دی 1393شهریور 1393مرداد 1393دی 1392مهر 1392شهریور 1392تیر 1392خرداد 1392اردیبهشت 1392فروردین 1392اسفند 1391بهمن 1391دی 1391آبان 1391مهر 1391شهریور 1391مرداد 1391تیر 1391خرداد 1391اردیبهشت 1391فروردین 1391اسفند 1390بهمن 1390دی 1390آذر 1390آبان 1390مهر 1390مرداد 1390تیر 1390خرداد 1390اردیبهشت 1390فروردین 1390اسفند 1389دی 1389آذر 1389آبان 1389آرشيو\nRSS لیست متون پذیرفته شده وتاریخ بازبینی جشنواره منطقه ای مرصاد\nليست نمايشهاي پذيرفته شده در مرحله بازخواني متن در اولين جشنواره منطقه اي تئاتر مرصاد رديف\nمرده ايم همين دورو ورا\nپاييز هزار و سيصد و جنگ\nمهدي پور رضائيان\nخرگوش سفيد با چشمهاي قرمز\nچه كسي جنگ را آغاز كرد\nباد كه مي نويسد\nاكبر مرادي كامياب\nعلي نرگس نژاد\nشاخه گل رعنا\nجعفر در دانه\nخون و لجن\nمردي با چشمان آبي\nنعمت اله اسدي مرام\nموج ما را خواهد برد\nحميد رضا آذرنگ\nمهماني در مخچه\nهومن روح تافي\nاز چرخ تا چرخ زينب اميري\nعبدالرضا روضه اي\nصادق كياني مقدم\nسمفوني روي گدازه هاي آتشفشان تلخ\nقطعات گم شده ، ضايعات جنگي\nسارا مرادي محمد حسين ناصر بخت\n1- نمايشهاي فوق در بين 71 نمايش رسيده به دبيرخانه جشنواره براساس اولويتهاي ذكر شده در فراخوان پذيرفته شده اند.\n2- انجام مرحله بازبيني صحنه اي از 25/4/89 به بعد ميباشد جدول بازبيني متعاقبا اعلام مي گردد.\n3- كارگردانهاي نمايش فوق جهت هماهنگي بازبيني با شماره هاي دبيرخانه تماس حاصل نمايند.\n----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- دبيرخانه اولين جشنواره منطقه اي تئاتر مرصاد . اسلام آباد غرب 12 الي 15 مرداد ماه 89\nتلفن : 08325224155 فاكس 08325222250 همراه : 09187263161 - 09189328195 WWW.THEATR.MERSAD.BLAGFA.CO +\nنوشته شده در سی و یکم خرداد 1389ساعت 16:42 توسط دانیال حیدری | اسامي نمايشنامه هاي شركت كننده در اولين جشنواره منطقه اي تئاتر مرصاد مرداد ماه 89\nاسامي نمايشنامه هاي شركت كننده در اولين جشنواره منطقه اي تئاتر مرصاد مرداد ماه 89\nمرده ايم همين دور و ورا\nتئاتر تجربه جوان\nمهدي پور رضا ئيان\nشنه ي هورامان\nبه دنبال زندگي ....\nزندگي شايد ....1\nجلال اشرف روزبه\nيك قدم تا مرد\nرامين رسول زاده\nشور دلتنگي گلوله\nروح اله صالحي\nخرگوش سفيد با چشم هاي قرمز\nدهاني پر از كلاغ\nنرگس خاك كار\nباورهاي هنوز داشتن\nهادي يگانه حميد رضا نعيمي\nابو غريب تا غربت\nصورت خونين شيرين\nفاطمه مهدي آبادي\nفاطمه مهدي آبادي "\nامان از آن لحظه\nنمايشي براي دانشگاه\nعلي حسن نوري\nامير ارسلان بازمانده جنگي\nنسيم سليمان پور\nخون و لجن امين ابراهيمي\nكوهدشت استان لرستان\n31 بامن مثل دريا\nمحسن يار محمدي\nمحمد جواد كاسه ساز\nمن زراره عذر طاها هستم\nميلاد آبز نژاد\nتانگوي كوچك در آسمان\nامين احمدي كاكا وندي\nمرتضي اسدي مرام\nبهشت به شرط آتش\n40 دو متر در دو متر جنگ\nكيانوش بهروز پور\nپوتين هاي پايدار\nمهرداد رستم آبادي\nعلي حاتمي نژاد\nمهماني در مخچه بيژن رضايي خسرو اميري\nبهانه اي براي ترانه هاي ناسروده\nامير زارع زاده\nسيد حسين و\nحميد رضا شريعتمداري\nنمايش هاي گمگشته صادق كياني مقدم\nآئينه هاي مكدر\nسعيد خير الهي\nانتظار با بوي نرگس\nزينب صالح پور\nگفته بودم چوبيايي رضا روان\nمحمد حسين ناصر بخت كرمانشاه\nملتي در تبعيد ابدي\nروي زمين آهسته گام بردار\nحزب ا... هفت حرف است\nاز چرخ تا چرخ\nخواب ، تلخ ، عشق\nتفنگ هاي كهنه\nنخل و كوسه\nآژير قرمز عزت بانو ناصري\nآخرين پرواز يك كبوتر\nشاخه ها بي ريشه مي خشكند\nاحمد صد في\nسبز هاي خاكي\nنوشته شده در سی و یکم خرداد 1389ساعت 16:41 توسط دانیال حیدری | نمایشنامه نویسی بانوان\nمعاونت هنری سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران به مناسبت سالروز ازدواج خجسته امیرالمومنین علی (ع) و بزرگ بانوی اسلام حضرت فاطمه زهرا (س) و به منظور توجه به بخش اساسی و پایه‌ای در حوزه تئاتر، مسابقه بزرگ نمایشنامه نویسی و مقالات تحقیقی و پژوهشی با موضوع بانوان را در آبان ماه 1389برگزار می‌کند. 1 - بخش مسابقه نمایشنامه نویسی:یکی از ارکان مهم نمایش که به عنوان اصلی‌ترین عامل شکل‌گیری این هنر شناخته می‌شود نمایشنامه است. ستاد برگزاری جشنواره به منظور توجه به تولید متون نمایشی مناسب با مضامین و محور بانوان و با هدف معرفی توانمندی بانوان هنرمند در طول تاریخ و جامعه معاصر این مسابقه را در دو بخش برگزار می‌کند.الف – نمایشنامه‌های با موضوع و شخصیت‌های تاریخی بانوان ایران و جهان اسلامب – نمایشنامه‌های با محوریت زنان جامعه معاصرالف: نمایشنامه نویسی با موضوع، شخصیت‌های تاریخی :زندگی شخصیت‌های برجسته زنان در طول تاریخ ایران و جهان می‌تواند الگوی بسیار مناسبی برای بهتر زیستن و رشد و ترقی افراد جامعه کنونی به خصوص جوانان باشد. در این قسمت علاوه بر نمایشنامه نویسان ایرانی هنرمندان سایر کشورهای جهان اسلام امکان شرکت در مسابقه را خواهند داشت. موضوع آثار شرکت‌کننده در این بخش باید در مورد زندگی و و شخصیت زنان تاثیرگذار و یا چهره‌های شناخته شده تاریخ ایران و جهان اسلام در عرصه‌های مختلف تاریخی ، مذهبی ، فرهنگی ، علمی و هنری باشد. جوایز مسابقه نمایشنامه‌نویسی با موضوع شخصیت‌های تاریخی:1- نمایشنامه برگزیده اول - تندیس مسابقه و دیپلم افتخار و مبلغ 50/000/000 ریال2- نمایشنامه برگزیده دوم - دیپلم افتخار و مبلغ 30/000/000 ریال 3- نمایشنامه برگزیده سوم - دیپلم افتخار و مبلغ 20/000/000 ریالب: نمایشنامه نویسی با محوریت شخصیت‌های معاصر:با وجود تخریب چهره واقعی و کم ارزش نمودن شخصیت زن در برخی از جوامع، بانوان ایران و جهان اسلام توانسته‌اند با اتکاء به توان فکری و عملی همتراز با مردان نقش اساسی خود را در حفظ کرامت و اندیشه بشری به خوبی ایفا کنند. این بخش با هدف پرداختن به نقش سازنده بانوان در جامعه معاصر در سطح هنرمندان ایران و سایر کشورهای جهان برگزار می‌شود. موضوع آثار شرکت‌کننده بر محور شخصیت و تاثیر زنان در جامعه کنونی بایـستی با مــضامین «زن در خانواده، زن در جامعه، زن در دفاع مقدس و انقلاب اسلامی، زنان سرپرست خانواده ، زنان نخبه جامعه و نقش زن در فرهنگ شهروندی» باشد.جوایز مسابقه نمایشنامه نویسی با محوریت شخصیت‌های معاصر:1- نمایشنامه برگزیده اول - تندیس مسابقه و دیپلم افتخار و مبلغ 50/000/000 ریال2- نمایشنامه برگزیده دوم - دیپلم افتخار و مبلغ 30/000/000 ریال 3- نمایشنامه برگزیده سوم - دیپلم افتخار و مبلغ 20/000/000 ریالشرایط:1- نمایشنامه‌های ارسالی نباید تاکنون اجرای عمومی رفته و یا در مسابقه و جشنواره‌های دیگری شرکت کرده باشد. آثار برگزیده در اولویت شرکت در جشنواره سراسری تئاتر بانوان است. 2- محدودیتی برای ارسال چند اثر از یک نویسنده وجود ندارد. 3- متقاضیان شرکت در جشنواره بایستی سه نسخه از نمایشنامه را به همراه cd در محیطword را به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند.4- حداکثر مهلت ارسال نمایشنامه تا تاریخ 1/7/1389 خواهد بود. مراسم معرفی نویسندگان و نمایشنامه های برگزیده در آبان ماه خواهد بود. 5- شرکت کنندگان سایر کشورها باید نمایشنامه خود را به یکی از دو زبان عربی و یا انگلیسی ارائه کنند. ( آثار ترجمه شده با تقاضای کتبی نویسنده امکان شرکت در جشنواره را خواهد داشت. )6- نمایشنامه‌های منتخب در یک کتاب چاپ خواهد شد و جایزه تعلق گرفته به اثر برگزیده به عنوان حق چاپ اثر برای یک بار چاپ توسط ستاد جشنواره خواهد بود.7- علاوه بر اهدای سه جایزه اصلی مسابقه در هر یک از بخش‌ها در صورت تشخیص هیئت انتخاب حداکثر ده اثر با اهدا جوایز شامل سکه بهار آزادی و لوح سپاس، مورد تقدیر قرار خواهند گرفت. همچنین هیچ جایزه‌ای به صورت هم ارزش تقسیم نخواهد شد و با ارزیابی هر تعداد از آثار دریافتی جایزه پیش بینی شده به نفرات برتر تعلق خواهد گرفت.2 - بخش پژوهش:در دنیای معاصر با وجود تخریب چهره واقعی و کم ارزش نمودن شخصیت زن در برخی از جوامع، بانوان با اتکاء به توان فکری و عملی، نقش اساسی خود را در حفظ کرامت و اندیشه بشری ایفا کرده‌اند. بخش مسابقه مقالات پژوهشی با چهار موضوع «بررسی شخصیت زنان بزرگ تاریخ و جنبه‌های نمایشی آن – بررسی شخصیت زن در نمایشنامه‌های ایران و جهان – بررسی شخصیت های تاریخی زنان مسلمان در نمایشنامه – تئاتر بانوان و نقش آن در جامعه و فرهنگ شهری » برگزار می‌شود. شرایط:1- رعایت اصول تحقیق و پژوهش در مقالات ارائه شده ضروری می باشد. لازم است چکیده مقاله و موضوع به همراه اصل مقاله ارائه شود.2- مقالات پژوهشی نباید تاکنون در هیچ مسابقه و یا همایش ارائه شده و یا چاپ شده باشد.3- محدودیتی برای ارائه تعداد مقاله وجود ندارد. مقالات دریافت شده عودت داده نمی‌شود.4- متقاضیان می‌توانند سه نسخه از مقاله تایپ شده خود را به همراه cd در محیط word به دبیرخانه جشنواره ارائه کنند. 5- مقالات برگزیده در یک مجموعه چاپ خواهد شد و جایزه اختصاص یافته به عنوان حق‌التالیف چاپ اثر برای یک بار توسط ستاد جشنواره تلقی خواهد شد. 6- امکان ارائه مقاله از طرف نویسندگان سایر کشورهای مسلمان وجود دارد. مقالات می‌تواند به زبان عربی و یا انگلیسی باشد. 7- علاوه بر اهدا سه جایزه اصلی مسابقه در صورت تشخیص هیئت علمی حداکثر ده مقاله با اهدا جوایز شامل سکه بهار آزادی و لوح سپاس مورد تقدیر قرار خواهند گرفت. جوایز: 1- مقاله پژوهشی اول - تندیس مسابقه و دیپلم افتخار و مبلغ 30/000/000 ریال2- مقاله پژوهشی دوم - دیپلم افتخار و مبلغ 20/000/000 ریال 3- مقاله پژوهشی سوم - دیپلم افتخار و مبلغ 10/000/000 ریالتقاضانامه شرکت در مسابقه نمایشنامه نویسی و مقالات پژوهشی اینجانب با پذیرش کلیه شروط مندرج در این فراخوان بدینوسیله متن خود را جهت شرکت در بخش: الف) مسابقه نمایشنامه نویسی شامل: شخصیت های تاریخی  شخصیت های معاصر ب) پژوهش  ارائه می نمایم. توضیحاتی درباره اثر ارائه شده:نشانی دقیق محل سکونت: کدپستی: تلفن نویسنده:تاریخ و امضاء به نقل از ایران تئاتر\nنوشته شده در سی ام خرداد 1389ساعت 22:23 توسط دانیال حیدری | آثار شکسپیر را چگونه باید به صحنه برد؟ سال تجلیل از شکسپیر این پرسش با دو چندان اهمیت مطرح می شود که:\nآثار او را چگونه باید به صحنه برد؟ یا اینکه: آیا درام های او همین هائی هستند که ما در تئاترهایمان برایشان هزینه می کنیم؟ به این سؤال یقیناً تنها به یاری علم نمی توان پاسخ داد؛ خانم کوزیما واگنر فقط به این دلیل از دعوت آدولف آیپا و ادوارد گوردن کریک به بایرویت خودداری کرد که «استاد هنوز هم خود به اجرای پارسیفال اشتغال دارد». ناگفته نگذاریم که این اپرا تا دهه بیست در همانجا اجراء می گردید و خانم کوزیما فراموش کرده بود البته تماشاگران را با سال 1882 هماهنگ سازد. حال اگر این نظریه را بپذیریم که یک اثر تئاتری را فقط در شب اجرا و توسط انسان های زنده برای انسان های زنده به نمایش درمی آورند، باید تمامی جنبه های زنده آن را هم بپذیریم و به عصر اجرائی و تجسم صحنه ای آنهم اهمیت قائل شویم. تاریخ تئاتر به ما می آموزد که درام های شکسپیر پس از مرگ او و ممنوعیت تئاتر 26 سال بعد از فوت شکسپیر توسط پیوریتان ها هرگز آن طور به اجرا درنیامد که خود وی به معرض تماشا می گذاشت یا اجازه می داد به اجرا درآورند. هر دورانی روح و سلیقه خودش را بر آثار او تحمیل کرده است. عصر روشنگری و «روکوکو» تراژدیها را با «هپی اند» زینت داد؛ دوران «اشتورم و درانگ» و «رمانتیک» باورهای خود را در قالب تصاویر طبیعی و نبوغ آمیز ارائه کردند؛ رئالیزم و ناتورالیزم نوعی شکوه تزئینی – تاریخی را تکامل بخشیدند که امپرسیونیزم هم به نوبه خود آن را دیگرگونه ساخت اما از میان برنداشت؛ اکسپرسیونیزم هم با رهاسازی عناصر رئالیستی، آنها را در پوششی از شگفتی ها و نوادر عرضه نمود. با وجود این از اواخر قرن پیش دست اندرکاران تئاتر کوشیدند تا این بی فکری را که در حقیقت روح زمان به نویسندگان تحمیل می نمود، مورد تردید قرار دهند. و این خود نیز نتیجه منطقی مرتبط با تاریخ گرائی بود که سرانجام گفته شد، این درست نیست که دنیای تاریخی درام ها را به همان ترتیبی که واقعیت داشته، به نمایش درآورند، بلکه باید آن را همان گونه که نویسنده دیده است، نشان بدهند. و بدینسان کشف مجدد تئاتر الیزابتن و سامان دهی «صحنه های شکسپیری» نیز مطرح گردید (ابتدا در شهر مونیخ – 1889). بر همین فرم صحنه ای ضد تخیلی، بعدها برتولت برشت اساس تئاتر حماسی – توصیفی (اپیک) خود را پایه گذاری کرد. اکنون باز نوعی روح دیگرگونه زمان، دورانی که خود را علمی می شناخت، به شکسپیر نزدیکتر شده و علم و دانش را به یاری می طلبید. همزمان گام منطقی دیگری هم، قبل از همه در خود انگلستان (جائی که گرنویل- بارکر به سال 1912 در سه اجرای شایان تأمل، بریدن از سنت ویکتوریائی را شکل داده بود) برداشته شد: اگر افرادی در جستجوی عصر شکسپیر هستند باید به حد کافی هدفمند بوده و بگویند، شکسپیر آن درا م ها را برای دوران خودش نوشته است، پس ما هم باید با آثار او در جستجوی عصر خودمان باشیم. و به این ترتیب مسئله شکسپیر و البسه مدرن در زنجیره ای از اجراها مطرح گشته، که از دهه بیست تا به امروز هم هنوز گسستگی نیافته است (در شهر برمن آلمان، پترتسادٍک با «هٍنری پهلوان» خودش، این روزها حلقه ئی هم به آن افزوده است). در کشور ما (آلمان) خیلی ها علاقه دارند که اینگونه نمایشهای کلاسیک را با غرور خاصی به اجرا درآورند.ما نمی خواهیم انکار کنیم که گاهی هم ایجاد جذابیت و شور و هیجان ضرورت پیدا می کند. البته دلایل کارگردان ها را هم در این زمینه بسادگی نمی توان رد کرد. یکبار گفته می شود: شکسپیر در حقیقت درام هایش را برای ابد ننوشته بلکه آنها را برای همعصران خود نگاشته است، درست مثل اٍشیلوس یونانی، کالدرون اسپانیایی یا مولیر فرانسوی؛ حتی گریک بزرگ هم نقش مکبث را در لباس یک آدمیرال دوران خودش ایفا می نمود. از طرفی هم، روشنفکران و افراد با فرهنگ درام ها را انقدر می شناسند که دیگر نیازی به حقیقت رخداد و کارکترها نیست؛ آری باید آنها را از پوشاک آشنا و همچنین البسه آنچنانی برهانیم تا به تماشاگران نشان دهیم، اجرائی که بر صحنه در جریانست مربوط به خود آنهاست.در این راستا، تایرون گوتری، مرد بزرگ و کهنسال آثار شکسپیر، چند سال پیش و در اجرائی از «ترویلوس و کرسیدا» کار را به جائی کشانده بود که دوران مطروحه در اجرای جنگ تروا را هم از آن خود می شمرد.به تصور من این حرکتی است شتابزده که لباس مدرن را از اساس رد کنیم؛ در هر موردی باید بررسی کرد و دید کدام موتیوها برای اجراء کاربرد دارند و تا چه حدی هدف مورد نظر برای تجسم و اجرای صحنه ای درام نویس - و نه کارگردان - را به حرکت در آورده است. می بینید که موضوع اجراء و تجسم صحنه ای آثار شکسپیر هم مثل بسیاری از پدیده ها خود به مسئله ای بدل گردیده است. از یکسو ما می خواهیم بنابر هشدار برشت در رابطه با (هراس از الگو سازی) به کارمان بپردازیم و با سنت شکسپیری آلمانی ها - آن سبک محکم و غول آسا - که برای قشر های نیمه متمکن خیلی گران تمام می شود، به مخالفت برخیزیم. از طرف دیگر جریان ها به ما آموخته اند - نظریه آلفردکر 1906 - که اصولاً اعتماد نکنیم،البته ما بزرگتر از شکسپیر نیستیم اما دوران ما پیشرفته تر از زمان زندگی اوست. خواست برشت هم این است که آثار شکسپیر را کاملا از زمان حال جدا سازیم و تاریخی شان کنیم، زیرا که اینها با شناخت های کنونی شرایط اجتماعی همخوانی ندارند. اصالت کار های شکسپیر، زمانی که اطمینان به چیز های تازه و حتی آینده هم از میان رفته، اهمیت بیشتری نیز کسب می کند. طبعاً برای یک کارگردان فکور روشن است که به هر طریق باید در اجرا هایش، دوران خود، بازیگران و تماشاگران را نیز مد نظر داشته باشد. این را هم باید بدانیم که آثار شکسپیر را به این دلیل نمی توانیم به صورت ناب و اولیه به صحنه بیاوریم که ما در جهان دیگری زندگی می کنیم و نمی توانیم آنها را بعدازظهرها و در فضای باز اجراء کنیم، اگر هم می توانستیم چنین نمی کردیم چون به هیچ قیمتی حاضر نیستیم از تأثیرات نور شگفت انگیز و ویژگیهای تئاتر امروز دست بکشیم. اجرای درام «رویای شب تابستان» آنهم به هنگام روز و با به کار گیری مشعل هایی که خطر آتش سوزی به همراه دارد، البته با شکوه است، با اینهمه ما دیگر نه می خواهیم به آن واقعیت تن بدهیم و نه می توانیم؛ در این زمینه هم هیچ شکی وجود ندارد. آنچه گذشت برای کارگردان مدرن امروز کاملا واضح است. پدیده ای نو، و برای عصر ما ویژه، که کارگردان نباید از ان غافل بماند؛ او اجرای خود را نباید بر جریان های غیر قابل کنترل استوار کند و با در نظر گرفتن دگرگونیها به درک متن شاعرانه توجه ویژه مبذول داشته و با بررسی دقیق ان به کار خویش استحکام ببخشد. در اینجا مسئله اصلی بازگو کردن و نمایش زمان حال است و نه زنده کردن خود درام نویس یا کار اجرائی او. و بدینسان کشش و انعطاف میان متن شکسپیر و اجرای مورد نظر، بین کلام ارائه شده و انسان زنده نیز بیشتر می گردد. کارگردان آگاهانه ابعاد میان متن و امکانات تئاتریش را گسترش می دهد (امکاناتی که در مقایسه با تئاتر شکسپیر تغییر یافته اند). بهرحال، این اوست که در حین تمرینات به این کشش ها و جذابیت ها واقعیت می بخشد. کار اجرائی باید گویای آن باشد که کارگردان از متن به شور و هیجان آمده و نه بر عکس. او زمانی به این مهم می رسد که کشش ها را در هر صحنه بکار بیندازد، کشش و رابطه میان عناصر اصیل شکسپیری (چیزی که بدون دانش قابل شناخت نیست) و زمان حال، زمان حالی که از اصل موضوع نیز چیزی کم ندارد، به کلام دیگر همان چیزی که در درام شکسپیر هم نهفته است. حال ببینیم این معضل را چگونه می توان حل و فصل کرد؟ برای این پرسش به نظر من تنها پاسخ بسیار ساده وجود دارد؛ این هر دو اصالت در یک چیز فصل مشترک دارند - در ایده و بیان تجسم زمان حال. اِشیلوس، کالدرون، مولیر و شکسپیر همان گونه که اشاره شد برای تماشاگران زمان خود نیز نوشته اند. اگر درام های آنان توانسته اند قرنها دوام بیاورند، پس باید چیزی بجز مسائل آن زمان - و احتمالاً گذرا - در انها موجود بوده باشد، چیزی که برای تماشاگران اعصار بعد هم تازگی داشته است. کار مستمر و علمی کارگردان مدرن امروز باید بیش از همه در این سمت و سو باشد و در دوران درام به کشف آن چیزی نائل آید که نگارنده آن قصد داشته آنرا به همعصران خویش بگوید. نکته ای که از همان دوران در متن بوده و به دست ما هم رسیده است. البته نباید در جستجوی ارزشهای به اصطلاح جاویدان بود، بلکه باید به واقعیت پایداری دست یافت که امروز هم تازگی و اهمیت دارد. نمونه ای در این مورد: قدیمی ترین تراژدی که در اختیار ماست، دوهزارو چهارصدوسی وشش سال قدمت دارد «ایرانیان» اشیلوس که یک اثر ضد جنگ است. اشیلوس آنرا نوشت تا به مردم کشورش در رابطه با سیاست امپریالیستی هشدار بدهد؛ او بدین وسیله توانست پیامدهای جنگ را در قالب سرنوشت یک پادشاه شکست خورده به صحنه بیاورد. و این همان چیزی است که من آنرا «واقعیت پایدار» می نامم. حال باید دید که آیا در متن موجود شکسپیر اشاره ای دال بر چگونگی اجرای این «واقعیت ثابت» وجود دارد یا نه؟ به باور من، اینگونه اشارات موجودند. ما در وضعی هستیم که می توانیم به یاری علم و دانش و همچنین با آگاهیهای دورانمان خواستهای عینی و ضروری را به مدیریت و کارگردانی بقبولانیم - البته این می تواند بسیار گستاخانه تلقی گردیده و در نتیجه مخالفت هائی را هم برانگیزد. ما در این جا نمی خواهیم دستورالعمل جدیدی برای اجرای آثار شکسپیر بنویسیم. اما موضوع مهمی مطرح است که باید مطرح گردد، البته اگر بخواهیم به سنت گرائی های راینهارت، یسنِر و فهلینگ در رابطه با اجرای اثار شکسپیر خط بطلان بکشیم. به اثر و خواستهای آن باید به دقت توجه کرد به خواستهائی که برای دوران شکسپیر همانقدر اعتبار داشت که برای امروز ما نیز معتبر است و باید هم چنین باشد. در اینجا به پاره ای از توضیحات پیتر بروک رجوع کنیم. 1- صحنه سن تئاتر شکسپیری صحنه ای بود بی پرده و سکوئی کمابیش بدون دکوراسیون که همانند تئاتر تخیلی «گوک کاستن» بوسیله «دیوار چهارم» (=پرده) از تماشاگران جدا نمی گردید. پر واضح است که چنین صحنه ای با آنهمه نشانه های ویژه در مقایسه با تئاتر امروز دارای تفاوتهائی نیز هست. آنها هر طوری که می خواهند راجع به رئالیزم موضع بگیرند، بگیرند- (رئالیزم بر صحنه های ما حکمفرماست و به طور یقین تا زمانی که ما اثار ایبسن، چخوف، هاوپتمن گورکی، اونیل یا تنسی ویلیامز را به اجرا می گذاریم، نیز همین گونه خواهد بود) - اما یک مسئله غیر قابل انکار است: دکوراسیون رئالیستی این روز ها از نظر اقتصادی بیشتر مقرون به صرفه است در اینجا هم دیگر نمی خواهند جذابیت های کاذب را برجسته نموده و صحنه را با چیزهای کهنه و خرت و پرت پر کنند، اشیائی که فتوگرافی آنها را لو می دهد. درست در همین راستا نمایش بازیگر هم صرفه جویانه تر شده؛ فیگور هم دیگر با آن سبک و سیاق بازیگران رئالیستی قدیم نیست؛ بازی بازیگر به یکسری حرکات ویژه و منفرد و مشخص مزین نبوده و به قول برشت: به رفتار اساسی فیگورها باز می گردد. آن از میانه به حرکت در آمده و در جزئیات به صرفه جوئی می پردازد. صحنه تئاتر شکسپیر در این معنا نیز می تواند بگونه ای رئالیستی بررسی شود. البته اجباری در این کار نیست. فقر دکور - که ما از آن با احتیاط یاد می کنیم - را می توان از طریق سور رئالیستی و یا حتی آبستره هم به بررسی نشست. برای مثال: جزئیات بهم پیوسته نمادین که از اتحاد برخی عوامل نمونه وار و موثر برجستگی یافته اند، می تواند سور رئالیستی باشد. آبستره هم به نوبه خود صحنه ای خواهد بود که با هر هماهنگی از واقعیت چشم می پوشد، برای نمونه، صحنه عریانی که بر آن ژاک کوپو، پدر تئاتر مدرن فرانسه، در سال 1914میلادی اجرای نمونه وارش را از درام «انچه شما می خواهید» به نمایش درآورد. مسلم است که آثار شکسپیر بر روی چنین صحنه هائی که با صحنه اصلی او نیز مطابقت دارند، می توانند به اجرا درآیند. نا گفته نماند که در این صورت فقط فضا آبستره است و نه بازی؛ حتی لباسها هم تا حدود معینی می تواند آبستره باشد. چرا که اینها هم به گونه ای ملموس بیانگر شکل و شمایل جسمانی سیماها هستند؛ و همچنین ابزار صحنه ای از قبیل: میز و صندلی و ... قطعات دکوراسیونی بکار رفته را هم می توان در اشکال آبستره به معرض تماشا درآورد (مانند اجرای «رویای شب تابستان» توسط زلنر) ولی تمامی اینها هرگز به طور کامل غیر ادبی نخواهد بود (= نا نوشته؛ برای اینکه به زبان نقد هنری سخن گفته باشیم)، زیرا که با وجود این نیز رابطه ای با درام، صحنه و داستان و انسانها هم دارند؛ به علاوه در راستای اجرا و کار عملی پائین تر از ادعا ها و اهداف تئاتری قرار می گیرند: به کلامی دیگر، اینها باید برای آکسیون قابلیت داشته باشند. برای تازگی و تجسم درام شکسپیر البته فقر دکور تا آنجا اهمیت دارد که بدانیم تزئینات هرگز نقش کلیدی را نباید داسته باشند. هر تأثیر و تأثر عینی که توجه چشم تماشاگران را از حاملان آکسیون منحرف کند، بیهوده است. این تمام آن چیزی را که دانشوران «دکور کلامی شکسپیر» نامیده اند، ویران می کند. در اجرای اینگونه درام ها چشم انسان هائی را دنبال می کند که گوش هم متوجه حرفهای آنهاست، و جز این دیگر هیچ. دکور تنها و تنها یک وظیفه عمده دارد: باید فضای صحنه مدرن، این جعبه بزرگ و تهی را چنان تجهیز نماید و زمینه را به گونه ای آماده سازد که بازیگر بر آن هر چه برجسته تر نمایان بشود. (کاسپارنهر جزو نخستین افرادی است که این اصول را بکار بست.) درباره فقر دکور - که باید خیلی هم جدی گرفته شود - یک مسئله عینی و منطقی دیگر هم مرتبط با اجراء وجود دارد. مدتهای مدید برداشت از شکسپیر و درام او مطلوب نبود، چرا که سختگیری و استحکام فرم او، دقت ساختار آثاری وی و روشنی طرح او به درستی درک نگردیده بود، یا اصولاً چنین خواستی وجود نداشت. آنها با چشمانی به تئاتر می نگریستند که به تئاتر «گوک کاستن» ( شهر فرنگی) عادت داشتند، انبوهی از صحنه های کوچک و فرار را می دیدند و همچنین صحنه ها را هم بنوبه خود در قالب دکور مشخصی تصور می نمودند. آنتراکت های کمابیش طولانی تغییرات که چرخاندن صحنهء گردان را تا حدودی تقلیل می داد، ساختار درام ها را به قطعاتی تقسیم می کرد که قبلاً بدون مکث و یا شتاب انجام می شد؛ مضافاً اینکه با استفاده از امکانات باید از طبقات مختلف صحنه هم بهره برداری می گردید. فقر دکور به شکسپیر اجازه می داد که به سرعت برق و باد صحنه ها و فضاها را جابه جا کند؛ و تخیل و فانتزی تماشاگران هم خود خواسته در همین مسیر حرکت می کرد. چقدر خوب بود اگر تماشاگران ما هم - در این دوران و انفسای بدون فانتزی - بار دیگر حاضر می شدند خیال و فانتزی خودشان را به حرکت درآورده و از چوب زیر بغل توهمات چشم می پوشیدند. همان طور که گفتیم، طراحی خوسردتر از شکسپیر نمی توان یافت؛ او از نظر دقت و تیزبینی حسابگرانه شاید فقط از سوفوکلس یونانی کم بیاورد. برشت که از فهم و شعور بالائی برخوردار بود، در مقایسه با این سلطان فرم فقط یک بچه یتیم است؛ فرم او بسیار منطقی و محکم و از ضرورت های دقیق و ریزبینانه روند داستان و ساختمان صحنه برخوردار بود. حتی تظاهرات و خودنمائی های مضحک ترین ابله هم از نوعی منطق درونی برخوردارند که ماهرانه تر است از پنداشت های روشنفکرانه یک نویسنده، چرا که همه اینها بیش از همه به منطق ناخودآگاه او تکیه دارد. راجع به این مقوله در جای دیگر سخن خواهد آمد. اینجا مسئله از این قرار است که نشان دهیم سن بدون دکور زمانی ضرورت می یابد که بتوانند ساختار حساب شده درامها را آن طوری به معرض تماشا بگذارند که درام نویس با وجود صحنهء کم و کور در نظر داشته است. این البته چیزی را از کارگردانان می خواهد که به زعم من تا کنون عرضه گردیده و در مواردی هم واقعیت یافته است، و اینهم چیزی نیست جز استحکام و قدرت فرم که باید در هنگام اجرا بکار گرفته شود. ویلیام شکسپیر با چنین نیروئی عصر باروک را به طور کامل درهم نوردید؛ و بدینسان پیشگامان و همعصران خویش را هم پشت سر نهاد؛ او ان طوری که ولتر و دیگران تصور کرده اند «یک وحشی مست» نیست که نگاهش را خیره به تئاتر «گوک کاستن» (شهر فرنگی) توهمی دوخته باشد، تئاتری که وقتی با به اصطلاح بی قاعدگی درامها شکسپیر مواجه شد، چاره ای ندید جز آنکه اینها را قطعه قطعه کرده و بد قواره نماید. زلالی ساختار نمایشی شکسپیر شایستگی انرا دارد که با همهء غنای پر شاخ و برگ و نظم فوق العاده اش «کلاسیک» (عالی) نامیده شود. آری، بر صحنه کم دکور امروز هم می توان آثار روشن و با استحکام و در یک کلام «کلاسیک» شکسپیر را به تماشاگران عرضه نمود. (البته این با آنچه که استیل نام نهاده‌اند هیچ ارتباطی ندارد)\n2.زبان متن شکسپیری به نوعی عنصر بیانی محکم و چشمگیر اشاره دارد: دگرگونی نظم و نثر. آنان که در انگلستان و فرانسه اجراهائی را از آثار شکسپیر دیده اند، می دانند که در آنجا این دگرگونی برای بازیگران هیچ مسئله ای را نمی آفریند. اما برای بازیگران آلمانی این ظاهراً مشکل آفرین است. این مسئله را به سهولت می توان شناخت چون بر آن تکیه می شود. زمانی بود که تئاتر خوب را در آن می دیدند که اشعار را به صورت تکلم معمولی بیان نمایند. ابیات را جزء جزء می کردند، ریتم آن را هم به صورت نثر حتی المقدور نه چندان رفیع تغییر می دادند؛ آنها بدین طریق مقام و درجهء ابزار هنری زبان را تا حد یک وسیله تفهیم تنزل می دادند. این دوران البته سپری شده. اما از همان دوران زبان آلمانی بر صحنه تئاتر ما هنری است که اشعار را بدل به تکلم معمولی می کند و در این زمینه آنقدر کاستی وجود دارد که حتی برخی از منتقدین به خود اجازه می دهند به یکی از مشاهیر بزرگ این هنر – گروندگنس – حمله کرده و بگویند او آواز می خواند. هراس از موسیقی شعر در پس کله بازیگران، استادان و کارگردانان تئاتر ما نشسته است. البته مدتی است که توافق شده دست به ترکیب اشعار نزنند. از طرفی، کارگردانها اشعار را در نوعی از بهم فشردگیها جای می دهند که روی بدن اثر گذاشته و میمیک و ژستیک را هم منجمد می سازد. ناظران خارجی در این مورد از «سبک یخ زده» آلمان سخن می گویند. شعر بر روی صحنه یک فرم ادبی نیست. آن همان طوری که الیوت به زیباترین وجه نشان داده و برشت هم بر آن تأکید دارد، شکل اصیل بیانی تئاتر است. بیان رفعت یافته طبیعی که به صورت صحنه عریان به نمایش درمی آید. شعر در حقیقت کلامی است موزیکال. این بنا به قول مارسل پروست که راجع به ستاره بزرگی که اشعار را به زیبائی هر چه تمامتر بیان می نمود، نظر داده بود؛ «خود همان ایده است که یک شعر بیان می کند». و هیچکس آنرا همچون شکسپیر با این ژرفا نشناخته است. اوبرون، هنگامی که همهء چیزهائی را که زبان قادر به گفتنش بود، گفت؛ ندا درمی دهد: موسیقی وتیتانیا هم در پاسخ می گوید: «بله، موسیقی !» شعر تا لحظهء آغاز موسیقی، شوری بپا می کند. آن انسان سخنگو را در کشاکش ریتم و اوزان و سیلابها به وجود می آورد. شعر به او بال پرواز می دهد. شعر به بازیگر الفاظی را القا می کند که درام نویس در نظر داشته. اما همزمان زبان را هم منطقی تر می سازد. شعر فراز و نشیب هائی را امکان پذیر می سازد که نثر هرگز قادر به آن نیست. تحقیر متداول فن بیان در سرزمین ما دال بر کج فهمی ماست از گفت و گوهای تند و سریع هنر اقناعی وکلای دعاوی. یونانیان الهه ای داشتند «په ایتو» نام که در آخرین قسمت تریلوژی اورستی توسط آتنا فرا خوانده می شود تا کاری را به انجام برساند که هیچ کس امکان پذیر نمی دانست: آشتی الهه های انتقام با قدرت اقناع که آنان را به «اویمنیدها» بدل می ساخت. شعر فهم و عقل می خواهد و نه تنها احساس. اشعاری این چنین البته در آلبوم ویژه ای درج نگردیده اند که ما آنها را با کلام قشنگ، اما اکثراً بر خلاف معنایشان «شور و اشتیاق» بنامیم؛ این شور و اشتیاق در اختیار ماست. الیوت می گوید: شکسپیر شعرش را تا بالاترین حد کمال تکامل بخشید، بخاطر هدف خاص در اماتیکش، و چون او آنها را برای صحنه نگاشته از اینرو به مقام بزرگی هم از شعر نیز رسیده است. و هم او در جای دیگر می گوید: نظم زمانی به شعر بدل می شود که موقعیت در اماتیک به چنین درجه ای از شور و هیجان رسیده باشد؛ در این حالت شعر تبدیل به بیان طبیعی می گردد، زیرا در چنین شرایطی آن تنها زبانی است که می تواند همه تحرکات احساسی را بیان کند. درست همین طور است. هیچ بازیگری نباید بر این باور باشد، که وقتی صدایش را بالا می برد و خویشتن را به چیزی می سپارد که «روند احساس» نام نهاده اند، می تواند اشعار را بیان نماید. یک شعر فقط زمانی زبان رفیع است که در آن مفهوم و روح و اندیشه به صدا درآید. و این تکلیفی است شگرف برای بازیگری که نقش می آموزد. اما، در کشور ما چگونه عمل می کنند ... برای بازیگران ما تغییر و تبدیل از شعر به نثر و از نثر به نظم هنوز هم مشکلات بزرگی را می آفریند. و این همان چیزی است که گرانویل – بارکر به آن اشاره دارد: شکسپیر، وسیله تعیین کننده ای برای ساختن ترکیب و بنا. اشعار استتار شده درام های اجتماعی الیوت و دگرگونی بین نثر و آواز در کار برداشت البته تأثیر می گذارند، اما در مقایسه با خواست شکسپیر در این زمینه، بسیار ساده اند. با اینهمه آنها هم کارگردان ها و بازیگران را حداقل مجبور می کنند تا فضای نثر ناب را در درام های مدرن ترک گفته و بدین سان به بیان شعری اهمیت بیشتر و تازه تری بدهند.\n3 – جهان دنياي شكسپير كامل و همگاني است. معني اين را هنگامي درمي‌يابيم كه «هملت» يا «لير» را با «فدرا»ي راسين، يا با «تارتوف» مولير، «ايفي‌ژني» گوته، «ماري‌استوات» شيلر، «نورا»ي ايبسن، و يا با «بافندگان» هاوپتمن مقايسه كنيم – همه اين آثار داراي يك سبك و سياق‌اند كه در اثر محدوديت بر قسمتي از دنيا به وجود آمده‌اند. شيلر فقط يكبار، دنياي گسترده‌اي را كه شكسپير مي‌خواست، بر صحنه عرضه كرد، در درام «ويلهلم تل». اما در همين جا هم جاي طنز خالي است، عنصري كه وجودش در دنياي شكسپير ضروري است؛ البته در نمايشنامه «تل» هم ملت به زبان شعر سخن مي‌گويد ولي اين هم نوعي ويژگي ايده‌آل است. تنها يك نفر همانند شكسپير تمامي دايره آفرينش را سير كرده‌است، گوته در «فاوست»؛ در پرولوگ آن چنين مي‌خوانيم: «از آسمان و در دنيا به سوي دوزخ». در تئاتر اليزابتن هنوز هم آن سه اشكوبهء تئاتر ميسترين وجود داشت كه به همين نام هم خوانده مي‌شد. اما شكسپير به اينهم اكتفا نكرد. او هر طوري كه مي‌خواست از اين طبقه به آن طبقه مي‌رفت. او جهنمي‌ترين گناهان و پلشت‌ترين چيزهاي اعماق را نشان مي‌داد؛ او جادوگران، ارواح و مردگان را به صحنه مي‌آورد؛ آسمان او نه فرشته مي‌شناسد و نه قراولان بهشتي را؛ ولي پوك و آريل از آن بيرون مي‌جهند. دنياي ارواحي نامرئي وجود دارد كه هم به عنوان آسمان بربالاي سن گنبدي شكل قرار گرفته و هم به منزلهء دوزخ در زير آن خميازه مي‌كشد. تخته‌پاره‌هاي نازكي كه انسان‌ها بر رويشان به اعمال و رفتارهائي مي‌پردازند يا به تصر آنها چنين است، نشانگر زودشكن بودن همان چيزي است كه ما آنرا زميني مي‌ناميم. براي صحنه مدرن اين يعني جهان، پله و مرتبه دارد. مهم نيست كه تصوير صحنه يا چوب‌بست سن آنرا با هم آشكارا يا حتي شماتيك نشان مي‌دهد. پله‌ها بيش از همه كمكي است براي تقويت نيروي متخيله: ما بر روي كدام پله صحنه داريم، يك انسان بر صحنه و يك صحنه با انسان‌هاي بسيار؟ اين هم يعني كدام پله نياز به سخن دارد، زبان – اينجا يا آنجا؟ هنگامي كه هملت با بازيگران سخن مي‌گويد، روي پله ديگري است تا زماني‌كه به مونولوگ مي‌پردازد يا وقتي كه جمجمه يوريك را در دست دارد. بايد درباره دليل انتخاب اين پله‌ها از طرف شكسپير براي هر صحنه بررسي شود تا بتوان آنرا در شيوه نمايشي بكار بست. اينجا ساختار تغيير و تبديل بين شعر و نثر از طريق فرم و ظواهر رشد و گسترش مي‌يابد. شكسپير پله‌هاي روشنفكران، حكام، مستان، كارگران، عشاق يا زن قاتل را به سهولت برگزيده است. او در درون روند دراماتيك به انتخاب پرداخته و قهرمانان خويش را مي‌سنجد، و باز هم بر روي پله‌هايي كه اينان از موقعيتي به موقعيتي در حركت‌اند. بهرحال اين همان بازي بر روي پله‌هاست كه نمي‌گذارد ما در قالب فيگورها، تيپ‌هائي را به نمايش درآوريم (براي مثال: آثار راسين و مولير)، و آنان را – براي اينكه از كلام برشت استفاده كرده‌باشيم – با تمام تضادها هر چه انساني‌تر نيز نشان بدهيم. اين سيماها چهارچوبه محكم و فيكس چهره‌هاي آثار شيلر يا ايبسن را هم ندارند. اينان به ندرت با خويشتن خويش كاملاً هماهنگ‌اند. 4 – انسان‌ها شكسپير كه وي را بزرگترين خالق كاركترها ناميده‌اند، مهم‌ترين كاراكترهايش را به اين انديشه مي‌افكند كه آنها ديگر نمي‌دانند كه هستند؛ لير: «آيا كسي در اينجا مرا مي‌شناسد؟ نه، ابن لير نيست؟ آيا لير اينگونه راه مي‌رود؟ آيا او اينگونه سخن مي‌گويد؟ چشمان او كجايند؟ سر او بايد ضعيف شده‌باشد، يا قواي فكري‌اش در خواب مرگ. آه، من بيدارم، اينطور نيست؟ چه كسي قادر است به من بگويد من كه هستم؟» او وقتي اين حرفها را مي‌گويد، هنوز ديوانه نيست، اما ديوانگي او نتيجه همين پرسش‌هاست. اين دگرگوني موضوع درام را تشكيل مي‌دهد: «دنيا، دنيا،آه دنيا/ اين دگرگونيهاي شگفت‌انگيزت؛» و مكبث هم جز اين چيزي نمي‌گويد: «انزجار گذشته‌ها كمتر از دهشت توهمات نيست/ انديشه من كه در آن جنايت هم تنها شبحي است/ مردانگي درون مرا چنان به حركت درمي‌آورد/ كه همه نيروي حيات به جنون مي‌رسد/ و هر چه هست هيچ است و هيچ. «الههء جادو: «ايمني، بدترين دشمن بشر است.» - اتللو، با ترس و لرز از خويشتن خويش: «من آن چيزي نيستم كه هستم.» - كوريولان: «آيا شمايان مرا در برابر وجود خودم بي‌وفا مي‌خواهيد؟ همين بهتر كه مرا به بازي فرمان دهيد، من همينم.» اين ناهماهنگي فرد، اين صراحت شخص، اين عدم هماهنگي من با خويشتن خويش البته با آنچه كه پيراندلو و تئاتر آبسورد مدرن (پوچي) ارائه مي‌كند، شباهتي ندارد.\nشكسپير تا حدودي اينگونه چيزها را از پيش پا روبيده‌است، او يك واقعيت محكم و استوار، خودشناسي و بالاخره زندگي را به نمايش درمي‌آورد. آيا اين نوعي نمايش آبزورد (پوچي) نيست كه ما در برابرش قرار گرفته‌ايم، يا چيزي كه در وجود ما پنهان است؛ البته سنجيده‌تر از آنچه كه در كار يونسكو يا بكت به چشم مي‌خورد؟ هر دوي اين نامبردگان مي‌پذيرند كه نامربوطي و بي‌معنائي چيز غيرقابل شناخت نيست و آنرا تماشاگر مي‌تواند بشناسد؛ خود آنان هم تصديق مي‌نمايند كه اين بيهودگي نمي‌تواند تعيين‌كننده و قاطع باشد و اگر اين چنين باشد هم شناخت و هم شناسنده بيهوده خواهند‌بود – حال اين سئوال مطرح مي‌شود كه در چنين حالتي اصولاً چرا بايد باز هم درام بنويسند و به اجرا درآورند؟ در همان حالي كه نويسندگان تئاتر پوچي از چهره‌هاي نمايشي خود فاصله مي‌گيرند (با اين احتمال كه تماشاگران هم خودشان را از آنها دور نگه خواهند داشت)، شكسپير ترديدي نمي‌گذارد كه وضع خود او هم بهتر از آنها نيست – با وجودي كه براي او نيز اعمال و رفتار روشن است، بالير يا هملت و يا پروسپرو تفاوتي ندارد: «ما همه از يك ماده‌ايم، مثل خواب و رويا، و اين زندگي كوچك را خوابي احاطه كرده‌است.» اثبات اينكه يك شاعر و نويسنده بزرگ در حدود سيصدو پنجاه سال پيش به شناخت‌هائي راجع به موجوديت بشر و بشريت پي برده كه امروز هم تازگي دارد، معناي ديگري ندارد جز آنكه بگوئيم ابن جا مسئله ثبات و يكساني زندگي بشر وراي همه دگرگونيهاي تاريخي – اجتماعي مطرح است. به همين دليل هم شكسپير را نبايد تاريخي كرده و به دوراني بسپارند (آنگونه كه برشت تصور مي‌كرد). پادشاهان و افراد خشن و مسخره او را بايد همانند مردمان خود بشمار آوريم. اگر ما حكام و ملت ها را در برابر هم قرار دهيم، به نتيجه ديگري جز همين جنبه زندگي نخواهيم رسيد؛ همان‌طوريكه همساني انسان‌هائي كه در قدرتند در رابطه با اين قدرت ترديدآميز است، همساني خود اينان هم با قدرت شك برانگيز است (علت بوجود آمدن تراژدي: لير)؛ و همچنين همساني مردم ناتوان با ساختار اجتماعي بي‌قدرتي كه آنها در درون آن زندگي مي‌كنند. شك و ترديد شكسپير در رابطه با «مردم»، همينكه به عنوان مجموعه‌اي بپا مي‌خيزند، ديدگاه او در زمينه دمدمي‌مزاجي توده‌ها، آمادگيشان براي گمراهي و ... با علم روان‌شناسي مدرن توده‌ها قابل اثبات است. شك و ترديد او در برابر «شكوه» قدرت، موضوع و تم اصلي تراژدي «ريچارد سوم» است: در پايان چه مي‌ماند؟ «امپراتوري من براي يك انسان!» قدرت هرگز ظالمانه‌تر از اين استهزاء نگرديده‌است. در درام «هنري ششم» كه به ندرت اجرا مي‌شود، پادشاه – يك صاحب قدرت خوب و همين دليل ضعيف و ناتوان – به پرسش مردي از ميان توده‌ها پاسخ مي‌دهد كه او كيست: «بيش از آنچه كه به نظر مي‌رسد، و كمتر از آنچه كه در تولد بودم. يك انسان، كمتر از آن كه نمي‌توان بود.» لير: «دارو بخور، آه اي شكوه و جلال! خودت را تسليم كن! براي يكبار هم كه شده، چيزي را كه فقر احساس مي‌كند، احساس كن!» و باز هم لير در آخرين پرده: «ما از دربار مي‌شنويم كه ملت بيچاره حرف مي‌زند/ حرفهاي زياد/ اينجا هر كه ببرد نيز باخته است/ بيرون و درون الطاف، يا چنين ژرفا/ با اينهمه رمز و راز، گوئي ما پيامبريم/ خداوند (و راز چيزها را چنان بالا مي‌برند كه گوئي ما جهان خدائيم). و ما هم اينگونه زندگي را ادامه مي‌دهيم/ در زندان جدائي و دسائس بزرگان/ آناني كه باماه و مد آب فرو مي‌روند.» در پرسپكتيوهائي اين‌چنين دنيا و انسان‌هاي شكسپير به حقيقتي مي‌رسند كه تجربه گرديده و به نمايش هم درآمده‌اند، حقيقتي كه در هر زمان قابل بيان است. و اين همان چيزي است كه من آن را ايده تجسم زمان حال ناميده‌ام\nدانیال حیدری : کارشناسی نمایش\nنوشته شده در بیست و هشتم خرداد 1389ساعت 19:54 توسط دانیال حیدری | معرفی در سایت ایران تئاتر\nدانیال حیدری اسلام آبادغرب(کرمانشاه) تاریخ و محل تولد: اسلا‌م آباد غرب ـ 1359\nتحصیلات: کارشناسی بازیگری از دانشگاه آزاد اراک؛1388 اجراها: نمایشکارگردان:"مهتابی" کرمانشاه، جشنواره تئاتر بسیج؛1379"طلعت" جشنواره دفاع مقدس؛1379"پیک نیک در میدان جنگ" کرمانشاه، جشنواره طنز؛1380"نخل و کوسه" کرمانشاه، جشنواره استانی؛1380"دغدغه‌های های پرچین" کرمانشاه، جشنواره بسیج؛1381"رقص روی لیوان‌ها" اسلام آباد غرب؛1382"شیرعلی" اسلام آباد غرب؛1382"ماهرخ" بوشهر، جشنواره دانشجویی؛1384"مجلس نرگس" بوشهر، جشنواره دانشجویی؛1385"خورشید کوچک شام" اسلام آباد غرب ـ کرمانشاه؛1386"اشک روان بر امیر کاروان" کرمانشاه؛1387"تمام صبح‌های زمین" کرمانشاه؛1388دستیار کارگردان:"سیب سرخ" (کامران دلریش)؛1385"عروس کلهر" (کامران دلریش)؛1386\nتوضیحات: فعالیت‌ها:عضو هیئت امنا انجمن نمایش اسلام آباد غربعضو هیئت شورای نظارت بر نمایش اسلام آباد غربعضو شورای برگزاری جشنواره تئاتر مرصاد اسلام آباد غربمدرس تئاتر داور جشنواره تئاتر کانون‌های مسجدمسئول کمیته داوران جشنواره استانی تئاتر مرصادمسئول معاونت هنری بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس کرمانشاهمسئول گروه نمایشی موعود اسلام آباد غرب؛1379PAIIZ20080@yahoo.com89/3/8\nآدرس : http://theater.ir/artists/artist/key/%D8%AD/id/4703\nنوشته شده در بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 22:26 توسط دانیال حیدری | نمایشنامه نویسی رضوی\nاهداف جشنواره: الف- اشاعه و ترویج فرهنگ منور رضوی. ب- گسترش فعالیت‌های فرهنگی - هنری - مذهبی و مرتبط با سیره ائمه معصومین به ویژه امام رضا(ع). ج- گرامیداشت تولیدکنندگان و پدیدآورندگان آثار برتر فرهنگی و هنری در زمینه سیره/ شخصیت و معارف امام رضا(ع) و کمک به انتشار گسترده‌تر این آثار. د- شرکت‌کنندگان می‌توانند از منابع ذیل در خصوص تهیه آثار خود استفاده نمایند. ۱- امامان شیعه و جنبش‌های مکتبی/ محمدتقی مدرسی ۲- جغرافیای تاریخی هجرت امام رضا(ع)/جلیل عرفان منش ۳- امام رضا منادی توحید و امامت/ احمدترابی و همکاران ۴- ولایت عهدی امام رضا/ سید محمد مرتضوی ۵- مدایح رضوی/یوسف ازعدی ۶- تحلیلی از زندگی امام رضا/ علامه محمدجواد فضل الله ۷-مهدی منتظر(از نگاه امام رضا(ع)/ محسن کتابچی ۸- اخلاق رضوی(نگاهی بر اخلاق فردی و اجتماعی امام رضا(ع)/ محمدمهدی قائمی ۹-شیوه دعا و نیایش در کلام امام علی بن موسی الرضا(ع)/ احمد آقایی ۱۰- غدیراز بیان علی بن موسی الرضا(ع)/ احمد آقایی ۱۱- معیارهای اقتصادی در تعالیم رضوی و معیارهای اقتصاد اسلامی در تعالیم رضوی/محمدحکیمی ۱۲- مدایح رضوی در شعر فارسی/احمد احمدی بیرجندی ۱۳- عشق هشتم(برگزیده جشنواره کتاب سال رضوی در حوزه ادبیات)/کمال السید ۱۴-واژه نامه زیارت و حرم مطهر امام رضا(ع)عظیم سرودلیر ۱۵- مهارت‌های زندگی در سیره رضوی/ محمدرضا شرفی ۱۶- به یادم باش(داستانک‌های سنت و سیره امام رضا(ع)/محمدرضا میری موضوع جشنواره: دبیرخانه پنجمین جشنواره سراسری ادبیات نمایشی رضوی افتخار دارد در موضوعات زیر پذیرای آثار گرانقدر شما باشد: معارف رضوی/ آداب زیارت/مناظرات حضرت /توسل به حضرت /تولد,زندگی و شهادت/زائر و مجاور/ایرانیان و امام رضا(ع)/مشتاقان حضرت در آنسوی مرزها/ شفایافتگان /نزدیکان و اصحاب حضرت/کرامات رضوی/جایگاه ویژه عملی و اخلاقی حضرت و سایر موضوعات مرتبط. بخش‌های جشنواره: جشنواره در دو بخش مسابقه و جنبی برگزار می‌شود: الف: بخش مسابقه مسابقه فیلمنامه‌های کوتاه. مسابقه فیلمنامه‌های نیمه بلند و بلند. مسابقه نمایش نامه های صحنه‌ای. ب: بخش جنبی کارگاه های تخصصی فیلم نامه نویسی و نمایش نامه نویسی به منظور آموزش و ترغیب علاقه مندان به نوشتن موضوعات مرتبط با اهداف جشنواره. نمایش فیلم های منتخب جشنواره رضوی. برگزاری نمایش های خیابانی با موضوع رضوی. شرایط شرکت در بخش مسابقه: آثار ارسالی نباید در جشنواره‌های پیشین فرهنگی و هنری امام رضا(ع) حائز رتبه یا مقام برگزیده شده باشند. فیلمنامه‌ها می‌تواند در قالب مستند، داستانی، انیمیشن(پویا نمایی) و نماهنگ ارائه شوند.دبیرخانه در قبال خسارت یا مفقود شدن آثار ارسالی از طریق پست مسئولیتی ندارد. نمایشنامه‌ها می‌تواند در قالب صحنه‌ای یا خیابانی ارائه شوند. هر نویسنده می‌تواند با ارائه سه اثر در جشنواره شرکت کند. کلیه آثار می‌بایست در نرم افزار Word۲۰۰۳ یا فونت Yagut۱۴تایپ شده و به همراه یک حلقه لوح فشرده(سی دی) و سه نسخه پرینت به دبیرخانه ارسال شوند. آثار ارسالی باید دارای طلق و شیرازه یا سیمی بوده و نام فیملنامه یا نمایشنامه و نویسنده آن در صفحه نخست و پایانی قید گردیده باشد و صفحات آن شماره گذاری شده باشد. به آثار برگزیده‌ای که بیش از یک نویسنده داشته باشد تنها یک جایزه اهداء خواهد شد. آثار اقتباسی الزاماً می بایست با ذکر منبع و خلاصه آن صورت گیرد. آثار ارسالی باید دارای خلاصه طرح در حداقل یک صفحه باشد. تکمیل فرم مشخصات نویسنده و ارسال آن به همراه یک قطعه عکس پرسنلی۴در۳ پشت نویسی شده الزامی است. دبیرخانه می‌تواند از آثار راه یافته با ذکر نام نویسنده در انتشارات مربوط به خود استفاده کند. آثار ارسالی عودت داده نمی‌شود. از فیلمنامه‌ها و نمایشنامه‌های برتر یک جلد کتاب چاپ شده و به کلیه شرکت کنندگان اهدا و در سطح کشور توزیع می‌شود. تصمیم گیری در مورد مسائل پیش بینی نشده برعهده برگزار کننده است. ارسال آثار به منزله پذیرش مقررات است. مسابقه نمایشنامه صحنه‌ای: نمایش نامه اول:تندیس جشنواره ,لوح تقدیر و مبلغ7/500/000 میلیون ریال جایزه نقدی. نمایش نامه دوم: تندیس جشنواره ,لوح تقدیر و مبلغ 5/500/000 میلیون ریال جایزه نقدی. نمایش نامه سوم:تندیس جشنواره ,لوح تقدیر و مبلغ4/000/000 میلیون ریال جایزه نقدی. گاهشمار: آخرین مهلت ارسال آثار: 1389/7/1 اطلاع رسانی: 1389/7/15 تاریخ برگزاری جشنواره: 1389/7/22 د: تاریخ برگزاری مراسم اختتامیه در استان: 7/22/ 1389 آدرس: قزوین: بلوار آزادگان(غیاث آباد)- چهارراه غیاث آباد- جنب مسجد امام خمینی(ره) – اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی- دبیرخانه چهارمین جشنواره ادبیات نمایشی رضوی. تلفن:۰۲۸۱۳۶۹۱۴۱۲ تلفکس:۰۲۸۱۳۶۹۱۴۱۲ نشانی سایت و پست الکترونیکی: www.ErshadQzvin.ir Email:qazvin.Ershad@yahoo.com اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین دبیرخانه دائمی جشنواره فرهنگی و هنری امام رضا(ع) و با همکاری انجمن سینمای استان قزوین انجمن هنرهای نمایشی استان قزوین فرم مشخصات شرکت کنندگان پنجمین جشنواره سراسری ادبیات نمایشی رضوی قزوینمهرماه ۱۳۸۹ آثار ارائه شده: فیلمنامه کوتاه فیلمنامه بلند نمایشنامه نام اثر: نام و نام خانوادگی نویسنده: میزان تحصیلات: رشته تحصیلی: تعداد صفحات اثر: خلاصه اثر: آدرس و شماره تلفن ثابت و همراه و پست الکترونیکی: امضا و تاریخ: +\nنوشته شده در بیست و چهارم خرداد 1389ساعت 22:22 توسط دانیال حیدری | ملاقات باگرتوفسکی\nبرگردان به فارسی: مسعود نجفی دانیال حیدری\nگروتفسکی در کارش بر روی بازیگر، ریشه‌های عمیق و مدفون"تکانه‌ها"(2) و واکنش‌ها را کشف می‌کند تا از این طریق بتواند ابزارهای کنترل و هدایت آن‌ها را بیابد. او می‌خواهد"درها را بگشاید". درهایی که با ترس‌ها و ممنوعیت‌ها بسته شده‌اند؛ بدن را مسدود و محدود کرده‌اند و آگاهی را از کار انداخته‌اند. او چنین چیزی را طلب می‌کند، حتی اگر به طرز وحشتناکی خشن به نظر بیاید. او تغییر کرده است؛ آشنایی و دریافت ما از او نیز تغییر کرده است. دیگر همان آدم کوچک جثه‌ای نیست که پشت عینک مشکی‌اش مخفی می‌شد؛ حالا او با صورتی برهنه در"مرز" تئاتر قدم می‌زند. گروتفسکی عوض شده اما هدفش همچنان ثابت مانده است: باز کردن درها و اراده‌ای ثابت قدم که مدام تکرار می‌کند: درها را باز کن. او با تمام مشکلات و حاشیه‌های فرعی و اداری معمول که در کارش وجود داشت، فرصتی را برای رویارویی به دست آورد و با ذکاوت دقیق و هوش سرشار خود، ذهنیت تصویر‌ی‌اش را اعتلا بخشید. او تشویق و اضطراب را در پرده‌ای از طنز و شوخی می‌پوشاند و کارش را با یک انرژی فرابشری پی می‌گیرد؛ تاکنون کارگاه‌های اجرایی زیادی در سراسر جهان برگزار کرده است. در لهستان، اسکاندیناوی، آمریکا و حالا در فرانسه. (کولت گودار)گروتفسکی می‌گوید: فعالیت‌های این مرکز در دو جهت به کلی متفاوت و متناسب با نیازهای متفاوت مردم طراحی و انجام می شوند.ما به نخستین بخش می‌گوئیم"Acting Therapy" اگر چه که هیچ ربطی به درمان‌های پزشکی ندارد. موضوع مربوط به سلامتی افرادی که به ما می‌پیوندند نیست، بلکه بیشتر درباره کار آن‌هاست. اگر ما این ترمینولوژی را انتخاب کرده‌ایم به این خاطر بوده که می‌خواهیم بر دو نکته پافشاری کنیم: اول از همه این که وجوه زیبایی‌شناسانه به تصویر در نمی‌آیند و دیده نمی‌شوند. ما همه آن‌هایی را تمرین می‌دهیم و هدایت می‌کنیم که به صورت کم و بیش حرفه‌ای، بدن و صدای خودشان را به کار می گیرند؛ مثل بازیگران و نیز به عنوان مثال"معلم‌ها". دوم این که ما یک مرکز آموزشی یا یک مدرسه تکنیکی دایر نکرده‌ایم. ما خودمان را به انتقال دادن دانشی محدود کرده‌ایم که در بیش از 15 سال کار و فعالیت در تئاتر لابراتواریوم به دست آمده است.ما به خصوص می‌دانیم که چطور سرچشمه‌هایی را که در کار"صدا" آشکارا اختلال ایجاد می‌کنند با کنترل تنفسی و ماهیچه‌ای محدود کنیم. می‌توانیم عامل‌های اصلی هجوم وحشت و اضطراب را توضیح دهیم. ما انتظار نداریم که برای همگان مفید باشیم. گاهی اوقات مشکل‌ها از سرچشمه‌های بدنی یا روانی یا غیره سر بر می‌آورند؛ این‌ها مشکل‌هایی هستند که به زمان زیادی نیاز دارند تا بازسازی شوند. بنابراین ما خیلی واضح به مردم می‌گوئیم که نمی‌توانیم کمکشان کنیم.شما چطور افرادی را که می‌توانید به آن‌ها کمک کنید؛ تشخیص می‌دهید؟در بیشتر اوقات یک مصاحبه درست و حسابی کافی است. از سوی دیگر ما بعد از یک فصل کاری آماده‌ایم تا تصمیم بگیریم."Acting therapy" به توجه مخصوص و از نزدیک به هر فرد نیاز دارد. در هر دوره این کار در گروه‌های کوچک انجام می‌شود. در ابتدا ما باید بتوانیم تعداد زیادی از دعوت شدگان (و یا درخواست کنندگان) را برای مشارکت قانع کنیم. با این هدف است که یک سری ورک‌شاپ که حدود دو هفته یا کمتر طول می‌کشند، سازماندهی می‌کنیم. علاوه بر این غیرقابل تصور است که از آدم‌هایی که شغل دارند و کار می‌کنند بخواهیم شغل‌شان را برای چندین ماه رها کنند.رویکرد دوم این مرکز متفاوت است. ما به آن می‌گوئیم: پیش به سوی کوه‌های موازی(3). ولی این فقط یک تصویر ذهنی است. در کشورهای انگلوساکسون طرحی داریم به نام: پروژه ویژه؛ در بقیه کشورها کارهای ما را با عنوان فعالیت‌های پاراتئاتری می‌شناسند. ما این نوع تجربه‌ها را در 1970 م. آغاز کردیم. حالا این‌ها دیگر چیزی بیش از پرسشگری درباره یک پژوهش نظام‌مند نیستند: ما در جست‌وجوی فهم این هستیم که ملاقات بین دو نفر آدم واقعا چه معنایی دارد. بین یک فرد و دیگران. رویارویی او و فضا(خواه باز یا بسته) رویارویی او با واقعیت‌های زنده و احساسی در جهان اطراف.درباره فعالیت‌های این مرکز این نکته باید روشن شود که چنین فرایندی هیچ ربطی به"گروه درمانی"(4) و یا"سوسیودرام"ندارد؛ همچنین هیچ ربطی به نوع بی نظمی رایج در"رها شدگی" و کلیشه‌های مربوط به "خلاقیت‌های جمعی" ندارد. می‌شود آن را با بداهه‌سازی در موسیقی جاز کلاسیک مقایسه کرد؛ با این تفاوت که ما در مرحله موسیقایی متوقف نمی‌شویم. ما تمام تکانه‌ها را کشف می‌کنیم، تمام آن چیزهایی که می‌توانند فرد را به جهان بدوی نزدیک‌تر کنند. بنابراین فرد باید بپذیرد تا همراه با ما تمام"دفاع"هایش[سدهایش] و کُدهای عادت شده اعمالش حرکت را آغاز کند؛ این امر به انضباط بسیار شدیدی نیاز دارد.در این جا قرار نیست که با فرد مثل یک ابزار(5) رفتار شود؛ چیزی شبیه به تمرین مقابله با کمرویی یا تمرین تسلط بر خود و یا مقابله با ضعف‌های فردی از راه به کار گرفتن چیزهای مصنوعی مثل مواد مخدر و یا الکل؛ در این جا ما به هیچ وجه نمی‌خواهیم که فرد نقش بیننده(6) یا مشاهده‌گر را بازی کند. کسی که در اینجا درگیر می‌شود، در مسیر فعال شدن قرارمی‌گیرد.درگیر چه چیزی می‌شود؟درگیر نوعی عمل خلاقانه که هدفش خود فرد است و پیام آن به خود فرد می‌رسد. ما"کار" را برای تماشاگران آماده نمی کنیم؛ بلکه یک حرکت ایجاد می‌کنیم که فقط می‌تواند شامل خود فرد شود. او می تواند بگوید که"کار" حرکتی است به سوی فرا‌گذشتن از خود؛ از چیزهایی که او آن‌ها را به عنوان سد‌های(7) بدنی‌اش می‌شناسد. به هر حال اگر اصرار داشته باشیم که از یک واژه گنگ یا غیردقیق استفاده کنیم باید بگویم: سد‌های روحی.(8)هدف این بخش از ورک‌شاپ افرادی هستند که به این نوع تجربه احساس نیاز می‌کنند؛ در یک گروه هنری یا تئاتری عضویت دارند یا ندارند اهمیتی ندارد. مثل همیشه راحت‌تر است که منظورم را با حذف کردن، مشخص کنم. من ابتدا با آن چیزهایی آغاز می‌کنم که به کار ما ربطی ندارند؛ این کار برای کسی که به سادگی می‌خواهد تا در زندگی یا تئاتر یا در بازیگری پیشرفت کند، نیست. واضح است که رها کردن بازی‌های بازیگرانه هر روزه برای همیشه، کشنده و وحشتناک خواهد بود؛ اما در این جا باید همه آن چیزها فراموش شوند. همچنین برای فردی که به طور کلی از اعتماد داشتن به خودش عاجز است و یا فردی که فقط احساس شک و تردید دارد و از بدنش بیزار است نیز طراحی نشده است. همین طور برای کسی که مشکل‌های روانی‌اش خیلی قوی است، طوری که از تعامل او با دیگران از ارتباط او با دنیای واقعی جلوگیری می‌کند، به درد نمی‌خورد. این‌ها همگی خارج از حد توانایی ماست. در این جا نیز آدم‌های فوق‌العاده‌ای[استثنایی] هستند که تفکر تحلیلی‌شان به شکل پایدار بر تکانه‌های آنی و بی‌واسطه‌شان غالب آمده است؛ آن‌ها حتی در احساس درد و هنگام رنج کشیدن نیز می‌دانند چطور به آن سوی شرطی شدن‌های روزانه‌شان بروند. نویسندگان – این مشاهده‌گران پرشور جهان– در فرایند نوشتن به سادگی به این هدف دست پیدا می‌کنند، بنابراین در طول ورکشاپ هیچ چیز جدیدی به آن‌ها پیشنهاد نخواهد شد، حتی اگر خودشان مخالف این حرف باشند. از سوی دیگر می‌توان گفت که ورک‌شاپ به کسی ممکن است کمک کند که مشتاق و کنجکاو است تا با مجموعه‌ای از آدم‌ها، که او می‌تواند آن‌ها را از خودش بداند، در حالی که نمی‌خواهد خودش را تحمیل کند، رابطه برقرار کند. بنابراین در مورد فردی که نمی‌خواهد با خواسته‌هایش بقیه افراد را مورد ظلم قرار دهد، شاید ورک‌شاپ سودمند باشد.شما چطور داوطلب‌ها را انتخاب می‌کنید؟این یک انتخاب دوطرفه است. ما از یک گفت‌وگو شروع می‌کنیم. اگر آن‌ها در این بخش به روشنی دلیل ادامه دادن را کشف کنند، یک قرار ملاقات می‌گذاریم. این قرار می‌تواند در شرایطی شبیه به ورک‌شاپ اتفاق بیافتد؛ این خودش می‌تواند یک ورک‌شاپ باشد یا یک نوع مقدمه؛ من هنوز نمی‌دانم، ولی تحت هیچ شرایطی این کار شبیه به امتحان، آزمون یا تست‌هایمرسوم بازیگری در سینما نیست. گروه بین 5 تا 20 نفر تشکیل می‌شود. ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا بیشترین تعداد را از بین داوطلبان انتخاب کنیم. آن‌ها همواره از ما می‌خواهند تا جدول زمانی کارمان را به صورت ورک‌شاپ‌های دوره‌ای در زمان‌های مختلف در‌آوریم. دو یا سه دوره کوتاه سازماندهی شده‌اند و به زودی آغاز خواهند شد. همه کسانی که به ما می‌پیوندند در یک مسیر پویا(9) شرکت کرده‌اند. در آن‌ها هیچ تماشاگری وجود نخواهد داشت. منبع:اطلاعات بین‌المللی تئاتر(International Theatre information) زمستان 1976پی‌نوشت‌ها:1- Collette Goddard2- Impulse3- Towards a Parallel mount4- Group therapy5- Object6- Observer7- Limits8- Spiritual Limits9- Active Way\nنوشته شده در بیست و چهارم خرداد 1389ساعت 22:18 توسط دانیال حیدری | به مناسبت سال روز درگذشت « آنتوان چخوف»\nبه مناسبت سال روز درگذشت « آنتوان چخوف»\nشاهکارهای نمایشی یک پزشک\nایسکانیوز: « آنتوان چخوف» نمایشنامه نویس وداستان نویس روسی در ابتدا پزشکی بود که درکمتر از 2 ماه ، تقریبا 1000 بیمار مبتلا به وبا را ویزیت کرد ولی با شروع زمستان و همه گیرى وبا ، چخوف کاملا از پاى درآمد.\nآنتوان چخوف در هفدهم ژانویه سال 1860 در «تاگانرک» به دنیا آمد. ابتدا در مدرسه یونانی «کلیسای امپراطور قسطنطنین» و بعد در مدرسه «گرامر» تاگانرک به تحصیل پرداخت. چخوف تحصیلات پزشکى خود را در سال 1879در دانشکده پزشکى دانشگاه مسکو آغازکرد. در زمان دانشجویى، براى گذران زندگى خود و خانواده اش ، صدها داستان کوتاه نوشت . چخوف دیپلم دانشکده پزشکی را در سال 1884 گرفت .تابستان آن سال برای استراحت به «بابکیو» رفت و در آنجا با «ساروین» مدیر روزنامه معروف پترزبورگ آشنا شد. نامه های چخوف به ساروین معروف است و این مرد ناشر غالب آثار بعدی چخوف می باشد. در سال 1886 اولین نمایشنامه اش را به نام «آواز قو» در یک پرده تنظیم کرد و در سال 1877 مسافرتی به جنوب روسیه داشت که تأثیرات خاص آن سفر در اثر معروفش به نام «استپ» آشکار است. آثار معروف چخوف در این سال عبارتست از «هنگام سحر» که مجموعه داستان است و «ایوانف» یک نمایش چهار پرده ای که هم در مسکو و هم در پترزبورگ به نمایش گذارده شده است. در سال 1888 با جمعی از دوستان و از آن جمله «ساروین» به کریمه رفت و در آنجا داستانهای معروف «استپ، روشنایی ها، جشن تولد، زنگها» را نوشت و لطیفه ای به نام «خرس» در یک پرده تنظیم کرد. در سال 1888 جایزه پوشکین به مبلغ 500 روبل به وسیله آکادمی علوم امپراطوری به او اعطا شد و در سال بعد عضو جمعیت دوستداران ادبیات روسی شد و در همین سال بود که نمایش «دیو جنگل» را در چهار پرده تنظیم کرد. لطیفه «خواستگاری» را در یک پرده و داستان معروف «افسانه خسته کننده، از دفتر یادداشت یک پیر مرد» را نوشت. در 1891 «فراریان ساخالین»، «دوئل» و «زنان» را نوشت و سفری به اروپای غربی کرد. در سال 1892 به ایالت نوگورود رفت تا به قحطی زدگان آن ناحیه کمک کند و سازمانی برای امداد به آنها ایجاد کرد و خودش هم از مسکو به ده «میلخوف» نقل مکان کرد و در دهکده مزبور هم به مبارزه بر علیه بیماری وبا که تازه شایع شده بود پرداخت. آثار معروفش در این سال عبارتست از داستانهای: «اطاق شماره 6»، «ملخ»، «زوجه»،« در تبعید» و «همسایگان».در سال 1893، «داستان مرد ناشناس» و یادداشتهای معروف مسافرت به سیبری را تحت عنوان «جزیره ساخالین» منتشر کرد. دکترها توصیه کردند که به کریمه و یا جنوب فرانسه مسافرت کند و در این سالها و سالهای بعد بود که آثار زیر از زیر قلم استادانه چخوف به در آمد: «خانه با مزانین» نمایشنامه «شاهین دریا» داستان بلند «سه سال» و داستانهای کوتاه «جنایت»، آریادانا و «زن». و در سال 1897 به خرج خود در ده های روسیه از جمله همان دهکده ملیخوف مدرسه بنا کرد. برای راحتی دهقانان آن نواحی رنج بسیار برد و داستان های معروف «زندگی من»، «موژیکها»، «درگاری» و «دریک نقطه محلی» را به رشته تحریر در آورد. در این سال داستانهای «آدم توی جلد»، «یونچ»، «مستأجر»، «شوهر»، «خانم مامانی» را نگاشت و در سال بعد (سال 1899) داستانهای «خانم و سگ ملوسش» و «درراوین» را به رشته تحریر درآورد. همچنین از سال 1891، چخوف کار خود را به عنوان پزشک عمومى در دهکده ملیخووا ، در فاصله 80کیلومترى جنوب مسکو، آغاز کرد. بیماران از 50کیلومترى آنجا، پیاده یا با گارى می‌آمدند تا پزشک جدید را ببینند. آنها سحرگاه در مقابل مطب به صف می‌ایستادند و در برابر دریافت مراقبت هاى پزشکى معامله پایاپاى می‌کردند. چخوف جزئیات را ثبت می‌کرد، به رایگان دارو می‌داد و ظرف کمتر از 6 ماه ، 576ویزیت خانگى انجام داد. در ماه ژوئیه ، براىکمک به تحت کنترل درآوردن همه گیرى ویرانگر وبا به سمت مأمور سلامت عمومى ناحیه گماشته شد. درکمتر از 2 ماه ، تقریبا 1000 بیمار را ویزیت کرد. با شروع زمستان، همه گیرى وبا پایان یافت اما چخوف کاملا از پاى درآمده بود. روشن نیست که چرا با وجود مرگ برادرش نیکلاس در اثر سل ، او نسبت به حملات بیماری سل بی اهمیت بود. بیمارى او درساخالین بدتر شد اما در بازگشت به مسکو، تا سال 1897از دریافت مراقبت پزشکى امتناع کرد تا زمانیکه بیماری اورا به شدت مورد حمله قرار داد . بنا بر توصیه دکتر آلکسى اوسترومف ، -یکى از اساتید او در دانشکده پزشکى- چخوف براى علاج کامل ، به یالتا و سپس به یک مرکز نگهدارى بیماران مبتلا به سل در دریاى سیاه عزیمت کرد. البته ، او به جاى استراحت ،مشغول برنامه اى براى دریافت اعانه جهت احداث آسایش مسلولین شد. در سال 1900 به عضویت «آکادمی علوم» درپترزبورگ انتخاب شد و نمایشنامه سه خواهر را هم در آن سال تنظیم کرد. در این سال وضع جسمیش روز به روز بدتر می شد در سال 1901 با «اولگاکنیپر» ستاره «تاترهنری» مسکو ازدواج کرد .او همچنین درهمین مدت 3 شاهکار خود را نوشت : «بانوى صاحب سگ»(1899)، «سه خواهر»( 1900)، و «باغ آلبالو» (1903).در ماه مه سال 1904 دیگر قادر نبود که از تخت به زیر آید و به اتفاق زنش به یک آسایشگاه آلمانی در «بادن وایلر» رفت و در همان آسایشگاه در سن 44 سالگی در 14 ماه ژوئن سال 1904 بدرود زندگی گفت و جسدش را به مسکو حمل کردند و آنجا در گورستان کلیسای «نودویشی» دفن کردند. کنستانتین استانیسلاوسکى، رئیس سالن تئاتر معروف هنر مسکو،تصمیم گرفت تا نخستین نمایش باغ آلبالو را در 17ژانویه سال 1907درگرامیداشت 44سالگى چخوف و 25ساله شدن عمر نویسندگى وى به نمایش درآورد. +\nنوشته شده در بیست و چهارم خرداد 1389ساعت 22:15 توسط دانیال حیدری | فراخوان جشنوارۀ نمایشهای کوتاه طنز و پانتومیم\nتالار هنر با همکاری مدیریت تفریحی در راستای تحقق اهداف سازمان فرهنگی تفریحی شهرداری اصفهان از کلیۀ گروه های نمایشی و هنرمندان این رشته برای شرکت در «جشنوارۀ نمایشهای کوتاه طنز و پانتومیم تالار هنر» دعوت به عمل می آورد. الف) شرایط شرکت در جشنواره:\n1 - آثار نمایشی می بایست در مدت حداکثر 20 دقیقه تنظیم و ارائه گردد.\n2 - آثار باید متناسب با اجرا در سالن اصلی تالار هنر و سالن های غیر پلاتویی تنظیم و اجرا گردد.\n3 - محدودیتی در پذیرش چند اثر از یک هنرمند نمی باشد.\n4 – اثر پیشنهادی نباید پیش از این در هیچ جشنواره ای شرکت کرده باشد.\n5 – تکمیل و ارسال تقاضانامه به منزلۀ پذیرش تمامی شرایط مندرج در این فراخوان است.\n6 – تصمیم گیری در خصوص موارد پیش بینی نشده بر عهدۀ ستاد برگزاری است.\nب) موضوع های پیشنهادی:\nموضوع نمایش جهت شرکت در جشنواره آزاد بوده اما اولویت با سرفصل های پیشنهادی زیر می باشد.\n1 – مناسبات خانوادگی (والدین، همسر، اقتصاد خانواده، اشتغال، مهارتهای ارتباطی والدین با فرزندان، سالمندان، جوانان و ...)\n2 – ارتباطات اجتماعی، همسایه، حقوق شهروندی، صلۀ رحم، ازدواج و ...\n3 – معضلات شهری و محله محور (اعتیاد، تکدی گری، مشاغل مزاحم و ...)\n1 – تاریخ، افسانه ها و داستانهای کهن اصفهان\n2 – اصفهان آینده\n3 – میراث فرهنگی و زاینده رود\n4 – اصفهان و دفاع مقدس\nشادی و تفریح و ارائه الگوهای سالم تفریحی\nج) مراحل حضور در جشنواره:\n1 – تکمیل و ارائه فرم تقاضانامۀ حضور در جشنواره\n2 – بازبینی و انتخاب آثار (اجرای بازبینی در سالن اصلی تالار هنر)\n3 – نمایشهای راه یافته به جشنواره حداقل 2 اجرای عمومی خواهند داشت که یکی از آنها مورد قضاوت داوران قرار خواهد گرفت.\n4 – تمامی نمایشهای راه یافته به جشنواره از 1500000 ریال تا 3000000 ریال کمک هزینه دریافت خواهند نمود.\n5 – نمایشهای برگزیدۀ جشنواره با انعقاد قرارداد توسط تالار هنر اجرای عمومی در سال 1389 خواهند داشت.\n6 – آثاری که واجد تمامی شرایط حضور در جشنواره نباشند، در صورت تأیید شورای تئاتر تالار هنر امکان حضور در بخش جانبی یا اجرای عمومی در مراکز سازمان را خواهند داشت.\nدر کلیۀ بخشها نفرات نمایشهای برگزیده اعلام و لوح تقدیر، تندیس و سکۀ بهار آزادی اهداء می گردد.\nه) گاه شمار:\n1 – آخرین فرصت ارائه فرم تقاضای حضور 31/3/89 می باشد.\n2 – بازبینی آثار نیمۀ دوم تیر ماه می باشد که تاریخ دقیق آن متعاقباً اعلام خواهد شد.\n3 – اجرای جشنواره نیمۀ اول مرداد ماه 1389 می باشد.\nتمامی دوستان تئاتری می توانند برای دریافت فرم ثبت نام به تالار هنر مراجعه فرمایند. نشانی: اصفهان، میدان لاله، جنب فروشگاه رفاه، تالار هنر. تلفن: 4 - 5660881\nآدرس اینترنتی: www.esfahanfarhang.ir\nنوشته شده در شانزدهم خرداد 1389ساعت 22:7 توسط دانیال حیدری | نمایش به آسمان نگاه کن به کارگردانی دانیال حیدری نمایش به آسمان نگاه کن به کارگردانی دانیال حیدری درمرحله بازخوانی هفتمین جشنواره کشوری تئاترماه مورد تصویب قرارگرفت .\nمصائب ایاز عیار\nداریوش مختاری اقدمی\nبهمن پورتقی بالکانلو\nآژیر چهار گوش\nشهریار نیریز نقدهی\nتجربه های اخیر ###\nیک سبد فحش برای ...\nمن قاضی القضات ام ##\nداوود امیر خانی\nرومنس تاریخ و زمان خاصی نداره\nیاسر نجفیان رضوی\nآپارتمان شماره جنگ\nوقتی صدای سوت میاد سرت رو بدزد ###\nقبله گم شده\nکیانوش بهروز پور\nزمان بی سایه\nمجید کاظم زاده مژدهی\nدرنا در باران\nباد که می نویسد ###\nرضا بهشتی آتشگاه\nیوسف می آید\nروح ا.. نوری - یاسر محمودی\nسید روح ا.. بنی عقیل\nمویه ی کور\nشب بخیر آقای سر گروهبان\nدیده بانان ابدی\nوضعیت همیشه قرمز\nمردهای مردم ###\nشب زیر درخت گردو\nامیر حسین روح نیا\nامیر حسین روح نیا - الهه خوشکام\nسوزانتر از شراره\nبه آخرین کلمات این قصه گوش کن\nسید محمد مهدی میرئی\nقدرت ا.. فتحی\nپرواز بر فراز ابرهای تاریک ###\nآب و اندوه\nپایکوبی در بلندی\nیک غزل هذا جنون العاشقی\nسعید ، دوست سعادت\nخمیازه های رنگی\nنعمت ا.. اسدی مرام\nاوستا رحیم و عروسک هایش\nشاید شبی شوم و شفاف شیطان\nکیارش کوه گیوی\nعقل سرخ یک خاطره\nآزاده کاولی حقیقی\nکریم علی خواه\nهزار و چندمین شب شهرزاد\nحامد اسماعیل وند\nقیامت گم شده ها\nدر یک سوم دایره\nتفنگ های کهنه\nمی خواستم ببوسمت باران گرفت\nیک تکه از گفتار گو شده ی ماندانا در گزارش..\nپریدن ماهی آزاد با پای کبوتر و بال غزال\nالفبای فراموش شده\nطاهره ولی پور طاهری\nسهند جعفری زاد - طاهره ولی پور طاهری\nحقیقت دارد تو را در خواب بوسیدم\nعلی مجید پور\nساده در این حوالی\nمحمد مهدی شهرتی\nحریر بر زمینه سرب\nمریم طالبی انارکی - عفت آب باریکی\nحرکت خون در رگهای خشکیده ###\nبیوگرافی حادثه ای که در جمجمه اتفاق افتاد\nجادو گر تهران\nسیامک مهاجری - محمد شریف بیخوف تربتی\nیک قمقمه تشنگی\nلیلا جعفری سفید خوان\nجلاد ، ماه ، زن\nحسین احمد خوانی\nمهرزاد فتحعلی پور\nجدال با خوابی بی انتها\nابراهیم اشرف پور - امین حسین زاده\nزخم کهنه قبیله من\nنصر ا.. قادری\nشبنم زیرک قشقایی\nمهتاب ده باشی\nکلک و رنگ\nاصغر سلطانی نژاد\nنوشته شده در پانزدهم خرداد 1389ساعت 19:46 توسط دانیال حیدری | مراسم اختتامیه سومین جشنواره منطقه‌ای تئاتر دفاع مقدس بیرجند\nمراسم اختتامیه سومین جشنواره منطقه‌ای تئاتر دفاع مقدس ـ شرق کشور که از 8 تا 11 خردادماه با شرکت 9 نمایش از پنج استان خراسان رضوی، خراسان شمالی، خراسان جنوبی، گلستان و کرمان در بیرجند برگزار شده بود، سه شنبه شب 11 خردادماه با حضور مسئولان فرهنگی و هنرمندان این شهرستان به پایان رسید. به گزارش سایت ایران تئاتر، در این مراسم هیأت داوران متشکل از فرهاد مهندس‌پور، محمود رضا رحیمی و افشین خورشید باختری برگزیدگان بخش‌های مختلف را به شرح زیر معرفی کردند:موسیقی:در بخش موسیقی هیأت داوران هیچ برگزیده‌ای را معرفی نکردند و تنها با اهداء لوح تقدیر و جایزه نقدی از عبدالرضا غلامی آهنگساز نمایش "سرزمین مادری" قدر دانی شد.طراحی صحنه:در این بخش از معصومه بساطی، طراح صحنه نمایش "سرزمین مادری"ر و احسان قاسمی طراح صحنه نمایش "ستاره تارا" با اهداء لوح تقدیر و جایزه نقدی قدردانی شد و هیچ برگزیده‌ای شایسته دریافت جایزه اول تا سوم معرفی نشد.بازیگر مرد:هیأت داوران ضمن اهداء لوح تقدیر و جایزه نقدی به هر یک از بازیگران علی صادقی بازیگر نمایش "ستاره تارا" و علیرضا ضیاء چمنی "استخوان‌های تنم صدا می‌کند تاخ تاخ" از خراسان رضوی، جایزه بازیگر سوم مرد را به طور مشترک به علی نفیسی بازیگر نمایش "فریاد اسب" از کرمان و سعید صادقی بازیگر نمایش "به خاطر خواب من سرباز" از خراسان رضوی اهدا کردند.در این بخش لوح تقدیر و جایزه بازیگر دوم به رضا افشار بازیگر نمایش "به خاطر خواب من سرباز" تعلق گرفت و سید مهدی صمدی نیز جایزه اول بازیگری را به همراه تندیس جشنواره برای بازی در نمایش "اسماعیل، اسماعیل" از گلستان دریافت کرد.بازیگر زن:در بخش برگزیدگان بازیگری زن، هیأت داوران ضمن تقدیر و اهدای جایزه نقدی به هر یک از بازیگران نسرین احمدی بازیگر نمایش "سرزمین مادری"، ندا اسدی بازیگر نمایش "به خاطر خواب من سرباز"، آزاده حیدرزاده بازیگر نمایش "استخوان‌های تنم صدا می‌کند تاخ تاخ" از خراسان شمالی و زهره وادی بازیگر نمایش "استخوان‌های تنم صدا می‌کند تاخ تاخ" از خراسان رضوی جایزه بازیگری دوم زن جشنواره را به ستایش رجایی‌نیا بازیگر نمایش "به خاطر خواب من سرباز" اهدا کردند.زهرا یوسفی بازیگر نمایش "برکه" از گلستان جایزه بازیگر دوم و لوح تقدیر را دریافت کرد و ندا کوهی بازیگر نمایش "به خاطر خواب من سرباز" هم تندیس جشنواره و جایزه بازیگران اول زن را دریافت کرد.کارگردان:هیأت داوران جشنواره منطقه‌ای تئاتر دفاع مقدس ـ شرق کشور در بخش کارگردانی با اهدای لوح و جایزه نقدی از آرش منصوری کارگردان نمایش "سرزمین مادری"، علی محمد رادمنش کارگردان نمایش "فریاد اسب" و محسن مقامی و حسین وکیلی کارگردان نمایش "برکه" قدردانی کرده و جایزه کارگردانی سوم را به "مرتضی ملتجی" کارگردان نمایش "استخوان‌های تنم صدا می‌کند تاخ تاخ" از خراسان رضوی اهدا کردند.در این بخش "محمدحسین عرب" کارگردان نمایش "اسماعیل، اسماعیل" از گلستان دوم شد و علیرضا اسدی کارگردان نمایش "به خاطر خواب من سرباز" از خراسان رضوی تندیس جشنواره و جایزه کارگردانی اول را دریافت کرد.نمایشنامه‌نویسی:در این بخش علی محمد رادمنش نویسنده نمایشنامه "فریاد اسب" سوم شد، "مهدی نصیری" نویسنده نمایشنامه "به خاطر خواب من سرباز" لوح تقدیر و جایزه دوم جشنواره را دریافت کرد و جایزه اول به جمشید خانیان نویسنده نمایشنامه "اسماعیل، اسماعیل" تعلق گرفت.\nگفتنی است گروه نمایش اداره کل حفظ آثارونشرارزشهای دفاع مقدس استان کرمانشاه (شهرستان اسلام آبادغرب ) بکارگردانی ونویسندگی آرش منصوری وبازی آقای حسین قنبری رادوخانم نسرین احمدی باآهنگسازی آقای عبدالرضاغلامی دراین جشنواره حضورداشته اند.\nنوشته شده در دوازدهم خرداد 1389ساعت 16:28 توسط دانیال حیدری | مهلت ارسال متون به دبیرخانه جشنواره تئاترمرصادتا ۲۰ام خرداد ۸۹ تمدید شد مهلت ارسال متون به دبیرخانه جشنواره تئاترمرصادتا ۲۰ام خرداد ۸۹ تمدید شد این مطلب راعلیشاه ایوانی سرپرست اداره فرهنگ وارشاداسلامی شهرستان اسلام آبادغرب بیان کرد وافزود\nنظربه استقبال شرکت کنندگان وتقاضای هنرمندان مهلت دریافت متون تا۲۰ام خدماه ۸۹ تمدید شده است\nکرمانشاه : اسلام آبادغرب اداره فرهنگ و ارشاداسلامی شهرستان تلفن :۰۸۳۲۵۲۲۲۲۵۰-۵۲۲۷۱۲۰ وهفتصددستگاه مجتمع فرهنگی هنری غدیر ۰۸۳۲۵۲۲۴۱۵۵\nتهیه خبر: دانیال حیدری\nنوشته شده در دوازدهم خرداد 1389ساعت 16:7 توسط دانیال حیدری | ششمین جشنواره تئاتر سراسری دانشگاه‌های پیام نور\nششمین جشنواره تئاتر سراسری دانشگاه‌های پیام نور با حضور سهراب سلیمی، حمید مظفری و اردشیر صالح‌پور به عنوان هیأت داوری از اول خردادماه در کرمانشاه آغاز می‌شود. به گزارش سایت ایران تئاتر، این جشنواره با حضور 18 گروه نمایشی در سه تالار تجربه، غدیر و وحدت شهر کرمانشاه برگزار می‌شود و مراسم اختتامیه آن 4 خرداد در محوطه طاق بستان برگزار می‌شود.در این جشنواره در روز نخست آثاری همچون "ری را" نوشته "سجاد افشاریان" به کارگردانی "حسین رحمتی‌پور" از آران بیدگل، "ننه سلیمان و فرزندانش" نوشته و کار "محمد برزویی" از فسا، "قناری" نوشته و کار "پژمان شاهوردی" از شازند، "سر به ازای سه نیزه" نوشته "ناصح کامگاری" به کارگردانی "حسین وادی" از دیواندره و "رستگاری در شب دور" نوشته "طلا معتضدی" به کارگردانی "جعفر دردانه" از کنگار اجرا می‌شود.در دومین روز این جشنواره نیز نمایش‌های "یک لحظه، یک عمر" نوشته "علی زیستی" به کارگردانی "نرگس مردی" از کرمانشاه، "گفتار" نوشته و کار "پژمان بازرگان" از هرسین، "زمانی که بگذرد" نوشته "شکوفه آروین" به کارگردانی "فهیمه سوهانی" از تهران، "سیرک" نوشته "محمد مفیدی" به کارگردانی "سعید نوروزی" از کرمانشاه، "همچون رقص با... " نوشته "فرامرز طالبی" به کارگردانی "عباس طاهرخانی" از تاکستان و "مونس" نوشته و کار "علیرضا منفرد" از نیشابور به صحنه می‌رود.در سومین روز جشنواره نیز نمایش‌های "اتاق پرو" نوشته "سجاد افشاریان" به کارگردانی "محمدمهدی شریفی" از اقلید، "به آخرین کلمات این قصه گوش کن" نوشته و کار "کامران شهلایی" از کرمانشاه، "روایت بیمار اتاق شماره13" نوشته "ناصر نیکبخت" به کارگردانی "حمیدرضا کردستانی" از سنندج، "در بیداری" نوشته "شهرام کرمی" به کارگردانی "محمد حسن‌زاده" از تربت حیدریه و "رقص خشت" نوشته "فرامرز صفدری" به کارگردانی "پیام صفدری" از فارسان اجرا می‌شوند در روز پایانی جشنواره نیز دو نمایش "روزی که هر لب ترانه‌ای است" نوشته و کار "رها جهانشاهی" از تهران و "راز کبوتر" نوشته و کار "هادی امامی مقدم" از مرودشت به صحنه می‌رود.همچنین هر شب کارگاه آموزشی با حضور منوچهر اکبرلو در حاشیه جشنواره برگزار می‌شود.کار انتخاب آثار این جشنواره را هیأتی مرکب از حمیدرضا نعیمی، شهرام کرمی و منوچهر اکبرلو بر عهده داشتند.\nنوشته شده در یکم خرداد 1389ساعت 18:6 توسط دانیال حیدری | افتتاح کتابخانه تخصصی تئاتر\nافتتاح کتابخانه تخصصی تئاتردراداره کل حفظ آثارونشرارزشهای دفاع مقدس استان کرمانشاه همزمان باسوم خردادماه سالروزآزادسازی خرمشهرقهرمان\nدانیال حیدری معاون هنری دراداره کل حفظ آثارونشرارزشهای دفاع مقدس استان کرمانشاه بااعلام این خبرافزود دراین کتابخانه بیش از400عنوان نمایشنامه و۳۰0عنوان کتب آموزشی تئاتروسینما موجوداست وبیش از110 عنوان ازاین کتابها ازسری کتب چاپ شده درانتشارات نمایش (چاپ 88-۸۹) میباشد وی افزود علاقمندان میتوانند جهت استفاده به این اداره کل واقع درکرمانشاه جنب پارک شیرین خیابان موید مراجعه نمایند.\nنوشته شده در یکم خرداد 1389ساعت 17:23 توسط دانیال حیدری | Powered By


فوریه | 2012 | critic\n26 فوریه 2012 در 10:55\t· Filed under معرفی کتاب\nو محنت در زبان عربی به این معنی است که کسی را وادار سازی تا بگوید چنین و چنان کردم و آنقدر او را آزار دهی تا به آنچه انجام نداده است، یا گفتن آن شایسته او نیست، اعتراف کند.\nاین‌ها جاهل به خداوند هستند و از حقیقت دین و توحید و ایمان به دور و گمراهند… همانند مسیحیانی شدند که ادعا می‌کردند عیسی بن مریم مخلوق نیست… آنان راه را بر دشمنان اسلام هموار کرده و به بدعت و الحاد اعتراف کرده‌اند.\n(از بیانیه مامون عباسی در محکومیت فقها، محدثان و قاضیانی که قرآن را قدیم می‌دانستند)\nنوشته‌های آنان تاریک است. در ظاهربه کلام خدا آراسته است و در باطن مردم را به روگردانی از خدا وا می‌دارند. شمشیر صلیبیان در قیاس با آنان کند است و دست صلیبیان از آنچه این‌ها به آن دست می‌یازند بسته و کوتاه است… [ای مردم] خداوند توفیقتان دهد که همچنان که حافظ بدن خود از سموم هستید، مواظب این گروهک بر ایمان خویش هم باشید… در نزد هرکس کتابی از آنان به دست آید به آتشی جزا داده می‌شود که سرانشان کیفر داده می‌شوند و سرانجام نویسنده و خواننده‌اش همسان خواهد بود. هرگاه به کسی برخوردید که آنان را بزرگ می‌دارد و از راه درستی و هدایت خارج شده است، به سرعت او را معرفی کنید… خدای تعالی درون شما را از آلودگی پاک گرداند و نام شما را در صحیفه نیاکان در زمره یاری‌گران حق بنویسد که او منعم و کریم است.\n(بیانیه یعقوب منصور موحدی برای محکومیت ابن رشد و جمعی از علما و فقها)\nب- محمدعابد جابری، کتابی درباره روشنفکران در تمدن عرب دارد، که با نام سقراط‌هایی از گونه‌ای دیگر، به فارسی برگردانده شده است. جابری در این کتاب به شرح و تحلیل واقعیتی فراگیر، از زمان سقراط تا همین امروز، می‌پردازد: باران اتهام های به ظاهر موجه(عوام خرسند کن) برای حذف ناموجه اندیشمندان و دگراندیشان. او برای به دست دادن مفهومی عام از روشنفکر، که بتواند شامل حال روشنفکران شرقی و غربی، در زمانهای مختلف و با نگاههای متفاوت، بشود، این کلام گرامشی را وام می‌گیرد که «روشنفکران طبقه مستقلی را تشکیل نمی‌دهند، بلکه هر مجموعه اجتماعی، گروهی روشنفکر خاص خود دارد یا در تولید آن تلاش می‌کند». نویسنده با بررسی تفاوت‌های لغوی، کاربردی و تاریخی مفهوم روشنفکر در تمدن اروپایی و تمدن عربی آغاز می‌کند و پیگیری خود را تا دوران اوج تمدن عربی-اسلامی ادامه می‌دهد. او «فلاسفه و متکلمان» را در دوران شکوفایی تمدن عربی-اسلامی، بیش از سایر کسانی که به کار فکری مشغول هستند، شایسته نام روشنفکر می‌بیند و در یک تعریف عمومی، روشنفکر را آن کسی می‌داند که آگاهی طبقاتی او بر آگاهی فردی‌اش چیرگی یافته باشد. جابری اشاره می‌کند که ظهور روشنفکر جز در پرتو پیدایش اختلاف و ظهور آرای متعدد و گوناگون امکان پذیر نیست و علم «کلام» در تمدن اسلامی پسامد پیدایش اختلاف بود.\nج- این اختلافات همواره باعث به محنت افتادن علمایی می‌شده که با تفکر طبقه حاکم مخالف بوده‌اند. جابری معتقد است که بررسی تاریخ محنت علما در اسلام به ما نشان می‌دهد، در اکثر موارد، این محنت آبشخور سیاسی -و نه فکری یا عقیدتی- داشته و غالبن به سبب فتوا یا موضعی عملی بوده که آن عالم یا فقیهِ بهرمند از پشتوانه مردمی، در چارچوب امر به معروف و نهی از منکر، اتخاذ کرده بوده است. «در اکثر مواقع محنت ویژه یک نفر نیست، بلکه جماعتی از علما یا اصحاب مذهبی را شامل می‌شود، به زبان امروزی می‌توان گفت آن‌ها نیروی اپوزیسیون را تشکیل می‌دهند. در چنین حالتی، حاکمیت سرکردگان و رهبران اپوزیسیون را مورد تعرض قرار می‌دهد، تعرضی که با ترساندن و ایجاد وحشت شروع شده و در ادامه به بازپرسی پلیسی و در نهایت به شکنجه منتهی می‌شود. بدین وسیله آنان را به اعترافاتی وامی‌دارند که بیانگر عقب نشینی آنان از آرای خویش یا انکار آن‌ها باشد؛ و چون چنین امری میسّر شود، پس از اشاعه آن درمیان مردم، آنان را آزاد می‌کنند. آزادشدگان چون در دفاع از حق پایداری نکرده‌اند، تایید عمومی خود را از دست می‌دهند و این خودزنی همان چیزی است که حاکم به دنبال آن است».\nجابری به حق بیان می‌کند که هیچ چیزی اپوزیسیون مردمی را به اندازه ضعف و عقب نشینی رهبرانشان در برابر ستم حاکم یا تطمیع او، دچار دودستگی و ناامیدی نمی‌کند. عامه مردم همیشه می‌خواهند رهبرانشان قهرمان باشند و عقب نشینی و حتی تقیه، آن‌ها را چنان از چشم پیروانشان می‌اندازد که حتی در کتابهای شرح حال نویسی هم از ایشان ذکری به میان نمی‌آید، که اگر بیاید هم تنها به منظور برجسته کردن نقش مقاومان است.\nد- نویسنده در این کتاب تلاش می‌کند در همین چارچوب، دو محنت از میان محنت‌های علما در جهان اسلام را، در پرتو خرد سیاسی، بررسی و تحلیل کند و به علت واقعی آن‌ها پی برد: یکی محنت ابن حنبل (که قائل به قدیم/ ازلی بودن قرآن بوده و حال آنکه دستگاه خلافت عباسی بر حدوث/مخلوق بودن آن اصرار داشته است) و دیگری محنت ابن رشد که در زمان حکومت موحدین در مغرب و اندلس اتفاق می افتد و دلیل آن همچنان موضوع گمانه زنی‌های متفاوت باقی مانده است. کتاب به طور مفصل به موشکافی زندگی، افکار، ارتباطات، فعالیتهای سیاسی و زوایای تاریک زندگی این دو متفکر پرداخته است و در پی پاسخ به این سوال است که چرا حاکمان وقت باید اینطور بر این عالمان شناخته شده خشم بگیرند و ایشان را به «کفر» و «الحاد» متهم کنند. جابری تلاش می‌کند این فشار‌ها را در پرتو عقلانیت سیاسی بفهمد و نتیجه‌ای در پایان کتاب به آن می‌رسد این است که همانا «این شرک در سیاست است که حاکم بر نمی‌تابد و به نام شرک در الوهیت با آن مبارزه می‌کند».\nجابری، محمد عابد، سقراط‌هایی از گونه دیگر: روشنفکران در تمدن عربی [المثقفون فی الحضاره العربیه: محنه ابن حنبل و نکبه ابن رشد]، ترجمه سید محمد آل مهدی، فرهنگ جاوید، ۱۳۸۹.\nعیارِ «نقدِ عقلِ عربی»: گزارشی سنجش‌گرانه از نظریهٔ محمد عابد الجابری\nچه کسی روشنفکر است؟ (ادوارد سعید)\nنفرت از خود (پدرسالاری جدیدِ هشام شرابی)\n7 فوریه 2012 در 23:45\t· Filed under فمینیسم/زنانه نگری, معرفی کتاب\nزن در برابر شعله‌های هولناک آتش قرار گرفته بود ولی خم به ابرو نمی‌آورد و همچنان خنده می‌زد. آنگاه دست‌ها را به علامت سلام و احترام به آتش بر سر خود فراز آورد و خویشتن را در آتش افکند. غریو و غوغای طبل و بوق و شیپور برخاست. مردانی که بسته‌های هیزم در دست داشتند آن‌ها را بر آتش می‌افکندند. برخی دیگر کنده‌های چوب را روی نعش زن می‌انداختند تا دست و پا نزند، خروش و فریاد از هر سو در هم پیچید و من از مشاهده این احوال نزدیک بود از اسب بر زمین بیفتم که رفقا ملتفت شدند و فوری آبی آورده به سر و رویم ریختند و از آنجا مراجعت کردیم…\nالف- بیست و یک سالش بوده که از فاس خارج می‌شود و پنجاه سال داشته که برمی‌گرد (۷۲۵-۷۵۴ق) و بعد شروع می‌کند به املای شرح سفر‌هایش. از خصوصیات بارز ابن‌بطوطه عنایت خاصش به زنان است. او در جریان سفر‌هایش از شهر مکه تا یمن و شیراز و آسیای صغیر و دشت قبچاق و هندوستان و مالدیو و چین و آفریقای مرکزی، هرجا که رفته، کوشیده تصویری زنده از صورت و سیرت زنان آن ناحیه به دست دهد. شکل و شمایل، طرز لباس پوشیدن، آداب معاشرت و چگونگی برخورد‌ها و موقعیت اجتماعی زنان، نظر ابن‌بطوطه را به خود جلب می‌کرده و او آن‌ها را بدون پرده پوشی بیان می‌کند.\nب- سفر مرا به زمین‌های استوایی برد\nو زیر سایهٔ آن «بانیان» سبز تنومند\nبه هر دلیل، ابن‌بطوطه، آن پیامی را که سهرابِ این عصر، از سفر- خاصه به سرزمین‌های استوایی- دریافت می‌کرده، دریافت نکرده است. او اهل دل است و هرچه به شهرت و موقعیت بهتری دست می‌یابد، تمایل بیشتری به زنان نشان می‌دهد. هرکجا رحل اقامت می‌افکند چند زن عقدی و تعداد زیادی کنیز گرد خود جمع می‌کند. او به یکی از همسرانش در اقامت مالدیو اشاره می‌کند که علاقه زیادی به او داشته و «از جهت حسن معاشرت تا به آن پایه بود که وقتی من روی او زن می‌گرفتم، خود عطر بر سر و روی من می‌زد و لباس‌هایم را بخور می‌داد و به جای انکه آثار تکدر خاطر از خود ظاهر گرداند شاد و خندان می‌نمود». بار‌ها ازدواج می‌کند و فرزندانی را در سراسر دنیا می‌پراکند و می‌گذارد و می‌گذرد که لابد «زن نو کن‌ای دوست هر نوبهار/که تقویم پاری نیاید به کار». البته همراهی با آدمی مثل ابن‌بطوطه برای زنان هم آسان نبوده است و هم اینکه بسیاری از آنان پیش از او زن دیگری بوده‌اند و پس او هم لابد زن دیگری شده‌اند. چیزی که در دوران های قدیم، امر رایجی بوده و احتمالن در دوران‌هایی که پس ما خواهند آمد نیز. به هر حال کنیزان، که خانمان درست و درمانی نداشته‌اند، همراهان بهتری بوده‌اند برای او…\nج- با این‌وصف، سفرنامه ابن بطوطه، به جهت دقت و علاقه خاص نویسنده به زنان و سیر و سلوک آنها، از منابع غنی و دست اول برای مطالعه تاریخی-جغرافیایی در این حوزه است. محدودیت زنان در تعلیم و تربیت و رفت و آمد و حرف و عمل در آن دوران، با نگاهی به وضعیت کنونی جغرافیایی که از آن صحبت شد، دشوار نیست. زنان زیاد در انظار ظاهر نمی‌شده‌اند و نه تنها در تعلیم و تعلم که حتی در انجام فرایض دینی هم با محدودیت‌های فراوانی روبرو بوده‌اند. طبیعی است که کتابهایی نظیر این، می‌تواند پرتو نوری بر سر و صورت این خاموشان تاریخ(که حتی امروز هم، نظر به حجم نشر اطلاعات، هنوز از خاموشانند) بیاندازد. باری، در چنین فضای تاریخی و فکری و فرهنگی‌ای ابن‌بطوطه از زنان ترک و مغول به عنوان استثناء سخن می‌گوید که: « و مقام زن پیش ترک‌ها خیلی محترم و بلند است چنانکه بالای فرمان شاهی می‌نویسند: «به فرمان سلطان و خواتین…» هر یک از خاتون‌ها شهر‌ها و ولایت‌ها با عواید فراوان در دست دارد و در مسافرت‌ها که با سلطان می‌کنند اردوی هر خاتونی جداست» و باز اشاره می‌کند که زنان ترک در آسیای صغیر نیز بی‌حجاب بودند و از حشر و نشر با مردان ملاحظه نداشتند «روزهایی که نان می‌پختند مرد‌ها نان گرم با خورش مرغوب برای ما می‌آوردند و می‌گفتند: خانم‌ها این را فرستادند و خواهش کردند دعا بکنید» او در دشت قبچاق (روسیه) چنان از مقام زنان شگفت زده می‌شود که می‌گوید: «مقام زن در میان این مردم بالا‌تر از مقام مرد است».\nد- از دیگر شگفتی‌هایی که ابن‌بطوطه با آن مواجه می‌شود مراسم ساتی در هندوستان است که ذکر آن در ابتدای مطلب رفت و دیگر چیزی که شاید برای خواننده امروزی هم تعجب برانگیز است شرح ابن‌بطوطه از اختلاط زن و مرد در سفر به آفریقا و در میان مسوّفی‌ها است که «مردانشان غیرت ندارند و در میان آن‌ها انتساب به پدر مورد اعتبار نیست بلکه نسبت آن‌ها به دایی است و ارث هم به خواهرزاده‌ها می‌رسد نه به اولاد و این چیزی است که من در همه دنیا ندیدم مگر در میان کفار مالابار از هندوان. ولی نکته اینجاست که مسوّفی‌ها مسلمانند و نماز می‌گذارند و فقه می‌خوانند و حافظ قرآن می‌باشند».\nحتی خونش از بی‌غیرتی مردان‌شان آنجا به جوش می‌آید که می‌بیند زنان از مردان احتراز ندارند و روی خود نمی‌پوشانند. اما نماز را هم ترک نمی‌کنند و باز نقل می‌کند که «روزی به خانه قاضی رفتم. از او اجازه ورود خواستم. چون داخل شدم دیدم زنی کم سال و بسیار زیبا با قاضی است. خواستم برگردم. زن خنده‌اش گرفت و هیچ آثار خجالت در او ظاهر نشد. قاضی گفت چرا می‌خواهی برگردی؟ این زن دوست من است! من تعجب کردم و با خود گفتم این مرد فقیه است و به زیارت خانه خدا رفته!…»\nو جای دیگر از ملاقاتش با یکی ازدوستانش می‌گوید که وقتی به خانه او وارد شد « دیدمش بر بساطی نشسته بود و در وسط خانه تختی گذاشته بودند که سایبانی هم داشت و زن و مردی در آن نشسته مشغول گفتگو بودند. پرسیدم این زن کیست؟ گفت زن من است. گفتم پس این مرد که با او هست کیست؟ گفت رفیقش است! گفتم آخر تو مردی عارف به شرع هستی و مدت‌ها در ولایت‌های ما بوده‌ای، چگونه رضا دهی که زن تو رفیق داشته باشد؟ گفت دوستی زن و مرد در میان ما بد نیست بلکه از راه درست و به هیچ وجه مایه تهمت نمی‌باشد. زنان ما مانند زنان شما نیستند.»… «از پیش او درآمدم و دیگر آنجا نرفتم. چند بار هم دعوتم کرد، نپذیرفتم».\nموحد، محمدعلی، ۱۳۷۶، ابن‌بطوطه، طرح نو.\nدرباره ترجمه فارسی سفرنامه ابن‌بطوطه\nکریستین دوپیزان و شهر بانوان\nما و حق رای


دیدنی های سن پترزبورگ، سرزمین شب‌های آفتابی+(ویدئو) | مجله دلتا\nخانه گردشگری دیدنی های سن پترزبورگ، سرزمین شب‌های آفتابی+(ویدئو)\nشب‌های سفید، یکی از مهم‌ترین دیدنی های سن پترزبورگ است. حتی فکرش هم نفس را از هیجان بند می‌آورد! ساکنان سن پترزبورگ از فصل شب‌های سفید برای پیاده‌روی‌های طولانی مدت، دیدارهای عاشقانه و رویدادهای خاصی مثل درخواست ازدواج استفاده می‌کنند. چرا شما چنین تجربه‌ای را برای خودتان ثبت نکنید؟\nدیدنی های سن پترزبورگ بی‌شمار است. زیرا دومین شهر بزرگ روسیه بعد از مسکو به شمار می‌رود. سن پترزبورگ پرجمعیت‌ترین شهر اروپا پس از لندن پاریس و مسکو است. سن پترزبورگ به “ونیز شمالی” و “موزه در فضای باز” نیز شهرت دارد.\nشاید برای‌تان جالب باشد اگر بدانید در زبان فارسی زمان قاجار، بهطور عامیانه سن پترزبورگ را “پِتِل پُرت” یا “فتل فُرت” می‌نامیدند. از این اصطلاح برای اینکه بگویند جایی خیلی دور است، استفاده می‌کردند. مثلاً “از اینجا تا پتل پورت”. با ما همراه باشید تا سفری کوتاه از تهران تا “پتل پرت” داشته باشیم.\nشهر هزار عنوان\nسن پترزبورگ در گذشته به همین نام شناخته می‌شد. در طول تاریخ نامش چندین بار تغییر کرد. مدتی این شهر را پتروگراد نامیدند. چند صباحی لنینگراد نیز نامیده شد. با فروپاشی شوروی سابق، نام قبلی آن یعنی سن پترزبورگ دوباره برگزیده شد. این شهر به مرکز فرهنگی روسیه شهرت دارد. اگر با “سنت پترزبورگ”، “سن پطرزبورگ” و “سن پطرزبورغ” روبه‌رو شدید، بدانید همگی به سن پترزبورگ اشاره می‌کنند.\nسن پترزبورگ روسیه حدود ۳۵۰ سال قدمت دارد. آن را پتر کبیر ساخته است. سن پترزبورگ در بین مردم روس با لقب “پنجره‌ای به اروپا” مشهور است. این شهر، غربی‌ترین شهر روسیه است.\nشب‌های سفید، یکی از مهم‌ترین دیدنی های سن پترزبورگ است. حتی فکرش هم نفس را از هیجان بند می‌آورد! فکرش را بکنید. شب باشد، اما نه تاریک. گرگ و میش و رویایی.\nاین پدیده طبیعی هر ساله از اوایل خرداد شروع می‌شود. برای همین از خرداد به بعد، بهترین زمان سفر به سن پترزبورگ به شمار می‌رود. موقعیت جغرافیایی شهر سن پترزبورگ ویژه است. شمالی‌ترین شهر پرجمعیت جهان محسوب می‌شود. از این رو یکی از اصلی‌ترین مناطق دنیا برای تماشای شب‌های سفید به شمار می‌رود.\nدر شب‌های سفید، خورشید تقریباً در تمام ۲۴ ساعت شبانهروز در آسمان است. شب فرا نمی‌رسد. همه مدت شبانهروز آسمان روشن است. ساکنان سن پترزبورگ از فصل شب‌های سفید برای پیاده‌روی‌های طولانی مدت، دیدارهای عاشقانه و رویدادهای خاصی مثل درخواست ازدواج استفاده می‌کنند. چرا شما چنین تجربه‌ای را برای خودتان ثبت نکنید؟\nبگذارید خیال‌تان را راحت کنیم. شما می‌توانید یک ماه تمام در سن پترزبورگ اتراق کنید. جاهای دیدنی‌اش را ببینید و حوصله‌تان سر نرود. در واقع دیدنی‌ها کم نیست. زمان کم است. در اینجا سه دیدنی مهم سن پترزبورگ را به شما معرفی می‌کنیم.\nموزه قصر هرمیتاژ یا آرمیتاژ، مجموعه‌ای از ساختمان‌های قرن ۱۸ میلادی است. این مجموعه دو طبقه عظیم و بیش از هزار اتاق و صدها پله دارد. هرمیتاژ بزرگ‌ترین موزه روسیه و سومین موزه بزرگ جهان بعد از موزه انگلستان و موزه لوور فرانسه است. شاید جالب باشد اگر بدانید “فرش پازیریک” ایرانی- قدیمی‌ترین فرش جهان- در این موزه نگهداری می‌شود.\nموزه هرمیتاژ ۱۰۵۷ سالن و بیش از ۳میلیون اثر گران‌بها دارد. اگر برای دیدن هر قطعه این موزه تنها یک دقیقه وقت صرف کنید، ۱۱ سال طول می‌کشد تا کل موزه را بتوانید ببینید.\nموزه هرمیتاژ، هر دوشنبه، تعطیل است. پنج‌شنبه اول هر ماه میلادی، می‌توانید بدون پرداخت ورودیه وارد این موزه شوید.\nکاخ کاترین یکی از دیدنیهای سن پترزبورگ است. این مکان در ۳۰ کیلومتری شهر قرار دارد. داستان بامزه‌ای هم دارد.\nاین کاخ در دهکده تزارها واقع شده. دهکده تا قرن ۱۸ در اختیار کشور سوئد بوده است. پتر کبیر بعد از جنگ با سوئد، این دهکده را پس گرفت. سپس آن را بهعنوان هدیه به همسر خود کاترین داد. بعد از مدتی به دستور کاترین، قصری بزرگ در این مکان ساخته شد. کاترین قصد داشت با ساختن یک کاخ خاص در هدیه‌ای که از پتر کبیر گرفته بود، آن را مجدد بهعنوان هدیه‌ای غیر منتظره به شوهرش تقدیم کند. از این رو بودجه زیادی خرج این کاخ کرد.\nدر تزئینات این بنا از آب طلا و آینهکاری استفاده شده است. در این قصر وسایل مورد استفاده خانواده تزار و البته شخص تزار قرار دارد.\nاین کلیسای زیبا یکی از دیدنی های سن پترزبورگ است. کلیسا به یاد اسحاق مقدس و به همین نام، نام‌گذاری شد. کلیسای جامع اسحاق، توسط معمار فرانسوی “مانفران” ساخته شد. کلیسا در طول حیاتش بارها مورد بازسازی قرار گرفت. ساخت این بنای تاریخی بیش از ۴۰ سال به طول انجامید. البته عمر معمار هم به دیدن پایان کار قد نداد. اما ظرافت و زیبایی بینقص این کلیسا ارزش این همه تلاش را داشت.\nستون‌های این کلیسا از گرانیت قرمزرنگ است. هر ستون ۸۰ تن وزن دارد. این کلیسا بزرگ‌ترین کلیسای روسیه است و به سبک کلاسیک روسی ساخته شده. گنبد طلاییرنگ آن از تمام نقاط شهر دیده می‌شود. این کلیسا به موزه تبدیل شده است. با این حال، در بعضی از عیدهای بزرگ مذهبی، مراسم باشکوهی در آن برگزار می‌شود. این کلیسا را در چهارشنبه‌ها بسته خواهید دید.\n۱۳ تیر ۱۳۹۸ در ۱:۵۴ ب٫ظ\n۱۵ خرداد ۱۳۹۸ در ۹:۵۶ ق٫ظ


27 آذر 1396 - 19:22\nمطالعات جدید نشان داده، دو سوم کودکان حداقل روزانه یک لیوان نوشیدنی شیرین مصرف می‌کند که مملو از شکر و افزودنی‌هایی است که به عنوان مجاز روی مواد خوراکی برچسب می‌شوند اما در واقع غیر مجاز و مضر سلامتی هستند و 30 درصد کودکان روزانه دوبار یا حتی بیشتر از این نوشیدنی‌ها استفاده می‌کنند.\nآمارگیری مراکز کنترل بیماری و مرکز ملی بهداشت نشان می‌دهد، ده درصد کالری روزانه کودکان با یک لیوان نوشیدنی شیرین تأمین می‌شود که اگر آنها بیش از یک لیوان مواد قندی شیرین استفاده کنند، درصد این کالری دریافتی نیز افزایش می‌یابد. این در شرایطی است که کودکان بنا به شرایط سنی خود از مواد خوراکی شیرین دیگری نیز استفاده می‌کنند که تمام این‌ها نیز دارای مواد قندی است.\nبا توجه به این‌که هر کودکی بستنی، شکلات، چیپس و پفک را دوست دارد و در کنار این نوشابه و فست‌فودهای مضر نیز استفاده می‌کند، می‌توان افزایش آمار چاقی و دیابت را امری طبیعی دانست.\nسخنگوی انجمن آشامیدنی آمریکا معتقد است، کودکان و بزرگسالان باید بدانند با مصرف هر نوشیدنی شیرین بدن آنها چه مقدار شکر دریافت می‌کند؛ عوارض آنها برای مردم روشن شود و جایگزین مناسبی برای این نوشیدنی‌های قندی ارائه شود تا بتوان آمار رو به رشد چاقی و دیابت در کودکان را کاهش داد.\nپوسیدگی دندان عوارض نوشیدنی شیرین دیابت در کودکان کلسترول\nدرمان دیابت کودکان، امیدوار باشم؟\nتغذیه مفید برای کودک، چقدر شکر لازمه؟


الگوریتم اثبات فعالیت(PoA) چیست و چگونه کار می کند؟\nالگوریتم اثبات فعالیت(PoA) چیست؟\nالگوریتم اثبات فعالیت(PoA) یک الگوریتم اجماع بلاک چین است که در ارزهای دیجیتال و سیستم های مشابه استفاده می شود. این الگوریتم برای اطمینان از اصیل بودن تمام تراکنش ها روی بلاک چین و همچنین اطمینان از توافق همه ماینرها مورد استفاده قرار می گیرد. اثبات فعالیت ترکیبی از دو الگوریتم اجماع بلاک چین دیگر است: اثبات کار (PoW) و اثبات سهام (PoS).\nدرک الگوریتم اثبات فعالیت\nبیت کوین، محبوب ترین ارز دیجیتال، از الگوریتم اجماع اثبات کار استفاده می کند. ویژگی بارز این الگوریتم این است که با گذشت زمان سطح سختی استخراج را افزایش می دهد. این روش همچنین از هک شدن شبکه بیت کوین جلوگیری می کند. با این حال، به دلیل افزایش سختی استخراج، مقادیر بیشتری از قدرت محاسباتی باید استفاده شود. در نتیجه علاوه بر مصرف بیشتر انرژی، هزینه های بیشتری نیز وجود خواهد داشت (از جمله هزینه های فرسودگی و استهلاک سخت افزارها) و همانطور که احتمالا می دانید، این امر اثرات زیست محیطی زیادی به دنبال خواهد داشت.\nبا استفاده از سیستم PoW، یک ماینر می تواند تراکنش ها را بر اساس میزان کار موثری که قبلا در بلاک چین انجام داده است، استخراج یا تأیید کند. با افزایش هزینه های انرژی و سخت افزار و در نتیجه ی آن، افزایش مشکل استخراج در شبکه های اثبات کار، سیستم اثبات سهام به عنوان یک جایگزین ظاهر شد. با استفاده از سیستم PoS، توانایی ماینر برای استخراج یا تأیید تراکنش ها بستگی به تعداد رمزارزهای آنها دارد. اگرچه سیستم PoS باعث کاهش مصرف برق می شود اما یک اثر جانبی ناخواسته آن این است که می تواند احتکار رمزارزها (به جای هزینه کردن) را افزایش دهد.\nهر دو سیستم اثبات کار و اثبات سهام برای جلوگیری از احتمال حمله 51 درصدی در نظر گرفته شده اند، وضعیتی که در آن گروهی از شرکت کنندگان بیش از نیمی از قدرت محاسباتی استخراج شبکه را به دست می گیرند. خطر حمله 51 درصدی این است که آن گروه می تواند کنترل کامل شبکه را داشته باشد: از جمله قدرت جلوگیری از تأیید تراکنش های جدید، توقف پرداخت بین کاربران مختلف بلاک چین و حتی معامله های انجام شده در گذشته در طول کنترل آنها که این امر خطر دوبار هزینه کردن را برای کاربران دیگر دارد.\nPoA از احتمال حمله 51 درصدی مانند POW و POS جلوگیری می کند زیرا نمی توان پیش بینی کرد که تایید کننده بعدی چه کسی خواهد بود و رقابت ذخیره کوین ها بین تایید کنندگان اجازه تجمع قدرت محاسباتی را در داخل یک گروه نمی دهد.\nپروسه استخراج در الگوریتم اثبات فعالیت\nسیستم اثبات فعالیت تلاشی است برای ترکیب بهترین جنبه های سیستم های PoW و PoS. در اثبات فعالیت، فرآیند استخراج همانند یک فرآیند اثبات کار آغاز می شود: ماینرهای مختلف سعی می کنند از یکدیگر با قدرت محاسباتی بالاتر، برای یافتن یک بلوک جدید پیشی بگیرند. هنگامی که یک بلوک جدید پیدا می شود (یا استخراج می شود)، سیستم به اثبات سهام تغییر می کند و بلاک تازه پیدا شده فقط دارای یک هدر و آدرس پاداش ماینر است. براساس جزئیات هدر، یک گروه تصادفی جدید از تایید کننده های شبکه بلاک چین انتخاب می شوند. آنها ملزم به تایید یا امضای بلاک جدید هستند. هرچه کوین های اعتبارسنج بیشتر باشد، شانس بیشتری برای انتخاب به عنوان امضاکننده دارد.\nهنگامی که همه اعتبارسنج ها بلاک تازه پیدا شده را امضا می کنند، آن بلاک وضعیت یک بلاک کامل را بدست می آورد، شناسایی می شود و به شبکه بلاک چین اضافه می شود و تراکنش ها روی آن ثبت می شوند. در صورتیکه تعدادی از امضا کنندگان انتخاب شده برای تکمیل امضا و تایید بلوک قابل دسترس نباشند، پروسه به بلاک برنده بعدی همراه با تعدادی از تایید کنندگان جدید که به طور تصادفی (بر اساس تعداد سهامشان) انتخاب می شوند، منتقل می شود. این روند تا زمانی ادامه می یابد که یک بلوک برنده تعداد مورد نیاز امضا کنندگان را دریافت کرده و به یک بلوک کامل تبدیل شود. کارمزدها و یا پاداش استخراج بین ماینر و اعتبارسنج های مختلف که در نقشهای مربوطه خود برای امضای بلوک مشارکت کرده اند، تقسیم می شود.\nمزایا و معایب الگوریتم اثبات فعالیت\nمزیت اصلی الگوریتم اثبات فعالیت، امنیت آن می باشد. با ترکیب نقاط قوت اثبات سهام و اثبات کار، اثبات فعالیت تا حد زیادی خطر حمله ی 51 درصدی را کم می کند. این به آن دلیل است که مهاجم باید هر دو سیستم اثبات کار و اثبات سهام را در هم شکند. یعنی به عبارتی با دارا بودن نرخ هش بالای 50 درصد و مالکیت تعداد قابل توجهی کوین. طرفداران PoA می گویند که در آینده، می توان سطح مشارکت ماینرها و سهامداران را در شبکه اندازه گیری کرد که آنها را برای مشارکت در فرآیند اعتبارسنجی تشویق می کند. به نوبه خود با اجازه دادن به گره های PoW و PoS برای تعامل با یکدیگر، الگوریتم اثبات فعالیت یک توپولوژی شبکه پیشرفته را ترویج می کند.\nبا این حال، ادغام اثبات کار و اثبات سهام همچنین نیاز به دو برابر قدرت محاسباتی لازم برای اجرای پروتکل دارد. این منجر به مصرف بیش از حد انرژی می شود که برای محیط زیست مضر است. اگرچه الگوریتم اثبات فعالیت ادعا می کند که کارمزد معاملات کمتری دارد اما اجرای یک الگوریتم اجماعی محاسباتی مانند PoA نیاز به سخت افزار استخراج پیشرفته دارد که سرمایه گذاری سنگینی برای برخی از ماینرها می باشد.\nایراد احتمالی دیگر اینست که احتکارکنندگان کوین ها هنوز شانس بیشتری برای قرار گرفتن در لیست امضاکنندگان و جمع آوری پاداش های بیشتر دارند. همچنین برخی در جامعه رمزنگاری تصور می کنند که با وجود یک فرآیند اعتبارسنجی قوی تر، PoA هنوز مشکل امضای دوگانه را متوقف نمی کند.\nبا وجود ایرادات وارده، PoA یک مثال واقعی از این است که چگونه محققان بلاک چین دائما در تلاش هستند تا الگوریتم های اجماعی را برای انجام معاملات امن تر و مقرون به صرفه بهبود بخشند.\nمثالهایی از الگوریتم اثبات فعالیت\nDecred (DCR) مشهورترین ارز دیجیتال است که از الگوریتم اجماع اثبات فعالیت استفاده می کند. در Decred، بلاک ها تقریبا هر پنج دقیقه ایجاد می شوند. فرآیند استخراج برای Decred با گره هایی (رایانه هایی که در شبکه شرکت می کنند) که به دنبال راه حلی برای یک معمای رمزنگاری با سطح دشواری شناخته شده برای ایجاد یک بلوک جدید هستند، آغاز می شود. تا اینجا، این فرآیند شبیه یک سیستم اثبات کار است. پس از یافتن راه حل، این راه حل به شبکه پخش می شود. سپس شبکه راه حل را تأیید می کند. در این مرحله، سیستم تبدیل به یک اثبات سهام می شود.\nهرچه DCR بیشتری از یک گره استخراج شود، بیشتر احتمال دارد که برای رأی گیری در بلاک انتخاب شود. (در بلاک چین DCR، ذینفعان بلیط هایی را به دست می آورند که در ازای استخراج DCR به آنها قدرت رای می دهد.) پنج بلیط بصورت تصادفی از مجموعه بلیط ها انتخاب می شوند. اگر حداقل سه نفر از پنج نفر به اعتبار بلوک رأی مثبت دهند، آن بلوک به طور دائم به بلاک چین اضافه می شود. هم ماینرها و هم رای دهندگان با توکن های DCR پاداش می گیرند.\nنمونه ی دیگر Espers(ESP) می باشد. ESP در سال 2016 راه اندازی شد و خود را به عنوان یک پروژه بلاک چین با هدف ارائه پیام های ایمن، وب سایت های روی زنجیره و یک تجربه کلی خوشایند برای کاربر نامگذاری کرد.\nدر این مقاله با الگوریتم اثبات فعالیت آشنا شدیم. این مکانیزم در واقع ترکیبی از دو مکانیزم مشهور اثبات کار و اثبات سهام می باشد و در نتیجه مزایای استفاده از هر دو فرآیند را ارائه می دهد و برای جلوگیری از حمله 51 درصدی به نظر یک انتخاب مناسب باشد اما از سوی دیگر، معایب هر دو مکانیزم نیز در اثبات فعالیت خود را نشان می دهند که استفاده زیاد از منابع، یک نمونه ی آن است.\nتاکنون، تعداد کمی از ارزهای دیجیتال از اثبات فعالیت استفاده کرده اند که نشان می دهد پیاده سازی آن دشوار بوده و یا مزایای آن بر معایب آن پیشی نمی گیرد. ارز دیجیتال DCR معروف ترین رمزارزی است که از این مکانیزم استفاده می کند و در زمان نگارش این مقاله قیمت هر توکن آن در حدود 100 دلار است و با ارزش بازاری در حدود 1.4 میلیارد دلار و قرار گرفتن در جایگاه 69 ارزهای دیجیتال از نظر ارزش بازار، به نظر می رسد که جامعه ای قوی در پشت آن قرار دارد.\nآموزش بازی League of kingdoms\nتاریخ انتشار : ۲۹ دی ۱۴۰۰\nآموزش تصویری کار با سایت cryptotab و دریافت بیت کوین رایگان\nتاثیر هش ریت بر قیمت بیت کوین\nکیف پول های ارز دیجیتال زیلیکا\nارز دیجیتال زیلیکا در سال 2017 به صورت خصوصی عرضه...\nقراردادهای آتی(معاملات فیوچرز) نوعی قرارداد...\nارز دیجیتال ای کش (XEC) چیست؟\nارز دیجیتال ای کش (XEC) چیست؟ ارزهای دیجیتال دنیای...\nآموزش تصویری کیف پول بلاکچین\nکیف پول بلاکچین(BlockChain Wallet) یکی از محبوب ترین کیف...\nتحلیل ارز دیجیتال استلار (XLM)\nبرای بررسی و تحلیل ارز دیجیتال استلار (XLM) تا پایان...\nدر حقیقت اتریوم یک سیستم غیر متمرکز است که نه...\nالگو Diamond و Can Can در RTM\nشناخت الگوها در بازارهای مالی علی الخصوص بازار...


انتقال بانک آینده شعب بندرماهشهر، بندر امام خمینی و امیدیه به اهواز و آبادان/ فرماندار ماهشهر: با جدیت پیگیرم\nانتقال بانک آینده شعب بندرماهشهر، بندر امام خمینی و امیدیه به اهواز و آبادان/ فر...\nبی احترامی به شهروندان ماهشهر، بندر امام و امیدیه!\nخورنا: بانک آینده شعب بندرماهشهر، بندر امام خمینی و امیدیه به شهرهای اهواز و آبادان منتقل میشوند.\nبه گزارش خورنا، بنا به گزارشات رسیده مردمی بانک آینده شعب بندرماهشهر، بندر امام خمینی و امیدیه به شهرهای اهواز و آبادان منتقل میشوند.\nفرماندار شهرستان ماهشهر در گفتگو با خورنا در ماهشهر ضمن تایید این خبر گفت: نسبت به این موضوع شدیدا به مدیریت بانک آینده در خوزستان اعتراض کردم.\nمنصور قمر ادامه داد: مدیر بانک آینده در خوزستان، انتقال شعب این بانک به آبادان و اهواز را به مصوبه شورای پول و اعتبار ربط داد.\nوی در پاسخ به این سوال که سپرده شهروندان بندر ماهشهر، بندر امام خمینی و امیدیه که در این بانکها سرمایه گذاری کرده بودند، به چه سرنوشتی دچار میشود؟، بیان داشت: موضوع با جدیت در حال پیگیری است و نتیجه را به مردم اعلام میکنم.\nپاسخ ۲۹ خرداد ۱۳۹۳\nبزرگ ترین بندر تجاری ایران بندرامام خمینی ……خوزستان\nخیلی فجیعه قرن 21 باشه و تو بانکی سرمایه گذاری کنی بعد شعبه بانک از شهر ماهشهر به دلایلی نامعلوم با بانکی تو اهواز ادغام بشه من ساعت 9 تا 13 تو بانک بودم تا تونستم پولهامو خارج کنم از بانک . مسعولین پاسخگو باشید چرا تو شهر منبع نفت گاز باید اینجوری بشه بره اهواز که خودش 11 شعبه بانک اینده داره .\n۱ پاسخ ۳۰ خرداد ۱۳۹۳\nبزرگترين بندر تجاري خاور ميانه+بزرگترين مجتمع پترشيمي\nآبادان چرا دست از سر ما نميكشه؟؟؟؟!!!!!!\nآقاي مقتدايي شما داريد همه چيز را فدای فوميت خويش ميكنيد….\nبرادر/خواهرماهشهری سلام؛جناب ب دکترمقتدایی درانتقال بانک آینده نقشی نداشته وندارد این مصوبه بانک مرکزی جهت ادغام شعب بوده که باعث انتقال شعب شده ؛خواهشابدون علم حرفی نزنید؛\nآقاي نصاری مثلا عالم!!!!\nشما كاسۀ از آش داغتر شده ايد و سنگ مصوبات ناعادلانۀ تهران را به سينه ميزنيد!!!! بهتر است شما بجای توهين به نظرات بحق ديگران علم خودتان را بالا ببريد!!!!\nبحث ما اينست كه شعب اين بانك در شهرستان ماهشهر(شامل ماهشهر و سربندر) دارای گردش مالی قابل قبول بوده و انتقال آن به ديگر شعب بهيچ وجه قابل توجيه نبوده بجز اينكه دستهای پشت پرده بخواهند مركزيت شهرهاي اهواز و آبادان در استان را را تثبيت و شهرهای ديگر را بلحاظ اداری و سياسي تحت شعاع اين شهرها قرار دهند بويژه شهرهايي مانند ماهشهر و بندرامام كه ميتوانند از لحاظ موقعيت اقتصادی و منطقه اي تهديد محسوب شوند بايد باهر ترفندی وابسته نگه داشته بشوند……\nسلام قبول مصوبه بانک مرکزی ازتهران بوده ولی نظراستاندار,فرماندار,بخشدارومصلحت منطقه ومردم هم لازمه,حداقل بایدچندماه زودتربه مردم اطلاع رسانی میکردندتامردم منطقه پولهایشان راازاین بانکهادربیارندوالان مجبورنشوندبرن اهوازوابادان وکلی هزینه کنن, کارشون درسته؟\nسلام صرفنظرازخبرفوق یک سوال دارم چرایک زن دربندرامام خمینی,ماهشهروغیره رییس بانک نیست؟ایااین تبعیض علیه زنان نیست؟ضمن اینکه زنان باسوادوباتجربه زیادی دربانکهامشغول کارهستند.