تأملی درباره‌ی گادامر و فلسفه‌ی او | تریبون زمانه\nتأملی درباره‌ی گادامر و فلسفه‌ی او\nدوشنبه, 31ام فروردین, 1394\nنویسنده مطلب: ریکاردو دوتوری/ ترجمه: فرهاد سلمانیان\nاشاره: مقاله‌ی پیش رو درآمدی است بر کتاب «درس قرن»، گفت‌وگوهای ریکاردو دوتوری با استادش هانس گئورگ گادامر، فیلسوف آلمانی. دوتوری، شاگرد ایتالیایی گادامر، در اشاراتش به رهیافتی از زندگی شخصی خویش، برخی از خطوط کلی اندیشه و هرمنوتیک فلسفی او، بیان بعضی رویدادهای تاریخی و همچنین ترسیم تاریخچه‌ی آشنایی سی‌ساله‌ی خود با وی می‌پردازد. این متن را در اصل توبیاس گونتر، بریتا هنچل و دانیلا ولف از زبان ایتالیایی به آلمانی ترجمه کرده‌اند. عنوان کتاب در زبان آلمانی «درس قرن، گفت‌وگویی فلسفی با ریکاردو دوتوری» بود که در سال ۲۰۰۲ در میان آثار گادامر به چاپ رسیده است. پس از انتشار این ترجمه در اینترنت٬ متن کامل کتاب نیز به فارسی ترجمه شده است. زیرنویس‌های مشخص‌شده با حرف «م» از مترجم هستند.\nنخستین برخورد من با هانس گئورگ گادامر در زمستان سال ۱۹۶۹، هنگامی که از توبینگن به هایدلبرگ نقل مکان کردم، صورت گرفت. در آن زمان من از یک بورسیه‌ی پژوهشی استفاده می‌کردم و مشغول به تحقیق در زمینه‌ی فلسفه‌ی مدرن، بویژه آموزه‌های فکری هگل و بررسی گسست تحول‌برانگیز تفکر فلسفی قرن نوزدهم در آثار فویرباخ، کیرکه‌گور و مارکس بودم. هر چند در آن زمان گادامر معروف شده بود، اما هنوز از شهرت افرادی چون هایدگر، یاسپرس، سارتر و سایر نویسندگانی برخوردار نبود که به پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم و نئومارکسیسم می‌پرداختند. هنگامی که در فهرست درس‌های دانشگاه هایدلبرگ متوجه برگزاری سلسله درس‌گفتارهای گادامر شدم و دریافتم که در آن جلد دوم کتاب «علم منطق» یا به اصطلاح منطق ماهوی هگل موضوع بحث است، تصمیم‌ام به طرز چشمگیری تحت تأثیر این موضوع قرار گرفت. در آن درس قواعد اصلی سیستم فلسفی هگل تشریح می‌شد و این دقیقاً همان موضوعی بود که من در موردش به تحقیق مشغول بودم. چندی پیش از این ماجرا فرد دیگری نیز به هایدلبرگ آمده بود: او دستیار کارل اولمر ، یعنی همان استادی بود که من قبلاَ نزد او تحصیل کرده بودم. وی ارنست توگندهات نام داشت و به عنوان استاد رسمی به هایدلبرگ دعوت شده بود. او نیز درس‌گفتارهای بسیار جالبی درباره‌ی مفهوم زمان با محوریت ویژه‌ی آثار آگوستین ارائه می‌کرد. کمی پیش از آغاز سفرم به هایدلبرگ، او را که مشغول دیدار با دوستان قدیمی خود بود، مجدداً ملاقات کرده بودم. فرد بسیار خوش‌برخورد و بزرگمنشی بود که خوب او را می‌شناختم. به من اطلاع داد که نه او و نه گادامر که در آن زمان دیگر بازنشسته شده بود، کلاس‌های اعلام شده را برگزار نخواهند کرد. با خودم فکر می کردم که چه باید کرد. آیا باید از تصمیمم صرف نظر می‌کردم و به هایدلبرگ نمی‌رفتم؟ در این میان توگندهات به من آرامش خاطر داد و گفت: «نگران نباشید. اگر گادامر امسال درس منطق هگل را ارائه نکند، حتماً سال آینده این کار را خواهد کرد. او استاد مصممی‌ست و به این سرعت از درس‌ها و کلاس‌هایش دست نخواهد کشید.» این گفته عملاً پیش‌بینی‌ای درست از کار درآمد، چون گادامر آخرین درس‌گفتارهای خود را در سال ۱۹۸۵، یعنی هفده سال بعد برگزار کرد. او فعالیت آموزشی خود را با بیش از ۸۵ سال سن به پایان برد، تا وقت خود را صرف انتشار آثارش کند. این وظیفه‌ای بود که وی ده سال بعد به آن پایان داد.\nبه این ترتیب تصمیم گرفتم، به هایدلبرگ نقل مکان و پس از فراهم شدن شرایط مناسب توگندهات را نیز ملاقات کنم و به این امید بودم که او زمانی درس یا کلاسی درباره‌ی مفهوم زمان در آثار اگوستین ارائه کند. اما در مورد توگندهات موضوع به نحو دیگری ادامه یافت: او تصمیم خود را به طور کامل از یاد برد و بی‌درنگ به فلسفه‌ی تحلیلی روی آورد تا مسأله‌ی متافیزیک را که از اندیشه‌ی ارسطو آموخته بود، با فلسفه‌ی تحلیلی در‌آمیخته و آن را بسط دهد. این کار بزرگی بود که در آثار منتشر شده از درس‌گفتارهای وی در دانشگاه هایدلبرگ تحت عنوان «درآمدی بر فلسفه‌ی تحلیلی» به اوج خود رسید. در مورد گادامر مسائل به گونه‌ای دیگر بود. حتا باید گفت که کار او بسیار برجسته‌تر بود. گادامر بجای منطق هگل، در درس‌های خود به سومین اثر انتقادی کانت، یعنی نقد قوه‌ی داوری پرداخت و آن را اساس فلسفه‌ی هرمنوتیک و به بیان دقیق‌تر اثر بنیادین خود، «حقیقت و روش»، قرار داد.\nدر آن زمان آشنایی چندانی با این اثر نداشتم. اغلب آن را کتابی جالب و مطمئناً بسیار خوب می‌دانستند، اما من در مجموع بدون آن که زحمت بررسی دقیق کتاب را به خود داده باشم، تنها نگاهی گذرا به آن انداخته بودم. اتفاقاً خواندن این کتاب برخلاف سایر کتاب‌ها بسیار آسان بود، چون به سبکی روان، موجز و نیز فاخر نوشته شده بود: سبکی که حتا با صرف نظر کامل از محتوای کتاب، آن را به یکی از آثار کلاسیک قرن بیستم تبدیل کرده است.\nآن سلسله درس‌ها برایم فرصتی شد تا وقت خود را عمیقاً صرف این کتاب کنم و گذشته از این٬ زمینه‌ای برای راهیابی من به دنیای فکری کاملاً جدیدی محسوب می‌شد. طی آن درس‌ها نیز از نظر بازنگری تجارب زیبایی‌شناختی و نیز تجارب متافیزیکی و وجودی، حقیقتاً راه‌های جدیدی بر من گشوده شد. در طول تحصیل و نیز در جریان فعالیت‌های پژوهشی‌ام کمتر جلسه‌ی آموزشی‌ای چنین تأثیر ژرفی بر من گذاشت. تنها دو کلاس دیگر را به یاد دارم که با آن قابل مقایسه هستند: نخستین سلسله‌درس‌هایم در دانشگاه رم نزد گیدو کالوگرو که وی در آن از رٍیموند کلیبانسکی، استاد بزرگ فلسفه‌ی نوافلاطونی و بویژه تدریس آثار افلاطون به زبان لاتین و متخصص ترجمه‌های قرون وسطی از الاهیات افلاطون و تفاسیر پروکلوس و پارمنیدس برای تدریس در کرسی استادی خود دعوت کرده بود. تنها سلسله‌بحث‌های همین دو استاد تأثیری قابل مقایسه با درس‌گفتارهای هایدلبرگ بر من داشتند. چهار سال بعد در مرکز مطالعات عالی شهر پاریس در درس‌گفتارهای دریدا درباره‌ی همان موضوع آشنای «نقد قوه‌ی داوری» کانت شرکت کردم. آن درس‌ها نیز بسیار جالب بودند، اما سطح‌شان با کلاس‌های هایدلبرگ برابری نمی‌کرد. البته باید توجه داشت که این مسأله در فلسفه‌ی کانت برای گادامر موضوعی بنیادین بود. همچنین باید این نکته را نیز یادآور شد، که در مورد درس‌های فلسفه‌ی کانت، گادامر و تمامی مکتب فکری وی، در قلمروی سنت فلسفی آلمان قرار داشتند و این موضوعی بود که در مورد دریدا صدق نمی‌کرد.\nدر واقع، سطح بسیار بالای مباحث کلاس گادامر مرا شگفت‌زده می‌کرد. علاوه بر این٬ در کلاس‌های او همان کسانی شرکت می‌کردند که باید بعدها مهم‌ترین کرسی‌های فلسفه‌ی دانشگاه‌های آلمان را در اختیار می‌گرفتند. اما بیش از هر چیز دیگر شخصیت گادامر، مهربانی او و دقت نظرش در مباحث، جدیتی که هنگام بحث در برابر هر یک از نظرهای بیان‌شده نشان می‌داد، توانایی او در دنبال کردن افکار دیگران به نحوی که گویی همواره قصد دارد چیز تازه‌ای بیاموزد، و آمادگی او برای زیر سوال بردن دائمی خود و نظرات شخصی‌اش- حتا با وجود آن‌که بحث تا حد زیادی پیش رفته بود- بر من تأثیر می‌گذاشت. اما هنگامی که نسبت به صحت یکی از فرضیات خود یقین داشت، بازداشتن او از نتیجه‌گیری‌هایش کار بسیار دشواری بود. با این حال باید یادآوری کرد که اغلب نکات و مباحثی را که در کلاس مطرح می‌کردم، در همان جلسه یا جلسه‌های بعدی می‌پذیرفت. و این‌گونه شد که نوعی شباهت فکری میان ما شکل گرفت که طی دهه‌های بعد نیز مرا به او وابسته نگه‌داشت.\nمسلماً این مسأله مهم نیست که کسی از عقاید خود مطمئن باشد و با تمام وجود از آن‌ها دفاع کند٬ بلکه فرد باید قادر باشد، عقاید خود را بدون تلاش برای زدن حرف آخر، همواره به بحث بگذارد. گادامر در زندگینامه‌ی خودنوشته و موشکافانه‌اش با صراحت می نویسد: «تأویلگر (هرمنوتیست) بد کسی‌ست که همیشه می‌خواهد حرف آخر را بزند.» او بر این تفسیر شخصی اصرار می‌ورزید؛ زیرا همواره به طرف مقابل اجازه می‌داد، عقیده‌ی خود را مطرح و حرفش را تمام کند. به همین خاطر وقتی کسی به دیدارش می رفت، بحث با او تمام بعدازظهر تا شب ادامه می‌یافت و هنگامی که گفت‌وگوها اوایل شب آغاز می شد، بعضاً تا نیمه‌های شب به طول می‌انجامید. از آن دوران ماجرایی را به یاد دارم که آلفونسو گومز- لوبو٬ دوست شیلیایی من، که در زمان نگارش این متن استاد دانشگاه جرج تاون واشینگتن و متخصص فلسفه‌ی افلاطون است٬ برایم تعریف کرده بود: اولین بار که او به خانه‌ی گادامر رفته بود، فیلسوف را وارد بحثی کرده که تا نیمه‌شب به درازا کشیده بود. هنگام خداحافظی از گادامر، دوستم بخاطر بحث طولانی خود از وی عذرخواهی کرده و او این‌چنین پاسخ داده بود: «عذرخواهی لازم نیست! شما که می‌دانید، یک افلاطونی هیچ‌گاه با بحث‌های مداوم خود مایه‌ی رنجش خاطر افلاطونی دیگری نمی‌شود.» در واقع از دید یک فیلسوف افلاطونی برای دریافتن حقیقت راه دیگری جز مباحثه و گفت‌وگو وجود ندارد.\nحقیقت مفهومی‌ست که در قرن بیستم به شدت دچار نقصان شده است. این امر هنگامی بیشتر رخ می‌نماید که تاریخچه‌ی این مفهوم را بررسی کنیم. طی نیمه‌ی دوم قرن یادشده، تغییرات بنیادینی در فرهنگ اروپا پدیدار شد. مسلماً ترسیم دوباره‌ی تغییرات یاد‌شده ارزشمند خواهد بود.\nاگر ورود به هایدلبرگ، شهری در کنار رود نکار با قلعه و پلی تاریخی که نمایانگر قلب رومانتیک آلمان بود، در وجود من احساسی مانند غوطه‌ور شدن در گذشته‌ی فرهنگ آلمان را برمی‌انگیخت؛ مشاهده‌ی وضعیت معاصر آن نیز از نظر جذابیت دست کمی از آن پیشینه‌ی تاریخی نداشت. در آن سال‌ها دانشجویان دست به اعتراض زده بودند و من درست در مرکز رخداد این اعتراض‌ها به سر‌می‌بردم. به عنوان دانشجویی که بورسیه‌ی پژوهشی دریافت کرده بود، گاهی در اردوگاه دانشجویان بودم و گاهی در اردوگاه اساتید که بسیاری از آن‌ها در هایدلبرگ ـ از جمله توگندهات که پیش‌تر از او یاد کردم ـ طرفدار دانشجویان بودند. پس از ۳۰ سال، با وجود بیشترین اختلاف‌های ممکن در ارزیابی‌های‌مان، جنون جمعی‌ای را که در آن زمان هر دو طرف گرفتارش شده بودند، انکار نمی‌کنیم؛ جنونی که همواره در کسانی پدیدار می شود که در پی مبارزه برای اسطوره‌های خود هستند. این مبارزه در آن زمان نیز رخ داد. دانشجویان از هر موقعیتی برای اعتراض، تظاهرات یا شورش و واداشتن طرف مقابل به واکنش در این راستا استفاده می‌کردند. بدین ترتیب یک بار در هایدلبرگ پس از تظاهرات دانشجویان در برابر مرکز فرهنگی آمریکا و اعلام اعتراض‌های خود در همان محل، پلیس به دانشگاه «حمله کرد». مأموران پلیس تمام دانشجویانی را هم که اتفاقی در صحنه حضور داشتند و همچنین آن عده‌ای را که پس از پایان کلاس بی‌اطلاع از وقایع و با حفظ آرامش قصد بازگشت به خانه را داشتند، کتک زدند.\nدر واقع با وجود انگیزه‌های ایدئولوژیک اعلام‌شده برای مبارزه‌ی طبقاتی و انقلاب پرولتاریا، این اعتراض‌ها محصول جامعه‌ای مرفه و مصرف‌گرا بود. اتفاقی نبود که بازیگران اصلی این صحنه دانشجویانی باشند که اغلب از میان شهروندان مرفه برخاسته‌اند٬ نه از طبقه‌ی کارگر. در واقع نباید اعتراض‌های پایان دهه‌ی ۱۹۶۰ در اروپا را با مبارزات اتحادیه‌های صنفی اشتباه گرفت که طی تمامی آن دهه جریان داشت و وضعیت طبقه‌ی کارگر را به دنبال جریان رشد اقتصادِ پس از جنگ و به تبع آن افزایش تقاضای کار، به نحوی اساسی تغییر داده بود. آنچه روند اعتراض‌های دانشجویی را تغییر داد، آداب و رسوم رایج در جامعه و خانواده یا به اصطلاح اخلاق عمومی و موضعگیری در قبال مسأله‌ی جنسیت و هر شکل ممکن از اقتدارگرایی بود. اقدامات دانشجویان بیشتر اعتراض جوانان عیله تمام شکل‌های اقتدارگرایی بود که تغییراتی بنیادین در عادات و آداب روزمره‌ی جامعه را با خود به همراه داشت. البته این اقدامات، پیامدهایی چون گسترش غم‌انگیز مواد مخدر، سقط غیرقانونی جنین و ناهنجاری‌های عمده‌ی روانی را نیز – که باعث گسترش وسیع روانکاوی گردید- با خود به ارمغان آورد.\nدر فوریه سال ۱۹۶۹ و در همین فضای سیاسی مخاطره‌آمیز هایدگر تصمیم گرفت به مناسبت تولد گادامر در نشستی به دیدار او برود. کمی بعد تمام شرکت‌کنندگان همایش دعوتنامه‌ای کتبی از طرف گادامر دریافت کردند تا در مجلس شبانه‌ای که قرار بود با شرکت هایدگر در منزل گادامر برگزار گردد، حضور یابند. آن نشست حدود ساعت هشت شب و با موضوع هنر و مکان آغاز شد و در آن به مضمون سخنرانی‌ای با همین عنوان که هایدگر به مناسبت برگزاری نمایشگاه آثار هنرمند مجسمه‌ساز، شیلیدا، در گالری‌ای در شهر نوشاتل ایراد کرده بود، اشاره شد. اما پیش از این سمینار هایدگر برای سخنرانی عمومی در جلسه‌ای دعوت شده بود که بعدازظهر آن روز در سالن گردهمایی‌های دانشگاه هویشویر برگزار می‌شد. سالن مملو از دانشجویان بود و در عین حال استادان دانشکده در نخستین ردیف نشسته بودند. گادامر و لوویت نیز در میان آن ها حضور داشتند. لوویت چند سال قبل بازنشسته شده و از پیشکسوتان آن همایش فلسفی بود. او نیز به مناسبت تولد گادامر خطابه‌ای ایراد و مقدمه‌ی نطق هایدگر را فراهم کرد. متأسفانه آن سخنرانی برای دانشجویان چندان جالب توجه از آب درنیامد. هر چند لوویت در دوران رایش سوم به دلیل یهودی بودن، مجبور به ترک وطن شده بود، اما موضعی نسبتاً محافظه‌کارانه داشت. با این حال عملاً از این موضوع سخن به میان آورد که سیستم دانشگاهی نیز همانند فرهنگ جامعه به علت آشفتگی و التهاب توده‌ها در معرض نابودی است. موضوعی که مرا متأثر کرد آن بود که توگندهات با وجود تشویق‌های سایر استادان و نزدیکی بسیار به کارل لویت، در تمام مدت آشفته از آن سخنرانی، عمداَ از تشویق وی خودداری کرد.\nپس از نطق کوتاه گادامر برای تشکر از حاضران که وی در آن محدودیت‌های تعلیم و تربیت (و روند جمود انسان) را یادآوری و همچنین (با بیان جمله‌ی «آیا انسان نباید همانی که شده است، بماند») نسبت به حاضران ادای احترام کرد٬ سرانجام ادامه‌ی سخن را به هایدگر واگذار کرد. صدای هایدگر آرام و شاید هم کمی گرفته بود. شاید هم او عمداً صدایش را به آن حالت در‌می‌آورد تا به اصطلاح مشقت‌های دوران پیری و این موضوع را بیان کند که با وجود چنان وضعیتی مجبور است به سخنرانی بپردازد. حتا با وجود آن‌که سخنان یاد‌شده‌ی هایدگر نسبت به درس‌گفتارهای معروف او در ماربورگ، شدت و حدت نظری خود را که گادامر اغلب در توصیف آن درس‌ها از آن یاد می‌کرد، به نحوی اساسی از دست داده بود، اما جذابیتی که در سخنانش موج می‌زد، هنوز در حد بسیار بالایی بود. دلیل این موضوع ناتوانی در پیگیری وقایع روز یا حتا ذره‌ای سستی نبود. سخنرانی او بیشتر دفاع از کیان فلسفه و خصوصاً پدیدارشناسی در دوران معاصر بود. او ادعا می‌کرد که پدیدارشناسی همواره در هر فلسفه‌ی حقیقی که بخواهد با امور ارتباطی صحیح برقرار کند و به نحوی جدی با آن‌ها درگیر شود، وجود خواهد داشت. به این ترتیب، او نطق خود را با این سخنان به پایان برد: «در تاریخ معاصر ما گفته‌های مارکس بیش از هر زمان دیگری تازگی و مصداق دارد. او می‌گفت رسالت فلسفه دیگر آن نیست که جهان را توصیف و تفیسر کند، بلکه باید آن را تغییر دهد. اما اگر قصد داشته باشیم جهان را تغییر بدهیم٬ باید بدانیم که از چه رو می‌خواهیم آن را دگرگون کنیم و این پرسشی‌ست که تنها فلسفه قادر است به آن پاسخ دهد.» به دنبال این سخن، دانشجویان و استادان، همگی او را تشویق کردند. در بین آن‌ها لئولوکا اورلاندو هم حضور داشت. او هم اکنون شهردار شهر پالرموست و به خاطر اقدام‌هایش علیه مافیا شهرت دارد. او نیز دقیقاً مانند من در هیدلبرگ تحصیل و تحقیق می‌کرد. ما هر دو هایدگر را از صمیم قلب تشویق کردیم. او نیز در کتابش درباره‌ی پالرمو از این ماجرا یاد می‌کند که وی آن را در زندگی خود بسیار تأثیرگذار توصیف کرده است.\nدر برابر اقبال فراوانی که مارکس با آن روبه‌رو بود، مسلماً علاقه‌ای به همان شدت نیز نسبت به هگل به‌مثابه‌ی دیدگاه متقابل وی به وجود آمده بود؛ البته نه تنها از این جهت که مارکس شاگرد او بود؛ چرا که لنین نیز اندیشه‌های بنیادین خود را از همان بخش‌های کتاب «سرمایه» اثر مارکس و «منطق» هگل اخذ کرده بود. کاری که هگل انجام آن را پیشنهاد می‌کرد، در اصل بررسی تاریخ از چشم‌انداز عقل و شناخت انسان از خویشتن و نیز توجیه عقل در تاریخ با در نظر داشتن دائمی تمامی جلوه‌ها یا سیر دیالکتیکی آن بود. این سیر از اربابیت گرفته تا بردگی، از خرافه‌پرستی تا روشنگری و از نافرمانی تا وفاق اجتماعی را در بر‌می‌گرفت. در واقع برای هگل مسأله‌ی مهم بیشتر توجیه مطلق نفس پدیده‌ی تاریخ بود که تحقق متعالی آزادی بشر محسوب می‌شد و «عقل در تاریخ» یا به عبارت بهتر توجیه خداوند در تاریخ از اهمیت کمتری برخوردار بود. مفهوم ارجاع نهایی به واقعیت در نزد هگل یعنی همان تأمل هستی‌شناسانه نیز همین بود. آیا تمامی این تأملات تنها نوعی مشروعیت بخشیدن به وضع موجود آن روزگار، یعنی حکومت پروس و تثبیت قانون سلطنت مطلقه‌ی آن بود؟ یا بدتر از آن، همان‌طور که مارکس می‌گفت تأملاتی در جهت «سرکوب طبقه‌ی کارگر» در دوران آغازین جامعه‌ی صنعتی بود؟ این بحثی بود که بار دیگر کیرکه‌گور و مارکس در انتقادهای بنیادین خود از فلسفه‌ی هگل و گرایش آن به نظام‌مندی و طبقه‌بندی مقولات مطرح کردند. این موضوع همان انگیزه‌ای بود که کار من نیز حول محور آن می‌گردید و در گرایش من به هگل نقشی تعیین‌کننده داشت. این موضوع علائق عمومی دانشجویان و روشنفکران آن زمان را نیز برانگیخته بود. تمامی این امور در سال بعد که سرانجام گادامر در ترم زمستانی آن، درس‌گفتارهایی درباره‌ی جلد دوم منطق هگل برگزار کرد، به اوج خود رسید. به این ترتیب آن سال برای من به نحو شگفت‌انگیزی به پایان رسید.\nدر جلسه‌های پایانی آن درس درباره ی مفهوم بنیادین متافیزیک هگل، مفهوم تأمل هستی‌شناسانه بحث می کردیم که ریشه در نوشته های دوران جوانی هگل داشت و در نهایت به مفهوم قوه‌ی سنجشگر و تعیین‌کننده‌ی داوری یا حکم در نزد کانت می‌رسید. البته طی درس‌گفتارهای پیشین درباره ی این مفهوم در نزد کانت بحث کرده بودیم و من هم در جلسه‌های پایانی آن درس در همین مورد یک سخنرانی درسی ایراد کرده بودم. طی آخرین جلسه‌ی درس انتظار داشتیم که گادامر مروری کلی بر تمامی جلسات گذشته داشته باشد؛ اما درست در همان جلسه‌ی پایانی که اتفاقاً با ۱۱ فوریه، یعنی روز تولد گادامر نیز مصادف شده بود، هایدگر نیز همراه با او وارد سالن شد و در کنار وی نشست. گادامر رشته‌ی سخن را به دست گرفت و پس از بیان جمع‌بندی نتایج تمامی جلسه‌ها و همچنین بررسی سخنرانی من، با نقل جلمه‌ای از کتاب هایدگر درباره‌ی نیچه، سخنان خود را به پایان برد. در بخش یاد شده از کتاب، هایدگر به درستی، مفهوم تأمل هستی‌شناسانه‌ی هگل را گوهر فلسفه‌ی مدرن توصیف می‌کند. اما این متافیزیک ذهنیت و فاعل شناسا که به متافیزیک تاریخ از بعد تحقق ذاتی آزادی بشر منجر می‌شود، از نظر هایدگر در متافیزیک خواست مطلق قدرت در نزد نیچه به پایان خود می‌رسد: اما در تمامی این موارد، سیطره‌ی تمام‌عیار تکنیک بر امور عالم واقع و به تبع آن نیست‌انگاری مطلق و رخت بربستن و زوال تمامی ارزش‌ها، آشکارا به چشم می‌خورَد.\nپس از سخنان گادامر بررسی این مسأله به عهده‌ی هایدگر گذاشته شد و او نیز ضمن پذیرفتن این امر به دفاع از آن گفته، بیان دیدگاه‌های خود و در نهایت نتیجه‌گیری پرداخت. من تمامی مباحث یاد‌شده را یادداشت و بعدها منتشر کردم. جالب‌ترین ایده‌ای که هایدگر در آن موقعیت مطرح کرد، این واقعیت بود که او نفهمیده بود؛ چرا در نزد یونانی‌ها هستی یا (on) به وجود واحد (hen) تبدیل شده است. دقیقاً به همین ترتیب در نزد کانت نیز مفهوم وجود به دلیل وحدت ترکیبی (سنتزیک) ادراک، به وجود واحد تبدیل گردیده است. از نظر هایدگر در نهایت تمامی تأملات فلسفی نیز – هنگامی که مفهوم اندیشه‌ی استعلایی مد نظر باشد- دستیابی به هدف یادشده را دنبال می‌کنند و به همین دلیل حتا کاربرد منطقی عقل نیز به مفهوم وحدت بستگی دارد. از این رو، اندیشه‌ی استعلایی در نزد هگل اساس هستی‌شناسی او قرار می‌گیرد: در نتیجه تمامی امور واقع ریشه در همین وحدت نهایی عقل دارند و به همین دلیل نه تنها امر واقع، بلکه خود تاریخ نیز برای ما حقانیت می‌یابد. به همین ترتیب، مفهوم اساسی سرمایه در نزد مارکس، مفهوم ارزش – که به دنبال آن ماهیت مطرح می‌شود- نیز بر همین اساس استوار است. تمامی این امور در مفهوم اراده‌ی معطوف به قدرت در نزد نیچه به اوج خود می‌رسد.\nحیرتزده از آن نشست خارج شدم و مدتی طولانی گذشت تا اهمیت مواجهه با هایدگر بر من روشن شد. تازه آن هنگام بود که مقصود اصلی گادامر را از آن سخنان نیز متوجه شدم. هدف او تنها در اعاده‌ی اعتبار برای شخص هایدگر یا تلاش برای خارج کردن او از انزوایی که پس از برکناری از دانشگاه فرایبورگ گریبانگیرش شده بود، خلاصه نمی‌شد. نیت او بیشتر یادآوری این اندیشه به هایدگر بود که از مسیری که در گفت‌وگوی طولانی خود با اندیشه‌های یونانیان و متفکران مدرن پیموده بود، بازگردد. سیر در این مسیر به چالشی عظیم می‌انجامید که در تفکر نیچه پدیدار شده بود. هایدگر درست در دوران سیطره‌ی ناسیونال سوسیالیسم با این مسأله روبه‌رو شد و این همان موضوعی بود که او را گرفتار بحرانی بزرگ کرد و او سعی داشت به یاری اشعار هولدرلین از آن رهایی یابد.\nاما اکنون، بنا بر آن چه ذکر شد، یکباره پرسشی مطرح می‌شود: آیا این گفتمان در عمل خواهد توانست اهمیت و معنای تاریخ را مشخص کند یا مسأله تنها دستیابی به یک بنیان فلسفی جدید خواهد بود؟ آیا تمامی این مسائل در تاریخ واقعی جامعه مصداقی می‌یابند؟ و آیا فلاسفه – در شرایط خوب و بد- در ظرف تاریخی خود به واقع دارای اهمیت هستند؟ شاید محوریتی که آنان بدان دست یافته اند، پیامد میزان فهمی باشد که آنان به واقع از رخدادهای پیش رویشان، یعنی از رویدادهای واقعی تاریخ دارند. شاید این همان چیزی باشد که هایدگر از پدیدارشناسی که در نظر او هسته‌ی اصلی هر فلسفه‌ی حقیقی را تشکیل می‌دهد، مد نظر داشت. احتمالاً خود او نیز پی برده بود که در آغاز کار فلسفی خود با محدود کردن پدیدارشناسی به تحلیل ساختار وجود یا هستی انسان در جهان، نسبت به فرایندهای واقعی تاریخ تا چه حد کوتاهی و بی‌توجهی کرده است. شاید این موضوع که او در اندیشه‌هایش چنین اموری را در نظر نیاورده بود نیز دلیلی بر آن باشد که او قربانی فهمی کاملاً نادرست از ناسیونال‌سوسیالیسم شده بود. شاید به همین خاطر بود که در مسیر فکری وی تغییر جهتی پدیدار شد که او را مجدداً به سمت نوعی پدیدارشناسی متفاوت بازگرداند و باعث شد که دیگر مسأله‌ی وجود را نه از دریچه‌ی شناخت درونی از زمان و پیروی از هوسرل، بلکه از چشم‌انداز گسترده‌تر تاریخ هستی بنگرد که وسعت آن با تاریخ فرهنگ مغرب زمین برابری می‌لکند. به این ترتیب او نیز مانند هگل سعی داشت مراحل واقعی پیشرفت تاریخ را کاملاً مشخص کند. همین تأملات، هگل را به این پیش فرض اصلی رساند که عقل را در چارچوب تاریخ موضوع شناخت قرار دهد و از این طریق عدالت یا مشروعیت خداوند را در تاریخ به اثبات برساند؛ این در حالی‌ست که تأمل در تاریخ نیچه و هایدگر را به تصورات‌شان از نوعی نیست‌انگاری افراطی کشاند. البته وقتی به این واقعیت می‌نگریم که در قرن بیستم بدون اندیشیدن به رخدادهای عینی پیرامون خود و با پرداختن محض به مسأله‌ی وجود – یعنی همان کاری که همواره متافیزیک انجام می‌داد- دیگر قادر به فلسفه‌ورزی نیستیم؛ تمام این‌ها اموری فرعی جلوه خواهند کرد. این همان موضوعی‌ست که شاید همواره گادامر – برخلاف هایدگر- آن را درک می‌کرد. ما نیز باید بدانیم که چگونه سررشته‌ی امور محیط بر خود را برگیریم تا تار و پود سازنده‌ی واقعیت، این شبکه‌ی تار عنکبوت‌واری را که در آن گرفتار آمده‌ایم، بیابیم. این همان چیزی بود که ماکس شلر هنگام دیدار خود از ماربورگ، یعنی وقتی گادامر هنوز دانشجویی جوان بود، به او توصیه کرد و با این کار او به شدت تحت تأثیر قرار گرفت.\nاما با وجود این، تأثیری که هایدگر و یاسپرس – هر کدام به نوبه‌ی خود و با نتیجه‌ای متفاوت- در تاریخ قرن ما داشتند، دارای اهمیت کمی نیست. هنگامی که توفان ناسیونال‌سوسیالیسم به پا خاست، هر دوی آن‌ها پس از مدت‌ها دوستی و همکاری مجدداً در مواضعی مخالف قرار گرفتند. هایدگر در این جریان امکان نوزایش فرهنگ ناب آلمانی را می‌دید و بدون آن‌که حتا تصور کند، چه حوادثی در شرف وقوع است، در همین گمان محبوس ماند. یاسپرس همسری یهودی داشت و به همین دلیل، حتا با وجود آن‌که او و هایدگر در مورد ایده‌ی اصلاحات در دانشگاه به موضع و هدفی واحد دست یافته بودند، برخی از دیدگاه‌های وی را نمی‌پذیرفت. اصلاحات همان ایده‌ای بود که هایدگر بعداً در سال ۱۹۳۳ در نطق انتصاب خود به عنوان ریاست دانشگاه وعده‌ی آن را داد. اما ذهن فرهیخته و هوشیار یاسپرس نسبت به آن‌چه در شرف وقوع بود، به او هشدار می‌داد. هایدگر نیز فرد بسیار فرهیخته‌ای بود؛ اما او در اصل بنیانگذار نحله‌ای عرفانی و پیرو نوعی عرفان بدون خدا به شمار می‌رود؛ همان خدایی که او را گم کرده بود و همواره در جست‌وجوی او به سر می‌برد.\nوی نخستین بار هنگامی پی برد به خطا رفته است که او را به برلین فراخواندند. یاسپرس که پیش‌تر امید چنین آوازه‌ای را در سر می‌پروراند، او را به پذیرش این دعوت تشویق کرد. بنا بر این او به برلین رفت؛ به این امید که هیتلر را ملاقات و رابطه‌ای شبیه روابط جُوانی جنتیله، نظریه‌پرداز فاشیسم، و موسیلینی با او برقرار کند. اما حتا موفق نشد، وزیر مربوط را ملاقات نماید. بنا بر این به خانه‌ی محل تولدش در مسکیرش بازگشت تا بر این یأس و سرخوردگی چیره گردد. در همان حال برای دوست نیمه‌یهودی خود الیزابت بلوخمان این چنین نوشت: «همه چیز بیهوده و ملال آور بود.» اما پذیرش سمت ریاست دانشگاه و از سر گرفتن گفت‌وگو با نازی‌ها که بندتو کروچه، متفکر ایتالیایی، از آن به عنوان «عملی احمقانه و بسیار حقارت‌آمیز» یاد می‌کرد، دست‌کم در سطحی جزئی باعث ادامه یافتن کوته‌بینی و غفلت وی از وقایع گردید. مسلماً این مورد، نمونه‌ی خوبی از فراست یا وسعت نظر سیاسی نبود، اما نباید آن را به حساب افکار جاه‌طلبانه‌ی رقت‌انگیز یا دیدگاه ضد‌یهودی از جانب هایدگر گذاشت. عشق او به هانا آرنت، دوستی با الیزابت بلوخمان و دستیاران و همکاران یهودی هایدگر که پس از دوران جنگ جهانی دوم نیز ادامه داشت، به نحوی گویا این امر را نشان می‌دهد. به همین ترتیب، کناره‌گیری او از سمت ریاست دانشگاه پس از نه ماه، گواه دیگری بر این امر است. همچنین نمی‌توان گفت که زندگی و فلسفه‌ی او به نوعی در خدمت ناسیونال‌سوسیالیسم بوده یا تاریخ آن دوره را تحت تأثیر قرار داده است.\nبا وجود آن‌که یاسپرس از فعالیت آموزشی منع و بازنشسته شده بود، در آلمان ماند. او دوست نداشت از همسرش جدا شود و می خواست خطرات را در کنار او از سر بگذراند. به همین خاطر به نظر می رسد در مقایسه با هایدگر دارای شخصیتی کاملاً متفاوت و علاوه بر این بلندنظری بیشتری بوده است. اما او نیز در وضعیتی کاملاً متفاوت قرار داشت که به هیچ وجه رشک برانگیز نبود. با این وجود رفتار او در برابر هایدگر در دوران اشغال آلمان توسط فرانسه به هیچ وجه قابل ستایش نبود. در آن زمان او برای کمیته‌ی خلع نازی‌ها در دانشگاه فرایبورگ نوشت: «اگر چه هایدگر بزرگترین مغز متفکر حوزه‌ی فلسفه در آلمان است، اما به نظر می‌رسد چند سال اجتناب از تدریس برای او مناسب باشد.» و همچنین انگاره‌های وی در دوران آغازین تشکیل جمهوری فدرال آلمان چندان حکایت از وسعت نظر نداشت. برای اظهار همسخنی با گادامر باید افزود که قضاوت یاسپرس در موارد یادشده و همچنین تصمیم‌گیری در مورد انتخاب داوطلبانه‌ی تبعید به سوئیس حتا از نظر سیاسی عملی ناشیانه و اخلاق‌گرایانه بود. با وجود این، سرانجام هر دو بار دیگر با یکدیگر به آشتی رسیدند و این گفته‌ی هگل مصداق پیدا کرد: «زخم‌های روح بدون آن که اثری از خود بر جا بگذارند، بهبود می‌یابند.» نقش پیشگامان برجسته‌ی فلسفه که در عرصه‌های فکری آلمان قرن بیستم به فعالیت پرداختند، نه به دلیل زندگی فردی یا تأثیر سیاسی آن‌ها، بلکه بخاطر نقش‌شان در مقام یک اندیشمند بررسی می‌شود. یاسپرس و هایدگر نیز مانند بسیاری دیگر قربانیان ناسیونال-سوسیالیسم بودند.\nگادامر به این نقش پیشگامی در فلسفه طی نیمه‌ی دوم قرن اخیر نمود بخشیده است. وی درست در سن ۶۰ سالگی اثر بنیادین خود «حقیقت و روش» را منتشر کرد. در آن زمان او نه تنها (بخاطر تألیفاتش در زمینه‌ی فلسفه‌ی افلاطون و سایر مقالات فلسفی‌اش درباره‌ی شعر مدرن) کاملاً معروف بود؛ بلکه بخاطر فعالیت‌های آموزشی‌اش به عنوان مدرس خصوصی در ماربورگ و بخصوص لایپزیک به پختگی فکری دست یافته بود. او در سال ۱۹۳۵ به لایپزیک رفت و تا دوران پس از جنگ نیز همانجا به تدریس اشتغال داشت و در آغاز دوران اشغال شرق آلمان توسط روس‌ها به سمت ریاست دانشگاه رسید و در طول سال‌های آغازین تشکیل جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی سابق) نیز در آنجا ماند. او نطق تنظیم‌شده برای انتصاب به ریاست دانشگاه را که طی آن وی می‌بایست به سمت خود پوششی اقناع‌کننده و پرحرارت می‌داد، نپذیرفت. (او باید سخنرانی خود را با این جمله به پایان می برد: هم اکنون یک کمونیست تمام‌عیار خواهم شد!) این امر باعث استقبال سرد از گادامر هنگام ورودش به هایدلبرگ و قطع رابطه با او گردید. اما هنگامی که در سال ۱۹۹۵ عنوان شهروند افتخاری شهر لایپزیک به وی اعطا شد، یک زن نویسنده که از شاگردان سابق گادامر بود، برای ما شرح داد که سخنرانی او به سال ۱۹۴۵ در محوطه‌ی دانشگاه در برابر نمایندگان مرجعیت سیاسی، مدیران شهر و جمع بزرگی از حاضران و در حالی که سربازان روسی سوار بر اسب‌های خود آن محل را محاصره کرده بودند، با ابراز شادمانی فراوانی روبه‌رو شد. وی همچنین شرح داد که «تنها گادامر قادر به ایراد چنین نطقی بود و ما حس می‌کردیم که او دارد از ما دفاع می‌کند.»\nگادامر در آن سخنرانی به نحوی که در گذشته هرگز سابقه نداشت، تصریح کرد که «دیگر نباید به امور کهنه چشم دوخت؛ بلکه باید به مسائل نوین پرداخت؛ چرا که هم اکنون قدرت سنت‌های فرهنگی برای حفظ کشور در برابر موج وحشیگری و جنون مرگزای ناسیونال‌سوسیالیسم بسیار ضعیف از کار در آمد.» اما پس از آن وی به نکاتی که همواره نقطه‌ی عطف روش هرمنوتیکی او بوده و همچنان خواهد بود، اشاره کرد:\nعینیت و بیطرفی در کار\nشکاکیت، که همواره باید به یاری نیروی درونی خود استمرار یابد\nجامع‌نگری پژوهشگر (phronesis). البته این عامل اعتماد بی‌قید‌و‌شرط به آن‌چه خود فرد یافته را به دنبال دارد\nو در نهایت انعطاف‌پذیری و سادگی در رفتار که به رواداری و همبستگی واقعی منجر می‌شود\nالبته می‌توان تمامی این مفاهیم را در یک تک‌واژه خلاصه کرد: حکمت\nاساساً اعتبار و جدیت کار علمی و مواجهه با متون مختلف در دوران پساتاریخ‌گرایی باید با تلاش شخصی جهت یابد و مورد فهم قرار گیرد. در این مورد قاعده ای برای تفسیر وجود ندارد؛ اما اعتبار تفسیر باید همواره مورد پرسش مجدد قرار گیرد تا تفسیرگر قانع گردد که به نتیجه‌ای بنیادین دست یافته است. با این وجود مفسر هرگز نباید باور داشته باشد که به اصطلاح به نفس و عینیت تفسیر که در آن خود متن، موضوع و محدوده ی تاریخی آن به‌طور کامل از بین می روند، رسیده است. [در نهایت] آگاهی از تاریخ‌مندی حتمی تمامی تفسیرهای ما، تنها تضمین در برابر خطر نسبی گرایی تاریخی است. و در اصل خود گادامر معتقدست که این نکته را از هایدگر آموخته است: دقیقاً به واسطه‌ی این امر که ما از تاریخیت وجود خود آگاهیم، قادریم هم از قید یک هستی‌شناسی تاریخی مطلق و هم از هر گونه نسبی‌گرایی فراتر رویم. مسلماً این امر در مورد تمامی تفاسیر ما از جهان و بواسطه آن انقضای قطعی هرگونه متافیزیک و هستی شناسی که تا کنون وجود داشته است، مصداق می یابد؛ البته بدون آن که در این حین داعیه ی اصلی یا حقیقت افق تاریخی محدود (درمتن) که بواسطه امتزاج و آمیزش افق ها در یکدیگر مشروعیت می یابد، از بین برود. خوانش متن الگوی خوانش جهان قرار می گیرد و هرمنوتیک فلسفی تبدیل به خود فلسفه یا فلسفه ای هرمنوتیک می گردد.\nروحیه‌ی واقع‌گرا، شکاک، انعطاف‌پذیر و همچنین استعداد ذاتی گادامر در دیپلماسی به او این امکان را داد، تا بی هیچ آسیبی از سه انقلاب بزرگ جان سالم به در ببرد: ۱. انقلاب وایمار ۲. دوران رایش سوم و هیتلر ۳. و دوران سلطه‌ی کمونیسم در آلمان شرقی. او در زندگی‌نامه‌ی خودنوشته‌اش توضیح می‌دهد که «…این سه انقلاب اجتماعی هیچ چیز را تغییر ندادند.» او به دلیل خودآگاهی‌اش از نظر روانی هیچ آسیبی ندید و از نظر جسمانی، ابتلا به بیماری فلج اطفال در سنین جوانی او را از اعزام به جبهه‌ی جنگ نجات داد. چشم‌پوشی‌ها و تغییر موضع‌های جزئی‌ای که او مجبور به انجام‌شان شد، هرگز به هسته‌ی اصلی شخصیت وی آسیبی نرساندند. او هرگز گرفتار چاپلوسی و جاه‌طلبی نشد و هرگز برای پیشرفت‌هایی که در همان سال‌ها نصیب وی گردیده بود، متحمل هزینه‌ی گزاف تظاهر و خود‌فریبی نشد. هگل هشدار می‌دهد که: «باید به کم قانع بود هرچند که دلچسب نباشد؛ اما این موضوع در مورد خودآگاهی مصداق ندارد.» به این ترتیب گادامر تمامی روابط خود را با یاسپرس، دوستان یهودی‌اش در ماربورگ، یاکوب کلاین، لئو اشتراوس و کارل لویت حفظ کرد. بیش از همه دوست داشت پس از گذشت تمام حوادث، لویت نزد او در هایدلبرگ باشد. در همین راستا بلافاصله پس از سپری شدن دوران وحشت‌انگیز ناسیونال‌سوسیالیسم با نخستین استاد خود، یعنی هایدگر، ارتباط برقرار کرد.\nعلی‌رغم محافظه‌کاری ظاهری‌ای که وی در آغاز از سوی یورگن هابرماس به آن متهم می‌شد و همچنین مجادله‌ای بر سر موضوع هرمنوتیک و نقد ایدئولوژی که با وی انجام داد، به لطف استعداد ذاتی خود در مسائل بنیادینی چون رابطه‌ی نقد و اقتدارگرایی که سرمنشأ آن مجادله بود و همچنین مفهوم وفاق اجتماعی که تماماً بر پایه‌ی به رسمیت شناختن اقتدار استوارست یا در مسأله‌ی رابطه ی میان سنت و تساوی حقوق زن و مرد، هرگز به خطا نرفت. فروکش کردن جنگ های ایدئولوژیک و فروپاشی رژیم های حاکم در اروپا همزمان با آن در یک مورد که برای فلسفه ی هرمنوتیک اساسی محسوب می شود، نظر گادامر را تأیید می کند: حقیقتی که باقی می ماند، همانا حقیقت سنت های فرهنگی و مدنی ماست و نه حقیقتی که در نتیجه ی کاربرد روش های علمی آشکاره می گردد. هر گونه اقتدارگرایی که اینچنین باشد، یا این گونه به رسمیت شناخته شود، در واقع بر همین حقیقت استوار است و تنها هنگامی که این اقتدارگرایی به رسمیت شناخته شود، معتبر خواهد بود. از طرف دیگر گادامر در سال ۱۹۷۲ پی برده بود که این اقتدارگرایی بر اساس آن‌چه تجربه‌های تاریخی نشان می‌داد، رفته‌رفته از بین خواهد رفت و پیشرفت‌های آینده‌ی کشورهای اروپایی نیز بار دیگر استنباط وی را تأیید کرد. این اقتدار سنت‌های ما، به عنوان اساسی برای حاکیمت موجود یا اقتدارگرایی سیاسی، در اصل با وجود انتقادهایی که علیه آن مطرح می‌شود، پایه‌ی اصلی وفاق اجتماعی نیز هست. قدرت این وفاق دیگر نه در تحمل هر گونه نقد؛ بلکه در فراهم آوردن امکان طرح هر گونه انتقاد است؛ زیرا هر گونه نقد و گفت‌وگو مشروط بر وجود این وفاق اجتماعی پایه است که هر گونه گفت‌و‌گوی مدنی و دیالوگ را چه میان گروه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی و چه میان جریان‌های فکری، ادیان و ایدئولوژی‌های مختلف امکان‌پذیر می‌سازد.\nاین همان درسی بود که گادامر به همه‌ی ما دانشجویان سال ۱۹۶۸ و بخصوص هابرماس داد؛ زیرا بحث‌های فلسفی آن‌ها بیش از هر چیز حول محور دو مفهوم سنت و اقتدارگرایی می‌گشت. علاوه بر این هابرماس نخستین کسی بود که این درس را آموخت. این امر در مورد شورشی که جنبش دانشجویی در فرانکفورت به پا کرد هم صادق است. در نهایت او در فاصله‌ی سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ دانشگاه و شهر پرآشوب فرانکفورت را ترک کرد تا مجدداً به موسسه‌ی پژوهش در شرایط زندگی در جهان علم و صنعت نقل مکان کند. این موسسه که توسط گادامر و توگندهات تأسیس شده بود، در مجاورت دریاچه‌ی اشتارنبرگ و نزدیکی شهر مونیخ قرار داشت. اما در واقع این اقامت چندان به طول نینجامید؛ چون همان زمان که هابرماس به فرانکفورت بازگشت، توگندهات به برلین رفت. وضعیت دانشگاه باز هم تغییر کرده و آرامش به آن بازگشته بود و ذهن‌ها و روان‌های آشفته از شرایط از نو به امنیتی دائمی نیاز داشت. ریچارد رورتی که در آن زمان به تازگی کتاب «آینه‌ی طبیعت» را منتشر کرده بود، برای برگزاری یک رشته کلاس‌های آموزشی به هایدلبرگ دعوت شده بود. نئوپراگماتیسم (نوعمل‌گرایی) پنهانی که برنشتَین در کار گادامر نیز مشاهده می‌کرد، از قلمروهای فکری آمریکا نشأت می‌گرفت و در آلمان نیز در شرف یافتن مخاطبانی برای خود بود.\nمیشائِل توینیسن، یکی از شاگردان گادامر نیز که آشکارا تحت تاثیر گرایش‌های فکری چپ بود، از هایدلبرگ به برلین رفته بود. در برلین نیز فضای روشنفکری تغییر یافته بود. پس از شکست دیدگاه‌های مختلف در باب متافیزیک، انتقاد از آن در اذهان فلسفی آزاداندیش در مقایسه با طرفداران اگزیستانسیالیسم و تفکر فلسفه‌ی تحلیلی به نسبتی کم‌تر از میان رفت. از این پس عموم اندیشمندان آمریکا و اروپا به اخلاق پرداختند. توگندهات پیش‌تر در توبینگن مسأله‌ی اگزیستانسیالیسم را مورد توجه قرار داده بود و برای آن که با زمانه ی خود پیش رفته باشد، در کتاب جدید خود با نام خودنگری و خودمختاری تا حدی به موضوعاتی بازگشت که در آغاز به آن‌ها علاقه داشت و در آن‌ها هنوز بازتاب بحث ضدهگلی کیرکه‌گور پابرجا بود.\nهنگامی که آتش جنگ‌های ایدئولوژیک که قرن بیستم را در خونریزی فروبرده بود و آخرین بازتاب خود را در اعتراض‌های دانشجویی نشان می‌داد، خاموش شده بود و تمامی اندیشمندان به اخلاق پرداخته بودند، نخستین کتاب گادامر یعنی اخلاق دیالکتیکی افلاطون مورد توجه قرار گرفت. این کتاب رساله‌ی استادی وی زیر نظر هایدگر بود و در اصل از جانب او به عنوان پیش‌نویس مقدمه‌ای بر اخلاق ارسطو یا رساله‌ای در باب کشف شباهت‌هایی میان دیدگاه‌های افلاطون و ارسطو در نظر گرفته شده بود. در نهایت، به اصطلاح احیای فلسفه‌ی عملی در آلمان، در دهه ی ۱۹۸۰ و با همین اثر آغاز شد. این روند، کشف مجدد دانش عملی، به‌مثابه‌ی نوع خاصی از دانش و متفاوت با نوع نظری آن بود. این یک نوع مستقل از دانش و در اصل تنها نوع آن است که هنگام وجود نیاز برای درک خویشتن و تصمیم‌گیری برای زندگی فردی و نیز زندگی عمومی و اجتماعی به یاری ما می‌شتابد. در این مورد مفهوم phronesis یا حکمت عملی و دانایی است که اهمیتی اساسی داشت و در پیامدهای شوم جنگ‌های ایدئولوژیک به تحقق و اثبات واقعی و نهایی رسیده بود.\nاین خود هابرماس بود که وظیفه‌ی تحقق و اثبات این امر را به عهده گرفت. در هر حال مفهوم حقیقت که وی سعی در بازیابی آن داشت، نه به معنای سنت فرهنگی ما، بلکه به مفهوم نوعی عملگرایی همگانی بود که وی آن را تدریجاً به سوی مفهوم کنش ارتباطی سوق داد. این مفهوم نظریه‌ی اجتماع ارتباطی یا اخلاق ارتباطی کارل اتو اپل همکار وی در فرانکفورت را نیز تحت تأثیر قرار داده است. گادامر ما را به این امر راهنمایی کرده که هر قاعده‌ی اخلاقی برای تفاهم، به اصل دیالکتیکی فلسفه‌ی افلاطون بازمی‌گردد. در نهایت هر اخلاق گفتمان بیشتر بر پایه‌ی میل به اتحاد و یگانگی، به‌مثابه‌ی یک اصل پیشین و اولیه‌ی (a priori) احتمالی در اجتماع ارتباطی استوار است. اگر این گرایش در اخلاق گفتمان، مانند همیشه، تنها در یک بخش، از افکار گادامر پیروی کند، دیگر نزدیکی مجدد به گادامر در شکل کلی آن و همچنین تا حدی به پیش زمینه‌های فکری نوعی اقتدار استوار بر پایه‌ی وفاق اجتماعی و ارزش بنیادین سنت، چندان دور از دسترس نخواهد بود. مواجهه با فلسفه‌ی آمریکا، نظریه‌ی عدالت جان راولز و بحث‌های پردامنه پیرامون وضعیت پایه‌ی حقوقی و مفاهیم اساسی آن در دموکراسی آلمان و آمریکا بود که گادامر را بر آن داشت تا ارزش سنت و جایگاه پیوستگی تاریخی امور را از جهت نحوه‌ی استدلال عقلانی محض بازیابد. او در بحث پیرامون مشروعیت حقوق و بیش از هر چیز مشروعیت هنجارها دریافت که این امور تنها بر پایه‌ی استدلال عقلانی محض بوجود نمی‌آیند؛ بلکه ممکن است بر پایه‌ی وجود تاریخی جامعه و هنجارهای آن از جمله کنش آفرینشگر تفسیر نیز پدید بیایند.\nاما هابرماس مجدداً در مقاله‌ای که به مناسبت صدمین سال تولد گادامر به وی تقدیم شده بود، انتقادهای تازه‌ای را مطرح کرد: او معتقد بود اگر قضایا و داعیه‌های فلسفی از جانب امور واقع قابل نفی نباشند، گادامر در مسأله‌ی جدی حقانیت داعیه‌های فلسفی به نتیجه نرسیده و مسأله‌ی «نفی حکمت‌آمیز جهان» را نادیده گرفته است؛ بنا بر این انتقاد، گادامر، تنها بر میراث سنت فرهنگی آلمان تکیه دارد که الگوی خود را در زیبایی و یگانگی آثار هنری کلاسیک یا آثار ادبی در حوزه‌ی شعر می‌یابد که همواره خود-ارجاع هستند و هرگز در تضاد با واقعیت قرار ندارند. پس از تاریخگرایی هنوز نوعی عرفان نوین در شعر به چشم می‌خورد. علاوه بر این، خود گادامر در موضعی میان نوعملگرایی و شیوه‌ی فلسفی واسازی قرار داشت و این در حالی بود که او بیش از هر چیز به قدرت اقناع کلام، و پیرو آن، نحوه‌ی استدلال بیان تکیه داشت.\nلازم به یادآوری نیست که گادامر در برابر ایراد نخست هیچ حرفی برای گفتن نداشت. او در این مورد همواره به قطعه‌ی معروفی از کتاب بوطیقای (فن شاعری) ارسطو اشاره می‌کرد و هیچ‌گاه از تکرار این مطلب دست برنمی‌داشت که: تاریخ تنها به ما می‌گوید حوادث چگونه جریان داشته‌اند، در حالی که شعر اندیشمندانه‌تر از تاریخ است؛ زیرا دقیقاً به ما می‌گوید که وقایع چگونه می‌توانند یا باید اتفاق بیفتند. دفاع وی از هگل نیز بر همین اساس استوار است که عقل نمی‌تواند با تک‌تک حوادث تاریخی در تناقض باشد. امور به هر نحوی که باشند یا ادامه یابند، حقیقت نهایی‌ای که می‌توانیم به عنوان حقیقت واحد بپذیریم، همان‌ست که فلسفه به ما نشان می‌دهد و به‌واسطه‌ی این امر، همان حقیقتی‌ست که تحقق متعالی آزادی انسان در تاریخ نمایانگر آن است. اما این بدان معنا نیست که چندان به جریان امور علاقه نداریم؛ بلکه برعکس این موضوع بسیار مهم خواهد بود؛ زیرا ما جز همان حقیقت عمل خود – و نه نفی واقعیات- نمی‌توانیم به هیچ چیز دیگری استناد کنیم.\nآیا پس از پایان دوره‌ی تاریخ‌گرایی پیدایش نوعی عرفان نوین امکان‌پذیرست؟ آیا اگر هر دو موضوع یاد‌شده را به‌مثابه‌ی اراده‌ی معطوف به تفاهم بنگریم، این همان مسأله‌ای است که خواست ما قصد دستیافت و پذیرش آن را دارد؟ آیا این همان تفاهم عینی‌ای‌ست که بشریت به آن نیاز دارد و لازم است تا در پایان قرن بیستم میلادی – که از یک طرف تجربه های نوین هنری و پیشرفت علمی و از طرف دیگر گرایش هولناک به تخریب و کشتار شاخصه‌لشی آن است – بدان توجه کنیم؟ آیا این امید که دستیابی بدان تفاهم هنوز امکان پذیرست، به معنای امید به خداوند واپسین خواهد بود؟ همان خدایی که هایدگر غیبت او را در پی از دست دادنش، به نحوی بسیار دردناک حس کرده بود؟ آیا این خداوند واپسین آخرین امید باقی مانده است؟ آخرین میراث متافیزیک از دست رفته و آنچه از ویرانی آن بر جا مانده است؟\nبه نظر می‌رسد برای گادامر این همکلامی تمامی شکل‌های عقیده و تمامی دین‌های بزرگ در مورد مشترکات خود آخرین راه نجات بشریت باشد؛ البته پس از گذشت قرنی که با اسطوره‌ها زیسته و دامانش در جنگ و کشمکش بر سر همین اساطیر و ایدئولوژی ها به خون آلوده شده است. مسلماً این تفاهم ثمره‌ی تأملات فلسفی نیست، حتا اگر این تأملات احتمال وجود چنین مسأله‌ای را نشان دهند. گذشته از این، موضوع آن تفاهمی که در نتیجه ی استدلال و گفت‌وگوی فردی حاصل می‌گردد نیز نیست. در عمل سخن بر سر یک گفت‌وگوست، اما گفت‌وگویی میان ادیان بزرگ؛ زیرا این همان کاری‌ست که باعث می‌شود، وجه مشترک تمامی ادیان یعنی رابطه‌ی درونی‌ای که آن‌ها با مسأله‌ی خدا دارند، برجسته‌تر شود و گفتمان دینی از حوزه‌ی آگاهی ما به فانی بودن خود و حیرت در برابر منشأ حیات و ادراک هراس‌انگیز محدودیت‌های بیرونی از جانب مرگ خارج شود. این دو احساس روحی اساسی در ما، بنیان هر نوع متافیزیک و مسأله ی وجود و عدم را می سازند که همانا در احساس حیرت در برابر حیات یا همان مفهوم حیرت در نزد ارسطو و ترس در برابر نیستی یا مرگ در نزد هایدگر متجلی می‌گردند؛ همان ترسی که همواره عمیق‌تر می‌شود؛ زیرا از دیدگاه گادامر با این‌که در حال حاضر و پس از آن که اروپا به دنبال تجربه‌های غم‌انگیز قرن گذشته به ظاهر مسیر همزیستی مسالمت‌آمیز را یافته، اما تمامی بشریت در خطر است.\nاکنون دیگر قرن بیستم سپری شده است. از دید گادامر که تمامی سال‌های آن را پشت سر گذاشت، وحشت حوادث آن را کاملاً حس کرد و اشتباهات آن را دید، جز «خداوند واپسین»، به هیچ چیز تازه‌ای نمی‌توان امید بست. هرمنوتیک گادامر به عنوان فلسفه‌ای که فانی بودن انسان را بازمی‌نماید، با تمرکز شدید دیدگاه خود بر تمام آن‌چه که بنا کرده‌ایم و آن‌چه که با سنت فرهنگی خود حاصل خواهیم کرد، دربرگیرنده‌ی چشم‌اندازی قابل اعتماد و گسترده برای آینده است. زندگی طولانی او تجربه‌ای صد‌ساله در اختیار وی قرار داد که برای یک فیلسوف منحصر‌به‌فرد محسوب می‌شود، بخصوص اگر بیندیشیم که او این دوران را در چه قرنی سپری کرده است. جام عمر او نه تنها لبریز از تجربه‌های اندوخته؛ بلکه سرشار از حکمتی متعالی نیز هست. اگر بخواهیم در عمل واژه‌ی کلیدی فلسفه‌ی او را بیابیم، نباید به راحتی هرمنوتیک یا تأویل را به کار برد؛ بلکه باید مانند خود او همواره از کلمه‌ی فرونسیس (phronesis) یا حکمت عملی و دانایی استفاده کرد. با سود جستن از دانایی سرشار او می‌توان به تحقق این گفته‌ی هگل امید داشت که زخم‌های روح بدون آن که اثری از خود باقی بگذارند، بهبود می‌یابند.\n Universitά di Roma\n ادواردو شیلیدا، مجسمه‌سازی اسپانیایی ست که همراه با افرادی چون جولیو گنزالس، سالوادور دالی، ماریو و تاپیس در پیشرفت این هنر در قرن بیستم سهم بسزایی داشت. م.\n Neuchâtel : منطقه‌ای در مجاورت رشته‌کوه های یورا در غرب سوئیس\nHans Georg Gadamer, la dialettica Hegel, con due lettere di M. Heidegger ad H. G. Gadamer, übersetzt und mit Anmerkung versehen von Riccardo Dottori, Turin (Marietti) 1973, 2 durchgesehene und überarbeitete Auflage, Genua 1996, S. 189-202. Deutsche fassung, ders., Über das Verhältnis Hegel, Heidegger, Gadammer. Die Begegnung in Heidelberg, in: Bijdragen (6) 1977\n در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم برای نابودی کامل خطر نازی‌ها و خلع آن‌ها از قدرت، نیروهای متفقین و کشورهای غربی که آلمان را اشغال کرده بودند، برای شناسایی و خلع قدرت تام ناسیونال سوسیالیست ها در آلمان هسته‌ها و کمیته‌هایی تشکیل دادند. این هسته‌ها و کمیته‌ها افراد وایسته به رژیم نازی‌ها را شناسایی و براساس میزان جرائم‌شان در دادگاه محاکمه یا از کار برکنار می‌کردند. م.\n ادوارد برنشتاین نویسنده و سیاستمدار آلمانی فاصله سال‌های ۱۸۵۰ تا ۱۹۳۲ است. م.\n Selbstbesinnung und Selbstbestimmung\n Platos dialeltische Ethik\n Abhandlung der Habilitation\n Rehablitation der praktischen Philosophie\nدسته‌بندی‌ها: اجتماعی, اندیشه, تاریخ, تمام مطالب, دانشجویان, سیاسی, فرهنگ, مطالب برگزیده, هنر\nبرچسب‌ها: ایمانوئل کانت | ریکاردو دوتوری | فرهاد سلمانیان | مارتین هایدگر | نقد قوه‌ی داوری | هانس گئورگ گادامر | هرمنوتیک فلسفی | وفاق اجتماعی | یورگن هابرماس


ماجرای شورش زندانیان شیراز به بهانه کرونا - تیتربرتر\nدوشنبه, ۱۱ فروردين ۱۳۹۹ ۰۸:۵۴\nچند روزی است که زندانیان شهرهای مختلف به بهانه کرونا دست به آشوب و درگیری و شورش می زنند که این بار درگیری در زندان عادل آباد شیراز خبرساز شده است.\nبه گزارش تیتربرتر؛ از حوالی ساعت 22 شب گذشته در فضای مجازی اخباری مبنی بر شورش در زندان عادل آباد شیراز دست به دست شد به طوری که تحرکات زندانیان باعث ایجاد ناآرامی در شهر شده بود.\nبرخی منابع محلی از شنیده شدن صدای تیراندازی از زندان عادل آباد شیراز نیز خبر داده بودند. همچنین ماموران امنیتی اطراف زندان را محاصره کرده بودند.\nبراساس گزارشات شبکه های اجتماعی محلی و تصاویر منتشر شده خیابانهای چهارراه زندان و عادل آباد و پارامونت و میانرود توسط نیروهای نظامی مسدود شدند.\nهمچنین در پی ناآرامی در زندان عادل‌آباد، برخی در شبکه‌های اجتماعی ادعا کردند که تعدادی از زندانیان از این زندان فرار کرده‌اند که استاندار فارس در این باره گفت: این شایعه تکذیب می‌شود و هیچ زندانی فرار نکرده است.\nعنایت الله رحیمی با بیان اینکه در حال حاضر، شرایط در زندان مرکزی شیراز تحت کنترل است؛ از شهروندان خواست که از دامن زدن به این شایعه بی‌اساس خودداری کنند.\nتایید ناآرامی در زندان عادل‌آباد شیراز\nبراساس اعلام به نقل از روابط عمومی دادگستری استان فارس حجت‌الاسلام و المسلمین سید کاظم موسوی سحرگاه امروز با تأیید خبر نا آرامی در زندان عادل آباد شیراز اظهار داشت: از ساعت 22 مورخ 10 فروردین در دو بند از زندان عادل آباد شیراز شاهد نا آرامی بودیم که این امر توسط نیروهای امنیتی زندان و یگان‌های امدادی تحت کنترل قرار گرفته است.\nبیشتر بخوانید: ماجرای فرار دسته جمعی زندانیان سقز از ترس کرونا+ فیلم\nتداوم شورش ها در زندان های کشور\nدر آخرین روزهای سال ۹۸ خبر ناآرامی در زندان خرم آباد بازتاب یافت و برای نخستین بار 23 نفر از زندانیان مواد مخدر زندان پارسیلون خرم آباد از زندان فرار کردند. 9 فروردین ماه نیز خبر فرار دسته جمعی حدود 80 زندانی از زندان سقز کردستان منتشر شد.\nروز گذشته نیز شاهد وقوع ناآرامی هایی در زندان همدان بودیم. براین اساس از ابتدای امسال زندان های الیگودرز، تبریز، سقز و همدان شاهد ناآرامی و فرار زندانیان بوده است.\nغلامحسین اسماعیلی بیان کرد: در روز‌های پایانی سال گذشته ریاست قوه قضاییه بعد از بخشنامه اولیه اعطای مرخصی به زندانیان، بخشنامه دیگری صادر کرد و در آن بخشنامه مقرر شد زندانیانی که به هر دلیل از اعطای مرخصی این ایام محروم شدند و نتوانستند از این مرخصی استفاده کنند، چنانچه شورای طبقه بندی زندان بر مبنای نحوه رفتار زندانی در داخل زندان آن‌ها را مستحق مرخصی بداند؛ پیشنهاد مرخصی آن‌ها به کمیته‌ای مرکب از رییس دادگستری استان و دادستان مرکز استان و دادستان مجری حکم و نماینده نیروی انتظامی و ضابط خاص پرونده به این کمیته پیشنهاد می‌شود.\nدر ادامه تصاویری از مسدود شدن خیابانهای چهارراه زندان وعادل آباد و پارامونت و میانرود شیراز را خواهید دید.\nزندان عادل آباد شیراز\nزندان عادل آباد


«آنتونی بلینکن»؛ وزیر خارجه صهیونیست دولت بایدن کیست؟ +عکس و فیلم - مشرق نیوز\nکد خبر 1152180\nتاریخ انتشار: ۱۷ آذر ۱۳۹۹ - ۰۰:۱۳\nمعرفی کابینه بایدن/۱\nبلینکن تصریحاً تصمیم دولت ترامپ در خروج از توافق هسته‌ای با ایران را اشتباه می‌داند، اما تلویحاً اشاره می‌کند که اگر ایران بخواهد از توافق هسته‌ای خارج شود، ممکن است راهی جز جنگ باقی نماند.\nسرویس جهان مشرق - آنتونی بلینکِن، چهره دموکرات شناخته‌شده سیاست خارجی آمریکا، یکی از معماران برجام در دولت اوباما و یکی از حامیان سرسخت مداخله نظامی آمریکا در سوریه، لیبی و یمن است. جو بایدن در نخستین روزهای نوامبر ۲۰۲۰ آنتونی بلینکن را به عنوان گزینه خود برای تصدی وزارت خارجه اعلام کرد. سابقه کاری بلینکن در دولت اوباما به خوبی نشان می‌دهد که مواضع دولت بایدن در قبال مسائلی همچون توافق‌نامه هسته‌ای با ایران و مداخلات نظامی آمریکا در منطقه، شباهت‌های زیادی با دولت اوباما خواهد داشت؛ هرچند اختلافات فاحشی هم به چشم می‌خورد که مرور سابقه و تجربه بلینکن در عرصه سیاست خارجی آمریکا، در دولت‌های دموکرات، آن‌ها را آشکار می‌سازد.\n›› «جو بایدن» رئیس‌جمهور منتخب آمریکا کیست/ آیا آمریکای بایدن به برجام برمی‌گردد؟\n›› «کامِلا هریس» نامزد معاون اولی بایدن کیست؟\nآنتونی بلینکن را باید صهیونیستی پایبند به اصول و گفتمان صهیونیستی در سیاست خارجی تلقی کرد. سابقه او نشان می‌دهد که وی همواره از مداخله نظامی و تهدید به استفاده از قوه قهریه به عنوان ابزاری برای تحمیل کردن خواسته‌های به‌ظاهر دیپلماتیک حمایت کرده است. وی صراحتاً و مکرراً بر بی‌فایده بودن دیپلماسیِ فاقد پشتوانه‌ی نظامی تأکید کرده و البته با گرفتن ژست مخصوص دموکرات‌ها، استفاده از گزینه نظامی را به عنوان گزینه نهایی و پس از ناکام ماندن تمام گزینه‌ها لازم‌الاجرا می‌داند. این الگو در عرصه سیاست خارجی در تمام مراحل تشکیل رژیم صهیونیستی توسط مقامات صهیونیست همواره اجرا شده و ریشه در تفکرات افرادی همچون داوید بن گوریون، گلدا مایر، اسحاق رابین و امثالهم دارد (جزئیات بیش‌تر).\nجو بایدن، رئیس‌جمهور منتخب حزب دموکرات بدون شک عامل اصلی رشد آنتونی بلینکن در سلسله‌مراتب ساختار سیاست خارجی آمریکا بوده و روابط بایدن با آنتونی و خانواده وی، یکی از علل اصلی قرار گرفتن وی در جایگاه کنونی است.\nسخنرانی بلینکن پس از معرفی به عنوان نامزد تصدی وزارت خارجه [دانلود]\nخانواده یهودی، والدین، دوران تحصیل و سفرهای اروپایی\nآنتونی جان بلینکن (Antony John Blinken) در ۱۶ آوریل ۱۹۶۲ در نیویورک سیتی در یک خانواده یهودی ثروتمند متولد شد. مادر وی جودیث فرم (Judith Frehm) و دونالد مییر بلینکن (Donald M. Blinken) هر دو ریشه در خانواده‌های یهودی قدیمی نیویورک دارند.


برجام به نتیجه رسید چون آمریکایی ها می خواستند همه چیز را از ایران بگیرند\nکدخبر :: ۱۹۴۷۶۳ ۱۳۹۶/۰۸/۰۸ ۱۱:۳۲:۳۲ گروه: سیاسی\nلینک کوتاه : http://www.mojnews.com/fa/tiny/news-194763\nبه گزارش خبرگزاری موج، اگر برجام به نتیجه رسید به این دلیل بود که طرف مقابل به ویژه آمریکایی ها به این جمع بندی رسیدند که اگر همه چیز را از ایرانی ها بگیرند، آنها خودشان می سازند.\nبومی شدن صنعت هسته‌ای موجب شد برجام به نتیجه برسد\nوی درباره سرنوشت خرید ۹۵۰ تن کیک زرد از قزاقستان گفت: ابتدا توسط انگلیس‌ها با این درخواست مخالفت شد اما بعد گفتند می‌تواند دوباره این درخواست مطرح شود. البته مقادیر زیادی کیک زرد بعد از برجام به کشور وارد شد و در عین حال خودمان هم به تولید ادامه می دهیم اما مقادیری که وارد شد معادل تولید معادن خودمان برای صد سال است.\nکمالوندی ادامه داد: ان شاءالله منابع اولیه را از دو مسیر توسعه معادن داخلی و واردات این منابع دنبال می‌کنیم. در چارچوب قانون اقدام متقابل 200 میلیارد تومان برای صنعت استخراج اورانیوم اختصاص داده شده است و ما از همین سال جاری توسعه وسیع معادن را در دستور کار خواهیم داشت.\nوی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر این که آمانو در سفر به تهران پیشنهاد خاصی برای ایران آورده است، گفت: آمانو نه پیشنهاد مذاکره‌ای داشت و نه توصیه‌ای برای ما. بلکه حرفها و جزییات مذاکراتی که با مقامات مختلف از جمله خانم موگرینی و رئیس جمهور فرانسه داشت را به ما منتقل کرد و متقابلا ما مواضع خودمان را اعلام کردیم که عمده این مواضع این بود که باید خواسته‌های ایران مد نظر قرار گیرد.\nوی در پاسخ به سوالی، مبنی بر این که محتمل‌ترین پیش بینی شما از برخورد کنگره با تصمیم اخیر ترامپ چیست؟ گفت: آنچه که ما یقین داریم این است که آمریکا به دشمنی خود با ما ادامه می‌دهد و در حوزهای منطقه‌ای، موشکی و یا هسته‌ای اگر بتواند به ما فشار وارد می‌کند. آمریکایی‌ها تلاش خواهند کرد تا بدون اشاره به موضوع هسته‌ای به بهانه‌های مختلف فشار را بر ایران حفظ کنند و مانع اجرای مطلوب برجام شوند. آنها از آنجایی که اروپایی‌ها و بسیاری از کشورهای دیگر را در مخالفت با برجام با خود همراه ندارند ، نمی‌توانند به طور مستقیم از برجام خارج شوند. درعین حال اقدامات آنها اثرات منفی بر برجام و روح آن خواهد داشت.\nکمالوندی خاطرنشان کرد: با شرایط مبهم فعلی نمی‌توان گفت برجام ادامه می‌یابد یا خیر؟ مگر آنکه تغییری در سیاست‌های آمریکا صورت گیرد. تاکنون آنها نتوانستند در دنیا به جز با اسرائیل و عربستان یارگیری انجام دهند.\nوی در رابطه با موضوع جاسوس هسته‌ای که از سیروس ناصری در این رابطه نام می‌برند تصریح کرد: ما را وارد این بازی ها نکنید. سیروس ناصری اصلا در تیم هسته‌ای نبود و یاحداقل من او را ندیده اگر به هر دلیلی اتهامی به وی وارد است آوردن نام این فرد در کنار تیم مذاکره کننده زود است ممکن است جایی از طرف کسی مذاکره کرده است که بنده خبر ندارم اما به طور مستقیم یا غیر مستقیم تا جایی که بنده خبر داشتم کسی با این نام در روند مذاکرات وجود نداشت .\nکمالوندی در ارتباط با "برگشت پذیری" اظهار کرد: شرایط و سناریوهای مختلفی داریم. در حوزه فنی ظرفیت‌هایی داریم که اگر اجرایی شود تاثیرگذار است. و این تاثیرگذاری به لحاظ پیام قوی که به دنیا منتقل می‌کند و حرکت در جهت توسعه صنعت هسته‌ای مهم است.\nبهروز کمالوندی بومی شدن صنعت هسته‌ای به نتیجه رسیدن برجام آمریکا به دنبال گرفتن همه چیز از ایران\nلینک کوتاه: http://www.mojnews.com/fa/tiny/news-194763\nرئیس مرکز ملی تحقیقات و توسعه لهستان با کمالوندی دیدار کردند\nغنی‌سازی و سانتریفوژها، باعثندیده شدن فعالیت‌های اصلی سازمان انرژی اتمی نشود\nتنها راه صیانت از کشور پرداختن به مسائل علمی و فنی است


آزادی قبل از دادگاه هفته بعد - ساعت24\nکد خبر: 537839\nتاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۹ - ۰۹:۰۷\nپرونده ناتمام نازنین زاغری:\nساعت 24-تیتر تبصره‌لازم رسانه‌ها این بود: «نازنین زاغری آزاد شد». در متن خبر اما مشخص می‌شود که او تنها پایان حکم پیشین خود را دریافت کرده است و کمتر از 10 روز بعد با اتهام دیگری دوباره به دادگاه می‌رود.\nاین حرفی است که وکیل‌مدافع نازنین زاغری-رتکلیف، متهم ایرانی-بریتانیایی در هنگام اعلام خبر آزادی او زد. حجت کرمانی که خود از آزادی موکلش بعد از پایان حکم پنج سال حبس خبر داد، در گفت‌وگو با ایسنا دراین‌باره گفت: «موکلم محکومیت قبلی‌ای که داشته امروز به پایان رسید و پابندش باز شد، زیرا او یک سال با پابند بیرون بود که امروز باز شد». او اما ادامه داد: «همچنین زمان رسیدگی به پرونده دوم موکلم به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام، ۲۴ اسفند در دادگاه انقلاب تعیین شده است». این یعنی بعد از پنج سال زندان، حالا زاغری دوباره باید برای رسیدگی به اتهام تازه‌ای به دادگاه برود. او البته به تأیید وکیلش، بخش آخر محکومیتش را به خاطر شرایط خاص سلامتی‌اش و شیوع ویروس کرونا، به جای حضور در زندان با پابند و تحت نظر گذراند.\nخبر پایان این محکومیت، البته واکنش مثبت و منفی هم‌زمان وزیر خارجه فعلی بریتانیا را به دنبال داشت، یعنی عملا سومین وزیر خارجه این کشور که پرونده زاغری را روی میز خود دارد. دومینیک راب، در توییتر در واکنش به این خبر نوشت: «ما از بازشدن پابند نازنین زاغری-راتکلیف استقبال می‌کنیم، اما رفتار مداوم ایران در قبال وی غیرقابل‌تحمل است. باید به او اجازه داده شود که در اسرع وقت به بریتانیا بازگردد تا بار دیگر به خانواده‌اش ملحق شود». اشاره او به همسر و فرزند زاغری است که در بریتانیا هستند.\nبه‌پایان‌رسیدن مدت محکومیت زاغری در حالی رخ داد که مقامات بریتانیایی در مدت اجرای حکمش، در تلاش و رایزنی با ایران بودند تا او را آزاد کرده و از ایران خارج کنند. این تلاش البته از دید همه چندان دقیق پیگیری نشده است. ریچارد رتکلیف، همسر نازنین زاغری، در مصاحبه‌های متعددی که با رسانه‌های بریتانیایی داشته است، گاهی مقامات دستگاه دیپلماسی بریتانیا در این مدت، شامل بوریس جانسون و جرمی هانت، وزرای خارجه سابق این کشور را نقد کرده است. جرمی هانت که حضور رسانه‌ای گسترده‌ای در تعامل با رتکلیف داشت، از سوی بسیاری متهم شد بدون اینکه لزوما اقدام مؤثری دراین‌باره کرده باشد، تنها از این پرونده استفاده می‌کند تا جاه‌طلبی‌هایش برای نخست‌وزیری را پی بگیرد؛ جاه‌طلبی‌هایی که البته ناکام ماند و سلفش در وزارت خارجه، جانسون به جای او نخست‌وزیر شد. رتکلیف البته تنها منتقد رویکرد جانسون در این زمینه هم نبود. وقتی سه سال پیش، وزیر خارجه وقت که بعدها نخست‌وزیر شد، سفری به تهران داشت، در بازگشت توصیفی از کار زاغری ارائه داد که از دید برخی، عملا تأیید غیرمستقیم مواضع ایران درباره زاغری به حساب می‌آمد و ازاین‌رو با انتقادهای بسیاری هم مواجه شد.\nاما موضع‌گیری روز گذشته سخنگوی وزارت خارجه درباره زاغری را نیز می‌توان با همین نگاه نقد کرد و آن را تأیید احتمالا ناخواسته مواضع طرف مقابل دانست. سعید خطیب‌زاده در نشست خبری هفتگی خود، در پاسخ به پرسشی درباره آزادی نازنین زاغری و اظهارات اخیر جرمی هانت، وزیر خارجه پیشین انگلیس، درمورد نازنین زاغری و توصیه او به ظریف برای بازگرداندن زاغری به بریتانیا گفت: «اظهارات ریاکارانه امروز جرمی هانت، اقدامات مخرب چند سال قبلش و سنگ‌اندازی‌هایی را که انجام داد، نمی‌پوشاند و او می‌داند اگر اقدامات مخربش رخ نمی‌داد، اتفاق امروز، چند سال قبل رخ می‌داد». خطیب‌زاده با بیان اینکه «من برای اطلاع به شما می‌گویم که دولت انگلیس نیز نقش مخرب ایشان را می‌داند»، ادامه داد: «دولت انگلیس هم باید بداند پرونده‌های ایرانی‌هایی که بی‌دلیل و بدون حکم دادگاه در انگلیس دستگیر و برخلاف مسائل حقوق بشری و بدون اتهام زندانی شدند، همچنان در ایران مفتوح است و ایران مسیر قضائی این پرونده‌ها را همچنان پیگیری می‌کند». خطیب‌زاده در این اظهارات عملا اشاره می‌کند که در صورت اتخاذ رفتار متفاوت از سوی بریتانیا، ممکن بود زاغری زودتر از اینها آزاد شده باشد. این در حالی است که در تمام این سال‌ها، تأکید ایران بر این بود که پرونده زاغری به‌عنوان یک شهروند ایرانی، یک پرونده قضائی است که مستقل از مسائل دیگر و به دلیل ارتکاب جرم از سوی او پیگیری شده است. به‌ویژه قابل توجه است که برخی از جمله در بریتانیا، ایران را متهم می‌کردند زاغری را به‌عنوان یک امتیاز در اختیار گرفته است تا در ازای آن از بریتانیا در بحث‌های دیگری که بین دو کشور در جریان است، امتیاز بگیرد. از جمله موضوع بازپرداخت بدهی ایران در ازای پیش‌خرید تانک‌های چیفتن در دوره شاه. این ادعا البته همواره از سوی ایران رد می‌شد.\nدرعین‌حال توجه به این نکته نیز ضروری است که فرایند تبادل زندانی، برای پرونده‌هایی مشابه زاغری در سال‌های گذشته طی شده است. مشخصا ایران در چند نوبت، هم در دوران دولت باراک اوباما و هم در دوران دولت دونالد ترامپ که شدیدترین تقابل و تنش بین دو کشور در جریان بود، ایران و آمریکا توانستند شهروندان خود را که در کشورهای یکدیگر زندانی بودند، مبادله کنند، بدون اینکه تا آخرین لحظه هیچ‌کدام از دو طرف، ارتکاب جرم توسط شهروندان خود در کشور دیگر را پذیرفته و فرایند قضائی و حقوقی طرف مقابل را تأیید کرده باشند.\nبا همه این اوصاف زاغری حالا برخلاف آنچه از تیتر بسیاری رسانه‌ها برمی‌آمد، فعلا برای چند روز آزاد است، تا وقتی دادگاه تازه او با اتهام تازه تشکیل شود و مشخص شود چه حکمی در این زمینه صادر خواهد شد. اگر او بار دیگر محکوم شود، وضعیت دوباره به همان شکل هفته گذشته برمی‌گردد.


درمان شکستگی مهره های کمر | مدت زمان جوش خوردن مهره کمر\nروند درمان شکستگی مهره های کمر\nدکترخلیل میرزامحمدی / روش های تشخیصی و درمانی / روند درمان شکستگی مهره های کمر\nمهره های کمر در اثر عوامل متعددی دچار شکستگی می‌شود و معمولا فرد درد با بی حسی را احساس خواهد کرد. برای بهبودی کامل استفاده از فیزیوتراپی و بستن گن‌های مخصوص اهمیت ویژه‌ای دارد. داروهای مسکن فقط برای تخفیف درد تجویز می‌شود. گاهی شکستگی بر اثر بروز پوکی استخوان پدید می‌آید که درمان را تا حدی مشکل می‌کند. در این مقاله سعی داریم به بررسی عوامل شکستگی، علائم و دوره درمان بپردازیم و اطلاعاتی را در اختیار شما قرار دهیم.\nدرمان شکستگی مهره های کمر، به شدت آسیب بستگی دارد. در اکثر موارد شدت صدمه آنقدر زیاد نیست که نیاز به بستری شدن و جراحی پیدا کند.درمان شکستگی مهره های کمر در مدت زمان طولانی امکان پذیر است و فرد باید تمامی نکاتی که پزشک توصیه می‌کند را رعایت کند. در ادامه بیشتر به روند درمان شکستگی مهره های کمر پرداخته شده است.\nاشکال مختلف شکستگی در مهره‌های کمر\nبا روی هم قرار گرفتن مهره های کمر، بدنه ستون فقرات ساخته می‌شود که نگهدارنده تمامی استخوان‌ها و سایر اندام‌های بدن است. زمانی که یک مهره بر اثر عوامل مختلفی آسیب می‌بیند زندگی فرد را به کل مختل می‌کند و علاوه بر درد شدید از لحاظ حرکتی نیز دچار محدودیت‌هایی می‌شود. انواع شکستگی مهره عبارت است از:\nشکستگی در مهره‌های کمر بر اثر فشار.\nشوک ناگهانی بر اثر حادثه.\nخم شدن بیش از حد ستون فقرات.\nدر رفتگی مهره‌ها.پوکی استخوان.سرطان متاستاتیک.\nشکستگی در مهره‌های کمر ناشی از فشار\nگاهی شکستگی در مهره‌های کمر به دلیل فشار زیاد به مهره‌ها اتفاق می‌افتد. این یعنی بدن در شرایطی قرار می‌گیرد که فشار زیادی به ستون فقرات می‌آید. میزان فشار خارج از تحمل مهره‌ها است و دقیقا مهره‌ای که بیشترین فشار را تحمل کرده دچار ترک و شکستگی می‌شود. گاهی نیروی فشار به حدی زیاد است که مهره شکسته شده در نخاع فرو می‌رود. به چنین شرایطی فروپاشی مهره نیز می‌گویند.\nشکستگی در مهره‌های کمر در اثر پوکی استخوان\nیکی از شایع‌ترین عواملی که موجب شکستگی در مهره‌های کمر می‌شود پوکی استخوان است. پوکی استخوان در اثر میزان کم کلسیم در سنین بالا اتفاق می‌افتد. در بروز این بیمار عدم مصرف کلسیم، بیماری‌های مرتبط و مصرف دارو تاثیر زیادی دارند. استخوان‌ها به مرور زمان استحکام خود را از دست می‌دهند و برای شکستن نیاز به ضربه بسیار شدید ندارند بلکه با کوچکترین ضربه‌ای دچار آسیب و شکستگی خواهند شد.\nبروز شوک ناگهانی و شکستگی در مهره‌های کمر\nزمانی که حادثه‌ای فیزیکی رخ می‌دهد، منجر به شوک یا فشار ناگهانی به استخوان‌ها شده و موجب پیدایش شکستگی در مهره‌های کمر می‌گردد. ازجمله بروز حوادثی مثل پرت شدن از ارتفاع، تصادف با اتومبیل و غیره خرد شدن مهره‌ها را در پی دارد.\nابتلا به سرطان متاستاتیک\nسرطان متاستاتیک عامل مهم دیگر شکستگی در مهره‌های کمر است زمانی که در بدن پخش می‌شود تاثیرات منفی خود را بر استخوان‌ها می‌گذارد. در نتیجه باعث از دست رفتن مقاومت و تضعیف ستون فقرات می‌شود. به مرور زمان استخوان‌ها به قدری سست می‌شوند که ترک خورده و متلاشی می‌شوند. متاسفانه سرطان متاستاتیک مانع از جوش خوردن و بازسازی استخوان‌ها می‌شود.\nعلائم شکستگی در مهره‌های کمر\nبی حسی، ضعف\nبی اختیاری ادرار و عدم کنترل روده\nروش‌های تشخیص شکستگی در مهره‌های کمر\nانجام تست مغز و اعصاب\nپزشک با توجه به نوع و شدت صدمه با استفاده از تست مغز و اعصاب به بررسی بیشتر می‌پردازد. با این روش تشخیص داده می‌شود که مغز و رشته‌های عصبی دچار آسیب شده‌اند یا نه. در این روش توانایی تحرک اندام‌ها و راه رفتن مورد بررسی قرار می‌گیرد تا واکنش‌های عصبی مشخص شود.\nبر اساس نوع حادثه پزشک با استفاده از تصویربرداری به بررسی میزان شدت وارد شده می‌پردازد. اطلاع از آن برای انتخاب شیوه درمان شکستگی مهره های کمر مهم است. معمولا به کمک ۳ شکل مختلف کار تصویر برداری انجام می‌شود. در ادامه به معرفی این روش‌ها می‌پردازیم.\nتصویر برداری MRI با انتشار اشعه‌های قدرتمند بر محل درد به راحتی تصاویر با کیفیتی از میزان صدمات و آسیب‌های وارد شده به عصب و نخاع ارائه می‌دهد.\nسی تی اسکن روش دیگری است که با تابش اشعه ایکس به ستون فقرات و عبور آن از بافت‌ها تصاویری از مهره‌ها و ستون فقرات ظاهر می‌شود. این تصاویر به خوبی وضعیت کانال نخاعی، محتویات آن و ساختار اطراف آن را نشان می‌دهد. گاهی پزشکان برای دریافت اطلاعات دقیق‌تر سی تی اسکن را با میلوگرام انجام می‌دهد. در این روش مایعی را در کمر تزریق کرده تا به خوبی بتواند کانال نخاع را نشان دهد. این بهترین روش برای مواقعی است که تکه مهره‌های شکسته شده به نخاع وارد می‌شود.\nروش دیگری که برای عکسبرداری از ستون فقرات استفاده می‌کنند اشعه ایکس نام دارد. در این روش نیز با تاباندن اشعه ایکس به بدن، تصاویری از ستون فقرات و ضایعه را نشان می‌دهد.\nآزمایش سنجش تراکم استخوان\nاین روش برای کسانی مناسب است که مبتلا به پوکی استخوان رنج هستند و به همین علت دچار شکستگی در مهره‌های کمر شده‌اند. با کمک این آزمایش پوکی استخوان و شدت آن نیز مشخص می‌شود.\nدرمان شکستگی مهره های کمر\nدرمان شکستگی مهره های کمر، به شدت آسیب بستگی دارد. در اکثر موارد شدت صدمه آنقدر زیاد نیست که نیاز به بستری شدن و جراحی پیدا کند. در چنین شرایطی با استفاده از روش‌های مختلفی به تسکین درد و بهبودی کمک می‌کنند. روش های شایع درمان بسته شکستگی مهره های کمر شامل روش های زیر می باشد:\nآندوسکوپی به روش هیدروسیژن\nتزریق های ترنسفورمینال\nتزریق در فاست\nروش های استراحت و کاهش فعالیت، فیزیوتراپی، بریس و کمربند طبی، تزریق اوزون، بلوک عصبی، رادیوفرکوئنسی و جراحی ستون فقرات از سایر روش های درمان می باشد.\nهزینه درمان شکستگی مهره کمر\nهزینه درمان شکستگی مهره کمر بسته به حاد بودن مشکل، نوع درمان پیشنهادی و تخصص پزشک متفاوت می باشد. به منظور اطلاع دقیق از هزینه ها ضروری است که به جراح مغز و اعصاب مراجعه شود.\nدرمان شکستگی مهره های کمر، به شدت آسیب بستگی دارد. در اکثر موارد شدت صدمه آنقدر زیاد نیست که نیاز به بستری شدن و جراحی پیدا کند. بنابراین در صورت وجود ناراحتی در ناحیه کمر ضروری است که هر چه سریعتر به پزشک متخصص مراجعه شود.


زوم‌اپ: ثبت عکس‌های RAW و ویدیوهای حرفه‌ای با ProShot - زومیت\nیکشنبه, ۱۰ آبان ۹۴ ساعت ۱۸:۴۶\nبه لطف پیشرفت سریع و سرسام آور تکنولوژی در سال‌های اخیر، این روزها دوربین موبایل‌ها اگر کیفیت بیشتری نسبت به دوربین‌های دیجیتال نداشته باشند، بدون شک چندان ضعیف تر از آن‌ها هم نخواهند بود. این موضوع به خصوص در دوربین گوشی‌های پرچم دار به وضوح قابل درک است؛ به طوری که گوشی‌هایی همچون Galaxy S6 یا iPhone 6 از دوربین‌هایی برخوردارند که توصیف امکانات و کیفیت آن‌ها در کلمات ممکن نیست. از همین رو، با پیشرفت دوربین‌ها و کیفیت آن ها، نیاز به ابزارهای حرفه‌ای‌تر برای مدیریت هرچه بهتر عکس و فیلمبرداری بیش از پیش احساس می‌شود. ProShot یکی از اپلیکیشن‌های تخصصی و حرفه‌ای در زمینه‌ی ثبت تصاویر و ویدیو است که با استفاده‌ی دقیق از آن، می‌توانید ویدیوها یا تصاویر چشم‌نوازی را به ثبت برسانید.\nشاید مهمترین نکته ای که در رابطه با ProShot بتوان به آن اشاره کرد پشیبانی این اپلیکیشن از فرمت RAW باشد که با توجه به دیدگاه‌های خاص امروزی به این فرمت خام، می‌تواند تاثیر بسزایی در موفقیت این اپلیکیشن داشته باشد. ثبت تصاویر به صورت 16:9، 4:3 و 1:1 ممکن خواهد بود و بنا بر سلیقه‌ی خود می‌توانید یکی از این سه حالت را برای ثبت تصاویرتان استفاده کنید. عکسبرداری در حالت HDR نیز از ویژگی‌های دیگر این برنامه است که ظاهری زنده تر و چشم‌نواز تر به عکس‌های ثبت شده خواهد بخشید. برای دانلود این برنامه می‌توانید از لینک‌های زیر استفاده کنید.


وضعیت فعلی ما، مربوط به سیستم باورهای ماست - سعید زاهد\nسعید زاهد بلاگ مقالات وضعیت فعلی ما، مربوط به سیستم باورهای ماست\nوضعیت فعلی ما، مربوط به سیستم باورهای ماست\nانسانهای موفق و کارآفرین و ثروتمند را میبینیم اکثرا در ذهنمان، موفقیتشان را به شانس و طالع بلند آنها نسبت میدهیم و با این باور ذهنی به خودمان میقبولانیم که من تا شانسی برایم رخ ندهد نمیتوانم موفق بشوم. تا ارتباط قوی با فلان مقام مسول نداشته باشم نمیتوانم کسب و کار عالی رو راه اندازی کنم. با این دیدگاه قطعا ذهن ما امکان رسیدن به خواسته های مان را معطوف به شرایط خاصی خواهد کرد که هیچ وقت هم اتفاق نخواهد افتاد. قبلا گفتیم که، همه وضعیت فعلی ما، مربوط به سیستم باورهای ماست.\nباورهای ما هستند که زندگی ما را جهت میدهند. سلامتی یا بیماری، بی پولی و فقر یا ثروتمندی، گوشه گیری و انزوا یا روابط اجتماعی عالی، همه ناشی از عملکرد دقیق و منظم سیستم باورهای ذهن ماست.\nهیچ باوری غلط و اشتباه نیست. شما هر باوری داشته باشید برای خودتان محترم و قابل اعتماد میباشد و هیچ کسی نمیتواند شما را در مورد باورهایتان سرزنش کند. چرا که اگر غیر از این بود که باور شما نمیشد.\nفقط نکته ای که مهم است، باید توجه کنید، این است که نتایج هر باوری در زندگی اهمیت دارد. اگر نتیجه یک باور برای شما بی پولی و مشکلات مالی آورده، پس قطعا باورهای ضعیفی داشته اید. یا باورهایی که برای شما بیماری و مشکلات جسمی همراه داشته، حتما باورهای ضعیفه بوده اند. پس کیفیت هر باوری به نتایجش بستگی دارد.\nلری ویجت جمله جالبی داره:\n“هیچکس تا به حال برنامه ای برای شکست خوردن، چاق شدن یا احمق بودن ننوشته ” این چیزها وقتی اتفاق می افته که شما برنامه ای نداشته باشید.\nاین نتایج حاصل از باورهاست که مشخص میکند، ایا این باور برای زندگی من لازم بود؟ آیا من با این باورم به نتایج مطلوبم رسیدم ؟ شما هیچ وقت نمیتوانید یک نفر دیگر را مجبور به تغییر کنی. کل دنیا هم جمع شوند نمیتوانند کوچکترین تغییری در یک نفر ایجاد کنند تا زمانی که خود فرد تصمیم به تغییر بگیرد.\nتصمیم به تغییر، نکته شروع انقلاب درونی هر فردی است. این تصمیم به تغییر، در هر فرد در شرایط مختلفی روی میدهد. اکثرا در اوج شکست و نهایت رنج و درد و در انتهای بن بست زندگی، تصمیم به تغییر میگیرند. زمانی که دیگر راه و چاره ای در مسیر خودشان نمی بینند.\nعده ای هم در شرایط عالی تصمیم به تغییر میگیرند و وضعیت خودشان را از بهتر بودن به عالی تر شدن میرسانند.\nاین باور را در ذهن خودتان بسازید، هر آنچه که الان هستید را خودتان ساخته اید و یا اجازه داده اید دیگران و جامعه برای شما بسازند. شما در بدو تولد به صورت یک لوح سفید بدون باور به این دنیا قدم گذاشتید. جهان اطراف شما باورهای دلخواهشان را در ضمیر ناخوداگاه شما نوشتند. شما الان همانی نیستید که خودتان خواسته اید. در واقع شما برآیند افکار جامعه اطراف خودتان هستید. که به مرور به باورهای شما تبدیل شده و خودتان را با آن وضعیت تطبیق داده اید.\nاین جمله زیبا خیلی بهتر مشخص میکند که شما ساخته محیط جامعه خودتان هستید:\nاگر در اروپا بدنیا می امدید احتمال زیاد مسیحی و اگر در ژاپن بدنیا می امدید شینتو میشدید،\nدین و سبک زندگی شما و افکار و عملکرد شما پدیده ایست که جغرافیا برای شما تعیین میکند. شما باید این نکته مهم را بدانید که فراتر از همه باورهای خودتان، شما انسان هستید و مخلوق هوشمند و شگفت انگیز آفرینش، شما باید به قابلیتهای آفرینش خودتان باور داشته باشید تا بتوانید در مسیری سرشار از آرزوهای خودتان حرکت کنید.\nباور یک تیغ دو لبه است اگر باور کنی که برای پول دار شدن نیاز هست که باور فراوانی در جهان را داشته باشی، این باور تو رو ثروتمند میکنه.\nهمچنین اگر باور کنی که برای پول دار شدن نیاز نیست که به فراوانی در جهان باور داشته باشی، اینهم یک باوری هست که تو رو ثروتمند میکنه ولی با سختی و مشقت ولی هر کدام در مسیری متفاوت شما را به نتیجه خواهند رساند.\nما به شما میگوییم هوشمندانه زندگی کنید. تمام باورها در جای خود درست هستند ولی شما با هوش و فراست خود، باوری را برای خود بسازید که با کمترین کار فیزیکی و صرف انرژی خیلی پایین به بالاترین درآمد و ثروت دست پیدا کنید. باوری را برای خود انتخاب کنید که همواره بواسطه سیستم دفاعی فوق پیشرفته بدنتان، سالم و سرحال باشید و بیمار نشوید. هوشمندانه زندگی کردن یعنی انتخاب باورهای درست و ثروت و سلامتی ساز با بهترین شیوه و عالی ترین شرایط.\nفردی که باور کرده بدبخت است، فردی که باور کرده اگر بیرون برود سنگ از آسمان بر رویش سقوط می کند، این باور ها ارتعاشی را ایجاد می کنند که اطرافش را تحت الشعاع قرار داده و باعث ایجاد زنجیره ای از اتفاقات می شوند و در نتیجه همان اتفاقی که به آن باور داشته برایش رخ خواهد داد.\nعملکرد سیستم نظام باور ها تنها به بدن و روان فرد محدود نمی شود و چیزی فراتر از درک و فهم انسان است. این سیستم آنقدر قدرت دارد که اگر در مسیر استفاده درست از آن قرار بگیرید چنان قدرتمند خواهید شد که غلبه بر هر مسأله یا مشکلی بدون آنکه شکی در آن داشته باشید برایتان به آسانی آب خوردن خواهد بود.\nشما بعد از اینکه تصمیم به تغییر میگیرید، نیاز به اراده قوی دارید تا مسیر حرکت خود را ازگذشته عوض کنید. مهمترین عامل در عدم تغییر زندگی افراد همین اراده برای تغییر است. در واقع همه افراد خیلی دوست دارند که ثروتمند باشند و در بالاترین سطح روابط اجتماعی قرار گیرند و دهها رویای زیبای دیگر ولی عملا به کدامیک میتوانند برسند؟\nژان ژاک روسو فیلسوف و متفکر سویسی میگوید :\nانسان همیشه برای چیزهایی که آرزو میکند قدرت کافی دارد. فقط سست اراده است که نمیگذارد او را در راه رسیدن به آرزوی خود گام بردارد. ”\nاگر شما هم به دقت زندگی افراد موفق را بررسی کرده باشید، خیلی زود متوجه میشوید که هر شحص موفقی پشتوانه ای قوی بنام اراده و پشتکار در وجودخود داشته که با کمک آن میتواند حرکت کند و در مقابل سختی ها و مشکلات تسلیم نشود.\nاراده، به ما کمک میکند تا در شرایطی که دو انتخاب داریم، تصمیم درست بگیریم. یکی در حالتی که میتوانیم به جای تلاش کردن برای رسیدن به چیزهایی که در حال حاضر نداریم وقتمان را صرف تفریح و سرگرمی کنیم و به خود سخت نگیریم.\nو حالت دوم اینه که ما با وجود همه موانع و مشکلات سخت تلاش کنیم تا به هدف خود برسیم و تا زمانی که به موفقیت نرسیدیم، تسلیم نشویم.\nافراد با اراده، مورد دوم را انتخاب میکنند و با وجود همه پیچ و خم هایی که در پیش رو دارند به فکر رسیدن به اهدافشان هستند و تسلیم شرایط نمیشوند.\nبه جرات میتوان گفت که یکی از بزرگترین تفاوتهای افراد موفق و ناموفق، میزان اراده آنها در انجام کارها است.\nیک جعبه ساکن را در نظر بگیرید تا وقتی که به آن نیرویی وارد نکرده ایم از جای خود حرکت نمیکند. اما به محض آنکه نیرویی وارد میکنیم، جعبه جابجا میشود.\nاگر دو فرد با استعدادهای یکسان را برای انجام کاری انتخاب کنیم و موانعی نیز در مسیر انجام آنکار قرار بدهیم، بدون شک شخصی کار را به سرانجام میرساند که با اراده تر باشد.\nدیل کارنگی نویسنده و روانشناس برجسته آمریکایی میگوید:\nموفقیت در آرزوها نسبت مستقیم با قدرت اراده ما دارد. ”\nقطعا شما دوست عزیز که در این دوره هستید، تصمیم و اراده تغییر را در خود داشته اید که الان به این مرحله رسیده اید. لازم است برای ادامه مسیر و رسیدن و دست یافتن به موفقیت و ثروت و خواسته های خودتان، با اراده ای قویتر ادامه بدهید.\nچند راهکار برای تقویت اراده اینجا میگیم که با تمرین میتوانید خودتان را محک بزنید.\nتمرین اول: شما باید برای تقویت اراده خود، تمرین های تدریجی داشته باشید. اراده قوی چیزی نیست که در عرض یک ساعت به آن دست یابید. یعنی شما الان با خود بگویید: من میخواهم از همین لحظه اراده قوی داشته باشم. ” اینکار شدنی نیست. برای داشتن اراده قوی و محکم لازم است ما هر روز زمانی را برای تمرین اختصاص بدهیم.\nیکی از تمرینات برای تقویت اراده این است که هر روز یا هرچند روز در هفته خوراکی مورد علاقه خودتان را در جلو چشمتان بگذارید و بعد در برابر وسوسه خوردن آن خوراکی مقاومت کنید. این کار بشدت در اراده شما و تقویت آن تاثیر دارد.\nاین کار به شما ثابت میکند که قادر به انجام هر کاری هستید و در برابر هر شرایطی میتوانید مقاومت کنید. شما میتوانید برای این تمرین، چیزی را انتخاب کنید که تا بحال اراده ای در برابر آن نداشته اید. مثل خوردن شیرینی و شکلات و یا هر چیز دیگر ….\nو هم چنین انجام کارهایی که میدانید برای شما مفید هستند اما تا بحال به خاطر تنبلی به سراغ آنها نرفتید هم میتواند یک تمرین تدریجی خوبی برای تقویت اراده شما باشد.\nتمرین دوم : هدف گذاری و برنامه ریزی را فراموش نکنید.\nافرادی که برای انجام کارهای روزانه شان، حتی برنامه کوچک برنامه ریزی دارند و اهداف مشخص تری برای خود انتخاب میکنند نسبت به کسانی که اعتقاد دارند، هر چه پیش آید خوش آید، افراد با اراده تر و موفقتری هستند.\nاگر شما اهداف خود را تعیین کنید به خوبی متوجه میشوید که باید به کدام جهت حرکت کنید و احتمالا میتوانید مشکلات و موانع احتمالی را هم از پیش بررسی کنید. در این صورت موانع نمیتوانند شما را از حرکت باز دارند. سعی کنید برای خود نقشه راهی داشته باشید و بدانید که قراره به کجا و کدام سمت بروید.\nوقتی هدف و رویایی در سر دارید سعی کنید در مورد آن مثبت فکر کنید و هدفتان را به قسمتهای کوچکتر تقسیم کنید و قدم به قدم جلو بروید و در هر مرحله که موفق شدید و به نتایج خوبی رسیدید، خودتان را تشویق کنید و برای خودتان جایزه ای در نظر بگیرید. این کار باعث تحریک بیشتر ذهن شما و امادگی بیشتر برای موفقیت و ارایه راهکارهای عالی برای قدمهای بعدی خواهد بود. این موفقیتهای کوچک در هر مرحله باعث تقویت اراده شما و محرک خوبی برای ادامه دادن مسیر میباشد.\nگالئو گالیله مخترع و دانشمند سرشناس ایتالیایی میگوید:\n“دنیا به حرف کسی گوش میدهد که دارای اراده قوی است و میداند که به کدامین سو میرود. ”\nو بدانید که سرنوشت شما به دست شما ساخته میشود و بازیگر اصلی زندگی تان، خودتان هستید.


تناسب اندام و بهترین و ماندگارترین راه در کوتاه مدت – laghariii\nشاید شما از آن دسته افرادی باشید که دوست دارند تناسب اندام خود را حفظ کنند ، چربی شکم را کاهش داده و به اندامی متناسب برسند ، اما بدنبال راهی آسان برای برون رفت هستید. اگر می خواهید با ورزش و تغذیه تناسب اندام خود را حفظ کنید ، باید صبر و قدرت بیشتری داشته باشید ، کاهش وزن سریع و ورزش و تغذیه بسیار مشکل است. با دستگاه Slim Fit تولید شده توسط شرکت مداریا ، نه تنها نیازی به خوردن غذاهای مغذی و انجام تمرینات سنگین ندارید ، بلکه به سرعت نتایج مورد نظر خود را خواهید دید. دستگاه Slim Fit ، با ساختن ماهیچه ، بدن را تغذیه می کند و همچنین به درمان سلولیت در بدن زنان کمک می کند.\nدر این قسمت علاوه بر ایجاد وسیله ای مناسب برای فعالیت بدنی ، تمرینات و نکات مهمی ذکر شده است که به حفظ تعادل و سلامت جسمانی شما کمک می کند.


پایگاه تخصصی فقه حکومتی وسائل | صفحه اصلی | vasael.ir | یادداشت| توصیفی از فضای تقابل قائلین و مخالفین امکان تحقق تمدن اسلامی\nدوشنبه 27 فروردين 1397 - 17:19\nیادداشت| توصیفی از فضای تقابل قائلین و مخالفین امکان تحقق تمدن اسلامی\nوسائل- تمدن و مدنیت در واقع قالبی است که گرایش‌ها و ارزش ها در آن جریان پیدا می کند و کالبدی است که گرایش‌ها و ارزش‌های انسان‌ها در آن تأثیر دارند؛ که از همینجا مشخص می شود تمدن یک جامعه متأثر از گرایش‌ها و ارزش‌های انسانی است و لذا مفهوم «تمدن اسلامی» معنی خواهد داشت.\nبه گزارش وسائل، حجت الاسلام حسن شیخ العراقین زاده؛ دبیر «گروه منطق و روش شناسی» فرهنگستان علوم اسلامی، در تبیین نظریات مختلف ایجاد تمدن اسلامی یادداشتی نگاشته است. در این یادداشت مولفه های مهم امکان دست یابی به تمدن، خصوصا تمدن اسلامی مورد بررسی قرار می گیرد.\nمتن این یادداشت در ذیل تقدیم می گردد:\n۱ - اولین نکته‌ای که باید به آن توجه کرد این است که آیا تمدن‌های مختلف در جهان داریم یا خیر؟ چنانچه کسی قائل به وجود تمدن‌های مختلف در جهان نباشد، از اساس منکر تمدن اسلامی است و وارد این بحث نخواهد شد. منظور از تمدن، تجسد و کالبد فعالیت‌های انسانی در قالب ابزارهای نرم و سخت است. مثلاً ایجاد معماری جدید، یا قواعد اجتماعی جدید و ... را یک مدنیت می‌نامیم و سؤال بر سر این است که آیا مدنیت‌های مختلفی در جهان وجود داشته است یا خیر؟ به نظر می‌آید همه می‌پذیرند که تمدن‌های مختلفی در جهان وجود داشته و دارد. تمدن غربی غیر از تمدن اسلامی و غیر از تمدن کنفوسیوسی و ... است.\n۲ - دومین نکته این است که آیا در اختلاف این تمدن‌ها، انسان‌ها دخیل هستند یا خیر؟ اگر انسان‌ها در اختلاف تمدن‌ها دخالت نداشته باشند و تنها شرایط جغرافیایی و طبیعی در ایجاد تمدن‌ها دخالت داشته باشد، باز هم مفهومی ندارد که از تمدن اسلامی سخنی به میان آید. تنها می توان از تمدن مثلاً خاورمیانه یا تمدن اروپا و غیره سخن گفت که ناظر به جغرافیای خاصی است و اساساً انسان ها در آن دخالت ندارند. این توصیف ناشی از پذیرش این نکته است که گرایش‌ها و شایست و ناشایست‌ها و باید و نبایدها کاملاً بر اساس شرایط طبیعی ایجاد گشته است و هیچ گونه منشأیتی ورای آن ندارد. بنابراین اسلام نیز -معاذ الله- دینی به معنی نزول از آسمان نیست! بلکه ناشی از شرایط طبیعی و زمانی آن اقلیم است. لذا معنی ندارد که از تمدن اسلامی سخن گفت. اما اگر بپذیریم که انسان‌ها دخیل در اختلاف تمدن‌ها هستند و فعالیت ایشان تأثیر در تمدن‌ها دارد، آنگاه یکی از پایه‌های اساسی در پذیرش امکان ساخت تمدن ایجاد خواهد گشت.\n۳ - اگر بپذیریم که فعالیت انسان‌ها در ساخت تمدن تأثیرگذارند، با این سؤال مواجه می‌شویم که میزان تأثیرگذاری انسان‌ها در ایجاد تمدن چه مقدار است؟ آیا جهت‌گیری و اراده انسان‌ها نیز در کیفیت تمدن‌ها دخیل است یا صرفاً تحقق تمدن را سریعتر و کندتر می‌کنند؟ به عبارت دیگر آیا فرهنگی که انسان‌ها اراده کرده و ایجاد می‌کنند (اعم از گرایش‌ها، بینش‌ها، شایست و ناشایست‌ها، باید و نبایدها و مواردی اینچنینی) در کیفیت ایجاد تمدن‌ها دخیل است یا انسان ها صرفاً می‌توانند تحقق تمدن خود را سریعتر یا کندتر کنند؟ پذیرش این نکته که انسان‌ها صرفاً تحقق تمدن خود را تسریع می‌بخشند به این معنی است که در نهایت همه جهان به یک تمدن واحد خواهد رسید و اختلاف تمدن‌ها تنها ناشی از مراحل رشد تمدن‌ها است و نه جهت‌گیری حرکت تمدن‌ها. در این مقام اختلاف تمدن‌ها، ارزشی نیست و ارزش‌ها دخالتی در ایجاد تمدن‌ها ندارند.\n۴ - در دیدگاه کسانی که قائل به وجود تمدن اسلامی هستند، این نکته مطرح می‌شود که آیا تمامی وجوه مدنیت انسان‌ها متأثر از گرایش‌ها و ارزش‌های ایشان می‌گردد یا تأثیرپذیری یک تمدن از گرایش‌ها و ارزش‌ها به صورت بخشی است؟ قائلین به تأثربخشی تمدن‌ها از ارزش‌ها، خواهند پذیرفت که در قسمت‌هایی که ارزش‌ها و گرایش‌های انسانی تأثیری بر ساخت مدنیت ندارند، نقاط اشتراک تمدن‌ها است. این تفکر به معنی منتزع کردن و بخش بخش کردن مدنیت انسان‌ها است و بیان اینکه نیازهایی در جوامع مختلف وجود دارد که متأثر از ارزشها نمی‌شود و بنابراین در میان همه جوامع مشترک هستند.\n۵ - کسانی که معتقد به تأثیرگذاری ارزش‌های انسانی در تمامی عناصر یک تمدن هستند و تمدن را به صورت یک کل منسجم تحلیل می‌کنند، با این سؤال مواجه خواهند بود که آیا فرهنگی که از جهت‌گیری و اراده انسان‌ها پدید می‌آید، باید به تفصیل ایجاد گردد تا بتوان آن را متجسد کرد و تبدیل به تمدن نمود یا می‌توان متناسب با سیر اجمال به تفصیل فرهنگ، تمدن را از اجمال به تفصیل بنا نمود؟ به عبارت دیگر عالَم فرهنگی که در ذیل آن تمدن شکل خواهد گرفت، عالمی است که دفعتاً و بالتفصیل ایجاد می‌گردد یا در سیری از اجمال به تفصیل ایجاد خواهد شد؟ طرفداران نظریه اول عنوان می‌کنند که تا عالمَ فرهنگی اسلامی شکل نگیرد و همه نیازها و خواست‌ها به سمت ایجاد مدنیت اسلامی تغییر نکند، سخن گفتن از ایجاد تمدن اسلامی امری بی‌معناست. تمدن اسلامی به صورت طبیعی و پس از تغییر عالم فرهنگی جامعه شکل خواهد گرفت و معنا ندارد که برای تحقق تمدن اسلامی و تولید علوم اسلامی برنامه‌ریزی کرد. بلکه ابتدا باید جامعه و عالم فرهنگی آن اسلامی شود و سپس امیدوار بود که علم اسلامی و تمدن اسلامی یافت گردد.\nتوصیفی که انجام گرفت را می‌توان به عنوان نقشه‌ای فرض کرد که اهم اختلافات و نقاط نزاع نظریات قائلین و موافقین امکان تحقق تمدن اسلامی را بیان می‌کند. بر این اساس می‌توان توصیف کرد که مخالفین تمدن اسلامی در چه موضعی اعلام مخالفت کرده‌اند. موافقین تحقق تمدن اسلامی نیز چه اختلافاتی با هم دارند./102/ف\nمنبع : فرهنگستان علوم اسلامی


گرگ‌ها برخلاف سگ‌ها توانایی درک علت و معلول را دارند | اینفو\nتیم تحقیقاتی در مرکز تحقیقات گرگ «وتمدونی» واقع در وین اتریش، در مطالعه‌ای ۱۴ سگ و ۱۲ گرگ تربیت شده را مورد بررسی قرار دادند. چگونگی به کارگیری روش‌ها و نشانه‌های ارتباطی، رفتاری و علتی برای یافتن غذا در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفت. در حالی که سگ‌ها قادر به برقراری ارتباط میان علت و معلول نبودند، گرگ‌ها این توانایی را از خود نشان دادند.\nمحققان در این مطالعه جدید دریافتند که سگ‌ها ممکن است در روند تکوین و تکامل، توانایی درک ارتباط بین علت و اثر را از دست داده باشند. محققان با بررسی مهارت‌های استدلال سگ‌ها و گرگ‌های تربیت‌شده متوجه شدند که این دو حیوان هنگامی که برای دستیابی به غذا راهنمایی می‌شدند، روش‌های متفاوتی برای رسیدن به آن داشتند.\nمطالعه نشان داد که برخلاف گرگ‌ها، سگ‌ها نتوانستند میان علت و معلول رابطه برقرار کنند و این نشان می‌دهد که ممکن است اهلی کردن سگ‌ها توانایی‌های شناختی آنها را تغییر داده باشد.\nمیشل لامپ، از دانشگاه رادبود در نایمخن هلند، می‌گوید: «نتایج مطالعه ما نشان می‌دهد که اهلی‌سازی روی درک علت و معلول سگ‌ها تاثیر گذاشته است. اما نمی‌توان انکار کرد که تفاوت‌ها را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که گرگ‌ها برای کشف اشیاء نسبت به سگ‌ها مصرتر و سمج‌تر هستند. سگ‌ها برای گرفتن غذا از ما شرطی می‌شوند، در حالی که گرگ‌ها، خودشان باید غذایشان را در طبیعت پیدا کنند».\nتیم تحقیقاتی توانایی آنها را در استفاده از نشانه‌های ارتباطی مانند تماس چشمی، اشاره حرکتی و نشانه‌های رفتاری مانند دستیابی به جسم صحیح بدون تماس چشمی با حیوان ارزیابی کرد. سپس، سگ‌ها و گرگ‌ها برای حدس جای غذای پنهان شده، براساس نشانه‌های سببی، از جمله سر و صدای تولید شده هنگامی که شیء حاوی مواد غذایی تکان خورده است، تنها گذاشته شدند.\nجولیان بروئر، از موسسه ماکس پلانک علوم تاریخ بشر در آلمان، می‌گوید: «مطالعه ما منحصر به فرد است، زیرا تنها سگ‌ها و گرگ‌ها نیستند که تحت شرایط مشابه با سابقه تاریخی و دوره آموزشی زندگی کرده‌اند. ما همچنین سگ‌های خانگی را نیز مقایسه می‌کنیم».\nوی افزود: «آزمایش نشان داد که هر دو حیوان قادر به دنبال کردن نشانه‌های ارتباطی برای پیدا کردن غذای پنهان شده بودند، اما سگ‌ها قادر به انتخاب جسم صحیح بدون تماس مستقیم چشمی نبودند». محققان همچنین دریافتند که تنها گرگ‌ها توانستند نتیجه‌گیری‌های علیتی ایجاد کنند، که نشان می‌داد آنها قادر به درک علت و معلول بودند.\nبا توجه به نتایج این تحقیق، توانایی گرگ‌ها برای درک تماس چشمی با انسان‌ها هم یک نکته قابل توجه بود. ضمن اینکه در مورد چگونگی گسترش ارتباط بین انسان‌ها و سگ‌ها نیز اطلاعاتی به دست آمد. سوفیا ویرانی، از مرکز تحقیقاتی وین در اتریش، گفت: «توانایی گرگ‌ها برای درک علائم ارتباطی با انسان ممکن است به اهلی شدن آنها کمک کند. با این وجود، کار با گرگ‌های تربیت‌شده ممکن است نتایج را تحت تاثیر قرار دهد».\nوی افزود: «این مساله می‌تواند اختلاف و تفاوت‌های بین سگ‌ها و گرگ‌ها را پنهان کند، مانند اینکه سگ‌ها در طول زندگی خود بیشتر در مورد ارتباطات انسانی می‌آموزند».\nبرچسب‌ها: علت و معلولگرگ‌هانشانه‌های سببی


چرا زنان می‌خواهند لاغر باشند - همشهری آنلاین\n۲۱ آبان ۱۳۹۸ - ۲۰:۳۱\nسه‌شنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۸ - ۲۰:۳۱\nبه گزارش همشهری آنلاین، «رویا مثل گونی سیب‌زمینی شده». رؤیا آرایشگر چند خانمی است که دور هم نشسته‌اند و او را سوژه کرده‌اند. رؤیا چربی‌های شکمش را در آورده و به جاهای دیگر بدنش تزریق کرده: «روزهای اول خوب شده بود اما حالا که چربی‌ها شل شده، همه بدنش آویزان شده. »\nکم نیستند زنانی که برای داشتن ظاهری بهتر، راهی کلینیک‌های زیبایی می‌شوند و حتی خودشان را به‌دست جراحان می‌سپارند اما نه زن‌هایی که با مدل‌های مختلف جراحی و پیکرتراشی بدون تحمل سختی،  چربی‌هایشان را از دست می‌دهند و نه آنهایی که با رژیم‌های سخت کیلو کیلو سبک می‌شوند، هیچ وقت از اندامشان راضی نمی‌شوند و بیشتر آنها چاق می‌مانند. در بیشتر کلینیک‌های لاغری مشتریان زن هستند. آنها در هر مهمانی و دورهمی‌ای از رژیم و برنامه غذایی‌شان صحبت می‌کنند. پای صحبت‌هایشان که بنشینی، در حد متخصص تغذیه تجربه دارند و می‌توانند بهت مشاوره بدهند. سؤال این است که چرا برای زنان چاق بودن مسئله است و برای داشتن ظاهر بهتر این همه انرژی می‌گذارند؟ مرجان علی احمدی یکی از زنانی است که از ۲۰ سال گذشته درگیر رژیم شده، ۳ بار جراحی کرده؛ ابدومینو پلاستی، ساکشن بازو و کمر و اسلیو معده. داستان مرجان شاید داستان خیلی از زنانی باشد که دچار چاقی‌اند.\nمرجان وزن کمتر از ۴ کیلو را تجربه نکرده: «موقع تولد ۴ کیلو بودم. » ۴ سال شیر مادرش را خورده و در این مدت مادرش انواع کمکی‌ها و معجون‌های تقویتی مثل شیرخشک، عسل، تخم‌مرغ و... را هم شبانه‌روزی به او رسانده تا مشکلی برایش پیش نیاید. بعد از این هم که او را از شیر گرفتند، بستنی، شکلات، پشمک و... خوراک روزانه‌اش شده: «یک بار مهد ناهار می‌خوردم، در بیمارستان محل کار مادرم، سوپ مریض‌ها را می‌خوردم و بعدش به خانه می‌رفتیم و باز هم ناهار می‌خوردم. همیشه گشنه بودم. »\nدردسرهای چاقی از دوران راهنمایی برای مرجان شروع شد. از پوشیدن گن‌های سفت تا دختر تپل را لاغرتر نشان بدهد: «قارچ پرورش می‌دادم و باید آب آن قارچ‌ها را می‌خوردم. » غرولندهای پدر با رستوران‌گردی‌ها همراه بود:\n«دوست نداشت چاق باشم ولی همچنان بهترین رستوران‌ها را هم می‌رفتیم. مدرسه ناهار می‌داد ولی خودم هم ناهار می‌بردم تا دو وعده بخورم. » با شروع دبیرستان توجه مرجان هم به ظاهرش بیشتر شد: «دوست داشتم لاغر باشم و موهای بلند داشته باشم ولی اینجوری نبود. اولش خیلی اهمیت نمی‌دادم. اما بعضی‌ها می‌گفتند تو تپلی باهات دوست نمی‌شیم. برای همین با دختر همسایه رژیم گرفتن را شروع کردم. هر کسی هم دکتر تغذیه می‌رفت به من می‌گفت چی بخور و چی نخور اما من نمی‌توانستم تحمل کنم و یواشکی می‌خوردم. حتی روزه هم که می‌گرفتم غذا می‌خوردم. »\nبا رفتن به دانشگاه در یکی از شهرستان‌ها، فست‌فود هم به لیست غذاهای مرجان اضافه شد. او با اضافه وزن بیشتری به تهران برگشت و روحیه‌اش را هم از دست داد: «آمدم دیدم، همه دارند لاغر می‌کنند. من هم ورزش را شروع کردم. چند ساعت ورزش می‌کردم. به‌خاطر همین چربی‌های بدنم سفت شد. رژیم‌ها روی بدن مرجان تأثیری نمی‌گذاشت: «رژیم که می‌گرفتم، عصبی می‌شدم. نخوردن من را عصبی می‌کرد، یواشکی می‌خوردم. شب‌ها از ترس پدرم، غذاهای رژیمی می‌خوردم، ولی گشنه می‌شدم و خوراکی‌ها را لای آستین و جیبم قایم می‌کردم و دزدکی در اتاقم آن‌ها را می‌خوردم. یا بیرون خوراکی می‌خریدم و شب‌ها می‌خوردم، آشغال‌هایش را هم صبح با خودم می‌بردم تا کسی نبیند. ولع خوردن داشتم. یک مدت قرص‌های لاغری می‌خوردم ولی احساس خفگی به من دست می‌داد. یک مدت آمپول لاغری می‌زدم آن هم جواب نداد. هر بار ۱۲-۱۰ کیلو کم می‌کردم ولی دوباره می‌خوردم و بیشتر چاق می‌شدم. »\nبعد از اینکه هیچ‌یک از این راه‌ها جواب نداد، مرجان تصمیم گرفت جراحی کند: «احساس ضعف می‌کردم، فکرمی‌کردم در درونم چیزی ندارم. با خندیدن و شوخی کردن می‌خواستم خودم را مطرح کنم و خودم را در دل بقیه جا کنم. سر کار می‌رفتم، دانشگاه رفته بودم ولی هیچ مردی از من خواستگاری نکرده بود. همه دوستان دوره مدرسه و دانشگاه ازدواج کرده بودند، اما من مجرد بودم. شکمم خیلی بزرگ بود و برای اینکه عرق‌سوز نشوم، مدام باید پودر بچه می‌زدم. موقع خواب اذیت می‌شدم. ۳۰ سالم که شد، دخترخاله‌ام گفت تا شکم بزرگت را جمع نکنی، هیچ مردی از تو خوشش نمی‌آید. گفتم جراحی می‌کنم، دختر تپلی می‌شوم که شکم ندارد. دکتر گفت شکمت خیلی بزرگ است و ابدو ریسک بالایی دارد اما من و خانواده‌ام قبول کردیم که جراحی کنم. عمل دردناک و سختی بود.\nاول لیپوماتیک کردم و بعد ابدومینوپلاستی. شکمم تخت شد و اعتماد به نفسم بالا رفت. اما جای عمل عفونت کرد. یک مدت می‌رفتم دکتر تا عفونت‌ها را خارج کنم. ۴-۳ سال گذشت تا چاقی‌ها از شکم به ران و باسن آمد. من به چیزهایی که می‌خواستم نرسیدم. زانو درد و کمردرد داشتم. کانال‌های عصبی دستم مشکل پیدا کرد و دکتر گفت لاغر نشوی به جراحی نیاز پیدا می‌کنی. در این مدت بازوها و پهلوهایم را هم لیفت کردم. اما باز سایز بزرگی بودم که برایش لباسی نبود. خجالت می‌کشیدم. تصمیم گرفتم اسلیو معده کنم. شب قبل از جراحی یک ساندویچ همبرگر بزرگ و یک پیتزای بزرگ با همه مخلفات سفارش دادم و خوردم.\n۳ سال از اسیلو معده‌ام گذشته. دیگر غذا برایم هیچ لذتی ندارد. موهایم ریخته، پوست بدنم شل شده. ۸۰کیلو شده بودم اما بعد از یک تصادف و یک سفر ۵ کیلو چاق شدم. الان به مرز ۴۰ سالگی رسیده‌ام. باز هم از اینکه کسی بدنم را ببیند خجالت می‌کشم. از خودم راضی نیستم. باز هم به‌نظرم بقیه خوش‌هیکل‌اند و من نه. دلم برای خنده و شیطنت‌های روزهای چاقی تنگ شده. الان خیلی آرام‌تر شده‌ام و خنده‌های قبل را ندارم. مثل آن روزها فعال نیستم. هنوز هم دوست دارم ۱۵کیلوی دیگر کم کنم، پوستم را جراحی کنم تا ادامه زندگی برایم بهتر شود. »\nزنان، مشاوره می‌خواهند نه جراح\nفاطمه تقی‌زاده، روانشناسی است که در یک کلینیک جراحی که بای‌پس معده انجام می‌دهد، کار می‌کند. او از تجربه‌ای که در این سال‌ها به‌دست آورده، می‌گوید: زنان می‌گویند برای سلامتی می‌خواهند لاغر شوند اما من می‌گویم سلامتی کشک است، مشکل از عزت‌نفس زنان است. آنها فکر می‌کنند با لاغرشدن عزیز می‌شوند اما به لاغرشدن هم راضی نمی‌شوند و سراغ کارهای دیگر می‌روند. موضوع این است که زنان بدن‌های خودشان را دوست ندارند. از نگاه پزشکی به این موضوع نگاه نمی‌کنم، هر چند از نظر پزشکی هم همه چاقی‌ها ریسک بیماری‌های قلبی و فشار خون و دیابت را ندارند، مگر لاغرها دچار این بیماری‌ها نمی‌شوند؟ \nموضوع تبلیغاتی است که انجام می‌شود و مدام تأکید می‌کند که تو به اندازه کافی خوب نیستی و بیا من کمکت کنم که خوب شوی. ما دائم درگیر تبلیغاتی هستیم که از یک طرف ما را چاق می‌کنند، مثل مک‌دونالد، پپسی، کوکاکولا، چیپس‌ها و فست‌فودها و از طرف دیگر تبلیغاتی وجود دارد که می‌خواهند ما را لاغر کنند. می‌گویند چاقی چیز خیلی بدی است، بیا من کمک کنم سریع کاهش وزن پیدا کنی و به وزن دلخواهت برسی. با رژیم، دارو و... لاغر می‌شوی. دارو یکی از پرسودترین تجارت‌های جهانی است. در مقاله‌ای خواندم؛ آمریکا با دارویی که برای درمان قطعی سلولیت‌ها تبلیغ کرده، در کمتر از یک سال۱۶میلیارد دلار سود داشته.\nحالا موضوع این است که اصلا سلولیت بیماری نیست که بخواهد درمان شود. لاغرها هم می‌توانند سلولیت داشته باشند.\nآدم‌هایی که عزت‌نفس پایینی دارند، درگیر این تبلیغات شده و از درون تهی می‌شوند. به‌خودشان می‌گویند من به اندازه کافی خوب نیستم و باید کاری کنم که دوست داشتنی شوم، شوهرم دوستم داشته باشد، بچه‌هایم دوستم داشته باشند و از همه مهمتر اینکه جامعه من را بپذیرد.\nبا یکی از غول‌هایی که تجهیزات بای‌پس معده را می‌فروشد، صحبت می‌کردم، نگاهش به آدم‌های چاق، نگاه انسانی نبود، می‌گفت این چاق چمبه‌ها که حقشان است. این مرد، نمادی از بخش عمده‌ای از جامعه است که نگاه تحقیرآمیزی به آدم‌های چاق دارد و تصورش این است که این آدم‌ها خنگ، بی‌اراده و سست هستند. این نگاه از دوران کودکی به آدم‌های چاق القا می‌شود؛ نمونه‌اش موقع پرو لباس است که همیشه می‌گویند سایز شما را نداریم. اینها باعث می‌شود که طرف به‌خودش بگوید حتما من ایرادی دارم و تصمیم بگیرد معده‌اش را جراحی کند.\nجامعه چاقی را مهم‌ترین معضل زندگی یک زن معرفی می‌کند و زن فکر می‌کند اگر چاق نباشد همه مشکلاتش حل می‌شود؛ شوهرش به او خیانت نمی‌کند، بچه‌اش به حرفش گوش می‌دهد، جامعه نگاه فرهیخته به او دارد و... اما می‌بیند که بعد از لاغر شدن هم مشکلات همچنان پابرجا هستند. عزت نفس چیزی نیست که از بیرون آن را به ما بدهند، آن را باید یاد بگیریم. اما نه آموزش و پرورش به ما گفته عزت‌نفس چی هست، نه خانواده و نه جامعه. از یکی عزت‌نفس را بگیری، هر بلایی که بخواهی می‌توانی سرش بیاوری. کسی که عزت‌نفس داشته باشد، می‌گوید کی گفته من چاق و زشتم، من خیلی هم خوبم.\nدر این چند ساله من خیلی از آدم‌ها را دیده‌ام که با جراحی معده جانشان را از دست داده‌اند. آنها هم که زنده مانده‌اند، بعدا دچار مشکل شده‌اند. در کلینیکی که من هستم، جراح آن انسان خوبی است. او از بیمارانش می‌خواهد به کمک روانشناس لاغر شوند. اگر بیماران قانع شوند با روانشناسی کمکشان می‌کنیم اما موضوع این است که بیشتر زنان تحمل ندارند یک سال زمان بگذارند، می‌خواهند سریع به لاغری برسند. بعضی‌ها مثل کسانی که پرخوری عصبی دارند، اصلا مناسب بای‌پس نیستند. این جراحی برای آنها خطر مرگ دارد. موردی داشتیم که جراحی کرد اما با خوردن یک کتلت ۵بار به اتاق عمل رفت. متأسفانه زنانی که می‌خواهند جراحی کنند، فقط بهاره رهنما و نعیمه نظام‌دوست(بازیگران) را می‌بینند، عواقب این جراحی را نمی‌بینند. خیلی‌ها زیر عمل می‌میرند، عفونت می‌کنند و یا به کما می‌روند. به‌نظر می‌رسد زنان بیشتر از اینکه به لاغری نیاز داشته باشند، به یک روانشناس نیاز دارند. مردان هم بای‌پس معده می‌کنند اما آنها با وزن‌هایی بالای ۱۸۰کیلو درخواست این جراحی را دارند اما زنان با اضافه وزن ۲۰ و ۳۰ کیلو هم حاضرند تن به این جراحی بدهند.


تاریخ انتشار: ۱۲ بهمن ۱۳۹۸ - ۰۸:۴۹-01 February 2020\nمهم‌ترین فلسفه تاریخ‌نگاری محلی، پرداختن به موضوعات محلی در برش مکانی مشخص و زمانی محدود است. مکان، پایه اصلی تاریخ‌نگاری محلی است و بررسی بستر جغرافیایی (مکان) هر رویداد اهمیت چشمگیری در پژوهش‌های تاریخ محلی دارد.\nمطالعه و مشاهده دقیق محل وقوع هر رویداد به مورخان محلی برای شناخت بهتر ابعاد حیات اجتماعی زندگی گذشته و حال انسان در آن محل کمک می‌کند؛ بر اساس این ، پژوهش حاضر بر منطقه پیربکران متمرکز است.\nمنطقه پیربکران با 86 کیلومترمربع وسعت و 54 هزار و 642 نفر جمعیت در 15 کیلومتری جنوب‌غربی شهر اصفهان واقع است. با توجه به جمعیت، این منطقه بیشترین درصد بیماران ام‌اس ایران را دارد و 125 نفر در این منطقه به ام‌اس مبتلا هستند. این آمار بیش از سه برابر میانگین جهانی، هفت برابر میانگین ایران و شش برابر میانگین استان اصفهان است. آمار مبتلایان به ام‌اس در پیربکران به آمار مبتلایان در جزیره اورکنی در شمال اسکاتلند نزدیک است که بیشترین درصد ام‌اس جهان را دارد.\nدر نیم‌قرن گذشته، بیماری ام‌اس که نوعی اختلال در اعصاب مرکزی، مغز و نخاع، است به مهم‌ترین بحران زیست‌سلامتی اهالی منطقه پیربکران تبدیل شده است. پژوهش حاضر، به بررسی تاریخی چرایی و چگونگی تبدیل‌شدن منطقه پیربکران به یکی از کانون‌های شیوع ام‌اس در ایران می‌پردازد. در این راستا، این فرضیه به آزمون گذاشته شده است که فعالیت‌های انسانی برای تغییر محیط‌زیست در نیم‌قرن گذشته و استعداد محلی افراد، شیوع ام‌اس را باعث شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهند که ام‌اس بین اهالی بومی منطقه پیربکران و به‌ویژه در برخی خانواده‌ها شیوع بیشتری دارد؛ همچنین رابطه معنی‌داری بین آمار بیماران ام‌اس و فاصله محل سکونت افراد با مراکز آلوده‌کننده صنعتی و معدنی وجود دارد. این پژوهش به روش میدانی و با کاربست روش و ابزار تاریخ شفاهی، به‌صورت مصاحبه فعال با 25 نفر از مبتلایان به ام‌اس انجام شد. با توجه به ماهیت میان‌رشته‌ای موضوع، از نتایج پژوهش‌های رشته‌های همبسته نیز استفاده شد.\n4. افسردگی: تا امروز، افسردگی رایج‌ترین آشفتگی روان‌شناختی در بیماران مبتلا به ام‌اس شناخته شده است. افسردگی ممکن است نتیجه ام‌اس و به‌تنهایی نشانه مستقیمی از خود بیماری باشد که توصیفی از ارتباط میان افسردگی و وقوع ضایعه‌هایی در نواحی ویژه مغزی را به ذهن متبادر می‌کند (اصغری، 1388: 79). پژوهش‌های فرزانه نشان می‌دهند که وجود افسردگی یکی از عوامل مؤثر در ایجاد بیماری ام‌اس\nبرچسب ها: بجگرد ، فلاورجان ، پیربکران ، ام.اس در اصفهان


استقلال تهران نتایج خوبی به دست نیاورده است. این تیم در فصل جاری هم فراز و نشیب زیادی داشت و حالا علاوه بر جام حذفی، قهرمانی در لیگ برتر را هم تا حدود زیادی از دست داده است. با وجود مدعیانی چون پرسپولیس و تراکتور و همینطور سپاهان، دیگر کار استقلال بسیار دشوار خواهد بود.\nکد خبر: ۱۱۹۹۵۵۵\nاین تیم 7امتیاز از پرسپولیس صدرنشین کمتر دارد و از نظر اعضای هیات مدیره باشگاه هم قهرمانی در لیگ برتر از کف رفته است. عملکردی که شفر در استقلال داشت در خفا باعث انتقاد بعضی از اعضای هیات مدیره شد و قصد داشتند در جلسه‌ای که هفته گذشته با حضور او برگزار شد، این انتقادها را علنی کنند. آنها بسیار ناراضی بودند. میرشاد ماجدی و کامران منزوی از جمله ناراضی‌ها بودند.\nاین دو عضو هیات مدیره اعتقاد داشتند هواداران آسیب زیادی دیده اند چون علاوه بر از دست دادن دو جام در دربی هم شکست خورده اند و این مساله برایشان بسیار سخت بوده است. در نهایت اما اعضای هیات مدیره به این جمع بندی رسیدند که با توجه به در پیش بودن بازی رفت و برگشت مقابل الهلال بهتر است که استقلال آرامش داشته باشد و از مشکلات فاصله بگیرد. بدین ترتیب در زمان حضور شفر در جلسه هیات مدیره بحث خاصی در این باره صورت نگرفته و فقط اعضای ناراضی از نتایج به مرد آلمانی گفتند هواداران گلایه دارند و خواستار نتایج بهتری بوده‌اند. شفر هم تاکید داشت که تلاشش را برای موفقیت تیم خواهد کرد.\nدر این بین اما به نظر می‌رسد یک توافق محرمانه و پشت پرده هم اتفاق افتاده است. استقلال در حال حاضر تنها شانس موفقیت در یک جام را دارد؛ لیگ قهرمانان آسیا. اگر این جام را هم از دست بدهد در آن صورت دیگر دلیلی برای ماندن شفر در استقلال وجود ندارد. ظاهرا اعضای هیات مدیره در این باره به جمع بندی رسیده‌اند. یکی از این اعضا هم به جام‌جم توضیح می‌دهد: «روز 19 فروردین و 3 اردیبهشت دو بازی رفت و برگشت مقابل الهلال برگزار می‌شود و طبیعتا نتایج این دو بازی تکلیف خیلی چیزها را روشن خواهد کرد. تا آن زمان باید منتظر ماند.» در حال حاضر استقلال در قعر جدول گروه c قرار دارد و اگر می‌خواهد صعود کند باید الهلال را شکست دهد. شفر هم ظاهرا از تمام قضایا با خبر است و به همین خاطر تلاش کرده تا آرامش را به تیمش برگرداند. در همین حال فتحی مدیرعامل استقلال هم به اعضای هیات مدیره گفته باید حمایت لازم را قبل از این دو بازی انجام دهند تا دیگر بهانه‌ای وجود نداشته باشد.


الگوریتم جدید مدیریتی به منظور پایدارسازی شرکت‌ها\nدو دهه پرتلاطم از این قرن جدید را پشت سر گذاشته‌ایم و هرچه به پیش می‌رویم، به میانه سده نزدیک می‌شویم بر شتاب این دگرگونی‌ها افزوده می‌شود. هم‌اکنون با پدیده پیش‌بینی نشده‌ای به‌نام کووید- ۱۹ روبه‌رو هستیم که همه ابعاد زندگی ما از جمله اقتصاد و فعالیت شرکت‌ها را عمیقا تحت تاثیر قرار داده است.\n۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۰۰:۳۹\nکد خبر: ۶۲۲۳۵۴\nلینک کوتاه : parsine.com/002bty\nرخداد‌های بی‌ثبات‌کننده و دگرگون‌سازی از این دست، به عنوان ویژگی این قرن، همچنان به‌وقوع خواهند پیوست و تاثیرات جدی برکسب و کار‌های خرد و متوسط، شرکت‌های بزرگ، اقتصاد کلان و در نهایت اقتصاد بین‌الملل برجای خواهند گذاشت، اما در شرایطی که ناپایداری به یک ویژگی ثابت آن بدل شده است آیا شرکت‌ها و مدیرانشان به الگوریتم‌ها و الگو‌های مدیریتی تازه‌ای نیاز ندارند؟ الگوریتم‌هایی که راهنمای مدیران برای تصمیم‌گیری در شرایط جدید باشد و الگو‌هایی که مسیر تازه‌ای را به شرکت‌ها بیاموزد. یک الگوریتم جدید مدیریتی (management algorithm)، برای پاسخگویی به شرایط جدیدی که مدیران شرکت‌ها در این قرن متلاطم با آن روبه‌رو هستند، باید حاوی اجزا و ویژگی‌هایی باشد که پویایی‌های محیط کسب و کار را با دقت و ظرافت در تصمیمات مدیران لحاظ کند. اجزای این الگوریتم زمانی می‌توانند به یک نقطه تمایز مدیریتی تبدیل شوند که از پنج ویژگی شامل ارائه روایت راهبردی جذاب، اجرای متوالی و منظم پویش‌های راهبردی، هماهنگ‌سازی فعالانه اکوسیستم ذی‌نفعان، پویایی‌بخشی به شرکت و ساختن یک شرکت بادوام و پایدار برخوردار باشد. به منظور شناخت بهتر ویژگی‌های اجزای یک الگوریتم جدید مدیریتی که تضمین‌کننده موفقیت مدیران شرکت‌ها در شرایط بی‌ثبات و نامطمئن امروز باشد هریک از این اجزای در ادامه توضیح داده می‌شوند:\nطراحی و انتقال یک روایت استراتژیک جذاب برای شرکت\nمدیران موفق دیدگاه روشنی درباره مسیر پیش رو دارند. آن‌ها با اطمینان ظرفیت شرکت را شناسایی می‌کنند و مسیری را برای تحقق آن مشخص می‌سازند. این مدیران از نزدیک روند‌های اصلی محیطی و علائم داخل شرکت را زیرنظر دارند و براساس آن یک روایت راهبردی شفاف را تصویرسازی می‌کنند که با الزاماتی برای مخاطبان آن همراه است. آن‌ها این دستور کار را بر مبنای واقعیت‌هایی می‌سازند که از زاویه دید و حساسیت‌های مشتریان، چالش‌های عرصه رقابت و مناسب‌ترین گزینه‌های تصمیم‌گیری به‌دست می‌آیند. آن‌ها تمرکز کامل روی محرک‌های واقعی خلق ارزش در کسب‌وکار از جمله استراتژی تخصیص سرمایه‌ها و منابع دارند و احساس نیاز و ضرورت حفظ این تمرکز را به مجموعه سازمان انتقال می‌دهند. نحوه انتقال این روایت‌ها از سوی رهبر سازمان حائز اهمیت است. مدیران ناموفق این روایت راهبردی را به‌طور دقیق انتقال نمی‌دهند و عناصر مهم روایت راهبردی را نادیده می‌گیرند. برای مثال مدیران شرکت‌ها ممکن است یک روایت هیجان‌انگیز از روند‌های اصلی کسب و کاری که شرکت در آن فعالیت می‌کند، ارائه دهند، اما در عین حال نتوانند ارتباط آن را با محرک‌های خلق ارزش در کسب‌وکار برقرار کنند. یک مدیر موفق همه عناصر لازم را در یک روایت راهبردی گردهم می‌آورد. این مدیران به‌جای تفکر «مکانیکی و سخت‌افزاری» یک تفکر «بیولوژیکی و نرم‌افزاری» دارند که در آن به تغییرات محیط کسب و کار، چابکی بیشتر و آمادگی برای انطباق با شرایط بسیار حساسند.\nاجرای متوالی و منظم پویش‌های راهبردی\nمدیران موفق، پویش‌های راهبردی را آهسته و پیوسته انجام می‌دهند. این گروه از مدیران گام‌هایشان را به ترتیبی برمی‌دارند که رضایت سازمان از وضع موجود را به چالش می‌کشند و آن را در مسیر تازه‌ای قرار می‌دهند. آن‌ها با دقت بالایی هم پنجره‌های رو به فرصت‌های بیرونی را بررسی می‌کنند و هم ظرفیت‌های داخلی شرکت را برای تغییر می‌سنجند. موفقیت شرکت‌ها قویا با تعدد و تنوع پویش‌های راهبردی در ارتباط است. مدیران موفق همیشه ترکیبی از پویش‌های راهبردی را تدارک می‌بینند. پویش‌هایی که انگیزاننده باشند، اما سازمان در آن غوطه‌ور نشود. مدیران به منظور اتخاذ پویش راهبردی به عواملی، چون روند‌های پیش‌بینی شده صنعت، زمان‌بندی درست اقدامات، آماده‌سازی قابلیت‌ها پیش از اقدامات بزرگ و اتصال اقدامات به استراتژی تخصیص منابع می‌اندیشند. الگوی پویش مدیران موفق نامنظم است. آنان به انجام پویش‌های راهبردی متعدد و موازی توجه دارند. بعضی از آن پویش‌ها عملیاتی می‌شوند و بعضی جایگزین شده یا تغییر می‌کنند. بر این اساس پویش‌های راهبردی مدیران موفق مجموعه‌ای از چرخه‌های متداخل از فعالیت‌ها و اقدامات است.\nهماهنگ‌سازی فعالانه اکوسیستم ذی‌نفعان\nمدیران موفق به‌خوبی می‌دانند که دستورکار‌ها برای ایجاد تغییرات می‌توانند تحت تاثیر طرز فکر‌ها و اقدامات گروه‌های مختلف ذی‌نفعان قرار گیرند. ذی‌نفعان مختلف از جمله اعضای هیات مدیره، سرمایه‌گذاران، کارکنان، دولت، قانون‌گذاران یا گروه‌های مختلف جامعه می‌توانند تسهیل‌کننده یا مانع هر تغییر و تحولی شوند. این مدیران تلاش فراوانی برای درک انتظارات ذی‌نفعان که اغلب متضادند به خرج می‌دهند. آن‌ها قادرند به انتظارات ذی‌نفعان شکل تازه‌ای بدهند و آن را به نحو مناسبی برآورده سازند. این مدیران اعتماد و اطمینان گروه‌های مختلف ذی‌نفعان را از طریق کار از نزدیک و ایجاد روابط شفاف با آنان به‌دست می‌آورند.\nپویایی‌بخشی به شرکت\nمدیران موفق نقش ممتازی در ایجاد انگیزه و تعهد در نیرو‌های سازمان دارند. این مدیران به منظور ایجاد همسویی، اطلاعات دقیق و درستی را در سازمان به جریان می‌اندازند و از طریق اشاعه اطلاعات و دانش، پشتوانه‌ای را برای تصمیم‌گیری صحیح فراهم می‌کنند. آن‌ها ارتباطات وثیق با کلیه مدیران ایجاد می‌کنند و سطح وفاداری‌شان را ارتقا می‌دهند و نیروی مثبتی را در سراسر پیکره شرکت ایجاد می‌کنند. اثر این کار اشاعه ارزش‌ها و اهداف سازمان در همه سطوح و لایه‌ها و افزایش سطح همکاری در سازمان است.\nساختن یک شرکت بادوام و پایدار\nدر الگوریتم جدید مدیریتی این یک ویژگی مهم و واقعی است. یک مدیر موفق شرکت را به نحوی اداره می‌کند که شرکت هم در زمان خودش و هم بعد از آن از دوام و پایداری برخوردار باشد. این مدیران نسلی از رهبران سازمان را پرورش می‌دهند که سرزندگی و مزیت‌های رقابتی شرکت را حفظ می‌کنند و تداوم می‌بخشند؛ بنابراین چنین مدیرانی وقتی به فکر خلق یک میراث می‌افتند این کار به منظور کسب شهرت یا خوشنامی نیست بلکه برای تداوم موفقیت‌ها و پایداری شرکت است. مدیران موفق با ارزش‌ها و مقاصدی که اشاعه می‌دهند و با استعداد‌هایی که پرورش می‌دهند پایداری و دوام شرکت را رقم می‌زنند. میراث یک مدیر موفق فراتر از تاثیراتش بر شرکت است. آن مدیر خواه‌ناخواه تاثیرات فراوانی بر جامعه می‌گذارد. این مدیران به اثرات اجتماعی کارشان واقفند. پنج جزء الگوریتم جدید مدیریتی که به آن اشاره شد به مدیران شرکت‌ها امکان می‌دهند شرکت‌هایشان را به نحو پایدارتری مدیریت کنند. الگوریتم‌هایی که به تصمیم‌گیری و انتخاب‌های آگاهانه مدیران کمک می‌کنند دارای دستورالعمل‌های ثابتی نیستند. توسعه و به‌کارگیری الگوریتم‌ها مستلزم پیش‌بینی مداوم، مراقبت از چگونگی کارکرد عناصر و عوامل، یادگیری تکرارشونده و سازگارسازی اولویت‌ها با شرایط تغییریابنده است. مدیرانی توان پایدارسازی شرکت‌هایشان را دارند که الگوریتم‌های جدید را به‌خوبی درک کنند و به‌درستی به‌کار ببندند.\nدکتر محمد تقی صمدی رئیس هیات مدیره بانک ملت\nاقدامات سلامت محور بانک رفاه برای عبور از کرونا\nبانک‌ها، بازیگران اصلی سال «جهش تولید»\nکسب و کار صنعت مدیریت پارسی خبر\nحمله پلیس آمریکا به راننده و مسافر سیاه پوست! +فیام (۹ نظر)\nفرهنگی:بانک مرکزی موضوع «بیت‌کوین» را جدی بگیرد\nکرونا چه تاثیری بر سیستم تناسلی مردان می گذارد؟\nشناسایی ۳۱۱۷ بیمار جدید کرونا در کشور / بستری شدن۵۴۱ نفر در بیمارستان/ وضعیت خوزستان کماکان قرمز


کوچک‌ترین کشورهای جهان را می‌شناسید؟ | دفتر مشق\nکوچک‌ترین کشورهای جهان را می‌شناسید؟\nبه گزارش اقتصادآنلاین به نقل از جام جم آنلاین، برنامه های سازمان ملل متحد تقریبا به صورت کامل در حال اجرا است. اما هرگز نباید فراموش کرد که در این میان برخی از کشورها به خصوص دولت ایالات متحده آمریکا بر روی این تصمیم گیری ها و برنامه ها نقش مستقیم دارند. یکی از تاثیرات این نفوذ این است که برنامه ها در جهت اهدافی خاص به نفع همان دولت (آمریکا) پیش برود.\nاما تا امروز مطالب زیادی در رابطه با نفوذ کشورهای قدرتمند و صنعتی دنیا در سازمان ملل متحد شنیده ایم. آمریکا، فرانسه، آلمان، کانادا، بریتانیا و ... تاثیرات قابل توجهی بر روی سازمان ملل متحد دارند. اما نکته جالب این است که برخی از کشورها با وجود اینکه حتی یک میلیون نفر هم جمعیت ندارند در سازمان ملل متحد نه تنها عضو که تاثیرگذار هم هستند.\nبا کوچک ترین کشورهای عضو سازمان ملل متحد آشنایی دارید؟\nکشور بسیار کوچک و «پرنس نشین» حاشیه شرقی فرانسه یکی از کوچک ترین کشورهای عضو سازمان ملل متحد است. اما همین موناکو که جمعیتش کمی بیش از 38 هزار و 600 نفر است در سازمان ملل حضوری پررنگ دارد و برنامه تعیین می کند.\nاین کشور در واقع جزیره ای با جمعیت تقریبا 13 هزار و 700 نفری در شمال شرقی استرالیاست. این جزیره کم جمعیت به منظور توسعه ارتباطات جهانی حضور و تاثیرگذاری خود در سازمان ملل را یکی از برنامه های مهم قلمداد می کند.\nتووالو کشوری جزیره‌ای در اقیانوس آرام است و پایتخت آن فونافوتی است. شگفت آنکه تغییرات آب و هوایی موجب بالا آمدن سطح آب دریا در مناطق حوالی جزیره شده و خطر غرق شدگی کامل برای جزیره وجود دارد. اما همین کشور در حال غرق شدن از اعضای سازمان ملل متحد است. تووالو یکی از همسایه های نائورو است.\nجمهوری سن مارینوکشوری است در جنوب اروپا که در شبه‌جزیره ایتالیا و در بخش شرقی کوه‌های آپنین واقع شده‌است. سن مارینو کمتر از 33 هزار و 500 نفر جمعیت دارد. سن مارینو 7 است که به عضویت سازمان ملل متحد درآمده.\nلیختن‌اشتاین یکی از بالاترین سطوح زندگی در جهان را دارد. در واقع این کشور بسیار کوچک اروپایی که با اتریش و سوئیس همسایه است به دلیل ثروت قابل توجه با وجود داشتن فقط 38 هزار نفر جمعیت در سازمان ملل متحد بسیار تاثیرگذاری دارد.\nکشوری است جزیره‌ای در اقیانوس آرام. فقط 181 کیلومتر مساحت دارد و کمتر از 52 هزار نفر در آن زندگی می کنند. جزایر مارشال نیز یکی از کوچک ترین اعضای سازمان ملل متحد محسوب می شود.\nکشوری است جزیره‌ای در دریای کارائیب، غرب آنتیگوا و باربودا و شرق جزایر ویرجین آمریکا و با جمعیتی حدود 52 هزار نفر. این کشور کوچک در سال های اخیر به یکی از بهترین نقاط دنیا برای سرمایه گذاری ثروتمندان تبدیل شده است.\nاین کشور کوچک آسیایی مقصد توریستی و سیاحتی بسیاری از ثروتمندان جهان به شمار می رود. مالدیو نزدیک به نیم میلیون نفر جمعیت دارد. مالدیو در اقیانوس هند واقع در در جنوب غربی هند قرار دارد. اعضای رسمی این کشور در سازمان ملل ارائه دهنده پیشنهاداتی بیشتر در زمینه کمک به کودکان فقیر و گرسنه آسیای جنوبی هستند.\nجزیره مالت در میانه دریای مدیترانه دقیقا در جنوب ایتالیا و شمال لیبی واقع شده است. جمعیت این جزیره عضو سازمان ملل متحد در حدود 410 هزار نفر است.\nکشوری جزیره‌ای است در شرق دریای کارائیب و با جمعیت حدود 33 هزار نفری. گرنادا جمعیت یکی از کم جمعیت ترین اعضای سازمان ملل متحد محسوب می شود.