تفاوت مشروطيت و انقلاب اسلامي ١٣٥٧ در آستانه‌ی صدمين سالگرد مشروطيت که با بيست و هفتمين سال انقلاب اسلامی ايران مصادف است، جای دارد که ميان ايده‌ها، عقايد و ادبياتی که به مشروطيت منجر شد با آن افکار و ادياتی که انقلاب سال ١٣٥٧ را شکل داد، مقايسه يی اساسی صورت بگيرد.\nاز آن جايی که، اکثريت شرکت کننده در هر دو انقلاب مهم ايران، در نهايت، قصدشان، حٌريت و عدالت و استقلال، و يا رهايی و سربلندی ملی بود، بسياری، آن دو را ماهيتاً يکی پنداشته‌اند.\nبرخی نيز فراتر رفته انقلاب اسلامی را تکامل و ادامه‌ی مشروطيت معرفی کرده‌اند.\nاين نوشته‌ی کوتاه اشاره‌ای به برخی از آن تفاوت‌هاست:نخست اين که مشروطيت نتيجه‌ی پسين ايده‌های پيشينی بود که منورالفکران و متجددان ايرانی در انتقاد از جامعه‌ی مسلمانان، در انتقاد از دين و دولت، روحانيت و حکومت، آداب و سنت، اخلاق و نوع زندگی و روابط فردی و جمعی مردم ايران مطرح می‌کردند.\nآن‌ها با "معيار قراردادنِ" افکار ليبرالی و عوامل ترقی جوامع اروپايی، دسپوتيسم و استبداد شرقی را بی رحمانه می‌کوبيدند.\nمذهب و روحانيت را شجاعانه و با آگاهی نقد می‌کردند.\nبدآموزی‌ها و بداخلاقی‌ها و جهل و خرافات و عقايد پس مانده‌ی رايج ميان توده‌ی مردم را، بی هيچ واهمه يی از مردم، زير تيغ تيز نقدهای عريان خويش قرار می‌دادند.\nدر آثار بانيان ادبيات مشروطه از آخوندزاده، طالبوف، کرمانی، صابر شاعر، نسيم شمال، و ايرج و عارف، گرفته تا جمالزاده، کسروی، هدايت و نيما.\nکه فرزندان مشروطيت و متاثر از آن بودند، چيزی به نام توده‌ی خلقِ به زور عقب نگهداشته شده و يا قربانی توطئه غرب استعمارگر وجود خارجی ندارد.\nآن‌ها خودِ توده ايرانی مسلمان را مسئول اصلی عقب ماندگی، بدبختی، شکست و سرشکستگی‌های خويش می‌شناختند.\nدر واقع امر، در نظام حکومت‌گری ايلی و استبدادی، در آداب و عادات دست و پا گير، در مذهب و ذهن خرافات زده، در روح مرده و برده وار توده مسلمان ايرانی، ريشه‌ی بيچارگی‌ها و سرشکستگی‌های اير


زندگی علیرضا جلالی تبار | بیوگرافی و زندگی علیرضا جلالی تبار و همسرش\nمشاهده : 26543\nعلیرضا جلالی تبار بازیگر سریال وارش شهرت خود را با اولین فیلم سینمایی خود در کنار استاد بهرام بیضایی به دست آورد و اکنون در سریال وارش در این شب ها از شبکه سه سیما می درخشد.\nعلیرضا جلالی تبار بازیگر مطرح کشورمان تا کنون در فیلم های و سریال های زیادی بازی کرده است و اما وی افتخار بازیگری خود را بازی در فیلم وقتی همه خوابیم به کارگردانی بهرام بیضایی می داند. این بازیگر کشورمان به تازگی در نقش بزرگسالی یوسف سلیم در سریال وارش هنرنمایی می کند. به بهانه بازی وی در سریال وارش مروری داریم بر زندگی علیرضا جلالی تبار بازیگر سینما تئاتر و تلویزیون با پرشین وی همراه شوید.\nزندگی علیرضا جلالی تبار\nفارغ التحصیل هنرستان صدا و سیما و فارغ التحصیل دانشکده هنر و معماری در رشته تئاتر می باشد.\nعلیرضا جلالی‌تبار بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون بازیگری در تئاتر را از اواسط دهه هفتاد آغاز کرده است.\nوی تاکنون در نمایش‌هایی همچون «منصور حلاج»، «شاعر»، «رستم از شاهنامه رفت»\nو «یادگاری» ایفای نقش کرده است؛ اما شهرت جلالی تبار بیش از هرچیز به سال ۱۳۸۷ یکی از\nاولین تجارب سینمایی او یعنی بازی در فیلم «وقتی همه خوابیم» به کارگردانی بهرام بیضایی\nباز می گردد؛ جایی که او ایفاگر نقش «مانی اورنگ»\nبه عنوان شخصیت اصلی مرد فیلم بود.\nجلالی تبار بعد از «وقتی همه خوابیم» در فیلم‌هایی مانند «سگ‌های پوشالی»، «حریر»، «خنده در باران» و «اولین امضا برای رعنا» نیز ایفای نقش کرد. سریال‌هایی همچون «ترور خاموش»، «سارق روح،» «رخنه»، «راز پنهان» از جمله مجموعه های\nتلویزیونی است که وی در آنها ایفای نقش کرده است.\nجلالی تبار در سال ۹۴ با همسرش آشنا شد و سپس ازدواج کرد. او در حال حاضر\nمتاهل است. اما تصویری از همسرش در شبکه های اجتماعی منتشر نشده است.\nزندگی علیرضا جلالی تبار بازیگر ایرانی\nبازیگری آخرین گزینه من برای این حرفه بود، در واقع کار من از یک بازی در یک نقش یادگاری\nدر کار بهرام بیضایی شروع شد، تا قبل از آن سال ها با گروه خودمان کلاغ کار می کردم،\nسال ها قبل که می خواستم از ایران بروم، بهرام بیضایی فیلم «افرا» را آماده می کرد\nو چون در آن فیلم دستیار بودم از بیضایی خواهش کردم اگر در کارش نقشی هست\nکه به من بخورد، به عنوان یادگاری بازی کنم. بهرام بیضایی قبول کرد و موقع فیلمبرداری\nتست های مختلفی از من گرفت و چند تکه از متن را به من داد تا بخوانم.\nعکس یادگاری علیرضا جلالی تبار\nبه مرور تست ها جدی تر شد تا فیلمنامه آخری که به من داده شد، دیدم هفتاد هشتاد\nسکانس با من است و در واقع نقش اصلی به من محول شده است. به این ترتیب،\nدر کنار مژده شمسایی مشغول بازی شدم. بازیگری، فی نفسه چیز جذایی نیست،\nاما وقتی که بازیگر رسالتی را می پذیرد، کارکردی در زندگی مردم پیدا می کند و بخشی\nاز زندگی و حیات اجتماعی مردم می شود حالتی جذاب پیدا می کند.\nهر کسی، در هر کاری که انجام می دهد دنبال وجهی از وجود خودش است و بعضی ها\nدنبال چند وجه از وجود خودشان می گردند و چه مادی، معنوی، هنری و… اما مهمترین\nچیزی که هنرمند با آن درگیر می شود، بحثماندگاری و جاودانگی است\nکه در درون خودش سعی می کند آن را بازتاب بدهد.\nمخاطبان سینمای هنری، مرا بیشتر با «وقتی همه خوابیم» به کارگردانی بهرام بیضایی شناختند.\nبهرام بیضایی استاد همیشگی من است و به عنوان یک هنرآموز فیلم های بیشتر کارگردان ها\nرا می بینم، اما از سال ۷۶ بیشتر با بهرام بیضایی همکاری کرده ام و در کارهای صحنه ای\nهم سعی داشته ام به اندازه ای که می توانم از دانش و تجربیات و هنر بهرام بیضایی استفاده کنم.\nعلیرضا جلالی تبار در وارش\nبازی علیرضا جلالی تبار در سریال وارش و پیوسن وی به این سریال از زبان خودش\nبا آقای احمد کاورى از طریق فیلم‌ها و نوشته‌هایش آشنا بودم. فیلم «نفوذى» را دیده بودم\nو نگاهش را مى شناختم. افتخار این همکارى با آقای تخشید و کاورى از طریق\nآقاى دارابى نصیب من شد. ایشان با سِمت مجرى طرح با من تماس گرفتند\nو به توافق رسیدیم و با توجه به فشار کمبود زمانى که داشتند\nدر کوتاه زمانى جلوى دوربین قرار گرفتم.\nسریال «وارش» با نام قبلی «بهترین سال‌های زندگی ما» به کارگردانی احمد کاوری، محمودرضا تخشید و بازی بازیگرانی همچون بهنام تشکر، علیرضا کمالی، الهام طهموری، علیرضا جلالی‌تبار، هدایت هاشمی، شهرام قائدی، ساناز سماواتی، رحیم نوروزی،\nافشین سنگ‌چاپ، نیلوفر شهیدی، رامین راستاد، نسرین بابایی، فرخ نعمتی،\nبرزو ارجمند و… مجموعه تلویزیونی شبانه شبکه سه سیما است.\nزندگی علیرضا جلالی تبار بازیگر سریال وارش و صحبت های وی درباره یوسف سلیم\nبازخورد‌ها به «وارش» بسیار خوب بود\nعلیرضا جلالی تبار بازیگر نقش یوسف در سریال «وارش» درمورد نقش خود در این سریال\nگفت: لهجه در ایفای یک نقش جدای از ایفای آن نقش نیست،\nبلکه به نگاه بازیگر و اجرای او از دریافتش از نقش بستگی دارد.\nعلیرضا جلالی تبار بازیگر سریال «وارش» درباره اینکه نقش یوسف در این سریال او را با چه\nچالش‌هایی مواجه کرده است؟ گفت: از همان ابتدا با نقش یوسف چالش خاصی نداشتم\nچراکه کارگردان بهترین راهنما برایم بود و اینکه یوسف هم شخصیتی\nآشنا بود و پیچیدگی‌های زیادی نداشت.\nوی درباره شباهتی که بین این سریال و سایر سریال‌های زن محور تلویزیون وجود دارد، نیز عنوان داشت: «وارش» ده سال قبل تصویب شد و اگر بخواهیم به این شکل قیاس کنیم تمام فیلم‌ها و داستان‌ها کپی از هم به نظر می‌آیند.\nاین بازیگر در پاسخ به این سوال که این سریال در چند مقطع زمانی تولید شده و قطعا\nاز حضور بازیگران متعددی در آن بهره گرفته شده است نیز گفت: به عنوان مخاطب سریال\nو فیلم‌ها زمانیکه از عناصر مختلف داستان‌گویی در یک قصه به درستی استفاده شود\nمن هم از تماشایش لذت می‌برم.\nزندگی علیرضا جلالی تبار یوسف سلیم سریال وارش\nزندگی علیرضا جلالی تبار می گوید وی درباره استفاده از لهجه در این سریال نیز اظهار داشت: من با آوای اکثر زبان‌های این مرز و بوم فارسی صحبت کرده‌ام. در «کشتی ارواح» دو لهجه خوزی و عربی در «پل» با لهجه کرمانشاهی و در «مجرم» و «رخنه» به دو شیوه فارسی با ریتم تهرانی. البته «به وقت رهایی» هم مورد اقبال مخاطبان واقع شد. لهجه در ایفای یک نقش جدای از ایفای آن نقش نیست، بلکه به نگاه بازیگر و اجرای او از دریافتش از نقش بستگی دارد.\nبازیگر سریال «ترور خاموش» در پاسخ به این سوال که با فعالیت‌های انقلابی افرادی\nکه در برهه انقلاب حضور داشتند، آشنا بودید؟ عنوان داشت: من متولد سال پنجاه و هفت هستم\nو در ایران بزرگ شده و با اطرافم آشنا هستم. در ادامه هم با همراهی گروه و متن پیش\nرفتیم و امیدوارم که مورد قبول مخاطب واقع شده باشد.\nعلیرضا جلالی تبار و نیلوفر شهیدی\nبازیگر سریال «رخنه» درباره فعالیت‌های جدید خود در عرصه بازیگری عنوان داشت:\nکارهای خوبی در سال جاری انجام دادم. فیلم «اولین امضا» هم از ١٨ دی اکران می‌شود،\nاما بازخوردهای بسیار خوبی از پخش سریال «وارش» دریافت کردم که بیشتر لطف\nمردم بوده که مدیون محبتشان هستم\nگفتگویی متفاوت با علیرضا جلالی تبار\nسرنوشتم شبیه سکانس آخر فیلم بیضایی است\nدر جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر نام علیرضا جلالی تبار سر زبان ها افتاد. او نقش اصلی فیلم «وقتی همه خوابیم» بهرام بیضایی را بازی کرد که خب موقعیتی است استثنایی.\nبازی اش مورد تحسین قرار گرفت و نظر غالب این بود که در سطح یکِ سینما می تواند بماند.\nحتما خودش هم چنین نظری داشته ولی در عمل آن چه بازی کرد، به پای «وقتی همه خوابیم»\nنرسید. سه سال بعد از این فیلم «خنده در باران» را بازی کرد که برایش آورده ای نداشت.\nانتخاب های بعد هم چنین کارکردی داشتند و جلالی تبار مسیر موفقیت را در سریال های تلویزیونی دید. در میان شان آثار خوب دیده می شود ولی به شکل کامل به کام او نبودند. «نفس شیرین» تازه ترین سریالی است که با بازی او روی آنتن رفت. سریالی که نمی توان از کیفیت آن دفاع کرد و خیلی زود این سوال پیش می آید؛ مبنای جلالی تبار برای بله گفتن به چنین پیشنهادهایی چیست؟\n«نفس شیرین» از نظر شما واجد چه ویژگی هایی بود که آن را پذیرفتید؟\nوقتی پیشنهاد «نفس شیرین» مطرح شد، چون درباره مقوله اهدای عضو صحبت می کرد، به نظرم رسید که می تواند کار موفقی باشد البته این بالقوه بود و برای بالفعل شدنش خیلی مسائل مختلف لازم بود.\nگروه در زمان ساخت آن تمام تلاشش را کرد تا این اتفاق بیفتد. ۵۲ روز بدون تعطیلی روزی\n۱۷ یا ۱۸ ساعت کار کردیم. اما محصول نهایی حاصل اتفاقات دیگری هم است،\nما تا جایی که می توانستیم کاری که بر عهده خودمان بود را انجام دادیم.\nسریال به شکل مستقیم و بی واسطه درباره اهدای عضو و مشکلاتش صحبت می کند. خودتان با لحن بیان سریال مشکل نداشتید؟\nمتاسفانه چون در زمان پخش سریال در یک منطقه کوهستانی دور از شهر مشغول فیملبرداری کار دیگری بودم فقط توانستم قسمت اول آن را ببینم. به نظر من و فقط با دیدن قسمت اول «نفس شیرین» یک کار شاخص درجه یک نشده است.\nعلیرضا جلالی تبار در پشت صحنه نفس شیرین\nانتظارم از کارگردان چیز دیگری بود، چون با ایشان تله فیلم «مجرم» را کار کردم که موفق بود. البته انتظار می رفت بعد از گذشتن چند سال ایشان هم پخته تر شوند اما چون «نفس شیرین» را کامل ندیدم، نمی توانم قضاوت درستی داشته باشم.\nمحمود اصلانی، نویسنده سریال، در ابتدای کار در جلسه ای با همه ما صحبت کردند.\nمن خیلی دوست داشتم برای دیالوگ ها اتفاق بهتری بیفتد. اما به هر حال این سوال که\nاهدای عضو را می شود دراماتیزه تر کرد، باید نویسنده جواب دهد.\nعلیرضا جلالی تبار در فیلم خنده در باران\nشما بازیگری در سینما را با کسی شروع کردید که خیلی از بازیگران آرزوی همکاری با او را دارند: بهرام بیضایی. قبلا درباره این همکاری توضیح داده اید اما یادآوری آن خالی از لطف نیست.\nواقعیتش این است که بعد از گذشت این همه سال دقیقا به این نتیجه رسیده ام که موضوع «وقتی همه خوابیم» همین وضعیتی است که همه ما داریم در آن کار و زندگی می کنیم. یعنی درواقع وضعیت الان من در سینما و تلویزیون، سند سکانس آخر این فیلم است.\nمثلا سریالی مثل «رخنه» کار می کنم بعد می روم فیلم «مادر پاییزی» را بازی می کنم که\nهیچ وقت اکران نمی شود، یا فیلم هایی مثل «یک نفر تا مگر» را بازی می کنم که\nبه راحتی کنار گذاشته می شود و وقتی جشنواره ها کارگردان ها را حذف می کنند\nو به یک مشخصات دیگری امتیاز می دهند و سمت و سویی نانوشته برای تصمیم گیری ها وجود دارد،\nنتیجه این می شود که ما خودمان می شویم موضوع همان فیلم «وقتی همه خوابیم».\nگام اول در سینما را محکم برداشتید. به رغم حواشی فیلم که از نمایش جشنواره ای «وقتی همه خوابی» کلید خورد، بازی تان خیلی دیده شد. آن زمان دورنمایی برای بازیگری تان ترسیم کرده بودید؟\nمن در تماماین سال ها سعی کردم حتی اگر تله فیلم بازی می کنم، کار درست را انجام\nدهم و بازخورد مردم هم در قبال من همیشه خوب بوده. اما کاش روزنامه نگارها از این\nفضای آزمایشگاهی که برای خودشان ترسیم کرده اند، بیرون می آمدند و مدام\nنمی پرسیدند که چرا از اوج به اینجا رسیدید.\nکاش دور و اطراف مان را بهتر ببینیم، آیا ما می دانیم تا آخر سال چه کارهایی برایمان وجود دارد که بیاییم برای خودمان دورنمای کاری ترسیم کنیم یا برای چهار سال آینده برنامه فرهنگی بچینیم؟\nمهم ترین اتفاق برای من شاید فیلم «سگ های پوشالی» یا «روزگار رهایی» بود.\nاما اگر با فاصله بخواهیم نگاه کنیم فیلم های نخبه سینمای ایران، همه اتفاق های\nسینمای ما هستند و روند آن محسوب نمی شوند.\nشاید این موضوع با یک سند چشم انداز چند ساله جدای از همه تعارفاتی که بین تهیه کننده و مسئولان است، به یک روند تبدیل شود. از طرفی فیلم ها همیشه آن طوری که ما بازی می کنیم پخش نمی شود.\nمن فیلم های متفاوتی بازی کردم. همچنین این مسئله را نباید نادیده گرفت که فیلم «وقتی همه خوابیم» در سال پرالتهاب ۸۸ پخش شد که به غیر از وضعیت سیاسی کشور، وضعیت فرهنگی و سینما هم پر از اتفاق بود.\nفیلم پدیده ای بود که تا مدت ها ترجیح داده شد دیده نشود و حقیقت این است که پیشنهاد خوبی هم وجود نداشت. از طرفی سینمای استیبل یا قابل اتکایی نداشتیم. من هم نمی توانستم بگویم خب حالا بعد از آن فیلم اول، برای مثلا ناصر تقوایی بازی نمی کنم می روم برای داریوش مهرجویی بازی می کنم.\nخیلی از بازیگران هستند که با نقشی اصلی یک فیلم مهم شروع می کنند اما سرنوشت شان متفاوت است. بعضی ها در اوج می مانند و برخی نه. خود شما که در متن ماجرا هستید چه عواملی را در این باره دخیل می دانید؟\nبهتر است این مسئله را از خودشان بپرسید که در یک سیستم مصرفی چه می گذرد.\nاما درباره خودم باید بگویم که ببینید یک سری متغیرها و اتفاقات است که ربطی به\nمنِ بازیگر ندارد اما در روند کارکرد یک بازیگر اثر می گذارد.\nفرآیند تولید ما خروجی بهتر از این نخواهد داشت تا وقتی که نظارت دولتی مبهم وجود دارد و ریسک استفاده از سرمایه شخصی برای سینما بالا است. در پخش غالب ما مشکلاتی وجود دارد. یعنی سالن خصوصی نیست، برای تلویزیون و سینما یک شهرک سینمایی معصر وجود ندارد و بخش خلاقانه سینما سهمی در فروش ندارد.\nانا , روزنامه هفت صبح , برنا , آریا پیکس , افکار نیوز\n2020-01-13 / گردآوری: پرشین وی


«ارسلان زارع» استاندار گیلان آمادگی دستگاه‌های خدمات‌رسان و امدادی برای مقابله با شرایط بحرانی در بروز بلایای طبیعی را ضروری دانست و گفت: سهل‌انگاری دستگاه‌های خدمات‌رسان و امدادی در شرایط بحرانی پذیرفتنی نیست.\nزارع افزود: ایران جزو ۱۰ کشور اول حادثه خیز دنیا و گیلان نیز از جمله ۵ استان حادثه خیز کشور است. طبق بررسی‌های صورت‌گرفته باتوجه به شرایط اقلیمی گیلان، وقوع افزون بر ۴۰ عامل بحرانی دراستان محتمل است که داشتن آمادگی لازم همه مدیران دستگاه‌ها، نهاد‌ها و اعضای ستاد را ضروری می‌سازد.\nوی با یاد آوری سیلاب‌های سال گذشته افزود: باتوجه به شرایط محتمل فصل پاییز و زمستان از هم اکنون همه دستگاه‌های عضو ستاد پیشگیری، هماهنگی و فرماندهی عملیات پاسخ به بحران استان و شهرستان‌ها خصوصاً دستگاه‌های خدمات رسان و امدادی از جمله آب، برق، گاز، راهداری، جمعیت هلال احمر و اورژانس تدابیر لازم را اندیشیده و نسبت به افزایش سطح آمادگی خود اهتمام کافی داشته باشند.\nتنوع آب و هوایی و اقلیمی گیلان باعث شده تا این استان درمعرض حوادث طبیعی متفاوتی قرار گیرد. مهمترین بلایای طبیعی دهه های اخیر این استان زلزله، سیل، خشکسالی، آتش سوزی، رانش زمین، برف و طوفان بوده است. به گفته کارشناسان دلیل اصلی تمام مخاطرات زیست محیطی در دنیا استفاده غیر اصولی و بیش از ظرفیت از طبیعت است و بلایای طبیعی و مخاطرات زیست محیطی واکنش و انتقام طبیعت نسبت به این استفاده غیر منطقی وغیر اصولی است. مهمترین عامل پیشگیری از بروز حوادث طبیعی توجه به آبخیزداری، ساماندهی بموقع تالاب ها و رودخانه هاست.\nسیلاب سهمگین آخرین روزهای سال گذشته درمناطقی از کشور از جمله در گیلان هشداری است که باید همزمان با آغاز فصل بارشها درگیلان جدی گرفته شود. وقوع سیل سال گذشته در روستای کاکرود اشکوررودسر، سیل لنگرود و روستای دیوشل و تالش‌محله، طغیان رودخانه خالکایی ماسال ، سیل منطقه فوشه و حیدرآلات فومن، سیل‌هایی بودند که بخش زیادی از آن حاصل بی‌توجهی به آبخیز داری، جداره‌سازی برای رودخانه‌ها و لایروبی آنها بود.\nطبق آماردفتر مطالعات پایه منابع آب وزارت نیرو، سال گذشته گیلان با ۸۱۲ میلیمتربارش جزو پرباران ترین استان ها در سال آبی ۹۷ – ۹۸ کشور بوده است. خسارت سیل سال ۱۳۹۷ در گیلان به تأسیسات و ابنیه و واحدهای مسکونی بیش از ۶۰۰ میلیارد تومان اعلام شد.\nاستانداریحوادث طبیعیسیلابمخاطرات طبیعیمدیریت بحران


دو نفر، هر دو پسر، روی یک کاناپه‌ی چرمی به‌رنگ ارغوانیِ تیره، کنار هم نشسته‌اند.\nیکی لباس قرمزی پوشیده که یقه‌گرد است و هیچ طرح و نقشی ندارد؛ در سمت راست نشسته و به جلو خم شده، دست را سمت دوربین دراز کرده و دارد با دهان باز و چشم بسته می‌خندد. دست دیگرش روی پای پسر کناری است، که پیراهن چسبانی پوشیده با چارخانه‌های سبز روی زمینه‌ی سفید، و توی مبل لم داده. این دومی صورتی کشیده و موهایی بور - حتا می‌شود گفت طلایی - دارد، اما نه زیادی روشن. سرش را به‌سوی دوربین گرفته ولی نگاه‌اش از انتهای گوشه‌ی چشم‌ها به پسر قرمزپوش است، انگار نخواهد او را متوجه نگاه خود کند. لب‌های‌اش کمی به‌هم فشرده‌اند، اما می‌شود انحنای لبخندی را از لای آن‌ها تشخیص داد.\nپسری که دست به دوربین دراز کرده، به انتهای سمت راستِ عکس چسبیده؛ اما در سمت چپ، بعد از کاناپه‌ی دو نفره، یک میز کوچک مربع هست و بخشی از دسته‌ی مبل دیگری به همان رنگِ تیره و ارغوانی. روی میز مربعیِ بین دو مبل، یک شمع زرد مکعب و چیزی که به یک زیرسیگاری شیشه‌ایِ خالی می‌ماند به‌چشم می‌آید. مبل‌ها پشت به پشت دیواری داده‌اند که لخت ایستاده و یک‌سومِ بالاییِ عکس، سفیدیِ آن را نشان می‌دهد.\nپایین عکس، جلو کاناپه، سه گیلاس به‌ردیف کنار هم‌اند، که پایه‌های آن‌ها و میزی که روی آن قرار دارند دیده نمی‌شود. یکی از گیلاس‌ها خالی است، دو تای دیگر مایع شفاف طلایی رنگی، هر کدام به‌اندازه‌ی یکی دو بند انگشت دارند. گیلاسی که خالی‌ست نزدیک به لبه‌ی سمتِ چپ میز است و آن طرفِ دو گیلاسِ دیگر، دو شمع به شکل اعداد انگلیسی چهار و دو روی خامه‌ی صورتیِ کیکی فرو رفته‌اند. روی شمعِ چهار می‌شود دود مختصری را که از فتیله تا نزدیکی یقه‌ی لباس قرمزِ پسر بالا رفته تشخیص داد. انگشت آدم سومی - که فقط دست‌اش تا مچ پیداست - از گوشه‌ی عکس فرو رفته توی کیک.\nشلوار جین آبیِ هر دو پسر در پایین عکس پیداست. بین این دو نفر فاصله‌ای نیست تقریبا، چسبیده‌اند به‌هم، با این که یک طرف کاناپه هنوز دو وجبی جا هست. پسر سمت راستی موهای‌اش ژل‌زده و به‌هم ریخته است، و ته‌ریش دارد و صورت‌اش - که لاغر نیست - سبزه می‌زند. پسر دیگر، موهای لَخت و روشن‌اش را به عقب شانه زده و صورتِ سفیدی دارد که گل انداخته است؛ پاها را از هم باز کرده، یک دست‌اش را روی دسته‌ی کاناپه گذاشته و می‌شود حلقه‌ی نقره‌ایِ پهنی را توی شست‌اش دید. انگشت‌های دستِ دیگر، از لای دست پسر قرمزپوش رد شده و بازوی او را گرفته‌اند.\nدو پسر، پهلو به پهلوی هم، روی مبل ارغوانی چرمی نشسته‌اند.\nدوم: قاب عمودی\nدو پسر، تمام‌قد، کنار هم ایستاده‌اند و دریا پشت آن‌هاست.\nپسری که سمت چپ ایستاده، زیرپوش بی‌آستینی تن کرده که فیروزه‌ای و تنگ است و هر پاچه‌ی شلوارک خاکی رنگ‌اش، با یک تای بزرگ بالا رفته و سفیدی ران‌ها را آشکار کرده. یک دست را از پشت، دور پسر دومی حلقه زده است و کمر او را بالاتر از کمربند بغل گرفته. دست دیگر را روی شانه‌ی او قرار داده و سرش را اریب، روی دست خودش خوابانده است. لب‌های بسته‌اش به لبخند کش آمده و برجستگی گونه‌ها را به نزدیكی بناگوش‌ها برده، طوری که دو چال کوچک روی هر گونه پیداست. پیشانی و کمی از چشم‌ها، زیر موهای طلاییِ صاف هاشور خورده‌اند.\nپسرها شانه به شانه هم‌قدند. آن دیگری، راست ایستاده است. عینک‌اش، دو سیاهی گرد و بزرگ است که هیچ چیز را از چشم‌ها نشان نمی‌دهد. ابروها اما پیداست، که در هم رفته و بین‌شان چین افتاده است. آستین‌های پیراهن آبی‌ـ‌نفتی پسر تا روی آرنج تا خورده، دکمه‌ی بالایی پیراهن باز مانده و مشکیِ کم‌پشتِ موهای سینه معلوم است. روی شلوار زغال‌سنگی‌اش کمربند سیاه پهنی است، با سگک بزرگ بیضی؛ و به‌موازات پایین و بالای کمربند، دو ردیف پولک درشت فلزی روی آن دوخته شده است. صورت سبزه‌ی پسر، رو به دوربین است و به‌نظر، کمی گردن‌اش را کشیده و سر را انگار با زاویه‌ی ملایمی کج کرده است - شاید برای این که با سر و موهای پسر دیگر تماسی نداشته باشد. موهای خودش کوتاه است و سیاه، و لب‌ها هیچ حالتی را نشان نمی‌دهند.\nآن دست‌اش که طرف پسر اولی‌ست، توی جیب رفته؛ جوری که شست بیرون مانده و مچ دست کمی به بیرون خم شده است. با دست دیگر، لیوانی را پایین نگه داشته که سفید است و مات، و از پشت آن، مایع قهوه‌ای رنگی پیداست. لبه‌ی لیوان، لای پنج انگشت پسر فشرده شده و تغییر شکل داده، انگار الان است که بشکند.\nآسمان ابری‌ست، تیرگی‌هایی در هم رفته که نمی‌شود ساعت را از روی آن‌ها حدس زد. آخر دریا، خط افقی‌ای است که کمی بالاتر از کمرِ پسرها را قطع می‌کند و بعد، پایین‌تر، آب‌های خاکستریِ بدون موج می‌آیند تا به ساحل یک‌دست برسند، به آن‌جا که پای برهنه‌ی پسرها روی ماسه‌های تیره است. ساق‌های لاغرِ پسری که می‌خندد سفید است و بدون مو و به‌پای چپ‌اش، بالای مچ پا، حلقه‌ی باریک سیاهی هست شبیه یک النگو، یا یک دستبند نازک. خیسی‌های روی شلوارک و زیرپوش‌اش، این‌جا و آن‌جا، به شکل لکه‌هایی تیره‌تر در آمده است. پاچه‌های شلوار زغال‌سنگی پسر دیگر تا کمی پایین‌تر از زانو بالا رفته و چروک خورده‌اند.\nپسرها، با هم ایستاده‌اند و پشت‌شان دریاست.\nسوم: قاب مربع\nپشت یک میز، دو پسر نشسته‌اند؛ یکی سرش پایین است، سمت‌چپ‌اش یک صندلی خالی‌ست و بعد از صندلی، دومی به دوربین می‌خندد.\nاولی به جایی توی لیوان مقابل‌اش نگاه می‌کند - با پلک‌هایی که از این زاویه، زیر مژه‌های سیاهِ بلند، نیمه‌بسته دیده می‌شوند - و هیچ حواس‌اش به دوربین نیست. موهای کوتاه و نامرتب‌اش برق طلایی دارند. آرنج و ساعدها را روی میز گذاشته و لیوان شیشه‌ای را با یک کف دست محصور کرده است؛ توی آن معلوم نیست، اما لبه‌ی خالیِ بالایی، بخار گرفته و مات شده. دست دیگر (سمتِ چپ، نزدیکِ صندلی خالی) دراز شده به جلو و نوكِ انگشت اشاره انگار که دارد با نقطه‌ای روی میز بازی می‌کند. چهار انگشت دیگرش یک دستمال کاغذی را توی مشت مچاله کرده‌اند و به انگشت شست‌اش حلقه‌ای‌ست. پسر، لباس بنفش یک‌دستی پوشیده که یقه‌ی گِردش یکی‌ـ‌دو سانت روی گردن بالا آمده و آستین‌ها تا نزدیکی شستِ دست‌ها پیش رفته. لباس، تنگ به تن‌اش چسبیده و برجستگی ملایم سینه و بازوها پیداست. سمتِ راست‌اش، بعد از این كه میز تمام می‌شود، بخشی از بدنه‌ی چوبی یك پیانو و چند کلاویه‌ی سفید و سیاهِ آن دیده می‌شود.\nدیوار پشت سر چیزی نیست جز سطحی به‌رنگ چوب - نه زیاد تیره، نه زیاد روشن. روی آن، بالای سرِ پسری که می‌خندد، تابلوی مستطیلی کوچکی با قاب سیاه هست که خطوط روی آن مات و محو است و فقط کلمه‌ی حجاب را - که بسیار درشت‌تر از بقیه‌ی متن نوشته شده - می‌توان واضح‌تر دید.\nروی صندلیِ خالی را لباسی سیاه پوشانده، کاپشنی یا پالتویی شاید، و بعد از آن، پسر دوم نشسته است که سر را بالا گرفته و از پشت خنده‌اش، سفیدیِ ردیف دندان‌ها پیداست. صورت‌اش گندمی و چشم‌هاش باز و درخشنده‌اند. بدن‌اش به‌سمت چپِ تصویر کمی متمایل شده و دست‌اش روی شانه‌ی کسی است که دیده نمی‌شود. این طرف عکس، لبه‌ای نامنظم و ناصاف دارد که با دقت از روی مرز بدن آدم سوم رد شده و او را ناشناس کرده است؛ طوری که در بعضی جاها، سفیدیِ ریشه‌ریشه‌ی کاغذِ عکس از کناره‌ی آن قابل تشخیص است.\nبه تنِ خود پسر، یک کاپشن روشن کرم‌رنگ است که لبه‌های یقه‌اش را بالا داده و زیپ‌اش را تا نزدیکی‌های گردن بسته است. موها درهم‌ریخته و بی‌نظم است: کمی ریخته روی پیشانی، کمی سیخ ایستاده، و بعضی جاها چسبیده به هم؛ شبیهِ موهای کسی که تازه دوش گرفته باشد. جلو او فنجان سفید کوچکی هست و قاشقی روی نعلبکیِ زیرِ فنجان قرار گرفته. سمت چپ فنجان، توی یک بشقاب، خرده‌های قهوه‌ای کیکی که نیست دیده می‌شود. کمی دور از این‌ها، جلو صندلی خالی دو مکعب مستطیل به‌چشم می‌خورد که هر کدام به‌اندازه‌ی یک جعبه‌ی کفش است - یکی کوچک‌تر، یکی بزرگ‌تر؛ کنارِ هم روی میز گذاشته شده‌اند و کاغذی که آن‌ها را پوشانده، صورتی و براق است. میزی که این‌ها همه روی آن است چوبی‌ست، اما تیره‌تر از دیوار.\nدو پسر، نشسته‌اند و یک صندلی بین‌شان خالی‌ست.\nبرای ک- ا\nراجو چشم‌های سیاهش رابه سطح ِآب استخر دوخته است. رشته‌های نور لمبر می‌خورد؛ بالا و پایین می‌رود، باریک و پهن می‌شود. راجو سرش را بلند می‌کند و نگاهی به پنجره‌ی اتاق مادرش می‌اندازد. پنجره تاریک است، با پرده‌ی کشیده. صبح‌ها بعد از خوردن ِصبحانه از خانه بیرون می‌آید و تا ظهر در همان حوالی می‌چرخد تا پدر ِ عربش برگردد. پدرش نمی‌داند او هر روز به قبرستان هم سر می‌زند. بجز تانکش، که هدیه‌ای است از پدر ِعربش، بازی نورِ روی سطحِ آب تنها سرگرمی راجوست. درطولِ بیست ونه روزِ دلگیری که کنارِ استخر گذرانده دلمشغولی‌اش همین بوده. روزِ سوم، آب او را متوجه آسمان کرد. وقتی ابرها را نشانش داد، او سرش را بلند کرد و به ابرها، که مثلِ رود جاری بودند، نگاه کرد. رنگِ آبی آسمانِ لابلای ابرها او را به یاد رنگِ توپِ پاره‌اش انداخت. با ابروهای چین‌خورده به خانه‌اش نگاه کرد. نورِ غبار مانند آفتاب، هر چند لحظه یک‌بار، از لای ابرها روی پنجره‌ی اتاقِ مادرش می‌افتاد و روی شیشه‌اش موج می‌خورد. قطره‌ای باران روی پیشانی‌اش افتاد. بدنش مورمورشد. با دستِ راست قطره‌ی آب را از روی پیشانی‌اش پاک کرد. دلش برای حرف های مادرش تنگ شد. «سرما می‌خوری عزیزم، بیاتو!» حالا هم دلش تنگ شده. نگاهش به زنی می‌افتد که دارد از روی طنابِ توی بالکنِ خانه‌اش لباس جمع می‌کند. زن هم راجو را می‌بیند؛ لحظاتی می‌ایستد به او نگاه می‌کند. بعد برمی‌گردد به دخترش، که دمِ درِ بالکن دومینه‌ی روی موهایش را مرتب می‌کند، می‌گوید: «این بچه‌ی آن زنِ ایرانی نیست؟» دختر بادکنکِ آدامسِ توی دهانش را می‌ترکاند، به آن طرفِ استخر نگاه می‌اندازد، می‌گوید: «چرا او راجوست. طفلکِ آواره.»\n«زیرِ باران سرما نخورد؟»\n«گویا پدرش گفته تا وقتی از سرکارش بر می‌گردد همین جاها بازی کند.»\n«نه بابا، آدمِ بدی هم نیست. یعنی... نمی‌دانم.»\nزن می‌گوید: «چرا باخودش نمی‌برد؟»\nدخترشانه بالا می‌اندازد. زن، لباس‌ها را به دخترش می‌دهد، می‌رودتو، و در را می‌بندد.\nراجو خیسی صورتش را با هر دو دستش پاک می‌کند. موهای خیسش به کاسه‌ی سرش چسبیده. به سطحِ آبِ استخر نگاه می‌کند که با قطره‌های باران سوراخ سوراخ می‌شود."سرما می‌خوری عزیزم، بیاتو!"همان طور که با هر دو دستش صورت و موهایش را از آبِ باران پاک می‌کند، می‌رود می‌ایستد زیرِ بالکنِ خانه‌ی یکی از همسایه‌ها، و چشم می‌دوزد به مسیری که پدرناتنی‌اش از آن راه به خانه بر می‌گردد. سردش شده. دندان‌هایش به هم می‌خورد. پشت به دیوار می‌دهد، می‌نشیند. از این‌جا اتاقِ مادرش دیده نمی‌شود.\nاحساسِ گرسنگی، بلاتکلیفی، خستگی، همین طور گرمایی که از دیوار به تنش نشت می‌کند دست به دست هم می‌دهند و او را به خواب می‌برند.\nدر خواب هم راحت نیست راجو. پنجره‌ی اتاق سرهنگ بازنشسته دائم‌الخمر غیژ غیژ می‌کند و باز می‌شود. باران بند آمده. سرهنگ بطری به دست درقابِ پنجره ظاهرمی‌شود، با زیرپیرهنی پر از ستاره و خطوط ِ سرخ وسفید.\n«هی بچه، تو خانه زندگی نداری؟دائم این ورها پلاسی که.»\nراجو از جایش بلند می‌شود، سرد و بی‌روح به سرهنگ نگاه می‌کند.\n«چیه، زل زدی به من؟ نکند می‌خواهی من را بخوری؟»\nراجو سرش را پایین می‌اندازد، راه می‌افتد طرف استخر.\nسرهنگ به سکسکه می‌افتد: «آره ب ...برو، برو گورت را از این جا گم ک ...کن. عو...وضی»\nراجو ترسیده اما پنجره‌ی حالا تاریکِ اتاق مادرش به او قوت قلب می‌دهد.\nکنارِ استخر می‌ایستد. ابرهای سفید در سطح آب جاری‌اند. ناگهان عکسِ دختری توی آب ظاهر می‌شود. راجو سرش را بلند می‌کند. قطره اشک روی گونه‌اش را با پشت دست پاک می‌کند. نگاهی گذرا به دختر می‌اندازد. دختر با یک دست دومینه‌اش را روی موهایش مرتب می‌کند و با دست دیگر کیکِ کوچکی به طرف راجو دراز می‌کند.\n«بیا بخور، حتماً گرسنه‌ات است.»\nراجو به کیکِ توی دستِ دختر نگاه می‌کند، دو دستی آن را می‌گیرد. بعد انگار که کسی او را از این کار منع کرده باشد، کیک را به طرفِ دختر دراز می‌کند و سرش را به نشانه‌ی نه تکان می‌دهد. دختر مردد است که کیک را ازدستِ او بگیرد یا نگیرد.\n«چرا نمی‌خوری‌اش، بخور، برای تو آوردمش.»\nراجو دوباره سرش را به نشانه‌ی نه تکان می‌دهد.\nدخترکیک را از او می‌گیرد.\n«مطمئنی که نمی‌خوری؟»\nراجو به آبِ استخر نگاه می‌کند، جواب نمی‌دهد. عکس دختر در آب دور می‌شود. راجو برای بار چندم احساس می‌کند، لطمه دیده، احساس می‌کند چیزی درونش فرو ریخته. نمی‌داند گناه را گردن چه کسی باید بیندازد؛ پدر هندی‌اش،که هیچ وقت ندیدش، پدر عربش،خود مادرش یا...؟\nصدای اتومبیلِ پدرش او را به خودمی‌آورد. پدرش امروز زودتر از معمول برگشته است. راجو فوراً از جایش بلند می‌شود، اما قدم برنمی‌دارد. نگاهش به مردی که بغل دست پدرش نشسته می‌افتد. مرد عینک به چشم دارد. با خود می‌گوید، شاید او هم دکتر جدید است. آرام آرام به سمتِ اتومبیل راه می‌افتد. اتومبیل می‌رود، درست مقابل در ورودی خانه‌شان توقف می‌کند. صورت پدرش را در آینه‌ی بغل اتومبیل می‌بیند که دارد نگاهش می‌کند. مرد قبل از این که پدر پیاده شود درِ اتومبیل را بازمی‌کند و پیاده می‌شود. راجو با دیدنِ مرد لحظه‌ای می‌ایستد و با کنجکاوی نگاهش می‌کند. پدرش، مثل همیشه، کیفش را از روی صندلی عقب بر می‌دارد، درِ اتومبیل را باز می‌کند و پیاده می‌شود. مرد وقتی به طرف پله‌های ورودی خانه راه می‌افتد راجو متوجه کیفِ بزرگ توی دستِ او می‌شود. کیف، سه، چهار برابرِ کیفی است که مادرش برایش خریده بود و حالا توی کمدش خاک می‌خورد.\nپدرش پله‌ها را بالا می‌رود و وارد خانه می‌شود. راجو از روی چمن‌های خیسِ آب به طرفِ خانه راه می‌افتد. زیرِ کفش‌هایش شلپ شلپ صدا می‌دهد. جوراب‌هایش خیس شده. اعتنایی نمی‌کند. از پله‌ها بالا می‌رود. صدای مادرش را می‌شنود؛ مادرش بلند بلند حرف می‌زند؛ عصبانی است. «دکتر برایم می‌آوری که مردم بگویند دیوانه‌ام؟ من از اولش هم می‌دانستم تو ثروت من را دوست داری. می‌خواهی ثروتی را که از پدرم برایم مانده بالا بکشی.» راجو آرام آرام وارد اتاق می‌شود. پدرش را در آینه‌ی قدی کنارِ تخت می‌بیند. پدرش اعتراضی به او نمی‌کند. راجو وقتی می‌بیند پدرش کاری به کارش ندارد، تعجب می‌کند. مادرش بیش‌تر عصبانی می‌شود. «بیایید این زنجیرها را از دست و پایم باز کنید احمق‌ها. ای مردم، کمکم کنید!» راجو به تانک توی بغلِ مادرش خیره شده. تانک را صبح گم کرده بود. جلو می‌رود، دست مادرش را می‌گیرد، تکان تکان می‌دهد. «مادر،مادر، تو تانکِ من را برداشته بودی؟» مادرش همچنان دارد فریاد می‌زند. «آی مردم، نجاتم بدهید!» راجو دستِ مادرش را همچنان تکان تکان می‌دهد.«مادر، تانکم را بده، مادر، مادر!»\nلگدی به پاهای راجو می‌خورد. راجو چشم‌هایش را باز می‌کند. زیرِ بالکن خانه‌ی یکی ازهمسایه‌هاست. سرهنگِ بازنشسته‌ی دائم‌الخمر با همان زیرپیرهنی پر از ستاره و خطوطِ سرخ و سفید بالاسرش ایستاده و تانکی در دست دارد.\n«این تانک مال توست، بچه،آره؟ بگیر، رو قبرِ مادرت بود. داشتم تو قبرستان می‌شاشیدم که این را دیدم.»\nراجو بهت زده تانک را ازدستِ سرهنگ می‌گیرد. سرهنگ بر می‌گردد و سلانه سلانه و آروغ‌زنان دور می‌شود. راجو عطسه می‌کند؛ برخلاف بیست و نه روزِ گذشته خوشحال است، اما نه فقط به خاطرِ پیدا شدن تانکش، بلکه بیش‌تر از این بابت خوشحال است که توی خواب حرف زده.\nداستان «مثل آن روزها»\nدر حال دیدن عکس‌ها چشمم به عکسی می‌افتد که کنار درخت زردآلو انداخته بودم. همان درختی که جلو پنجره و در کنار تنها بوته‌ی رزخانه بود. همان بوته‌ی رز نارنجی کم پر. در کنار درخت زردآلو ایستاده بودم و سرم را کج کرده بودم و مثل هنرپیشه‌ها ژست گرفته بودم. موهایم مرتب و شانه زده بود. با لباس حریر چین‌دار نارنجی و جوراب‌های ساق کوتاه و کفش مشکی. فکر کنم هشت یا نه ساله بودم.\nبچه که بودم همیشه فکر می‌کردم خوشگلم. اما کم کم که بزرگتر شدم از ایستادن جلوی آینه می‌ترسیدم. خجالت می‌کشیدم به صورتم در آینه نگاه کنم.\nدختره مدام عکس‌ها را زیر و رو می‌کند و بعد می‌گوید: می‌خوام بدونم خیلی کوچیکی‌آت چه شکلی بودی؟ یه سالگی- دوساله‌گیت.\nدر کودکی‌ام پرسه می‌زنم. قبل از چهار- پنج سالگی را به خاطر ندارم. تازه از چهار- پنج سالگی هم صحنه‌هایی کوتاه به خاطرم مانده. چه شکلی بودم...؟\nدختره‌ی منتظر، قدری نگاهم می‌کند. وقتی چیزی نمی‌گویم از من ناامید می‌شود و به سراغ آلبوم دیگری می‌رود. من هم مشغول دیدن بقیه‌ی عکس‌ها می‌شوم. جوانیِ خواهرها و برادرم را نگاه می‌کنم. باغچه‌ها ی پر از بنفشه و همیشه‌بهار را و درخت‌های توت دوست‌داشتنی‌ام را. خنده‌ام می‌گیرد. ظهرهای تابستان مثل میمون به راحتی می‌رفتم بالای آنها و ساعت‌ها روی شاخه‌هایش می‌نشستم.\nصدای جیغ دختره بلند می‌شود: پیداش کردم...\nبعد می‌آید یک ماچ محکم از لپ‌ام می‌کَند.گونه ام کمی درد می‌گیرد.\n- ببین چقدر ناز بودی توپولی.\nعکس را می‌گیرم و نگاه می‌کنم. راست می‌گوید انگار از فرط چاقی داشتم می‌ترکیدم. موهای کوتاه و چتری‌های نامنظم و لپ‌های برجسته، صورتم را مضحک کرده بود. اخمی توی صورتم بود. گویا به زور نشانده بودنم تا ازم عکس بگیرند.\nدختره عکس را از دستم قاپ می‌زند و دو بار ماچ می‌کند.\n- قربونت برم. چقدر خوشگل بودی...\nمادرم گوشه‌ای از اتاق مشغول خواندن چیزی است و بعد از شنیدن این حرف می‌گوید: بچه‌های من همه خوشگل بودند. خاله فریبات انقدر خوشگل بود که همه برای بغل کردنش سر و دست می‌شکستن.\nدختره می‌گوید: مامانم چی؟ مامانمم خیلی خوشگل بود نه؟\nو دوباره آویزان گردنم می‌شود وگونه‌ام را می‌بوسد.\nمادرم دوباره مشغول خواندن می‌شود.\nباز هم در عکس‌ها می‌گردیم. عکسی را پیدا می‌کنم که برای فارغ‌التحصیلی از دبستان گرفته بودم. اینجا کمی بزرگتر شده‌ام؛ در صورتم چیزی تغییر کرده و در نگاهم. دوازده یا سیزده ساله‌ام با لباس آبی یقه چین‌دار. این لباس را خواهرم زهره خودش برایم دوخته بود. زهره بزرگترین خواهرم. او این لباس را برای عروسی خودش برایم دوخت. به خوبی یادم می‌آید که چقدر دوستش داشتم.\n-مامان‌بزرگ راسته وقتی مامانمو حامله بودی می‌خواستی بپری تو حوض تا مامانم بیفته؟\nاین را دختره می‌گوید.\nاز این حرف جا می‌خورم و سرم را بلند می‌کنم تا صورت مادرم را بعد از شنیدن این حرف ببینم. مادرم با غیظ نگاهم می‌کند و آرام می‌گوید: این چیزا چیه به بچه می‌گی؟\nبا تعجب به دختره نگاه می‌کنم و می گویم: من نگفتم.\n- مامانم نگفته. خودم فهمیدم.\nاین را تندی دختره می‌گوید. مثل اینکه فهمیده نباید این حرف را می‌زد.\nرو به دخترک می‌پرسم این را از کجا می‌گویی؟\nدخترک جوابم را نمی‌دهد وخودش را سرگرم عکس‌ها می‌کند و باز سر و صدایش و ابراز احساساتش شروع می‌شود. من هم پی‌گیر نمی‌شوم. شاید این طور بهتر باشد. به مادرم نگاه می‌کنم. چهره‌اش حسابی در هم رفته است.\nدخترک قهقهه می‌زند و من تماشایش می‌کنم. مثل آن روزهای خودم.\nداستان «نخل‌ها و دختر بچه»\nدخترک را اولین بار بود که می‌دیدم. از آنجا شناختمش که وصفش را از سمیرا شنیده بودم. پنج ساله بود با موهای صاف و لختی که تا گردنش می‌رسید. چشمانی درشت و زیبا داشت. آن‌قدر تمیز و شیک بود که می‌شد گذاشتش توی قاب و یک گوشه نگه داشت. سه روز مهمان سمیرا و شوهرش بودم. دخترک همسایه‌ی سمیرا بود. خانه‌ی سمیرا چسبیده بود به خانه‌ی آنها. سمیرا اصرار کرده بود که یک هفته بروم پیشش، آبادان بمانم. اما بیشتر از سه روز نمی‌توانستم مهمان آنها باشم. سمیرا در مورد نخل‌های توی باغچه‌ی خودشان که علی‌رغم آبیاری و توجه زیاد میوه نمی‌دادند - چون همه نر بودند- برایم مفصل گفته بود و آنها را با نخل‌های همسایه مقایسه می‌کرد -که همه ماده بودند و میوه می‌دادند. اگر چه همسایه‌ها هیچ اهمیتی به آنها نمی‌دادند. اولش فکر می‌کردم شوخی می‌کند، بعد که رفتم روی پشت‌بام، تمام قصه‌هایش را باور کردم. خانه‌ی همسایه، زمانی شیک و اعیانی به حساب می‌آمد. اما، حالا حیاطی عجیب و غریب داشت. وسط باغچه یک تل خاک بود و اطرافش نی و چولان روییده بود. انگار که بیابان و نه حیاط یک خانه. به غیر از خاک سفید و چولان‌ها، پنج نخل سرحال و تنومند هم در باغچه بودند که سر نخل‌ها از خانه سمیرا هم معلوم بود. نخل‌ها انبوه از رطب بودند. شاخه‌های پر و انبوه که آدم از دیدنشان تعجب می‌کرد. باور کردنش سخت بود، اما، باد، فقط و فقط باد گرده‌های نخل‌های خانه‌ی سمیرا را به نخل‌های ماده‌ی همسایه می‌رساند و آنها را بارور می‌کرد. مثل پیامی که از فاصله‌ی نه چندان دوری رد و بدل شود. خرماها زیر نخل‌ها و حتی توی کوچه زیر پا له می‌شدند یا می‌گندیدند. می‌دیدم که رهگذرها به خرماها و رطب‌ها نگاه می‌کنند اما می‌دانند که کاری از دست هیچ‌کس بر نمی‌آید. انگار که تقدیر پنج نخل فقط تنهایی بود.\nدخترک داشت شیرین زبانی می‌کرد و بین چند ماشین و آدم محاصره شده بود. مهمان داشتند. در حیاط باز بود و یک آن، نگاهی به داخل انداختم. و باز نخل ها را دیدم. وقتی دخترک را با آنها مقایسه می‌کردم به نظرم درست مثل آنها با طراوت بود. دختر، به جز من تماشاچیان دیگری هم داشت. معلوم بود به غیر از پدر و مادرش هواداران دیگری هم دارد که چهار چشمی مواظبش بودند که این طور بی‌مهابا بهش می‌رسیدند. مثلا مادر بزرگ و دائی‌ها و عمه‌ها و خاله‌ها... مثل ملکه‌ای بود که مورد توجه همه است. نمی‌دانستم چرا اما حس می‌کردم آنچه را که نخل‌ها نداشتند او داشت. انگار که نه تنها از نخل‌ها که از همه‌ی دنیا مهم‌تر بود.\nبه سمیرا گفتم که دخترک را دیدم.\nگفت: «دیدی؟ بی‌عدالتی را دیدی؟»\nخنده‌ام گرفت. بعد رفتم به اتاقم که ساکم را ببندم تا برای فردا آماده باشد. سمیرا و شوهرش توی هال مشغول تماشای تلویزیون بودند. داشتم از زیر تخت چیزی را بر می‌داشتم که صدای پایی را از روی پشت‌بام شنیدم. مثل اینکه کسی داشت می‌دوید. ساعت نه شب بود و همه جا شلوغ‌تر از آن بود که فکر عوضی به سر آدم بزند. اما باشنیدن صدای شدید جرینگ شکستن شیشه، از اتاق بیرون رفتم و به سمیرا و شوهرش گفتم انگار کسی روی پشت‌بام است. شوهر سمیرا بدون اینکه به من نگاه کند سری جنباند و گفت خبری نیست. تاکید کردم که حتما خبری هست چون صدا را با گوش خودم شنیده‌ام. سمیرا خیره نگاهم کرد. اما از جایش تکان نخورد. دوباره به اتاق برگشتم و به بستن ساک مشغول شدم. دو ساعت بعد، کسی آمد دم در و شوهر سمیرا را خواستند. مرد همسایه بود که می‌خواست بداند ما چیزی شنیده‌ایم یا نه و خبر را بدهد. دزد یا دزدها در غیاب دو ساعته‌ی آنها آمده و چیزهایی را برده بودند از جمله ریسیور آنتن، ویدیو سی دی، نوت‌بوک و... حتی کیک تولد دختر پنج ساله‌شان را که توی یخچال بود! مرد همسایه می‌خواست بداندکه از کجا آمده‌اند و از کجا فرار کرده‌اند. چون خانه سمیرا به یک زمین ول راه داشت و به نظر می‌رسید که از آنجا به خانه‌ی آنها راه پیدا کرده باشند. این سومین باری بود که دزد به خانه‌ی آنها می‌زد. یک بار حتی ماشینِ سواری آنها را از توی حیاط برده بودند. به خانه‌ی سمیرا هم آمده بودند اما نهایتا فقط از پشت‌بام سر در آورده بودند و فقط چیزهای روی پشت‌بام را برده بودند. آن شب تا ساعت دو نخوابیدیم و همه‌ش در مورد دزدها و نا امنی و بی‌مبالاتی همسایه‌ی سمیرا و شوهرش حرف زدیم. فردا صبح با چشمان قرمز و بی‌خواب به فرودگاه رفتم و سوار هواپیما شدم و به شهرم برگشتم. عصر به سمیرا زنگ زدم و ازش بابت مهمان‌نوازی تشکر کردم. کمی حرف زدیم اما پشت تلفن نه از حیاطش گفت نه از همسایه‌ها. انگار دوباره غریبه شده بودم و هیچ وقت به آنجا نرفته بودم. قرار شد برای تعطیلات بعدی او بیاید پیش من.\nداستان «دریای ژاپن»\nدور از آن چه تحمل مٌسافرین یاری می‌کرد و پٌشت تپه‌های پَست و نمکزاران موهوم حوالیِ جاده، در اٌفٌق، خانه‌ای ساخته بودند که چون یک سرآب و مثل نمکزاران و تپه‌ها و درختان قطور و باقی چیزهایی که مٌسافرین تا آن هنگام دیده بودند نرسیدنی و کم‌رنگ می‌نمود. راهنما که در بوی تٌند و تٌرش عرق پا و زیر بغل و اعتراض مٌسافرین که از خرابی کولر اتوموبیل و مسیر ناهموار و کٌند ناشی می‌شد احساس بدی داشت به طریقی خسته‌گی‌ناپذیر از موقعیت جغرافیایی محلی که در آن بودند می‌گفت، گر چه میکروفون کار نمی‌کرد و بیشتر آن‌ها جٌز موسیقی‌های سوزناک محلی‌ئی که در میان راه خریده بودند چیزی نمی‌شنیدند. بعضی از مٌسافرین از پنجره به بیرون خم می‌شدند و همین‌طور که به خانه‌ی کوچکِ در اٌفٌق نگاه می‌نمودند استفراغ می‌کردند و باد آن را به روی ایشان بر می‌گرداند. باد البته گرم بود اما جریان داشت و حتا در راهنما که هر چند وقت یکبار به آنجا می‌آمد حالت تهوع ایجاد می‌کرد.\nخانه‌ای که روی تپه‌ی کوچک ساخته بودند نه یک خانه با ارزش تاریخی و نه خانه‌ای با زیبایی‌های معمول معماری، که یک خانه‌ی ساده و نسبت به وسعت آنجا محقر و خنده‌دار بود در یک موقعیت بیشتر مضحک تا اسطوره‌ای یا عجیب‌نما یا معنوی! خانه‌ای که بیشتر به آن می‌آمد مجنونی بی کس و کار در آن ساکن باشد تا این که بخواهند کسی را آنجا شفا بدهند یا محل تولد یک پیامبر یا آدمیزاده‌ای عجیب‌الخلقه یا مشهور باشد. اما هر ساله یا هر چند سال یکبار گروهی از جهانگردان حیرت‌زده به آنجا می‌رفتند. اطراف آنجا گردش می‌کردند. لٌخت در سواحل‌اش دنبال هم می‌دویدند، و ماهی‌ها را روی آتش کباب می‌کردند. این‌ها مٌسافرانی بودند که هیچ اطلاعی از سفرشان نداشتند. فقط می‌دانستند که باید به این سفر بروند، یا شاید به آن‌ها زور شده بود که چنین کاری کنند. زیرا هیچ کدام‌شان از سفر خویش راضی و خشنود به نظر نمی‌رسید. در حال عادی چهره‌های عبوس و کوچک داشتند که وقتی رو تٌرش می‌کردند به بنای مجسم رنج تبدیل می‌شد! اغلب اعتراض می‌کردند و تمام فکرشان این بود که از دستورات تخطی کنند. میل شدیدی در بر چیدن جلال آژانس مٌسافرتی‌شان داشتند و به کوچک‌ترین غفلتی در راهروهای شیک و روی کاناپه‌های عریض سالن آنجا می‌شاشیدند. لازم به ذکر است این سفرها آیین‌نامه‌هایی هم داشتند که به دلایل زیادی بایست توسط مٌسافر رعایت می‌شد. دستوراتی طولانی تمام نشدنی که در کتابچه‌ای قطور و سٌرخ رنگ به شخص می‌دادند و ابتدا از ایشان به محبت و لبخند خواسته می‌شد که در ایستگاه انتظار آن را تمام و کمال بخوانند. این کتاب پر از قوانین پیچیده‌یی بود که به هیچ شکلی نمی‌شد از آن سر درآورد. پر از جمله‌های نغض و لطیفه‌های بی‌مزه. بالای سر هر مٌسافر هم مردی کوه‌پیکر بدن‌کار کشیک می‌داد تا مٌسافر از خواندن دستورات سرپیچی نکند. یا ناگهان صفحه‌ای را جا نگذارد. سپس این آدم‌های جدید، این زندانیان خوشحال خاموش، این ابلهان خیره را سوار قطاری می‌کردند که از مدت‌ها قبل در ایستگاه با سر و صدای کر کننده‌یی آماده بود، و ایشان را تا مرز «ژاپن» می بٌرد. در طول راه هر مٌسافر در یک سلول انفرادی زندانی می‌شد. این هم یکی از قوانین بود. یک سلول ساده با چهار دیوار آهنی و شش موزاییک که تعجب محبوس را بیش از هر چیز به خود جلب می‌کرد. منظره‌یی که از روزن این سلول پیدا بود دشتی سٌرخ بود که لاشخورها در آن پرواز می‌کردند و خورشید تنها لامپی بود که روز به روز رنگ‌اش تیره‌تر می‌شد. در این سلول مٌسافر یاد می‌گرفت که برای درک بهتر‌اش از سفر و موقعیت‌اش چه‌طور از مدفوع خویش تغذیه نماید و چه‌گونه در بیداری به خوابی دائمی فرو برود. و در خواب با رعایت قوانین کتاب سٌرخ یاد بگیرد چه‌طور از خودش مقابل بالادستی‌ها فروتنی و اطاعت نشان بدهد و به دستورات ایشان –که در کتاب هیچ اشاره‌یی به محدودیت آن‌ها نشده بود- سر تکریم فرود بیاورد. مٌسافران را بعد در صحرایی سٌرخ رنگ رها می‌کردند تا با راهنمایی یک بلد به ایستگاه اتوبوسی که در آن نزدیکی‌ها تعبیه شده بود –و مثل تمام اجزای تشکیل دهنده‌ی این دنیا به آژانس مٌسافرتی تعلق داشت- بروند. از آنجا ایشان یکسره می‌رفتند تا نزدیکی‌های خانه‌ی در اٌفٌق. در نزدیکی دورنمای خانه و اٌفٌق ایشان را پیاده می‌نمودند تا راه خود را به خانه بجورند. این، چیزی است که حالا هم خود ایشان، باطن ایشان، می‌خواهد و هم به شکل یک دستور ابلاغ شده است. این دستورات را بلد راه برای‌شان می فرستد.\nوقتی اتوبوس متوقف شد هنوز آفتاب عمود و عریان می‌تابید. نیمی از مسافران همان دم از ماشین بیرون جهیدند و روی ماسه‌ها به سرفه افتادند. عده ی دیگر حتا نتوانستند از جا برخیزند. بعد از استراحت کوتاهی کاروان پیاده به راه افتاد. از چند تپه‌ی کم شیب گذشتند و پس از ساعتی زیرِ سایه‌ی درخت خنده‌داری که به طرزی ناهمگون در نمای کارت‌پستالی آنجا خودش را جا داده بود توقف کردند. بلد راه که تا آنجا و در طول مسیر توضیحات کافی را به مٌسافران داده بود به آن‌ها تفهیم کرد که باید ظرف یک هفته راِه خود را به خانه‌ی در اٌفٌق بجویند و صد البته که این کار ساده‌یی خواهد بود، اما حق ندارند مسیر خویش را به دیگری توصیه کنند. در هر صورت کسی که راه‌اش را به خانه بیابد هیچ نمی‌تواند به عقب برگردد چه این که بخواهد دیگر مٌسافران را راهنمایی بکند. بلد تمام موانع و مقاصد را برای مسافران شرح داد، اما ایشان گوش نمی‌دادند و برایشان اهمیت نداشت. یافتن راهی به خانه را کار بیهوده‌یی می‌دیدند که برای پایان دادن به آن سفر کسل کننده و آزاردهنده لازم بود. بعضی از ایشان حتا نمی‌توانستند خانه‌ی در اٌفٌق را ببینند! بعضی دیگر که به خانه نگاه می‌کردند به خود دشنام می‌دادند و آژانس مٌسافرتی را، رئیس آنجا را، و کتابچه‌ی سٌرخ و نویسنده‌ی آن را نفرین می‌کردند. تعدادی از مسافران حتا قبل از آن که بلد کلام‌اَش را به آخر بَرَد حرکت کرده بودند و سایه‌وار در مسیر ناهمواری که به سوی ساحل می‌رفت تفریح‌کنان پیش می‌رفتند. تعدادی از مٌسافران به هیچ‌وجه حرکت نکردند، پای درخت در سایه خفتند. آن‌ها که هنوز قوت داشتند پارچه‌های خیس را به سرشان بستند و به آرامی در مسیر قرار گرفتند. اغلبِ ایشان طبق یک فرضیه‌ی موهوم می‌خواستند از مسیرِ مستقیم به سوی خانه بروند. یعنی همان چیزی که می‌دیدند. آن‌ها هم که نمی‌توانستند خانه را رؤیت کنند یا از جهاتِ فرعی می‌رفتند یا از آن‌ها که می‌دیدند کمک می‌خواستند –که ایشان هیچ کمکی نمی‌کردند- و یا بی‌علت به دنبالِ بقیه در صف می ایستادند.\nدر راه جٌز زوزه‌ی باد صدایی نبود. باد بود که در گوش‌ها و چشم‌ها می‌پیچید و ماسه‌ها را به هوا بلند می‌کرد. کسی با کسی حرفی نداشت. حتا کسی به دیگری نگاه هم نمی‌کرد. هر مٌسافر تنها به خودش و راه اش می‌اندیشید. بعضی از مٌسافران هم در میان گَون‌ها با یکدیگر عشق‌بازی می‌کردند، اما کوچک‌ترین صدایی از ایشان خارج نمی‌شد. انگار که به آن‌ها دستور داده بودند حرفی نزنند. بعضی از زن‌ها همان ابتدا از شدت گرما و کمبود غذا روی ماسه‌های داغ دراز شدند و جان دادند. حالت چهره‌ی این‌ها چنان بود که گویی سال‌هاست مٌرده‌اند. مردهایی که تاب گرسنگی و عطش را داشتند یا آن‌ها که مایل بودند از مدفوع خویش تغذیه کنند هم‌چنان نه استوار که سر پا و راست قامت به جلو پا بر می‌داشتند. لاشخورها نعش‌ها را به نیش می‌کشیدند و موسیقی مهیب‌صور ایشان مٌسافران را به وحشت می‌افکند. مسافران هم هر چه می‌کوشیدند تند‌تر حرکت کنند در ماسه‌ها فرو می‌شدند و کنترل خویش از کف می‌گذاشتند. ماسه‌ها خاصیت خشن موهومی داشتند. ماسه‌ها هر آدمی را که در هدف خود پادرجا بود با رغبت بیشتری به زیر می‌کشیدند. اما در لحظه‌ی مرگ هم هیچ صدایی از مٌسافران خارج نمی‌شد. تعدادی از مٌسافران در راه این مرگ بی‌صدای ناگهانی که از اراده‌ی محکم‌شان می‌آمد و تعدادی دیگر از گشنه‌گی در ابتدای مسیر بازماندند. مسافران دیگر که تعدادشان بر هیچ کسی معلوم نبود کم کم پراکنده شدند و به راه‌های کثیفی رو آوردند، بعضی‌هاشان برای رفع جوع همسفران خود را خوردند و توسط تعدادی دیگر خورده شدند! صحرا خالی مانده بود و باد رد پاها را می‌پوشاند. مسافران شیک آژانس مٌسافرتی به حیواناتی خطرناک بدل شده بودند که هر کاری ازشان بر می‌آمد.\nپس از ساعت‌ها، صدای نکره‌ی مردی سکوت صحرا را شکست. مرد فریاد زد «بله، همینه!». پنج تن آدمیزاد لٌخت ترسناک از دورها، از تنها تپه‌ای که در صحرا دیده می‌شد به سوی خانه‌ی در اٌفٌق می‌رفتند. مرد دیوانه که از بازتاب صدای خودش شرمگین بود از خانه فاصله گرفت و چند قدم به سوی صحرا برداشت. او می‌توانست مردان لٌخت را ببیند. مسافران که در عالم دیگری سیر می‌کردند با دیدن منظره‌ی خانه دچار رعشه شدند و به طریقی دیوانه‌وار در جهت‌های مختلف شروع به دویدن کردند. یکی از ایشان به سوی دریا –که انگار به تازه‌گی در سمت چپ مسیر ایشان سبز شده بود- گریخت، مرد دیوانه تمام حواس‌اش به او بود. مٌسافر در حالی‌که چند صد متری با آب فاصله داشت با عبور از روی یک مین در آسمان به چند تکه گوشت تبدیل شد.\nوقتی مٌسافران به خانه رسیدند هنوز غروب کامل نشده بود. از در باز داخل شدند و آنجا به مسافرین دیگری برخوردند که از سال‌ها پیش در آن مکان سرگردان بودند. مرد دیوانه به تازه واردها نگاه کرد و با خود اندیشید که این‌ها نیز مانند قبلی‌ها یک چشم دارند. و فکر کرد که چه جالب است وقتی سایه‌ی درختی به گوری بدل شود و کسانی را که در سایه‌ی آن بی آزار و خفه استراحت می‌کنند در خود مدفون کند... او فکر کرد که باید به زودی دستورش را صادر کند تا این هم به مجموعه‌ی بازی‌اش اضافه بشود. مٌسافران در آن مکان تاریک دور خود می‌چرخیدند و به هر چیزی که به ایشان نزدیک بود دست می‌زدند. گاهی یک نفر جیغی می‌کشید... گاهی یک نفر خودش را از پنجره به بیرون پرت می‌کرد و نمی‌دانست مرد دیوانه دستور تازه‌یی داده است. گاهی یک نفر سعی می‌کرد مرد دیوانه را با سنگ بزند یا به او ناسزا بگوید، اما نمی‌دانست که مرد دیوانه دستور تازه‌یی داده تا او را به سنگ تبدیل کنند. وقتی مٌسافران به خانه رسیدند هنوز غروب کامل نشده بود. از در باز داخل شدند و آنجا به مسافرین دیگری برخوردند که سال‌ها در آرزوی ترک کردن خانه به سر می‌بردند. کسانی که مرگ را آرزو می‌نمودند اما مرد دیوانه دستور داده بود که هیچ کس نمیرد، بلکه دوباره و دوباره و دوباره زاده شود، و در این بازی بزرگ خشن شرکت کند. وقتی مسافران به خانه رسیدند فهمیدند که سه تن بیشتر نیستند و جٌز مسافری که روی مین منهدم شد یکی دیگر از گروه پنج نفری ایشان ایشان نیست.\nآخرین مٌسافر ناامید و تاریک از نفس ایستاد. وقتی چشمانش را چرخاند مقابل خود آبیِ موهوم متلاطمی دید. سعی کرد بفهمد و سعی کرد سرش را از روی ماسه‌های داغ بردارد و در میان بوی مدفوع و بوی مٌردار رنگ‌ها را تشخیص بدهد. صدایی به او گفت: «این، شما رٌ به ژاپن می‌رسونه.» مٌسافر ناآرام اما با خودش و زیر لب تکرار کرد: «به ژاپن. به ژاپن.»\nاگر نکـُشـَد، موجب امنیت خواهد شد: ترس... وحشتی که محرک من گردیده بود، همان هول و تکان یکباره تا مرا مجبور به گریزپایی کند، به آرامش‌ام رساند. دیگر خبری از دلشوره نیست. هرچه هست نوعی پذیرش دائمی است. و من با تمام متعلقات درونی و بیرونی‌ام منقاد این حادثه شده‌ام. تکرار می‌کنم نه از روی جبر، بلکه با حضور و رضای کامل عقل و دل. اکنون انتظارِ پس از تسلیم را مزمزه می‌کنم و آماده‌ام تا طلوع مجدد خورشید را از پسِ دهشت شب‌های موذی بنگرم. پیش از آن گنگیِ دریافت یک شهود را به تفسیر روزمرگی‌های انسانی می‌سپارم تا در داستانی نه چندان یکتا، ماهیت واشکافی این دریافت سهل گردد.\nبه اعتبار ساعات زمینی، سه ماه و هفده شب پیش از نگارش این داستان یعنی نیمه‌شبی در اردبیهشت ماه، به مهتابی خانه‌ام پا گذاشتم. شب جمعه‌ای دلچسب. خنکای باد بهاری و آسمانی که بین باریدن و باراندن مردد بود. به فردا می‌اندیشیدم که تا لنگ‌ظهر خواهم خوابید و هیچ مزاحم خارجی‌ای مخل آسایش‌ام نخواهد شد. برای تنوع یا شاید تغییری در روال عادی زندگی‌ام، سیگار جالبی که تا به حال ندیده بودم از دکه‌ی نزدیک محل کارم خریدم و حالا می‌خواستم اولین نخ‌اش را سفته‌ی شب جمعه‌ام کنم. اگر گفتن مارک سیگار ممنوعیتی ایجاد نمی‌کند بایستی بگویم: اسپرینگز واتر. پاکت سیگار با سیگارهای معمولی فرق داشت و آنرا شبیه جعبه سیگارها ساخته بودند. بر روی جلد رنگ‌های شاد سبزی کشیده بودند که مرا به یاد جنگل‌های آمازون می‌انداخت. البته آن جنگل‌ها را هم به صورت عکس دیده بودم و گه‌گاه در خواب. در خواب‌هایی از این دست، همیشه در جنگل‌هایی با درختان انبوه اسیر می‌شدم. نمی‌دانم که، و چرا مرا به آنجا تبعید کرده بود؟ ولی من می‌دویدم، بی‌آنکه بدانم به کجا خواهم رسید. گاه پشت سر صدای گام‌هایی می‌شنیدم که بی‌شک به حیوانات مناطق حاره‌ای ربطی نداشت. زیرا زمانی که روی بر می‌گرداندم، مردان و زنان عظیم‌الجثه ای می‌دیدم که نقاب بر صورت زده‌اند و لخت و عورند. نقاب‌هایی به شکل خوک، آهو و کانگورو. البته به کریه‌ترین صورت ممکن آن‌ها. و همه‌شان با خود سلاح حمل می‌کردند.گرز، شمشیر و تیر و کمان. تعقیب و گریز تا بدانجا امتداد می‌یافت که به دره‌ای ژرف می‌رسیدم. دره ای چنان عمیق که انتهای‌اش خط باریک و سیاهی گشته بود. و من هر بار به درون‌اش می‌جهیدم و این نقطه‌ی پایانی کابوس‌ام می‌گشت. عرق کرده و گریسته از خواب می‌پریدم و ناگهان خنده‌ای مرموز بر لبان‌ام نقش می‌بست: من هنوز زنده‌ام. من هنوز.من...\nاین جزییات را از آن روی بیان می‌کنم که آن‌شب زمان انعقاد نطقه‌ای غریبه در زندگی من گشت و برای بیان‌اش ناگزیرم همه‌ی جزییات را به رشته‌ی تحریر در آورم. پک‌های عمیقی به سیگار می‌زدم و دودش را رو به سوی آسمان فوت می‌کردم. مسلما طعم‌اش با سیگار همیشگی‌ام توفیر داشت و سرگیجه‌ای خاص هم برای‌ام ایجاد کرد. آیا مراجع در مورد محتویات این سیگار تحقیق کرده‌اند؟ سیگار پشت سیگار می‌گیراندم و هر بار سعی داشتم در آن سکوت شبانه برای خود تشریح کنم که این ولع از کجا به سراغ‌ام آمده؟!! من سیگارکش حرفه‌ی نیستم. روزی سه-چهار نخ. آن هم بعد از هر وعده غذا. دقیقا به خاطر دارم هفتمین نخ را دود می‌کردم که صدای‌شان سکوت شبانه‌ام را به هم ریخت. صدای دخترانه‌ای پرسید: «مامان آویشن کجاست؟» صدای دیگری که هم مردانه بود و هم باریتون جواب داد: «پسرم،کابینت بالای گاز» برای اینکه از گیج‌صدایی خلاص شوم، خود را تا قرنیز لب مهتابی رساندم. گردن کشیدم تا ببینم دقیقا از کدام خانه این مکالمات ساطع می‌شود. برای‌ام عجیب بود که پسری صدای دخترانه داشته باشد و مادری صدای خوش مردانه. خوشبختانه تنها یک چراغ روشن بود در خانه‌های اطراف. با این حال نتوانستم شخصیت‌ها را پیدا کنم. پرده ای ضخیم جلوی دیدم را می‌گرفت،با این حال مکالمات آن‌ها ادامه داشت. دختر یا پسر آویشن را پیدا نکرد و مادر یا پدر اصرار داشت که همان جاست. یعنی کابینت بالای اجاق گاز و این که پسرش چشم‌اش را باز نمی‌کند و به دقت نگاه نمی‌کند.\nکلافه شده بودم.حالا هم نمی‌دانم این کلافه‌گی را آن سیگارها ایجاد کرده بودند یا اصواتی که خلوت شبانه‌ام را به هم ریخته بود. دفترچه‌ی تلفن‌ام را باز کردم تا به دوستان‌ام زنگ بزنم و در مورد این مطلب با ایشان صحبت کنم. ولی منصرف گشتم. ساعت تقریبا دو بامداد بود. و من فردی ملاحظه کار؛ برای همین وارد اینترنت شدم. رفتم به یکی از صفحات گپ و گفت. قبلا هم این کار را کرده بودم.با شناسه‌ام می‌رفتم در اتاقک‌های مجازی‌ای که پر از آدم‌های مجازی است. به گپ و گفت‌شان گوش می‌دادم و در سکوت تماشا می‌کردم که چگونه بر سر کوچکترین چیزی به جان هم می‌افتند و یکدیگر را به باد فحش می‌گیرند. یا اینکه کسی «دی جی» می‌شد و دیگران با صورتک‌ها به رقص در می‌آمدند. این بار من هم موضوعی برای مطرح کردن داشتم. می‌خواستم با کسانی که نمی‌دانم که هستند مطرح‌اش کنم و ببینم پاسخ آن‌ها چیست. اسم من علی است و شناسه‌ام: علیِ بلانشو. البته با حروف لاتین. بلانشو یعنی حکم مرگ. به محض ورودم به صفحه کسی که شناسه‌ی دخترانه داشت به من «پی.ام» داد. با هم آشنا شدیم. او ساکن آمستردام بود. و من تهران. او 24 سال داشت و من 27. او دانشجوی داروسازی بود و من در شرکتی مهندسی کار می‌کردم. اسم‌اش نسرین بود.حتما خیال می‌کنید من هرزه‌ام یا اینکه روانی. شاید با جمله‌ای که خواهم گفت مطمئن شوید که روانی‌ام ولی به همه‌ی زیبایی‌ها قسم که غیرارادی برای‌اش نوشتم: آن که رخسار ترا رنگ گل و نسرین داد/ صبر و آرام تواند به من مسکین داد. این جمله پس از چند دقیقه تایپ شد و خودم متعجب ماندم که چرا چنین چیزی نوشته‌ام و اصلا شکل کلافگی من چرا ماهیتی دیگر پیدا کرده. خواستم عذرخواهی کنم ولی نسرین -که هنوز نمی‌دانستم واقعا همان کسی است که می‌گوید یا نه - پاسخ داد: «علی... من شوهر دارم.» و بعد زنجیر‌وار عکس خود و شوهرش را که نام‌اش حسام بود برای‌ام فرستاد. نسرین در هلند متولد شده بود. فارسی خوب نمی‌دانست. رسم‌الخط‌مان را که اصلا. برای همین می‌آمد به این محیط مجازی، تا کمی با فرهنگ و زبان سرزمین مادری‌اش آشنا شود. بینی بزرگی داشت. با این حال به جز این نقصیه همه‌ی اعضای صورت‌اش بی‌نظیر بود. این زیبایی مرا چنان منگ کرد که بینی‌اش هم برای‌ام جذاب شد. به تدریج فهمیدم که نسرین هم مدل عکس است و هم مدل لباس. حسام مهندس مکانیک است و در عرض چند ساعت چت کردن همه‌ی آن چیزهایی که نام‌اش شناخت اولیه است از هم داشتیم. آن شب در واقع کمی پس از صبح کاذب به خواب رفتم. دوباره در جنگل‌های آمازون بودم و خوک‌هایی پشت سرم می‌دویدند. مرتب صدای ام می‌کردند:«دخترم دخترم» .و دوباره لبه‌ی پرتگاهی ژرف و سقوط: من هنوز زنده ام.من هنوز.من...\nفردا و فرداها می‌آمدند و می‌رفتند. نسرین هم مرا دید، البته از طریق "وب کم". و هر دو فراموش کردیم که او متاهل است.شماره تلفن همراه‌اش را به من داد. من هر روز با او صحبت می‌کردم. صدای‌اش به نوای بالابان می‌مانست که مرا مجذوب می‌کند و به خلسه می‌برد. من پیش از اینکه نسرین را بشناسم عاشق‌اش شده بودم با همان بیت شعر؟ با رخوت حاصل از آن سیگارها یا آن صداها؟ این منگی از کجا می‌آمد؟ از گیجی آن شب؟ نیروی عشق؟دست‌هایی مرموز؟... زندگی من به سرعت عوض می‌شد. هر روز آدم متفاوتی از خانه خارج می‌شد و به شوق دیدار نسرین در "وب کم" برمی‌گشت. عاشقی بی‌چیز،خسته دل و تشنه، پشت میز کامپیوتر می‌نشست.نسرین هم چنین وضعی داشت. اوایل به من می‌گفت: "داداشی". می‌گفت مثل برادرش مرا دوست دارد و می‌گفت امسال که با حسام به ایران آمدند،حتما مرا خواهد دید. می‌گفت حسام از مکالمات ما با خبر است و احساس رضایت می‌کند که نسرین زبان فارسی‌اش دارد بهتر و بهتر می‌شود. حتی یک بار هم وقتی به گوشی همراه نسرین زنگ زدم، این حسام بود که پاسخ داد و با خوشرویی گفت: «نسرین حمام است.» و اضافه کرد «آیا من خیلی ثروتمندم که هر روز این همه هزینه‌ی تماس را متحمل می‌شوم؟» و در آخر شماره‌ی منزل‌شان را به من داد که هزینه‌اش یک دهم تماس با موبایل بود.\nبه تدریج شب زنده‌داری های من و نسرین تا صبح به طول می‌انجامید. نسرین حسام را خواب می‌کرد و پشت کامپیوتر می‌نشست و من با خواب می‌جنگیدم و صبح با کوفتگی تمام سرکار می‌رفتم. البته نوعی شوق دوباره مرا به بیدار بودن وامیداشت.نم نمک همه چیز وارونه شد. گنبدهای مسجد مثل کاسه می‌شدند. پرنده‌ها به جای صعود به قعر زمین فرو می‌رفتند. ساختمان‌ها زیر رفته بودند. گاهی احساس می‌کردم سقف آسمان به محاذات سرم است و اگر روی پاشنه بایستم ازش عبور خواهم کرد. ظاهر من تغییر نکرده بودم، جز اینکه زردروی شده بودم ولی به گمان خودم قد می‌کشیدم. درخت‌ها و تیرهای برق تا زیر زانوان‌ام بودند. نسرین اما حال دیگری داشت. بی‌خوابی متوهم‌اش کرده بود .عجیب اینکه چیزهایی می‌دید که شبیه خواب‌های من بود. می‌گفت در خیابان آهوانی به دنبال‌اش می‌افتند که دندان‌هایی مثل گراز دارند. و این ها یعنی همین کابوس‌ها تا جایی پیش می‌رفت که ما دوباره همدیگر را پشت وب‌کم ببینیم. می‌گفت روابط اش را با حسام قطع کرده به بهانه‌ی یک نوع بیماری انگلی که پیدا کرده و می‌گفت به زودی به ایران خواهد آمد. از حسام جدا خواهد شد و اینکه من آن نیمه‌ی دیگرش هستم. اوضاع من قابل شرح نیست. من هنوز خوک‌هایی به دنبال خود می‌دیدم که مرا «دخترم، دخترم» صدا می‌کردند و یک کانگوری بزرگ که در اتاق‌ام سبز شده بود. دست‌های‌اش را دراز می‌کرد تا مرا در آغوش بکشد و من از او می‌گریختم و کانگورو می‌گریست. با صدایی کر کننده و یکباره ذوب می‌شد و درون تار و پودهای فرش می‌رفت.\nچند شب پیش -هفده شب - وقتی هر دو کنار وب‌کم‌هامان ایستاده بودیم و به یکدیگر می‌نگریستیم، تصویرهایی روی دیوار اتاق نسرین شروع کرد به تشکیل یافتن. ابتدا سایه‌هایی مبهم بود. سایه‌ها کم کم از هم جدا گشتند. یکی شد خوک، دیگری آهو و آخری کانگورو. دوباره در هم ادغام شدند. و آن وقت نسرین برای من تایپ کرد که سر برگردانم و به دیوار اتاق خود بنگرم. برای‌ام نوشت که سایه‌ی همان سه حیوان را می‌بیند. و من هم برای اینکه او را نترسانم نگفتم که من هم در اتاق او همین‌ها را می‌بینم. سایه‌ها دوباره جدا شدند و سه حیوان به صورت سه شبح پشت نسرین ایستادند. آن گاه دوباره در هم فرو رفتند و آنچه پدید آمد خود من بود. نسرین قالب‌تهی کرده بود و از صورت‌اش ترس می‌بارید. می‌گفت خودش را می‌بیند که پشت من ایستاده و من باز نگفتم که خود را می‌بینم که پشت او ایستاده‌ام و موهای‌اش را می‌بویم و ترس چون تشعشعات راکتور اتمی که آلوده می‌کند پیش می‌رفت و همه‌ی وجودمان را مسحور خود می‌گرداند. با غش نسرین، من دچار وضعیتی شدم که اسم‌اش را می‌گذارم نیمه هوشیاری. زیرا عملا خود را می‌دیدم که در اتاق نسرین ایستاده‌ام و به جایی تلفن می‌کنم. صدای خودم را می‌شنیدم که با زبان هلندی به اورژانس زنگ زده‌ام و این ور دست‌هایی مرا از پشت میز می‌کــَند و فریاد می‌زد: «دخترم دخترم» و من هنوز زنده بودم\nحالا هفده روز است که اینجا بستری‌ام. می‌گویند دختری هم در این ساختمان است که وضعیتی مشابه من دارد. نام‌اش هم نسرین است. ولی هنوز ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌الخروج است. روزها می‌نشینم توی حیاط تا این زمان غلبه بر ترس نسرین به سر آید. گرچه نمی دانم این همان نسرین من است یا نسرین دیگری و آیا این خود من‌ام یا من دیگری.\nپرسه‌فونه با موهایی آشفته، با چشمانی سرخ، پیکری نیمه‌برهنه و دنباله‌ی پیراهنی که بر روی خاک کشیده می‌شود؛ همچون مجسمه‌ای سپیدپوش، نقاب رنگ‌پریده‌ی جهان زیرین را دور می‌اندازد و از میان دالان‌های تیره و تار مرده‌ها به سطح زمین می‌آید.\nپرسه‌فونه پلک‌های سنگین و ملتهب خود را کمی بر روی هم می‌گذارد و دو مویرگ ارغوانی مایل به کبودی را بر سطح براق‌شان نمایان می‌کند. چهره‌ی رنگ‌پریده‌ی پرسه‌فونه با چین و شکنی بسیار کوچک بر گونه‌های فرورفته ادامه می‌یابد و با خطی چین‌خورده در مرکز پیشانی که گویی غوطه‌ور شدن در چیز عمیقی را نشان می‌دهد؛ به پایان می‌رسد. موهای ژولیده و تیره‌ی پرسه‌فونه تاب برداشته و انحنای یک رشته‌مو بر شقیقه‌اش سایه انداخته است. شیار عمیقی در آنجا در میان دو ابروی باریک و تیره و شیار دیگری از بینی تا کنار لب‌های ارغوانی و کشیده شده‌اش به چشم می‌خورد. پرسه‌فونه با خود فکر می‌کند در جهان زنده‌ها اکنون کره‌های رنگین در فضا از نخ آویزان‌اند. صندلی‌ها در باد پرواز می‌کنند و لکه‌های زرد بر دیوارها منفجر می‌شوند.\nیک‌بار دیگر پیکره‌ی خمیده‌اش را راست نگه می‌دارد. ستون فقراتش تیر می‌کشید و استخوان‌هایش مثل سرب سنگین شده است. پرسه‌فونه دست‌هایش را بالا می‌آورد و به خطوط دست‌هایش خیره می‌شود. احساس می‌کند همه‌چیز می‌تواند از میان بدنش عبور کند چرا که او مدت‌ها پیش پیکر خود را از دست داده است. او به نسبت برای همه یک مرده است. یک خاطره، یک رویداد ذهنی که قرن‌ها پیش به وقوع پیوسته و به پایان رسیده. می‌توانست ساعت‌ها میان آدم‌ها پیاده‌روی کند، بی‌آنکه کسی او را ببیند یا حضورش را احساس کند. یک شبح معلق میان دو جهان، مرده‌ای در میان زنده‌ها. مرده‌ای که با آخرین بوسه‌ی زندگیش در دم مُرد و این آخرین فکر او نیز مرده‌ای بیش نیست. گذشتِ قرنها او را نه بطور کامل ساییده کرده و از میان برده و نه بطور کامل مصون مانده. بلکه بدتر از آن همچون مجسمه‌ای قدیمی تنها خطوط اصلی او را به طرزی هولناک مخدوش کرده و تا ابد بحال خود رها کرده است. دیگر نه ترمیم می‌شود و نه به یکباره متلاشی می‌گردد.\nپرسه‌فونه با خود می‌اندیشد: «من زنده‌ای بودم که در خلائی شفاف و تهی پیش می‌رفت. افق قرمز بود و ابرهای سیاه بر فراز آسمان سنگینی می‌کردند و من در خلسه‌ای میان مرگ و زندگی می‌غلتیدم. ناگهان دستی مرا ربود و ابعاد دنیا چهارگانه شد. دیدم زمین واپسین نفس‌های خود را می‌کشد و جهان تاریک، خاموش و نابود می‌گردد. وقتی یک دستم را بالا بردم و چشم‌هایم را دوباره باز کردم؛ جهان نیز دوباره متولد شد. ولی ناگهان دیدم من به جهان مردگان هبوط کرده‌ام.»\nپرسه‌فونه در میان انبوه آدم‌ها راه می‌رفت ولی احساس می‌کرد گم شده است، که جایی برای رفتن ندارد. میل مبهم و مرموزی پرسه‌فونه را برای کشف مجدد احساسات خفته‌اش از این سو به آن سو می‌کشاند. یک‌بار دیگر میان آدم‌ها قدم برمی‌دارد، از میان آنها می‌گذرد، با آنها برخورد می‌کند... ناگهان وحشت‌زده چهره‌اش را با دست‌هایش می‌پوشاند و فریاد می‌زند: «چرا من این‌چنین گرسنه و تشنه به صلیب کشیده می‌شوم؟ چرا این‌چنین به دخمه‌های تاریکی فرو می‌غلتم؟ انگار هر روز جنینی در مغزم رشد می‌کند و دوباره می‌میرد، انگار موجودی شریر در من هر روز قطعه‌قطعه می‌شود و از قطعات گوشت پیکرش منی دیگر زاده می‌شود، انگار اسبی سیاه با سم‌ضربه‌هایش هر روز به جداره‌ی قلبم می‌کوبد. من از مکانی بیگانه و غریب که نمی‌دانم کجاست به مکانی بیگانه‌تر و غریب‌تر هبوط کرده‌ام و اکنون آنقدر مرده‌ام که از فناناپذیری و جاودانگی خود وحشت می‌کنم و چشمانم از بس این دالان‌های تار و کدر مرده‌ها را سابیده و از بس بر روی سطح اشیاء لغزیده دیگر هیچ‌چیز را باور نمی‌کنم. گویی من در میان کورها و کرها و نابیناها به دنیا آمده‌ام و دیگر هیچ‌چیز خلاء وسیع میان این دو جهان را پر نمی‌کند.»\nپرسه‌فونه در فضایی آکنده از گوشت و استخوان، فضایی آکنده از نفس‌های زهرآلود و سر و صدایی زجرآور حرکت می‌کرد، پیکرش تلوتلو می‌خورد طوری که انگار بر روی یک قطعه یخ ایستاده بود و فضای تهی اطرافش او را به سمت خود می‌کشید.\nپرسه‌فونه احساس می‌کرد حشراتی سمج و بادکرده به چهره‌اش هجوم می‌برند، مارهایی نامرئی از بدنش بالا می‌روند و ساقه‌هایی زمخت و خشن به دور گلویش پیچیده می‌شوند. مأیوس و نومید بر روی زمین زانو می‌زند، دست‌هایش را تا زیر چانه‌اش بالا می‌آورد و مانند کسی که بنا بر عادتی دیرینه با خود حرف می‌زند زیر لب می‌گوید: «پس از آن مدتی بود دیگر چیزی را احساس نمی‌کردم. نقش هر رویدادی وارونه و معکوس درونم ثبت می‌شد و من هیچ‌چیز را نمی‌فهمیدم. هیچ‌چیز را بطور کامل درک نمی‌کردم ولی علیرغم همه‌چیز هنوز زنده بودم. زنده‌ای گیج و مرده‌ای مبهوت. روزها در خواب می‌غلتیدم و شب‌ها به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌ماندم. گاهی اوقات طوری می‌شد که احساس می‌کردم از ناامیدی، اندوه و یأس مفرط امید می‌گیرم و پس از آن همه‌ی کنجکاوی من تنها در جهت پیدا کردن پاسخ یک سوال منعطف شد، می‌خواستم بدانم من چرا زنده هستم؟ چرا زنده هستم؟»\nپرسه‌فونه با پیکری از هم گسیخته برمی‌خیزد، نقاب جهان زیرین را به چهره می‌زند و از میان انبوه آدم‌ها به جهان مردگان باز می‌گردد.\nداستان «پرورش پروانه برای احمق‌ها»\nروزهای گرم تابستان که می‌شد، دوچرخه‌ام را بر‌می‌داشتم و همین‌طور رکاب می‌زدم. توی آن کوچه‌های داغ که آفتاب کفشان را سرخ می‌کرد از شدت داغی، من و دوچرخه‌ام هر جا که دلمان هوس می‌کرد می‌رفتیم. آن روزهای گرم تابستان، من و دوچرخه‌ام با تمام خیابان‌ها دوست بودیم، تمامشان. دغدغه‌ای نداشتیم که امروز یک روز از زندگی عقب افتاده‌ایم. من و دوچرخه‌ام فکر می‌کردیم، اگر تند تند برویم، می‌توانیم از زندگی جلو بیافتیم؛ من و دوچرخه‌ام تند تند رکاب می‌ِزدیم و همیشه از زندگی فرسنگ‌ها جلو می‌افتادیم و آخرش زیر سایه‌ی درخت چناری پارک می‌کردیم و منتظر زندگی می‌شدیم که به ما برسد. بعد برای اینکه حوصله‌مان سر نرود، یک بستنی یخی می‌خریدیم و پوستش را می‌کندیم و شروع می‌کردیم به لیس زدن. بستنی یخی، با طعم شاه‌توت، با آن رنگ سرخش. شروع می‌کردیم تمام بدن سرد و سرخ‌رنگش را لیس زدن. تمام سرخوشی بستنی یخی می‌رفت توی پوست ما. من و دوچرخه‌ام خیلی با هم دوست بودیم. با همدیگر و با خیابان‌ها و با آفتاب و با بستنی یخی و با...\nخاله‌ام پروانه پرورش می‌داد. پدرم همیشه می‌گفت که آخر کدام احمقی حاضر است پروانه بخرد. اما من همیشه با خودم فکر می‌کردم که اگر من به اندازه‌ی پدرم پول داشتم، همه‌ی پول‌های‌ام را پروانه می‌خریدم. تخیلات بچگی بود، چون بعدها هیچ وقت این کار را نکردم. بعدها، همه چیز بعد شد...\nخاله صبح‌ها صبحانه می‌داد. کره و مربا. هیچ وقت به من نمی‌گفت که چرا زیاد کره برداشته‌ام. هیچ وقت به من نمی‌گفت که انگشتم را در شیشه‌ی مربا نکنم. همیشه می‌خندید. یادم نمی‌آید هیچ صبحی خاله را اخمو دیده بوده باشم. بعد از اینکه چایی‌ام را می‌خوردم، خاله می‌رفت توی حیاط. من هم می‌رفتم دنبالش. خانه‌ی خاله عجیب بود. عجیب و دوست‌داشتنی. از حیاط که به بنای خانه نگاه می‌کردی، تمام در و دیوار پر شده بود از گل‌ها و گیاهان عجیب و پیچ خورده. سبز، زرد، نارنجی، بنفش، زرد فسفری! دور تمام پنجره‌های چوبی، پیچک‌ها پیچیده بودند. از حیاط که نگاه می‌کردی، قیافه‌ی خانه خیلی مهربان بود. خانه قدیمی بود، اما هیچ کجای‌اش خراب و خرابه نشده بود. همه جای‌اش سرپا بود و سرزنده. خانه قدیمی بود ولی نمرده بود؛ پر بود از زندگی. همیشه فکر می‌کردم خانه‌ی خاله‌ام جادو دارد و من همیشه این را دوست داشتم. یک بار از او پرسیدم که آیا خانه‌اش جادویی است؛ او فقط با دلی باز خندید و مرا بوسید. خاله اندکی پشتش خم شده بود. اما هیچ صبحی ندیدم که موهای‌اش آشفته باشد. خاله می‌رفت توی باغچه‌ها و شروع می‌کرد آواز خواندن. من نمی‌فهمیدم چه شعری می‌خواند، به نظرم به زبان خودمان نبود، ولی هر چه بود خیلی دوست‌داشتنی بود. خاله آواز می‌خواند و به من می‌گفت وقتی آواز می‌خواند با آن آب‌پاش گنده، روی گل‌ها، روی سبزه‌ها آب بریزم. مدتی که می‌گذشت، ناگهان یک عالمه بوی عطر می‌پاشید توی هوا. آدم دلش می‌خواست، بوها را بغل کند. بعد خاله آوازش را عوض می‌کرد؛ آن وقت بود که پروانه‌ها می‌آمدند. پروانه‌ها هر کدامشان یک رنگی بودند. زرد، سفید، آبی، صورتی...؛ اما یادم نمی‌آید که هیچ پروانه‌ای رنگ و وارنگ بوده باشد. پروانه‌های خاله هر کدامشان فقط یک رنگ داشتند. خاله می‌گفت گل‌ها از پروانه‌ها رنگ می‌خرند و به جای‌اش بهشان بو می‌فروشند. من به پروانه‌ها نگاه می‌کردم و پروانه‌ها، عین دانه‌های برف که با ناز می‌رقصند و آرام پایین می‌آیند، آرام آرام و بی‌وسواس به هر کجا که دلشان می‌کشید، پر می‌کشیدند.\n«واقعا؟ ولی... نمی‌خواید یه بار دیگه بهش نگاه کنید آقا؟»


- عکسهای تک رنگ Will Le با نوردهی طولانی - گالری عکس وان پیکس . 1PiX online photo gallery\nعکسهای تک رنگ Will Le با نوردهی طولانی\nwill اهل شهر کوچکی به نام Miri در مالزی است . او عکاسی را هنگامی که در کالج دانش آموز بود شروع کرد و تقریباٌ تمام پس اندازش را قبل از اینکه چیزی درباره عکاسی بداند برای خرید اولین دوربین دیجیتال خود خرج کرد . او دوربینش را هر جا که میرفت به همراه داشت و شروع به گرفتن عکسهای پورتریت و منظره نمود . پس ازچند سال که مشغول عکاسی و ویرایش عکس ، علاقه او افزایش یافت و عکاسی را جدی تر گرفت . او اولین دوربین DSLR خود را خرید و شروع به کشف تواناییهای خود در عکاسی نمود . همچنین او عکسهای خود را در سایت Flickr آپلود کرد که نقطه شروعی برای وی بود زیرا از چند عکاس با استعداد الهام گرفت . پس از تجربه کردن عکاسی ماکرو و پورتریت ، او به عکاسی از مناظر علاقه مند شد . او قبل از اینکه به ترکیب دیجیتال علاقه مند شود ، مجذوب تاثیر HDR بود و سپس علاقه مند به انواع مختلف فیلترهای ND در جلوی لنز برای گرفتن عکسهایی که هم اکنون میگیرد شد .\nاو عاشق روش مینیمال برای نمایش دادن سادگی در کارهایش است که اساس تمام چیزهایی است که او به دست آورده است.\nاو عاشق استفاده کردن از دو عنصری است که در فضایی یکسان با هم جور در نمی آیند و سعی میکند یک هارمونی و ارتباط بین دو عنصر خلق کند. زیبایی ارائه کارها به صورت سفید وسیاه این است که ما هیچگاه نمیدانیم که هنگام عکاسی ، کار نهایی به چه صورت خواهد بود.\nهر شخص تفسیر خاص متفاوتی ازسبک سیاه و سفید درد اگرچه آنها از یک موضوع و در یک زمان عکاسی میکنند . تجسم عکس نهایی که او قصد نشان دادنش را به بیننده دارد راهنمای مهم اوست هنگمی که میخواهد لحظه مناسب را گرفتن عکس انتخاب کند.\nهمانطور که او همواره به خود یادآوری میکند هنگام فکر کردن به موضوعی که میخواهید روی آن کار کنید هیچ چیزی بیهوده نخواهد بود . Will Le در سفر خود برای یافتن مسیر عکاسی دلخواهش ، او از اینکه چگونه اجسام عادی مانند یک صندلی شکسته میتواند کاملاً متفاوت و زیباتر از آنچه ما میبینیم در عکس جلوه کند شگفت زده شده بود . به نظر میرسد تمام اجسام اطرافمان زیباییشان را مخفی کرده اند و احتیاج به کاوش دارند . در زیر عکسی به نام " رویای شکسته" وجود دارد که او از صندلی پوسیده ای که کنار جاده پیدا کرده بود گرفته ، صندلی شکسته و غیر قابل تعمیر بود . او صندلی را برداشت و در آب قرار داد و از آن عکس سیاه و سفید گرفت و از عکسهای مورد علاقه وی در سفر تبدیل شد .\nترجمه: سامان فرزام مترجم کلوپ عکس ایران\nبعدی عکسهای تک رنگ Will Le با نوردهی طولانی\nبرگزیدگان بیستمین تجسمی جوانان معرفی شدند\nبیستمین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی جوانان با معرفی برگزیدگان و اهدای جوایز در سالن علامه محمد تقی جعفری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علی آباد کتول، عصر سه شنبه پنجم ...\nپنحشنبه ۷ شهريور ۱۳۹۲\nنمایشگاه عکس تئاتر ، صحنه در قاب ۲\nمجموعه ای از عکس های تئاتر مجید حجتی از 8 تا 13 اردیبهشت ماه 97 در گالری کتابخانه مرکزی شهرداری اصفهان با عنوان" نمایشگاه عکس تئاتر ، صحنه در قاب ...


فقط بیوگرافی و عکس خوانندهای ایرانی Biography-photo-Irani - بیوگرافی محمد اصفهانی\nتبریک عید فطر بیوگرافی سیاوش شمس بیوگرافی زنده یاد افشین مقدم بیوگرافی ناصر مسعودی بیوگرافی مانی رهنما تبریک رمضان بیوگرافی عارف بیوگرافی محمد و علی سعیدی بیوگرافی سعید جعفرزادهT بیوگرافی علی اصحابی بیوگرافی فرزاد فرزین بیوگرافی استاد غلامحسین بنان بیوگرافی استاد عبدالوهاب شهیدی بیوگرافی محمدرضا عیوضی بیوگرافی مارتیک بیوگرافی استاد حسین علیزاده بیوگرافی عماد رام بیوگرافی عبدالحسین مختاباد بیوگرافی اسماعیل ادیب خوانساری بیوگرافی حسام الدین سراج بیوگرافی استاد شهرام ناظری استاد بهمن علاءالدین (مسعود بختیاری) بیوگرافی علیرضا بلوری بیوگرافی محمود محمودی خوانساری بیوگرافی علی عبدالمالکی بیوگرافی مسعود فردمنش بیوگرافی محسن نامجو بیوگرافی علی جهاندار بیوگرافی ایرج مهدیان مهدی موعود\nدر سحرگاه روز 14 تیر ماه سال 1345 همزمان با میلاد پیامبر اكرم (ص) و امام جعفر صادق (ع) حوالی اذان صبح ، محمد مهدی واعظ اصفهانی در خیابان 17 شهریور ( میدان شهدا ) تهران به دنیا آمد . پدر ایشان اهل اصفهان بودند و مادر ایشان متولد تهران هستند اما بواسطه ایشان هم اصلیت اصفهانی دارند . از نوادگان وحید دستگردی (شاعر معروف) ، تك فرزند خانواده و متاهل هستند .© TopTaraneh.com\nمرحوم پدر ایشان وقتی زمزمه و صداهای محمد را شنیدند و تشخیص دادند كه می تواند بخواند سعی كردند با راهنمایی و سوق دادن وی به سمت قرآن كریم به خواندن وی شكل و جهت ببخشند .\nتحصیلات ابتدایی را در دبستان علوی به پایان برد و در مسابقات قرآن قبل از انقلاب در رده نوجوانان مقام كسب كرد . به خاطر كسب مقام در مسابقات قرآن قرار شد به كویت اعزام شود كه این سفر به خاطر مخالفت مادر لغو شد . از اوان کودکی قرائت قرآن کریم را به سه روایت نزد اساتید وقت آموخته و از شیوه های مختلف این فن به ویژه شیوه استاد "مصطفی اسماعیل" بهره مند شده است . تاکنون در محافل مهم بسیاری از حضور دکتر اصفهانی برای قرائت قرآن استفاده شده است .\nگفته های خانم زهرا شجاعی رئیس سازمان مشاركت زنان را از 12 بهمن سال 1357 بخوانید : « روزی كه قرار بود امام وارد ایران شود، دوازدهم بهمن، كمیته ای برای استقبال اولیه از ایشان در فرودگاه شكل گرفت. كمیته، نمایندگانی از اقشار مختلف مردم را برای حضور در سالن فرودگاه (سالنی كه در حال حاضر خراب شده است) انتخاب كرد. از میان دانشجویان نیز 150نفر انتخاب شدند، از هر دانشكده ای یك خانم و یك آقا. من هم به عنوان نماینده خانم دانشكده خودمان برای استقبـال انتخـــاب شـدم و مهندس\nعلاقه مندان از میان آقایان ، دانشجویان و دانش آموزان چون از نظر سنی از همه كوچكتر بودند، به بالكن برده شدند، اتفاقاً بالكن مشرف به سالن بود. اول قرآن توسط دكتر محمد اصفهانی واعظی كه آن موقع 8 - 7 ساله بود[که البته ایشان آن موقع ۱۲ سال سن داشتند]، قرائت شد و بعد پیام دانشجویان. آنگاه سرود «خمینی ای امام » را دانشجویان و دانش آموزان اجرا كردند. بعد از استقرار امام نیز من به عنوان خبرنگار در اطراف محل اقامت امام حضور داشتم. فرم‌هایی به ما داده بودند كه هر اتفاقی در آن حوالی می‌افتاد، در آن فرم‌ها یادداشت می‌كردیم. یك شب هم به اتفاق چند دانشجو، توانستیم با امام ملاقات خصوصی داشته باشیم »© TopTaraneh.com\nایشان با رتبه 176 كنكور در رشته پزشكی در تهران مشغول تحصیل شدند و سر انجام در سال 1376 فارغ التحصیل در رشته دكترای پزشكی در طب عمومی شدند . محمد جوان بواسطه دایی خود كه اهل هنر و از علاقه مندان سرسخت موسیقی است به آقای شجریان معرفی شدند و ایشان گفتند كه صدای شما به درد آواز می خورد . بعدها با آقای فریدون شهبازیان آشنا شدند و ایشان محمد اصفهانی را به سمت موسیقی پاپ سوق دادند و اولین كار ایشان با نام فرصت بدرود با شعری از استاد دكتر قیصر امین پور و آهنگ محمد جوان و تنظیم استاد فریدون شهبازیان در سال 1376 از صدا و سیما پخش شد .\nمرحوم پدر ایشان هم صدای خیلی خوبی داشتند و نیز پزشك هم بودند و در زمان رژیم شاه جزو عناصر انقلابی به شمار می آمدند . پدر ایشان بارها و بارها زندانی شدند و فشار شكنجه های شدید را متحمل شدند و در سال 1359 و در زمانی كه محمد تنها 14 سال داشت به سبب شكنجه هایی كه در زندانهای شاه متحمل شدند سكته كرده و در گذشتند .\n« آوای فاخته » اولین سریالی بود كه تیتراژش را اصفهانی اجرا كرد .\nبابك بیات در مورد او گفت :« آهنگ آسیمه سر را آنقدر نگاه داشتم تا یك صدای مناسب اجرا پیدا كنم و خوشحالم كه این امانت را به صاحب اصلیش سپردم . »\nمدرك رسمی غریق نجات از فدراسیون و اتفاقا خط بسیار خوشی دارند و چند سالی را هم در رادیو بواسطه شغلش نویسندگی كرد .\nیكی از بهترین خاطرات ایشان انصراف از طلاق زوجی بواسطه آهنگ حسرت بوده و دیگری هم مربوط به دوره كارورزی است : «در دوره كارورزی كه مشغول تحصیل پزشكی بودم آقایی كه سكته مغزی كرده بود را به بخش ما آوردند . من زیر نظر استادمان در بخش مغز و اعصاب كار می كردم . پزشكها امیدی به زنده ماندن این مرد نداشتند خانواده اش هم همینطور ، چون او در حالت بیهوشی بود . اما ایشان بعد از ده روز كه تحت مراقبتهای شدید ما قرار داشت با روند غیر عادی و معجزه آسایی بهبود یافت . آن روزی را كه خانواده اش در حال بردن او به خانه بودند هرگز فراموش نمی كنم ، این روز یكی از بهترین روزهای زندگی ام بود . دنیای پزشكی سرشار از این لحظه های شیرین است .»\nدر زمینه كارهای هنری فرد بسیار با وسواسی هستند به همین خاطر ترجیح می دهند كه كمتر كار كنند اما كار خوب به مردم عرضه كنند . نمونه بارز آن را می توان آلبوم بركت دانست كه پس از حدود 30 ماه بعد از آلبوم هفت سین به بازار آمد و به دست علاقه مندان رسید . آلبومهای النور ، گلچین ، حسرت ، فاصله ، تنهاترین سردار ، تنها ماندم ، ولایت عشق ، ماه غریبستان ، نون و دلقك ، هفت سین ، بركت ، جمعا 11 آلبومی هستند كه دكتر محمد اصفهانی تا به امروز به بازار عرضه كرده است . هم اكنون مشغول تهیه كارهای تصویری كنسرت های اصفهان و تهران با نام حضور 1 و حضور 2 است كه به زودی به بازار عرضه می گردد .\n« دکتر محمد اصفهانی نه تنها یک خواننده و آهنگساز یگانه و بی همتاست بلکه الگوی شخصیتی ایده آلی برای نسل جوان بشمار می آید . مراجعه به یک بیوگرافی ساده و کوتاه از زندگی او این مطلب را اثبات می کند . اصفهانی صدای ماندگاری است که تا قرون دیگر هم نظیر آن ظهور نخواهد کرد . او از این موهبت الهی توانسته به بهترین شکل استفاده کند . فلسفه وجود و مضامین عارفانه را در قالب سمفونی عظیم موسیقایی و به نحو احسن ارائه کرده است . بطور مثال ضرب تنبکی که به آلات موسیقی غربی تبدیل میشود و در طول آن ملودی کاملا ایرانی حاکم است ترانه ای می شود که صدای هنرمند ما در آن طنین انداز شده و خانه دل را ویران می کند و اتفاقا خانه دل نام می گیرد و یا نوای تارهای قانون که آغازگر یک ملودی و ترانه عظیم و باشکوه میشود که ابرهای تار دل آدمی را کنار می زند تا آفتابهای مهربان ترانه ای ازلی را به شنونده یادآوری کنند و اتفاقا آفتاب مهربانی نام می گیرد . او دل شکوه گری دارد که شکوه می سازد و یا از شکایت هجران ، با تو می گوید . شب افروزی که دلواپسی هایم را با صدایش مرهم میگذارد . معصومیتی که از دست رفته را جز او و نوای او که می تواند بازگو کند که دلها باورکنند دلها را . فقط سوز نای سوزناکش می تواند به من و تو بفهماند که ماه غریبستان در چاه غم فریاد میزند تنهایی اش را و یادگار او برای من و تو همان فریاد است و پنجره هایی که برایمان رو به عالم بالا میگشاید . هنرمند دستت را می بوسیم و به یادت داغ از دل می زدائیم چرا که غمت از هرچه شادی دلگشاتر است . با صدای تو پرنده ای شدیم و شب تار را در نوردیدیم ... »\nبرچسب ها: بیوگرافی محمد اصفهانی،\nنوشته شده در تاریخ سه شنبه 13 بهمن 1388 توسط mohammad


گزارش کارگاه «اصول ارایه طرح و فنون انجام مذاکرات تجاری» - ictstartups.ir\nگزارش کارگاه «اصول ارایه طرح و فنون انجام مذاکرات تجاری»\n۱۰ مهر ۱۳۹۷ساعت۱۲:۳۵\nکارگاه «اصول ارایه طرح و فنون انجام مذاکرات تجاری» روز دوشنبه و سه‌شنبه، ۲۶ و ۲۷ شهریورماه ۱۳۹۷ در مرکز توانمندسازی و تسهیل‌گری کسب‌وکارهای نوپای فاوا آذربایجان شرقی برگزار شد.\n«سعید هاشمی خیابانی» مدرس این کارگاه به مباحثی ازجمله، «مفهوم مذاکره»، «انواع مذاکره»، «اصول و آداب مذاکره» و «مدیریت فرایند مذاکره» پرداخت.\nمذاکره در تعریف امروزی به فرآیندی گفت‌وگومحور اطلاق می‌شود که روی یک موضوع مشخص به‌منظور حل یک اختلاف یا رسیدن به منافع مشترک بین دو یا چند نفر یا گروه انجام می‌پذیرد. یکی از مهم‌ترین عناصر در تعاریف امروزی از مذاکره، فرایندی بودن مذاکره است. فرایندی که طی آن دو طرف مذاکره‌کننده تلاش می‌کنند تعارضات موجود را از بین برده و به توافق برسند. به‌عبارت‌دیگر مذاکره یک اتفاق منفرد و تک‌مرحله‌ای نیست، بلکه زنجیره‌ای از فعالیت‌ها و اقدامات مختلف است که برخی از آن‌ها حتی پیش از آغاز گفتگو انجام می‌شوند. در زنجیره فعالیت‌های موردنظر، هدف تامین منافع متقابل است. بر این اساس مهم‌ترین پایه مذاکره، شناخت درست و بازنگری است.\nتفاوت چانه‌زنی و مذاکره\nچانه‌زنی، زمانی مورداستفاده قرار می‌گیرد که یک استراتژی رقابتی در میان باشد و برد هر طرف به قیمت باخت طرف دیگر منجر شود. اما در مذاکره طرفین با تعامل سازنده تلاش می‌کنند حداکثر منافع را برای خود و طرف مقابل تامین کنند.\nآیا مذاکره همیشه یک راه‌حل مناسب است؟\nبرخلاف آنچه به نظر می‌رسد مذاکره همیشه راه‌حل مناسب نیست. در موارد زیر بهتر است مذاکره نکنید:\n۱-اگر این خطر وجود دارد که همه‌چیز را از دست بدهید.\n۲-اگر طرف مذاکره خواسته‌های غیراخلاقی دارد.\n۳-زمانی که نتیجه برایتان مهم نیست.\n۴-زمانی که انتخاب جایگزین مناسبی نداریم.\n۵-زمانی که زمان ما ارزش بیش‌تری دارد.\n۱-مذاکره بر مبنای رقابت و سبقت جویی (Competitive):\nشخصیت‌های رقابت‌جو در مذاکره، بر نتیجه مذاکره متمرکز هستند و فقط نتیجه مذاکره است که برای آن‌ها اهمیت دارد. آن‌ها در اغلب اوقات مذاکره حالت تهاجمی به خود می‌گیرند.\nبا توجه به دو نشانه حالت تهاجمی و نتیجه‌گرا بودن می‌توانید در مذاکره‌هایتان به‌سرعت، یک مذاکره‌کننده رقابت‌جو را تشخیص دهید.\n۲-مذاکره بر مبنای تشریک‌مساعی و همکاری (Collaborative):\nدر بین انواع روش‌های مذاکره، مذاکره‌کنندگانی که اهل همکاری هستند، اغلب منافع و احساس طرف مقابل‌مذاکره را درک می‌کنند. اصلی‌ترین علاقه این طیف از مذاکره‌کنندگان، یافتن راه‌حل‌هایی است که منافع هر دو طرف را حفظ کند.\nشما می‌توانید با دقت به نوع عکس‌العمل فرد مقابل در طی مذاکره و نوع برخورد او با خواسته‌هایتان، به‌راحتی متوجه شوید که آیا کسی که در حال مذاکره با او هستید یک مذاکره‌کننده معتقد به همکاری هست، یا خیر.\n۳-مذاکره بر مبنای مصالحه و سازش (compromising):\nویژگی مذاکره‌کنندگان سازش‌پذیر، یافتن راه‌حلی عادلانه برای طرفین مذاکره است، البته این گروه از مذاکره‌کنندگان، برای راضی کردن طرف مقابل، حاضر می‌شوند که امتیازهای بیش‌تری به او واگذار کنند. دقت داشته باشید آن‌ها احساسات طرف مقابل را تحریک می‌کنند و گاه امتیازات بسیار بزرگی از طرف مقابل‌مذاکره می‌گیرند.\n۴-مذاکره بر مبنای اجتناب و موقوف کردن (Avoiding):\nدر انواع مذاکره، این نوع از مذاکره بدترین آن‌ها است. طیف اجتناب‌کنندگان، در اصل، هیچ علاقه‌ای به مذاکره ندارند و اگر هم مجبور شوند و در مذاکره‌ای شرکت کنند، به دلیل ترس و استرسی که از مذاکره دارند همیشه سعی می‌کنند که راه فراری برای رهایی از آن بیابند.\nهیچ بعید نیست که آن‌ها در وسط جلسه، موردی را بهانه کرده و جلسه را با این ترفند به پایان برسانند. این گروه از مذاکره‌کنندگان، گاه حتی در مراحل حساس مذاکره، موضوع سخن را عوض می‌کنند یا با کش دادن یا معلق نگاه‌داشتن مذاکره، شما را ناچار به قبول شرایط خود می‌کنند.\n۵-مذاکره بر مبنای مطابقت و موافقت (Accommodating):\nاین طیف از مذاکره‌کنندگان، برای برقراری ارتباط، بهبود و ارتقای رابطه با طرف دیگر مذاکره، زمان زیادی اختصاص می‌دهند. مذاکره‌کنندگان اهل تطبیق و موافقت، نسبت به زبان بدن افراد، احساسات و نوع ارتباط‌گیری آن‌ها، بسیار حساس و هوشیار هستند و خود نیز در تمامی این موارد، سعی در ارایه رفتار و علائمی مثبت دارند.\nشما می‌توانید به‌راحتی از صرف وقت و طرز دقت آن‌ها به سخنانتان و تلاشی که برای درک منظور شما می‌کنند مذاکره‌کنندگان متعلق به این طیف را تشخیص دهید.\nمذاکره‌کنندگان موفق جسور هستند و همه‌چیز را به چالش می‌کشند. آن‌ها می‌دانند که همه‌چیز قابل‌مذاکره است. «شعور مذاکره» موضوعی است که باعث تفاوت بین مذاکره‌کنندگان و سایر مردم می‌شود.\nبه خاطر داشته باشید که جسور بودن با خشن بودن متفاوت است. وقتی در عین فکر کردن به منافع خود، به منافع دیگران هم احترام می‌گذارید، دارید جسارت به خرج می‌دهید اما زمانی که بدون توجه به منافع دیگران، تنها منافع خود را می‌بینید، درواقع خشن هستید. جسور بودن بخشی از شعور مذاکره است.\nتعداد آدم‌هایی که نمی‌توانند دست از صحبت کردن بردارند حیرت‌انگیز است. اما مذاکره‌کنندگان سوالات اکتشافی می‌پرسند و بعد ساکت می‌شوند.\nبسیاری از درگیری‌ها را می‌توان به‌سادگی حل کرد، البته اگر یاد بگیریم چطور گوش کنیم. نکته این است که گوش کردن، هنر فراموش‌شده‌ای است. آن‌قدر حواسمان به این است که دیگران حتما حرف‌های ما را بشوند، فراموش کرده‌ایم باید گوش کنیم.\nشما می‌توانید به‌طرف مقابل اجازه بدهید بیشتر حرف‌ها را بزند و از این طریق به شنونده موثری تبدیل شوید. با پرسیدن سوالاتی با پایان باز، مذاکره‌کننده مقابل را مجبور به صحبت کردن کنید؛ سوالاتی که نتوان با یک «بله» یا «نه» ساده به آن‌ها پاسخ داد.\nتا جایی که می‌توانید پیش از مذاکره اطلاعات مربوط را جمع‌آوری کنید. نیازهای آن‌ها چیست؟ چه فشاری احساس می‌کنند؟ چه گزینه‌هایی دارند؟ انجام دادن این تکالیف، برای مذاکره موفق حیاتی است. بدون درک وضعیت طرف مقابل نمی‌توانید تصمیم دقیقی بگیرید. هرچه اطلاعات بیشتری درباره افرادی که با آن‌ها مذاکره می‌کنید داشته باشید، قوی‌تر خواهید شد.\nهمیشه آماده‌باشید میز مذاکره را ترک کنید\nهرگز بدون داشتن چندین گزینه مذاکره نکنید. اگر زیاد به نتیجه مثبت یک مذاکره امید بسته باشید، توانایی نه گفتن را از دست خواهید داد. زمانی که به خودتان بگویید «اگر به توافقی که رضایت‌بخش نباشد نرسیم، مذاکره را ترک خواهم کرد»، طرف مقابل متوجه خواهد شد که جدی و مصمم هستید. عزم شما آن‌ها را مجبور به سازش خواهد کرد.\nصبور بودن برای ما انسان‌ها خیلی سخت است. ما می‌خواهیم هرچه زودتر کار را تمام کنیم. اگر عجله کنید، احتمال این‌که اشتباه کرده و پولتان را روی میز از دست بدهید، وجود دارد. اگر طرف مقابل عجله داشته باشد، صبوری شما می‌تواند برایش ویرانگر باشد، زیرا او به این باور می‌رسد که شما برای انجام معامله، تحت‌فشار نیستید. پس چه‌کار می‌کند؟ او برای اینکه شما را ترغیب به موافقت کند، امتیاز خواهد داد.\nمذاکره‌کنندگان موفق، خوش‌بین هستند. اگر انتظار بیشتری داشته باشید، چیز بیشتری کسب خواهید کرد. یک استراتژی اثبات‌شده برای دستیابی به نتایج بهتر این است که با موضعی تهاجمی آغاز کنید. فروشندگان باید از خریدار، قیمتی بیش ازآنچه انتظار دارند بخواهند و خریدار هم باید پیشنهادی کمتر ازآنچه حاضر است پرداخت کند، بدهد. افرادی که هدفشان بزرگ‌تر است عملکرد بهتری دارند. در مقابل، اگر انتظاراتتان پایین باشد، احتمالا به نتیجه‌ای کمتر از نتیجه مطلوب خواهید رسید.\nما به خاطر همان دلایلی که تصمیم به معامله گرفته‌ایم معمولا تمایل داریم روی فشاری که به خودمان می‌آید تمرکز کنیم. اگر در این دام بیفتید، علیه خودتان عمل کرده‌اید و طرف مقابل قوی‌تر به نظر خواهد رسید. وقتی روی محدودیت‌های خودتان تمرکز می‌کنید، اصل ماجرا را نمی‌بینید. اما یک مذاکره‌کننده موفق می‌پرسد «طرف مقابل در مذاکره تحت چه فشاری است؟» وقتی‌که دلایل طرف مقابل برای تسلیم شدن را بشناسید، احساس قدرت بیشتری خواهید کرد. بخش بزرگی از قدرت مذاکره شما از فشار روی طرف مقابل ناشی می‌شود. آن‌ها حتی اگر بی‌خیال هم به نظر برسند، باز ناگزیر نگرانی‌هایی دارند. کار شما این است که این نگرانی‌ها را ریشه‌یابی کنید. اگر کشف کردید که آن‌ها تحت‌فشار هستند، دنبال راه‌هایی بگردید که بتوانید از این فشار به نحوی برای رسیدن به نتیجه بهتر برای خودتان استفاده کنید.\nبه‌طرف مقابل نشان بدهید که چطور نیازهایش برآورده خواهد شد\nمذاکره‌کنندگان موفق همیشه از دید طرف مقابل به قضیه نگاه می‌کنند. هرکسی دنیا را به شکلی متفاوت می‌بیند، بنابراین اگر بتوانید سر از دید طرف مقابل به قضیه دربیاورید، یک گام پیش خواهید افتاد. به‌جای اینکه سعی کنید در مذاکره برنده شوید، سعی کنید طرف مذاکره را درک کنید و به او راه‌هایی برای دستیابی به احساس رضایت نشان دهید. اگر به‌طرف مقابل کمک کنید احساس رضایت کند، او هم تمایل بیشتری به برطرف کردن نیازهای شما خواهد داشت. این به آن معنا نیست که باید تسلیم مواضع او شوید. رضایت یعنی منافع اساسی او تامین شود، نه اینکه تمام خواسته‌هایش برآورده گردد. منافع اساسی را با مواضع/تقاضاها اشتباه نگیرید.\nموضع/تقاضای او چیزی‌ست که می‌گوید می‌خواهد به دست آورد، اما منافع اساسی چیزی است که او واقعا به آن‌ها نیاز دارند.\nهر وقت چیزی می‌دهید، در مقابل چیزی بگیرید. همیشه یک ارتباط ایجاد کنید. «این کار را خواهم کرد، اگر شما این کار را بکنید». در غیر این صورت دارید از طرف مذاکره دعوت می‌کنید که از شما امتیاز بگیرد. زمانی که چیزی را بلاعوض به او می‌دهید، او احساس می‌کند این امتیازها حق اوست و تا زمانی که امتیازهای بیشتری نگیرد راضی نخواهد شد. اما اگر او مجبور شود از شما امتیاز بگیرد، احساس رضایت بیشتری نسبت به زمانی خواهد داشت که این امتیاز را در برابر هیچ و پوچ به دست آورده باشد.\nزیاد اتفاق می‌افتد که مذاکرات به این دلیل که یک یا هر دو طرف مذاکره به دلیل مشکلات شخصی بی‌ربط به معامله از مسیر منحرف شده‌اند، به شکست بیانجامد. مذاکره‌کنندگان موفق روی حل مشکلات تمرکز می‌کنند، که یعنی چطور به توافقی برسیم که به نیازهای هر دو طرف پاسخ بدهد. تمرکز وسواسی روی شخصیت طرف مذاکره یا روی مسایلی که مستقیما به معامله مربوط نیستند می‌تواند باعث کارشکنی در روند مذاکره شود. اگر کسی گستاخ است یا کار کردن با او سخت است، سعی کنید رفتار او را درک کنید و حرف و رفتارش را به خود نگیرید.\nپیش از آن‌که وارد مذاکره شوید حداقل‌های خود را بشناسید. دانستن کف خواسته‌های خودتان و همچنین چه چیزهایی «غیرقابل‌مذاکره» است، به شما کمک زیادی خواهد کرد. دانستن این موضوع قبل از ورود به مذاکرات به این دلیل مهم است که بسیاری اوقات در هیجانات مبادله و مذاکره برای رسیدن به یک توافق، طرفین وسوسه می‌شوند برای دستیابی به توافق، به سازش‌هایی تن بدهند که تمایلی به آن‌ها نداشته‌اند.\nدر صورت امکان، با زیردست‌ها مذاکره نکنید. مطمئن شوید فردی که با او مذاکره می‌کنید، قدرت و اختیارات لازم برای تایید توافق مورد مذاکره را داشته باشد. آخرین چیزی که می‌خواهید این است که مجبور شوید برای رسیدن به توافق زمان و انرژی غیرضروری بگذارید، آن‌هم فقط به این دلیل که روال پرشتاب مذاکره در میانه راه به خاطر لزوم موافقت مدیری دیگر از شرکت مقابل، به مانع بزرگی برخورد کرده است. مذاکره‌تان را با بالا رتبه‌ها شروع کنید تا کمترین اتلاف وقت را داشته باشید.\nزمانی که به توافق کلامی رسیدید، بلافاصله آن را بنویسید. داشتن جزئیات کتبی توافق می‌تواند در صورت به شکست انجامیدن مذاکرات در آینده به هر دلیلی، مفید باشد.\nدر بهترین شرایط توافق، هر دو طرف مذاکرات سود خواهند برد. به‌بیان‌دیگر، هر دو طرف باید احساس کنند که به توافق خوبی رسیده‌اند. هرگز بدون هدف دستیابی به بهترین نتیجه برای طرف مقابل، وارد مذاکره نشوید، بلکه با هدف پیدا کردن زمینه‌های مشترکی که همه طرفین درگیر را بهره‌مند می‌کنند وارد مذاکره شوید.\nاغلب اوقاتی که توافقی حاصل می‌شود، یک جدول زمانی واقعی هم برای اجرایی شدن آن پس از توافق تهیه می‌شود. مهم است که هر دو طرف مذاکره، انتظارات واقعی از توافق داشته باشند. جدول زمانی باید بخشی از توافق اولیه باشد تا انتظارات همه واقع بینانه شود. همچنین داشتن فهرستی از معیارها، جداول زمانی و برنامه پرداخت (در صورت لزوم) کمک می‌کند که انتظارات همه افراد قابل مدیریت شوند.\nعملکرد شما از همه‌چیز مهم‌تر است\nتمام چیزهای خوب و حتی چیزهایی که خیلی خوب نیستند، زمانی به پایان می‌رسند، بنابراین حتما درباره این‌که چطور یک توافق به پایان می‌رسد یا فسخ می‌شود بحث کنید. هر دو طرف باید یک استراتژی خروج، برای وقتی‌که توافق انتظارات آن‌ها را برآورده نکرد، داشته باشند.\nازجمله قوانین توصیه‌شده در مذاکره این است که اگر کسی در مذاکره به شما دروغ گفت و شما متوجه شدید که او دروغ می‌گوید، نباید این مساله را مطرح کنید. به عبارتی، ما اصلا حق نداریم طرف مقابلمان را ضایع کنیم. چرا که در مذاکره، طرف مقابل یا همکار من است یا دوست یا یکی از اعضای خانواده من. باید به یاد داشته باشیم که به‌هرحال، می‌خواهم رابطه‌ام را با این فرد ادامه بدهم و اگر بخواهم دروغش را به رویش بیاورم، برای خودم نامطلوب خواهد بود چرا که حرمت‌ها از بین می‌رود و دیگر به‌سختی می‌توان رابطه را ادامه داد. به همین دلیل در مذاکره مفهومی داریم به نام «پل طلایی». این مفهوم که یک قانون خیلی قدیمی چینی است، می‌گوید اگر دشمن به شما حمله کرد و از پلی بر روی رودخانه‌ای گذشت، پل پشت سرش را خراب نکنید؛ چون وقتی دشمن بداند دیگر راه برگشتی ندارد، انرژی و تلاشش برای شکست دادن شما مضاعف خواهد شد. در عوض بروید و پل پشت سرش را از طلا بسازید تا اگر خواست عقب‌نشینی کند، احساس کند که روی این پل طلایی، حتی عقب‌نشینی هم افتخار است. پس ما، نه‌تنها نباید طرف مذاکره‌مان را ضایع کنیم، بلکه حتی موظف هستیم کمک کنیم که او خطایش را به شیوه آبرومندانه‌ای بپوشاند و عقب‌نشینی کند. در این صورت، رابطه قابل‌ترمیم خواهد بود. مطرح کردن دروغ و خیانت دیگران، تنها در حالتی معنا پیدا می‌کند که تصمیم گرفته باشیم دیگر تحت هیچ شرایطی به دوستی و همکاری با آنان ادامه ندهیم.\nما شروع‌کننده مذاکره باشیم یا طرف مقابل؟\nبه خاطر داشته باشید یکی از مراحل مهم در مذاکره شروع مذاکره است. نخستین جملات و مواضع شما، موقعیت شما را در ادامه مذاکره تعیین خواهد کرد. موضع اولیه، کلمات و لحن صحبت شما پیامی را برای طرف مقابل می‌رساند و او بر اساس همین پیام در مورد استراتژی خود در ادامه مذاکره با شما تصمیم می‌گیرد. نخستین پیشنهادی که در مذاکره می‌کنید مانند یک مبنا و ستون مستحکم در مذاکره عمل می‌کند و حداکثر منافع قابل‌دستیابی برای شما را مشخص می‌کند.\nباوجود موارد زیر قطعا شروع‌کننده مذاکره شما باشید:\nوقتی در زمینه موردنظر دارای اطلاعات کامل و تجربه بیشتر هستید و از قبل می‌دانید نتیجه مذاکره چه خواهد شد.\nوقتی طرف مقابل را به‌خوبی می‌شناسید و از خواسته‌ها و خلق‌وخوی او اطلاع دارید.\nزمانی که می‌خواهید این حس را ایجاد کنید که از موضع مستحکمی برخوردار هستید و دقیقا چه می‌خواهید.\nنفر دوم بودن در شروع مذاکره در شرایط زیر قابل توصیه است:\nزمانی که حوزه مذاکره برای شما ناشناخته است و یا قبلا در آن زمینه مذاکره انجام نداده‌اید.\nوقتی هیچ اطلاعاتی در مورد انتظارات طرف مقابل ندارید و نمی‌دانید که آن‌ها چگونه پیشنهادی را منصفانه می‌دانند.\nتعیین وقت مذاکره\nهیچ‌وقت بدون اطلاع و آمادگی قبلی با کسی مذاکره نکنید.\nتعیین افراد مذاکره‌کننده\nقبل از مذاکره بدانید که با چه کسانی و با چه سمتی مذاکره دارید تا شما هم بتوانید پیش‌بینی‌های لازم برای همراهی همکاران برای مذاکره را داشته باشید.\nزمان حضور در قرار ملاقات\nبهتر است حدود ده دقیقه قبل از شروع مذاکره در محل مذاکره حضور پیدا کنیم.\nهمراه داشتن برخی لوازم ضروری\nیک مذاکره‌کننده حرفه‌ای برخی لوازم ضروری را همیشه همراه خود دارد.\nرعایت تناسب در پوشش\nنوع پوشش با توجه به نوع مذاکره تعیین می‌شود.\nمکان نشستن در اتاق\nمحل نشستن در اتاق باید رو به روی طرف مقابل، با رعایت فاصله رسمی باشد. یک مذاکره‌کننده حرفه‌ای نه بالاتر قرار می‌گیرد نه پایین‌تر و از نشستن درجایی که موقعیت وی را پایین می‌آورد خودداری می‌کند.\nاز مواردی که قبل از مذاکرات باید به آن توجه شود داشتن کارت ویزیت است. امروزه طفره رفتن از ارایه کارت ویزیت به دلایلی همچون آماده نبودن کارت، تمام شدن کارت، فراموشی و غیره از دلایل سوخته به شمار می‌آید و شایسته نیست فرد مذاکره‌کننده کارت ویزیت نداشته باشد.\nدام مذاکره با فرد نامربوط\nیکی از دام‌های مهم، مذاکره با فرد نامربوط است. او کسی است که از اختیار تصمیم‌گیری برای نتایج مذاکره برخوردار نیست حالا این فرد می‌تواند تعمدا و برای تخلیه اطلاعاتی و خالی کردن دست شما از فرصت‌های مذاکره، گماشته شده باشد یا نه، سازمان‌دهی نامناسب در تیم طرف مقابل این ارتباط ناسودمند را ایجاد کرده باشد. درهرصورت مطمئن باشید که کمترین ضرر مذاکره با فرد نامربوط، دست نیافتن به نتیجه و خالی شدن دست شما از فرصت‌های آتی است. پس، قبل از برنامه‌ریزی برای مذاکره، اطمینان بیابید که نماینده طرف مقابل از قدرت تصمیم‌گیری لازم برخوردار است. اگر این دام در برابر شما گشوده شده بود، در مراحل اولیه برقراری ارتباط، رویکرد خود را مبنی بر تمرکز بر هدف مذاکره، دشوار بودن آن و لزوم وجود انعطاف‌پذیری در جریان مذاکرات را به‌طرف مقابل گوشزد کنید تا او نهایتا فرد مناسب برای مذاکره را معرفی نماید وگرنه از ادامه مذاکره خودداری کنید.\nچانه‌زنی یکی از شگردهای پر تکرار در مذاکرات است که متاسفانه در فرهنگ ارتباطی ما نیز بسیار از آن استفاده می‌شود. در این وضعیت یک‌طرف یا هر دو طرف مذاکره، ارایه پیشنهاد خود را از گزینه بسیار نامناسب برای طرف مقابل و کاملا پرمنفعت برای خود آغاز می‌کنند و در مقابل اصرار دیگری، ذره‌ذره از مواضع خود کوتاه می‌آیند، فرض این رویکرد آن است که هرکس بتواند سخت‌تر بر مواضع خود پافشاری کند برنده مذاکره می‌شود. این فرض معمولا درست نیست و منجر به همکاری پایدار نمی‌شود اما به‌هرحال روشی است که بسیاری از آن استفاده می‌کنند و ما باید راه مقابله با آن را بدانیم. بدترین کار در مواجهه با چانه‌زنی آن است که شما هم از همان روش استفاده کنید زیرا یا مغلوب او خواهید شد یا اگر پیروز شوید رابطه پایدار نخواهد ماند. بهترین نحوه مقابله با چانه‌زنی، معطوف کردن موضوع مذاکره بر مبنای معیارهای عینی است یعنی اینکه از طرف مقابل بخواهیم ویژگی‌های خاص پیشنهادش را برشمرد و ارزش قیمتی هرکدام از آن‌ها را در مقایسه با سایر گزینه‌های محتمل برای شما، بازگو کند. از او بخواهید شما را با شاخص‌های قابل‌اندازه‌گیری قانع کند که چرا آن پیشنهاد به این قیمت می‌ارزد. همیشه توجه داشته باشید که مذاکره‌کننده توانا همان‌طور که بر روی منافع پافشاری دارد در برابر مواضع بسیار منعطف عمل می‌کند، هدف ما در مذاکره تحمیل مواضعمان نیست، بلکه تامین منافع باید موردنظر باشد، پس مذاکره‌کننده حرفه‌ای همیشه به دنبال راه‌حل‌هایی می‌گردد که منافع هر دو طرف را هم‌زمان تامین کند.\nدام پلیس بد، پلیس خوب\nبه این صورت که تیم مذاکره‌کننده میان خود تقسیم کار می‌کنند و یکی از آن‌ها نقش فردی نامنعطف و سخت‌گیر را به خود می‌گیرد که رویکردش معطوف به نتیجه نرسیدن مذاکره است، فرد دیگری هم خود را مصلحی معرفی می‌کند که در صورت تامین انتظاراتش می‌تواند پلیس بد را تا حدودی قانع نماید. پلیس خوب، مدام شما را از پلیس بد می‌ترساند و معمولا به‌نوعی از شما وکالت می‌خواهد که او از طرف شما با پلیس بد مذاکره نماید، خطر این شیوه در آن است که پلیس خوب، امتیازاتی که مدنظر شما نیست و با منافع شما سازگاری ندارد را از سوی شما به پلیس بد خواهد داد. راه برون‌رفت از این وضعیت آن است که شما به‌هیچ‌وجه موضع شگرد آن‌ها را تایید نکرده و رسمیت نبخشید، باید تاکید کنید که با یک تیم واحد مذاکره می‌کنید و بخواهید رهبر تیم و فرد تصمیم‌گیرنده را به شما معرفی کنند تا با او مذاکره کنید. در برخی از موارد بهتر است مستقیما با پلیس بد وارد گفتگو شوید و واسطه‌گری پلیس خوب را نپذیرید.\nدام حمله شخصی و بیان ضعف‌ها\nممکن است طرف مقابل برای امتیاز گیری بیشتر از شما به دام حمله شخصی به شما، بیان ضعف‌هایتان و نارسایی‌های موجود متوسل گردد که این وضعیت حتی در مواقعی با توهین همراه می‌شود. همیشه به یاد داشته باشید، اگر طرف مقابل منفعتی در مذاکره نداشته باشد، وارد آن نخواهد شد، پس حمله شخصی و بیان ضعف‌ها معمولا نه از سر دلسوزی یا دشمنی بلکه برای کشاندن شما به لاک دفاعی است. بازهم مهم‌ترین روش غلبه بر این حیله آن است که آن را سریعا بشناسید، به‌هیچ‌وجه در موقعیت پاسخگویی و توجیه آن ضعف قرار نگیرید و اصلا به آن نپردازید زیرا او از شما سوالی نپرسیده است که با توضیحات شما قانع شود پس بهتر است با بیان جمله‌ای مانند «می‌تواند این‌گونه باشد که شما می‌گویید، اما این موارد تاثیری بر هدف مذاکره ما ندارد و برای دستیابی به توافق مشترک سازنده نیست» او را به تمرکز بر موضوع مذاکره بازگردانید.\nدام «آخرین پیشنهاد ما این است»\nگاهی مذاکره‌کنندگان، طرف مقابل را با یک دیوار سنگی مواجه می‌کنند که عبور از آن ناممکن به نظر می‌رسد. یکی از مشهورترین این دیوارها بیان آن است که: «آخرین پیشنهاد ما این است و شما نیز آخرین پیشنهاد خود را بیان کنید.» مذاکره‌کننده می‌کوشد این دام را به کمبود زمان و فرصت برای انجام مذاکره ربط دهد، یا تصمیم قطعی و غیرقابل تغییر خود را القا نماید. در این حالت، شما باید به‌صراحت بیان کنید که فعلا پیشنهاد مشخصی ندارید، ترکیب پیشنهاد شما انعطاف‌پذیر است و می‌تواند بر مبنای گزینه‌های مختلف متغیر باشد، گزینه‌هایی که حتی شاید بتواند منفعت طرف مقابل را بهتر از آن دیوار سنگی تامین کند، مواردی که هنوز بررسی نشده است. از او بخواهید بر روی منافع مشترک تمرکز کند و هرگز پیش از مذاکره، گزینه خود را به‌عنوان پیشنهاد آخر بیان نکنید زیرا در صورت عدول از آن، در موقعیت سراشیبی امتیازدهی فراوان قرار خواهید گرفت.\nقانون پل طلایی در مقابله با حیله‌ها\nاز جمع‌بندی موارد فوق که نمونه‌هایی از دام‌های مذاکره بود می‌توان دریافت که مهم‌ترین راه مقابله، شناخت و واکنش به‌موقع به آن‌ها است، اما به یاد داشته باشیم که این واکنش به‌هیچ‌عنوان نباید به‌گونه‌ای باشد که طرف مقابل شکست را احساس کند. اگر شما از طرف مقابل انتظار برگشت از مواضع غیراصولی خودش را دارید، مطمئن شوید که پل‌های برگشت را پشت سر او خراب نکرده باشید، بلکه پل طلایی برگشت را به گونه‌ای برای او فراهم آورید که احساس کند بازگشت بر روی آن پل نیز برایش افتخار است. به یاد داشته باشید زمانی مذاکره‌کننده موفقی هستید که طرف مقابل با شادی و احساس پیروزی میز مذاکره را ترک کرده باشد.\nدر پایان به خاطر داشته باشید که مذاکره بازی است که به شکل هوشمندانه‌ای طراحی‌شده است و اگر می‌خواهید با کارت‌هایی که در اختیار دارید بازی کنید، باید قوانین آن را خوب بلد باشید.


این مرکز خرید میزبان مارک های بین المللی سطح بالا است، بزرگترین آکواریوم آسیای جنوب شرقی در آن واقع شده است. دارای 16 صفحه نمایش سینمایی و همچنین شامل گزینه های جامعی از غذاهای جهان است. در این مرکز بیش از 250 فروشگاه وجود دارد.\nسیام پاراگون در بین مردم بسیار محبوب است. این مرکز خرید میزبان مارک های بین المللی سطح بالا است، بزرگترین آکواریوم آسیای جنوب شرقی در آن واقع شده است. دارای 16 صفحه نمایش سینمایی و همچنین شامل گزینه های جامعی از غذاهای جهان است. در این مرکز بیش از 250 فروشگاه وجود دارد.\nاگر شما به دنبال چیزهای لوکس و فوق العاده هستید بهتر است از سیام پاراگون دیدن نمایید. این مرکز خرید در 4 طبقه گسترده است. طبقه اول شامل انواع برندهای پوشاک و کفش می باشد که از آن می توان انواع برندهای هرمس، ورساچه، آرمانی، هوگو باس و... را نام برد.\nدر طبقه دوم و سوم می توان انواع ابزار آلات مربوط به تفریح و سرگرمی را یافت، سالنهای زیبایی، وسایل خانه و همچنین در این طبقات نمایشگاه ماشین قرار دارد.طبقه چهارم دنیای فن آوری می باشد، همچنین رستورانها در این طبقه قرار دارد. این مرکز خرید همه روزه از ساعت 10 صبح الی 10 شب باز می باشد.


موضوع: تولد دختری مسیحی در ۲۱ سالگی\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۷:۵۹ #1\nمن اهل اروپای شرقی هستم: لیتوانی. جایی که مسیحیت در حال چیره شدن است. جایی که کودکان در اولین روز زندگیشان مسیحی می‌شوند. من هرگز منکر خداوند نبوده‌ام و خودم را یک مسیحی خوب و قابل نمی‌دانم. زمانی که هر یکشنبه به کلیسا می‌رفتم فقط برای عبادت کردن نبود، بلکه برای کمک به کشیشان و شرکت در گروه کر کلیسا نیز بود. من خداوند را در قلبم داشتم حتی زمانی که از والدینم می‌پرسیدم که چرا بدون این‌که از من بپرسند که آیا دوست دارم مسیحی شوم یا نه، من را مسیحی کردند؟\nمنبع : http://www.pedar.net/293.html\niranproud, mghb65, نجم الثاقب, اویس قرنی, اسرا\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۷:۵۹ #2\nدر تمام زندگی‌ام نتوانستم یک مسیحی خوب و شایسته‌ای باشم و مفهوم این مذهب را نتوانستم بفهمم. درباره مسیحیت ،جستجو و تحقیق می کردم و کتاب‌های بسیاری را در مورد مسیحیت مطالعه می‌کردم و از کشیشان زیادی کمک می‌گرفتم. اما من هنوز هم می‌توانم بگویم که احساس می‌کنم و باور دارم که کسی بالای سر من است (وجود خداوند را احساس می‌کنم) با این که من خودم را یک مسیحی نمی‌دانم. زندگی بدون راهنمایی و هدایت خداوند بسیار دشوار و ترسناک و کور کورانه است. هر جایی که من می‌رفتم و در همه زمان، خدا را جستجو می‌کردم و احساس می‌کردم که خداوند خیلی به من نزدیک است. کمک خدا را در همه حال احساس می‌کردم. من دیدم که خداوند چگونه مراقب من است و به من اجازه می‌دهد که راه زندگی‌ام را که او برایم انتخاب کرده، پیدا کنم. من تلاش می‌کنم تا نشانه هایی که از جانب خداوند برایم فرستاده می‌شود، را درک کنم.\niranproud, نجم الثاقب, اسرا\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۸:۰۰ #3\nمن فرزند دوم خانواده هستم، اما درد زایمان مادرم خیلی سخت‌تر از بچه اولش بود. من خیلی بچه خوش‌شانسی بودم که جان سالم به در بردم. اعتقاد دارم که خداوند زندگی‌ام را نجات داد. بعد از دو تصادف واقعا خطرناک، مردم می‌گفتند که هیچ کس نمی‌تواند از این وقایع جان سالم به در ببرد و من به عنوان یک انسان بی‌اهمیت در جهان، قدردان زندگی‌ام شدم. احساس کردم که زندگی بشر چقدر شکننده و ضعیف است و فقط خداوند می‌داند که من چه مدت زندگی خواهم کرد. خداوند به من اجازه داد که هر دقیقه از زندگی‌ام را به او اعتماد کنم و از زندگی‌ام حتی در زمان بیماری لذت ببرم. من می‌دانم که خداوند هر چیزی را که به ما می‌دهد با این امید است که قدردان آن خواهیم بود و خداوند آن را فقط برای ما انجام می‌دهد\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۸:۰۱ #4\nدرست در زمان امتحانات پایان ترمم با ماشین تصادف کردم و باید به مدت بیشتر از شش هفته استراحت می‌کردم. من فقط توانستم که سر و بازوهایم را حرکت دهم، اما به کمک و لطف خداوند توانستم مدرسه‌ام را به پایان برسانم و وارد دانشگاه شوم، حتی بدین گونه. دکترم نمی‌توانست باورکند. این نمی‌تواند یک شانس یا خوش اقبالی باشد. بدون شک معجزه خداوند است. مردم عادی وقتی مریض می‌شوند و درد دارند فقط فریاد می‌کشند یا قرص آرام بخش استفاده می‌کنند. بعد از آن من با ایمان‌تر شدم ولی هنوز هم کسی من را از کلیسا دور نگه می‌داشت. من حالا می‌توانم بفهمم آنچه درست بود، این بود که کلیسا راه رسیدن به خدا نیست.\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۸:۰۲ #5\nدرک درست خداوند، خوشحالی واقعی و آرامش روحی‌ام که من مدت ها آنها را جستجو می‌کردم را با ازدواج پیدا کردم. این که چطور من و همسرم با یکدیگر آشنا شدیم و چگونه به یکدیگر علاقه مند شدیم ، هم معجزه خداوند بود. در اوایل ارتباطمان هرگز درباره مذهب صحبت نکردیم و مشکلی با آن نداشتیم.\nیک روز که احساس خوشحالی بسیاری داشتم، همسرم گفت، دوست دارد بهترین چیزی که در زندگی‌اش دارد را به من بدهد: ایمان. من واقعا علاقه‌مند شدم حرف‌هایش را بشنوم ، از کتاب مقدس ، از قران و از معجزات نوشته شده در آن. چیزی که مفهوم و معنی هر حرکت بدنش در نماز بود. آن فقط یک گفتگو در مورد آن موضوع بود، اما همان باعث شد تا من همه کتاب‌هایی که در مورد اسلام می‌توانستم به دست بیاورم، را مطالعه کنم. با هر کتاب، با هر صفحه، من می‌توانستم چیزی که در زندگی‌ام گم کرده بودم، در جستجوی آن بودم و از کشیشان می‌پرسیدم، را درک کنم. گویی خداوند با این کتاب‌ها با من حرف می‌زد. من پاسخ سوالات متعددم را پیدا کردم. آرامشی روحی پیدا کردم ، در حالی که همه در جستجوی این آرامشند.\nمن همین چند ماه قبل مسلمان شدم. خداوند مرا خیلی دوست دارد که اجازه تولد دوباره‌ام در سن ۲۱ سالگی را داده است. یعنی در سن و زمانی که برای قدرانی و سپاس از نعمت‌هایش به اندازه کافی\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۸:۰۴ #6\nآگاه هستم. اکنون من یک مسلمانم. هیچ کس باور نخواهد کرد که مسلمان بودن، یک موضوع متمایز و مفهومی متفاوت از آن چیزی است که می‌پندارند.\nخداوند نگاه من به اطراف را تغییر داد. او باعث شد تا به گونه دیگری به خورشید بنگرم. نگاهی متفاوت در مقایسه با زمانی که مسیحی بودم و به دیدن خورشید عادت کرده بودم. این خورشید مفهوم متفاوتی دارد. اکنون من می‌دانم، نور خورشید که از طرف خداوند برای ما فرستاده می‌شود، نشان‌دهنده علاقه خدا به ماست و به دلیل همین علاقه است که سرما را احساس نمی‌کنیم.\nما می‌توانیم دنیا را رنگارنگ ببینیم. خداوند برای نشان دادن شگفتی نور و روشنایی، شب را قرار داد. خداوند بعد از سرما و تاریکی شب، صبح زیبا و تازه را قرار داده است. خداوند این گونه با ما صحبت می‌کند. خدا برای دیدن هر یک از این شگفتی‌ها به ما چشم عطا کرده است.\nمن اکنون خیلی خوشحالم و از خداوند برای دیدن چنین جهانی سپاسگزارم. او این راه روشن را در زندگی‌ام به من نشان داد و من می‌توانم نعمت‌هایش را درک کنم. در هر کاری که انجام می‌دهم و یا هر جایی که می‌روم خدا به من خوش‌آمد می‌گوید. او در معجزاتی که برایم انجام می‌دهد، به من می‌فهماند که در راه درستی هستم و خدا با من است.\nبرای من جهان در یک روز تغییر نکرد ،حتی در ۲۱ سال هم تغییر نکرد. آنچه تغییر کرد، درک درست من از خداوند بود که باعث تغییر در زندگی‌ام شد.\nمن آرزو می‌کنم که جهان هم تغییر کند. در حال حاضر مردم عصبانی و خسته، در جستجوی آرامش، موفقیت و یک زندگی بهتر هستند. مردم از تنفر نسبت به یکدیگر و جنگ خسته شده‌اند. کشورها تلاش می‌کنند که در آرامش زندگی کنند، اما بدون جنگ نمی‌توانند. جهان در حال نابودی است و راه متوقف کردن آن، روی آوردن به اسلام است. اسلام راه زندگی است. با وجود خداوند در دل‌هایمان، دیگر نگران آینده فرزندانمان نخواهیم بود و از زندگی‌مان لذت خواهیم برد.\n۱۳۸۸/۱۲/۲۷, ۰۸:۴۸ #7\nمگه اینجاماازروزاول مسلمون نیستیم؟مگه کسی ازماسوال می کنه؟\nبعدشم فرمودند کلیساراه رسیدن به خدانیست خب مگه مسجدراه رسیدن به خداست؟\nاگه دختره انتقادش به این چیزبودکه اینا توی کشورهای مسلمون هم انجام میشه خیلی کلی صحبت کرد وبطورشفاف دلیل مسلمون شدنش رو نگفت\nهمیشه جالبه که پای صحبت convert ها بشینیم کسانی که دینشون روعوص کردن چون اونابدون تعصب مسائل رونگاه کردن امااین خانوم اصلا چیزی دراین مورد نگفت\nخوشحالم از اینکه شما یک مسلمان شده اید. ولی جای سوالی در ذهنم باقی ایست که مگر مسیحان خداپرست نیستند؟؟؟؟\n« کتاب تِلمود کتاب خیلی مقدس نزد يهود | تغییر دین »


ورزشی فوتبال کد خبر: ۱۳۱۳۳۴۴ ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۰ | ۰۹:۵۸\nفرزاد آشوبی، پیشکسوت سابق استقلال و پرسپولیس چنین تحلیلی درباره فولاد می‌کند: «آینده روشنی در انتظار فولاد است. آنها تیم منسجمی هستند. فراموش نکنید این اولین تجربه نکونام و تیمش بود. به لحاظ مهره، آنها قابل قیاس با تیم‌های داخلی هم نبودند ولی دیدید که مقابل تیم‌های قدرتمندی چون الاهلی و السد چقدر خوب کار کردند.»\nبه گزارش جام جم آنلاین به نقل از روزنامه جام جم ؛ فولاد مقابل السد قطر و النصر عربستان مستحق شکست نبود و می‌توانست در هر دو مسابقه رفت و برگشت، برنده باشد اگر موقعیت‌های خود را تبدیل به گل می‌کرد. این تیم در بازی برگشت مقابل السد، ژاوی معروف را کلافه کرده‌بود به شکلی که حتی نکونام و او که از دوستان نزدیک و قدیمی هم هستند، اواخر مسابقه چیزهایی به هم بگویند. ماجرا از جایی شروع می‌شود که السد در نیمه اول بازی هر چه می‌زند به سازمان دفاعی قوی فولاد می‌خورد.\nژاوی که کلافه می‌شود خطاب به جواد نکونام می‌گوید چرا تیمش به این سبک بازی می‌کند؟ سرمربی فولاد هم در جواب او می‌گوید: «حتما توقع داری تیم من باز ،بازی کند و سه چهار گل از السد بخورد؟ نگاه کن چه مهره‌هایی در ترکیب تیمت داری.»\nبعد از گلزنی السد، اتفاق عکس می‌افتد. بعد از دقیقه 65، السد بیشتر به لاک دفاعی می‌رود و فولاد حمله می‌کند. نکونام با کنایه به ژاوی می‌گوید چرا تیمش با این سبک بازی می‌کند.\nاواخر بازی هم هر دو چیزهایی به هم می‌گویند. ژاوی که تصور می‌کرد در بازی رفت و برگشت السد با اختلاف فولاد را ببرد، در هر دو مسابقه غافلگیر شد؛ با این‌که حتی مسابقه دوم را بردند. یکی از اعضای کادر فنی فولاد در این باره به جام‌جم می‌گوید: «ژاوی توقع داشت ما برای حمله مقابل آنها برویم ولی اگر نفر به نفر مقایسه کنید اصلا مهره‌های ما قابل قیاس با آنها نبود. تیم النصر عربستان هم به لحاظ مهره‌ای برتر از ما بود. هزینه‌هایی که برای یکی دو بازیکن خود کرده‌بودند حتی از هزینه سالانه ما بیشتر بود. بنابراین طبیعی بود ما بخواهیم منسجم و با برنامه دقیق‌تری مقابل آنها بازی کنیم.»\nجواد نکونام، سرمربی فولاد هم با صدایی گرفته در گفت‌وگویی کوتاه به روزنامه جام‌جم می‌گوید: «باید از همه کسانی که در این مدت از ما حمایت کردند، تشکر کنم. متاسفانه در گروه بسیار سختی قرار گرفتیم. السد و النصر هر دو از تیم‌های قدرتمند هستند. حتی الوحدات هم با قدرت به مسابقات آمده‌بود.\nنهایت تلاش خود را کردیم. موقعیت‌های زیادی از دست دادیم که در فوتبال طبیعی است. همین که توانستیم این‌قدر موقعیت خلق کنیم، نشان می‌دهد کار تیمی را خوب انجام دادیم و فقط در زدن ضربات آخر بی‌دقت بودیم.»\nقاطی کردن نکونام برای آبشک\nجواد نکونام، سرمربی فولاد به صورت فیزیکی با محمد آبشک، هافبک دفاعی و طراح حملات این تیم برخورد کرد! در بازی الوحدات وقتی این بازیکن نتوانست تاکتیک‌های مورد نظر سرمربی فولاد را پیاده کند، نکونام هم با نوک انگشتان خود ضربه‌ای به صورت این بازیکن زد تا به خود بیاید و در زمین عملکرد بهتری داشته‌باشد. این صحنه انعکاس زیادی در رسانه‌ها داشت.\nبرچسب ها: ژاوی نکونام فولاد