شرکت در انتخابات؛ کمک به مردم یا نجات رهبر؟\nسایت ملیون ایران > دیدگاه‌ها > شرکت در انتخابات؛ کمک به مردم یا نجات رهبر؟\nدر یکی دو سال گذشته من هم مانند عده زیادی از فعالان سیاسی، مخالفت خود با حضور در نمایش های انتخاباتی نظام را اعلام کرده ام. این موضع گیری مرا با این پرسش برخی هموطنان مواجه ساخته که« اگر جنگ نه، انتخابات هم نه ، پس چه؟» . پرسش گنندگان از من در واقع به دنبال یافتن پاسخ به این پرسش اساسی بوده و هستند که « اگر قائل به اصلاح پذیری نظام از داخل نیستیم و جنگ خارجی را هم ویرانگر و غیر قابل قبول می دانیم پس چه راهی برای نجات کشور داریم ؟» اغلب مطرح کنندگان این پرسش کسانی هستند که چه در نظام حکومتی فعلی و چه در حکومتی که پس از سر نگونی جمهوری اسلامی تشکیل می شود شهروندان عادی هستند و سوال آنان ناشی از دغدغه ای است که نسبت به امروز و فردای خود و سرزمین پدری دارند. گروهی از سیاستمداران یا علاقه مندان به موضوعات سیاسی هم بدون هیچگونه پیش داوری همین سؤال را مطرح می نمایند تا به ارزیابی اندیشه و رفتارفعالان سیاسی بنشینند و از برنامه های ایشان برای « ایران فردا» آگاه شوند. پرسش این دوگروه و دغدغه های ایشان ستودنی است.اما گروه سومی نیزهمین پرسش را مطرح می نمایند و با نحوه طرح ، به دنبال القای این نکته هستند که « برای ایرانیان تنها دوراه وجود دارد: مصالحه با حکومت بر سر انتخابات یا رفتن به استقبال جنگی خانمانسوز وتجزیه کشور». البته برخی از این افراد ظاهراً شرایطی برای شرکت در انتخابات مطرح می نمایند اما تجربیات سابق نشان می دهدکه حاکمیت با اطمینان از جدی نبودن شرط گذاران ، به این شرایط توجهی نمی کند ولذا از هم اکنون می توان حدس زد پایان سناریوی این گروه، حضور غیر مشروط در انتخابات خواهد بود بدون آنکه بگویند چگونه با مشارکت در انتخاباتی نمایشی ، به دنبال رفع خطر از کشور هستند. اما آنها به خوبی درک کرده اند که اگر این «دوراهی »در ذهن مخاطبان ، باور پذیرشود آنگاه کشاندن اکثریت ایرانیان به نمایش انتخاباتی جمهوری اسلامی چندان مشکل نخواهد بود.آنها با تمرکز برجنگی که احتمال وقوع آن هیچگاه جدی نبوده و هم اکنون به پایین ترین سطح از احتمال رسیده، نقش حاکمیت فعلی در نابسامانی های کنونی و تأثیر تداوم این حاکمیت بر افزایش احتمال جنگ ، تجزیه و فروپاشی اقتصادی- اجتماعی را به حاشیه می برند. آنها از لزوم اتحاد ملی برای حفظ یکپارچگی ایران و مقابله با جنگ سخن می گویند بدون آنکه لحظه ای به میزان توانایی اکثریت مردم برای ایستادگی در برابر بحران های مختلف از جمله جنگ احتمالی بیندیشند. از خواسته مردم برای مقابله با جنگ و آشوب حرف می زنند اما نمی گویند تداوم حاکمیت فعلی، ناامیدی از آینده را به خانه بسیاری از ایرانیان برده و بدین طریق راه را برای « بی تفاوتی » باز می کند. راستی اگر ایران ما در معرض تهدید خارجی است چه خطری بالاتر از تسلط بی تفاوتی بر جامعه؟ بگذارید تعارف را کنار بگذارم ! بسیار نگرانم که به موازات افزایش دغدغه های معیشتی مردم و احساس خطر نسبت به آینده خود و فرزندان – که پیامد قطعی تداوم حاکمیت فعلی است – از حساسیت و توان آنها در اندیشیدن به منافع جمعی ازجمله تمامیت ارضی و یکپارچگی کشور کاسته شود. می دانم این سخن من ، غیرت نمایی عده ای را موجب خواهد شد اما تنها با شعارهای کلیشه ای و بدون توجه به واقعیت های جامعه، نمی توان در مورد آینده کشور سخن گفت.\nدر مورد نسبت میان «تقویت یا تضعیف حاکمیت فعلی» با «تهدیدات خارجی» سخن بسیار است و باید به آن پرداخته شود زیرا حتی احتمال ضعیف وقوع جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. اما بحث این یادداشت ، بررسی نگاه کسانی است که تلاش می کنند با ایجاد هراس از تهدید خارجی ، مماشات خود با حاکمیت فعلی را توجیه نمایند در حالی که تهدید خارجی هم اکنون در پایین سطح ممکن قرار دارد ـ به دلیل شرایط نابسامان تهدید کنندگان در سایر مناطقی که آتش افروزی کرده اند ـ اما خسارت های ناشی از تداوم حاکمیت فعلی، قطعی و روز افزون می باشد.\nبسیاری از افراد ، آسمان و ریسمان را به هم می بافند تا ثابت کنند شرایط کشور بسیار بحرانی است و خطر جنگ، مام میهن را تهدید می کند. آنها سپس بدون ارائه دلیل معین ، شرکت در انتخابات را برطرف کننده تهدید جنگ می خوانند. همین افراد بر این نکته نیز متفق القول هستند ومرتباً بر این واقعیت پافشاری می نمایند که مدیریت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی و نیز شیوه تعامل نظام جمهوری اسلامی با دولت های دیگر، کشورمان را به سوی پرتگاه می برد. نتیجه ای که این افراد از طرح واقعیت فوق می گیرند آنست که « بایستی با شرکت در انتخابات ، مدیریت کشور را متحول نمود ».اما در مورد حوادث سه چهار سال اخیر سخن نمی گویند که نتیجه آن، کاهش هر روزه نقش مجلس ودولت در تحولات کشور است. به عبارت دیگر، مبلغان انتخابات ، تمام وقت و انرژی خود را مصروف هراس افکنی نسبت به بحران های داخلی و خارجی می کنند وخود را « چاره جوی بحران ها » معرفی می نمایند اما تاکنون نگفته اند که به فرض برگزاری انتخابات آزاد و منصفانه، منتخبان آن انتخابات چه سهمی از قدرت را در اختیار خواهند داشت تا با تکیه بر آن بتوانند روند از هم پاشیدگی را متوقف یا ازسرعت آن بکاهند. آنها برای آنکه ذهن ایرانیان را درگیر موضوع انتخابات و نقش آن در بهبود شرایط کشور نمایند تفاوت وضعیت امروز کشور با دوران سازندگی و اصلاحات را به رخ می کشند، اما چه کسی است که نداند دولت بعدی باریاست هرکس شکل بگیرد اختیارات آن حتی با اواخر دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی قابل مقایسه نخواهد بود.خاتمی در ماههای پایانی ریاست خود بر دولت، زبان به انتقاداز کسانی گشود که به تعبیر او « رئیس جمهور را تدارک چی دستگاهای دیگر می خواستند » و پیش بینی کرد که « اگر رئیس جمهوری بیاید که مورد پسند نباشد احتمال قوی می دهم همین اختیارات نیم بند را هم حذف کنند از حیطه رئیس جمهور».خاتمی در دوره ای این سخنان را گفت که هنوز رهبر جمهوری اسلامی به آن حد از وقاحت نرسیده بود – یا آن را آشکار نمی ساخت- که علناً همه اختیارات سایر قوا را« فرع بر اختیارات نا محدود خویش » بشمارد. در آن دوره هنوز، رئیس مجلس « بی اختیاری مجلس در برابر رهبر» را موجب افتخار برای خود و اعضای مجلس نمی دانست . در عین حال خاتمی ازتلاش برای محدود سازی رذیس جمهور سخن می گفت اما استقبال از نمایش انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ در حالی است که دخالت مستقیم رهبر در روند قانون گذاری و اجرا، به رویه ای عادی تبدیل شده و متولیان نظارتی انتخابات، مهم ترین ویژگی رئیس جمهور بعدی را تمکین صد در صدی او در برابر رهبر اعلام می کنند.\nافزایش دخالت های علنی و مستقیم رهبر در امور اجرایی، تقنینی و قضایی، تنها مشکلی نیست که « خروجی های انتخابات های بعدی» با آن مواجه هستند. هم اکنون مصیبت بزرگتری به نام «تسلط اختاپوسی بازوان نظامی رهبر بر شئون اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی و دیپلماسی خارجی » گریبانگیر کشور شده است . این تسلط در عرصه اقتصادی به حدی رسیده که می توان گفت مهم ترین منابع درآمدی دولت و اغلب حوزه های هزینه به صورت انحصاری در اختیار سپاه پاسداران است. نقش آفرینی بازوان نظامی رهبر در امور اقتصادی سابقه ای به اندازه دوره رهبری آقای خامنه ای دارد و آن نقش آفرینی به تدریج به مرحله تسلط رسیده است . البته حضور رسمی نظامیان در امور اقتصادی ، در دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی آغاز شد. او برای کاهش مزاحمت های سپاه در امور سیاسی ، ازطرح تأسیس « شرکت های رزمندگان اسلام » به صورت جدی پشتیبانی کرد وامکانات لازم را در اختیار ایشان گذاشت. نمی دانم هاشمی رفسنجانی تا چه حد به عواقب کار خویش می اندیشید ؟ به هر حال آن تشکیلات « اقتصادی – نظامی » که هدایت آن به عهده « مرتضی رضایی » بود به سرعت به رقیبی زورگو در برخی عرصه های اقتصادی تبدیل شد . اما در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد، به موازات تسلط نظامیان در امور سیاسی ، حضور آنها در عرصه های اقتصادی نیز با سرعتی عجیب گسترش یافت و پس از آغاز جنبش سبز و محتاج شدن رهبر به حمایت خونبار سپاه، به اوج رسید.مرتضی رضایی قبل از محسن رضایی، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود . قبل از دوره موسوم به اصلاحات او چند سال فرماندهی سازمان حفاظت اطلاعات سپاه را به عهده داشت .در عصر اصلاحات بار دیگر به تشکیلات اطلاعاتی سپاه بازگشت و این بار به همراه علی سعیدی – نماینده فعلی خامنه ای درسپاه – با پشتوانه قوی تر مالی و سیاسی ، وظیفه واگذار شده ازسوی رهبر برای راه برخورد امنیتی با روزنامه نگاران ، دانشجویان و فعالان سیاسی را به عهده گرفت. البته خاتمی و اصلاح طلبان ، تنها کسانی نبودند که با آزار و اذیت های مافیای اقتصاد – نظامی مواجه شدند، بلکه مار پرورش یافته در آستین دولت سازندگی ، انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴را آنچنان مهندسی کرد که رفسنجانی از هزینه های صدها میلیاردی آنان برای تخریب خود و تقویت احمدی نژاد خبر داد. او که می دانست کمتر کسی در جمهوری اسلامی یارای مقابله با آنان را دارد اعلام کرد شکایت از آنان را فقط به درگاه خدا خواهد برد.\nمافیای نظامی – اقتصادی که کودتای خود را نه در سال ۱۳۸۸ بلکه در سال ۱۳۸۴ به نتیجه رسانده بود خیلی زود پاداش کودتای گسترده خویش را از احمدی نژاد دریافت کرد. اغلب استانداران و تعدادی از وزیران از میان نیروهای سپاه انتخاب شدند و پروژه های بزرگ اقتصادی به آنها واگذار گردید . اما کار به همین جا ختم نشد بلکه به تدریج ، بخش های بیشتری از اقتصاد جمهوری اسلامی تحت سیطره مافیای سپاه قرار گرفت به طوری که امروز، علاوه بر تسلط بی سابقه سپاه بر مناصب سیاسی ،قریب به اتفاق بخش ثروت ساز اقتصاد شامل وزارت نفت ، شرکت مخابرات و کارخانجات خودرو سازی در اختیار سپاه قرار دارد، پروژه های سنگین که جذب کننده بخش عمده ای از در آمدهای ارزی و ریالی کشورمی باشد نیز به پیمانکاران سپاه واگذار می شود. تسلط سپاهیان بر حاکم قضایی و نهاد های امنیتی هم اظهر من الشمس است و حتی سپاهیان نیز دیگر انگیزه ای برای مخفی کردن آن ندارند. اما ظاهراً این بار نوبت احمدی نژاد است که از مار تقویت شده دردولت خود ، ناله سر دهد که البته از او هم کاری ساخته نیست همانطور که در برابر این مافیای ثروتمند و سرکوبگر،از رفسنجانی هم کاری ساخته نبود.\nاکنون بار دیگر سخن سید محمد خاتمی در ماههای پایانی ریاست جمهوری او را یاد آوری می کنم. او از دخالت های غیر قانونی و آزاررسانی ها در برابر دولت خویش گلایه می کرد و تأسف خویش از ناکافی بودن اختیارات رئیس جمهور را ابراز می داشت در عین حال معتقد بود « اختیارات نیم بند درحیطه فعالیت های رئیس جمهور » وجود دارد . اما حالا چه؟ آیا کسی تردید دارد که همان اختیارات نیم بند نیز به کسانی منتقل شده که به ادعای خاتمی در دوره ریاست جمهوری او هر ۹ روز یک بحران می آفریدند؟ آنها هم اکنون هم بر اقتصاد کشور مسلط هستند ، برای حوزه فرهنگ کشور نسخه می پیچند، به صورت رسمی در حوزه دیپلماسی خارجی دخالت می کنند و احکام قضایی را انشا می نمایند تا قضات مزدور بیت رهبری آن را امضا نمایند. کسانی که خواستار قدرت نمایی انتخاباتی در داخل ایران برای کاهش احتمال جنگ خارجی هستند ایا می توانند به هم میهنان اطمینان دهند که اظهارات و اقدامات تحریک آمیز فرماندهان نظامی ، متوقف خواهد شد؟ می دانیم که برای به راه افتادن جنگ ، بهانه جویی و بهانه سازی لازم است. برخی قدرت های جهانی اگر فرصت مناسبی بیابند به دنبال بهانه جویی خواهند رفت همانطور که در عراق و افغانستان رفتند . در مورد ایران هم انگیزه هایی برای بهانه جویی وجود دارد که در حال حاضر کاهش یافته ، اما بهانه سازی ها ازداخل ایران نه تنها کم نشده بلکه به نظر می رسد عده ای از مقامات سیاسی و نظامی در جمهوری اسلامی ، وقوع جنگ را تنها عامل نجات خویش بر می شمارند . یقین دارم دولت آینده با ریاست هرکس تشکیل شود این تحریک هاو بهانه سازی ها که در خارج از حوزه اختیارات دولت است ادامه خواهد یافت. حتی بر خلاف ادعای کسانی که انتخابات پر شمار را موجب رفع تهدید جنگ می دانند معتقدم چنانچه انتخابات با حضور گسترده مردم برگزار و موجب تقویت موضع داخلی و خارجی نظام گردد عناصر ماجراجو وبهانه ساز که خامنه ای در رأس آنهاست ، با اعتماد به نفس بیشتر به اقدامات و اظهارات تحریک کننده خویش ادامه خواهند داد.\nواضح تر بگویم! رئیس دولت بعدی هر کس باشد هیچ اهرمی در اختیار ندارد تا از اقدامات واظهارات جنگ افروزانه سران مافیای اقتصادی – نظامی جلوگیری کند. حتی به نظر می رسد اگر رهبر به ناچار تن به انتخاباتی نسبتاً آزاد بدهد وخروجی صندوق ها ، کسی غیر از کاندیدای مافیا باشد بر اقدامات و اظهارات تحریک کننده ، افزوده خواهد شد. همین وضعیت در خصوص اقتصاد کشور وجود دارد. از هم پاشیدگی اقتصادی ، همه ما را نگران می سازد. اما به راستی دولت بعدی ، تا چه حد بر بخش ثروت ساز و مصرف کننده ثروت ، تسلط خواهد داشت؟آیا جز این است که دولت ، تنها مجری تصمیماتی خواهد بود که در مراکز بحران ساز گرفته می شود؟ضمن آنکه اگر دولت آینده، به تعبیر خاتمی « مورد پسند» نباشد قطعاً رهبر دست عوامل نظامی را خود برای محدود سازی روزافزون دولت باز خواهد گذاشت . هنوز فراموش نکرده ایم رفتار وحشیانه نیروهای سپاه پاسداران در ماجرای افتتاح فرودگاه بین المللی امام را. در آن زمان هنوز کام مافیاسازان سپاه ، به اندازه امروز از رانت های کلان اقتصادی شیرین نشده بود و درسطحی بسیار ضعیف تر از امروز، لذت چپاول اموال ملت را چشیده بودند امابه محض انکه فرصت را مناسب یافتند در برابر دولت قانونی کشور – دولت خاتمی – ایستادند و خواستار خلع ید پیمانکار خارجی و واگذاری پروژه به عوامل خود شدند و چون پاسخی دریافت نکردند نیروهای خود را مغول وار به فرودگاه فرستادند و اعلام کردند هر هواپیمایی که به فرودگاه نزدیک شود آن را سرنگون خواهند کرد. آن رانت خوارانِ وحشی صفت ، امروز صد ها برابر بیش از دوره خاتمی ، طعم رانت بی زحمت و پر منفعت را چشیده اند و به هیچوجه حاضر به از دست دادن آن نیستند. ضمن اینکه نیاز رهبر با آنان ، دهها برابر بیشتر از دوره خاتمی است . پس با یقین می توان گفت اگر این مسئله قبل از انتخابات حل و فصل نشود حتی به فرض بر گزاری انتخابات آزاد ـ فرض نزدیک به محال ـ و انتخاب رئیس جمهور مورد تأیید مردم ، سپاه پاسدران با تسلط بر منابع مالی که دهها برابر بیشتر از در آمدهای احتمالی دولت است بزرگ ترین مانع در برابر دولت خواهد بود وحتی قدرت سرنگونی دولت یا خلق بحران های فلج کننده برای مدیریت اجرایی کشور را خواهد داشت.حتی به فرض عدم کارشکنی توسط سایر نهاد های حکومتی و مافیای اقتصادی – نظامی ، شرایط اقتصادی کشور به دلیل اقدامات مخرب اقتصادی که در هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد و با حمایت رهبر انجام شده،به گونه ای است که قطعا از آغاز استقرار دولت بعدی ، شرایط اقتصادی روز به روز آشفته تر خواهد شد . بسیاری از افراد از دوسال قبل بر عدم اصلاح پذیری این حکومت فاسد و بی کفایت تأکید کرده اند اما روی سخن با کسانی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، بر اصلاحات از طریق انتخابات در چارچوب نظام فعلی سخن می گویند . آنها باید قبل از ورود به بحث انتخابات ، نقش مخرب و غیر قابل انکار سید علی خامنه ای در فجایع اقتصادی و مدیریتی کنونی را تبیین و راههای پیشنهادی خود برای جلوگیری از تکرار آن را با مردم در میان بگذارند .در غیر اینصورت رئیس جمهور بعدی هر کس باشد با سیلی از مطالبات مردم و کوهی از کار شکنی های رهبر و مزدوران او مواجه خواهد بود بدون آنکه بسیاری از مردم واقعیت های پشت پرده را بدانند.\nاکنون مایلم دو پرسش خود را که دردوسال گذشته بارها مطرح و هنوز پاسخی برای آنها دریافت نکرده ام به همراه چند پرسش مرتبط و جدید بازگو نمایم و پاسخ آنها را از حامیان شرکت در انتخابات ـ حامیان فعلی یا مخالفان نمایان منتظر الدعوه – مطالبه نمایم.\nیک – جذب معترضان ، منتقدان و مخالفان به بازی انتخابات آتی ،موقعیت تضعیف شده رهبر را ترمیم و بسیاری از فشارهای داخلی و خارجی بر او را کاهش خواهد داد. او قطعاً این موقعیت را غنیمت خواهد شمرد تا به بازسازی خود و تشکیلات مافیایی اطراف خویش بپردازد. نگاهی به تجربیات سابق نشان می دهد دستاورد رهبر از چنین فرصت هایی،تحکیم موقعیت خویش و سرکوب سازمان یافته تر منتقدان – حتی منتقدان درون حکومتی – خواهد بود . کسانی که ترویج گر « حضور در انتخابات » هستند آیا برای رفع این دغدغه جدی ، تمهیدی دارند؟\nسه – با توجه به جسارت و وقاحت رهبر در محدود سازی علنی نهادهای قانونی کشورو اشتهای روز افزون او برای توسعه حوزه دیکتاتوری خویش ،رئیس جمهور آینده اصولاً چه نقشی در اداره کشور دارد؟ چرا عده ای با چشم بستن بر این واقعیت آشکار به دنبال فریب مردم و فرصت سازی جدید برای خامنه ای هستند تا چهار سال دیگر مردم را بفریبد و نهایتاً نیز مسئولیت خود در رسوایی های نظام را نپذیرد؟\nچهار- تسلط مافیای سپاه بر اقتصاد و سیاست ، موضوعی نیست که کوچک ترین تردیدی نسبت به آن وجود داشته باشد. دولت آینده ورئیس آن ، چه قدرت واهرمی برای مهار این مافیای فاسد و قدرتمند در اختیار خواهند داشت؟ فراموش نکنیم که اگر رهبر و بازوی نظامی – اطلاعاتی او ، به ناچار استقرار دولتی غیر همسو را بپذیرند برای تخریب آن دولت و کارشکنی علیه آن از هیچ اقدامی دریغ نخواهند کرد. آیا برای رفع این تهدید اساسی ، تدبیری اندیشیده شده است؟\nپنج – رسوایی ها و بدنامی های حکومت در عرصه بین المللی، بسیاری از فرصت های اقتصادی و سرمایه گذاری در کشورمان را از بین برده است. آشکار ترین پیامد این وضعیت هم اکنون در صنعت نفت ایران قابل مشاهده است به طوری که تولید نفت ایران در یکی از پایین ترین سطوح دهه های گذشته قرار دارد. حتی با روی کار آمدن دولت خوشنام و تغییر نگاههای بین المللی به دولت ایران، بهبود موقعیت کشورمان در عرصه بین المللی و جذب سرمایه های خارجی ، مستلزم حصول اطمینان دولت ها وسرمایه گذاران خارجی نسبت به اقتدار دولت ایران برای انجام برنامه ها و قرار دادهاست . این اطمینان ازنیمه سال ۱۳۸۳ که مجلس هفتم ، دولت خاتمی را وادار به لغو برخی قرار دادها کرد از بین رفته و در هشت سال گذشته بر این بی اعتمادی افزوده شده است . آیا هیچ نشانه ای مشاهده شده که اقتدار دولت آینده را برای ایستادگی در برابر« زیاده خواهی های رهبر و امربران او» ثابت کند؟\nکسانی که به انتخابات می اندیشند اگر تنها به یافتن عنوان های حکومتی قانعند حرجی بر ایشان نیست اگر چه گمان می کنم حسرت همان نیز بر دلشان خواهد ماند. اما اگر کسی به فکر استفاده از اهرم انتخابات برای نجات کشور است پیش از هر کار باید به دنبال پاسخ برای سؤالات متعددی باشد که در اذهان وجود دارد و پنج سؤال فوق بخشی از آنهاست. ورود محاسبه نشده به نمایش انتخاباتی ، تنها موجب فرصت سازی برای حاکمیت اقتدار گرا و کمک به رهبر مستأصل برای توسعه ظلم ، رانت خواری و ایران فروشی خواهد بود.\nبرچسب‌ها: انتخابات, شرکت در انتخابات, کمک به مردم یا نجات رهبر, مجتبی واحدی


آپدیت جدید کیبورد سامسونگ تجربه استفاده از کلیپ‌بورد و تصحیح متن را بهبود می‌بخشد - ترنجی\nآپدیت جدید کیبورد سامسونگ تجربه استفاده از کلیپ‌بورد و تصحیح متن را بهبود می‌بخشد\n1 ماه قبل | بدون دیدگاه | سامسونگ، نرم افزار\nسامسونگ اخیرا یک آپدیت نرم‌افزاری نسبتاً سنگین با شماره نسخه‌ی 5.4.70.25 را برای برنامه‌ی کیبورد مجازی در سیستم‌عامل اندروید و گوشی‌های گلکسی خود منتشر کرده است که با حجم کمی بیش از 80 مگابایت، تغییراتی را در چهار دسته اصلی ازجمله بهبود کلی تجربه‌کاربری به‌ارمغان می‌آورد.\nآپدیت جدید کیبورد سامسونگ\nاین آپدیت بر اساس تغییرات رسمی‌ای می‌باشد که سامسونگ ازطریق فروشگاه گلکسی منتشر کرده است متأسفانه همیشه دقیق یا به‌روز نیست. اما این یک بحث جداگانه است.\nبرای شروع، ویژگی Suggest Text Correction که سامسونگ با One UI 4.0 معرفی کرد، اکنون «هوشمندتر» است؛ به‌طوری‌که می‌توانید آن را در هر برنامه فعال یا غیرفعال کنید.\nدر مرحله‌ی بعد، سامسونگ رابط کاربری را در کشورهای مختلف سازگارتر کرده است. جزئیات بیشتر در اسکرین‌شات زیر مشهود است، اما بدانید که می‌توانید با دسترسی به «لایه‌بندی کلید و کاراکتر ویژه» در تنظیمات کیبورد سامسونگ، به طرح قبلی بازگردید.\nمورد سوم، با استفاده از بازخورد مشتریان، سامسونگ کیبورد خود را بهبود بخشیده تا در هنگام تایپ کردن کلیدهای خاص (حدس ما پرکاربردترین حروف صدادار است)، میزان اشتباه تایپی کمتری داشته باشد.\nو درنهایت، این به‌روزرسانی جدید کیبورد سامسونگ مجموعه‌ای از رفع اشکال و سایر پیشرفت‌ها را در ویژگی Clipboard به‌ارمغان می‌آورد. موارد پین‌شده اکنون بهبود یافته‌اند و اشکالی که باعث ازکارافتادن Notes سامسونگ در هنگام استفاده از ویژگی چسباندن شده بود، برطرف شده است.\nمتن کلیپ‌بورد اکنون باید هنگام استفاده از حالت تاریک به‌درستی ارائه شده و حتی اصلاحات بیشتری وجود دارد که باید با نسخه 5.4.70.25 ارائه شود.\nاگر این آپدیت هم‌اکنون برای دستگاه گلکسی شما منتشر نشده است، نگران نباشید؛ چراکه مطابق با روال سایر به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری، زمان انتشار این آپدیت بسته به منطقه‌ی جغرافیایی کشور شما متفاوت بوده و ممکن است در آینده‌ای نزدیک، این به‌روزرسانی برای شما نیز منتشر شود.\nنظر شما درمورد آپدیت کیبورد سامسونگ و تغییرات صورت‌گرفته در آن به‌منظور بهبود تجربه‌ی کاربری چیست؟\nسامسونگ، نرم افزار\nتگ‌ها: Samsung Keyboard


خواص جالب دم کردنی ها، با مزایای نوشیدن 5 لیوان چای برای سالمندان آشنا شوید - تور تایلند\nخواص جالب دم کردنی ها، با مزایای نوشیدن 5 لیوان چای برای سالمندان آشنا شوید\nبه گزارش تور تایلند، دانشمندان دانشگاه نیوکاسل با آنالیز عادت های تهیه دم کردنی ها در سالمندان به خواص تازه ای پی بردند.\nبه گزارش خبرنگاران به نقل از خبرنگاران، به نقل از دیلی میل، در مطالعات جدید محققان دانشگاه نیوکاسل نشان داده شد که دم نموده خوب می تواند باعث افزایش تمرکز و عملکرد در افراد بالای 85 سال گردد.\nدر این مطالعه دانشمندان با آنالیز افرادی که بالای 5 لیوان چایی می نوشند به ویژه سالمندان دریافتند نوشیندنی های دم کردنی قدرت تمرکز و عملکرد را افزایش می دهد.\nطبق شواهد مهارت های روان حرکتی که با مغز در ارتباط است مانند رانندگی و کارهای روزمره در این نوع افراد بسیار بهتر و با سرعت بالایی انجام می گردد.\nدر گزارش های اخیر، از چایی به عنوان کاهنده فشار خون و کلسترول و تا حدودی کاهش وزن یاد شده بود.\nادوارد اوکل، محقق دانشگاه نیوکاسل اظهار داشت که ما نمی دانیم که تنها نوشیدن چایی تاثیرگذار است یا عادت هایی که در طرز تهیه چای باعث وجود دارد باعث بهبود روان شناختی در سالمندان می گردد.\nاو گفت: مهارتی که ما در این گروه سالمندان می بینیم ممکن است نه تنها به دلیل ترکیبات موجود در چای باشد، بلکه ممکن است از تاثیرات طرز تهیه یک فنجان چای باشد.\nمحققان با مطالعه عادات نوشیدن چای در هزار فرد بالای 85 سال که در خانه های خود زندگی می نمایند، دریافتند کسانی که بیش از پنج فنجان چای در روز می نوشند در بعضی آزمایش های شناختی عملکرد بهتری دارند.\nانتشار: 17 بهمن 1399 بروزرسانی: 17 بهمن 1399 گردآورنده: tour-thailand.ir شناسه مطلب: 1456\nبه "خواص جالب دم کردنی ها، با مزایای نوشیدن 5 لیوان چای برای سالمندان آشنا شوید" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "خواص جالب دم کردنی ها، با مزایای نوشیدن 5 لیوان چای برای سالمندان آشنا شوید"


جامعیت طرح ایران در قره باغ - صنایع 90\nبه گزارش صنایع 90، درگیری نظامی در منطقه قره باغ همچنان ادامه دارد و کشورهای مختلفی کوشش نموده اند تا پیشنهادهایی را برای توقف درگیری ها و برقراری آتش بس ارایه دهند، اما تا به امروز همه این طرح ها به بن بست رسیده و نتوانسته در عرصه عمل مفید واقع گردد.\nدر این شرایط جمهوری اسلامی ایران نیز تصمیم گرفت طرحی متفاوت ارایه نموده و راه حلی دیپلماتیک برای حل و فصل مناقشه قره باغ پیشنهاد کند. اگرچه تا به امروز این طرح به صورت عمومی منتشر نشده و جزییات آن در دسترس نیست، اما با توجه به کلیات طرح ایران و همچنین اظهارات\nسید عباس عراقچی، معاون سیاسی وزارت امور خارجه می توان توضیح داد طرح ایران، طرحی متفاوت با طرح های شکست خورده دیگر کشورها بوده و بر مبنای اصولی بنا شده که می تواند در نهایت به موفقیت این طرح منجر شود. علت متفاوت بودن طرح ایران، توجه به مطالبات هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان و تاکید بر حقوق مردم آذربایجان و شهروندان منطقه قره باغ بوده است.\nدر رابطه با موضوع آذربایجان، به طور اصولی جمهوری اسلامی ایران با اشغال سرزمین ها و نقض تمامیت ارضی ملل مستقل مخالف است و به همین دلیل در طرح پیشنهادی خود، تاکید نموده که از نگاه ایران هر راه حلی باید متضمن تمامیت ارضی آذربایجان باشد. ایران خواهان تخلیه 7 شهر اشغال شده آذربایجان از سوی ارمنستان شده و به رغم اینکه بعضی شهرها از سوی آذربایجان آزاد شده اند، بر این مساله تاکید شده تا در آینده نیز مناطق مورد مناقشه به محلی برای درگیری نظامی بدل نشود. از سوی دیگر نگرانی هایی نیز درباره سرنوشت مردم منطقه قره باغ وجود داشت که در طرح ایران کوشش شده به این موضوع پرداخته شود. اکثریت مردم قره باغ از ارامنه هستند و خواهان برخورداری از حق معین سرنوشت شده اند، از همین رو جمهوری اسلامی ایران پیشنهاد نموده تا آذربایجان ضمن حفظ تمامیت ارضی خود، حق معین سرنوشت مردم این منطقه را محترم بشمارد و به مطالبات قومی آنها در حوزه هایی نظیر زبان، فرهنگ و رسانه پاسخ دهد. به آن معنا که اختیارات یک جمهوری خودمختار ذیل حاکمیت ملی آذربایجان به مردم این منطقه واگذار شود. در این میان بحثی پیرامون ارمنستان وجود دارد که باید تاکید نمود از نگاه حقوقی دخالت دولت ارمنستان در مساله قره باغ محلی از اعراب ندارد.\nاین مناقشه ای داخلی در آذربایجان بوده که قره باغ به عنوان بخشی از خاک این کشور خواهان استقلال شد و این امکان وجود داشت که طی گفت وگوهایی داخلی این مساله حل و فصل شود، اما ارمنستان با دخالت خود مساله را پیچیده کرد و با اشغال 7 شهر خواهان الحاق این منطقه به ارمنستان یا استقلال منطقه قره باغ از آذربایجان شد.\nدر طرح ایران تاکید زیادی بر برطرف اشغال این مناطق وجود دارد و به همین دلیل پس از صحبت های اولیه ای که نخست وزیر و رییس جمهور ارمنستان پیرامون استقبال از طرح ایران مطرح کردند، شاهد بودیم که مقامات این کشور از حمایت ارمنستان از طرح گروه مینسک سخن گفتند. با این وجود با توجه به مفادی که در طرح گروه مینسک نیز وجود دارد، می شود گفت گام مثبتی برای حل مناقشه برداشته شده است. موفقیت طرح ایران به نحوه عملکرد دو کشور آذربایجان و ارمنستان بستگی دارد؛ آذربایجان تا به امروز واکنش مثبتی به طرح داشته اما ارمنستان به سبب پرهیز همیشگی از تخلیه شهرهای اشغالی در قره باغ هنوز موضع مشخصی اتخاذ ننموده و باید کوشش هایی جدی برای قانع کردن این کشور صورت گیرد.\nجمهوری اسلامی ایران با تجربه 8 سال جنگ تحمیلی و مذاکراتی که در حین تقابل نظامی با عراق در جریان بود به خوبی می داند تا زمانی که خاک یک کشور در اشغال طرف دیگر باشد، حق دارد از تمامیت ارضی خود دفاع کند. تمامی طرح های گروه مینسک، شورای امنیت، ایران و روسیه بر مبنای همین اصل بوده است اما اینکه چرا تا به امروز این طرح ها به ثمر نرسیده به عدم وجود مکانیسم اجرایی در آن بازمی شود. سازمان ملل متحد و شورای امنیت به رغم دارا بودن توان اجرایی به سبب جانبداری بعضی اعضا از ارمنستان از اجرای آن خودداری نموده و گروه مینسک نیز توجه کافی به تبیین مکانیسم اجرایی نداشته است. طرح های ایران و روسیه نیز به رغم منطقی بودن از حمایت های کافی برخوردار نشده اند. هر طرحی باید بر مبنای عدالت باشد و تنها طرح های مبتنی بر عدالت می تواند در راستا صلح موثر باشد. به همین دلیل عنوان می شود که طرح ایران پایدار است و می تواند موثر واقع شود.\nمنتشر شده در روزنامه اعتماد . 11 آبان 1399\nانتشار: 25 آبان 1399 بروزرسانی: 25 آبان 1399 گردآورنده: sanaye-90.ir شناسه مطلب: 1280\nبه "جامعیت طرح ایران در قره باغ" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "جامعیت طرح ایران در قره باغ"


رود خروشان مردم بصیر ایران در اعتراض به آشوب‌ها - مشرق نیوز\nکد خبر 1012841\nتاریخ انتشار: ۳ آذر ۱۳۹۸ - ۰۷:۱۵\nمردم برخی از شهرهای کشورمان در چهارمین روزمتوالی در اعلام انزجار از آشوبگران دیروز اقدام به راهپیمایی کردند و حمایت خود را از فرمایشات رهبر معظم انقلاب و دفاع از امنیت و اقتدار کشور به نمایش گذاشتند.\nبه گزارش مشرق، این گزارش حاکیست ده‌ها هزار نفر از مردم ارومیه و ۸ شهر آذربایجان غربی همزمان با دیگر شهرهای ایران اسلامی برای دفاع از اقتدار و امنیت کشوراقدام به راهپیمایی کردند. مردم ارومیه در تقاطع امام- عطایی این شهر گرد آمده و از مسیر خیابان امام خمینی(ره) ارومیه به سمت میدان انقلاب حرکت کرده و در طول مسیر با سر دادن شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل انزجار خود را از توطئه‌های استکبار جهانی به بهانه‌های مختلف ابراز کردند.\nعکس/ راهپیمایی حمایت از اقتدار و امنیت در قزوین\nعکس/ راهپیمایی سمنانی‌ها در محکومیت اغتشاشگران\nعکس/ اعلام انزجار مردم کردستان از اغتشاشگران\nدر پایان این راهپیمایی نیز قطعنامه‌ای در دفاع از امنیت و اقتدار کشور و همچنین ابراز انزجار از حرکت‌های آشوبگرانه قرائت و بر پیگیری مطالبات اقتصادی مردم با هدف کمک به معیشت اقشار مختلف از سوی مسئولان تاکید شد.\nطنین فریاد بوشهری‌ها در محکومیت تخریب‌های اخیر\nانبوه مردم انقلابی و دوست‌دار نظام جمهوری اسلامی در بوشهر دیروز با برگزاری راهپیمایی میثاق با ولایت، محکومیت تخریب‌ها و اقدام‌های اخیر سلطه‌گران در کشور را فریاد زدند.\nدر این راهپیمایی گروه‌های مختلف مردم، زن و مرد و پیر و جوان همه آمده بودند تا دسیسه‌های فتنه‌گران را برای جلوگیری از پیشرفت و انسجام کشور خنثی و انزجار خود را از اقدام‌های اخیر توطئه‌گران اعلام کنند.\nنفوذی حیاکن آمریکا را رها کن، منافق حیاکن مملکت را رها کن، امید به آمریکا خیانت است به کشور، راه نجات کشور راه ولایت بود راه نفوذ دشمن مسدود باید گردد از جمله شعارهای مردم استان بوشهر در این راهپیمایی بود.\nمردم بیرجند روز دوم آذرماه در راهپیمایی خودجوش حمایت از اقتدار و امنیت کشور از میدان شهدا تا خیابان ارتش ضمن محکوم کردن اقدامات اخیر آشوبگران در برخی شهرهای کشور، با ولایت تجدید میثاق کردند.\nمردم سنندج هم‌صدا و متحد، ضمن اعتراض به تخریب اموال عمومی در اغتشاش‌های اخیر، خشم و انزاجار خود را بر سر اخلالگران فریاد زده و حمایت‌شان را از ثبات امنیت در کشور و استان اعلام داشتند.\nشنبه ۲ آذر ماه جاری حماسه‌ای دیگر با حضور مردم در سنندج خلق شد، مردم این شهر به صورت خودجوش دست به راهپیمایی زده و برائت خود را از اخلالگران نظم و امنیت عمومی با شعار مرگ بر اخلالگر و مرگ بر معاند فریاد زدند.\nمردم سنندج دیروز در میدان آزادی این شهر گرد هم آمده و با طی خیابان فردوسی در میدان انقلاب اجتماع کرده و بر ایستادگی و استقامت در برابر فتنه‌های دشمنان و بدخواهان این نظام تاکید کردند.\nاز جمله شعارهایی که در راهپیمایی توسط شرکت‌کنندگان سر داده شد، اغتشاش تمام شد- آمریکا رسوا شد، ما امنیت می‌خواهیم، با عاملان ناامنی برخورد کنید، کردستانی بیدار است از آشوبگر بیزار است، مرگ بر آمریکا، مرگ بر آشوبگر، مرگ بر بی‌بی‌سی فتنه انگلیسی، فتنه آمریکایی خنثی باید گردد، بود.\nهمچنین در شهرهای قروه، بیجار و کامیاران نیز مردم به نشانه اعتراض به اغتشاشات اخیر و تخریب اموال عمومی به صورت خودجوش اقدام به راهپیمایی کردند و حرکت ناپسند اخلاگران را محکوم کردند.\nمردم سمنان هر نوع اغتشاش را محکوم کردند\nمردم سمنان در هوای سرد و سوزناک دوم آذر ۹۸ با حضور پرشور خود در راهپیمایی علیه آشوبگران و اغتشاشگران نظام حمایت و پشتیبانی خود را از نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران به رخ کشیدند.\nراهپیمایی مردم سمنان از ساعت ۱۰ صبح دیروز از میدان مشاهیر آغاز شد و با سردادن شعارهایی مانند «مرگ بر استکبار» و «مرگ بر اغتشاشگران» انزجار و برائت خود را از برهم‌زنندگان امنیت کشور اعلام و در پایان راهیپمایی با جمع شدن در میدان سعدی با آرمان‌های انقلاب بیعت کردند.\nوی ادامه داد: یکسال است که مردم در فرانسه اعتراض می‌کنند و یکبار ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا به این موضوع نپرداخت، اما با حضور چند فتنه‌گر در ایران با حمایت‌های خارجی آشوب ایجاد شد.\nقندهاری اضافه کرد: آلمان و فرانسه با حمایت از اغتشاش‌های ایران در امور داخلی کشور دخالت می‌کنند، در حالی که در کشور خودشان اعتراض وجود دارد ولی مانند ایران بزرگنمایی نمی‌کنند.\nرئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی استان سمنان گفت: دشمن با ایجاد اختلاف و تفرقه به دنبال آسیب به ایران بود و تدابیر رهبر فرزانه انقلاب موجب تقویت وحدت انسجام در کشور و مانع تحقق اهداف دشمنان شد.\n«نه» مردم اهواز به اغتشاشگران\nراهپیمایی بزرگ مردم اهواز در حمایت از اقتدار و امنیت کشور، دوم آذرماه با حضور قشرهای مختلف مردم همیشه در صحنه این شهر دیروز برگزار شد.\nجمع بی‌شماری از مردم همیشه در صحنه شهرستان اهواز از ساعت ۹:۳۰ صبح روز شنبه در یک حرکت خودجوش و مردمی در میدان مولوی اهواز جمع شده و در یک راهپیمایی با شکوه به سمت خیابان سلمان فارسی(نادری) این شهر حرکت کرده و نسبت به حفظ نظام و برخورد با هرگونه اغتشاش و ناآرامی تاکید کردند.\nدر این راهپیمایی با شکوه مردم اهواز با سردادن شعار مرگ بر آمریکا، مرگ بر فتنه گر، ملت ما بیدار است از آشوب‌گر بیزار است ، انزجار خود را از حرکت‌های اخیر آشوبگران در تخریب اموال عمومی اعلام کرده و خواستار برخورد قضایی با این افراد شدند.\nحضور قایقرانان در رودخانه کارون در حالی که پرچم جمهوری اسلامی به دست داشتند جلوه‌های زیبایی در این راهپیمایی ترسیم کرده بود.\nهمچنین افراد راهپیمایی‌کننده پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی ایران را با خود حمل کردند تا به دشمنان اثبات کنند که حتی گرانی، تورم، افزایش قیمت و... هیچ فاصله‌ای بین مردم و نظام ایجاد نخواهدکرد.\nدر پایان نیز مردم با تجمع در چهار راه آبادان ضمن محکوم کردن اغتشاشات اخیر کشور و برخی شهرستان‌های خوزستان قطعنامه‌ای در چهار بند قرائت کرده و ضمن اعلام انزجار از افراد فتنه‌گر و آشوب‌طلب خواستار محاکمه سریع فریب‌خورده‌های اخیر آشوب‌ها به بهانه بنزین شدند.\nقزوینی‌ها دشمنان نظام را ناامید کردند\nراهپیمایی مردم قزوین علیه آشوبگران دیروز همزمان با سراسر کشور از میدان میرعماد تا سبزه میدان این شهر برگزار شد. نماینده ولی‌فقیه در استان و امام جمعه شهر قزوین در این راهپیمایی گفت: حضور حماسی مردم در راهپیمایی علیه آشوبگران، دوستان انقلاب و نظام را امیدوار و دشمنان نظام را ناامید کرد.\nآیت‌الله عبدالکریم عابدینی در حاشیه راهپیمایی عظیم مردم علیه آشوبگران اظهار داشت:مردم با حضور گسترده خود نشان دادند شیطنت دشمنان را درک کرده و اجازه عملیاتی شدن نقشه‌های آنها را نخواهند داد.\nوی تصریح کرد: حضور پرشور و گسترده مردم در این راهپیمایی نشان می‌دهد که انقلاب اسلامی ایران کاملاً زنده و پویا در حال پیشرفت است و به تمام دنیا صادر می‌شود.\nگروه‌های مختلف مردم شیعه و اهل سنت گنبدکاووس درشرق استان گلستان درحمایت از اقتدار و امنیت کشور، منویات و رهنمودهای رهبر معظم انقلاب و نیز محکوم کردن اقدامات اغتشاشگران و آشوبگران در برخی شهرهای ایران اسلامی، راهپیمایی برگزار کردند.\nآحاد مختلف مردم گنبدکاووس در راهپیمایی خود که دیروز شنبه از مقابل مسجد قائمیه این شهر آغاز و تا مصلای امام جعفر صادق(ع) ادامه داشت، با سردادن شعارهایی علیه فتنه‌گران، آشوبگران و نیز آمریکا و اسرائیل، حمایت خود را از رهبری و آرمان‌های انقلاب اسلامی نشان دادند.\nکوچک و بزرگ و زن و مرد، علما و روحانیون، فرهنگیان، بازاریان، کارگران، دانش‌آموزان، دانشگاهیان و ورزشکاران دراین راهپیمایی حضور داشتند.


سندروم متابولیک یکی ازشایع ترین عوارضی است که امروزه بسیاری از مردم را بدون این که از وجود آن در بدن خود آگاه باشند، درگیر کرده است.\nطبق تحقیقات انجام گرفته در این زمینه از هر سه بزرگسال، یک نفر به این عارضه مبتلاست.\nسندروم متابولیک به مجموعه ای از عوامل خطرزا مانند چاقی در ناحیه شکم، افزایش قند خون، افزایش تری گلیسیرید خون، افزایش فشار خون و کاهش کلسترول مفید گفته می شود که همگی این عوامل خطر ابتلا به بیماری های قلبی، سکته مغزی و دیابت را افزایش می دهند و به همین دلیل نادیده گرفتن و پیشرفت این عارضه بسیار خطرناک و کشنده است.\nسندروم متابولیک علائم و نشانه هایی دارد که در صورت مشاهده حداقل سه مورد از آنها نسبت به ابتلا به این عارضه بایستی مشکوک شد. البته وجود یکی از این علائم، نشاندهنده سندروم متابولیک نیست هر چند برای اطمینان از سلامتی خود بهتر است با پزشک خود در این مورد مشورت نمایید.\n1- بزرگ شدن شکم و ناحیه میانی بدن\nیکی از علائم بارز ابتلا به سندروم متابولیک، چاقی در ناحیه میانه تنه می باشد، که در اصطلاح چاقی شکم نامیده می شود. سایز طبیعی دور کمر در مردان 101 سانتیمتر و در زنان 89 سانتیمتر است و افزایش بی رویه دور کمر می تواند نشانه خطر باشد.\nحتی افراد با وزن نرمال نیز ممکن است در ناحیه شکم و پهلوهای خود دارای چربی اضافه باشند؛ این دسته از افراد با وجود لاغری در معرض خطر ابتلا به سندروم متابولیک قرار دارند.\nاین چربی به دلیل وجود چربی احشایی مرکزی است که دور تا دور ارگانهای بدن را فرا گرفته است. برای رهایی از این چربی های اضافه با یک متخصص تغذیه مشورت کرده و رژیم غذایی خود را اصلاح کنید. همچنین ورزش های هوازی را در برنامه روزانه خود قرار دهید.\n2- افزایش قند خون و مقاومت نسبت به انسولین\nیکی دیگر از نشانه های بارز ابتلا به قند خون بالا، تشنگی بیش از حد و مصرف آب بسیار و به دنبال آن نیاز به دفع می باشد. قند خون و مقاومت به انسولین در اثر عوامل زیادی ممکن است بروز کند، از جمله دیابت، استرس زیاد، پرخوری و کم تحرکی. در هر صورت ابتلا به قند خون بالا یکی از دلایل احتمالی ابتلا به سندروم متابولیک می باشد.\nافزایش فشار خون، موجب سر درد، سرگیجه، تاری دید، درد در قفسه سینه و اختلال در تنفس می شود. این علائم معمولا زمانی بروز می کنند که فشار خون بسیار بالا رفته باشد. در صورت ابتلا به فشار خون بالا هر چه سریع تر برای درمان اقدام نمایید.\n4- استفاده از یک رژیم غذایی سالم و صحیح\nرژیم غذایی سالم معمولا برنامه ای است که همه انواع گروه های غذایی با حفظ تناسب لازم در آن رعایت شده باشد. همچنین مقدار نمک (میزان مجاز نمک برای هر بزرگسال، 1 قاشق چایخوری در روز است) و شکر دریافتی نیز بسیار محدود شده باشد. اصلاح رژیم غذایی در واقع مهمترین اقدام در کاهش احتمال ابتلا به سندروم متابولیک می باشد.\nبرای جلوگیری از ابتلا به سندروم متابولیک، ورزش (به ویژه ورزش هوازی) را در برنامه روزانه خود قرار دهید. ورزش منظم موجب کاهش وزن شده و از ابتلا به مشکلاتی نظیر فشار خون بالا پیشگیری می کند. حتی اگر امکان رفتن به باشگاه و انجام تمرینات هوازی در باشگاه را ندارید، می توانید با پیاده روی سریع به مدت 30-15 دقیقه در روز، تاثیر فوق العاده آن را در برطرف کردن مشکلات جسمی خود مشاهده نمایید.\n6- کاهش کلسترول مفید خون\nکاهش کلسترول مفید (HDL) از حد معینی (50 میلی گرم در زنان و 40 میلی گرم در مردان) نشانه خوبی نیست و یکی ااز عوامل افزایش احتمال ابتلا به سندروم متابولیک می باشد.\n7- افزایش سطح تری گلیسیرید خون\nافزایش سطح تری گلیسیرید خون به میزان 150 میلی گرم در دسی لیتر، یکی از عوامل افزایش خطر ابتلا به سندروم متابولیک است.\nخطر ابتلا به سندروم متابولیک


تصویر 360 درجه پانورما بجای پنجره برای خودروهای آینده\nاخبار خودرو تصویر 360 درجه پانورما بجای پنجره برای خودروهای آینده\nیک شرکت ایتالیا خودوریی طراحی کرده که از شیشه و پنجره در آن خبری نیست.\nپردیس خودرو:یک شرکت ایتالیا خودوریی طراحی کرده که از شیشه و پنجره در آن خبری نیست.\nبه گزارش پایگاه خبری "پردیس خودرو"این خودرو الکتریکی یک خودروی اسپرت برقی می باشد که برای مسابقات طراحی شده است.\nطراحان این خودرو هیچ شیشه و پنجره ای برای این خودرو طراحی نکرده اند .این خودرو فقط دارای کابین برای راننده می باشد که دور تا دور این کابین مانیتور هایی نصب شده که تصویر 360 درجه پانورما اطراف خودرو را نمایش می دهد.نام این خودرو توسط شرکت ایتالیایی TROC گذاشته شده است.\nاین خودروی داراری چهار موتور الکتریکی بوده که هر موتور متصل به یک چرخ می باشد.حداکثر سرعت این خودرو 250 کلیومتر و باطری های با یک بار شارژ تا 170 کلیومتر ار پوشش می دهد.\nهمچنین TROC دارای یک دستیار راننده می باشد که در طول مسابقه راننده را کمک می کند.\nاین خودرو در نمایشگاه ژنو رونمایی شد.\nخودروTROC خودروی بدون پنجره


اختراع آینده (فصل هشتم وبخش پایانی): asre-nou.net\nشاید مهم‌ترین پرسش در باره ساخت و پرداخت قدرت این باشد که عامل فعال پروژه پسا کار چه کسی خواهد بود؟ منافع این عامل فعال در یک جامعه پسا کار کدام موقعیت اجتماعی را پیدا خواهد کرد؟ روشن‌ترین پاسخ آن است که قبلاً دیده‌ایم: جمعیت مازاد در حال گسترش است. در حقیقت، با رانده شدن کارگران کشورهای پیشرفته به چرخه ناامنی، و با پیوستن تعداد هر چه بیشتری از جمعیت بین‌المللی به کارگران "آزاد" در سرمایه‌داری، ویژگی بنیادی پرولتاریا بودن، موج وسیع‌تری از مردم را شامل خواهد شد. همان‌گونه که مارکس استدلال می‌کرد، ما همه تهیدستان واقعی هستیم. بنابراین در یک نظر اجمالی، چنین بنظر می‌رسد که این روندها روایت کلاسیک مارکسیستی را تأیید می‌کنند که به اعتبار آن طبقه کارگر با جذب حمایت هر چه تعداد بیشتری از مردم به موقعیتی مسلط دست خواهد یافت که موقعیت اقتصادی او را آسان‌تر خواهد کرد (۵). چنین پیش‌بینی شده بود که با متراکم شدن هر چه بیشتر طبقه کارگر در کارخانجات بزرگ صنعتی، طبقه کارگر ناگزیر به همبستگی بلحاظ، فیزیکی (تقسیم فضا‌ها)، منافع (کاهش ساعات کار، دستمزد بالا‌تر)، و محتملاً در ترم آگاهی (بیشتر شدن آگاهی او نسبت به موقعیت خود بعنوان پرولتاریا) خواهد شد. کاهش تقاضا برای نیروی کار متخصص موجب حذف هیرارشی بین کار با مهارت و کار کمتر ماهر خواهد شد، ضمن این که تقاضای بالا برای کار معنایش توجه کمتر سرمایه به تقسیم‌بندی‌های هویت محور است (توجه به نژاد، جنسیت و ملیت) (۶). در پاره‌ای موارد چنین اتفاقی در جاه‌هایی، افتاده است. بعنوان مثال، در اوائل قرن بیستم آمریکا شاهد محروم بودن خشن عضویت طبقه کارگر سیاهپوست در اتحادیه‌های کارگری سفید بود، ولی بعد از جنگ دوم جهانی این تقسیم‌بندی نژادی در مناطق زیادی شروع به فروپاشی کرد (۷). به‌همین ترتیب، تبعیض‌هایی که محور آن‌ها سن، جنسیت، مهارت، ملیت و درآمد بود، همزمان با توسعه سرمایه‌داری باید کنار زده می‌شدند (۸). شاید مهم‌ترین علت این باشد که این طبقه کارگر نوظهور پاره‌ای از اهرم‌های فشار، بدلیل جایگاه‌اش در تولید، در اختیار داشت که اهمیت استراتژیک و محوری داشتند. اعتصاب، کنترل کارخانه، کاستن از سرعت کار و تاکتیک‌های مشابه همه برای اخلال در فرآیند تولید و تحت فشار قرار دادن مدیریت و سرمایه‌داران در موافقت و تن دادن به مطالبات طبقه کارگر طراحی شده بودند (۹). چنین پارادیم طبقاتی که پیش از آن تنها شامل کارگران سفید، مرد کارخانه بود – به این علت در نظر گرفته شد که تعداد آن‌ها زیادتر، همگون و قدرتمند شوند، و طبقه را به پیشاهنگ انقلاب پسا سرمایه‌داری تبدیل کنند. اما چنین اتفاقی نیفتاد. طبقه کارگر قطعه قطعه شد، ساختارهای سازمانی آن درهم شکسته شدند و امروز "دیگر چنین طبقه کارگری وجود ندارد که بتواند منسجم کننده کل طبقه باشد" (۱۰).\nقدرت و توانمندی طبقه کارگر براثر مجموعه مرکبی از فشار ناشی از تهی شدن شهرها از صنایع و انتقال آن‌ها، جهانی شدن تولید، افزایش اقتصادهای خدمات محور، شدت یافتن سختی کار و کاهش ایمنی، متزلزل شدن و پایان جایگاه استوار روش کلاسیک تولید فوردیسم و ترویج و فزونی یافتن چندگانگی در هویت طبقه کارگر صنعتی شدیداً ضربه خورده است. طبقه کارگر سنتی در سرتاسر دنیا، عمدتاً در حاشیه قرار گرفته است (بجز چند استثناء در کشورهایی مانند آفریقای جنوبی و برزیل) (۱۱). جنبش کارگری چین از حد معینی قدرت برخوردار است، اما، حتی آن جا نیز برون سپاری تولید به کشورهای پیرامونی از هم اکنون تا حدود معینی موجب تضعیف قدرت این جنبش شده است (۱۲). امروز قدرت طبقه کارگر کلاسیک بین‌المللی شدیداً در معرض خطر است، و تحت شرایط فعلی احیا و بازگشت به قدرت و توانمندی گذشته بعید بنظر می‌رسد. در وضعیتی که امروز طبقه کارگر قرار گرفته، چنین بنظر می‌رسد که دیگر آن موضع کلاسیک انقلابی وجود ندارد؛ تنها آرایهٔ گوناگون بعضاً درهم ریخته‌ای از منافع و تجربه‌های رنگارنگ موجود است. اما، شاید این نظر مورد پرسش قرار گیرد که طبقه کارگر صنعتی هرگز در موقعیت دگرگونی جهان قرار نداشته – شرایط امروز با سال‌های آغازین جنبش کارگری تفاوت چندانی نکرده است. اول، تصور اتحاد طبقه کارگر همواره یک نظریه الهام‌بخش بوده تا واقعیتی موجود. پرولتاریا از همان آغاز بعلت تفاوت‌ها آسیب دیده است – اختلاف دستمزد بین مردان کارگر و کار بدون دستمزد زنان، بین کارگران "آزاد" و بردگان غیر آزاد، بین صنعت‌گران ماهر و کارگران فاقد مهارت، بین کارگران مرکز و کارگران پیرامونی و بالاخره بین کارگران ملت‌های مختلف درون یک کشور (۱۳). گرایش وحدت طبقه کارگر همواره پدیده‌ای محدود بوده، و این تفاوت‌ها امروز نیز با سماجت به‌قوت خود باقی، و تحت شرایط تقسیم کار بین‌المللی تشدید نیز شده‌اند. شاید، و بسیار بنیادی‌تر بتوان گفت که اگر تهی شدن شهرها از صنایع (اتوماسیون شدن کامل تولید کارخانه‌ای) گامی ضرور در طی طریق رسیدن به یک جامعه پسا سرمایه‌داری است، پس بنابراین طبقه کارگر صنعتی هرگز عامل ایجاد تغییر نخواهد بود. هستی اجتماعی این طبقه در پیوند با شرایط اقتصادی بوده که با گذار به پسا سرمایه‌داری باید آن شرایط از بین می‌رفت. اگر اتوماسیون کامل صنایع کارخانه‌ای برای گذار به پسا سرمایه‌داری ضروری است، در این صورت طبقه کارگر صنعتی به‌ناچار قدرت و وزن خود را در چنین فرآیندی از دست خواهد داد – تکه پاره شدن و فروپاشی که ما در طی دهه‌های اخیر شاهد آن بوده‌ایم.\nپس، امروز کدام نیرو می‌تواند عامل ایجاد کننده تغییر باشد؟ علیرغم رشد عددی جمعیت مازاد و ناتوانی عمومی پرولتاریا، باید بپذیریم که هیچ پاسخی براحتی نمی‌تواند خود را عرضه کند. مخدوش شدن مرز بین شاغلان و بیکاران، مستخدمین رسمی و غیر رسمی، با زوال عامل تغییر منبطق و همگرا شده است. تکه پاره شدن گروه‌های سنتی مقاومت و شورش و تجزیه عمومی طبقه کارگر معنایش این است که وظیفه امروز باید گره و پیوند زدن و ایجاد یک "ما" نو است. گروهی از قبل آماده که تجسمی از منافع گلوبال و یا رسالت طلایه‌داری این پروژه گذار را در خود نهفته داشته باشد، وجود ندارد – نه کارگران صنعتی، نه کارگران حوزه کار روشنفکری و نه لمپن پرولتاریا. پس، چگونه باید از سایه روشن این چند پاره‌گی پرولتاریا، یک گروه از مردم را ایجاد کرد؟ (۱۴) برای سازماندهی چنین همگراهی در عمل روش‌های گوناگونی وجود دارند. همانگونه که مشاهده کردیم، در رویکرد کلاسیک مارکسیسم پیش فرض چنین است که گرایشات درونی سرمایه‌داری بگونه‌ای است که موجب شکاف بیشتر طبقاتی شده که لزوماً به وحدت طبقاتی طبقه کارگر خواهد انجامید. استدلال دیگران وحدت بر پایه منافع مشترک بود – برای مثال، نیازهای بیولوژیکی – اما اشتراکات حداقل نتیجه‌اش نیز مطالبات حداقل خواهد بود (۱۵). در مقابل، در جنبش‌های اشغال اغلب اتحادها بر پایه نزدیکی‌های فیزیکی پدیدار شدند – نحله‌ها در کنار هم کار و یا زندگی می‌کردند. اما، چنین وحدتی اغلب بر اختلافات واقعی سرپوش می‌گذاشت، و چیزی بیشتر از یک نماد مشترک نبود. وقتی که چنین نزدیکی فیزیکی به‌دلیل برچیده شدن اشغال اماکن از بین می‌رفت، اتحاد نیز به‌سرعت فرو می‌پاشید. در بهار عربی، اتحاد بواسطه مخالفت‌های متنوع بر علیه استبداد ظالمانه شکل گرفته و گردهمآیی طیفی از گروه‌های نامتجانس را موجب شده بود (۱۶). با این حال، تجربیات اخیر نشان می‌دهند که هرگونه اتحادی که صرفاً بر پایه مخالفت صورت گرفته باشد، با سقوط و از میان برداشته شدن موضوع مخالفت فرو پاشیده شده است.\nمسئله یک پروژه پسا کار این است که، مخرج مشترک قرار دادن هستی پرولتاریا، تنها یک همبستگی حداقل را بوجود می‌آورد که تنها می‌تواند از تجربیات و منافع طیف وسیع واگرایی حمایت کند (۱۷). چالشی که سیاست‌های تغییر در پیش‌رو دارد این است که بتواند چنین طیفی از اختلافات را در یک پروژه عمومی و مشترک فرموله کند – در غیر این صورت نتیجه چنین خواهد شد که مبارزه طبقاتی تنها مبارزه واقعی است. تحت چنین شرایطی چندان تعجب برانگیز نیست که مشاهده می‌کنیم که بسیاری از مبارزات سیاسی امیدوار کننده و جذاب سال‌های اخیر خود را جنبش‌های پوپولیستی، بجای جنبش‌های طبقاتی معرفی کرده‌اند (۱۸). منظور ما از "پوپولیست" شکلی از جنبش نابخردانه و بی‌فکر، و یا یک شورش با کمترین مخرج مشترک، و یا جنبشی با نوع معینی از مضمون سیاسی نیست (۱۹). بجای آن، پوپولیسم نوعی منطق سیاسی است که کلکسیونی از هویت‌های مختلف را در مقابل یک خصم مشترک برای پی‌کاوی یک دنیای جدید، بهم می‌بافد (۲۰). از جنش ضد جهانی شدن تا سیریزا در یونان، پودموس در اسپانیا، و تعداد زیادی از جنبش‌های کشورهای آمریکای لاتین و نیز جنش اشغال در سرتاسر جهان غرب، این جنبش‌ها بخش‌های متعددی از لایه‌های گوناگون اجتماعی را بجای در نظر داشتن صرفاً هویت طبقاتی، بهم بافته و سازماندهی کرده‌اند (۲۱).\nدر این فرآیند منافع ویژه‌ای بگونه فزاینده‌ای جنبه عمومی یافته و پوپولیسم پدیدار می‌شود، که قاطعانه برعلیه نظم موجود وارد عمل می‌شود. "مردم"، برخلاف گروه‌بندی طبقاتی سنتی، برپایه یک اتحاد اسمی (صوری)، در شرایط فقدان هر نوع از اتحاد مفهومی گرد هم می‌آیند. مقوله مردم پیچیده‌ای است، آکتوری ستیزه‌جو و در عین حال سازنده است. خود را گروهی منسجم نامگذاری کرده، بدون داشتن هر نوع منافع مادی مشترک ضرور. این نکته کمک می‌کند که توضیح داد که برای مثال چرا، بسیار سخت بود که سیاست‌های جنبش اشغال را بهم پیوند زد. ۹۹ درصد آن‌ها برپایه یک نام جمع شده بودند تا یک سیاست مشترک. این وحدت صوری با نامگذاری پوپولیسم تکمیل می‌شود، (حاصل) شکست جامعه و اپوزیسیون در مقابل آنچه است که خود در مقابل آن قد علم کرده (۲۳). با نامگذاری دشمن، برای طیف وسیعی از مردم امکانی بوجود می‌آید که ببینند که منافع و مطالبات آن‌ها توسط جنبش بیان می‌شود. برای مثال، جنبش اشغال به‌نام یک درصد نامیده شد، پودموس "کست" (فرقه)، و سیریزا "توریکا" (سه گانه) نام گرفتند. مثل نامگذاری مردم، اتلاق یک نام برای آنتاگونیسم نیز در ارتباط با وابستگی و تعلق به حقایق تجربی است، اما ضرورتاً نیازمند این نیست که به آن محدود بماند. به‌عنوان نمونه، تقسیم‌بندی که جنبش اشغال بین یک درصد و ۹۹ درصد بیان می‌کند، بیانگر آنتاگونیسمی است که مردم را بواسطه آن، علیرغم فقدان دقت تجربی، بسیج می‌کند (۲۴). نامگذاری مردم و مخالفت آن‌ها نوعی عمل سیاسی است، نه یک بیانیه علمی. بنابراین، هر دو، هم مردم و هم آنتاگونیسم در جامعه بیان کننده یک عمل نامگذاری ترکیبی اند. این نامگذاری پاسخی است در برابر ناممکن بودن خوانش آنتاگونیسم جامعه از ضرورت‌های تاریخی خشن، در عصری که هویت‌های طبقاتی درهم ریخته و اختلافات افزایش یافته.\nاما، برای این که چنین "مردمی" برای پوپولیسم فراهم شود، عناصر دیگری نیز مورد نیاز است. اول، باید یک مطالبه یا مبارزه ویژه قبل از دیگر خواسته‌ها برجسته گردد. به‌عنوان مثال، جنبش اشغال طیفی از نارضایتی‌های محلی، منطقه‌ای و ملی را تحت لوای مبارزه برعلیه نابرابری بهم گره زد. در چنین مواردی، این یک گروه خاص نیست که در پی برسمیت شناخته شدن از طرف جامعه است، بلکه این گروه خاص است که در عرصه بین‌المللی برای جامعه حرف می‌زند. اما برای آن که بتواند چنین کاری را بعهده بگیرد، باید بعنوان تجسمی از منافع طیف گسترده گوناگونی دیده شود. نباید تنها از منافع خود دفاع کند، بلکه باید بطور واقعی منعکس کننده طیف گسترده‌ای از منافع باشد (۲۵). برای یک جنبش کارگری سنتی، باید حد منافع مشترک به‌اندازه‌ای باشد که تضمینی برای حفظ و وفاداری همه مؤتلفین باشد. اما در یک جنبش پوپولیستی، فقدان یک اتحاد فوری برپایه منافع مادی به‌معنای متأثر بودن دائمی انسجام آن از تنش بین آن مبارزه‌ای که در نوک پیکان و جلوتر از دیگران است و دیگر مبارزات است. بدین ترتیب پوپولیسم درگیر یک چانه زنی و مذاکره دائمی در باره اختلافات و دلبستگی‌های خاص، برای ایجاد یک زبان و برنامه مشترک جدا از هر نیروی گریز از مرکز است. تفاوت بین یک جنبش پوپولیستی و رویکردهای حرکت‌های مردمی در موضع آن‌ها نسبت به اختلافات نهفته است: ضمن این که اولی در پی ایجاد یک زبان و پروژه مشترک است، دومی ترجیح می‌دهد که اختلافات خود را بعنوان اختلاف نشان دهند و از هر کارکرد جهانشمولی آن پرهیز شود. ساازماندهی و بسیج برای یک جنبش پوپولیستی پیرامون سیاست‌های مخالف – کار نیازمند این است که این جنبش بگونه‌ای خود را بیان کند که مبارزات گوناگون برای عدالت اجتماعی و رستگاری انسان بتوانند این جنبش را تجسم و بیان کننده منافع خود بدانند. مهم این است که، سیاست‌های مخالف – کار چنین منابعی را فراهم کنند: به‌عنوان مثال، شاید انتخاب بهترین گزینه برای ائتلاف سرخ – سبز تا به‌حال چنین بوده، غلبه بر تنش بین برنامه اقتصادی برای اشتغال و رشد، و برنامه زیست محیطی جهت کاهش میزان آزاد سازی گازهای گلخانه‌ای بوده. پروژه پسا کار همچنین، ذاتاً پروژه‌ای فمنیستی است که کار پنهان و بدون دستمزد زنان در خانه را، که عمدتاً نادیده گرفته می‌شود را برسمیت می‌شناسد. همچنین فمنیستی کردن بازار کار و نیاز تأمین استقلال اقتصادی برای رهایی کامل زنان. پروژه پسا کار به همین اندازه در پیوند با مبارزه ضد نژاد پرستی است. جمعیت‌های سیاه و دیگر اقلیت‌ها تاکنون بعلت رشد بیکاری و حبس و زندانی شدن توده‌ای شدیداً ضربه دیده‌اند. حبس و خشونت پلیس نیز چاشنی جوامع فاقد کار بوده. در نهایت پروژه پسا کار بر پایه مبارزات پسا استعماری و مبارزات ملی که با هدف دست یافتن به وسیله‌ای برای امرار معاش برای توده‌های عظیم نیروی کار غیر رسمی بوده و همچنین بسیجی علیه برج و باروها در مقابله با مهاجرت، بنا شده است (۲۶). \nبیان و توضیح کاراکتر یک جنبش بگونه‌ای که بتواند با تأکید بر اهمیت مطالبات، اختلافات را بهم نزدیک کند، به هر پوپولیسم درست و خوب کمک خواهد کرد. چگونگی و شکل طرح خواسته‌ها یکی از ابزار مرکزی برای دستیابی و ایجاد اتحاد است، و بنابراین باید از راه‌های مختلف با گروه‌های متفاوتی از مردم ارتباط برقرار کند (۲۷). مطالبات باید بگونه‌ای تشریح و بیان شوند که از قبل پیش‌بینی نشده باشند که فراخوان گروه معینی از مردم را مخاطب قرار می‌دهد، در این صورت به گروه‌های مردم این امکان داده می‌شود که ضمن حفظ تفاوت‌های خود با دیگر گروه‌ها، منافع خاص خود را در آن‌ها منعکس شده ببینند (۲۸). برای مثال، مطالبه برای سیاست‌های مخالف – کار برای دانشجویان دانشگاه، یک مادر تنها، یک کارگر صنایع، و دیگرانی که در خارج از نیروی کار قرار داده شده اند؛ معناهای متفاوتی دارد، علیرغم این تفاوت‌ها، هر یک از این گروه‌های مردمی بشکلی منافع خاص خود را در فراخوان برای جامعه پسا – کار منعکس شده می‌بینند. در این صورت بسیج این گروه‌های مردمی در زیر یک مطالبه معین تبدیل به یک سیاست میدانی می‌شود. بنابراین جنبشی که بر اساس منطق پوپولیستی بنا شود، قادر خواهد بود که موجب استحکام و بوجود آوردن توافق بین طیفی از نارضایتی‌ها و خواسته‌های موجود شود، بدون این که ضرورتاً نافی تفاوت‌ها باشد (۲۹). خواسته‌های معینی در ارتباط با یکدیگر در یک برنامه گنجانده می‌شوند که در آن برنامه سهم مطالبه هر گروه اجتماعی در مقابله با آنتاگونیسم مشترک بدقت منعکس می‌شود. به این خاطر است که چرا نظریه آینده برای یک پوپولیسم مناسب بنیادی، و این همان عنصری است که بسیاری از جنبش‌های پوپولیستی گذشته فاقد آن بوده اند. برای مثال، جنبش اشغال هرگز نتوانست موقعیت‌های منفی، سکون و عدم تحرک جنبش را به یک پروژه مثبت سیاسی ترجمه کند که بتواند مردم را گرد آن بسیج کند. جنبش اشغال، منافع گوناگون را هرگز در پروژه‌ای برای یک آینده بهتر همگرا نکرد، و در همان سطح منفی و نفی باقی ماند و نتوانست " ذهنیتی مستقل با تمرکز بر انگیزه" بوجود آورد (۳۰).\nتشکیلات و سازمان واسطه کلیدی بین نارضایتی و اقدام مؤثر است – سازمان مقدار کمی معینی از مردم را به نیروی کیفی کاملاً متفاوتی تبدیل می‌کند. همانطور جنبش اشغال، جنبش ضد جنگ، جنبش ضد گلوبالیزاسیون آشکار ساخت، معضل چپ لزوماً در ارتباط با اعداد خام نیست. چپ بلحاظ صرف کمی، چندان "ضعیف‌تر" از راست نیست – بلکه در ترم توانایی در بسیج مردمی، برعکس آن درست بنظر می‌رسد. بویژه در زمان بحران، چپ نشان داد که شدیداً قادر به بسیج یک جنبش مردمی است. مشکل در مرحله بعدی است: نیروهای بسیج شده چگونه سازمان یافته و صف‌آرایی شده اند. در سیاست مردمی، معنای سازمان وابستگی طلسم‌گونه به رویکردهای لوکالیسم (محلی گرایی) و هوریزانتالیسم (افقی‌گرایی) بود که اغلب موجب تحلیل بردن و تضعیف ایجاد یک پروژه گسترده رو به رشد ضد هژمونیک بود (۳۱). وابستگی طلسم گونه سازمانی به رویکردی خاص، یکی از زیان‌بارترین جنبه‌های تفکر چپ در سال‌های اخیر بوده: باور به این که، تنها مناسب‌ترین شکل سازمانی موفقیت سیاسی را در پی خواهد داشت (۳۲). مقصر اصلی سیاست مردمی است، اما تعداد زیادی از مواضع اورتدوکس نیز به‌همین میزان مقصرند - طیفی از نسخه‌های درمانی از پیش پیچیده شده برای به سراشیب کشاندن قدرت چپ اتحادیه‌های کارگری، پیشگامان، احزاب سیاسی و گروه‌های مرتبط با آن‌هارا نیز در بر گرفته. در اغلب موارد، بدون توجه به زمینه‌های استراتژی پیش‌رو این اشکال سازمانی مورد حمایت قرار گرفته اند. به‌عنوان نمونه، در رویکرد سیاست مردمی، شکل ویژه سازمانی تحت شرایط خاصی ایجاد می‌گردد و تلاش می‌شود که آن شکل سازمانی در سرتاسر میدان اجتماعی و سیاسی مستقر شود. بدون این که قصد نفی موضوعیت رویکرد به معضل سازمانی را داشته باشیم، ما نیازمند این هستیم که به سلامت و گوناگونی اشکال سازمانی بیاندیشیم.\nنکته ساده‌ای که می‌توان در تقابل به وابستگی طلسم‌گونه (فتیشیسم) سازمانی ذکر کرد این است که یک پروژه سیاسی نیاز به تقسیم کار دارد. در یک جنبش سیاسی موفق، وظایف گوناگون اساسی وجود دارند که باید انجام شوند: بالا بردن آگاهی، حمایت حقوقی، هژمونی رسانه‌ای، تجزیه تحلیل قدرت، سیاست پیشنهادات، تثبیت و استحکام حافظه طبقاتی، و رهبری تنها تعداد کمی از این وظایف اند که می‌توان نام برد (۳۳). برای انجام این وظایف و انجام تغییرات سیاسی در مقیاس کلان، تنها یک شکل سازمانی کفایت نمی‌کند. به این اعتبار ما در جستجوی ترویج یک شکل واحد سازمانی بعنوان ابزاری ایده‌آل برای جسم دادن به بردارهای تغییر نیستیم. هر جنبش موفقی، تنها نتیجه کارآیی یک شکل واحد سازمانی نبوده، بلکه حاصل زیست طیف گسترده‌ای از اشکال سازمانی در کنار هم بوده است. این اشکال سازمانی کم و بیش به‌صورتی هماهنگ عمل کرده‌اند که پاسخگوی تقسیم کار مورد نیاز برای تغییرات سیاسی باشند. رهبران در فرآیند گذار رشد خواهند کرد، اما حزب پیشاهنگی وجود نخواهد داشت – تنها تلفن همراه نقش پیشاهنگ را ایفا خواهد کرد (۳۴). یک محیط هم‌زیستی سازمانی معنایش پولاریسم نیروهایی است که می‌توانند نسبت به نقاط قوت و ضعف خود بازخورد مثبت داشته باشند (۳۵). چنین محیط زیست سازمانی بسیج شدن با انگیزه مشترک برای یک دنیای آلترناتیو، بجای ائتلاف‌های شکننده و پراگماتیسمی را می‌طلبد (۳۶). و این مستلزم ایجاد آرایه‌ای گسترده از سازمان‌های دمساز است: نکنه مهم این است که چیزی را خلق کرد بسیار فراتر از صرف ساختن یک ائتلاف (که در آن همه طرفین ترکیب تنوع گروهی ائتلاف را درک کنند، و قرار باشد که هویت خود را همان‌گونه که هست حفظ کرده و تنها بطور موقت با یک دیگر همکاری نمایند) و کمتر از جریانی که دارای یک راه حل مناسب برای همه چیز باشد (بعنوان مثال، نظر حزب). این نکته در رابطه به مداخلات استراتژیکی است که هم بتواند برای گروه‌های ذینفع جذاب باشد و هم این که چنان "دم دراز" باشد که تیول گروه خاصی نبوده، انحصاری نباشد، بلکه بعنوان مکملی که تأثیرات آن می‌تواند تقویت کننده یکدیگر باشد، عمل کند (۳۷).\nبررسی سریع اجمالی روی چگونگی کارکرد چنین محیط زیستی، تا حدودی فهم چگونگی کارکرد چنین پیشنهاداتی در کنار هم را نشان خواهد داد. کارکرد این اشکال سازمانی با در نظر داشت ویژه‌گی‌های موجود هر مبارزه و پیچیدگی چالش‌های پیش‌رو، تنها می‌تواند بسیار الگووار (قیاسی)، باشد. اکوسیستم سازمان‌ها تحت شرایط خاصی، بگونه‌ای اجتناب‌ناپذیر متأثر از تصمیمات مختلفی که در مورد موضوعات مختلف سیاسی گرفته می‌شود، ساخته می‌شود. طبق آن چه که گفته شد، برای هر سیاست مخالف - کار وجود یک جنبش اجتماعی گسترده حیاتی است، بنابراین برای این که از عهده چنین کاری برآمد، لزوماً باید طیف وسیعی از ترکیب سازمانی و تاکتیکی گوناگون داشت. در یک سوی چنین طیفی، انفجارهای پر انرژی زودگذر سیاسی، در اشکال شورش‌های اعتراضی خودجوش قرار دارند. بعنوان مثال در آمریکا، فاکتور کلیدی در پس انگیزه حمایت کنشگران از مقرر کردن درآمد پایه همگانی در دهه ۱۹۶۰، ناآرامی‌های مدنی بود (۳۹). اگر چه ممکن است چنین انفجارهایی مطالبات پیچیده‌ای را موجب نشوند، ولی به آن‌ها باید پاسخی داده شود. در دهه‌های اخیر این گونه‌ها برآمدها در جنبش اجتماعی در یک شکل و شمایل کمی سازمان‌یافته‌تر در رویکردهای سیاست‌های مردمی دیده شدند. عمل کردن تحت اصول دمکراسی مستقیم می‌تواند برای اهداف معینی سودمند باشد، از جمله این که موجب می‌شود که فریاد مردم شنیده شود، ایجاد یک حس قدرتمندی از مأموریت جمعی و فراهم کردن چشم اندازهایی برای مطرح شدن (۴۰). چنین چشم‌اندازهایی می‌توانند پرورش دهنده شرایط برای ایجاد یک اتحاد پوپولیستی باشند و به مردم توانمندی دیدن خود به‌عنوان یک جمع را بدهد. اما، آن چه که سازماندهی سیاست‌های مردمی فاقد آن بود، چشم‌انداز استراتژیکی برای گذار صحنه‌های زیبا و دلفریب اعتراض و جنبش گسترده پوپولیستی به یک عمل بلند مدت تأثیرگذار بود (۴۱). اغلب موارد دیگر سازمان‌هایی در دراز مدت نهادینه شده اند هستند که قابلیت اعمال هژمونی بر خواسته‌ها، تاکتیک‌ها و استراتژی‌های جنبش‌های نسبتاً کوتاه مدت را دارند و برای تأثیر نهایی اعتراضات تعیین کننده هستند. موفق‌ترین جنبش‌های اشغال در طی سال‌های اخیر، آن‌هایی بوده‌اند که پیوندهای تنگی با جنبش کارگری داشته اند (بعنوان مثال، در مصر) و \_ یا احزاب سیاسی. بعنوان نمونه، در ایسلند بزرگ‌ترین اعتراض زمانی موفق شد که ائتلاف سرخ – سبز رای آورد و محافظه کاران از دستگاه دولتی رانده شدند؛ (۴۲) همانطور که نوشتیم، مورد اسپانیا نشان داد وقتی که جنبش اجتماعی همزمان با استراتژی دوگانه، هم در درون و هم در خارج از سیستم حزبی عمل کند، چه ظرفیتی برآمد خواهد کرد. اگر قرار است که تغییرات کلان اجتماعی مانند پروژه پسا – کار صورت گیرد، تنها در پی یک جنبش توده متحقق خواهدشد نه بجای یک دستور العمل و حکم از بالا. جنبش‌های توده‌ای در خیابان یکی از عناصر حیاتی چنین پروژه‌ای هستند.\nدر فصل‌های قبل اشاره شده، سازمان‌های رسانه‌ای بخشی اساسی از بوجود آمدن یک محیط زیست سیاسی رو به رشد با هدف ساختن یک هژمونی نوین هستند. وظیفه ساختن چنین استراتژی حضور رسانه‌های سالم را طلب می‌کند – خلق یک زبان مشترک نوین، صدای مردم باشند، نامگذاری آنتاگونیسم موجود، بالا بردن توقعات، پژواک دهنده روایت‌های مردم بوده و آن‌ها را با زبانی روشن چنان بیان کنند که انعکاس دهنده شکایات و احساس ما باشند. این‌ها آن عناصری هستند که لنگرهایی برای روایت‌های مدیا بوده و باید در طی زمان تغییر کنند. نهادهای رسانه‌ای و خبرنگاران در جایگاه بسیار خوبی قرار دارند که بتوانند تلاش کنند قصه پردازی‌های رسانه‌ها را تغییر دهند (۴۳). اتفاقی نبود که انجمن مونت پله‌رن تعداد زیادی از خبرنگاران را در جمع اعضای خود داشت. این رابطه باید بگونه‌ای پیش برده شود که حرف و حدیث‌های روزمره را منعکس کند. زبان گفتاری و اصطلاحات آکادمیسین‌ها بدرستی، بنظر بسیاری از مردم غیر قابل استفاده است. رسانه‌های چپ‌گرا نباید از این که براحتی قابل دسترس و سرگرم کننده باشند و یا این که از وبسایت‌های موفق و پُرطرفدار الهام بگیرند، خجالت بکشند. درعین حال، تاکنون چپ به‌جای این که سعی کند که با رسانه‌های موجود همکاری کرده و افکار رادیکال بیشتری را از طریق رسانه‌های اصلی نشت دهد، معمولاً تأکیدش بر ایجاد فضای رسانه‌ای در خارج از جریان اصلی رسانه‌ای نهادینه شده بوده است. اغلب این سازمان‌های خبری در نهایت چون دسته‌های کُر یک سرود را موعظه کرده و روایت‌های بسته‌ای را بازگو می‌کنند و هرگز نمی‌توانند گذشته خود را رها کنند. اینترنت این امکان را به هرکسی داده که صدایی داشته باشد، ولی این امکان را بوجود نیاورده که همه افراد مخاطبی داشته باشند. رسانه‌های اصلی بگونه‌ای اجتناب‌ناپذیر همه منابع را در اختیار دارند و در آینده نیز چنین ادامه خواهند داد. توانایی آن‌ها در تأثیرگذاری و تغییر افکار عمومی از طریق سرهم کردن آن‌چه که "واقعی" هست یا نیست بگونه شگفت‌انگیزی قدرتمند باقی خواهند ماند. برای این که یک پروژه ضد هژمونی موفقیت‌آمیز باشد، نیاز به‌این دارد که بتواند ایده‌های رادیکال را در جریان اصلی رسانه‌ها تزریق کند، و نه این که تنها به این اکتفا کند که مخاطبینی در خارج از جریان اصلی که هر روزبیش از پیش تکه پاره می‌شوند، داشته باشد. مسلماً یکی از درس‌های اساسی از تجربه ایالات متحده در مورد سیاست درآمد پایه همگانی، طرح این مسئله در مدیا بود. این موضوع در موفقیت آن نقش محوری داشت (۴۴). با توجه به این دلائل است که بنظر ما سازمان‌های رسانه‌ای موجود آوردگاهی اساسی در پروژه‌ای که عرضه شد، هستند.\nدر کنار با مدیا، سازمان‌های روشنفکری اجزایی حتمی برای هر نوع محیط زیست سازمانی هستند. سازمان‌های روشنفکری از واحدهایی مانند اندیشکده‌ها، تا اساتید دانشکده‌های دانشگاه‌ها و دیگر نهادهای آموزشی، تا تعداد بسیار بیشتری از ارگان‌های محدود آموزشی و نهادهای ویژه ارتقاء آگاهی، گسترش می‌يابند. اما ساختن هژمونی ضرورتاً به‌معنای صدور حکمی از بالا از طرف روشنفکر پیشاهنگ به پائین نیست. اتفاقی نیست که گرامشی، متفکر اصلی هژمونی، بر نظریه "روشنفکر ارگانیگ" انگشت گذاشت – روشنفکری که ارتباطی نزدیک و برآمده از نیروهای مادی و اقتصادی جامعه باشد (۴۵). روشنفکران ارگانیک در زندگی عملی و روزمره سهیم و شرکت دارند، سازمانده و سازنده اند (۴۶). یک زیرساخت روشنفکری چپ کارآ می‌تواند از نهادهای هم‌سو با جهان‌بینی آن‌ها، از طریق مشارکت و تبلیغ و ترویج کار آن‌ها، تا آن‌جا که ممکن است، قرار دادن امکانات در اختیار‌اشان از آن‌ها حمایت کند. در دنیای پیچیده کنونی، هیچ‌کس نگاه برتر و ویژه‌ای نسبت به کلیت مسائل ندارد، بنابراین یک فضای روشنفکری سالم می‌تواند روشنفکران را از جنبه‌های گوناگون درگیر چشم‌اندازها کند. چنین درگیری با پرسش‌های کارگران که در محل کار و روی زمین مطرح می‌کنند، ترکیب و بررسی می‌شود – بعنوان مثال، روش وکارکرد لجستیک خُرد در شرایط کنونی و ظرفیت‌ها برای خُرد کردن و تخریب آن (۴۷)، و یا تجزیه تحلیل دقیق نیروی شبکه‌های محلی کارگران بعنوان ابزاری که می‌توانند عامل ایجاد تغییر باشند (۴۸). افزون بر روشنفکران ارگانیک، بخش خاصی از کارهای ارزشمند می‌توانند تنها در واحدها و ارگان‌های معینی صورت گیرند که با سیاست‌های پرآشوب روزمره فاصله معینی دارند. همان‌گونه که انجمن مونت پله‌رن درک کرد، پاره‌ای از تلاش‌های روشنفکری باید کمتر معطوف فشارها و نگرانی‌های عاجل گردند، و بیشتر باید درگیر عرضه و توسعه پیشنهادهای بلند مدت باشند. این تلاش‌ها باید در بردارنده بهبود راهکارهای توسعه اشکال بنیادی نوین برای سازماندهی و درک اقتصاد باشد، که دانش بسیار بالایی از تکنیک و تحقیق بلند مدت را طلب می‌کند. اما چنین کارهایی اغلب نیازمند بازخورد دوباره به شبکه‌های کنشگران سیاسی و روایت‌های اجتماعی اند که بتوانند کاملاً تأثیر گذار باشند.\nسازمان‌های کار بلحاظ سنتی همواره نیروی قابل ملاحظه تغییرات اجتماعی بوده اند، اما امروز این سازمان‌ها خود را در موقعیتی یافته‌اند که گویی از سوی رقیب کنار زده شده اند. همزمان، باورهای رسوب شده و غیرقابل انعطاف – اگر چه نه کاملاً فاسدِ ـ رهبری اتحادیه‌ها، تجدید حیات این سازمان‌ها را به نبردی دشوار تبدیل کرده است. با این حال وجود این سازمان‌ها برای دگرگونی سرمایه‌داری کماکان قطعی و ضروری بوده، و باید هرگونه تلاشی برای یافتن تصور ساختاری نوین برای اتحادیه‌ها، درس گرفتن از شکستِ الگوهای گذشته و نیز تغییر شرایط اقتصادی که با آن روبرو هستند، صورت گیرد. این تلاش‌ها در برگیرنده موارد بنیادی مانند غنی کردن رابطه بین رهبری و اعضاء، ساختن حمایت در سرتاسر حوزه بخش عمومی سنتی (بعنوان مثال، جلب حمایت آکادمیسین‌های پاک دانشگاه‌ها)، درآموختن از کار خلاقانه اتحادیه‌هایی که اغلب رهبری کارگری دارند (اتحادیه‌هایی که اغلب حول و حوش کارگران مهاجر هستند)، رادیکالیزه کردن اتحادیه‌های موجود و ایجاد اتجادیه‌های جدید در مناطقی که فاقد این اهرم سازمانی هستند. بطور کلی، شایستگی و کفایت یک اتحادیه در ارتباط با هم‌خوانی نوع سیاست‌هایش در قبال شرایط اقتصاد و زیرساخت‌ها است. همان‌گونه که ما در فصل‌های پیشین ملاحظه کردیم، در حال حاضر چنین شرایطی با ظهور بحران کار تعریف می‌گردند. افزایش جمعیت مازاد، بازگشت شدت کار، رکود دستمزدها و ضرب‌آهنگ کُند رشد اشتغال همگی بیانگر ضرورت تغییرات اساسی الگوهای سنتی کار اتحادیه‌ها هستند. وقتی که تفاوت و مرز بین زندگی و زندگی شغلی درهم شکسته می‌شود، امنیت شغلی کاهش می‌یابد و قرض و معضلات شخصی که در خفا در کمین نشسته اند، افزایش می‌یابند، دامنه تأثیرات مسائل پیرامون کار به‌مراتب فراتر از محل کار است. چنین تغییراتی در شرایط اجتماعی رابطه بین اتحادیه و اعضای آن و در سطحی گسترده‌تر کل جامعه را دستخوش تغییر می‌کند. چنین تغییری در درجه نخست و قبل از هر‌چیز به رسمیت شناختن و پذیرش طبیعت و مضمون مبارزه، و پل زدن بین شکاف محل کار و جامعه را از طرف اتحادیه‌ها را طلب می‌کند (۴۹). مشکلات کار به خانه و جامعه سرریز می‌شوند، و برعکس. در عین حال، اتحادیه با برسمیت شناختن این بدهی‌ها و کاری که توسط افراد در بیرون از محل کار انجام، و دیده نمی‌شود، بدون شک با حمایت جدی جامعه از اتحادیه‌ها پاسخ داده خواهد شد (۵۰). چنین حمایت دو طرفه‌ای تنها در بردارنده کار خانگی، که بازتولید کننده شرایط زندگی برای کارگران مزدبگیر نیست، بلکه شامل کارگران مهاجر، کارگران فصلی، و طیف وسیعی از جمعیت مازاد که سهمی از نکبت سرمایه‌داری نصیب آن‌ها نیز شده، می‌باشد. بنابراین، اتحادیه‌ها باید سیاست حمایت تنها از اعضایی که حق عضویت می‌پردازند خاتمه داده و دامنه حمایت خود را گسترش دهند. شک نداشته باشید که تاریخی از سازمان‌های کارگری که موفق شده‌اند چنین ارتباط گسترده‌ای با جامعه برقرار کنند وجود دارد، ولی نیاز امروز این است که چنین اقدامی به هدف صریح و گسترش یابنده ساز و کار اتحادیه‌ها قرار گیرد. این فرآیند می‌تواند به دو شکل پیش برده شود. به عنوان نمونه، در فرانسه "اعتصابات نیابتی" (پروکسی) دیده شده است که در طی آن کارگران اعلام کرده‌اند که خود اعتصاب نخواهند کرد (و بنابراین به دریافت دستمزد ادامه خواهند داد)، ولی به سایر اعتصاب کنندگان اجازه خواهند داد که محل کار آن‌ها را اشغال کنند و یا این که در مسیر رفت و آمد به محل کار آن‌ها راه‌بندان ایجاد کنند (۵۱). علاوه براین، جنبش کارگری همواره متکی به جامعه بومی برای حمایت‌های اخلاقی و لجستیکی بوده، و چنان‌چه چنین همبستگی بوجود آید، جامعه‌های بومی برای دفاع از کارگران در مقابل سرکوب به‌میدان خواهند آمد (۵۲). اتحادیه‌ها می‌توانند خود را درگیر معضلات جاری جامعه مانند مشکل مسکن کنند و در فرآیند ارزش کار سازمان یافته را به نمایش بگذارند (۵۳). بدین ترتیب اتحادیه‌ها به‌جای خیمه زدن صرف پیرامون محیط‌های کار، بیشتر مناسب شرایط امروز خواهند شد، چنانچه بتوانند پیرامون مناطق محلی و جوامع سازمان یابند (۵۴).\nدر پایان، دولت بمثابه عرصه‌ای برای مبارزه باقی خواهد ماند، و احزاب سیاسی در هر شکلی از محیط همزیستی سازمان‌ها نقش‌آفرین خواهند بود – بویژه، اگر سقوط احزاب سنتی سوسیال دمکرات ادامه داشته باشد و زمینه برای ظهور نسل جدیدی از احزاب فراهم گردد. برای این که یک جامعه پسا – کار برای همه آحاد تضمین گردد، نیازمند به موفقیت در بیش از یک محیط کاری است؛ چنین ضمانتی موفقیت در سطح دولت را نیز طلب می‌کند (۵۷). وقتی که احزاب بدفعات بخاطر رضایت آزار دهنده‌اشان به سیستم انتخابات و محدودیت‌های اعمال شده از طرف سرمایه جهانی تقبیح می‌شوند، این به‌معنای تغییر در محیط همزیستی سازمان‌ها است. بجای این که احزاب را به وسیله‌ای غیرممکن برای خواسته‌های انقلابی تبدیل کرد – با وعده چشم اندازهای نومید کننده "رای دادن در" پسا – سرمایه داری – آن‌ها می‌توانند عهده‌دار وظیفه معقولانه‌تر ایجاد "نوک کوه یخ" از طریق فشار سیاسی بشوند، و حوزه انتخاباتی متنوع و گسترده ایجاد (۵۸). دولت می‌تواند متمم سیاست در خیابان و محیط کار باشد، درست مانند دو مورد آخر گسترش دهنده گزینه‌های پیش‌روی احزاب باشد. کناره‌گیری و اجتناب از دولت – که برای بسیاری از سیاست‌های مردمی عمومیت دارد – اشتباه است. جنبش توده‌ای و احزاب باید بعنوان ابزار جنبش پوپولیستی دیده شوند، هر یک از آن‌ها توانایی‌های معین و متفاوتی دارند. در سطح عمومی خود، احزاب دارای توانمندی همگرا کردن گرایش‌های گوناگون در جنبش – از رفرمیست تا انقلابی – در یک پروژه مشترک هستند. در حالی که سرمایه بین‌المللی و سیستم رابطه بین دولت‌ها تغییرات رادیکال در درون دولت‌ها را تقریباً غیر ممکن می‌سازد، بازهم امکان انتخاب سیاست‌های اساسی و مهمی در مورد ریاضت کشی، حمایت از تأمین مسکن، تغییرات اقلیمی، مراقبت از کودکان، تعدیل نظامی‌گری پلیس و حق سقط جنین وجود دارد. صرف رد کردن سیاست پارلمانتاریستی، صرفنظر کردن از گام‌های واقعی و مثبتی که این شکل از استراتژی‌ها می‌توانند بوجود آورند، است. چنین رویکردی موقعیت مطلوبی را ایجاد می‌کند که توجهی به آئین‌نامه‌های دستمزدها، قوانین مهاجرت، تغییر حمایت‌ها و یا قوانین در ارتباط با سقط جنین، نداشت. در بهترین حالت، نهادهای انتخاباتی می‌توانند نقش نیروهای مختل کننده داشته باشند (به‌تعویق انداختن، تبلیغ و به اطلاع عموم رساندن اختلاف نظرها، پژواک و بیان روشن بی‌عدالتی و هتک حرمت عامه)، ولی هم زمان و تحت همان شرایط می‌توانند نقش یک نیروی مثبت و مترقی نیز ایفا نمایند. مجموعه چنین عمل کردی بمعنای این نیست که جنبش اجتماعی باید به آسانی تبدیل به پر و بال بسیج انتخاباتی احزاب سیاسی گردد. رابطه بین احزاب و جنبش اجتماعی باید بسیار فراتر از چنین رابطه‌ای گسترش یابد، فرآیندی از یک رابطه دو سویه. در یک سو احزاب می‌توانند بر اقدامات و ابتکارات و سیاست‌های متنوع جمعیت‌ها سرمایه‌گذاری کنند، - مانند قانون حق اعتراض عمومی – که می‌تواند موجب بهبود و اصلاح امکان فعالیت‌های جنبش اجتماعی گردد. بعنوان مثال، در ونزوئلا دولت از ابتکار همبستگی کمون‌های مجاور بعنوان راهی که می‌توانست زمینه ساز جاری کردن سوسیالیزم در زندگی روزمره باشد، حمایت کرد (۵۹). از سوی دیگر، منابع مالی برای احزاب نوپا می‌توانند از طریق بسیج عمومی تأمین گردند – بعنوان نمونه، پودموس در اسپانیا توانست با تکیه بر کمک‌های مالی بنیادهای مردم محور، ۱۵۰۰۰۰ یورو آغاز به‌کار کند – توانمندی و نیروی حیاتی ادامه کار احزاب می‌تواند از طریق مذاکرات مداوم تشکیلاتی بین جنبش‌های محلی، اعضای احزاب و ساختارهای مرکزی احزاب تأمین گردد (۶۰).\nبعنوان نمونه، پودموس در تلاش ایجاد مکانیسم‌هایی برای حکمرانی مردم‌سالارانه و نیز یافتن راهی جهت دست‌یافتن به مؤسسات نهادینه شده بود (۶۱). این رویکردی چند جانبه برای تغییرات اجتماعی است و ظرفیت‌های بیشتری را برای تحولات واقعی عرضه می‌کند (۶۲). در حالی که، حزب سوسیالیست برزیل از شفافیت حمایت کرد و راه را برای فعالیت چندین گروه (گروه الهیات رهایی بخش و جنبش‌های دهقانی) باز کرد، ضمن این که کماکان تمرکزش بر بسیج اتحادیه محور بود. طبق نظر یک پژوهش‌گر "این ترکیبی از نیروهای مردمی خیابان و پیشاهنگ و شکلی از یک مجموعه لنینیستی بود، که چندان هم لنینیست نبود" (۶۳). آن چه که این تجربیات نشان می‌دهند، این است که سازماندهی توده‌ای مردمی برای متحول کردن دولت در راستای ابزاری در خدمت منافع آن‌ها و برای غلبه بر تفاوت آشکار بین قدرت جنبش و قدرت دولت، ضروری است. هدف باید پرهیز از دو تابو "گرایش طلسم‌گرایی دولت، قدرت حاکم و نهادهایش و گرایش مخالف در مقدس پنداشتن ضد قدرت" است (۶۴). در شرایط وجود ناخرسندی گسترده از سیستم سیاسی، وجود امکان ایجاد یک چارچوب گفتمانی برای کانالیزه کردن این نارضایتی‌های کاملاً آشکار، کماکان وجود دارد. در خاتمه، احزاب هنوز قدرت سیاسی قابل ملاحظه‌ای دارند، بنابراین مبارزه برای آینده احزاب یقیناً نباید رها شده و در اختیار نیروهای ارتجاعی قرار داده شود.\nاعتصاب کارگران بارانداز ساحل غربی: در تاریخ ۹ ماه مه سال ۱۹۳۴ کارگران باربر بارانداز ساحل غربی در ایالات متحده آمریکا اعتصاب کردند این اعتصاب ۸۳ روز طول کشید. اعتصاب با کشته شدن دو تن از کارگران در "پنج‌شنبه خونین" به اوج خود رسید که اعتصاب عمومی سانفرانسیسکو را در پی داشت که باعث شد همه کارها در بندرهای بزرگ چهار روز متوقف شوند که یک توافق را در پی داشت. دستآورد بزرگ آن تحت پوشش اتحادیه قرار گرفتن همهٔ کارگران باراندازهای آمریکا بود. اهمیت دیگر این اعتصاب سربرآوردن اتحادیه‌های کارگری در صنایع کارخانه‌ای در دهه ۱۹۳۰ بود.\nسیریزا در سال ۲۰۰۴ بعنوان جبهه‌ای ائتلافی از نیروهای چپ یونان تشکیل شد. سیریزا مخفف عبارت «ائتلاف چپ رادیکال» است. این ائتلاف در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۵ بیشترین کرسی‌های پارلمان یونان را از آن خود کرد و رهبر آن آلکسیس سیپراس هم اکنون سمت نخست‌وزیری کشور را در اختیار دارد. علیرغم گنجاندن عنوان «چپ رادیکال» در نام ائتلاف، خط مشی تأییدی سیریزا در قبال سیاست‌های ریاضتی تحمیلی بر یونان، تردیدی جدی بر رادیکالیسم یا چپگرایی آن وارد کرده است؛ به نحوی که بسیاری از آن بعنوان "خیانت" یاد می‌کنند.\nبعنوان نمونه، در زیرساخت‌های اولیه حمل و نقل و تدارکات، کارگران متوجه نقش موقعیت کلیدی خود در گردش سرمایه شدند. مجتمع حمل و نقل – انتقال کالا‌ها بین کشتی‌ها، قطار و کامیون‌ها – متمرکز و شدید و پُر هزینه بود (۶۵). موقعیت محل کار آن‌ها گذرگاهی کلیدی بود که حرکت کالا‌ها از طریق آن به جریان می‌افتاد، کارگرانی که در آن‌جا کار می‌کردند درواقع بر یکی از نقاط کلیدی عمده اقتصاد کنترل داشتند. حاصل چنین موقعیتی این بود که کارگران بارانداز بگونه‌ای باور نکردنی ستیزه‌جو بودند و ضرر هر روز اختلال آن‌ها در کار بیشتر از دیگر صنایع بود (۶۶). قدرت ستودنی اتحادیه‌هایی مانند "اتحاد کارگران خودرو‌ساز" نیز برخاسته از موقعیت ساختاری آن‌ها در فرآیند تولید و اهمیت صنایع ماشین‌سازی در اقتصاد ملی بود. بعلاوه این توانمندی در زمانه‌ای برآمد کرد که نرخ بیکاری بالا بود و سطح سازمان‌ها پائین بود – که این خود نشاندهنده این است که نه حمایت بازار کار و نه قدرت سازمانی برای کسب موفقیت‌ها ضرورتاً عامل تعیین کننده بودند (۶۷). کارگران معادن زغال سنگ نیز داری چنین قدرت نفوذ و اهرم فشاری بودند. کارکردن در معادن خود قرضه‌ای در خودگردانی بیشتر از مدیریت در محیط کار بود و قدرت هرگونه توقف در کار بسیار بود. پی‌آمد آن این بود که "موقعیت و تمرکز آن‌ها فرصت‌هایی را فراهم کرده بود که در یک لحظه خاص، بتوانند شکل نوینی از اعمال قدرت سیاسی خلق کنند" (۶۸). امروز نیز، کارگران معدن دارای چنین موقعیتی هستند و بهمین دلیل در برابر فرار سرمایه مقاوم هستند چرا که منابع عرضه آن ثابت است. مناطق معدنی آفریقای جنوبی نمونه‌ای در شرایط امروزی است، که هم قدرتمندی اتحادیه‌ها و هم خشونت سرمایه را بنمایش می‌گذارد. وقتی که در سال ۲۰۱۲ اعتصاب کارگران معدن به خشونت کشیده شد، دولت دخالت کرد که باعث کشته شدن بیش از سی کارگر در قتل عام ماریکانا شد. پاره‌ای دیگر از عرضه کنندگان تولید نیز دارای چنین موقعیتی انحصاری، البته با خشونت کمتر هستند. اعتصاب در چنین گره‌گاهایی از فرآیند عرضه تولید مانند گروه تولیدی پو چن در چین، بلوکه کردن کل خط تولید از طرف آن‌ها تهدیدی جدی برای کل منافع خط تولید سرمایه‌داری بود (۶۹). در آن سوی دیگر این زنجیره، توزیع کنندگان خُرده‌پا جایگاهی مناسب برای کنش ستیزه‌جویانه است که می‌تواند فرصت‌هایی ارزشمندی در ایجاد اختلال برای لجستیک سرمایه‌داری متکی بر عرضه بموقع باشد (۷۰). برآورد میزان اهمیت چنین نقاط اهرم فشاری بر سرمایه‌داری بسیار دشوار است.\nامروز بار دیگر زمینه این شکل از مبارزاتی با نمایان شدن حداقل دو معضل جدید گسترده که مختل کننده محیط کار کلاسیک اند، در حال تغییر است. در درجه نخست فرآیند کنونی اتوماسیون است. همان گونه که اتوماسیون لجستیک پاره‌ای از گرهگاه‌های کلیدی در محیط کار را که کارگران بارانداز از آن‌ها بعنوان اهرم فشار بر کارفرما استفاده می‌کردند را از بین برد، بهمن ترتیب، اتوماسیون کارخانه‌ها، حمل و نقل و در نهایت کارهای خدماتی نیز حاکی از کاهش قابل توجه ظرفیت‌ها برای مبارزه در محیط کار است. به‌عنوان نمونه، ظهور و رشد وسائل نقلیه خود‌ران به‌سرعت موجب کاهش چنین نقاط کلیدی که بتوان از آن‌ها به‌عنوان اهرم فشار به کارفرما در سیتم حمل و نقل استفاده کرد، خواهد شد. با توجه به برنامه‌ای که برای گسترش زنجیره قطارهای بدون راننده طراحی شده است، اتحادیه ملی راه‌آهن، و اتحادیه کارگران حمل و نقل دریایی در بریتانیا در آینده نزدیک مستقیماً با چنین معضلی رو به رو خواهند شد. شهردار لندن، بوریس جانسون، به‌صراحت بیان کرد که اتوماسیون برای ویرانی یکی از چند اتحادیه‌های ستیزه‌جوی باقی مانده در بریتانیا، بکار گرفته خواهد شد (۷۸). علیرغم این مهم این است که نقاطی در محیط کار که از طریق آن‌ها بتوان بر کارفرما فشار آورد، باز هم وجود خواهند داشت، و همزمان با بازسازی و اتوماسیون نقاط جدید دیگری نیز بوجود خواهد آمد. بعنوان مثال، همان‌گونه که نویسنده‌ای اشاره کرده، - در ۱۹۵۷! – "اعتصاب یک گروه کوچک از کارگران می‌تواند کل یک کارخانه اتوماتیک شده را از کار بیاندازد" (۷۹). کاهش در تعداد کارگران ناظر بر یک فرآیند تولیدی، همچنین می‌تواند معنایش تمرکز قدرت بالقوه در یک گروه کوچک‌تری از افراد باشد. بعلاوه، اگر یک سیستم اتوماتیک شده حمل و نقل نتواند موضوع اعتصاب رانندگان باشد، بعلت محدودیت‌های فنی وسایل نقلیه بدون راننده، می‌تواند برای اعتصاب برنامه‌نویسان و تکنیسین‌های رایانه‌ای، موضوعی باز، و به همین ترتیب بیشتر مستعد راه‌بندان و محاصره باشد. چنین وسائل نقلیه‌ای از طریق کاهش محدوده مانور آن‌ها کار می‌کنند، و "بیشتر شبیه به قطاری هستند که روی یک خط آهن غیر قابل رؤیت، در حرکت اند" (۸۰). به این اعتبار دست‌کاری آگاهانه در محیط پیرامونی، احتمالاً می‌تواند مخرب باشد. به همین ترتیب، استفاده از الگوهای شناختی الگاریتمی در وظایف گوناگون (برای مثال، تشخیص بیماری، احساسات و عواطف و شناختن چهره در حرفه‌های مراقبتی) بسیار مستعد ایجاد ناهنجاری و مشکلات هستند (۸۱). شناخت فنی از چگونگی کار این گونه ماشین‌ها برای فهم روش از کار انداختن آن‌ها تعیین کننده است و چپ آینده بلحاظ فنی همانند سیاسی باید سلیس و روان باشد. در پایان، آن چه که لازم است، تجزیه و تحلیل روندهای اتوماسیون است که تولید را بازسازی و بگردش در می‌آورند، و یک درک استراتژیک از این که نقاط اهرم‌های فشار بر سرمایه در کجا ممکن است پدید آید، است.\nزمینه‌های کلاسیک توانمندی جنبش کارگری پراکنده و تضعیف شده است. اما، وجود چنین پراکندگی و ضعفی لزوماً بمعنای جار زدن مرگ مبارزه طبقاتی نیست. اتوماسیون و شدت کار را ممکن است بتوان به‌عنوان کاستن از وقفه در نقاطی از تولید فهمید، اما این‌ها به‌معنای جلوگیری و پایان کامل چنین گسست‌هایی نیست. دقیقاً همان‌گونه که نقاط سنتی اعمال فشار بر یک زیرساخت بین‌المللی انعطاف‌پذیر، سترده و پاک شده‌اند، چنین گذاری خود موجب آسیب‌پذیری همان زیرساخت از راه‌های دیگری شده است. یک مبارزه محلی مناسب می‌تواند بسرعت بین‌المللی گردد (۸۶). بنابراین وظیفه پیش‌روی ما باید ارزیابی و حسابرسی دقیق و هوشمندانه از واقعیت‌های تغییر یافته و پی ریزی یک استراتژی نوین برای کنش در فضای جدید بوجود آمده خواهد بود. سوابق و نمونه‌هایی از چنین تلاش‌های وجود دارند، مانند "تجزیه تحلیل ساختار قدرت"که توسط اتحادیه‌ها و فعالین اجتماعی صورت گرفته که شبکه‌های اجتماعی و آکتورهای کلیدی را ترسیم کرده‌اند، که می‌توان درس‌هایی از آن‌ها آموخت. نقاط ضعف و قوت و متحدین و دشمنان آن‌ها را محاسبه کرد (۸۷). بحثی که ما در این جا مطرح می‌کنیم برای ساختن یک متمم تکمیل کننده این فرآیند و تأکید بر شرایط مادی مبارزه است، نه فقط شبکه‌های اجتماعی آن. در هر دو رویکرد، باید بصیرت و آگاهی از شرایط روی زمین در پیوند با دانش بیشتر انتزاعی تغییرات شرایط اقتصادی باشد.\nیک دنیای پسا-کار از سخاوتمندی سرمایه‌داران، روند‌های اجتناب‌ناپذیر اقتصاد و یا الزامات بحران‌ها پدیدار نخواهد شد. همان‌گونه که در این فصل و فصل قبلی بحث شد، قبل از این که یک جامعه پسا-کار بتواند به‌عنوان یک گزینه معنادار اشتراتژیک در نظر گرفته شود، باید قدرت چپ – در استنباط گسترده آن – بار دیگر بازسازی شود. چنین بازسای در بردارنده (متضمن) یک پروژه همه جانبه ضد هژمونیک است که در پی براندازی حس مشترک نئولیبرالیسم برای عرضه و طرح درک نوینی از "مدرنیته"، "کار" و "آزادی" است. این پروژه ضرورتاً، پروژه‌ای توده‌ای (پوپولیستی) خواهد بود که بسیج‌گر اقشار گسترده‌ای اجتماعی که ضمن وابسته بودن‌اشان به منافع طبقاتی بوده، تنها به آن اکتفا نمی‌کنند. به این معنا که در بردارنده طیف گسترده ترکیبی از اقداماتی خواهد بود که سازمان‌ها هر کدام درپی آن هستند – نه براساس یک ائتلاف سست پایه پراگماتیسمی، بلکه تحت سپر یک نظریه برای یک دنیای بهتر. و این سازمان‌ها و توده‌ها با سترون شدن روز افزون محیط‌های کار، خواهان شناسایی و تأمین کننده و حفظ نقاط اعمال فشار و قدرت جدید در محیط سرمایه‌داری اند. در مقابله با سرمایه‌داری بین‌المللی شده که همواره در حرکت است، مقابله با آن باید تغییرات فردا را از پیش در یک سیاست انعطاف‌پذیر از قبل پیش‌بینی کند.\nدر این صورت، پس ما کجا ایستاده‌ایم؟ آخرین چرخه مبارزات بعلت گرایش آن‌ها بسمت سیاست‌های مردمی درمانده و خسته و از صحنه مبارزه خارج شده اند. امروز خشم حاصل از هتک حرمت توده‌ها با ناتوانی مردم همه جا عجین شده است. ما چنین بحث کردیم که امیدوار کننده‌ترین مسیر به‌سوی آینده احیای مدرنیته و به‌چالش کشیدن حس مشترک نئولیبرالی است که در شرایط موجود همه چیز، از مبهم‌ترین مباحث سیاسی تا بدیهی‌ترین حالت‌های روانی را تحت کنترل خود دارد. تحقق پروژه ضد هژمونی تنها می‌تواند با تصور و باور به جهانی بهتر و گام نهادن فراتر از مبارزات دفاعی میسر باشد. ما پروژه‌ای ممکن را در شکل سیاست‌های پسا - کار که ما را در خلق زندگی و جامعه دلخواه‌امان رها می‌کند، مشخص کردیم. پیروزی در مبارزه سیاسی برای موفقیت چنین پروژه‌ای نیازمند سازمانیابی یک چپ توده‌ای است. باید آن گونه محیط و زیستگاه سازمانی برای طیف وسیعی از سیاست‌ها و جبهه‌های چند جانبه بوجود آورد که تبدیل به اهرم‌های اعمال فشاری در هر آن‌جا که ممکن است، بشوند.\nبدون شک چنین آینده‌ای خالی از ریسک نبوده و پُر مخاطره خواهد بود. اما هر پروژه که سودای ساختن یک دنیای بهتر را داشته باشد، با ریسک رو به رو خواهد بود. هیچ تضمینی وجود ندارد که همه چیز همان‌گونه که انتظار می‌رود عمل کند: دنیای پسا – کار ممکن است بتواند دینامیسم‌های پایداری در جهت از پاشیدگی سریع سرمایه‌داری خلق کند، و یا این که نیروهای خواهان رجعت همگرا شده و همکاری کنند که آرزوهای رها شده را تحت انقیاد سیستم کنترل کننده جدیدی درآورند. نگرانی از ریسک در هر اقدام سیاسی بخشی از چپ معاصر را در موقعیتی قرار داده که خواهان نوآوری باشند، ولی نوآوری بدون ریسک. برای این بخش از چپ طرح خواسته کلی بررسی و آزمایش همه چیز، خلاقیت و پیشگویی به امری عادی و پیش پا افتاده تبدیل شده، اما، هرگونه پیشنهاد کنکرت و مشخص اغلب با موجی از انتقاد و طرح و تفسیر موارد احتمالی که ممکن است موجب غلط از آب درآمدن امور گردند، روبرو می‌شود. با توجه به این گرایش دوگانه – قبول نوآوری، اما ترس تن دادن به هر ریسکی در تغییرات اجتماعی – جذابیت نظریه‌های سیاسی، و صرفاً جشن و پایکوبی این نحله از چپ برای هر "رویداد" خودجوش بهتر قابل فهم خواهد شد. هر رویداد خودجوش (مانند یک برآمد انقلابی) تبدیل به بیان آرزوها برای نوآوری بدون قبول تعهد به مسئولیت و پاسخ‌گویی خواهد شد. رویدادهای مسیح‌گونه بشارت درهم شکستن دنیای سخت و بی‌تحرک، و هدیه دادن مرحله نوینی از تاریخ را می‌دهد، اما به‌راحتی گریبان خود را از قید کار دشواری که همان سیاست‌ورزی است، رها می‌کند. وظیفه دشوار پیش‌رو ساختن دنیای نوین، و در عین حال اعتراف و تن دادن به ظهور و پدید آمدن مشکلات جدید است. بهترین مدینه فاضله همواره با نفاق و ناسازگاری درهم ریخته می‌شود.\nباید و الزام آور است که با چنین اصول محافظه‌کارانه‌ای که قبل از هر تصمیم‌گیری در پی محو هر ریسک که در آینده ممکن است با آن روبرو شود، مخالفت کرد. در یک خوانش پُررنگ، هدف این اصول محافظه‌کارانه عدم اطمینان معرفتی خود را تبدیل به سپری در حفظ وضع موجود می‌کند و با ملایمت از دیگرانی که سودای ساختن یک آینده بهتر را دارند با توسل به بهانه ضرورت "بررسی بیشتر" کنار می‌گذارد. در این‌جا ما می‌بینیم که این اصول در درون خود دارای یک ابهام ذاتی است: چنین اصولی ریسک کارکرد خود را نادیده می‌گیرد. جستجوی مداوم و با احتیاط خطاهای احتمالی و حذف ریسک، در بردارنده نوعی کوری در مقابل خطر بی‌عملی و غفلت است (۵). در حالی که الزاماً تا آن‌جایی که ممکن است ریسک‌ها را خردمندانه باید پوشش داد، درک درست و همه جانبه رنج و مصیبت آن چه که در آینده ممکن است رخ دهد، حاکی از این است که ما معمولاً نباید مسیر احتیاط را در پیش گیریم. اصول احتیاط پیشگیرانه برای بستن راه آینده و حذف تدارک و آمادگی برای چیزی که در آینده ممکن است رخ دهد، طراحی شده اند. در حالی که رویدادهای احتمالی با ریسک بالا دقیقاً همان چیزهایی هستند که می‌توانند راهگشای آینده باشند – طبق گفته هنرمند مشهور جنی هولرز "شما با نتایج حیرت انگیزه برنامه های گذشته زندگی می‌کنید". ساختن آینده معنایش تن دادن به ریسک‌های احتمالی و ناخواسته و پی‌آمدهای آن‌ها و اتخاذ راهکارهای ناکامل است. ریسک و احتمال گرفتار شدن در تله همواره وجود دارد، اما فایده آن این است که حداقل ما می‌توانیم به تله‌های بهتری فرار کنیم (۶).\nجنی هولزر در سال ۱۹۵۰ در آمریکا متولد شد، او عمده شهرت خود را بواسطه ساخت مجموعه‌ای از چیدمان‌های مفهومی به‌دست آورده است. وی ساخت این مجموعه را از دهه هفتاد آغاز نمود. آثار او شامل نمایش بصری متون نوشتاری هستند. این آثار شامل مجموعه‌ای متنوع از اشعار، اسناد دولتی سری، نوشته‌های خود هنرمند یا دیگران می‌باشند. او هنرمندی در زمینه آثار تجسمی است. آثار هولزر با این که گاه پیام‌های سیاسی را منتقل می‌سازد، همواره همچون یک اثر گرافیکی واضح و روشن سخن می‌گویند. وجود همین ویژگی باعث شده آثار او با طیف گسترده‌تری از مخاطبان ارتباط برقرار ساخته و به‌طور کلی در قالب هنر عمومی قرار گیرد. "ثبات" و "حیات" و "بقا" از آثار این هنرمند هستند.\nپروژه پسا – کار و فراتر‌تر از آن، پروژه پسا – سرمایه‌داری فرآیندهای مترقی دقیق تحقیق و محاسبه شده‌ای هستند که تعهد و سودای غایی‌اشان رستگاری جهانی است. در عمل، این پروژه‌ها درگیر "از انحلال کنترل شده نیروهای بازار . . . و گسست و قطع وابستگی درآمد از کار است" (7). اما سمت و سوی مسیر نهایی رستگاری جهانی غلبه بر محدودیت‌های فیزیکی، بیولوژیک، سیاسی و اقتصادی است. جاه‌طلبی در لغو محدودیت‌ها این خواهد بود که، حد و حدود خود این پروژه بی‌وقفه بسوی مرزهای عالی‌تری از تفکر و اندیشه در حرکت باشد. برای کسمیست‌های اولیه روسیه، حتی مرگ و قوه جاذبه نیز برای غلبه و رسیدن به نیروی ابتکار و آگاهی آینده مانع تلقی می‌شدند (۸). در چنین انگاره‌های کیهان شناسی، ما مشاهده می‌کنیم که پروژه رستگاری انسان در فرآیند خود بی‌وقفه در دو جاده درهم پیچیده توسعه گذر می‌کند: فنآوری و انسان.\nبنابراین همراه با این تصویر درهم آمیختن تغییرات فنآوری است که آینده انسان آغاز می‌شود. مسیر گذار بسوی یک جامعه پسا – سرمایه‌داری نیازمند فاصله گرفتن و تغییر از پرولتاریزه کردن انسانیت و سمت‌گیری به‌طرف چیزی نو تغییر‌پذیر و دگرگون شده است. چنین امر نویی را نمی‌توان از قبل پیش‌بینی و محاسبه کرد؛ آن را تنها از طریق کار سخت و تحقق مفاهیم عملی می‌توان توضیح داد. هیچ گوهر "حقیقی" دیگری از انسان وجود ندارد که بتوان آن را فراتر از تلاش‌های ما در فنآوری، و شبکه‌های طبیعی و اجتماعی کشف کرد (۱۸). نظریه‌ای که معتقد است که یک جامعه پسا – کار بسادگی موجب مصرف بی‌رویه بیشتر و نادیده گرفتن ظرفیت‌های انسان‌ها در نوآوری خواهد شد، بیانگر نوعی بدبینی است که محور آن ذهنیت سرمایه‌داری موجود است (۱۹). علاوه براین، توسعه نیازمندی‌های جدید را باید از شکل کالایی سازی آن متمایز کرد. زیرا مورد دوم درحقیقت آرزوها و خواسته‌های نو را در چارچوب سود جستن قفل کرده و مانع شکوفایی انسان می شود، در حالی که اولی شکل واقعی از پیشرفت را نشان می‌دهد. "افزایش و تفاوت نیازمندی‌ها بعنوان یک کل" برای آرزوهای هر قومیت سیاسی در بازگشت به یک "حالت طبیعی اولیه از چنین نیازهایی" باید محترم شمرده شود. درهم تابیدن و بغرنجی نیازمندی‌ها با و تحت تأثیر جامعه مصرفی سرمایه‌داری از شکل طبیعی خارج شده، اما یقیناً، بی‌بند و بار و عاری از چنین تحولی است، "هدف آن‌ها لزوماً گسترش «فردگرایی شدید» برای کل بشریت است" (۲۰).\nبنابراین موضوع پسا – سرمایه‌داری آشکار سازی شخصیت و نفس درستی که توسط روابط اجتماعی سرمایه‌داری تیره و مبهم شده نبوده، بلکه به‌جای آن بنمایش گذاشتن فضا برای خلق شکل جدیدی از هستی خواهد بود. همان‌گونه که مارکس خاطر نشان کرده است، "موضوع تاریخ چیزی نیست بجز یک تغییر مداوم در طبیعت انسان"، و آینده انسانیت نمی‌تواند بگونه‌ای انتزاعی از قبل پیش‌گویی شود: چنین آینده‌ای قبل از هر چیز یک موضوع عملی است، که باید در طول زمان متحقق گردد. علیرغم این، پاره‌ای از مفاهیم را می‌توان مطرح کرد. برای مارکس، اصول بنیادی پسا – سرمایه‌داری "توسعه توانمندی‌های انسان که خود یک هدف است" بود (۲۱). در حقیقت هدف بنیادی پروژه او نوعی رستگاری جهانشمول بود. نظریه‌های گوناگونی که مارکسیست‌ها برای رسیدن به آن دست یافته اند – اجتماعی کردن تولید، پایان دادن شکل ارزش، از بین بردن کار دستمزدی – تنها ابزاری برای رسیدن به چنین انجامی هستند. سئوال بلافصل این است که: معنای چنین هدفی چیست؟ ساخت و ساز آزادی مصنوعی وسیله‌ای است که توسط آن توانمندی‌های انسان توسعه خواهند یافت. این آزادی روش‌های گوناگونی از بیان، از جمله اقتصادی و سیاسی را پیدا خواهد کرد، (۲۲) تجربیات جنسیتی و ساختارهای باروری، (۲۳) و خلق آرزوها و خواسته‌های جدید، و افزایش قابلیت‌های استیتکی (زیبایی شناسی)، (۲۴) شکل نوینی از روش فکر کردن و استدلال، و بالاخره یک روش کاملاً نوین از انسان بودن (۲۵). گسترش خواسته و آرزوها، از نیازمندی‌ها، از شیوه زندگی، از اجتماعات، روش بودن، از ظرفیت‌ها (توانایی‌ها) – همه بوسیله پروژه رهایی جهانی فرا خوانده خواهند شد. این پروژه‌ای برای گشودن آینده است، کار با موضوعی که وظیفه خطیراش توضیح دقیق و معنای انسان بودن است، تولید یک پروژه تخیلی برای آرزوهای نوین، و تراز کردن یک پروژه سیاسی با خط سیر و مسیر بُردار یک جهانی بودن بی‌پایان. سرمایه‌داری، در همه سیما و ظواهرش از رهایی تا جهانی بودن، درنهایت این نیروها را در چرخه پایان ناپذیری از انباشت محدود کرده است، و توانمندی‌های واقعی بشریت را منجمد و توسعه فنآوری را محدود به یک رشته از نوآوری‌های حاشیه‌ای کرده است. ما سریع‌تر پیش خواهیم رفت – با خواسته‌های سرمایه‌داری ما به هیچ جایی نخواهیم رسید. ما باید بجای آن جهانی بسازیم که ایستایی و سکون ما را شتاب بخشد.\nبلحاظ تئوریک اشاره به نوعی شرایط اقتصادی و اجتماعی سیاسی است که در آن تقاضای مصرف کننده به‌شیوه‌ای دقیق و عمیق و هماهنگ با استفاده از تکنیک‌های بازاریابی انبوه در جهت منافع تولیدکنندگان دستکاری و مدیریت می‌شود. این نظریه‌ای بحث انگیز است. چنین نظریه‌ای دستکاری و ایجاد تقاضای کاذب شدید در مصرف کننده را مد نظر دارد، تا حدی که نیاز به مصرف به اجبار تبدیل می‌شود و مابازا و خروجی سرمایه‌داری بازار آزاد است که بطور کلی تأثیرات منفی بر جامعه دارد. براساس نظرات یک منبع، قدرت چنین "تقلب و مدیریتی" ساده نیست بلکه پیچیده و چند جانبه بوده و در ارتباط با شکل نوینی از فردگرایی است. تصویر سازی فردگرایی، یا استفاده از انسان در بوجود آوردن چنان فردیتی آن گونه که مورد نیاز سرمایه‌داری مصرفی است.\n۱- برای تعیین این که آیا یک سرمایه‌گذاری، یا تصمیم صحیح است، اطمینان حاصل کنید که آیا - و چه مقدار – مزایای آن بیش از هزینه‌های آن است.\n۲- ارائه مبنایی برای مقایسه سرمایه‌گذاری (یا تصمیم‌گیری)، مقایسه کل هزینه مورد انتظار هر یک از گزینه‌ها با مجموع مزایای مورد انتظار آن است.\nاز بین همین گرایشات مقرون به‌صرفه دنیای امروز ما، نه رویدادهای معجزه آسا و یا هر نوع آیه نانوشته است، که منابع و امکانات را باید برای ساختن یک هژمونی جدید پیدا کرد. ضمن این که کتاب تأکید بر اتوماسیون کامل و پایان کار دارد، اما پالت گسترده‌ای از گزینه‌های سیاسی جهت انتخاب در مقابل چپ معاصر وجود دارد. به دیگر سخن، باید در پرتو پیشرفته‌ترین فنآوری معاصر بگونه‌ای عاجل و بلاواسطه خواسته‌های کلاسیک چپ را بازاندیشی کرد. بعبارت دیگربر قلمرو "پشته" همین پسا دولت – ملت – زیرساخت‌های بین‌المللی جهان دیجیتالی ما امکان‌پذیر است (۲۶). نوع جدیدی از تولید از هم اکنون در لبه‌های پیشرو فنآوری معاصر مشاهده می‌شود. تولیدات افزونی و اتوماسیون کار حاکی از ممکن بود تولید با خصلت انعطاف‌پذیری، تمرکز زدایی و رفع کمبود برای پاره‌ای از کالا‌ها است. اتوماسیون سریع لجستیک معرف امکان تحقق اتوپیای یک سیستم به‌هم پیوسته بین‌المللی است که در آن قطعات و کالا‌ها بدون استفاده از کار انسان می‌توانند سریع و مؤثر جا به جا شوند. فنآوری رمزنگاری ارزی و بلوک‌های زنجیره‌ای آن‌ها می‌تواند شکل نوینی از پول عمومی را جدا از شکل سرمایه‌داری آن، مطرح کند (۲۷).


روان تحلیل: افول عقده‌ی ادیپ\nبا پیشرفت پرشتاب یک علم، افکاری که ابتدائاً توسط افراد معدودی بیان شده بود به سرعت تبدیل به مالکیت عمومی می‌شود. بنابراین امروز هرکس که در پی آن باشد تا دیدگاه‌هایش را در باب هیستری و بنیآن‌های روانی آن ارائه دهد، می‌تواند از تکرار دیدگاه‌های جمعیت کثیری از محققان بپرهیزد. دیدگاه‌هایی که در فرایند گذر از مالکیت شخصی به مالکیت عمومی قرار دارند. به ندرت ممکن است که مطمئن باشیم چه کسی نخستین بار این افکار را بیان کرده است. همچنین همواره این خطر در کمین است که چیزی را محصول فکر خود بدانیم که پیشتر، کسی دیگر آن را بیان کرده است. بنابراین امیدوارم که معذور باشم اگر چند نقل‌قول در این بحث باشد که به طور خاص مشخص نکرده باشم که از من است یا از جایی دیگر. مدعای اصالت درباره‌ی آنچه در صفحات آتی خواهد آمد، بسیار ناچیز است.\nنوشته: هانس لئووالد\nمنبع: مجله انجمن روانکاوی آمریکا


کد خبر ۷۸۸۹۲۱\nتاریخ انتشار: ۱۱:۵۴ - ۲۴ خرداد ۱۴۰۰ - 14 June 2021\nیک مار۴ متری در زنجان بر روی سینه زنی چمپاتمه زد.\nبه گزارش ایلنا، آتش‌نشانان زنجانی موفق به زنده‌گیری یک مار ۴ متری در زنجان شدند که در روی سینه یک زن زنجانی چمباتمه کرده بود.\nدر پی تماس یکی از شهروندان مبنی بر مشاهده یک مار در منزل مسکونی‌اش آتش‌نشانان زنجانی دست به کار شده و اقدام به زنده‌گیری این آمار کردند.\nمدیر روابط عمومی آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری زنجان در توضیح این خبر گفت: در ابتدا مار در سینه زن صاحبخانه چمباتمه کرده بوده است که این زن پس از متوجه شدن، مار را پس می‌زند که در نهایت مار در یکی از اتاق‌های منزل کمین می‌کند.\nحسن غفاری گفت: پس از این موضوع صاحبخانه با نیروهای آتش‌نشانی تماس گرفته و بلافاصله چهار نفر از نیروهای آتش‌نشانی در محل حادثه حضور پیدا می‌کنند.\nوی افزود: پس از یک ساعت تلاش چهار آتش‌نشان زنجانی به نام‌های محمود احمدی، حمید عباسی، محمدرضا فرهمندنیا و محمود عبدی موفق به زنده‌گیری مار می‌شوند.\nوی با اشاره به اینکه آتش‌نشانی زنجان به صورت ماهیانه ۲۲ زنده‌گیری مار دارد، اضافه کرد: این برای نخستین بار است که ماری به چنین غول‌آسایی در زنجان زنده‌گیری شده است.\nوی تصریح کرد: مار مذکور در یکی از منازل شهر زنجان در نزدیکی خیام که در مجاورت باغ قرار دارد، زنده‌گیری شده است.\nمدیر روابط عمومی آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری زنجان درباره رهاسازی مار پس انجام عملیات نیز گفت: برای ایمنی شهر مارها پس از زنده‌گیری در خارج از شهر رهاسازی می‌شود.\nلینک کوتاه: asriran.com/003JEX


فرهنگ مصادیق:نماز - پژوهشکده امر به معروف\n(تغییرمسیر از نماز)\n۱ میدان مغناطیسی بدن انسان و نماز\n۲ شیوه های تشویق جوانان به اقامه نماز\n۱ نماز یومیه\n۱ نماز (اسلام)\n۷.۱ نماز جمعه\n۷.۲ نماز عیدین\n۷.۳ نماز جماعت\n۱۰ دیگر مسائل نماز\nنماز از عبادت‌های مسلمانان و از ارکان مهم دین اسلام است. واژهٔ نماز معادل فارسی کلمه عربی صلاه یا صلوه است. نماز در نزد اهل سنت یکی از ارکان خمسه (ستون‌های پنجگانهٔ دین) و در نزد شیعیان یکی از فروع دهگانهٔ دین است.\nنمازهایی که بر هر مسلمان، در هر شبانه روز، واجب است عبارت اند از: نماز صبح، ظهر، عصر، مغرب و عشا. البته غیر از این نمازها، نمازهای واجب دیگری هم وجود دارند. عده‌ای از عارفان بر این باورند که تمام موجودات نیز متناسب با وضع خود در حال حمد و تسبیح خداوند هستند و به آیاتی از قرآن نظیر «و گیاه و درخت سجده می‌کنند» (به عربی: وَالنَّجْمُ وَالشجَرُ یَسجُدَانِ)، استناد می‌ورزند.\nواژه «صلاه» در عربی، به معنی «درود و تحیت»، «دعا» و همچنین «انعطاف» است. با این حال واژهٔ «نماز» واژه‌ای فارسی است که در ایران، افغانستان، بنگلادش، هند، پاکستان برای واژهٔ «صلاه» عربی به کار برده می‌شود. این واژه همچنین در زبان بنگالی، آلبانیایی، بوسنیایی و مقدونیایی، برابر صلاه به کار می‌رود.\nواژه نماز به معنای خم شدن و سرفرودآوری برای ستایش و احترام است. برخی منابع ریشهٔ این واژه را از واژه پهلوی «نماک» می‌دانند که آن هم از ریشه باستانی «نم» به معنای خم شدن و کرنش است.  هرچند در برخی منابع ریشهٔ واژهٔ نماز از واژهٔ «ناماسته» در زبان سانسکریت آریاییان دانسته شده است[نیازمند منبع]\nواجبات نماز یعنی کارهایی که باید در نماز انجام شود. واجبات نماز ۱۱ مورد هستند که این واجبات به دو نوع رکن و غیررکن تقسیم می‌شوند. واجباتی که رکن هستند، کم یا زیاد کردن آنها چه به عمد و چه سهواً نماز را باطل می‌کند. واجبات رکن در نماز ۵ مورد است شامل: نیّت، تکبیرهالإحرام، قیام (قیام درهنگام تکبیرهالاحرام و قیام متصل به رکوع)، رکوع و سجود. واجبات نماز از این قرارند: نیت: به معنی قصد قلبی است و نیازی نیست به زبان آورده شود؛ بلکه به این معنی است که نمازگزار با هوشیاری و قصد نماز را می‌خواند. قابل ذکر است که نیت در نماز بسیار مهم است و اگر مثلاً کسی نماز را برای غیر خدا بخواند، مانند این است که اصلاً نماز نخوانده است.\nتکبیره الاحرام: یعنی گفتن الله اکبر در اول نماز؛ و در این هنگام معمولاً دست‌ها را تا مقابل گوشها بالا می‌برند.\nرکوع: به معنی خم شدن نمازگزار است، تا این که دست‌ها به زانو برسند. مسلمانان معمولاً در هنگام رکوع اذکاری را می‌گویند مانند سبحان الله یا سبحان ربّی العظیم و بحمده.\nذکرهای سجده و رکوع تشهد: به معنی گواهی دادن بر یکتا بودن خدا و پیامبری محمد است. این کار در رکعت‌های زوج و در رکعت پایانی، بعد از سجده انجام می‌شود.\nسلام: یعنی درود فرستادن بر پیامبر و خانواده اش و بر خود و بر سایر بندگان شایستهٔ خدا، در پایان نماز.\nترتیب: یعنی این که کارهای نماز به ترتیب خودش انجام شود و مثلاً سلام نماز در ابتدای نماز گفته نشود.\nموالات: یعنی پی درپی بودن اجزای نماز؛ بین کارهای نماز نباید خیلی فاصله انداخته شود (معمولاً حداکثر چند ثانیه).\nبعد از رکوع، مستحب است نمازگزار بگوید: «الله اکبر» و «سمع الله لمن حمده» بعد از سجده، مستحب است نمازگزار بگوید: «الله اکبر» و «استغفرالله ربی و اتوب الیه» در هنگام برخاستن از زمین، مستحب است نمازگزار بگوید: «بحول الله و قوته اقوم و اقعد» \nبر اساس دستورهای اسلامی، محلی که نمازگزار در آن نماز می‌خواند، نباید غصبی باشد. همچنین مکان نمازگزار باید استقرار داشته باشد و امکان نمازگزاردن در آن جا وجود داشته باشد. موارد فوق شرایط و استثناهای مخصوص به خود را دارند و همچنین در شرایط و موقعیت‌های خاص می‌توانند تغییر یابند که در مذهب تشیع این موارد توسط مراجع تقلید مشخص می‌شوند.\nبر مسلمانان واجب است که روزی ۵ بار نماز بخوانند؛ کودکان، بیماران روانی و زنان در دوره عادت ماهانه از خواندن این نمازها معاف هستند. این نمازهای پنجگانه عبارت اند از.\nدر تشیع، نماز مسافر شکسته است، یعنی مسافر باید نمازهای چهاررکعتی را دو رکعت بخواند.\nنماز آیات نوشتار اصلی: نماز آیات نماز آیات یا نماز نشانه‌ها یا نماز وحشت به واسطه چهارچیز بر مسلمان واجب می‌شود:\nاین نماز در نزد شیعیان، واجب و در نزد اهل سنت مستحب است. البته این نماز هر رویدادی که اتفاقی بیفتد و موجب نمایش هر چه تمام تر قدرت خداوند شود، هم خوانده می‌شود.\nنماز جمعه، نمازی است که در ظهر روز آدینه در مساجد خوانده می‌شود. طبق نظر شیعیان این زمان در زمان حضور پیامبر و امام معصوم و نایب خاص او واجب عینی است، اما در زمان غیبت کبری واجب تخییری است یعنی میان نماز جمعه و نماز ظهر مخیر است. در نزد اهل سنت، شرکت در این نماز برای مردان واجب است؛ در حالی که زنان می‌توانند در این نماز شرکت کنند یا به جای آن نماز ظهر را بخوانند. مراسم نماز جمعه با دو خطبه آغاز می‌شود؛ پس از آن، دو رکعت به جای نماز ظهر خوانده می‌شود. در ایران، هر شهر تنها یک امام جمعه دارد و نماز جمعه در مسجد جامع یا مصلای اصلی همان شهر، برگزار می‌شود- امام جمعهٔ شهرهای ایران، همیشه از سوی رهبر انتخاب می‌شود.\nنمازهای نافله از نمازهای مستحبی هستند که به آن‌ها نوافل هم گفته می‌شود. از مهمترین نمازهای مستحبی، نافله‌های شبانه روزی هستند که به آن‌ها نوافل یومیه می‌گویند، نافله صبح (دو رکعت)، نافله ظهر (هشت رکعت)، نافله عصر (هشت رکعت)، نافله مغرب (چهار رکعت)، نافله عشاء (دو رکعت) و نافله شب (یازده رکعت). از آنجایی که دو رکعت نافله عشاء، یک رکعت محسوب می‌شود در مجموع نافله‌های شبانه روزی ۳۴ رکعت می‌شوند. در روزهای جمعه چهار رکعت به نافله‌های ظهر و عصر اضافه می‌شود و در جمع ۳۸ رکعت می‌شود. نافله‌های شبانه روزی به صورت نمازهای دورکعتی خوانده می‌شوند.\nاز میان نافله‌های شبانه روزی، نافله شب یا نماز شب نزد مسلمانان از اهمیت بیشتری برخوردار است و در روایت‌ها بر انجام آن تأکید شده است. از یازده رکعت نافله شب، ۸ رکعت به نیت نافله شب، ۲ رکعت آن به نیت نافله شفع و ۱ رکعت به نیت نافله وتر بجا آورده می‌شود.\nنماز جعفر طیار نیز از نمازهای مستحبی است که می‌توان آن را از نافله‌های شب یا روز به شمار آورد. بافضیلت‌ترین زمان برای خواندن این نماز، روز جمعه هنگام برآمدن آفتاب ذکر شده است. این نماز چهاررکعتی است و دو سلام دارد. \nنماز ایام هفته از دیگر نمازهای مستحبی است که بر طبق روایات و بر اساس دستور گفته شده در طول ایام هفته خوانده می‌شود. در واقع هر روز هفته دو نماز مخصوص به خود دارد که یک نماز برای شب آن روز و یک نماز برای همان روز می باشدو بدین شرح است:\nدو رکعت در هر رکعت بعد از حمد آیه الکرسی وسوره قدر و نصر یک بار و سوره توحید سه بارخوانده شود ('شب شنبه') چهار رکعت در هر رکعت بعد از حمد سوره کافرون سه بار خوانده شود بعد از نماز هم یک بار آیه الکرسی را بخواند (روز شنبه)\nدو رکعت در هر رکعت بعد از حمد آیه الکرسی و سوره توحید و معوذتین یک بار خوانده شوند (شب دوشنبه) چهار رکعت بعد از حمد در رکعت اول آیه الکرسی در رکعت دوم سوره توحیدو در رکعت سوم سوره فلق ودر رکعت چهارم سوره ناس خوانده شوند (روز دوشنبه)\nدو رکعت در رکعت اول بعد از حمد سوره قدر یک بار و دررکعت دوم بعد از حمد سوره توحید هفت بار خوانده شود (شب سه شنبه) دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد سوره تین و سوره توحید و معوذتین یک بار خوانده شوند (روز سه شنبه)\nنمازی است دو رکعتی که خواندن آن در زمان مشکلات و گرفتاری‌ها توصیه شده است.\nاستخاره در لغت یعنی طلب خیر یا خوبی خواستن، و در حقیقت دعا برای خیر از خداست. نماز استخاره، نمازی است که برای گرفتن تصمیم در مورد انجام دادن یا انجام ندادن فعلی و یا اتخاذ تصمیم مناسب خوانده می‌شود. این نماز باید پس از به نتیجه نرسیدن تعقل و مشورت‌ها به جا آورده شود. این نماز دو رکعتی بوده و پس از انجام آن باید ذکرهای مخصوص این نماز گفته شود. برای انجام استخاره بعد از نماز نیز آداب مخصوص دارد.\nنماز مسافر شکسته است یعنی مسافر باید نمازهای چهاررکعتی را دو رکعت بخواند.\nدستغیب، عبدالحسین. (۱۲۹۲-۱۳۶۰) صلاه الخاشعین. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۸۱. شابک: ۳-۲۲۶-۴۷۰-۹۶۴ چاپ دوازدهم ۱۳۸۵ - کتابخانه ملی ایران ۱۵۳۴۷-۸۱م موسوی خمینی، سید روح الله، سر الصلاه. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۸۱. شابک:\nتوضیح المسائل اینترنتی یکی از مراجع شیعه\n↑ «اهمیت صلوات بر پیامبر». وبگاه لبیک\n↑ «ریشه واژه نماز». راسخون\n↑ Ashraf F. Nizami، noted this in his book Namaz، the Yoga of Islam (Bombay: D.B. Taraporevala، 1977).\n↑ ناصر مکارم شیرازی. رسالهٔ توضیح المسائل، قم، ۱۳۸۴\n↑ «حج در اندیشه اسلامی». تبیان\n↑ «ذکر در حال حرکت». پرسمان\n↑ «نماز مسافر». http://www.aviny.com/،+۱۳۸۸. بازبینی شده در سال ۱۳۸۹\n↑ «نماز عیدین». مصلی اهل سنت گنبد کاووس\n↑ «نماز عید غدیر». اندیشه قم\n↑ «روش خواندن نماز جعفر طیار». وبگاه جواب\n↑ «نماز زیارت معصومین (ع)». اندیشه قم\n↑ «نماز امام زمان (ع)». اندیشه قم\n↑ «نماز هدیه به معصومین (ع)». اندیشه قم\n↑ «نماز آمرزش گناهان». اندیشه قم\n↑ «نماز اموات و نماز وحشت». اندیشه قم\n↑ «نماز اموات و نماز وحشت». اندیشه قم.\n↑ «نماز مشترک هر ماه». اندیشه قم\n↑ «نماز استسقا و طلب باران». پایگاه رسول نور\n↑ «نماز استخاره و روش صحیح ان». پایگاه حوزه\n↑ «نماز مسافر». http://www.aviny.com/،+۱۳۸۸. بازبینی شده در سال ۱۳۸۹.\nمنبع: ویکی پدیا - تاریخ برداشت:۹۵/۲/۱۱\nبرگرفته از «http://wiki.fmaroof.ir/index.php?title=فرهنگ_مصادیق:نماز&oldid=36621»\nاین صفحه آخرین‌بار در ۲۵ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۶:۴۸ تغییر یافته‌است.


چگونه با منظم کردن آرامش بیابیم - مطالب جالب و علمی روز\nست جی گیلیهان Seth J.Gillihan\nبه تازگی با نظم‌دهنده حرفه‌ای الژاندرا کوستلو Alejandra Costello در پادکست Think Act Be podcast به گفتگو نشستیم تا بینش او را درباره این بیابیم که چگونه خانه‌مان را منظم نگه داریم. من شگفت‌زده بودم که تا چه حد همپوشی میان اصول درمان شناختی- رفتاری (CBT) وجود دارد با رویکردی که او توصیف کرد. جای تعجبی ندارد که ویدئوهای او توسط میلیونها نفر در سراسر جهان دیده می‌شود.\nاگر شما هم درگیر انباشته‌زدایی و منظم نمودن خانه‌تان هستید، همانطور که برای شروع برنامه‌ریزی می‌کنید این اصول را در ذهنتان نگه دارید.\nانباشته‌زدایی کنید، سپس منظم نمایید\nالژاندرا زنجیره ویژه‌ای را برای مرتب کردن توصیه کرد: “شما نمی‌خواهید وارد فضایی شوید و فقط بر روی این نکته متمرکز گردید که چگونه می‌توانم آنجا را بهتر منظم کنم، بدون آنکه نخست از خود بپرسید آیا چیزی هست که بتوانم از آنجا حذفش کنم؟ هر چه بیشتر اشیاء را از فضایی خارج نمایید کمتر مجبور خواهید شد برای منظم کردنش انرژی بگذارید.” بنابراین نخستین گام برای منظم کردن “حذف هر چیزیست که مورد استفاده‌تان نیست، نیازی به آن ندارید یا از آن خوشتان نمی‌آید.” آنگاه می‌توانید سیستم را پیاده کنید. این نکته را به خاطر بسپرید که هر چه وسایل بیشتری داشته باشید منظم ماندن دشوارتر خواهد بود. برای نمونه مرتب نگه داشتن کمد لباسهایتان هنگامی آسان‌تر می‌شود که نصف لباسهای فعلی‌تان را داشته باشید.\nافکار ما تاثیری واقعی بر احساسات و اعمال ما دارند و منظم بودن را آسان‌تر یا دشوارتر می‌سازند. افکار خودکارتان را که از ذهنتان ممکن است بگذرد از نظر بگذارنید:\nاگر بعداً به آن نیاز داشته باشم چه؟ در حالی که همیشه امکان دارد که به وسایلی نیاز پیدا کنید که دور انداخته‌اید، در بسیاری از مواقع حتی به یاد نمی‌آورید که چیزی را کنار گذاشته‌اید یا زمانی صاحب آن بوده‌اید. توصیه الژاندرا این بود که براین متمرکز شوید که زندگی‌تان با کنار گذاشتن آن اشیاء چگونه بهبود خواهد یافت. اگر شخص دیگری به آن شی نیاز داشته باشد هم می‌توانید به این فکر کنید که چگونه می‌تواند به خوبی از آن استفاده کند.\nاگر دور بیاندازمش دلم برایش تنگ خواهد شد. به جایش روی این تمرکز کنیدکه با کنار گذاشتن چیزی که احتمالاً دیگر به کارتان نمی‌آید چقدر احساس آزادی خواهید کرد. مورد دیگر این است که با کنار گذاشتن آن، یک چیز کمتر خواهید داشت که نیاز به پاکیزگی، بسته‌بندی و نظم و ترتیب خواهد داشت.\nاما من کلی پول برای آن پرداخته‌ام. مانند هر “هزینه نابرگشتنی یا هدر رفته” دیگری، پولی که صرف آن کرده‌اید به هر حال از حساب شما خارج شده است- خواه آن شی را نگه دارید خواه کنارش بگذارید. پرسش مناسب این است که: با رد کردن آن شی زندگی‌تان بهتر خواهد شد یا بدتر؟ نگذارید هزینه هدررفته باعث شود که از خوشبختی اکنونتان یا فضای زندگی‌تان چیزی کم و کسر شود.\nدشواری شما در کنار گذاشتن دارایی‌هایتان ممکن است از کمبود اعتماد به خودتان سرچشمه بگیرد. از انباشته‌زدایی به عنوان فرصتی استفاده کنید تا توانایی‌تان را در رتق و فتق مشکلات بالقوه آینده بازشناسید. به خودتان اعتماد کنید که چنانچه شرایطی پیش آمد که دوباره به آن شی نیاز پیدا کردید آنقدر کاردان هستید که راه حلی بیابید یا دست به دامن راه جایگزین دیگری شوید. برای مثال ممکن است هدفتان را دوباره بررسی نمایید یا آن شی را از دوستی به امانت بگیرید و در بدترین حالت ممکن دوباره آن را بخرید. می‌توانید به شیوه‌ای مشابه به توانایی‌تان در کنار آمدن با هر نوع پشیمانی ( نامحتمل) در صورت جدایی از آن شی احساسی اعتماد کنید.\nتمرین پذیرش کنید\nمانند هر کار دیگری، انباشته‌زدایی و نظم و ترتیب بسیار آسان‌تر و نرم‌تر پیش می‌رود چنانچه مقاومت در برابر واقعیت را کنار بگذاریم. پذیرش به معنای تایید چیزی نیست؛ تنها به معنی اعتراف به آن چیز است. می‌توانید با این آغاز کنید که حالت فعلی نظم یا بی‌نظمی‌تان را صرفاً بپذیرید. از جایگاه پذیرش می‌توانیم برای بهبود امور آستین‌هایتان را بالا بزنید.\nشکل‌های دیگر پذیرش می‌تواند شامل موارد زیر باشد:\nرها ساختن گیر ذهنی‌تان از چیزی که میخواهید از خودتان جدایش کنید.\nشناخت اینکه شما چیزی بیش از دارایی‌هایتان هستید که انباشته‌اید.\nپذیرش اینکه نمی‌توانید هر یادگاری را نزد خودتان نگه دارید.\nپذیرش اینکه جدایی از دارایی‌هایتان شما را ناراحت می‌کند.\nپذیرش عدم قطعیت درباره اینکه بعدها نیاز به همان چیزی که در حال دور انداختنش هستید پیدا می‌کنید یا نه.\nپذیرش اینکه نظم کنونی‌تان هرگز کامل نخواهد بود.\nتقسیم کارهای بزرگتر\nبزرگترین دو دلیلی که کاری را به تعویق می‌اندازیم که باید انجامش دهیم این است که:۱) مطمئن نیستیم که چگونه شروعش کنیم، و ۲) فکر می‌کنیم که قرار است انجام آن برایمان ناخوشایند باشد. تقسیم کارهای بزرگ به کارهای کوچک به هر دو مشکل می‌پردازد. یک پروژه بزرگ با اولویت بالا را انتخاب کنید که با کیفیت زندگی‌تان تداخل دارد و آن را به چند کار بیست دقیقه‌ای تبدیل کنید. برای مثال یکی از کارهایتان برای نظم بخشیدن به کمد لباس‌ها می‌تواند بیرون کشیدن همه کفش‌ها و مرتب نمودنشان باشد- همین. به این شیوه می‌توانید هر کاری را در بازه زمانی کوتاهی آغاز کرده و به پایان برسانید به جای اینکه ده ساعت در تقویم‌تان دنبال زمانی بگردید که آن کار را به انجام برسانید.\nاین گونه تمال بیشتری دارید که آن کار را آغاز کنید تا اینکه با کاری مواجه شوید که ساعت‌ها زمان از شما می‌گیرد. شخصاً دریافتم معمولاً هنگامی دست به مرتب کردن میزنم که زمان فراوانی برای این کار در نظر گرفته باشم، در این فاصله، می‌گذارم کوهی از اشیاء نامرتب اطرافم درست شود. اما با تقسیم کردن این کار بزرگ می‌توانم از رهگذر منظم کردن دوره‌ای، خانه‌ای مرتب داشته باشم به جای اینکه منتظر شوم که فضای اطرافم تبدیل به بیغوله شود. سه کاری را انتخاب کنید که تاثیر فراوانی بر روی زندگی‌تان دارد و روزانه آنها را به انجام برسانید. آغازی مناسب برای این کار صرف زمان ۱۵ دقیقه‌ای است. جای تعجب ندارد که رویکردی موثر برای منظم کردن خانه شامل استراتژی‌های شناختی، رفتاری و مبتنی بر ذهن‌آگاهیست.