیأت محترم داوری مداخله‌ای صورت ندهیم و آرای آن‌ها را همان گونه که هست، با گردنی از مو باریک‌تر، بپذیریم زیرا داوری امری‌ست اغلب سلیقه‌ای و بهتر است که آدم عاقل بالغ از سلیقه‌ی مردم ایراد نگیرد. اما از آن‌جا که من نه آن قدر‌ها عاقل هستم و نه اصولاً آدم نصیحت‌پذیری به شمار می‌روم، قصد کرده‌ام پایم را در کفش محترم هیأت داوران (یا نه، خدایا چه می‌گویم؟) در کفش هیأت محترم داوران بکنم و از آن‌ها پرسش کنم و پاسخ بخواهم. چیزی در حد یک مدعی‌العموم، مثلاً.\nاین‌جا بدون آن‌ها\nمحمد محمدیان: باز به جشنواره كه می‌رسیم خیلی‌ها می‌خواهند بدانند كی هست و كی نیست. كدام فیلم‌ساز صاحب‌نام فیلم دارد و كدام غایب است. آخرین كسی كه روز پیش از جشنواره از من سراغ آن‌ها را می‌گیرد آرایشگر سلمانی همیشگی‌ام است: «آخه جشنواره بدون كیمیایی، حاتمی‌كیا، میركریمی، فرهادی، بنی‌اعتماد و پوراحمد كه جشنواره نیست!» و البته خودم سال‌هاست كه به امید تماشای آثار فیلم‌سازان جوان، آن‌ها كه در ابتدای راهند، جشنواره را آغاز می‌كنم كه حضورشان در جشنواره مثل حضور فوتبالیست‌های جوان گم‌نام در یك تورنمنت مهم است كه وقتی گل می‌كنند، لذتی دارد آن مسابقه و كشف آن‌ها!\nمسابقه‌ی فیلم‌های بلند مستند: جای خالی مستندهای اجتماعی\nمحمد جعفری: از بیست فیلم بلند مستند ایرانی جشنواره که از بین نود فیلم انتخاب شده بود، بیش‌ترین سهم یعنی هشت فیلم به مستندهای بوم‌نگار و حیات وحش، پنج فیلم بر محور یک شخصیت، دو فیلم در مورد رخدادهای سیاسی لبنان و تونس، دو فیلم در ارتباط با جنگ ایران و عراق و یک فیلم به مستند اجتماعی اختصاص داشت. از آن‌جا که شرط پذیرش فیلم‌های مستند، داشتن حداقل زمان هفتاد دقیقه بود، درها عملاً به روی بخش مهمی از مستندهای ساخته‌شده که اغلب کوتاه و میان‌مدت هستند بسته شد.\nنگاهی به موسیقی فیلم‌ها: موسیقی روی پله‌ی آخر\nسمیه قاضی‌زاده: شاید باید عادت كنیم به این‌كه وقتی نامزدها را اعلام می‌كنند، شوكه نشویم و دل‌مان را به انتخاب‌های خودمان در نظرسنجی‌های مختلف خوش كنیم؛ اما راستش وقتی بعضی چیزها نادیده گرفته می‌شود حیرت می‌كند؛ مثل موسیقی بی‌نظیر برف روی كاج‌ها. ظاهراً باید عادت كنیم و خودمان را با این ترازوی همیشگی جشنواره میزان كنیم كه دلش نمی‌آید دو سال پشت‌سرهم مثلاً به كارن همایونفر یا مهناز افشار جایزه بدهد.\nنگاهی به موسیقی‌های «خوابم می‌آد» و «بی‌خود و بی‌جهت»: دو نقطۀ روشن...\nنیما قهرمانی: در روزهای پرتب‌وتاب جشنواره و در گیرودار فیلم دیدن‌های پی‌درپی که گاه حتی باعث فراموش شدن تکه‌هایی از داستان هر فیلم می‌شود، بررسی جدی یک فیلم، آن هم در نگاهی جزیی‌نگرانه از دریچه‌ی موسیقی فیلم، کار بسیار پرمخاطره و حساسی است و بارها دیده‌ایم که نظرهای شتاب‌زده‌ی یک منتقد درباره‌ی فیلمی در زمان جشنواره، بعداً و در زمان نمایش عمومی همان فیلم، از جانب خود منتقد، مورد انتقاد و بازنگری قرار می‌گیرد.\nسرد و گرم این روزها\nفرزاد پورخوشبخت: ...حالا دیگر شاید سردی این روزها کمی تعدیل شده باشد. روزهای پایانی جشنواره به لحاظ نمایش فیلم‌های بهتر، گرمی بیش‌تری را تجربه کرد. سرمایی اگر ماند، سوز سوءتفاهم‌های ساده‌انگارانه و سلبی بود که به فراخور نگاه و نیت آدم‌ها، در گذر زمان قضاوت خواهد شد.\nتیتراژها: جشنواره‌ی بی‌تیتراژ\nعلیرضا حسن‌خانی: سال گذشته که نوشتن درباره‌ی تیتراژ فیلم‌های جشنواره را شروع کردیم هدف‌مان این بود که نشان دهیم این بخش به عنوان نقطه‌ی ورود به دنیای فیلم‌ها چه‌قدر اهمیت دارد و تا چه اندازه می‌تواند به برقراری ارتباط مؤثر بیننده با فیلم کمک کند. پس یادداشت پارسال توقع داشتیم که امسال تیتراژ‌های بهتری ببینیم، اما افسوس...


ویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 BK - آکادمی موسیقی ملوتیروژ\nآکادمی موسیقی ملوتیروژ ساز و ادوات موسیقی ویولن ویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 BK\nویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 BK\nStagg EVN 4/4 BK Electric Violin\nنقد و بررسی اجمالی Stagg EVN 4/4 BK Electric Violin یک ویولن الکتریک زیبا و با کیفیت لزوما نباید قیت بالایی داشته باشد. ویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 بدنه‌ای از چوب افرای یکپارچه با طرح بسیار جذاب و خاص S مانند و جلای یکدست و زیبای لاکی دارد....\nنقد و بررسی اجمالی ویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 BK\nنقد و بررسی اجمالی Stagg EVN 4/4 BK Electric Violin\nیک ویولن الکتریک زیبا و با کیفیت لزوما نباید قیت بالایی داشته باشد. ویولن الکتریک استگ مدل EVN 4/4 بدنه‌ای از چوب افرای یکپارچه با طرح بسیار جذاب و خاص S مانند و جلای یکدست و زیبای لاکی دارد. بدنه‌ی یکپارچه و پرداخت لاکی نازک باعث می‌شود که لرزش‌های سیم به خوبی در بدنه منتشر شده و با رزونانس مناسب و مطلوب به پیکاپ منتقل شوند. ویولن الکتریک EVN 4/4 با سیستم پیکاپ و پری‌امپ اکتیو اجازه می‌دهد در منزل یا هر جایی که هستید بدون ایجاد سر و صدا و مزاحمت برای دیگران به تمرین بپردازید و هنگام اجرا یا ضبط با اتصال آن به یک آمپلی‌فایر یا میکسر صدایی بلند و باکیفیت در اختیار داشته باشید. استگ این ویولن الکتریک را علاوه بر خروجی بزرگ استاندارد 6.3 میلی‌متری به خروجی استاندارد کوچک 3.5 میلی‌متری نیز مجهز کرده است تا بتوانید به راحتی هدفون خود را مستقیما به ویولن متصل کنید. اکوالایزر دو کاناله علاوه بر تنظیم بلندی صدا اجازه‌ی تنظیم کانال‌های باس و تریبل را نیز فراهم می‌کند تا بتوانید صدای ویولن را مطابق سلیقه‌ی خود شکل دهید. به همراه این ویولن الکتریک آرشه، کلیفن، هدفون استریو، باتری 9 ولت و یک سافت کیس مرغوب با فوم محافظ قوی نیز به شما ارائه می‌شود تا برای آموختن، نواختن، نگهداری و جابجایی ویولن خود تمام چیزهای لازم را یکجا دریافت کنید. صدای خوب، کیفیت بالا و ظاهر جذاب در کنار قیمت مناسب، EVN 4/4 را هم برای نوازندگان مبتدی و هم برای حرفه‌ای‌ترها به سازی مطلوب تبدیل می‌کند. لازم به ذکر است که این ساز با اندازه‌ی کامل استاندارد یا 4/4 برای سنین 11 سال و بالاتر مناسب است. مقر اصلی استگ در بلژیک قرار دارد و از بدو تاسیس در سال 1995 میلادی تا کنون فعالیت خود را در زمینه‌ی تولید انواع بسیار متنوعی از اداوت موسیقی و لوازم جانبی گسترش داده است. هدف این برند همواره عرضه‌ی محصولاتی با کیفیت بالا و قیمت پایین، برای پاسخ به نیاز طیف وسیعی از نوازندگان و موسیقی‌دانان در سطوح مختلف از مبتدی تا حرفه‌ای است. به لطف شبکه‌ی توزیع بسیار گسترده، محصولات استگ علاوه بر اروپا تقریبا در تمام نقاط دیگر دنیا نیز در دسترس علاقه‌مندان به موسیقی قرار دارد. ویولن کوچکترین ساز زهی-آرشه‌ای است که چه به صورت جمعی در ارکسترهای بزرگ و چه به صورت تکنوازی، جایگاه بسیار مهمی در فرهنگ موسیقایی اکثر ملل جهان دارد. ویولن در اصل یکی از سازهای موسیقی کلاسیک است که بعدها نوازندگان موسیقی‌های فولکور و پاپ نیز به آن علاقه‌مند شدند. وسعت صدای ویولن حدود 4 اکتاو است و به دلیل نداشتن فرت امکان نواختن تمامی فواصل کروماتیک موسیقی غربی، فواصل موسیقی ایرانی یا هر موسیقی دیگری بر روی این ساز وجود دارد.


آخرین بوئینگ 707 جهان در ایران زمینگیر شد\n13:45 - دوشنبه 28 بهمن 1398\nتاریخ انتشار : سه‌شنبه ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۵:۰۳\nفعالیت شرکت هواپیمایی ساها، آخرین و تنها کاربر بوئینگ 707 مسافربری در جهان متوقف شد. میانگین سنی این هواپیماها 36 سال است و ساها در صورتی می تواند به فعالیتش ادامه دهد که هواپیمای نو بخرد.\nآخرین بوئینگ 707 مسافربری جهان در ایران زمینگیر شد.\nبه گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر، شرکت هواپیمایی ساها، به علت بالا‌بودن سن ناوگان از سوی سازمان هواپیمایی کشوری لغو امتیاز شد.\nساها نام مخفف "سرویس ارتباط هوایی ارتش" است که علاوه بر جابجایی پرسنل ارتش، افراد غیر نظامی را هم جابجا می کند.\nتمام پروازهای این شرکت داخلی بوده و به وسیله 4 فروند بوئینگ ۷۰۷ برای عملیات مسافربری و 2 فروند بوئینگ ۷۴۷ برای عملیات باربری، انجام می شود.\nهواپیمایی ساها آخرین و تنها کاربر بوئینگ ۷۰۷ به عنوان هواپیمای مسافربری در جهان است. بوئینگ ۷۰۷های هواپیمایی ساها در ابتدا هواپیماهای سوخترسان هوا به هوای نیروی هوایی ارتش بوده اند که بعداً به مدل مسافربری تغییر کاربری داده شده اند. میانگین سنی این هواپیماها 36 سال است.\nدر 31 فروردین سال 84 یک فروند بویینگ 707 ساها در حالی که از کیش عازم تهران بود هنگام نشستن در باند فرودگاه مهرآباد به علت ترکیدن لاستیک جلو و آتش گرفتن قسمت عقب هواپیما در انتهای باند به داخل رودخانه متروکه کن سقوط می کند و یک نفر کشته و یک کودک مفقود می شود.\nهمچنین در 18 بهمن 1385 یک فروند بویینگ 707 ساها در فرودگاه کیش دچار نقص فنی در سیستم هیدرولیک شد و یکی دیگر از سوانح ساها حادثه ای بود که در هنگام لندینگ در فرودگاه عسلویه رخ داد و قسمت هایی از بال هواپیما (فلپ) جدا شد.\nکاپیتان حمیدرضا پهلوانی، رییس سازمان هواپیمایی کشوری، در گفت‌وگو با ایسنا بدون اشاره به نام شرکت، گفت: هواپیماهای یک شرکت هواپیمایی داخلی به علت فرسوده بودن و بالا‌بودن سن ناوگان، زمین‌گیر شده است.\nوی افزود: از آنجا که کار نگهداری و تعمیر هواپیماهای این شرکت به درستی و طبق استاندارد‌های مصوب سازمان هواپیمایی کشوری انجام نشده است، سازمان هواپیمایی کشوری برای حفظ ایمنی مسافران این شرکت، تصمیم به توقف فعالیت‌های آن گرفته است.\nبرچسب ها: هواپیما ، مسافربری ، پرواز ، هوپیمایی کشورش ، خلبان ، کاپیتان ، حمیدرضا پهلوانی ، ساها ، بوئینگ


تاریخ انتشار: ۱۶ آذر ۱۳۹۹ - ۰۹:۱۰\nدر پايان رسيدگي به اتهامات شهيندخت مولاوردي، او مجرم شناخته و محكوميت بدوي او صادر و به او ابلاغ شد. حكمي كه شامل ۲ سال حبس تعزيري است بابت «در اختيار قرار دادن اطلاعات و اسناد طبقه‌بندي شده با پوشش مسوولان نظام با هدف برهم زدن امنيت كشور از طريق انعقاد قرارداد با صندوق جمعيت سازمان ملل متحد» و ۶ ماه حبس تعزيري به دليل فعاليت تبليغي عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران.\nبه گزارش نامه نیوز، بالاخره قاضي شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامي حكم پرونده رسيدگي به اتهامات يكي از معدود زنان عضو كابينه تدبير و اميد و البته مديران خوشنام دولت روحاني را صادر كرد و در اقدامي دور از انتظار، اين چهره شاخص اصلاح‌طلب در دولت اول روحاني را از قضا به اتهام اقداماتي كه زمان حضورش در اين دولت در دستور كار خود قرار داده، به 2 و 6 ماه حبس تعزيري محكوم كرد تا شهيندخت مولاوردي كه حالا چند صباحي است با داغ شدن دوباره كليدواژه «رياست‌جمهوري زنان»، از جمله گزينه‌هاي جدي جناح چپ براي انتخابات 1400 است و باتوجه به اينكه جز سابقه سياست‌ورزي به عنوان يك كنشگر سياسي و مدني، 4 سال معاون رييس‌جمهوري در امور زنان و خانواده رياست‌جمهوري در دولت يازدهم و همچنين در قامت يك حقوقدان، چند صباحي تجربه دستياري رييس‌جمهوري در امور حقوق شهروندي را در دولت دوازدهم در كارنامه دارد، حالا اگرچه اين حكم، بدوي است و امكان تجديدنظر فراهم است اما در خطر بازداشت و حبس قرار گيرد.\nآن‌طور كه ديروز خبرگزاري فارس در اين رابطه گزارش داد، در پايان رسيدگي به اتهامات شهيندخت مولاوردي، او مجرم شناخته و محكوميت بدوي او صادر و به او ابلاغ شد. حكمي كه شامل ۲ سال حبس تعزيري است بابت «در اختيار قرار دادن اطلاعات و اسناد طبقه‌بندي شده با پوشش مسوولان نظام با هدف برهم زدن امنيت كشور از طريق انعقاد قرارداد با صندوق جمعيت سازمان ملل متحد» و ۶ ماه حبس تعزيري به دليل فعاليت تبليغي عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران.\nمولاوردي كه پيش از اين وقتي نيمه مهرماه امسال به موجب اين دو اتهام محاكمه شد، در واكنش به پيگيري خبرنگار «اعتماد» براي دريافت جزييات بيشتر از دادگاه، تاكيد كرده بود كه ترجيح مي‌دهد روند پيگيري قضايي در فضايي آرام و غيررسانه‌اي دنبال شود. اتفاقي كه از قضا رخ داد تا مگر رسيدگي به اتهاماتي كه بعضا سياسي و سليقه‌اي به نظر مي‌رسيد، در فضايي غيرسياسي و دور از سلايق جناحي مورد رسيدگي قرار گيرد. فضاي حاكم بر روند رسيدگي به اين پرونده اگرچه دست‌كم از جانب مولاوردي و جريان سياسي نزديك به او مديريت و از هرگونه تنش رسانه‌اي در اين پرونده جلوگيري شد اما مي‌توان گفت كه اين تلاش‌ها در نهايت آن‌طور كه در حكم بدوي شعبه 15 دادگاه انقلاب نيز متبلور است، چندان نتيجه‌بخش نبوده است. هرچند آن‌طور كه در گفت‌وگوي كوتاه مولاوردي با خبرنگار «اعتماد» مي‌خوانيم، معاون پيشين رييس‌جمهوري وقت ايران، هنوز اميدوار است كه صدور حكم نهايي دست‌كم در دادگاه تجديدنظر آن‌طور كه انتظار مي‌رفت، انجام شده و يك مدير ارشد دولتي به دليل انجام وظايف دولتي محكوم نشود.\nشهيندخت مولاوردي اما ديروز در رابطه با روند اعلام حكم بدوي به «اعتماد» گفت كه اين حكم به‌طور حضوري و به وكيل او ابلاغ شده اما به هر حال راي بدوي است و به موجب قانون او 20 روز فرصت دارد تا اعتراض خود را نسبت به اين حكم به اطلاع دادگاه برساند. اين كنشگر اصلاح‌طلب همچنين توضيح داد كه او و وكيل پرونده تمام تلاش خود را براي ارايه دفاعياتي دقيق و مستند و مستدل به كار بسته و منتظر چنين حكمي نبودند. هرچند در ادامه با اشاره به نقش و جايگاه قاضي صلواتي، به عنوان قاضي رسيدگي‌كننده و روند رسيدگي به اين پرونده در شعبه 15 دادگاه انقلاب، حال كه اين حكم به وكيلش ابلاغ شده، نمي‌تواند بگويد كه تعجب كرده است!\nبا اين همه اما آنچه به واقع محل تعجب او و البته بسياري از ناظران بوده و زماني كه اتهام اوليه در اين رابطه مطرح شد نيز بسياري از نامتعارف و دور از انتظار بودن آن گفته و نوشتند، محتواي پرونده و علت و انگيزه طرح شكايت از شهيندخت مولاوردي است. او در واكنش به پرسش خبرنگار «اعتماد» در اين رابطه مي‌گويد: «آنچه به عنوان اتهام مطرح شده، نه‌تنها حتي در حد يك تخلف اداري هم نيست، بلكه اقدامي است كه دقيقا در چارچوب برنامه كشوري انجام شده و كميته راهبري مربوط به اين اقدام نيز در وزارت امور خارجه فعال است.» معاون رييس‌جمهوري در امور زنان و خانواده دولت يازدهم همچنين گفته است: «تمامي دستگاه‌هاي نظارتي هم در جلسات حاضر بوده و در جريان جزييات و روند امور قرار داشتند.» مولاوردي در پاسخ به پرسشي ديگر مبني بر اينكه باتوجه به زمان طرح اين اتهام‌ها در دوران مسووليتش در دولت يازدهم، آيا دولت روحاني اقدامي در اين راستا داشته است، گفت: «بله! معاونت حقوقي رياست‌جمهوري، نماينده حقوقي‌شان را به دادگاه فرستادند و ايشان نيز حضور داشتند و اتفاقا به‌طور جداگانه و مستقل، لايحه دفاعيه تدوين و تقديم دادگاه كردند اما ظاهرا هيچ‌كدام اثربخش نبوده است.»\nمولاوردي البته همان‌طور كه پس از برگزاري جلسه محاكمه تا زمان صدور راي، به حفظ آرامش براي كمك به روند رسيدگي عادلانه به اين پرونده اصرار داشت، حالا پس از صدور حكم بدوي نيز تاكيد دارد كه بايد تا زمان اعلام حكم تجديدنظر تحمل كرد. با اين همه اما وقتي از او در اين رابطه مي‌پرسيم كه آيا مي‌توان از انگيزه‌هاي سياسي در اين پرونده چشم‌پوشي كرد، مي‌گويد: «كل اين پرونده سياسي است.»\nبرچسب ها: شهيندخت مولاوردي ، معاون پيشين رييس‌جمهور


زنان روستایی، فعالان گمنام اقتصادی | دری نیوز\nمتاسفانه سیستم Rssfeed وبسایت فارس نیوز امکان نمایش متن کامل خبرها را ندارد. برای مشاهده کامل این خبر به لینک منبع مراجعه نمایید به گزارش خبرنگار سایت افغانستان خبرگزاری فارس، افغانستان کشوری است که ۵۰ در‌صد جمعیت آن را زنان تشکیل می‌دهد و در رهبری کانونهای خانواده سهمی مهم به خصوص در بخش اقتصادی ایفا میکنند. نقش زنان افغان به‌صورت مرئی و نامرئی در توسعه اقتصاد کشور اهمیت زیادی دارد.\nبا نگاهی گذار به تاریخ کشور متوجه می‌شویم که زنان نقشی مهم در رشد اقتصاد خانواده و جامعه داشته‌اند؛ ولی این فعالیت‌ها به‌شکل سنتی انجام شده است.\nاین قشر در زمانهای گذشته و حتی در حال حاضر در کارهای سختی چون درو‌کردن گندم، ذرت، جو، بار‌کشی و غیره دست‌و‌پنجه نرم کرده‌اند.\nبرعکس، تعدادی از زنان از ابعاد مختلف رشد کرده و دوشا‌دوش مردان در توسعه اقتصادی فعالیت میکنند.\nسهم‌گیری زنان برای اجرای فعالیتهای اقتصادی در جامعه میتواند اعتماد به نفس آنان را بلند ببرد و این خود، زنان را جرات میبخشد تا بتوانند منبع درآمدی برای خود بیابند.\n«حمید حیدری» فعال اجتماعی افغانستان طی یادداشتی در صفحه فیس‌بوک خود به نقش زنان در اقتصاد جامعه افغانستان پرداخته است.\nدر این یادداشت آمده است: چندروز پیش «روز جهانی زنان روستایی» بود. این زنان که یک چهارم جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند، نقش مهمی در اقتصاد دنیا و سرپرستی از خانواده‌های خود بر عهده دارند.\nدر افغانستان هم زنان روستایی سهم مهمی در اقتصاد دارند اما کم‌ترین حقوق مالکیت به آنها تعلق دارد و علاوه بر آن انواع مختلف تبعیض و خشونت را هم تحمل می‌کنند .\nاز سوی دیگر در جامعه‌ای که مشارکت و مالکیت زنان در فعالیت‌های اقتصادی بیشتر باشد، رفاه اجتماعی نیز بیشتر خواهد بود زیرا مشارکت همراه با مالکیت زنان در بازار کار، موجب کاهش نرخ باروری، افزایش سطح تولید، افزایش درآمد سرانه و در نتیجه سبب افزایش رفاه اجتماعی کل جامعه میشود.\nبرعکس دسترسی محدود و نابرابر به مالکیت زمین و فرصت‌های کسب درآمد و اشتغال که به صورت بیکاری و کم‌کاری پدیدار می‌شود، خود از عمده‌ترین علل فقر است.


یک ستاره در هفت آسمان: اگر خورشید به یک سیاهچاله تبدیل شود، زمین را به درونش می‌کشد؟\n* اگر خورشید به یک سیاهچاله تبدیل شود، آیا زمین را به درون خود می‌کشد؟\nسیاهچاله‌ها شگرف‌ترین اجرام کیهانند. آنها ناحیه‌هایی از فضا با گرانشی آنچنان نیرومند هستند که حتی نور هم توان گریز از چنگشان را ندارد. دانشمندان آنها را چاله نامیده‌اند، ولی هر چه هم که باشند، خالی نیستند! آنها دربردارنده‌ی موادی آنچنان چگال و فشرده‌اند که کشش گرانشی‌شان حتی به نور هم اجازه‌ی جدا شدن از آنها و رسیدن به تلسکوپ‌های ما را نمی‌دهد. به همین دلیل است که نمی‌توانیم آنها را به طور مستقیم ببینیم. ولی مطمئنیم که وجود دارند زیرا می‌توانیم رفتار نامعمول و شگفت‌انگیز مواد در کنارشان را بینیم. برای نمونه، گازها با سرعت‌هایی نزدیک به سرعت نور پیرامون آنها می‌چرخند و انبوهی از پرتوهای پرانرژی از خودشان می‌گسیلند.\nسیاهچاله‌ها اندازه‌های بسیار گوناگونی دارند. برخی مواد (جرم) بسیار هنگفت دارند و برخی مواد کمتر.\nبرخی از سیاهچاله‌ها زمانی پدید می‌آیند که یک ستاره‌ی بسیار بزرگ همه‌ی سوختش را بسوزاند و در پایان زندگی، بخش‌های بیرونی پیکره‌اش را در انفجاری سهمگین به نام ابرنواختر به فضا پرتاب کند. سپس، آنچه از این ستاره می‌ماند در اثر گرانش خودش می‌رُمبد و تا جایی به این رمبش ادامه می‌دهد تا به جرمی فراچگال به نام سیاهچاله تبدیل شود.\nخورشید ما در حقیقت کوچک‌تر از آنست که در پایان زندگی‌اش یک سیاهچاله بسازد. این ستاره آنقدر جرم ندارد که تا این اندازه زیر گرانش خودش برمبد. یک ستاره باید بیش از ۱۰ برابر خورشید جرم داشته باشد تا بتواند سیاهچاله شود.\nتنها این را به یاد داشته باشید که یک سیاهچاله یک میزان ماده‌ایست که بسیار بسیار چگالیده و فشرده شده است. تصویر کنید همه‌ی سیاره‌ی زمین فشرده و درون یک تیله چپیده شود. در این صورت زمین یک سیاهچاله خواهد شد!\nولی یک سیاهچاله، یا هر چیز دیگری که به اندازه‌ی آن ماده (جرم) را داشته باشد، کشش گرانشی‌اش تنها به جرم و فاصله‌ی آن بستگی خواهد داشت، نه بزرگی یا کوچکی ابعاد آن. حتی من اگر آنقدر فشرده شوم که بیش از یک هزار هزار میلیارد بار ریزتر از یک دانه‌ی نمک بشوم تبدیل به سیاهچاله خواهم شد. ولی باز هم می‌توانید به اندازه‌ی یک گفتگوی معمولی نزدیک من بمانید، بدون این که به درون کشیده شوید، زیرا کشش گرانشی من تغییری نکرده.\nاگر خورشید به اندازه‌ای فشرده شود که به یک سیاهچاله تبدیل شود، قطری کمتر از ۶ کیلومتر خواهد داشت، ولی نیروی گرانشی بیشتری به زمین یا هر جرم دیگری در سامانه‌ی خورشیدی وارد نخواهد کرد. چرا؟ زیرا جرم موادی که در بر دارد همانست که بود، با همان فاصله‌ای که پیش از رمبش داشت.\nstar - supernova - black hole - Sun - planet - Earth - solar system\nارسال شده توسط یک ستاره در هفت آسمان در آبان ۲۰, ۱۳۹۸\nبرچسب‌ها: خورشید, سیاهچاله


جبهه جهانی مستضعفین - ادوارد کوریگان: تل آویو مانع ورود طرفداران فلسطین به اسرائیل\nشنبه ۷ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۶:۴۳\nکد مطلب: ۱۳۲۸\nادوارد کوریگان: تل آویو مانع ورود طرفداران فلسطین به اسرائیل\nکارشناس سياسي مي‌گويد اسرائيل در مبادي ورودي حقوق افراد را نقض مي‌کند و از طبقه بندي نژادي و سياست هاي تجاوز کارانه براي مقابله با اتباع خارجي که ديدگاه‌هايي به طرفداري از فلسطينيان دارند، استفاده مي‌کند.\nبه گززارش جبهه جهانی مستضعفین به نقل از پرس تی وی، دادستان کل اسرائيل به ماموران امنيتي در مبادي ورودي به اسرائيل اجازه داده است تا پيش از تاييد ورود اتباع خارجي، به آدرس ايميل و اکانت آنها دسترسي داشته باشند. افرادي که اجازه اين دسترسي را به ماموران امنيتي ندهند، از ورود به اسرائيل منع خواهند شد. اين سياست تجاوز کارانه بخشي از سياست امنيتي اسرائيل محسوب مي‌شود. البته گفتني است که امريکا و ديگر کشورهاي غربي نيز حقوق افراد را در مبادي ورودي به کشور نقش مي‌کنند.\nادوارد کوريگان وکيل بين المللي در اونتاريو در گفتگو با شبکه پرس تي وي به بررسي اين موضوع پرداخته است. آن چه در زير مي‌خوانيد، متن گفتگوي ادوارد کوريگان با شبکه پرس تي وي مي‌باشد :\nچگونه يک فرد مي‌تواند در برابر اين واقعيت واکنش نشان دهد؟ واقعيتي که اسرائيل براساس آن ايميل هاي شخصي افراد را مشاهده و بررسي مي‌کند؟\nکوريگان : اين سوال در واقع دو جنبه دارد : جنبه اول اين است که فکر مي‌کنم يک کشور حق دارد از افراد، زماني که آنها قصد دارند وارد کشوري شوند، سوال بپرسد و درباره آنها تحقيق کند و حتي در کانادا و امريکا شاهد هستيم که حقوق افراد در مبادي ورودي به اين کشورها نقض مي‌شود.\nبنابراين حقوق عادي افراد براساس منشور حقوق و آزادي هاي کانادا و قانون حمايت از حقوق افراد در امريکا، در مبادي ورودي اين کشورها نيز نقض مي‌شود. بنابراين آنها در واقع مي‌توانند حتي پستي و بلندي هاي بدن شما را مورد بازرسي قرار دهند و حتي شما را ممکن است براي اين بررسي برهنه کنند؛ آنها مي‌توانند قطعات خودروي شما را باز کنند و خودروي شما را به صورت قطعه قطعه به شما تحويل دهند. همه اين موارد (در مبادي ورودي امريکا و کانادا) قانوني مي‌باشد.\nاما سياست اسرائيل جنبه اي سياسي نيز دارد و حتي دستور کاري نژادي و تبعيضي را دنبال مي‌کند. اين سياست اين مسئله را دنبال نمي‌کند که شايد شما يک تهديد و يا يک تروريست باشيد؛ اگر شما يک تبعه امريکايي با اجدادي عربي يا فلسطيني باشيد، آن موقع شما اغلب هدف بررسي هاي دقيق و خاص قرار خواهيد گرفت و البته بايد گفت که در شرايط عادي اين مسئله نقض آشکار قانون به شمار مي‌آيد. اما اين مسئله تقريبا هميشه در مبادي ورودي به اسرائيل روي مي‌دهد.\nکاري که آنها انجام مي‌دهند، هدف قرار دادن افرادي نيست که تهديد تروريستي به شمار مي‌آيند؛ آنها افرادي را هدف قرار مي‌دهند که فعاليت هاي طرفدار فلسطينيان انجام داده باشند و يا احساسات يا اجدادي فلسطيني داشته باشند؛ در اين صورت تل آويو مي‌تواند به صورت يک جانبه مانع ورود چنين افرادي به اسرائيل شود.\nآنها مانع ورود نوام چامسکي، نرمن فينکل اشتاين و بسياري ديگر از چهره هاي برجسته جهان به اسرائيل شدند و اين مسئله مسلما اهدافي سياسي را دنبال مي‌کند.\nمتن پاسخ جامعه حقوق مدني در اسرائيل را به دادستان کل اسرائيل با هم بخوانيم، اين پاسخ به قرار زير مي‌باشد :\n«يک توريست که هزاران دلار براي سفر به اسرائيل هزينه کرده است از سوي ماموران شين بت در فرودگاه مورد بازرسي قرار مي‌گيرد و به وي گفته مي‌شود که بايد اجازه دسترسي به ايميل شخصي اش داده شود؛ چنين فردي در موضعي قرار ندارد که با رضايت کامل چنين اجازه اي بدهد. اين اجازه به واسطه تهديدي صورت مي‌گيرد که در صورت امتناع، اجازه ورود به اسرائيل به وي داده نخواهد شد و اين تجاوز آشکار به حقوق خصوصي افراد است.»\n«در جهان امروز، دسترسي به اکانت ايميل يک شخص به مثابه دسترسي به افکار و زندگي خصوصي اين فرد مي‌باشد. اجازه دادن به ماموران براي انجام چنين اقدام تجاوز کارانه اي براساس صلاح ديد خود، با اصول دموکراسي سازگار نيست.»\nو من مشخصا با اين مسئله موافق هستم. در حالي که به صورت قانوني آنها چنين حقي دارند، مي‌توان گفت که در واقع اين مسئله دستور کاري سياسي را دنبال مي‌کند، دستور کاري عليه اعراب و احتمالا عليه مسلمانان؛ مسلما عليه هر کسي که مظنون به داشتن احساساتي به طرفداري از مردم فلسطين داشته باشد، که براساس نقطه نظر اسرائيلي ها، در واقع اکثريت مردم جهان چنين ديدگاهي دارند.\nبنابراين اين مسئله نوعي پارانويا (داشتن سوء ظن شديد) به شمار مي‌آيد؛ آنها ممکن است از نظر قانوني حق انجام چنين کاري داشته باشند اما مشخصا اين مسئله قابل اعتراض مي‌باشد و عناصري از طبقه بندي نژادي در آن ديده مي‌شود و به عنوان سلاحي سياسي براي تنبيه افرادي به کار گرفته مي‌شود که مظنون به داشتن احساساتي به طرفداري از مردم فلسطين داشته باشند؛ اين بدان معناست که افرادي مانند من و در واقع اکثريت مردم جهان که فعاليت هايي سياسي دارند نمي‌توانند وارد اسرائيل شوند و مورد قبول اسرائيلي ها نخواهند بود.\nبنابراين اين موضوع براي اسرائيلي ها بسيار بد است؛ ممکن است اين موضوع بخشي از حقوق قانون شان به شمار آيد، اما مسلما اين موضوع از نقطه نظر روابط عمومي، فاجعه است. و مشخصا اين موضوع دستور کاري سياسي است که ارتباط اندکي با مسئله منافع امنيتي اسرائيل دارد.\nدعوت مشاوران یهودی برای سوزاندن عرب ها به منظور تربیت صحیح فرزندانشان\nوعده نامزد انتخابات شهرداری قدس مبنی بر ممانعت از پخش اذان از مساجد این شهر


قیمت فروش کنسانتره سرب گالن کرمان - خرید و فروش سرب روی مس-بازار معادن فلزات\nخانه / کنسانتره سرب / قیمت فروش کنسانتره سرب گالن کرمان\nm.yousefi کنسانتره سرب دیدگاه‌ها برای قیمت فروش کنسانتره سرب گالن کرمان بسته هستند 59 بازدید\nکنسانتره سرب گالن کرمان با قیمت فروش مشخص به مشتریان عرضه می شود. برخی شرکت ها این محصولات را می توانند با عیار بالا تولید نمایند.\nسرب در طبیعت به دو حالت وجود دارد که نوعی از آن سولفوره یا گالن نامیده می شود. سرب گالن نام تجاری است و بیش از ۸۰ درصد معادن سرب از آن تشکیل شده اند. کنسانتره سرب گالن کرمان از معادن این استان به دست می آید.\nکنسانتره سرب گالن کرمان\nاستان کرمان به مرکزیت همین شهر دارای معادن سرب گالن می باشد. کنسانتره فرایندی در صنعت تولید انواع سنگ معدن و مشتقات آن می باشد که موجب خالص سازی محصول نهایی می شود. در حال حاضر شرکت های زیادی در امر تامین این مواد فعالیت دارند. این فلز به راحتی قابلیت چکش خواری داشته که یک مزیت برای آن محسوب می شود.\nتولید سنگ سرب سولفوره عیار بالا\nعیار سنگ سرب سولفوره را می توان طی مراحلی که به طور کلی فلوتاسیون نامیده می شود، افزایش داد. فلوتاسیون به طور خلاصه شامل مراحل زیر می شود:\nمخلوط شدن سنگ معدن با آب\nایجاد جریان هوا و عبور دادن آن از درون خمیره\nجدا نمودن خرده سنگ های جمع شده روی آب\nتولید سنگ سرب با عیار بالا موجب افزایش میزان فروش آن می شود. کنسانتره سرب گالن کرمان نیز با گذراندن مراحل فوق به محصولی با کیفیت تبدیل می شود.\nشرکت تولید کنسانتره سرب\nشرکت های زیادی درحال حاضر در زمینه تولید انواع کنسانتره سرب گالن کرمان فعالیت دارند. سنگ معدن پس از استخراج به فرآورده های مختلفی تبدیل و در بازار به فروش می رسد. این شرکت ها با گذراندن مراحل زیر می توانند در این زمینه فعالیت داشته باشند:\nخرید یا اجاره معدن\nاستخدام نیروی های لازم\nبه کاربردن استاندارد های تولید\nکنترل نهایی محصول\nتعیین عیار و قیمت کالا\nبرخی از این شرکت ها دارای سابقه ای طولانی در این زمینه می باشند.\nبرچسبسرب گالن کرمان کنسانتره سرب کرمان کنسانتره سرب گالن\nقبلی خرید سنگ سرب سولفوره گالن قم\nبعد فروش سنگ معدن سرب گالن سمنان


امام فرمودند:آقای خامنه‌ای برای رهبری از همه بهتر و اصلح است\nکد خبر: ۴۶۴۰۸۹\nروایتی از جلسه «انتخاب رهبری»؛\nآیت الله قرشی می گوید: در جلسه انتخاب رهبری، سخن آقای جورکش از خاطرم گذشت که به نقل از حجت‌الاسلام سراج گفت امام فرمودند:اگر من از دنیا بروم، آقای خامنه‌ای برای رهبری از همه بهتر و اصلح است.\nآیت‌الله سیدعلی‌اکبر قرشی که در جلسه انتخاب رهبری پس از رحلت امام خمینی حضور داشت در کتاب خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی چاپ و منتشر شده است به روایت جلسه انتخاب رهبری می پردازد.\nبه گزارش مهر مشروح اظهارات آیت الله قرشی را در زیر می خوانید:\nبعد از قرائت وصیتنامه، آیت‌الله خامنه‌ای نشستند و آیت‌الله مشکینی رئیس مجلس خبرگان، رسمیت جلسه را اعلام کردند و گفتگو برای انتخاب رهبر، آغاز و صحبت‌ها طولانی شد و نظرات مختلفی ابراز گردید. مثلاً گفتند که مرحوم آیت‌الله گلپایگانی رهبر و آیت‌الله خامنه‌ای قائم‌مقام ایشان باشند. این نظر به جایی نرسید و رأی نیاورد.\nدر این حال - خدا را شاهد می‌گیرم که - دفعتاً و ناگهانی سخن پنج شش سال پیش آقای جورکش از خاطرم گذشت که به نقل از حجت‌الاسلام سراج گفت امام فرمودند: اگر من از دنیا بروم، آقای خامنه‌ای برای رهبری از همه بهتر و اصلح است.\nتا آن لحظه اصلاً آن سخن از خاطرم هم خطور نمی‌کرد، ولی وقتی مسئله تک رهبری رأی آورد، آن سخن مثل برق، لحظه‌ای از ذهنم گذشت. بلافاصله یادداشتی خطاب به آقای مشکینی نوشتم و فرستادم که اگر امام درباره صلاحیت رهبری آقای خامنه‌ای سخنی گفته‌اند و شما می‌دانید، لطفاً برای نمایندگان بگویید.\nآقای مشکینی به نوشته من جوابی نداد، یا اصلاً نخواند و یا صلاح ندانست که پاسخی بدهد. به هر حال، من به آیت‌الله محسن [مجتهد] شبستری در طرف راست من نشسته بود، گفتم: من شنیده‌ام که امام فرمودند: اگر من از دنیا رفتم، بهترین کسی که می‌تواند جانشین من باشد، آقای خامنه‌ای است؛ آیا شما درباره آقای خامنه‌ای چیزی شنیده‌اید؟ گفت: من نیز شنیده‌ام که امام گفته اگر من از دنیا رفتم، آقای خامنه‌ای بهترین کسی است که می‌تواند رهبر نظام باشد.\nابتدا آقای طاهری خرم‌آبادی کمی صحبت کرد و اشاره نمود. به نظر و سخن امام که در خصوص صلاحیت آیت‌الله خامنه‌ای گفته بودند. در این حال آقای هاشمی‌رفسنجانی حرف را از دهان آقای طاهری‌خرم‌آبادی گرفت و گفت: بله. من و آقای خامنه‌ای و آقای موسوی اردبیلی و آقای میرحسین موسوی یک روز در محضر امام بودیم و حاج احمد آقا هم حضور داشت. سخن از رهبری می‌رفت و ما نگرانی خود را در محضر امام مطرح می‌کردیم، امام فرمود: اگر من از دنیا رفتم صلاح است آقای خامنه‌ای رهبر جامعه باشد.\nخلاصه وقتی جو مجلس به این سو برگشت، آقای رفسنجانی گفت: آقایانی که با رهبری آیت‌الله خامنه‌ای موافق هستند، قیام کنند. جز آیت‌الله خامنه‌ای و دو نفر دیگر، همه نمایندگان حاضر که بیش از هفتاد نفر بودند، قیام کردند. بدین‌گونه آیت‌الله خامنه‌ای به اتفاق اکثریت آرای خبرگان، به رهبری جمهوری اسلامی انتخاب شدند.


آمار کرونا یزد ۲۴ فروردین؛ ۳ فوتی و ۵۰۵ ابتلای جدید - ایمنا\n۲۴ فروردین ۱۴۰۰ - ۱۹:۴۲\nکد خبر 486759\nآمار کرونا یزد ۲۴ فروردین؛ ۳ فوتی و ۵۰۵ ابتلای جدید\nسخنگوی دانشگاه علوم پزشکی یزد گفت: در ۲۴ ساعته گذشته بر اساس معیارهای قطعی تشخیصی ۵۰۵ بیمار مبتلا به کرونا در استان یزد شناسایی شدند و طی این بازه زمانی در استان یزد سه مورد فوتی ثبت شده است.\nابراهیم سلمانی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا، با بیان اینکه در شبانه روز گذشته بر اساس معیارهای قطعی تشخیصی ۵۰۵ بیمار مبتلا به کرونا در استان یزد شناسایی شدند، اظهار کرد: در ۲۴ ساعت گذشته در استان یزد سه مورد فوتی داشته‌ایم.\nسخنگوی دانشگاه علوم پزشکی یزد با توضیح در خصوص بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، تصریح کرد: در حال حاضر ۵۳۳ بیمار مشکوک به کرونا در بخش‌های مختلف بیمارستان‌ها بستری هستند که از این تعداد ۸۰ نفر به دلیل شرایط حاد بیماری در بخش مراقبت‌های ویژه تحت درمان قرار گرفته‌اند.


شبکه اطلاع رسانی کاسب امین - دولت در ادعای عبور از رکود صادق نبود\nمنتشر شده در دوشنبه, 26 تیر 1396 12:25\nیک تحلیل گر رسانه ای در یادداشتی عنوان کرد؛\nبه گزارش شبکه اطلاع رسانی کاسب امین از گرگان؛ "محمد ایمانی" از تحلیل گران رسانه ای کشور در یادداشتی آورده است؛\nوی در ادامه یادداشت خود آورده است؛ "مسعود نیلی" مشاور ارشد رییس جمهور امروز در مراسم پنجاهمین سال تاسیس "ایدرو" گفت " دولت قبل ما را در رکودی فرو برده که برای خروج از آن، 7 تا 10 سال زمان نیاز هست که تازه حدود 3 سال از آن گذشته است". یعنی دست کم تا پایان دولت دوازدهم از رکود خارج نمی شویم!\nاما جالب است بدانیم که همین آقای نیلی اول آبان 95 به شماره 197 نشریه تجارت فردا گفته بود " دیگر در اقتصاد رکود نداریم و در حال حاضر مشکل ما فقط رشد اندک اقتصادی است".\nالبته ادعای عبور از رکود، تنها به نیلی و سال 95 مربوط نمی شود. اولین بار شهریور ماه 93 بود که آقای روحانی در مشهد گفت"ما به شما قول داده بودیم که بر رکود غالب خواهیم شد... امروز در کنار حرم علی‌ابن موسی‌الرضا(ع) به ملت ایران اعلام می‌کنم ما خوشبختانه از رکود عبور کردیم".\nبرخلاف ادعای مشهد ، روحانی 29 دی 1394 در همایش "اجرای برجام" گفت " امروز بزرگترین مشکل کشور بیکاری، رکود و نبود رونق اقتصادی است"! او دقیقا یک سال پیش یعنی 27 تیر 1395 نیز دعاوی قبلی خود را نقض کرد.\nاو در جمع مردم کرمانشاه گفت: "امروز مشکل رکود داریم. نامناسب بودن محیط کسب و کار و مشکل حمل‌ونقل از دیگر مشکلات است". علت این سخنان، اعتراض مردم به بیکاری پای سخنان روحانی بود.