شازده کوچولو - روانشناسی پيمان\nشازده کوچولو یا شهریار کوچولو یا شاهزاده کوچولو (Le Petit Prince) داستانی اثر آنتوان دو سنت اگزوپری Antoine de Saint-Exupéry است که نخستین بار در سپتامبر سال ۱۹۴۳ در نیویورک منتشر شد. این کتاب به بیش از ۳۰۰ زبان و گویش ترجمه شده و با فروش بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه، یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ محسوب می‌شود. کتاب شازده کوچولو «خوانده شده‌ترین» و «ترجمه شده‌ترین» کتاب فرانسوی‌زبان جهان است و به عنوان بهترین کتاب قرن ۲۰ در فرانسه انتخاب شده‌است. از این کتاب به‌طور متوسط سالی ۱ میلیون نسخه در جهان به فروش می‌رسد.\nدر این داستان سنت اگزوپری به شیوه‌ای سوررئالیستی به بیان فلسفه خود از دوست داشتن و عشق و هستی می‌پردازد. طی این داستان سنت اگزوپری از دیدگاه یک کودک، که از سیارکی به نام ب۶۱۲ آمده، پرسشگر سؤالات بسیاری از آدم‌ها و کارهایشان است. سال ۱۹۳۵، هواپیمای سنت اگزوپری، که برای شکستن رکورد پرواز بین پاریس و سایگون تلاش می‌کرد، در صحرای بزرگ آفریقا دچار نقص فنی شد و به ناچار در همان‌جا فرودآمد. همین سانحه دست-مایه الهام شازده کوچولو شد که در آن شخصیت قهرمان داستان، خلبانی بی‌نام، پس از فرود در کویر با پسر کوچکی آشنا می‌شود. پسرک به خلبان می‌گوید که از سیارکی دوردست می‌آید و آنقدر آنجا زندگی کرده که روزی تصمیم می‌گیرد برای اکتشاف سیاره‌های دیگر دیار خود را ترک کند. او هم‌چنین برای خلبان از گل رز محبوبش می‌گوید که دل در گرو عشق او دارد، از دیگر اخترک‌ها تعریف می‌کند و از روباهی که او را این‌جا، روی زمین، ملاقات کرده‌است،می گوید. خلبان و شازده چاهی را می‌یابند که آنها را از تشنگی نجات می‌دهد اما در نهایت شازده کوچولو خلبان را در جریان تصمیم خود قرار می‌دهد و می‌گوید تصمیم گرفته به سیارک خود بازگردد.\nشازده کوچولو ترجمه‌های متعددی به زبان فارسی دارد که در این میان ترجمه‌های احمد شاملو (که وی نام مسافر کوچولو را برای ترجمه خود برگزید)، محمد قاضی و ابوالحسن نجفی معروف‌ترند. ابوالحسن نجفی توانسته‌است لحن شاعرانهٔ متن اصلی را در ترجمه‌اش نیز حفظ کند.\nیک بار شش سالم که بود تو کتابى به اسم قصه‌هاى واقعى -که درباره‌ى جنگل بِکر نوشته شده بود- تصویر محشرى دیدم از یک مار بوآ که داشت حیوانى را مى‌بلعید. تو کتاب آمده بود که: “مارهاى بوآ شکارشان را همین جور درسته قورت مى‌دهند. بى این که بجوندش. بعد دیگر نمى‌توانند از جا بجنبند و تمام شش ماهى را که هضمش طول مى‌کشد مى‌گیرند مى‌خوابند”. این را که خواندم، راجع به چیزهایى که تو جنگل اتفاق مى‌افتد کلى فکر کردم و دست آخر توانستم با یک مداد رنگى اولین نقاشیم را از کار درآرم. یعنى نقاشى شماره یکم را که این جورى بود:\nشاهکارم را نشان بزرگتر ها دادم و پرسیدم از دیدنش ترس-تان بر مى‌دارد؟ جوابم دادند: -چرا کلاه باید آدم را بترساند؟\nبزرگترها بهم گفتند کشیدن مار بوآى باز یا بسته را بگذارم کنار و عوضش حواسم را بیش‌تر جمع جغرافى و تاریخ و حساب و دستور زبان کنم. و این جورى شد که تو شش سالگى دور کار ظریف نقاشى را قلم گرفتم. از این که نقاشى شماره یک و نقاشى شماره دو-ام یخ-شان نگرفت دلسرد شده بودم. بزرگترها اگر به خودشان باشد هیچ وقت نمى‌توانند از چیزى سر درآرند. براى بچه‌ها هم خسته کننده است که همین جور مدام هر چیزى را به آن‌ها توضیح بدهند.\nناچار شدم براى خودم کار دیگرى پیدا کنم و این بود که رفتم خلبانى یاد گرفتم. بگویى نگویى تا حالا به همه جاى دنیا پرواز کرده-ام و راستى راستى جغرافى خیلى بهم خدمت کرده. مى‌توانم به یک نظر چین و آریزونا را از هم تمیز بدهم. اگر آدم تو دل شب سرگردان شده باشد جغرافى خیلى به دادش مى‌رسد. از این راه است که من تو زندگیم با گروه گروه آدم‌هاى حسابى برخورد داشته‌ام. پیش خیلى از بزرگترها زندگى کرده‌ام و آن‌ها را از خیلى نزدیک دیده‌ام گیرم این موضوع باعث نشده در باره آن‌ها عقیده بهترى پیدا کنم.\nهر وقت یکى‌شان را گیر آورده‌ام که یک خرده روشن بین به نظرم آمده با نقاشى شماره یکم که هنوز هم دارمش محکش زده‌ام ببینم راستى راستى چیزى بارش هست یا نه. اما او هم طبق معمول در جوابم در آمده که: “این یک کلاه است”. آن وقت دیگر من هم نه از مارهاى بوآ باش اختلاط کرده‌ام نه از جنگل‌هاى بکر دست نخورده نه از ستاره‌ها. خودم را تا حد او آورده‌ام پایین و باش از ورق بازی و گلف و سیاست و انواع کرات حرف زده‌ام. او هم از این که با یک چنین شخص معقولى آشنایى به هم رسانده سخت خوش‌وقت شده.\nاین جورى بود که روزگارم تو تنهایى مى‌گذشت بى این که راستى راستى یکى را داشته باشم که باش دو کلمه حرف بزنم، تااین که زد و شش سال پیش در کویر صحرا حادثه‌یى برایم اتفاق افتاد؛ یک چیز موتور هواپیمایم شکسته بود و چون نه تعمیرکارى همراهم بود نه مسافرى یکه و تنها دست به کار شدم تا از پس چنان تعمیر مشکلى برآیم. مساله مرگ و زندگى بود. آبى که داشتم زورکى هشت روز را کفاف مى‌داد.\nچنان از جا جستم که انگار صاعقه بهم زده. خوب که چشم‌هام را مالیدم و نگاه کردم آدم کوچولوى بسیار عجیبى را دیدم که با وقار تمام تو نخ من بود. این بهترین شکلى است که بعد ها توانستم از او در آرم، گیرم البته آنچه من کشیده‌ام کجا و خود او کجا! تقصیر من چیست؟ بزرگتر ها تو شش سالگى از نقاشى دل‌سردم کردند و جز بوآى باز و بسته یاد نگرفتم چیزى بکشم.\nبا چشم‌هایى که از تعجب گرد شده بود به این حضور ناگهانى خیره شدم. یادتان نرود که من از نزدیکترین آبادى مسکونى هزار میل فاصله داشتم و این آدمى‌زاد کوچولوى من هم اصلا به نظر نمى‌آمد که راه گم کرده باشد، یا از خستگى دم مرگ باشد، یا از گشنگى دم مرگ باشد، یا از تشنگى دم مرگ باشد، یا از وحشت دم مرگ باشد. هیچ چیزش به بچه‌یى نمى‌خُرد که هزار میل دور از هر آبادى مسکونى تو دل صحرا گم شده باشد. وقتى بالاخره صدام در آمد، گفتم:\n-آخه… تو این جا چه مى‌کنى؟ و آن وقت او خیلى آرام، مثل یک چیز خیلى جدى، دوباره در آمد که:\n– بى زحمت واسه من یک برّه بکش.\nآدم وقتى تحت تاثیر شدید رازى قرار گرفت جرات نافرمانى نمى‌کند. گرچه تو آن نقطه هزار میل دورتر از هر آبادى مسکونى و با قرار داشتن در معرض خطر مرگ این نکته در نظرم بى-معنى جلوه کرد باز کاغذ و خودنویسى از جیبم در آوردم اما تازه یادم آمد که آنچه من یاد گرفته‌ام بیش‌تر جغرافیا و تاریخ و حساب و دستور زبان است، و با کج خلقى مختصرى به آن موجود کوچولو گفتم نقاشى بلد نیستم.\nبهم جواب داد: -عیب ندارد، یک بَرّه برام بکش.\nاز آن‌جایى که هیچ وقت تو عمرم بَرّه نکشیده بودم یکى از آن دو تا نقاشى‌اى را که بلد بودم برایش کشیدم. آن بوآى بسته را. ولى چه یکه‌اى خوردم وقتى آن موجود کوچولو در آمد که: -نه! نه! فیلِ تو شکم یک بوآ نمى‌خواهم. بوآ خیلى خطرناک است، فیل جا تنگ کن. خانه من خیلى کوچولوست، من یک بره لازم دارم. برام یک بره بکش.\n– آن قدرهاهم کوچولو نیست… اِه! گرفته خوابیده… و این جورى بود که من با شهریار کوچولو آشنا شدم.\nخیلى طول کشید تا توانستم بفهمم از کجا آمده. شهریار کوچولو که مدام مرا سوال پیچ مى‌کرد خودش انگار هیچ وقت سوال‌هاى مرا نمى‌شنید. فقط چیزهایى که جسته گریخته از دهنش مى‌پرید کم کم همه چیز را به من آشکار کرد. مثلا اول بار که هواپیماى مرا دید (راستى من هواپیما نقاشى نمى‌کنم، سختم است.) ازم پرسید: – این چیز چیه؟\n– این “چیز” نیست: این پرواز مى‌کند. هواپیماست. هواپیماى من است. و از این که به‌اش مى‌فهماندم من کسى‌ام که پرواز مى‌کنم به خود مى‌بالیدم.\nحیرت زده گفت: -چى؟ تو از آسمان افتاده‌اى؟ با فروتنى گفتم: -آره.\nگفت: -اوه، این دیگر خیلى عجیب است! و چنان قهقهه ملوسى سر داد که مرا حسابى از جا در برد. راستش من دلم مى‌خواهد دیگران گرفتارى‌هایم را جدى بگیرند.\nبفهمى نفهمى نور مبهمى به معماى حضورش تابید. یکهو پرسیدم: -پس تو از یک سیاره دیگر آمده‌اى؟\n– تو از کجا مى‌آیى آقا کوچولوى من؟ خانه‌ات کجاست؟ بره مرا مى‌خواهى کجا ببرى؟\n– حُسن جعبه‌اى که بم داده‌اى این است که شب‌ها مى‌تواند خانه‌اش بشود.\n– معلوم است… اما اگر بچه خوبى باشى یک ریسمان هم بِهت مى‌دهم که روزها ببندیش. یک ریسمان با یک میخ طویله…\nانگار از پیشنهادم جا خورد، چون که گفت: – ببندمش؟ چه فکر ها!\nدوست کوچولوى من دوباره غش غش خنده را سر داد: – مگر کجا مى‌تواند برود؟\n– بگذار برود…اوه، خانه من آن‌قدر کوچک است! و شاید با یک خرده اندوه در آمد که:\nبه این ترتیب از یک موضوع خیلى مهم دیگر هم سر در آوردم: این که سیاره او کمى از یک خانه معمولى بزرگتر بود. این نکته آنقدرها به حیرتم نینداخت. مى‌دانستم گذشته از سیاره‌هاى بزرگى مثل زمین و کیوان و تیر و ناهید که هرکدام براى خودشان اسمى دارند، صدها سیاره دیگر هم هست که بعضى‌شان از بس کوچکند با دوربین نجومى هم به هزار زحمت دیده مى‌شوند و هرگاه اخترشناسى یکى‌شان را کشف کند به جاى اسم شماره‌اى به‌اش مى‌دهد. مثلا اسمش را مى‌گذارد “اخترک ۳۲۵۱”. دلایل قاطعى دارم که ثابت مى‌کند شهریار کوچولو از اخترک ب۶۱۲ آمده‌بود.\nاین اخترک را فقط یک بار به سال ۱۹۰۹ یک اخترشناس ترک توانسته بود ببیند که تو یک کنگره بین‌المللى نجوم هم با کشفش هیاهوى زیادى به راه انداخت. اما واسه خاطر لباسى که تنش بود هیچ کس حرفش را باور نکرد. آدم بزرگ‌ها این جورى‌اند! بختِ اخترک ب۶۱۲ زد و ترک مستبدى ملتش را به ضرب دگنک وادار به پوشیدن لباس اروپایى‌ها کرد. اخترشناس به سال ۱۹۲۰ دوباره، و این بار با سر و وضع آراسته براى کشفش ارائه‌ى دلیل کرد و این بار همه جانب او را گرفتند.\nبه خاطر آدم بزرگ‌هاست که من این جزئیات را در باب اخترکِ ب۶۱۲ براى‌تان نقل مى‌کنم یا شماره‌اش را مى‌گویم چون که آن‌ها عاشق عدد و رقم‌اند. وقتى با آن‌ها از یک دوست تازه‌تان حرف بزنید هیچ وقت ازتان درباره چیزهاى اساسى‌اش سوال نمى‌کنند که هیج وقت نمى‌پرسند “آهنگ صداش چطور است؟ چه بازى‌هایى را بیشتر دوست دارد؟ پروانه جمع مى‌کند یا نه؟” – مى‌پرسند: “چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق مى‌گیرد؟” و تازه بعد از این سوال‌ها است که خیال مى‌کنند طرف را شناخته‌اند.\nاگر به آدم بزرگ‌ها بگویید یک خانه قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرقِ شمعدانى و بامش پر از کبوتر بود محال است بتوانند مجسمش کنند. باید حتماً به‌شان گفت یک خانه چند میلیاردی دیدم تا صداشان بلند بشود که: -واى چه قشنگ!\nیا مثلا اگر به‌شان بگویید “دلیل وجودِ شهریارِ کوچولو این که تودل‌برو بود و مى‌خندید و دلش یک بره مى‌خواست و بره خواستن، خودش بهترین دلیل وجود داشتن هر کسى است” شانه بالا مى‌اندازند و باهاتان مثل بچه‌ها رفتار مى‌کنند! اما اگر به‌شان بگویید “سیاره‌اى که ازش آمده‌بود اخترک ب۶۱۲ است” بى‌معطلى قبول مى‌کنند و دیگر هزار جور چیز ازتان نمى‌پرسند. این جورى‌اند دیگر. نباید ازشان دلخور شد. بچه‌ها باید نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.\nاما البته ماها که مفهوم حقیقى زندگى را درک مى‌کنیم مى‌خندیم به ریش هرچه عدد و رقم است! چیزى که من دلم مى‌خواست این بود که این ماجرا را مثل قصه پریا نقل کنم. دلم مى‌خواست بگویم: “یکى بود یکى نبود. روزى روزگارى یه شهریار کوچولو بود که تو اخترکى زندگى مى‌کرد همه‌اش یه خورده از خودش بزرگ‌تر و واسه خودش پىِ دوستِ هم‌زبونى مى‌گشت…”، آن هایى که مفهوم حقیقى زندگى را درک کرده‌اند واقعیت قضیه را با این لحن بیشتر حس مى‌کنند. آخر من دوست ندارم کسى کتابم را سرسرى بخواند. خدا مى‌داند با نقل این خاطرات چه بار غمى روى دلم مى‌نشیند. شش سالى مى‌شود که دوستم با بَرّه‌اش رفته. این که این جا مى‌کوشم او را وصف کنم براى آن است که از خاطرم نرود. فراموش کردن یک دوست خیلى غم‌انگیز است. همه کس که دوستى ندارد. من هم مى‌توانم مثل آدم بزرگ‌ها بشوم که فقط اعداد و ارقام چشم‌شان را مى‌گیرد. و باز به همین دلیل است که رفته‌ام یک جعبه رنگ و چند تا مداد خریده‌ام. تو سن و سال من واسه کسى که جز کشیدنِ یک بوآى باز یا یک بوآى بسته هیچ کار دیگرى نکرده -و تازه آن هم در شش سالگى- دوباره به نقاشى رو کردن از آن حرف‌هاست! البته تا آن‌جا که بتوانم سعى مى‌کنم چیزهایى که مى‌کشم تا حد ممکن شبیه باشد. گیرم به موفقیت خودم اطمینان چندانى ندارم. یکیش شبیه از آب در مى‌آید یکیش نه. سرِ قدّ و قواره‌اش هم حرف است. یک جا زیادى بلند درش آورده‌ام یک جا زیادى کوتاه. از رنگ لباسش هم مطمئن نیستم. خب، رو حدس و گمان پیش رفته‌ام؛ کاچى بهتر از هیچى. و دست آخر گفته باشم که تو بعضِ جزئیات مهم‌ترش هم دچار اشتباه شده‌ام. اما در این مورد دیگر باید ببخشید: دوستم زیر بار هیچ جور شرح و توصیفى نمى‌رفت. شاید مرا هم مثل خودش مى‌پنداشت. اما از بختِ بد، دیدن بره‌ها از پشتِ جعبه از من بر نمى‌آید. نکند من هم یک خرده به آدم بزرگ‌ها رفته‌ام؟ “باید پیر شده باشم”.\nهر روزى که مى‌گذشت از اخترک و از فکرِ عزیمت و از سفر و این حرف‌ها چیزهاى تازه‌اى دستگیرم مى‌شد که همه‌اش معلولِ بازتاب‌هاىِ اتفاقى بود. و از همین راه بود که روز سوم از ماجراىِ تلخِ بائوباب-ها سردرآوردم. این بار هم بَرّه باعثش شد، چون شهریار کوچولو که انگار سخت دودل مانده‌بود ناگهان ازم پرسید:\n– پس لابد بائوباب-ها را هم مى‌خورند دیگر؟\nگفت: -دِ! معلوم است! و این را چنان گفت که انگار موضوع از آفتاب هم روشن‌تر است؛ منتها من براى این که به تنهایى از این راز سر در آرم ناچار شدم حسابى کَلّه را به کار بیندازم.\nبارى، تو سیاره شهریار کوچولو گیاه تخمه‌هاى وحشتناکى به هم مى‌رسید.\nیک روز هم بم توصیه کرد سعى کنم هر جور شده یک نقاشى حسابى از کار درآرم که بتواند قضیه را به بچه‌هاى سیاره من هم حالى کند. گفت اگر یک روز بروند سفر ممکن است به دردشان بخورد. پاره‌اى وقت‌ها پشت گوش انداختن کار ایرادى ندارد اما اگر پاى بائوباب در میان باشد گاوِ آدم مى‌زاید. اخترکى را سراغ دارم که یک تنبل‌باشى ساکنش بود و براى کندن سه تا نهال بائوباب امروز و فردا کرد…”. آن وقت من با استفاده از چیزهایى که گفت شکل آن اخترک را کشیدم.\nهیچ دوست ندارم اندرزگویى کنم. اما خطر بائوباب‌ها آن قدر کم شناخته شده و سر راهِ کسى که تو چنان اخترکى سرگردان بشود آن قدر خطر به کمین نشسته که این مرتبه را از رویه همیشگى خودم دست بر مى‌دارم و مى‌گویم: “بچه‌ها! هواى بائوباب‌ها را داشته باشید!”\nاگر من سرِ این نقاشى این همه به خودم فشار آورده‌ام فقط براى آن بوده که دوستانم را متوجه خطرى کنم که از مدت‌ها پیش بیخ گوش‌شان بوده و مثلِ خودِ من ازش غافل بوده‌اند. درسى که با این نقاشى داده‌ام به زحمتش مى‌ارزد. حالا ممکن است شما از خودتان بپرسید: “پس چرا هیچ کدام از بقیه نقاشى‌هاى این کتاب هیبتِ تصویرِ بائوباب‌ها را ندارد؟” -خب، جوابش خیلى ساده است: من زور خودم را زده‌ام اما نتوانسته‌ام از کار درشان بیاورم. اما عکس بائوباب‌ها را که مى‌کشیدم احساس مى‌کردم قضیه خیلى فوریت دارد و به این دلیل شور بَرَم داشته بود.\nآخ، شهریار کوچولو! این جورى بود که من کَم-کَمَک از زندگىِ محدود و دل‌گیر تو سر درآوردم. تا مدت‌ها تنها سرگرمىِ تو تماشاى زیبایىِ غروب آفتاب بوده. به این نکته تازه صبح روز چهارم بود که پى بردم؛ یعنى وقتى که به من گفتى: – غروب آفتاب را خیلى دوست دارم. برویم فرورفتن آفتاب را تماشا کنیم…\nاول سخت حیرت کردى بعد از خودت خنده‌ات گرفت و برگشتى به من گفتى: – همه‌اش خیال مى‌کنم تو اخترکِ خودمم!\n– یک روز چهل و سه بار غروب آفتاب را تماشا کردم! و کمى بعد گفت:\n– پس خدا مى‌داند آن روزِ چهل و سه غروبه چه‌قدر دلت گرفته بوده. اما مسافر کوچولو جوابم را نداد.\nروز پنجم باز سرِ گوسفند از یک راز دیگر زندگى شهریار کوچولو سر در آوردم. مثل چیزى که مدت‌ها تو دلش بهش فکر کرده باشد یک‌هو بى-مقدمه از من پرسید:\n– گوسفندى که بُتّه-ها را بخورد گل-ها را هم مى‌خورد؟\n– حتی گل‌هایى را هم که خار دارند؟\n– آره، حتی گل‌هایى را هم که خار دارند.\nمن چه مى‌دانستم؟ یکى از آن: سخت گرفتار باز کردن یک مهره سفتِ موتور بودم. از این که یواش-یواش بو مى‌بردم خرابىِ کار به آن سادگى‌ها هم که خیال مى‌کردم نیست برج زهرمار شده‌بودم و ذخیره آبم هم که داشت ته مى‌کشید بیش‌تر به وحشتم مى‌انداخت.\n– خارها به درد هیچ کوفتى نمى‌خورند. آن‌ها فقط نشانه بدجنسى گل‌ها هستند.\n– دِ! و پس از لحظه‌یى سکوت با یک جور کینه درآمد که:\nلام تا کام به‌اش جواب ندادم. در آن لحظه داشتم تو دلم مى‌گفتم: “اگر این مهره لعنتى همین جور بخواهد لج کند با یک ضربه چکش حسابش را مى‌رسم.” اما شهریار کوچولو دوباره افکارم را بهم ریخت: – تو فکر مى‌کنى گل‌ها…\n– اى داد بیداد! اى داد بیداد! نه، من هیچ کوفتى فکر نمى‌کنم! آخر من گرفتار هزار مساله مهم‌تر از آنم!\nهاج و واج نگاهم کرد و گفت: – مساله مهم!\nاز شنیدنِ این حرف خجل شدم اما او همین جور بى‌رحمانه مى‌گفت: – تو همه چیز را به هم مى‌ریزى… همه چیز را قاطى مى‌کنى!\nحسابى از کوره در رفته‌بود. موهاى طلایى طلائیش تو باد مى‌جنبید.\n– اخترکى را سراغ دارم که یک آقای سرخ رو توش زندگى مى‌کنه. اون هیچ وقت یک گل را بو نکرده، هیچ وقت یک ستاره‌را تماشا نکرده، هیچ وقت کسى را دوست نداشته، هیچ وقت جز جمع زدن عددها کارى نکرده. او هم مثل تو صبح تا شب کارش همینه که بگه: “من یک آدم مهمم! یک آدم مهمم!” این رو بگه و از غرور به خودش باد کنه. اما خیال کرده: او آدم نیست، یک قارچ است!\n– هزاران سال است که گل‌ها خار مى‌سازند و با وجود این هزاران سال است که برّه‌ها گل‌ها را مى‌خورند. آن وقت هیچ مهم نیست آدم بداند پس چرا گل‌ها واسه ساختنِ خارهایى که هیچ وقت به هیچ دردى نمى‌خورند این قدر به خودشان زحمت مى‌دهند؟ جنگ میان برّه‌ها و گل‌ها هیچ مهم نیست؟ این موضوع از آن جمع زدن‌هاى آقا سرخ‌روئهِ شکم‌گنده مهم‌تر و جدى‌تر نیست؟ اگر من گُلى را بشناسم که تو همه دنیا تکه و جز رو ستارهِ خودم هیچ جاى دیگر پیدا نمیشه و ممکنه یک روز صبح یک برّه کوچولو، مفت و مسلم، بى این که بفهمه چه‌کار داره مى‌کنه، به یک ضرب پاک از میان ببردش چى؟ یعنى این هم هیچ اهمیتى نداره؟ اگر کسى گلى را دوس داشته باشه که تو هزارها و هزارها ستاره فقط یک دونه ازش هست، واسه احساس خوشبختى همین قدر بسه که نگاهى به آن همه ستاره بندازه و با خودش بگه: “گل من یک جایى میان آن ستاره‌هاست”، اما اگر برّه گل را بخوره براش مثل اینه که یهو تمام آن ستاره‌ها پِتّى کنن و خاموش بشن. یعنى این هم هیچ اهمیتى ندارد؟\nحالا دیگر شب شده‌بود. اسباب و ابزارم را کنار انداخته‌بودم. دیگر چکش و مهره و تشنگى و مرگ به نظرم مضحک مى‌آمد. رو ستاره‌اى، رو سیاره‌اى، رو سیاره من، زمین، شهریارِ کوچولویى بود که احتیاج به دلدارى داشت! به آغوشش گرفتم مثل گهواره تابش دادم به‌اش گفتم: “گلى که تو دوست دارى تو خطر نیست. خودم واسه گوسفندت یک پوزه‌بند مى‌کشم… خودم واسه گُلت یک قفس مى‌کشم… خودم…” بیش از این نمى‌دانستم چه بگویم. خودم را سخت چُلمَن و بى دست و پا حس مى‌کردم. نمى‌دانستم چه‌طور باید خودم را به‌اش برسانم یا به‌اش بپیوندم… چه دیار اسرارآمیزى است دیار اشک!\nراه شناختن آن گل را خیلى زود پیدا کردم: تو اخترکِ شهریار کوچولو همیشه یک مشت گل‌هاى خیلى ساده در مى‌آمد. گل‌هایى با یک ردیف گلبرگ که جاى چندانى نمى‌گرفت، دست و پاگیرِ کسى نمى‌شد. صبحى سر و کله‌شان میان علف‌ها پیدا مى‌شد شب از میان مى‌رفتند. اما این یکى یک روز از دانه‌اى جوانه زده بود که خدا مى‌دانست از کجا آمده رود و شهریار کوچولو با جان و دل از این شاخکِ نازکى که به هیچ کدام از شاخک‌هاى دیگر نمى‌رفت مواظبت کرده بود. بعید نبود که این هم نوعِ تازه‌اى از بائوباب باشد اما بته خیلى زود از رشد بازماند و دست‌به‌کارِ آوردن گل شد. شهریار کوچولو که موقعِ نیش زدن آن غنچه بزرگ حاضر و ناظر بود به دلش افتاد که باید چیز معجزه‌آسایى از آن بیرون بیاید. اما گل تو پناهِ خوابگاهِ سبزش سر فرصت دست اندرکار خودآرایى بود تا هرچه زیباتر جلوه‌کند. رنگ‌هایش را با وسواس تمام انتخاب مى‌کرد سر صبر لباس مى‌پوشید و گلبرگ‌ها را یکى-یکى به خودش مى‌بست. دلش نمى‌خواست مثل شقایق‌ها با جامه مچاله و پر چروک بیرون بیاید.\nنمى‌خواست جز در اوج درخشندگى زیبائیش رو نشان بدهد!…هوه، بله عشوه‌گرى تمام عیار بود! آرایشِ پر راز و رمزش روزها و روزها طول کشید تا آن که سرانجام یک روز صبح درست با بر آمدن آفتاب نقاب از چهره برداشت و با این که با آن همه دقت و ظرافت روى آرایش و پیرایش خودش کار کرده بود خمیازه‌کشان گفت:\n– اوه، تازه همین حالا از خواب پا شدم… عذر مى‌خوام که موهام این جور آشفته‌است…\nشهریار کوچولو نتوانست جلو خودش را بگیرد و از ستایش او خوددارى کند: – واى چه‌قدر زیبائید!\nگل به نرمى گفت: – چرا که نه؟ من و آفتاب تو یک لحظه به دنیا آمدیم…\n– به نظرم وقت خوردن ناشتایى است. بى زحمت برایم فکرى بکنید. و شهریار کوچولوى مشوش و درهم یک آبپاش آب خنک آورد و به گل داد.\nبا این حساب، هنوزهیچى نشده با آن خودپسندیش که بفهمى‌نفهمى از ضعفش آب مى‌خورد دل او را شکسته بود. مثلا یک روز که داشت راجع به چهارتا خارش حرف مى‌زد یک‌هو در آمده بود که: – نکند ببرها با آن چنگال‌هاى تیزشان بیایند سراغم!\nشهریار کوچولو ازش ایراد گرفته‌بود که: – تو اخترک من ببر نیست. تازه ببرها که علف‌خوار نیستند.\nگل به گلایه جواب داده بود: – من که علف نیستم.\nو شهریار کوچولو گفته بود: – عذر مى‌خوام…\n– من از ببرها هیچ ترسى ندارم اما از جریان هوا وحشت مى‌کنم.\n– شب مرا بگذارید زیر یک سرپوش. این جا هواش خیلى سرده. چه جاى بدى افتادم! جایى که پیش از این بودم… اما حرفش را خورده بود. آخر، آمدنش هنوز به شکل دانه بود. امکان نداشت توانسته‌باشد دنیاهاى دیگرى را بشناسد. شرم‌سار از این که گذاشته بود سر به هم بافتن دروغى به این آشکارى مچش گیربیفتد دو سه بار سرفه کرده بود تا اهمالِ شهریار کوچولو را بهش یادآور شود:\n– سرپوش کو پس؟\n– داشتم مى‌رفتم اما شما داشتید صحبت مى‌کردید! و با وجود این زورکى بنا کرده‌بود به سرفه کردن تا او احساس پشیمانى کند.\nبه این ترتیب شهریار کوچولو با همه حسن-نیّتى که از عشقش آب مى‌خورد همان اول کار به او بد گمان شده‌بود. حرف‌هاى بى سر و تهش را جدى گرفته‌بود و سخت احساس شوربختى مى‌کرد.\nیک روز دردِدل کنان به من گفت: -حقش بود به حرف‌هاش گوش نمى‌دادم. هیچ وقت نباید به حرف گل‌ها گوش داد. گل را فقط باید بوئید و تماشا کرد. گلِ من تمامِ ستاره-ام را معطر مى‌کرد، گیرم من بلد نبودم چه‌جورى از آن لذت ببرم. قضیه چنگال‌هاى ببر که آن جور دَمَغم کرده‌بود مى‌بایست دلم را نرم کرده باشد…”\nبه گل گفت: -خدا نگهدار! … اما او جوابش را نداد.\nدوباره گفت: -خدا نگهدار! … گل سرفه‌کرد، گیرم این سرفه اثر چائیدن نبود. بالاخره به زبان آمد و گفت: – من سبک مغز بودم. ازت عذر مى‌خواهم. سعى کن خوشبخت باشى.\nگل بهش گفت: -خب دیگر، دوستت دارم. اگر تو روحت هم از این موضوع خبردار نشد تقصیر من است. باشد، زیاد مهم نیست. اما تو هم مثل من بى‌عقل بودى… سعى کن خوشبخت بشوى… این سرپوش را هم بگذار کنار، دیگر به دردم نمى‌خورد.\n– آن قدرهاهم سَرمائو نیستم… هواى خنک شب براى سلامتیم خوبه. خدانکرده گُلم آخه.\n– اگر خواسته‌باشم با شب‌پره‌ها آشنا بشوم جز این که دو سه تا کرمِ حشره را تحمل کنم چاره‌اى ندارم. شب‌پره باید خیلى قشنگ باشد. جز آن کى به دیدنم مى‌آید؟ تو که مى‌روى به آن دور دورها. از بابتِ درنده‌ها هم هیچ کَکَم نمى‌گزد: “من هم براى خودم چنگ و پنجه‌اى دارم”. و با سادگى تمام چهارتا خارش را نشان داد. بعد گفت: – دست‌دست نکن دیگر! این کارِت خُلقِ آدم را تنگ مى‌کنه. حالا که تصمیم گرفته‌اى بروى برو! و این را گفت، چون که نمى‌خواست شهریار کوچولو گریه‌اش را ببیند. گلى بود تا این حد خودپسند…\nخودش را در منطقه اخترک‌هاى ۳۲۵، ۳۲۶، ۳۲۷، ۳۲۸، ۳۲۹ و ۳۳۰ دید. این بود که هم براى سرگرمى و هم براى چیزیادگرفتن بنا کرد یکى‌یکى‌شان را سیاحت کردن. اخترکِ اول مسکن پادشاهى بود که با شنلى از مخمل ارغوانى قاقم بر اورنگى بسیار ساده و در عین حال پرشکوه نشسته بود و همین که چشمش به شهریار کوچولو افتاد داد زد: – خب، این هم رعیت!\nشاه بهش گفت: -خمیازه کشیدن در حضرتِ سلطان از نزاکت به دور است. این کار را برایت قدغن مى‌کنم. شهریار کوچولو که سخت خجل شده‌بود در آمد که:\nپادشاه گفت: -خب خب، پس بِهت امر مى‌کنم خمیازه بکشى. سال‌هاست خمیازه‌کشیدن کسى را ندیده‌ام برایم تازگى دارد. زودباش باز هم خمیازه بکش. این یک امر است.\nشاه گفت: -هوم! هوم! خب، پس من بهت امر مى‌کنم که گاهى خمیازه بکشى گاهى نه.\nپادشاه فقط دربند این بود که مطیع فرمانش باشند. در مورد نافرمانى‌ها هم هیچ نرمشى از خودش نشان نمى‌داد. یک پادشاهِ تمام عیار بود. گیرم چون زیادى خوب بود اوامرى که صادر مى‌کرد اوامرى بود منطقى. مثلا خیلى راحت در آمد که: اگر من به یکى از سردارانم امر کنم تبدیل به یکى از این مرغ‌هاى دریایى بشود و یارو اطاعت نکند تقسیر او نیست که، تقصیر خودم است.\nپادشاه با عجله گفت: -بهت امر مى‌کنیم از ما سوال کنى.\n– شما قربان به چى سلطنت مى‌فرمایید؟ پادشاه خیلى ساده گفت: -به همه چى.\nشهریار کوچولو پرسید: -یعنى به همه اینها؟ شاه جواب داد: -به همه اینها.\nیک چنین قدرتى شهریار کوچولو را به شدت متعجب کرد. اگر خودش چنین قدرتى مى‌داشت بى این که حتی صندلیش را یک ذره تکان بدهد، روزى چهل و چهار بار که هیچ روزى هفتاد بار و حتی صدبار و دویست‌بار غروب آفتاب را تماشا مى‌کرد! و چون بفهمى نفهمى از یادآورىِ اخترکش که به امان خدا ول‌کرده‌بود غصه‌اش شد جراتى به خودش داد که از پادشاه درخواست محبتى بکند:\n– اگر ما به یک سردار امر کنیم مثل شب‌پره از این گل به آن گل بپرد یا قصه سوزناکى بنویسد یا به شکل مرغ دریایى در آید و او امریه را اجرا نکند کدام یکى‌مان مقصریم، ما یا او؟\nپادشاه گفت: -حرف ندارد. باید از هر کسى چیزى را توقع داشت که ازش ساخته باشد. قدرت باید پیش از هر چیز به عقل متکى باشد. اگر تو به ملتت فرمان بدهى که بروند خودشان را بیندازند تو دریا، انقلاب مى‌کنند. حق داریم توقع اطاعت داشته باشیم چون اوامرمان عاقلانه است.\nپادشاه بعد از آن که تقویم کَت و کلفتى را نگاه کرد جواب داد: – هوم! هوم! حدودِ… حدودِ… غروب. حدودِ ساعت هفت و چهل دقیقه… و آن وقت تو با چشم‌هاى خودت مى‌بینى که چه‌طور فرمان ما اجرا مى‌شود!\nشهریار کوچولو خمیازه کشید. از این که تماشاى آفتاب غروب از کیسه‌اش رفته‌بود تاسف مى‌خورد. از آن گذشته دلش هم کمى گرفته‌بود. این بود که به پادشاه گفت: – من دیگر این‌جا کارى ندارم. مى‌خواهم بروم.\nشاه که دلش براى داشتن یک رعیت غنج مى‌زد گفت: – نرو! نرو! وزیرت مى‌کنیم.\n– وزیرِ چى؟ – وزیرِ دادگسترى! – آخر این جا کسى نیست که محاکمه بشود.\nپادشاه بهش جواب داد: -خب، پس خودت را محاکمه کن. این کار مشکل‌تر هم هست. محاکمه کردن خود از محاکمه‌کردن دیگران خیلى مشکل تر است. اگر توانستى در مورد خودت قضاوت درستى بکنى معلوم مى‌شود یک فرزانه تمام عیارى.\nشهریار کوچولو گفت: -من هر جا باشم مى‌توانم خودم را محاکمه کنم، چه احتیاجى است این جا بمانم؟ پادشاه گفت: -هوم! هوم! فکر مى‌کنیم یک جایى تو اخترک ما یک موش پیر هست. صدایش را شبها مى‌شنویم. مى‌توانى او را به محاکمه بکشى و گاه‌گاهى هم به اعدام محکومش کنى. در این صورت زندگى او به عدالت تو بستگى پیدا مى‌کند. گیرم تو هر دفعه عفوش مى‌کنى تا همیشه زیر چاق داشته باشیش. آخر یکى بیش‌تر نیست که.\nشهریار کوچولو جواب داد: -من از حکم اعدام خوشم نمى‌آید. فکر مى‌کنم دیگر باید بروم. پادشاه گفت: -نه!\nاما شهریار کوچولو که آماده حرکت شده بود و ضمنا هم هیچ دلش نمى‌خواست اسباب ناراحتى سلطان پیر بشود گفت: – اگر اعلى‌حضرت مایلند اوامرشان دقیقا اجرا بشود مى‌توانند فرمان خردمندانه‌اى در مورد بنده صادر بفرمایند. مثلا مى‌توانند به بنده امر کنند ظرف یک دقیقه راه بیفتم. تصور مى‌کنم زمینه‌اش هم آماده باشد… چون پادشاه جوابى نداد شهریار کوچولو اول دو دل ماند اما بعد آهى کشید و به راه افتاد.\nحالت بسیار شکوهمندى داشت. شهریار کوچولو همان طور که مى‌رفت تو دلش مى‌گفت: -این آدم بزرگ‌ها راستى راستى چه‌قدر عجیبند!\nاخترک دوم مسکن آدم خودپسندى بود. خودپسند چشمش که به شهریار کوچولو افتاد از همان دور داد زد: -به‌به! این هم یک ستایشگر که دارد مى‌آید مرا ببیند!\nخودپسند جواب داد: -مال اظهار تشکر است. منظورم موقعى است که هلهله ستایش-گرهایم بلند مى‌شود. گیرم متاسفانه تنابنده‌اى گذارش به این طرف‌ها نمى‌افتد.\nشهریار کوچولو که چیزى حالیش نشده بود گفت: – چى؟\nشهریار کوچولو پرسید: -مِى مى‌زنى که چى؟ مى‌خواره جواب داد: -که فراموش کنم.\nاخترک چهارم اخترک مرد تجارت‌پیشه بود. این بابا چنان مشغول و گرفتار بود که با ورود شهریار کوچولو حتی سرش را هم بلند نکرد.\nشهریار کوچولو که وقتى چیزى مى‌پرسید دیگر تا جوابش را نمى‌گرفت دست بردار نبود دوباره پرسید: – پانصد و یک میلیون چى؟\nتاجر پیشه سرش را بلند کرد: – تو این پنجاه و چهار سالى که ساکن این اخترکم همه‌اش سه بار گرفتار مودماغ شده‌ام. اولیش بیست و دو سال پیش یک سوسک بود که خدا مى‌داند از کدام جهنم پیدایش شد. صداى وحشت‌ناکى از خودش در مى‌آورد که باعث شد تو یک جمع چهار جا اشتباه کنم. دفعه دوم یازده سال پیش بود که استخوان درد بى‌چاره‌ام کرد. من ورزش نمى‌کنم. وقت یللى‌تللى هم ندارم. آدمى هستم جدى… این هم بار سومش!… کجا بودم؟ پانصد و یک میلیون و…\n– مگس؟ – نه بابا. این چیزهاى کوچولوى براق.\n– زنبور عسل؟ – نه بابا! همین چیزهاى کوچولوى طلایى که وِلِنگارها را به عالم هپروت مى‌برد. گیرم من شخصا آدمى هستم جدى که وقتم را صرف خیال‌بافى نمى‌کنم.\n– آها، ستاره؟ – خودش است: ستاره.\n– خب، به چه دردت مى‌خورند؟ – به چه دردم مى‌خورند؟\n– ها. – هیچى تصاحب‌شان مى‌کنم.\n– ستاره‌ها را؟ – آره خب.\n– پادشاه‌ها تصاحب نمى‌کنند بل‌که بهش “سلطنت” مى‌کنند. این دو تا با هم خیلى فرق دارد.\n– خب، حالا تو آن‌ها را تصاحب مى‌کنى که چى بشود؟ – که دارا بشوم.\n– خب دارا شدن به چه کارت مى‌خورد؟ – به این کار که، اگر کسى ستاره‌اى پیدا کرد من ازش بخرم.\nشهریار کوچولو با خودش گفت: این بابا هم منطقش یک خرده به منطق آن دائم‌الخمره مى‌بَرَد. با وجود این باز ازش پرسید:\n– چه جورى مى‌شود یک ستاره را صاحب شد؟ تاجرپیشه بى درنگ با اَخم و تَخم پرسید: -این ستاره‌ها مال کى‌اند؟\n– چه مى‌دانم؟ مال هیچ کس. – پس مال منند، چون من اول به این فکر افتادم.\n– همین کافى است؟ – البته که کافى است. اگر تو یک جواهر پیدا کنى که مال هیچ کس نباشد مى‌شود مال تو. اگر جزیره‌اى کشف کنى که مال هیچ کس نباشد مى‌شود مال تو. اگر فکرى به کله‌ات بزند که تا آن موقع به سر کسى نزده به اسم خودت ثبتش مى‌کنى و مى‌شود مال تو. من هم ستاره‌ها را براى این صاحب شده‌ام که پیش از من هیچ کس به فکر نیفتاده بود آن‌ها را مالک بشود.\nشهریار کوچولو که هنوز این حرف تو کَتَش نرفته‌بود گفت: – اگر من یک شال گردن ابریشمى داشته باشم مى‌توانم بپیچم دور گردنم با خودم ببرمش. اگر یک گل داشته باشم مى‌توانم بچینم با خودم ببرمش. اما تو که نمى‌توانى ستاره‌ها را بچینى!\n– نه. اما مى‌توانم بگذارم‌شان تو بانک. – اینى که گفتى یعنى چه؟\n– همه‌اش همین؟ – آره همین کافى است.\nشهریار کوچولو فکر کرد “جالب است. یک خرده هم شاعرانه است. اما کارى نیست که آن قدرها جدیش بشود گرفت”. آخر تعبیر او از چیزهاى جدى با تعبیر آدم‌هاى بزرگ فرق مى‌کرد. باز گفت: -من یک گل دارم که هر روز آبش مى‌دهم. سه تا هم آتش‌فشان دارم که هفته‌اى یک بار پاک و دوده‌گیرى‌شان مى‌کنم. آخر آتش‌فشان خاموشه را هم پاک مى‌کنم. آدم کفِ دستش را که بو نکرده! رو این حساب، هم براى آتش‌فشان‌ها و هم براى گل این که من صاحب‌شان باشم فایده دارد. تو چه فایده‌اى به حال ستاره‌ها دارى؟\nاخترکِ پنجم چیز غریبى بود. از همه اخترک‌هاى دیگر کوچک‌تر بود، یعنى فقط به اندازه یک فانوس پایه‌دار و یک فانوس‌بان جا داشت.\n– خیلى احتمال دارد که این بابا عقلش پاره‌سنگ ببرد. اما به هر حال از پادشاه و خودپسند و تاجرپیشه و مسته کم عقل‌تر نیست. دست کم کارى که مى‌کند یک معنایى دارد. فانوسش را که روشن مى‌کند عین‌هو مثل این است که یک ستاره‌ى دیگر یا یک گل به دنیا مى‌آورد و خاموشش که مى‌کند پندارى گل یا ستاره‌اى را مى‌خواباند. سرگرمى زیبایى است و چیزى که زیبا باشد بى گفت‌وگو مفید هم هست. وقتى رو اخترک پایین آمد با ادب فراوان به فانوس‌بان سلام کرد:\n– دستور است. صبح به خیر! – دستور چیه؟\n– این است که فانوسم را خاموش کنم. شب خوش! و دوباره فانوس را روشن کرد.\n-پس چرا روشنش کردى باز؟ فانوس‌بان جواب داد: -خب دستور است دیگر.\nشهریار کوچولو گفت: -اصلاً سر در نمیارم. فانوس‌بان گفت: -چیز سر در آوردنى‌یى توش نیست که. دستور دستور است. روز بخیر! و باز فانوس را خاموش کرد.\nبعد با دستمال شطرنجى قرمزى عرق پیشانیش را خشکاند و گفت: – کار جان‌فرسایى دارم. پیش‌ترها معقول بود: صبح خاموشش مى‌کردم و شب که مى‌شد روشنش مى‌کردم. باقى روز را فرصت داشتم که استراحت کنم و باقى شب را هم مى‌توانستم بگیرم بخوابم…\n– خب؟ – حالا که سیاره دقیقه‌اى یک بار دور خودش مى‌گردد دیگر من یک ثانیه هم فرصت استراحت ندارم: دقیقه‌اى یک بار فانوس را روشن مى‌کنم یک بار خاموش.\n– یک ماه؟ – آره. سى دقیقه. سى روز! شب خوش! و دوباره فانوس را روشن کرد.\n– مى‌دانى؟ یک راهى بلدم که مى‌توانى هر وقت دلت بخواهد استراحت کنى. فانوس‌بان گفت: -آرزوش را دارم.\nآخر آدم مى‌تواند هم به دستور وفادار بماند هم تنبلى کند. شهریار کوچولو دنبال حرفش را گرفت و گفت: – تو، اخترکت آن‌قدر کوچولوست که با سه تا شلنگ برداشتن مى‌توانى یک بار دور بزنیش. اگر آن اندازه که لازم است یواش راه بروى مى‌توانى کارى کنى که مدام تو آفتاب بمانى. پس هر وقت خواستى استراحت کنى شروع مى‌کنى به راه‌رفتن… به این ترتیب روز هرقدر که بخواهى برایت کِش مى‌آید.\nفانوس‌بان گفت: -آره. باید بگذارمش در کوزه… صبح بخیر! و فانوس را خاموش کرد.\nاز حسرت آهى کشید و همان طور با خودش گفت: – این تنها کسى بود که من مى‌توانستم باش دوست بشوم. گیرم اخترکش راستى راستى خیلى کوچولو است و دو نفر روش جا نمى‌گیرند. چیزى که جرات اعترافش را نداشت حسرت او بود به این اخترک کوچولویى که، بخصوص، به هزار و چهارصد و چهل بار غروب آفتاب در هر بیست و چهار ساعت برکت پیدا کرده بود.\nهمین که چشمش به شهریار کوچولو افتاد با خودش گفت: – خب، این هم یک کاشف!\nآقا پیره به‌اش گفت: -از کجا مى‌آیى؟ شهریار کوچولو گفت: -این کتاب به این کلفتى چى است؟ شما این‌جا چه‌کار مى‌کنید؟\nآقا پیره گفت: -من جغرافى‌دانم. – جغرافى‌دان چه باشد؟\nشهریار کوچولو گفت: -محشر است. یک کار درست و حسابى است. و به اخترک جغرافى‌دان، این سو و آن‌سو نگاهى انداخت. تا آن وقت اخترکى به این عظمت ندیده‌بود.\n– اخترک‌تان خیلى قشنگ است. اقیانوس هم دارد؟ جغرافى‌دان گفت: -از کجا بدانم؟\nشهریار کوچولو گفت: -عجب! (بد جورى جا خورده بود) کوه چه‌طور؟ جغرافى‌دان گفت: -از کجا بدانم؟\n– شهر، رودخانه، بیابان؟ جغرافى‌دان گفت: از این‌ها هم خبرى ندارم.\n– آخر شما جغرافى‌دانید؟ جغرافى‌دان گفت: -درست است ولى کاشف که نیستم. من حتی یک نفر کاشف هم ندارم. کار جغرافى‌دان نیست که دوره‌بیفتد برود شهرها و رودخانه‌ها و کوه‌ها و دریاها و اقیانوس‌ها و بیابان‌ها را بشمرد. مقام جغرافى‌دان برتر از آن است که دوره بیفتد و ول‌بگردد. اصلا از اتاق کارش پا بیرون نمى‌گذارد بلکه کاشف‌ها را آن تو مى‌پذیرد ازشان سوالات مى‌کند و از خاطرات‌شان یادداشت بر مى‌دارد و اگر خاطرات یکى از آن‌ها به نظرش جالب آمد دستور مى‌دهد روى خُلقیات آن کاشف تحقیقاتى صورت بگیرد.\n– براى چه؟ – براى این که اگر کاشفى گنده‌گو باشد کار کتاب‌هاى جغرافیا را به فاجعه مى‌کشاند. هکذا کاشفى که اهل پیاله باشد.\n– آن دیگر چرا؟ – چون آدم‌هاى دائم‌الخمر همه چیز را دوتا مى‌بینند. آن وقت جغرافى‌دان برمى‌دارد جایى که یک کوه بیشتر نیست مى‌نویسد دو کوه.\n– یعنى مى‌روند مى‌بینند؟ – نه، این کار گرفتاریش زیاد است. از خود کاشف مى‌خواهند دلیل بیاورد. مثلا اگر پاى کشف یک کوه بزرگ در میان بود ازش مى‌خواهند سنگ‌هاى گنده‌اى از آن کوه رو کند.\nو با این حرف دفتر و دستکش را باز کرد و مدادش را تراشید. معمولا خاطرات کاشف‌ها را اول بامداد یادداشت مى‌کنند و دست نگه مى‌دارند تا دلیل اقامه کند، آن وقت با جوهر مى‌نویسند. گفت: -خب؟\nشهریار کوچولو گفت: -اخترک من چیز چندان جالبى ندارد. آخر خیلى کوچک است. سه تا آتش‌فشان دارم که دوتاش فعال است یکیش خاموش. اما، خب دیگر، آدم کف دستش را که بو نکرده. جغرافى‌دان هم گفت: -آدم چه مى‌داند چه پیش مى‌آید.\n– یک گل هم دارم. – نه، نه، ما دیگر گل ها را یادداشت نمى‌کنیم.\n– چرا؟ گل که زیباتر است. – براى این که گل‌ها فانى‌اند. – فانى یعنى چى؟\n– یعنى چیزى که در آینده تهدید به نابودى شود. – گل من هم در آینده نابود مى‌شود؟ – البته که مى‌شود.\nجغرافى‌دان به‌اش جواب داد: -سیاره‌ى زمین. شهرت خوبى دارد… و شهریار کوچولو هم چنان که به گلش فکر مى‌کرد به راه افتاد.\nلاجرم، زمین، سیاره هفتم شد.\nزمین، فلان و بهمان سیاره نیست. رو پهنه زمین یک‌صد و یازده پادشاه (البته بامحاسبه پادشاهان سیاه‌پوست)، هفت هزار جغرافى‌دان، نه‌صد هزار تاجرپیشه، پانزده هزار مى‌خواره و شش‌صد و بیست و دو هزار خودپسند و به عبارت دیگر حدود دو میلیارد آدم بزرگ زندگى مى‌کند. براى آن‌که از حجم زمین مقیاسى به دست‌تان بدهم بگذارید به‌تان بگویم که پیش از اختراع برق مجبور بودند در مجموع شش قاره زمین وسایل زندگىِ لشکرى جانانه شامل یکصد و شصت و دو هزار و پانصد و یازده نفر فانوس‌بان را تامین کنند.\nروشن شدن فانوس‌ها از دور خیلى باشکوه بود. حرکات این لشکر مثل حرکات یک باله تو اپرا مرتب و منظم بود. اول از همه نوبت فانوس‌بان‌هاى زلاندنو و استرالیا بود. این‌ها که فانوس‌هاشان را روشن مى‌کردند، مى‌رفتند مى‌گرفتند مى‌خوابیدند آن وقت نوبت فانوس‌بان‌هاى چین و سیبرى مى‌رسید که به رقص درآیند. بعد، این‌ها با تردستى تمام به پشت صحنه مى‌خزیدند و جا را براى فانوس‌بان‌هاى ترکیه و هفت پَرکَنِه هند خالى مى کردند. بعد نوبت به فانوس‌بان‌هاى آمریکاى‌جنوبى مى‌شد. و آخر سر هم نوبت فانوس‌بان‌هاى افریقا و اروپا مى‌رسد و بعد نوبت فانوس‌بان‌هاى آمریکاى شمالى بود. و هیچ وقتِ خدا هم هیچ‌کدام این‌ها در ترتیب ورودشان به صحنه دچار اشتباه نمى‌شدند. چه شکوهى داشت! میان این جمع عظیم فقط نگه‌بانِ تنها فانوسِ قطب شمال و همکارش نگه‌بانِ تنها فانوسِ قطب جنوب بودند که عمرى به بطالت و بى‌هودگى مى‌گذراندند: آخر آن‌ها سالى به سالى همه‌اش دو بار کار مى‌کردند.\nآدمى که اهل اظهار لحیه باشد بفهمى نفهمى مى‌افتد به چاخان کردن. من هم تو تعریف قضیه فانوس‌بان‌ها براى شما آن‌قدرهاروراست نبودم. مى‌ترسم به آن‌هایى که زمین ما را نمى‌سناسند تصور نادرستى داده باشم. انسان‌ها رو پهنه زمین جاى خیلى کمى را اشغال مى‌کنند. اگر همه دو میلیارد نفرى که رو کره زمین زندگى مى‌کنند بلند بشوند و مثل موقعى که به تظاهرات مى‌روند یک خورده جمع و جور بایستند راحت و بى‌دردسر تو میدانى به مساحت بیست میل در بیست میل جا مى‌گیرند. همه جامعه بشرى را مى‌شود یک‌جا روى کوچک‌ترین جزیره اقیانوس آرام کُپه کرد.\nالبته گفت‌وگو ندارد که آدم بزرگ‌ها حرف‌تان را باور نمى‌کنند. آخر تصور آن‌ها این است که کلى جا اشغال کرده‌اند، نه این‌که مثل بائوباب‌ها خودشان را خیلى مهم مى‌بینند؟ بنابراین به‌شان پیش‌نهاد مى‌کنید که بنشینند حساب کنند. آن‌ها هم که عاشق اعداد و ارقامند، پس این پیش‌نهاد حسابى کیفورشان مى‌کند. اما شما را به خدا بى‌خودى وقت خودتان را سر این جریمه مدرسه به هدر ندهید. این کار دو قاز هم نمى‌ارزد. به من که اطمینان دارید. شهریار کوچولو پاش که به زمین رسید از این که دیارالبشرى دیده نمى‌شد سخت هاج و واج ماند.\nتازه داشت از این فکر که شاید سیاره را عوضى گرفته ترسش بر مى‌داشت که چنبره مهتابى رنگى رو ماسه‌ها جابه‌جا شد.\nشهریار کوچولو همین‌جورى سلام کرد. مار گفت: -سلام.\nشهریار کوچولو پرسید: -رو چه سیاره‌اى پایین آمده‌ام؟ مار جواب داد: -رو زمین تو قاره آفریقا.\n– عجب! پس رو زمین انسان به هم نمى‌رسد؟ مار گفت: -این‌جا کویر است. تو کویر کسى زندگى نمى‌کند. زمین بسیار وسیع است.\nشهریار کوچولو رو سنگى نشست و به آسمان نگاه کرد. گفت: -به خودم مى‌گویم ستاره‌ها واسه این روشنند که هرکسى بتواند یک روز مال خودش را پیدا کند!… اخترک مرا نگاه! درست بالا سرمان است… اما چه‌قدر دور است! مار گفت: -قشنگ است. این‌جا آمده‌اى چه کار؟\nشهریار کوچولو گفت: -با یک گل بگومگویم شده. مار گفت: -عجب! و هر دوشان خاموش ماندند.\nدست آخر شهریار کوچولو درآمد که: -آدم‌ها کجاند؟ آدم تو کویر یک خرده احساس تنهایى مى‌کند. مار گفت: -پیش آدم‌ها هم احساس تنهایى مى‌کنى.\nشهریار کوچولو مدت درازى تو نخ او رفت و آخر سر بهش گفت: -تو چه جانور بامزه‌اى هستى! مثل یک انگشت، باریکى.\nمار این را گفت و دور قوزک پاى شهریار کوچولو پیچید. عین یک خلخال طلا. و باز درآمد که: -هر کسى را لمس کنم به خاکى که ازش درآمده بر مى‌گردانم اما تو پاکى و از یک سىیاره دیگر آمده‌اى… شهریار کوچولو جوابى بهش نداد.\nشهریار کوچولو گفت: -آره تا تهش را خواندم. اما راستى تو چرا همه حرف‌هایت را به صورت معما درمى‌آرى؟ مار گفت: -حلّال همه معماهام من. و هر دوشان خاموش شدند.\nشهریار کوچولو گفت: -سلام. گل گفت: -سلام.\nشهریار کوچولو با ادب پرسید: -آدم‌ها کجاند؟ گل روزى روزگارى عبور کاروانى را دیده‌بود. این بود که گفت: -آدم‌ها؟ گمان کنم ازشان شش هفت تایى باشد. سال‌ها پیش دیدم‌شان. منتها خدا مى‌داند کجا مى‌شود پیداشان کرد. باد این‌ور و آن‌ور مى‌بَرَدشان؛ نه این که ریشه ندارند؟ بى‌ریشگى هم حسابى اسباب دردسرشان شده.\nشهریار کوچولو گفت: -خداحافظ. گل گفت: -خداحافظ. از کوه بلندى بالا رفت.\nتنها کوه‌هایى که به عمرش دیده بود سه تا آتش‌فشان‌هاى اخترک خودش بود که تا سر زانویش مى‌رسید و از آن یکى که خاموش بود جاى چارپایه استفاده مى‌کرد. این بود که با خودش گفت: از سر یک کوه به این بلندى مى‌توانم به یک نظر همه سیاره و همه آدم‌ها را ببینم…” اما جز نوکِ تیزِ صخره‌هاى نوک‌تیز چیزى ندید.\nهمین جورى گفت: -سلام. طنین بهش جواب داد: -سلام… سلام… سلام…\nشهریار کوچولو گفت: -کى هستید شما؟ طنین بهش جواب داد: -کى هستید شما… کى هستید شما… کى هستید شما…\nگفت: -با من دوست بشوید. من تک و تنهام. طنین بهش جواب داد: -من تک و تنهام… من تک و تنهام… من تک و تنهام…\nآن‌وقت با خودش فکر کرد: چه سیاره عجیبى! خشک‌ِخشک و تیزِتیز و شورِشور. این آدم‌هاش که یک ذره قوه تخیل ندارند و هر چه را بشنوند عینا تکرار مى‌کنند… تو اخترک خودم گلى داشتم که همیشه اول او حرف مى‌زد…\nگفت: -سلام. و مخاطبش گلستان پرگلى بود. گل‌ها گفتند: -سلام.\nشهریار کوچولو رفت تو بحرشان. همه‌شان عین گل خودش بودند. حیرت‌زده ازشان پرسید: -شماها کى هستید؟ گفتند: -ما گل سرخیم.\nآهى کشید و سخت احساس شوربختى کرد. گلش به او گفته بود که از نوع او تو تمام عالم فقط همان یکى هست و حالا پنج‌هزارتا گل، همه مثل هم، فقط تو یک گلستان! فکر کرد: اگر گل من این را مى‌دید بدجور از رو مى‌رفت. پشت سر هم بنا مى‌کرد سرفه‌کردن و، براى این‌که از هُوشدن نجات پیدا کند خودش را به مردن مى‌زد و من هم مجبور مى‌شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه براى سرشکسته کردنِ من هم شده بود راستى راستى مى‌مرد… و باز تو دلش گفت: مرا باش که فقط بایک دانه گل خودم را دولت‌مندِ عالم خیال مى‌کردم در صورتى‌که آن‌چه دارم فقط یک گل معمولى است. با آن گل و آن سه تا آتش‌فشان که تا سرِ زانومَند و شاید هم یکى‌شان تا ابد خاموش بماند شهریارِ چندان پُرشوکتى به حساب نمى‌آیم.\nرو سبزه‌ها دراز شد و حالا گریه نکن کى گریه‌کن. آن وقت بود که سر و کله‌ى روباه پیدا شد.\nروباه گفت: -سلام. شهریار کوچولو برگ‌شت اما کسى را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت: -سلام.\nصداگفت: -من این‌جام، زیر درخت سیب… شهریار کوچولو گفت: -کى هستى تو؟ عجب خوشگلى!\nروباه گفت: -یک روباهم من. شهریار کوچولو گفت: -بیا با من بازى کن. نمى‌دانى چه قدر دلم گرفته…\nروباه گفت: -نمى‌توانم بات بازى کنم. هنوز اهلیم نکرده‌اند آخر. شهریار کوچولو آهى کشید و گفت: -معذرت مى‌خواهم.\nاما فکرى کرد و پرسید: -اهلى کردن یعنى چه؟ روباه گفت: -تو اهل این‌جا نیستى. پى چى مى‌گردى؟\nشهریار کوچولو گفت: -پى آدم‌ها مى‌گردم. نگفتى اهلى کردن یعنى چه؟ روباه گفت: -آدم‌ها تفنگ دارند و شکار مى‌کنند. اینش اسباب دلخورى است! اما مرغ و ماکیان هم پرورش مى‌دهند و خیرشان فقط همین است. تو پى مرغ مى‌گردى؟\nشهریار کوچولو گفت: -نَه، پىِ دوست مى‌گردم. اهلى کردن یعنى چى؟ روباه گفت: -یک چیزى است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.\nروباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه‌اى مثل صد هزار پسر بچه دیگر. نه من هیچ احتیاجى به تو دارم نه تو هیچ احتیاجى به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلى کردى هر دوتامان به هم احتیاج پیدا مى‌کنیم. تو واسه من میان همه عالم موجود یگانه‌اى مى‌شوى من واسه تو.\nروباه گفت: -بعید نیست. رو این کره زمین هزار جور چیز مى‌شود دید.\nشهریار کوچولو گفت: -اوه نه! آن رو کره زمین نیست.\nروباه که انگار حسابى حیرت کرده بود گفت: -رو یک سیاره دیگر است؟ – آره.\n– تو آن سیاره شکارچى هم هست؟ – نه.\n– محشر است! مرغ و ماکیان چه‌طور؟ – نه.\nروباه آه‌کشان گفت: -همیشه خدا یک پاى بساط لنگ است!\nاما پى حرفش را گرفت و گفت: -زندگى یک‌نواختى دارم. من مرغ‌ها را شکار مى‌کنم آدم‌ها مرا. همه مرغ‌ها عین همند همه آدم‌ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ مى‌کند. اما اگر تو منو اهلى کنى انگار که زندگیم را چراغان کرده باشى. آن وقت صداى پایى را مى‌شناسم که باهر صداى پاى دیگر فرق مى‌کند: صداى پاى دیگران مرا وادار مى‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صداى پاى تو مثل نغمه‌اى مرا از سوراخم مى‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن‌جا آن گندم‌زار را مى‌بینى؟ براى من که نان بخور نیستم گندم چیز بى‌فایده‌اى است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزى نمى‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتى اهلیم کردى محشر مى‌شود! گندم که طلایى رنگ است مرا به یاد تو مى‌اندازد و صداى باد را هم که تو گندم‌زار مى‌پیچد دوست خواهم داشت…\nشهریار کوچولو پرسید: -راهش چیست؟ روباه جواب داد: -باید خیلى خیلى حوصله کنى. اولش یک خرده دورتر از من مى‌گیرى این جورى میان علف‌ها مى‌نشینى. من زیر چشمى نگاهت مى‌کنم و تو لام‌تاکام هیچى نمى‌گویى، چون تقصیر همه سؤِتفاهم‌ها زیر سر زبان است. عوضش مى‌توانى هر روز یک خرده نزدیک‌تر بنشینى. فرداى آن روز دوباره شهریار کوچولو آمد.\nروباه گفت: -این هم از آن چیزهایى است که پاک از خاطرها رفته. این همان چیزى است که باعث مى‌شود فلان روز با باقى روزها و فلان ساعت با باقى ساعت‌ها فرق کند. مثلا شکارچى‌هاى ما میان خودشان رسمى دارند و آن این است که پنج‌شنبه‌ها را با دخترهاى ده مى‌روند رقص. پس پنج‌شنبه‌ها بَرّه‌کشانِ من است: براى خودم گردش‌کنان مى‌روم تا دم مُوِستان. حالا اگر شکارچى‌ها وقت و بى وقت مى‌رقصیدند همه روزها شبیه هم مى‌شد و منِ بیچاره دیگر فرصت و فراغتى نداشتم. به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلى کرد.\nشهریار کوچولو گفت: -تقصیر خودت است. من که بدت را نمى‌خواستم، خودت خواستى اهلیت کنم. روباه گفت: همین طور است.\nشهریار کوچولو گفت: آخر اشکت دارد سرازیر مى‌شود! روباه گفت: همین طور است.\n-پس این ماجرا فایده‌اى به حال تو نداشته. روباه گفت: چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.\nبعد گفت: برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمى که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنی با هم وداع مى‌کنیم و من به عنوان هدیه رازى را بهت مى‌گم.\nشهریار کوچولو بار دیگر به تماشاى گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنى به گل من نمى‌مانید و هنوز هیچى نیستید. نه کسى شما را اهلى کرده نه شما کسى را. درست همان جورى هستید که روباه من بود: روباهى بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه عالم تک است.\nگل‌ها حسابى از رو رفتند. شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالى هستید. براى‌تان نمى‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر مى‌بیند مثل شما. اما او به تنهایى از همه شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایى که مى‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پاى گِلِه‌گزارى‌ها یا خودنمایى‌ها و حتی گاهى پاى بُغ کردن و هیچى نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است. و برگشت پیش روباه.\nگفت: خدانگه‌دار! روباه گفت: خدانگه‌دار!… و اما رازى که گفتم خیلى ساده است: جز با دل هیچى را چنان که باید نمى‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمى‌بیند.\nشهریار کوچولو گفت: سلام. سوزن‌بان گفت: سلام.\nشهریار کوچولو گفت: تو چه کار مى‌کنى این‌جا؟ سوزن‌بان گفت: مسافرها را به دسته‌هاى هزارتایى تقسیم مى‌کنم و قطارهایى را که مى‌بَرَدشان گاهى به سمت راست مى‌فرستم گاهى به سمت چپ. و همان دم سریع‌السیرى با چراغ‌هاى روشن و غرّشى رعدوار اتاقک سوزن‌بانى را به لرزه انداخت.\n-عجب عجله‌اى دارند! پىِ چى مى‌روند؟ سوزن‌بان گفت: از خودِ آتش‌کارِ لکوموتیف هم بپرسى نمى‌داند!\nسریع‌السیر دیگرى با چراغ‌هاى روشن غرّید و در جهت مخالف گذشت. شهریار کوچولو پرسید: برگشتند که؟\nسوزن‌بان گفت: -این‌ها اولى‌ها نیستند. آن‌ها رفتند این‌ها برمى‌گردند. – جایى را که بودند خوش نداشتند؟\nسوزن‌بان گفت: -آدمى‌زاد هیچ وقت جایى را که هست خوش ندارد. و رعدِ سریع‌السیرِ نورانىِ ثالثى غرّید.\nشهریار کوچولو پرسید: -این‌ها دارند مسافرهاى اولى را دنبال مى‌کنند؟ سوزن‌بان گفت: -این‌ها هیچ چیزى را دنبال نمى‌کنند. آن تو یا خواب‌شان مى‌بَرَد یا دهن‌دره مى‌کنند. فقط بچه‌هاند که دماغ‌شان را فشار مى‌دهند به شیشه‌ها.\nشهریار کوچولو گفت: -فقط بچه‌هاند که مى‌دانند پىِ چى مى‌گردند. بچه‌هاند که کُلّى وقت صرف یک عروسک پارچه‌اى مى‌کنند و عروسک براى‌شان آن قدر اهمیت به هم مى‌رساند که اگر یکى آن را ازشان کِش برود مى‌زنند زیر گریه… سوزن‌بان گفت: -بخت، یارِ بچه‌هاست.\nشهریار کوچولو گفت: -سلام! پیله‌ور گفت: -سلام.\nاین بابا فروشنده حَب‌هاى ضد تشنگى بود. خریدار هفته‌اى یک حب مى‌انداخت بالا و دیگر تشنگى بى تشنگى.\nشهریار کوچولو پرسید: -این‌ها را مى‌فروشى که چى؟ پیله‌ور گفت: -باعث صرفه‌جویى کُلّى وقت است. کارشناس‌هاى خبره نشسته‌اند دقیقا حساب کرده‌اند که با خوردن این حب‌ها هفته‌اى پنجاه و سه دقیقه وقت صرفه‌جویى مى‌شود.\n– خب، آن وقت آن پنجاه و سه دقیقه را چه کار مى‌کنند؟ ـ هر چى دل‌شان خواست…\nشهریار کوچولو تو دلش گفت: من اگر پنجاه و سه دقیقه وقتِ زیادى داشته باشم خوش‌خوشک به طرفِ یک چشمه مى‌روم…\nهشتمین روزِ خرابى هواپیمام تو کویر بود که، در حال نوشیدنِ آخرین چکّه ذخیره آبم به قضیه پیله‌وره گوش داده بودم. به شهریار کوچولو گفتم:\nدرآمد که: -دوستم روباه… گفتم: -آقا کوچولو، دورِ روباه را قلم بگیر!\n– واسه چى؟ – واسه این که تشنگى کارمان را مى سازد. واسه این!\nاز استدلال من چیزى حالیش نشد و در جوابم گفت: – حتی اگر آدم دَمِ مرگ باشد هم داشتن یک دوست عالى است. من که از داشتن یک دوستِ روباه خیلى خوشحالم…\nاز سرِ خستگى حرکتى کردم: -این جورى تو کویرِ برهوت رو هوا پىِ چاه گشتن احمقانه است. و با وجود این به راه افتادیم.\nپس از ساعت‌ها که در سکوت راه رفتیم شب شد و ستاره‌ها یکى یکى درآمدند. من که از زور تشنگى تب کرده بودم انگار آن‌ها را خواب مى‌دیدم. حرف‌هاى شهریار کوچولو تو ذهنم مى‌رقصید. ازش پرسیدم: -پس تو هم تشنه‌ات هست، ها؟\nخسته شده بود. گرفت نشست. من هم کنارش نشستم. پس از مدتى سکوت گفت: -قشنگىِ ستاره‌ها واسه خاطرِ گلى است که ما نمى‌بینیمش…\nگفتم: -همین طور است و بدون حرف در مهتاب غرق تماشاى چین و شکن‌هاى شن شدم.\nباز گفت: -کویر زیباست. و حق با او بود. من همیشه عاشق کویر بوده‌ام. آدم بالاى توده‌اى شن لغزان مى‌نشیند، هیچى نمى‌بیند و هیچى نمى‌شنود اما با وجود این چیزى توى سکوت برق‌برق مى‌زند.\nاز این‌که ناگهان به راز آن درخشش اسرارآمیزِ شن پى بردم حیرت‌زده شدم. بچگى‌هام تو خانه کهنه‌سازى مى‌نشستیم که معروف بود تو آن گنجى چال کرده‌اند. البته نگفته پیداست که هیچ وقت کسى آن را پیدا نکرد و شاید حتی اصلا کسى دنبالش نگشت اما فکرش همه اهل خانه را تردماغ مى‌کرد: “خانه ما تهِ دلش رازى پنهان کرده بود…”\nچون خوابش برده بود بغلش کردم و راه افتادم. دست و دلم مى‌لرزید. انگار چیز شکستنىِ بسیار گران‌بهایى را روى دست مى‌بردم. حتا به نظرم مى‌آمد که تو تمام عالم چیزى شکستنى‌تر از آن هم به نظر نمى‌رسد. تو روشنى مهتاب به آن پیشانى رنگ‌پریده و آن چشم‌هاى بسته و آن طُرّه‌هاى مو که باد مى‌جنباند نگاه کردم و تو دلم گفتم: “آن چه مى‌بینم صورت ظاهرى بیش‌تر نیست. مهم‌ترش را با چشم نمى‌شود دید…”\nباز، چون دهان نیمه‌بازش طرح کم‌رنگِ نیمه‌لبخندى را داشت به خود گفتم: “چیزى که تو شهریار کوچولوى خوابیده مرا به این شدت متاثر مى‌کند وفادارى اوست به یک گل: او تصویرِ گل سرخى است که مثل شعله چراغى حتا در خوابِ ناز هم که هست تو وجودش مى‌درخشد…” و آن وقت او را باز هم شکننده‌تر دیدم. حس کردم باید خیلى مواظبش باشم: به شعله چراغى مى‌مانست که یک وزش باد هم مى‌توانست خاموشش کند.\nو همان طور در حال راه رفتن بود که دمدمه سحر چاه را پیداکردم.\nچاهى که به‌اش رسیده‌بودیم اصلا به چاه‌هاى کویرى نمى‌مانست. چاه کویرى یک چاله ساده است وسط شن‌ها. این یکى به چاه‌هاى واحه‌اى مى‌مانست اما آن دوروبر واحه‌اى نبود و من فکر کردم دارم خواب مى‌بینم.\nگفتم: -عجیب است! قرقره و سطل و تناب، همه‌چیز روبه‌راه است. خندید تناب را گرفت و قرقره را به کار انداخت و قرقره مثل بادنماى کهنه‌اى که تا مدت‌ها پس از خوابیدنِ باد مى‌نالد به ناله‌درآمد.\nسطل را آرام تا طوقه چاه آوردم بالا و آن‌جا کاملا در تعادل نگهش داشتم. از حاصل کار شاد بودم. خسته و شاد. آواز قرقره را همان‌طور تو گوشم داشتم و تو آب که هنوز مى‌لرزید لرزش خورشید را مى‌دیدم.\nگفت: -بده من، که تشنه‌ى این آبم. و من تازه توانستم بفهمم پى چه چیز مى‌گشته!\nگفت: -مردم سیاره تو ور مى‌دارند پنج هزار تا گل را تو یک گلستان مى‌کارند، و آن یک دانه‌اى را که پِیش مى‌گردند آن وسط پیدا نمى‌کنند…\nگفتم: -پیدایش نمى‌کنند. -با وجود این، چیزى که پىَش مى‌گردند ممکن است فقط تو یک گل یا تو یک جرعه آب پیدا بشود…\nجواب دادم: -گفت‌وگو ندارد. باز گفت: -گیرم چشمِ سَر کور است، باید با چشم دل پى‌اش گشت.\nشهریار کوچولو که باز گرفته بود کنار من نشسته بود با لطف بهم گفت: -هِى! قولت قول باشدها! – کدام قول؟\n– یادت است؟ یک پوزه‌بند براى بَرّه‌ام… آخر من مسئول گلمَم! طرح‌هاى اولیه‌ام را از جیب درآوردم. نگاه‌شان کرد و خندان‌خندان گفت: -بائوباب‌هات یک خرده شبیه کلم شده.\nاى واى! مرا بگو که آن‌قدر به بائوباب‌هام مى‌نازیدم. – روباهت… گوش‌هاش بیش‌تر به شاخ مى‌ماند… زیادى درازند! و باز زد زیر خنده.\nگفت: -خب، مهم نیست. عوضش بچه‌ها سرشان تو حساب است. با مداد یک پوزه‌بند کشیدم دادم دستش و با دلِ فشرده گفتم: -تو خیالاتى به سر دارى که من ازشان بى‌خبرم…\nبعد پس از لحظه‌اى سکوت دوباره گفت: -همین نزدیکى‌ها پایین آمدم. و سرخ شد.\nو من از نو بى این که بدانم چرا غم عجیبى احساس کردم. با وجود این سوآلى به ذهنم رسید: -پس هشت روز پیش، آن روز صبح که تو تک و تنها هزار میل دورتر از هر آبادى وسطِ کویر به من برخوردى اتفاقى نبود: داشتى برمى‌گشتى به همان جایى که پایین‌آمدى… دوباره سرخ شد و من با دودلى به دنبال حرفم گفتم:\n– شاید به مناسبت همین سال‌گرد؟… باز سرخ شد. او هیچ وقت به سوآل‌هایى که ازش مى‌شد جواب نمى‌داد اما وقتى کسى سرخ مى‌شود معنیش این است که “بله”، مگر نه؟ بهش گفتم: -آخر، من ترسم برداشته…\nاما او حرفم را برید: – دیگر تو باید بروى به کارت برسى. باید بروى سراغ موتورت. من همین‌جا منتظرت مى‌مانم. فردا عصر برگرد…\nکنار چاه دیوارِ سنگى مخروبه‌اى بود. فردا عصر که از سرِ کار برگشتم از دور دیدم که آن بالا نشسته پاها را آویزان کرده، و شنیدم که مى‌گوید:\nلابد صداى دیگرى بهش جوابى داد، چون شهریار کوچولو در رَدِّ حرفش گفت: – چرا چرا! روزش که درست همین امروز است گیرم محلش این جا نیست…\n-… آره، معلوم است. خودت مى‌توانى ببینى رَدِّ پاهایم روى شن از کجا شروع مى‌شود. همان جا منتظرم باش، تاریک که شد مى‌آیم.\nبیست مترى دیوار بودم و هنوز چیزى نمى‌دیدم. پس از مختصر مکثى دوباره گفت: – زهرت خوب هست؟ مطمئنى درد و زجرم را کِش نمى‌دهد؟\nبا دل فشرده از راه ماندم اما هنوز از موضوع سر در نیاورده بودم. گفت: -خب، حالا دیگر برو. دِ برو. مى‌خواهم بیایم پایین!\nدرست همان دم لب‌واکرده‌بودم بش خبر بدهم که على‌رغم همه نومیدى‌ها تو کارم موفق شده‌ام!\nحس مى‌کردم اتفاق فوق‌العاده‌اى دارد مى‌افتد. گرفتمش تو بغلم. عین یک بچه کوچولو. با وجود این به نظرم مى‌آمد که او دارد به گردابى فرو مى‌رود و براى نگه داشتنش از من کارى ساخته نیست\nگفت: بَرِّه‌ات را دارم. جعبه‌هه را هم واسه بره‌هه دارم. پوزه‌بنده را هم دارم. و با دلِ گرفته لبخندى زد.\nمدت درازى صبر کردم. حس کردم کم‌کمَک تنش دوباره دارد گرم مى‌شود. -عزیز کوچولوى من، وحشت کردى…\n– امشب وحشت خیلى بیش‌ترى چشم به‌راهم است. دوباره از احساسِ واقعه‌اى جبران ناپذیر یخ زدم. این فکر که دیگر هیچ وقت غش‌غش خنده او را نخواهم شنید برایم سخت تحمل‌ناپذیر بود. خنده او براى من به چشمه‌اى در دلِ کویر مى‌مانست.\nاما بهم گفت: -امشب درست مى‌شود یک سال و اخترَکَم درست بالاى همان نقطه‌اى مى‌رسد که پارسال به زمین آمدم.\n– کوچولوئک، این قضیه مار و میعاد و ستاره یک خواب آشفته بیش‌تر نیست. مگر نه؟\nبه سوال من جوابى نداد اما گفت: -چیزى که مهم است با چشمِ سَر دیده نمى‌شود. – مسلم است.\n– در مورد گل هم همین‌طور است: اگر گلى را دوست داشته باشى که تو یک ستاره دیگر است، شب تماشاى آسمان چه لطفى پیدا مى‌کند: همه ستاره‌ها غرق گل مى‌شوند! – مسلم است…\n– در مورد آب هم همین‌طور است. آبى که تو به من دادى به خاطر قرقره و ریسمان درست به یک موسیقى مى‌مانست… یادت که هست… چه خوب بود. – مسلم است…\n– شب‌به‌شب ستاره‌ها را نگاه مى‌کنى. اخترک من کوچولوتر از آن است که بتوانم جایش را نشانت بدهم. اما چه بهتر! آن هم براى تو مى‌شود یکى از ستاره‌ها؛ و آن وقت تو دوست دارى همه ستاره‌ها را تماشا کنى… همه‌شان مى‌شوند دوست‌هاى تو… راستى مى‌خواهم هدیه‌اى بهت بدهم… و غش غش خندید.\n– آخ، کوچولوئک، کوچولوئک! من عاشقِ شنیدنِ این خنده‌ام! – هدیه من هم درست همین است… درست مثل مورد آب.\n– همه‌ى مردم ستاره دارند اما همه ستاره‌ها یک‌جور نیست: واسه آن‌هایى که به سفر مى‌روند حکم راهنما را دارند واسه بعضى دیگر فقط یک مشت روشنایىِ سوسوزن‌اند. براى بعضى که اهل دانشند هر ستاره یک معما است واسه آن باباى تاجر طلا بود. اما این ستاره‌ها همه‌شان زبان به کام کشیده و خاموشند. فقط تو یکى ستاره‌هایى خواهى داشت که تنابنده‌اى مِثلش را ندارد.\n– نه این که من تو یکى از ستاره‌هام؟ نه این که من تو یکى از آن‌ها مى‌خندم؟… خب، پس هر شب که به آسمان نگاه مى‌کنى برایت مثل این خواهد بود که همه ستاره‌ها مى‌خندند. پس تو ستاره‌هایى خواهى داشت که بلدند بخندند! و باز خندید.\n– و خاطرت که تسلا پیدا کرد (خب بالاخره آدمى‌زاد یک جورى تسلا پیدا مى‌کند دیگر) از آشنایى با من خوش‌حال مى‌شوى. دوست همیشگى من باقى مى‌مانى و دلت مى‌خواهد با من بخندى و پاره‌اى وقت‌هام واسه تفریح پنجره اتاقت را وا مى‌کنى… دوستانت از این‌که مى‌بینند تو به آسمان نگاه مى‌کنى و مى‌خندى حسابى تعجب مى‌کنند آن وقت تو به‌شان مى‌گویى: آره، ستاره‌ها همیشه مرا خنده مى‌اندازند! و آن‌وقت آن‌ها یقین‌شان مى‌شود که تو پاک عقلت را از دست داده‌اى. جان! مى‌بینى چه کَلَکى به‌ات زده‌ام… و باز زد زیر خنده.\n– به آن مى‌ماند که عوضِ ستاره یک مشت زنگوله بت داده باشم که بلدند بخندند… دوباره خندید و بعد حالتى جدى به خودش گرفت: – نه، من تنهات نمى‌گذارم.\n– ظاهر آدمى را پیدا مى‌کنم که دارد درد مى‌کشد… یک خرده هم مثل آدمى مى‌شوم که دارد جان مى‌کند. رو هم رفته این جورى‌ها است. نیا که این را نبینى. چه زحمتى است بى‌خود؟ – تنهات نمى‌گذارم. اندوه‌زده بود.\n– این را بیش‌تر از بابت ماره مى‌گویم که، نکند یک‌هو تو را هم بگزد. مارها خیلى خبیثند. حتا واسه خنده هم ممکن است آدم را نیش بزنند. – تنهات نمى‌گذارم.\nمنتها یک چیز باعث خاطر جمعیش شد: – گر چه، بار دوم که بخواهند بگزند دیگر زهر ندارند.\nشب متوجه راه افتادنش نشدم. بى سر و صدا گریخت. وقتى خودم را بهش رساندم با قیافه مصمم و قدم‌هاى محکم پیش مى‌رفت. همین قدر گفت: -اِ! این‌جایى؟\nو دستم را گرفت. اما باز بى‌قرار شد وگفت: -اشتباه کردى آمدى. رنج مى‌برى. گرچه حقیقت این نیست، اما ظاهرِ یک مرده را پیدا مى‌کنم. من ساکت ماندم.\n– خودت درک مى‌کنى. راه خیلى دور است. نمى‌توانم این جسم را با خودم ببرم. خیلى سنگین است. من ساکت ماندم.\n– گیرم عینِ پوستِ کهنه‌اى مى‌شود که دورش انداخته باشند؛ پوست کهنه که غصه ندارد، ها؟ من ساکت ماندم.\nکمى دل‌سرد شد اما باز هم سعى کرد: – خیلى با مزه مى‌شود، نه؟ من هم به ستاره‌ها نگاه مى‌کنم. هم‌شان به صورت چاه‌هایى در مى‌آیند با قرقره‌هاى زنگ زده. همه ستاره‌ها بم آب مى‌دهند بخورم… من ساکت ماندم.\n– خیلى با مزه مى‌شود. نه؟ تو صاحب هزار کرور زنگوله مى‌شوى من صاحب هزار کرور فواره… او هم ساکت شد، چرا که داشت گریه مى‌کرد…\n– خب، همین جاست. بگذار چند قدم خودم تنهایى بروم. و گرفت نشست، چرا که مى‌ترسید.\nمى‌دانى؟… گلم را مى‌گویم… آخر من مسئولشم. تازه چه قدر هم لطیف است و چه قدر هم ساده و بى‌شیله‌پیله. براى آن که جلو همه عالم از خودش دفاع کند همه‌اش چى دارد مگر؟ چهارتا خار پِرپِرَک! من هم گرفتم نشستم. دیگر نمى‌توانستم سر پا بند بشوم.\nکنار قوزکِ پایش جرقه زردى جست و… فقط همین! یک دم بى‌حرکت ماند. فریادى نزد. مثل درختى که بیفتد آرام آرام به زمین افتاد که به وجود شن از آن هم صدایى بلند نشد.\nاما موضوع خیلى مهمى که هست، من پاک یادم رفت به پوزه‌بندى که براى شهریار کوچولو کشیدم تسمه چرمى اضافه کنم و او ممکن نیست بتواند آن را به پوزه بَرّه ببندد. این است که از خودم مى‌پرسم: یعنى تو اخترکش چه اتفاقى افتاده؟ نکند بره‌هه گل را چریده باشد؟…\nگاه به خودم مى‌گویم: حتما نه، شهریار کوچولو هر شب گلش را زیر حباب شیشه‌اى مى‌گذارد و هواى بره‌اش را هم دارد… آن وقت است که خیالم راحت مى‌شود و ستاره‌ها همه به شیرینى مى‌خندند.\nگاه به خودم مى‌گویم: همین کافى است که آدم یک بار حواسش نباشد… آمدیم و یک شب حباب یادش رفت یا بَرّه شب نصف‌شبى بى‌سروصدا از جعبه زد بیرون… آن وقت است که زنگوله‌ها همه تبدیل به اشک مى‌شوند!…\nیک راز خیلى خیلى بزرگ این جا هست: براى شما هم که او را دوست دارید، مثل من هیچ چیزِ عالم مهم‌تر از دانستن این نیست که تو فلان نقطه‌اى که نمى‌دانیم، فلان بره‌اى که نمى‌شناسیم گل سرخى را چریده یا نچریده…\nخب. آسمان را نگاه کنید و بپرسید: بَرّه گل را چریده یا نچریده؟ و آن وقت با چشم‌هاى خودتان تفاوتش را ببینید…\nدر نظر من این زیباترین و حزن‌انگیزترین منظره عالم است. این همان منظره دو صفحه پیش است گیرم آن را دوباره کشیده‌ام که بهتر نشان‌تان بدهم: “ظهور شهریار کوچولو بر زمین در این جا بود؛ و بعد در همین جا هم بود که ناپدید شد”.\nمنبع: کرکان بندرانزلی\n2019-03-06 /توسط PaymanA\nhttps://paymanpsychology.com/fa/wp-content/uploads/2019/01/2لوگو_001.png 0 0 PaymanA https://paymanpsychology.com/fa/wp-content/uploads/2019/01/2لوگو_001.png PaymanA2019-03-06 21:33:482022-03-05 12:54:52شازده کوچولو\nچنین گفت زرتشت ذهن توانمند


فرهنگ > طنز - شهرام شکیبا\nدر «فارس» دیدم که حسین عرب، معاون سازمان جهاد کشاورزی مازندران گفته: «مازندران رتبه اول تولید جوجه یک‌روزه کشور را دارد.»\nاینکه کجا، چی تولید می‌کند و چقدر، خیلی برایم مهمنیست. درگیری تاریخی من با مقوله «جوجه یک‌روزه» است. هر وقت عبارت «جوجهیک‌روزه» را می‌بینم، انبوهی از سؤالات گوناگون در ذهنم شکل می‌گیرد.\n1- جوجه یک‌روزه را چگونه تولید می‌کنند؟\n2- جوجه از تخم‌مرغ بیرون می‌آید، با این حساب افتخارتولیدش به مرغ و خروس‌های محترم می‌رسد یا کسانی که امکانات لازم را برایآنها مهیا می‌کنند؟\n3- اساساً اینکه مرغ و خروسی که بالفطره به وظایفشانواقفند را یکجا قرار بدهیم و منتظر به ثمر نشستن تلاش غریزی آنها بمانیم،تولید محسوب می‌شود؟\n4- چرا می‌گوییم جوجه یک‌روزه، این جوجه‌ها وقتی از تخم سردرمی‌آورند که یک‌روزه به حساب نمی‌آیند، سنشان کمتر است.\n5- اگر این جوجه‌ها دوروزشان شود چه کار می‌کنند؟ بازهم می‌فروشندشان؟ با این حساب فروختن «جوجه دوروزه» به نام «جوجهیک‌روزه»، «غش در معامله» محسوب نمی‌شود؟\n6- جوجه‌هایی که سر یک‌روزگی فروش نروند را چطوری معدوم می‌کنند؟\nجشنواره عدس در قزوین\n«فارس» خبر داده بود که «نخستین جشنواره عدس درروستای یل‌آباد بخش کوهین از توابع شهرستان قزوین با حضور معاون سیاسی واجتماعی فرماندار قزوین برگزار شد.»\n1- قطعاً برگزاری این جشنواره پرشکوه قرین برکاتفراوان است و موجب شادمانی فراوان و سزاوار تبریکات و شادباش‌های پرشمار. بنده نیز به سهم خود همه آنچه لازم است را معروض می‌دارم.\n2- فقط یک نفر بگوید معاون سیاسی و اجتماعی فرماندار قزوین در جشنواره عدس چه می‌کرده؟\n3- پاسخ معلوم است: سخنرانی.\nمعاون سیاسی و اجتماعی فرماندار قزوین در جشنواره عدسکه در روستای یل‌آباد بخش کوهین از توابع شهرستان قزوین برگزار شد، گفت: «این جشنواره برای نخستین‌بار در این روستا برگزار شده است و همه مطلعهستند که زمانی که جشنواره یک محصول در یک روستا برگزار می‌شود به دنبالآن شاهد خودکفایی آن محصول خواهیم بود.»\n1- منظور ایشان از «همه» چه کسانی است؟\n2- خودکفایی در کل کشور صورت می‌گیرد یا آن روستا؟\n3- کاشکی یک مثال هم می‌زدند آقای معاون، در باب یکجشنواره که در یک روستا برای یک محصول برگزار شده و ما فی‌الفور بهخودکفایی در آن محصول رسیده‌ایم.\n4- اگر ماجرا به این راحتی است، چرا هر روز در روستاهای گوناگون جشنواره برگزار نمی‌کنیم؟\n5- چرا بعضی‌ها پشت تریبون زیادی جوگیر می‌شوند؟\n6- چرا وقتی جوگیر می‌شوند اولین چیزی که به ذهنشان می‌رسد، صادر می‌کنند؟\nایشان در ادامه سخنرانی‌شان با اشاره به نگاهعدالت‌محوری دولت نهم تصریح کرده‌اند که: «دولت نهم و همچنین دولت آیندهبه دنبال این هستند که مردم روستاها مانند مردم شهر از امکانات رفاهیبرخوردار شوند تا مردم روستاها به شهرها مهاجرت نکنند.»\nلذا بی‌صبرانه منتظر تجهیز روستای یل‌آباد بخش کوهیناز توابع شهرستان قزوین به «مونوریل»، راه‌اندازی خط چهارم متروی اینروستا، افتتاح پارک آبی یل‌آباد، نمایش اولین فیلم با سیستم صوتی دالبیساراند در مجتمع سینمایی یل‌آباد و... هستیم.\n«فارس» نوشته بود که یک نوجوان 13 ساله چینی بهتقلید از شعبده‌باز محبوبش در تلویزیون یک سکه را بلعیده و تا پای مرگ پیشرفته. پدر این نوجوان گفته که فرزندش از هواداران سرسخت این شعبده‌بازتایوانی است.\nبدان و آگاه باش ای فرزند ایدک‌الله که بشر می‌تواندهوادار هرکس باشد، لکن هوادار شعبده‌باز بودن امری است علیحده کهتقلیدبردار نیست. شعبده‌باز می‌تواند به طرفه‌العینی خیلی چیزها را غیبکرده یا از غیب به درآورد و کم و زیاد نماید و این فن را که شعبدهمی‌گویند، سایرین نمی‌توانند فرابگیرند.\nخبرگزاری «فارس»: «گروهی از محققان به تازگی روشی را برای اندازه‌گیری میزان چسبندگی دو ماده به یکدیگر ارائه کردند.»\nدر این مورد اخیر نه سررشته دارم و نه می‌خواهم داشتهباشم و نه اصلاً می‌توانم که داشته باشم. درباره این مباحث هم اساساً نظرینمی‌دهم. به من چه که چی به چی و کی به کی با چه میزانی می‌چسبد.


// علت کاهش رنکینگ وب سایت در گوگل\nعلت کاهش رنکینگ وب سایت در گوگل : اخیرا رنکینگ صفحه تان کاهش یافته است؟ پیش از انجام هرکاری، باید دلیل این مسئله را بیابید. هرچه سریع تر دلیل این مسئله را بیابید، بهتر می توانید این مشکل کاهش رنکینگ را حل کنید.\nپنج علت وجود دارد که نشان می دهد چرا صفحات وب تان نسبت به قبل کاسته شده است:\nدلیل 1: وب سایت تان تغییر کرده است\nاکثر وب مسترها بطور منظم صفحات وب شان را بروز می کنند. تا زمانیکه این تغییر از سوی مستر سایت کم باشد، تاثیر زیادی بر روی رنکینگ تان بر جای نخواهد گذاشت. با این وجود اگر صفحات وب تان را مجداطراحی کنید و یا صفحه ای را برای موضوع متفاوتی بهینه سازید در آن صورت موتورهای جستجوگر رنکینگ های موتور جستجوگرتان را مجددا محاسبه خواهند کرد.\nبسیاری از وب مسترها معتقدند گوگل برای صفحات وب تغییرکرده فیلتر دارد. اگر صفحات وب تان را تغییر دهید، گوگل به طور موقت رنکینگ وب سایت تان را پایین می آورد تا مطمئن شود آنها را اسپم نمی کنید.\nاگر صفحات وبی دارید که دارای رنکینگ های بالایی بر روی گوگل و برای واژگان کلیدی هستند، تنها این صفحات را با دقت بسیار بالا تغییر دهید. مطمئن شوید اکثر صفحات وب سایت تان متناسب با موضوع سایت تان باشد. این تناسب با موضوع به مهمی تناسب با واژه کلیدی خاص است.\nدلیل 2: لینک های وب سایت تان مشکل دارند.\nاگر وب سایتی قدیمی دارید که ساختار لینک آن رشد کرده است، غیرمحتمل نیست که رنکینگ های سایت تان بخاطر تغییر لینک کاهش یابد.\nاگر لینک های سایت تان عمدتا لینک های پولی هستند و یا بطورخودکار ایجاد شده اند این احتمال وجود دارد که وب سایت تان توسط گوگل جریمه شود و تغییرات ناگهانی در ساختار لینک وب سایت باعث مشکوک شدن وب سایت تان می شود.\nراه حل: اگر همچنان از ابزارهای طراجی سایت و خدمات ساخت لینک مشکوک استفاده می کنید، سریعا آن را متوقف کنید. لینک هایی که به وب سایت تان اشاره دارند باید برای بازدیدکنندگان سایت تان و موتورهای جستجوگر قابل درک باشند.اگر برای لینک هایی که به وب سایت تان اشاره دارند کار نکنید در آنصورت وب سایت تان جایگزین وب سایت هایی با ساختارلینک بهتر می شود.\nدلیل 3: تغییر در وب سایت های رقابت کنندگان تان\nهر فردی می خواهد در اولین صفحه جستجوی گوگل قرار بگیرد. بنا به همین دلیل، طبیعی است که دیگر وب سایت ها نسبت به شما بهتر شاخص بندی و فهرست گذاری شوند مخصوصا اگر بر روی صفحات وب تان کار نکنید.\nبسیاری از وب سایت ها همان موضوعی که شما مدنظرتان است را هدف قرار می دهند. اگر دیگر وب سایت ها لینک و محتوای بهتری نسبت به شما داشته باشند طبیعی خواهد بود که این سایت ها رنکینگ بهتری دریافت کنند.\nراه حل: باید محتوای بهتری را برای رقابت کنندگان تان ارائه دهید. تضمین کنید وب سایتی را ارائه می دهید که مرتبط با موضوع وب سایت تان بوده و اینکه نسبت به رقابت کنندگان تان از لینک های بهتری برخوردار هستید.\nدلیل4: صفحات اسپم موتورهای جستجوگر علاقه ای به اسپم ندارند. اگر موتورهای جستجوگر متوجه شوند ازمتن مخفی، صفحات درگاه و دیگر تکنیک های اسپم بر روی وب تان استفاده می کنید این احتمال بسیار وجود دارد که وب سایت تان جریمه شود.\nسعی نکنید گوگل را دور بزنید. اگر می خواهید تجارت تان پا برجا بماند، این کار ارزشش را ندارد. تمامی اجزاهای اسپم را از صفحات وب تان بردارید. جریمه نشدن وب سایت تان بدان معنانیست که موتورهای جستجوگر اجزا های اسپم را در آینده نزدیک نمی یابند.\nسرور وب تان می تواند دلیل کاهش رنکینگ تان باشد. اگر در حین دسترسی موتورجستجوگر به وب سایت تان ، رنکینگ وب سایت تان پایین آمد، در آن صورت موتورها بخاطر نشناختن صفحات تان نمی توانند رنکینگ بالایی را به شمابدهند.\nبرخی وب سایت ها صفحات وب صحیح را در وب برازر web browser به نمایش می گذارند اما سرور کد اشتباهی را باز می گرداند. در این صورت، موتورهای جستجوگر صفحات وب تان راشاخص گذاری نمی کنند.\nراه حل:مطمئن شوید وب سایت تان بر روی سروری قابل اعتماد میزبانی می شود. اگر مشکلات فنی بر روی صفحات وب تان وجود داشته باشد که منجر به ایجاد مشکلاتی در رنکیگ شود، ابزار ممیزی وب سایت در وب سایت های ابزارهای سئو شما را مطلع خواهدنمود.\nتقریبا تمامی مالکین وب سایت دیربا زود کاهش چشمگیر رنکینگ راتجربه خواهند کرد. اگراین اتفاق افتاد نگران نشوید. دلیل یابی کنید و آن راحل کنید.همچنین در طراحی سایت و بهینه سازی سایت خود نهایت حساسیت را بکار ببرید.\tنظرات +1\nدر تاریخ: یکشنبه 13 دی 1394 ، ساعت 12:10 ب ظ


آیت الله مکارم شیرازی - اخبار سینمای ایران و جهان - سینماپرس\nدوشنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۹ - ۱۵:۰۶\nآیت‌الله نوری‌همدانی اعلام کرد:\nساخت فیلم درباره شمس و مولانا حرام است\nسینماپرس: آیت‌الله نوری همدانی و آیت‌الله مکارم شیرازی ساخت سریال درباره شمس‌تبریزی و مولوی را شرعا جایز ندانستند.\nسینماپرس: آیت الله مکارم شیرازی از مراجع عظام تقلید، ساخت فیلم درباره شمس تبریزی را جایز ندانست.\nتجویز شانس در رسانه ملی\nویروس «بخت‌آزمایی» بلای جان سیما\nسینماپرس: قدرت‌نمایی اسپانسرها در شبکه‌های سیما و بحرانی‌شدن رویه بخت‌آزمایی در برنامه‌ها سرانجام رسانه ملی را با تذکر رهبر انقلاب مواجه کرد؛ تذکری که البته به‌رغم مسبوق به سابقه بودن مغفول مانده است.\nدر آغاز درس خارج فقه\nتوضیحات آیت الله مکارم شیرازی درباره برخی مسابقات+ صوت\nسینماپرس: آیت الله مکارم شیرازی صبح امروز در آغاز درس خارج فقه خود در خصوص برگزاری مسابقاتی که سؤالاتی مطرح کند و بگوید هرکس جواب بدهد ما جایزه می دهیم توضیحاتی ارائه کردند.\nآغاز به کار رادیو محرم در حرم حضرت معصومه(س)\nسینماپرس: «رادیو محرم» طی مراسمی همزمان با آغاز ایام سوگواری و عزاداری سالار شهیدان با حضور آیت الله مکارم شیرازی در حرم حضرت معصومه(س) آغاز به کار کرد.\nرسانه ملی خود را در مسیر محرم قرار داده است / تلاش رادیو محرم برای جلوگیری از تحریفات\nسینماپرس: حمید شاه آبادی گفت: رادیو و رسانه ملی به عنوان آینه تمام نمای ملت خود را در مسیر محرم قرار داده‌اند و تلاش می‌کنند تا به علاقه‌های مردم بپردازند.\nپخش زنده آیین افتتاح رادیو محرم از شبکه قرآن\nسینماپرس: آیین افتتاح رادیو محرم به صورت زنده از شبکه قرآن و معارف سیما روی آنتن می‌رود.\nافتتاح رسمی رادیو محرم با حضور آیت الله مکارم شیرازی\nسینماپرس: مدیر رادیو معارف از افتتاح رسمی رادیو محرم با حضور آیت الله مکارم شیرازی در آستانه ماه محرم الحرام خبر داد.\nتشریح برنامه‌های شبکه‌های مختلف سیما در ماه مبارک رمضان/ «ماه عسل» مثبت می‌شود\nسینماپرس: نشست خبری «محمدحسین محمدزاده» دبیر شورای معارف سیما درباره برنامه های ماه رمضان امروز سه شنبه ۱۸ اردیبهشت برگزار شد.\nبهره مندی مخاطبان سیما از گفتار مراجع در لحظات افطار\nسینماپرس: همانند سال های گذشته شبکه های مختلف سیما میزبان حضور مراجع عظام تقلید در شب های ماه مبارک رمضان خواهند بود.


بزرگ کردن باسن با چند تمرین خانگی - اینفو\nتوسط boshra t69 · مرداد ۶, ۱۳۹۷\nاگر شما جزو افرادی هستید که نیازمند تقویت عضلات ران هستند و یا در اندیشه ی داشتن ماهیچه ران و یا باسن بزرگ و خوش فرم هستید می‌توانید تنها با روزی ۱۵ دقیقه ورزش آن هم در منزل و بدون داشتن هیچ وسیله‌ی اضافه، به هدف خود برسید. در ادامه ۴ تمرین ساده ولی بسیار مؤثر از سری تمرینات بزرگ کردن باسن و ران را برای شما توضیح خواهیم داد.\nتمرینات بزرگ کردن باسن و ران و همچنین کوچک کردن باسن و ران جزو پرطرفدارترین تمرینات ورزشی در جهان است. داشتن اندام زیبا و متناسب تنها مربوط به قسمت بالایی بدن (بالا تنه) نیست بلکه باید تناسب بین قسمتهای فوقانی و تحتانی برقرار باشد تا اندام شما جذاب باشند. بسیاری از جوانانی که ورزش می‌کنند برای زیبایی اندام خود تنها به تمرینات بالاتنه اکتفا کرده و به همین دلیل بازو و شانه‌ی قوی ولی پاهای ضعیفی دارند.\nیکی از بهترین تمرینات بزرگ کردن باسن و ران تمرین استقامتی Squat است که در راس تمرینات خوش فرم کردن باسن قرار دارد. این تمرین به صورت مستقیم ماهیچه های سرینی (گلوتئوس) را هدف قرار میدهد و باعث افزایش حجم و بزرگ شدن آن‌ها می‌شود.\nنحوه ی انجام تمرین : صاف بایستید و پاها را اندازه ی عرض شانه ها باز کنید. به آرامی باسن را به سمت پایین و عقب هدایت کنید درست همانطور که میخواهید بر روی یک صندلی بنشینید. زانوها نباید از نوک انگشتان پا جلوتر بروند و تحت هیچ شرایطی کمر نباید خم شود و باید کاملا صاف و کشیده باشد.\nبزرگ کردن باسن با تمرین Squat با کمک دیوار\nنحوه انجام تمرین : همانند حرکت Squat کلاسیک، صاف بایستید و به دیوار تکیه بدهید. سپس پاها را اندازه ی عرض شانه ها باز کرده و هر پا را یک گام جلوتر ببرید طوری که حدود نیم متر از دیوار فاصله داشته باشد. حال به آرامی و خیلی آهسته بنشینید تا جایی که زانو زاویه ی ۹۰ درجه داشته باشد.\nتمرینات بزرگ کردن باسن – تمرین Squat با کمک گرفتن از دیوار\nبزرگ کردن باسن با حرکت لانژ (Lunge) یا خیز به جلو\nنحوه انجام تمرین : کاملا صاف بایستید طوری که کمر خمیده نباشد، پاها موازی و تقریبا جفت باشند (مقدار کمی فاصله داشته باشند). در همین حالت، یک قدم بزرگ رو به جلو بردارید و سعی کنید بدون خم شدن کمر، سعی کنید بالاتنه را به سمت زمین نزدیک کنید.\nبزرگ کردن باسن با حرکت باز کردن پا به طرفین به حالت خوابیده\nنحوه انجام تمرین: بر روی محلی نرم به پهلو دراز بکشید بگونه ای که یک پا روی پای دیگر قرار گیرد. دست را بر روی کمر یا مقابل شکم بر روی زمین قرار دهید و پا را به سمت بالا باز کنید.\nبرچسب‌ها: بزرگ کردن باسنسلامتورزشورزش و سلامت\nتوسط boshra t69 · Published مرداد ۲۱, ۱۳۹۷ · Last modified مرداد ۱۲, ۱۳۹۷\nچگونه می توانید جلوی عطسه را بگیرید؟\nتوسط boshra t69 · Published شهریور ۹, ۱۳۹۷ · Last modified مرداد ۱۲, ۱۳۹۷\nنظر منتقدین در مورد فیلم دامبو چیست؟


معرفی ربات تلگرام Mp3Toolsbot ؛ تبدیل MP3 به ویس (Voice) - موبایل کمک\nربات تلگرام Mp3Toolsbot یک ربات بسیار عالی برای تبدیل فایل های موزیک با فرمت MP3 به OGG یا همان فایل ویس (Voice) در تلگرام محسوب می‌شود. با انجام این کار می‌توانید بدون هیچ افت کیفیتی حجم آهنگ مورد نظرتان را به شدت کاهش دهید. در این مقاله قصد داریم به معرفی ربات تلگرام Mp3Toolsbot بپردازیم. با موبایل کمک همراه باشید.\nربات تلگرام Mp3Toolsbot منجر می‌شود تا فایل MP3 مورد نظرتان به فایل OGG یا همان ویس (Voice) تلگرام تبدیل شود. این تبدیل به گونه‌ای صورت می‌پذیرد که شاهد هیچ افت کیفیتی نخواهید بود و در عین حال حجم فایل به شدت کاهش پیدا می‌کند. برای مثال در بررسی صورت گرفته، فایل موزیک MP3 مورد نظر ما که 11 مگابایت حجم داشت، بعد از تبدیل به ویس (Voice) توسط ربات Mp3Toolsbot به حجم 2.5 مگابایتی رسید.\nعلاوه بر قابلیت تبدیل MP3 به ویس (Voice)، ربات Mp3Toolsbot تلگرام قابلیت های دیگری دارد که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم. بنابراین در ادامه این مقاله قصد داریم به معرفی مختصر ربات تلگرام Mp3Toolsbot بپردازیم. چنانچه در رابطه با هر یک از مراحلی که شرح می‌دهیم نیاز به توضیحات بیشتری داشتید، می‌توانید ضمن تماس با کارشناسان موبایل کمک از آن‌ها یاری بخواهید. با ما همراه باشید.\nهمانطور که مشاهده کردید در این مقاله به معرفی ربات تلگرام Mp3Toolsbot پرداختیم. چنانچه در رابطه با هر یک از مراحلی که شرح می‌دهیم نیاز به توضیحات بیشتری داشتید، می‌توانید ضمن تماس با کارشناسان موبایل کمک از آن‌ها یارب بخواهید.\nقیمت ال سی دی سامسونگ M21\nمن می خواهم چند تا فایل ویدیو از تلگرام استفاده کنم که حجیم است\nمی خواهم فایل صوتی انها را به من بدهد که دانلود کنم\nفایلم مال یوتیوب نیست مال سایت ایرانی است\nمی خواهم از mp4به mp3باشد\nایا رباتی هست؟رایگان باشد\nخیلی عالی بود دستتون درد نکنه لطفا باز هم مطالب سودمند بذارید👏👍\nسلام من آهنگ مو به ویس تبدیل کردم ولی میخوام برای گروهی یا کانالی بفرستم اسم روباتو بالای ویس مینویسه\nسلام من میخام وقتی اهنگو به وویس تبدیل میکنم اون بالای وویسه ننویسه mp3tools یعنی اسم رباتو ننویسه\nسلام من هرکاری میکنم نمیتونم اون موزیکایی که از رباط گرفتم سیو کنم یعنی فقط باید برم تو تلگرام اونا رو گوش کنم باید چجوری اون البوما رو تو گوشی خودم داشته باشم


آبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF - انتخاب سنتر\nمعرفی آبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF\nآبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF از مدل های رومیزی ساخته شده توسط شرکت ایستکول می باشد. این محصول پیشرفته با امکان اتصال به آب شهری بوده که علاوه بر این مزیت دارای فیلترهای 4 مرحله ای ساخت کشور کره جنوبی می باشد. محصول فوق دارای طراحی بسیار زیبا و مدرن می باشد. جنس بدنه با طراحی و ساخت در کشور کره این آبسردکن را به یکی از لوکس ترین و در عین حال کاربردی ترین محصولات موجود در بازار می باشد. طراحی آبسردکن رومیزی DW305UF به طور ویژه مناسب و به صرفه برای محل هایی مانند ، دفاتر ، مطب ها ، شرکت ها و.... طراحی شده است.آبسردکن و آبگرمکن متصل به آب شهری DW305UF دارای سیستم خنک کننده آب سردکن با دوام و مناسب برای استفاده در طول تابستان است. دمای آب سرد در این محصول بین 5 تا 10 درجه سانتیگراد بوده است ، همچنین دمای آب گرم نیز در بازره 75 تا 85 درجه سانتیگراد می رسد. وجود دو خروجی شیر آب سرد و گرم که بصورت پدالی طراحی شده است. همچنین کلید آب گرم و آب سردپشت دستگاه یکی از ویژگی های مطلوب در زمینه مصرف کم انرژی می باشد. آبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF در دو دما ، آب تصویه شده و گوارای آب سرد نیز و نیز آب گرم را برای تهیه چای و قهوه همیشه در اختیارتان قرار میدهد.آب سرد مطابق با اصول حفظ محیط زیست و مصرف بهینه برق طراحی شده و برای حفظ امنیت بیشتر ، خاطراتان را شاسی قفل کودک جهت شیر آب گرم آسوده می کند.\nقابلیت های مهم و عملکرد عالی در آبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF\nآبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF دارای سنسور کاهش مصرف انرژی در شب می باشد. که در کاهش مصرف انرژی تاثیر زیادی دارد، این سنسور به نور عمل می کند ، به طوری که با تاریک شدن هوا ، خاموش شدن چراغ محیط کار دستگاه خاموش می شود و با طلوع خورشید و روشن شدن چراغ در محیط، دستگاه روشن خواهد شد. از دیگر ویژگی های مهم این محصول سیستم کنترل درجه حرارت و مجهز به نمایشگر LED آب سرد و گرم می باشد، همچنین ویژگی بارز دیگری برای این مدل از آبسردکن در نظر گرفته شده است که اتصال مستقیم به لوله کشی و آب شهری است که با چهار پالایه تصفیه در چهار مرحله رسوب زدا ، کربن اولیه ، پیشرفته و کربن ثانویه ؛ آبی بدون املاح و بی بو را برای مصرف کنندگان فراهم کرده تا بتوانند با خیال راحت آبی سالم و گوارا بنوشند. این فیلتراسیون چهارگونه شامل فیلترهای ساخت کشور کره جنوبی می شوند که نوشیدن آب سالم را برای شما به ارمغان می آورد.به دلیل اتصال به شیر آب شهری دیگر نیاز به خرید تنگ های آب و تعویض پی در پی آن نداید و بطور همیشگی آب برای سردکردن موجود است. گنجایش مخزن آب سرد 4 لیتر و مخزن آب گرم 3 لیتر می باشدو این مخزن موجود در دستگاه از جنس فولاد زدزنگ مطابق با استانداردهای مواد خوراکی ساخته شده که مورد استفاده در صنایع غذایی است و همین امر موجب شده مزه و بوی آب را تغییر ندهد و از سلامت و ایمنی بالایی برخوردار است. آبسردکن ایستکول مدل TM-DW305UF دارای سوپاپ ضدنشت نیز می باشد که به منظور جلوگیری از نشت لوله ها و اتصالات بر اثر شل شدن در این دستگاه تعبیه شده است. شیر ضد نشت بر روی دستگاه نصب شده و در صورت نشت آب، کاغذ جاذب رطوبت، آب را جذب می کند و سپس با سرعت مجرای ورودی آب را می بندد و مانع ورود آب به داخل دستگاه می شود. سیستم پیشرفته دیگری با عنوان سیستم امنیتی کنترل درجه حرارت و محافظ شوک الکتریکی دارای پایه های عایق و سیم ارت و ولوم تنظیم درجه حرارت آب برای امنیت بیشتر اشاره کرد. همچنین قابلیت نصب جا لیوانی آهنربایی روی دستگاه هم برای شما در نظر گرفته شده است.


آخرین صحبت‌های علیرضا فغانی قبل سفر به استرالیا...\nفغانی: قلیان کشیدن در شان خانم‌ها نیست!+ فیلم...\nنظری درباره شکایت استقلالی‌ها از فغانی ندارم نکونا...\nپرافتخارترین داور فوتبال ایران چرا از ایران رفت؟ ق...\nتایید خبری که «فرهیختگان» منتشر کرد سفر خانوادگی فغانی به استرالیا\nنخستین‌بار در «فرهیختگان» خبر دادیم که علیرضا فغانی، داور بین‌المللی فوتبال کشورمان به‌زودی برای زندگی و احتمالا قضاوت به استرالیا سفر خواهد کرد.\n24 شهریور 22:29 chevron_left فرارو\nپرافتخارترین داور فوتبال ایران چرا از ایران رفت؟ قصه مهاجرت علیرضا فغانی؛ از حواشی روسیه تا فحاشی روی سکوها\nعلیرضا فغانی به استرالیا مهاجرت کرده است، کشوری که اتفاقا فوتبالش در حوزه آسیا قرار دارد، او می‌گوید بعید است دیگر در فوتبال ایران سوت بزند با این حال برخی امیدوارند فغانی برای قضاوت برخی بازی...\n24 شهریور 18:48 chevron_left ساتین\nچرا علیرضا فغانی از ایران رفت؟\n24 شهریور 17:19 chevron_left پایگاه خبری آفتاب\nتبعیض‌ها و محدودیت‌های داخلی مانع از فعالیت‌های حرفه‌ای نخبگان می‌شود مهاجرت "علیرضا فغانی"؛ چرا هنوز در حال فراری دادن نخبگان هستیم؟\nعلیرضا فغانی داور نام‌آشنای ایرانی بعد از مدت‌ها حاشیه‌سازی‌هایی که در داخل ایران برای او ایجاد شد، به‌صورت رسمی از ایران به کشور استرالیا مهاجرت کرد.\n24 شهریور 15:55 chevron_left خبر ورزشی\nفغانی رفت، شما هم به جشن عروسی دعوت شده‌اید!\nبا مهاجرت فغانی از این پس، تمام مشکلات داوری ایران حل و فصل خواهد شد؛ چنان‌که پیش از او هم با حذف عادل فردوسی‌پور، در رحمت به روی این فوتبال باز شد!\n24 شهریور 15:38 chevron_left عصر ایران\nدر هفته‌های اخیر هم دیگر تیم مطرح پایتخت یعنی استقلال نتیجه نگرفتن خود را تقصیر فغانی انداخت و تساوی دقیقه 95 برابر فولاد را به این داور نسبت داد تا دیگر اوبین هواداران تیم‌های محبوب، منفور باشد.\n24 شهریور 14:47 chevron_left پایگاه خبری تحلیلی نوآوران\nسرانجام «علیرضا فغانی» داور بین‌المللی فوتبال ایران و جهان برای ادامه تحصیل فرزندانش و با کوله‌باری از تجربه و افتخار به استرالیا مهاجرت کرد تا به قولی خودش را از عذاب رهایی بخشد.\n24 شهریور 14:19 chevron_left الف\nالف / علیرضا فغانی داور بین‌المللی کشورمان بامداد 24 شهریورماه ایران را به مقصد استرالیا ترک کرد. او تصمیم دارد در لیگ استرالیا قضاوت کند و در بازی‌های بین‌المللی نماینده کشورمان باشد. در این فیلم آخرین حرف‌های او را در خاک ایران می‌بینید.\n24 شهریور 14:11 chevron_left ایسنا - استان خراسان رضوی\n24 شهریور 13:19 chevron_left روزنو\n24 شهریور 13:15 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\n24 شهریور 13:02 chevron_left اقتصاد نیوز\nیک پیشکسوت داوری فوتبال ایران مطرح کرد؛ علیرضا فغانی افتخار فوتبال ایران\nاقتصادنیوز؛ محمد فنایی، پیشکسوت داوری فوتبال ایران، درباره مهاجرت علیرضا فغانی به استرالیا و خداحافظی از داوری فوتبال ایران گفت: مهاجرت علیرضا فغانی حق طبیعی او بوده و نمی‌توان اشکالی به تصمیم او وارد کرد.\n24 شهریور 12:41 chevron_left خبر ورزشی\nفنایی: تصمیم علیرضا برای مهاجرت، طبیعی بود فغانی افتخار آفرید، ولی فحش شنید!\n24 شهریور 12:35 chevron_left ایسنا\n24 شهریور 12:12 chevron_left پایگاه خبری طوفان نیوز\n24 شهریور 12:09 chevron_left باشگاه خبرنگاران جوان\nعلیرضا فغانی، داور بین‌المللی فوتبال کشورمان، بامداد امروز (یکشنبه) از ایران رفت.\nداور بین‌المللی فوتبال ایران برای انجام امور اقامت خود راهی استرالیا شد.\n24 شهریور 12:07 chevron_left افکار نیوز\nداور بین‌المللی فوتبال ایران گفت: بنابر دلایل شخصی به کشور استرالیا مهاجرت کردم و در لیگ فوتبال این کشور قضاوت خواهم کرد.\n24 شهریور 11:53 chevron_left روزنو\n24 شهریور 11:46 chevron_left خبرگزاری ملیت\n24 شهریور 11:45 chevron_left پایگاه خبری آفتاب\nبحث مهاجرت من برای الان نیست و پارسال روادید کشور استرالیا را گرفته بودم، اما بخاطر اینکه درگیر تحصیل بودم و امتحان مقطع دکتری ام تا خردادماه طول کشید، کمی خروجم از ایران به تعویق افتاد و حالا آن را عملی می‌کنم.\n24 شهریور 11:42 chevron_left عصر ایران\n24 شهریور 11:38 chevron_left پرسپولیس نیوز\n24 شهریور 11:37 chevron_left خبر ورزشی\nدر جام جهانی با نام کشورم قضاوت می‌کنم فغانی: در لیگ استرالیا سوت می‌زنم\nدر جام جهانی با نام کشورم قضاوت می‌کنم فغانی: همه بازی‌ها و آدم‌ها را به خاطر سپردم\nدر جام جهانی با نام کشورم قضاوت می‌کنم من، فغانی در لیگ استرالیا سوت می‌زنم\n24 شهریور 11:29 chevron_left جماران\n24 شهریور 11:29 chevron_left ورزش ۳\nدر حق فغانی بی‌انصافی کردیم فنایی: اشتباه فاحشی در داوری‌های لیگ برتر ندیدیم\nداوری فوتبال ایران اینروزها باخبر سفر علیرضا فغانی و همچنین برخی انتقادها نسبت به عملکرد کمیته داوران به موضوع رسانه‌ای تبدیل شده است.\n24 شهریور 11:27 chevron_left ایسنا\nفغانی در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان: برای تحصیل، مهاجرتم به استرالیا به تعویق افتاد/ در جام جهانی با نام کشورم قضاوت می‌کنم/ شاید روزی به فوتبال ایران برگردم\nفغانی در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان: بخاطر تحصیل مهاجرتم به استرالیا به تعویق افتاد/ در جام جهانی با نام کشورم قضاوت می‌کنم/ شاید روزی به فوتبال ایران برگردم\n24 شهریور 10:55 chevron_left خبرگزاری ملیت\n24 شهریور 10:51 chevron_left طرفداری\nعلیرضا فغانی بامداد امروز ایران را ترک کرد.\n24 شهریور 10:47 chevron_left فرارو\nفغانی که گفته بود احتمالا بعد از دربی از ایران می‌رود به دلیل شروع مدارس در کشور جدید محل زندگی‌اش کمی زودتر ایران را ترک کرد.\n24 شهریور 10:46 chevron_left بولتن نیوز\n24 شهریور 10:39 chevron_left تابناک\nبه احتمال فراوان، فغانی در لیگ کشور استرالیا قضاوت خواهد کرد و در صورت دعوت به ایران برای قضاوت، پس از مدتی بار دیگر راهی کشورمان خواهد شد. در این رابطه خود فغانی اعلام کرد که دیگر در رقابت‌های باشگاهی ایران سوت نخواهد زد.\n24 شهریور 10:16 chevron_left جام‌جم آنلاین\nعلیرضا فغانی به همراه خانواده‌اش ایران را ترک و به استرالیا مهاجرت کرد.\n24 شهریور 09:54 chevron_left خبرنامه دانشجویان ایران\n24 شهریور 09:34 chevron_left افکار نیوز\n24 شهریور 09:31 chevron_left عصرخبر\nآخرین تصویر از علیرضا فغانی داور فوتبال در فرودگاه امام خمینی پیش از مهاجرت و ترک تهران به مقصد استرالیا را مشاهده می‌کنید.\n24 شهریور 09:30 chevron_left جام‌جم آنلاین\n24 شهریور 09:22 chevron_left پایگاه تحلیلی - خبری افق تازه\nعلیرضا فغانی داور بین‌المللی کشورمان خیلی یکباره ایران را ترک کرد و با خانواده‌اش برای اقامت راهی استرالیا شد. او که گفته بود احتمالا بعد از دربی از ایران می‌رود به دلیل شروع مدارس در کشور جدید محل زندگی‌اش کمی زودتر ایران را ترک کرد.\n24 شهریور 09:22 chevron_left ورزش ۳\nشاید سخت‌تراز این موضوع که باید دیدار استقلال و فولاد را آخرین قضاوت فغانی در فوتبال ایران دانست، تلخ‌تر این باشد که خود فغانی از ترک ایران خوشحال به نظر می‌آید.\n24 شهریور 09:21 chevron_left پول‌نیوز\n24 شهریور 09:13 chevron_left عصر ایران\n24 شهریور 09:04 chevron_left خبرگزاری مهر\n24 شهریور 08:58 chevron_left تابناک\n24 شهریور 08:25 chevron_left جماران\nفغانی و دخترش قبل از ترک ایران در فرودگاه/ عکس\nداور بین‌المللی کشورمان خیلی یکباره ایران را ترک کرد و با خانواده‌اش برای اقامت راهی استرالیا شد.\n24 شهریور 08:06 chevron_left پایگاه خبری تحلیلی شریان\n24 شهریور 08:05 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\nخبرآنلاین: علیرضا فغانی داور بین‌المللی کشورمان خیلی یکباره ایران را ترک کرد و با خانواده‌اش برای اقامت راهی استرالیا شد. او که گفته بود احتمالا بعد از دربی از ایران می‌رود به دلیل شروع مدارس در کشور جدید محل زندگی‌اش کمی زودتر ایران را ترک کرد. او در یکی ...\n24 شهریور 06:57 chevron_left پایگاه خبری تحلیلی شریان\nعلیرضا فغانی داور بین‌المللی کشورمان خیلی یکباره ایران را ترک کرد و با خانواده‌اش برای اقامت راهی استرالیا شد. او که گفته بود احتمالا بعد از دربی از ایران می‌رود به دلیل شروع مدارس در کشور جدید محل زندگی‌اش کمی زودتر ایران را ترک کرد. او در یک...\n23 شهریور 15:04 chevron_left افکار نیوز\nداور بین‌المللی فوتبال کشورمان امشب به همراه خانواده خود راهی استرالیا می‌شود.\n23 شهریور 14:24 chevron_left جهان نیوز\n23 شهریور 13:05 chevron_left باشگاه خبرنگاران جوان\n23 شهریور 11:46 chevron_left ورزش ۳\nچرا تعداد داوران لیگ ایران بیشتر از بوندس‌لیگا است؟ غیاثی: هیئت‌ها در چیدمان داوران نقش دارند\nرئیس سابق کمیته داوران فدراسیون فوتبال معتقد است که چیدمان‌های بد کمیته داوران باعث شد تا بهترین داور کشور مجبور به ترک ایران شود.\n22 شهریور 16:44 chevron_left روزنو\n22 شهریور 14:51 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\nبخشی از گفت وگوی علیرضا فغانی با برنامه اینترنتی «پشت صحنه» را می‌بینید.\n21 شهریور 10:44 chevron_left جهان نیوز\n21 شهریور 10:31 chevron_left الف\n21 شهریور 05:20 chevron_left افکار نیوز\n21 شهریور 03:54 chevron_left ایسنا\n20 شهریور 20:03 chevron_left روزنو\n19 شهریور 23:46 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\nداور شماره یک ایران، از داوری خداحافظی می‌کند؟\nخبرآنلاین: در چند روز گذشته، علیرضا فغانی به سوژه اول مطبوعات ایران تبدیل شده است و اخبار پیرامون مهاجرت او نقش پررنگی را ایفا کرده است.\n19 شهریور 18:22 chevron_left روزنو\nفغانی به دنبال خداحافظی از داوری نیست!\n19 شهریور 17:30 chevron_left جهان نیوز\n19 شهریور 16:50 chevron_left خبرنامه دانشجویان ایران\n19 شهریور 16:41 chevron_left تیک\n19 شهریور 15:43 chevron_left افکار نیوز\n19 شهریور 15:08 chevron_left افکار نیوز\n19 شهریور 14:56 chevron_left افکار نیوز\n19 شهریور 14:46 chevron_left روزنو\nتاج درباره لژیونر شدن علیرضا فغانی گفت: فغانی در این‌باره با من صحبت کرد و گفت که 4، 5 ماه برای درست کردن کارهای اقامتش از کشور به استرالیا می‌رود و بعد از آن برمی‌گردد و دوباره قضاوت خواهد کرد.\n19 شهریور 14:22 chevron_left روزنو\n19 شهریور 13:51 chevron_left خبرگزاری دانشجو\nتاج: فغانی دوباره به ایران برمی‌گردد!\n19 شهریور 13:34 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\nخبرآنلاین: داور بین‌المللی ایران به رئیس فدراسیون گفته دوباره به ایران بازخواهد گشت.\n19 شهریور 12:13 chevron_left روزنو\n19 شهریور 12:00 chevron_left جام‌نیوز\nبا توجه به عدم قضاوت در هفته سوم؛ گزینه قضاوت دربی 90 چراغ خاموش مشخص شد+عکس\n19 شهریور 10:17 chevron_left پایگاه تحلیلی - خبری افق تازه\n19 شهریور 09:59 chevron_left پایگاه خبری آفتاب\n19 شهریور 08:30 chevron_left خبر ورزشی\nحالا نوبت من بود که به خاطر خانواده تصمیم بگیرم فغانی: نازک نارنجی باشی در فوتبال ایران دوام نمی‌آوری!\nداور بین‌المللی فوتبال کشورمان به خبرورزشی گفت: هر آمدنی رفتنی دارد و هیچ‌کس ماندگار نیست. از دست ورزشکار و داور کاری برنمی‌آید و با جبر زمان نمی‌توان جنگید.\n19 شهریور 00:01 chevron_left خبرگزاری برنا\n18 شهریور 20:27 chevron_left خبرگزاری کار ایران ایلنا\n18 شهریور 17:53 chevron_left افکار نیوز\nاین روزها بحث مهاجرت علیرضا فغانی داغ است و او تصمیم دارد به‌زودی ایران را به مقصد استرالیا ترک کند.\n18 شهریور 17:00 chevron_left پایگاه خبری آفتاب\n18 شهریور 16:54 chevron_left روزنامه دنیای اقتصاد\nدنیای ورزش تورنتو: علیرضا فغانی داور بین‌المللی ایران تصمیم دارد برای ادامه زندگی به استرالیا مهاجرت کند.\n18 شهریور 16:44 chevron_left تدبیر و امید\n17 شهریور 13:12 chevron_left ورزش ۳\nدیگر در لیگ ایران سوت نمی‌زنم فغانی: مردم آنقدر مشکل دارند که به من فکر نکنند\nداور بین‌المللی می‌گوید دلخوری ای از هیچ‌کس نداشته و ندارد و تصمیمش به مهاجرت به خاطر وضعیت تحصیلی فرزندانش است.\nفغانی: هرجای دنیا باشم با اسم ایران قضاوت می‌کنم، روزنامه شیراز نوین\n17 شهریور 11:39 chevron_left صبح تهران\nداورانی بودند که می‌توانستند بروند اما ماندند\n17 شهریور 11:29 chevron_left ورزش ۳\nاصفهانیان: ممبینی تصمیم‌گیرنده است؛ کمیته داوران نداریم داورانی بودند که می‌توانستند بروند اما ماندند\n17 شهریور 09:43 chevron_left ایمنا\nحمله کینگ کنگ به هنگ‌کنگ\nاولین قدم ایران برای حضور در جام جهانی قطر و مصاف با هنگ‌کنگ توجه همه فوتبال‌دوستان را به خود جلب کرده است و باید دید ویلموتس بلژیکی در خاک هنگ‌کنگ چه بازی را به نمایش خواهد گذاشت.\nفغانی از ایران می‌رود\nعلیرضا فغانی، داور بین‌المللی فوتبال ایران ضمن توضیح درباره دلایل مهاجرتش به استرالیا،\nفغانی: پوست کلفت‌تراز آن هستم که ازچیزی فرار کنم\nگروه ورزشی: علیرضا فغانی ضمن توضیح درباره دلایل مهاجرت‌اش به استرالیا، در مورد آینده شغلی‌اش و نیز علت اصلی فضای تنش‌آمیز در فوتبال ایران توضیح داد.\n16 شهریور 19:11 chevron_left باشگاه خبرنگاران جوان\nکمک‌داور بین‌المللی فوتبال ایران گفت: اگر دلخوری عامل مهاجر فغانی به استرالیا باشد، او بعد جام جهانی 2018 از ایران می‌رفت.\n16 شهریور 18:29 chevron_left خبرگزاری مهر\nداوران هفته سوم رقابت‌های لیگ برتر فوتبال در حالی مشخص شدند که خبری از علیرضا فغانی در فهرست منتشر شده از سوی فدراسیون فوتبال نیست.\n16 شهریور 16:35 chevron_left ورزش ۳\nافشاگری رضا غیاثی درباره کمیته داوران می‌خواهند فغانی را زمین بزنند\nداور سرشناس فوتبال ایران به‌زودی قصد مهاجرت دارد و آنطور که خودش گفته بازی هفته سوم آخرین قضاوتش در فوتبال ایران است.\n16 شهریور 16:34 chevron_left خبرنامه دانشجویان ایران\nکمیته داوران فدراسیون فوتبال هنوز موضع رسمی نسبت به قضاوت نکردن فغانی در لیگ ایران نکرده و یکی از اعضای این کمیته معتقد است این داور بازهم می‌تواند در فوتبال ایران قضاوت کند.\n16 شهریور 15:14 chevron_left مردم سالاری آنلاین\nمحمدرضا منصوری و رضا سخندان به همراه فغانی سه تفنگدار ایرانی در جام جهانی روسیه بودند که این دو کمک‌داور ضمن محق دانستن فغانی برای تصمیمش، از رفتن او ناراحت هستند.\n16 شهریور 15:14 chevron_left باشگاه خبرنگاران جوان\n16 شهریور 14:59 chevron_left افکار نیوز\nرضا سخندان در واکنش به مهاجرت علیرضا فغانی به استرالیا اظهار داشت: این تصمیم فغانی به‌صورت کلی و برای آینده فرزندانش بوده است. او داور بزرگی است و قطعا اگر در استرالیا هم به کارش ادامه دهد، بازهم موفق خواهد بود.\n16 شهریور 14:56 chevron_left پایگاه خبری تحلیلی نوآوران\nفغانی: پوست کلفت‌تراز آن هستم که از چیزی فرار کنم\nعلیرضا فغانی ضمن توضیح درباره دلایل مهاجرت‌اش به استرالیا، در مورد آینده شغلی‌اش و نیز علت اصلی فضای تنش‌آمیز در فوتبال ایران توضیح داد.\n16 شهریور 14:47 chevron_left خبر ورزشی\nاصفهانیان: برای فغانی آرزوی موفقیت داریم!\nعضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال گفت: تصمیم علیرضا فغانی برای مهاجرت به استرالیا شخصی است و نمی‌توان او را به اجبار نگه داشت.\n16 شهریور 13:33 chevron_left افکار نیوز\nواکنش علیرضا فغانی به رفتنش از ایران\nعلیرضا فغانی درخصوص رفتنش از ایران به استرالیا و اینکه جامعه فوتبال کشور را با این خبر دچار شوک کرد، اظهار داشت: تا الان این همه بازیکن به خارج از کشور رفتند و لژیونر شدند و بعد هم آمدند و برای تیم ملی بازی کردند. من هم قرار است لژیونر شوم.


تاریخ انتشار : شنبه 16 بهمن 1395 7:59\nاقتصاد ایرانی: در حالی که بسیاری از کارشناسان از افزایش روز افزون فارغ التحصیلان دانشگاهی و میل آنها برای ورود به بازار کار سخن می گویند، آمارها نشانگر آن است که نرخ بیکاری فارغ التحصیلان در جامعه به ۱۸ درصد رسیده است.\nبه گزارش ایسنا، اشتغال مقوله ای است که در چند سال اخیر به یکی از موضوعات مهم جامعه و اقتصاد تبدیل شده و اهمیت حل معضل بیکاری و یافتن راهکاری برای خروج از این بحران تا به آنجا است که اقتصاددانان نیز مهمترین مساله کشور تا چند سال آینده را اشتغال می دانند.\nمشاور اقتصادی رییس جمهور بر این باور است که آسیب های اجتماعی موجود ناشی از تراکم بالای جمعیت جوان جویای کار در کشور است.\nمسعود نیلی از اشتغال به عنوان چالش اصلی اقتصاد ایران در سالهای آینده نام برده و می افزاید: این مساله به دو دلیل حایز اهمیت است اول اینکه نرخ مشارکت در بازار کار تا چند سال آینده بیشتر می شود. دوم اینکه متولدین دهه ۶۰ زمانی که به سن شغل رسیدند، توقع یافتن شغل داشتند اما این اتفاق نیفتاد در نتیجه جمعیت غیر فعال در کشور با تراکم زیادی مواجه شد لذا امروز با انباشت بیکاری به جا مانده از سالهای قبل روبه رو هستیم.\nآنطور که مشاور اقتصادی رییس جمهور می گوید تمایل کارجویان برای یافتن شغل افزایش یافته و بالا رفتن نرخ مشارکت زنان در سالهای اخیر نیز در این امر بی تاثیر نبوده است لذا پیش بینی می شود جمعیت متقاضی ورود به بازار کار تا سالهای آینده بیشتر شود. بر این اساس دولت باید به سمت ایجاد فرصتهای شغلی جدید برود و برای آن برنامه ریزی جدی داشته باشد.\nبرابر آمارها در نیمه نخست امسال یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر وارد بازار کار شده اند که نشان می دهد تقاضا برای یافتن شغل در میان جویندگان کار افزایش پیدا کرده است.\nوزیر کار اخیرا اعلام کرده است که هر دقیقه ۱۴ نفر به میزان متقاضیان ورود به بازار کار افزوده می شود، در حالی که مدتی قبل آمار ورود به بازار کار را هر دقیقه پنج نفر اعلام کرده بود که خود مهر تاییدی بر افزایش روزافزون متقاضیان کار است.\nبه گفته وی تا سال ۱۳۸۴ سالانه ۸۰ هزار نفر وارد بازار کار می شدند ولی تا سال ۱۳۹۱ به طور متوسط حدود ۵ میلیون نفر به دانشگاه ها راه یافته اند که این عده با تاخیر و در دوره فعلی وارد بازار کار شده اند در نتیجه بخش اعظمی از بیکاری موجود حاصل انباشت بیکاری از سالهای گذشته است.\nکارشناسان تاکید دارند دانشجویان قبل از ورود به بازار کار باید مهارت آموزی کنند و پس از به دست آوردن مهارتهای لازم برای خود کسب و کاری راه اندازی کنند ولی متاسفانه نظام آموزش عالی سالها با مقوله مهارت بیگانه بوده و لازم است تا با تغییر در ساختار و شیوه ها، آموزشهای مهارتی را در کنار آموزشهای تئوری به دانشجویان ارائه کند.\nهادی موسوی نیک ـ کارشناس حوزه کار، اشتغال را نیازمند سیاستگذاری در سطح خرد و کلان می داند که نتیجه دادن آن در کوتاه مدت جواب نمی دهد و به تدبیر دراز مدت نیاز دارد.\nبه اعتقاد این کارشناس حوزه کار، سازمان فنی و حرفه ای که متولی آموزشهای مهارتی است، نتوانسته آنطور که باید مهارت های لازم را به جوانان بیاموزد به همین دلیل باید روال آموزش آن تغییر کند و کاربردی تر شود.\nدغدغه اشتغال و افزایش میل کارجویان برای ورود به بازار کار در شرایطی است که تازه ترین آمار از افزایش نرخ بیکاری دانش آموختگان به ۱۸ درصد حکایت دارد.\nمدیرکل سیاستگذاری و توسعه اشتغال وزارت کار، نرخ بیکاری فارغ التحصیلان را ۱۸ درصد اعلام کرده و گفته است برای آنکه اشتغال رونق بگیرد باید بنگاههای اقتصادی را به سرمایه گذاری در این بخش ترغیب کنیم.\nازوجی معتقد است در کشورهای توسعه یافته بیش از ۳ درصد تولید ناخالص ملی در اشتغال هزینه می شود، به همین دلیل دولت باید برای اشتغال هزینه کند و برای بیکاران بسته های حمایتی درنظر بگیرد.\nبه گفته وی تحقق اهداف اشتغال می طلبد انسجامی فراتر و گسترده تر از دولت ایجاد شود و دولت، مجلس، بخش خصوصی و همه دستگاه ها با بسیج همگانی در حوزه اشتغال چاره اندیشی کنند.\nبه گزارش ایسنا، بر اساس آمارها سالانه بین ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار دانش آموخته و فارغ التحصیل دانشگاهی متقاضی شغل هستند و حدود ۲۰۰ هزار نفر غیر از فارغ التحصیلان نیز به جمعیت بیکار کشور افزوده می شود. علاوه بر آن با نیروی بیکار انباشته از سالهای قبل روبه رو هستیم که به جمعیت متقاضی شغل اضافه شده و این امر مقابله با بحران بیکاری را جدی تر کرده است.\nصاحبنظران حوزه کار بخشی از مشکلات حاضر را ناشی از عدم تناسب و تعادل بین عرضه و تقاضا در بازار کار می دانند و می گویند برخی از فارغ التحصیلان علیرغم داشتن مدارک بالای دانشگاهی آماده ورود به بازار کار نیستند و نمی توانند شغل مورد نیاز خود را پیدا کنند.\nعده ای دیگر نیز با وجود میل شدیدی که برای ورود به بازار کار و راه اندازی یک کسب و کار دارند اما شغل های موجود را در شأن و منزلت و همسو با دانش و تخصص خود نمی بینند؛ به نظر می رسد بازار کار ایران پیش از هر چیز به پایش و آسیب شناسی دقیقی نیاز دارد تا بر اساس آن سیاستگذاری مناسبی برای ساماندهی کارجویان و فارغ التحصیلان، پیش بینی فرصتهای شغلی جدید و استفاده از ظرفیتهای مغفول مانده اندیشیده شود.\nکلمات کلیدی : بازار کار - نرخ بیکاری - اقتصاد ایران


جایزه تجاری‌سازی فناوری به دانشگاه‌ها اعطا می‌شود - ictstartups.ir\nجایزه تجاری‌سازی فناوری به دانشگاه‌ها اعطا می‌شود\n۷ خرداد ۱۳۹۷ساعت۱۳:۱۵\nمعاون نوآوری و تجاری‌سازی فناوری معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری از اعطای جایزه تجاری‌سازی فناوری به دانشگاه‌ها خبر داد.\nمحمود شیخ زین‌الدین در خصوص جایزه تجاری‌سازی به دانشگاه‌ها اظهار کرد: این جایزه به هر دانشگاهی که شرکت دانش‌بنیانی داشته باشد تعلق می‌گیرد.\nاو درباره شرایط دریافت این جایزه از سوی دانشگاه‌ها گفت: اگر یک شرکت دانش‌بنیان دانشگاهی بتواند فروش داشته باشد، معاونت علمی و فناوری میزان ۵ درصد فروش این شرکت را به دانشگاه در قالب جایزه تجاری‌سازی اختصاص می‌دهد.\nمعاون نوآوری و تجاری‌سازی فناوری معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری بابیان اینکه با جایزه تجاری‌سازی فناوری، دانشگاه‌ها به ایجاد شرکت‌های دانش‌بنیان تشویق می‌شوند، بیان کرد: فرقی نمی‌کند که شرکت دانش‌بنیان داخل یا خارج از دانشگاه باشد ولی دانشگاه باید از ایجاد آن شرکت مطلع باشد.\nاو بابیان اینکه تاکنون ۱۸ دانشگاه از دریافت این جایزه تجاری‌سازی برخوردار شده‌اند، افزود: تاکنون این تعداد دانشگاه برابر با ۱۰ میلیارد تومان از معاونت علمی جایزه تجاری‌سازی دریافت کرده‌اند.\nمعاون نوآوری و تجاری‌سازی فناوری ...\nمحمود شیخ زین‌الدین


مرغ از سبد پرید! - مواد غذایی - تغذیه - سلامت نیوز\n۱۳۹۹/۰۴/۱۴ - ۱۶:۱۰ - کد خبر: 296054\nسلامت نیوز: مرغ، محصول پروتئینی که بعد از گرانی سرسام‌آور گوشت قرمز یکی از مهم‌ترین اقلام سبد غذایی خانوار شد. تولیدکنندگان گوشت مرغ همیشه از پایین بودن قیمت این محصول گلایه داشتند و تولید آن را به‌صرفه نمی‌دانستند.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه آرمان ملی ،هر از چندگاهی هم برای رسیدن به هدفشان که افزایش قیمت مرغ تا حد گوشت قرمز بود تلاش کردند. این تلاش‌ها در مقاطعی جواب داد و باعث شد تا قیمت مرغ هر بار چند هزار تومانی افزایش یابد. این افزایش قیمت‌ها هم راضی‌کننده برای تولیدکننده نبود و برای همین معدوم‌سازی جوجه‌های یک روزه را به بهانه نبود نهاده دامی‌کلید زدند.\nاین اتفاق قبلا هم تکرار شده بود اما در آخرین بار که فضای مجازی مردم را از این اقدام آگاه کرد رئیس جمهوری هم وارد شد و دستور پیگیری داد ولی موضوع به جایی نرسید، اما این همه قضیه نبود در آن زمان هم برخی از کارشناسان به توطئه گرانی مرغ اشاره داشتند. گرانی‌ای که نه با مجوز بلکه بر پایه برهم زدن تعادل عرضه و تقاضا در بازار شکل گرفت.\nمعدوم‌سازی بیش از یک میلیون قطعه جوجه در روز روشن هشداری بود از مافیای تولیدکنندگان گوشت مرغ که بگویند هر کاری بخواهند می‌کنند. از طرفی با افت ارزش پول ملی و پرسود‌تر شدن صادرات، تولیدکنندگان ترجیح دادند تا مرغ را از سبد خانوار ایرانی بردارند و به آن طرف مرزها بفرستند.\nحالا خبر رسيده که افرادي که با جاسازي مرغ در بار آجر، اين محصول پروتئيني را به عراق صادرات مي‌کند هر بار حرف از مافيا در کشور به زبان مي‌آيد عده‌اي برآشفته مي‌شدند که چنين چيزي وجود ندارد، اما حتي اگر در مقابل واقعيت‌هاي تلخ ديوار هم بکشيم بازهم نمي‌توان آن را انکار کرد. حميد حسيني، عضو اتاق بازرگاني به ايلنا درباره جاسازي مرغ در بار آجر براي ارسال به عراق گفته است:\n«افرادي که با جاسازي مرغ در بار آجر، صادراتي به عراق مي‌کنند نه تنها به فکر مصرف‌کننده نيستند بلکه با آبروي مردم ايران هم بازي مي‌کنند.» او با بيان اينکه هر روز شاهد اتفاقات اين‌چنيني هستيم، افزود:\n«اين اقدامات در ترمينال‌هاي ايران و جلوي چشمان ماموران گمرگ و مرزباني انجام مي‌شود.» حسيني با انتقاد از اين اقدامات خارج از چارچوب انساني و قانوني، گفت: «يکي از کارهايي که اتاق مشترک ايران و عراق مي‌تواند از اتاق بازرگاني مطالبه و پيگيري کند، ابطال فوري کارت بازرگاني اين قبيل افراد يا شرکت‌هاست.\nدر حال حاضر برخي محموله‌هاي لبنيات هم به اين شکل به عراق صادر مي‌شود که جاي سوال دارد. دليل اين اقدامات ممنوعيت واردات از سوي عراق است.»به‌نظر مي‌رسد مافياي اقتصادي در هر موضوعي از دولت و دستگاه‌هاي نظارتي قوي‌تر عمل کرده و بهتر توانسته براي قاچاق خود دم و دستگاه و آدم مهيا کند. شايد قابل باور نباشد، اما ايران بيش از 150 گمرک براي ورود و خروج کالا به صورت رسمي دارد و چند صد نقطه غيررسمي.\nدر حالي‌که در ديگر کشورها اين عدد به زير 10 مورد مي‌رسد. زياد بودن راه‌هاي ورود و خروج دست مافيا را باز گذاشته تا بتواند به امورات خودش برسد. مرغ اولين و آخرين کالايي نيست که گراني را تجربه کرده و به کالايي پرسود براي عده‌اي بدل شده که در هر دستگاهي دستي دارند تا بتوانند سودشان را چندين برابر کنند.\nامروز مردم مرغ را از سبد کالايي خود حذف مي‌کنند فردا شايد ساير کالاهاي پروتئيني را. موضوع مهم اين است که تا وقتي اقتصاد به دست مافيا و دست‌هاي پشت پرده اداره و منفعت شخصي به منفعت ملي ترجيح داده مي‌شود نبايد انتظاري داشت که وضعيت اقتصادي و معيشتي مردم بهبود يابد.\nبيشتر کارشناسان اقتصادي معتقدند که دستان پشت پرده‌اي هستند که نبض اقتصاد را در دست دارند و با ايجاد حرکات جهت‌دار وقايع را آن‌طوري که دوست دارند رقم مي‌زنند و ادامه اين رويه اقتصاد کشور را به بدتر شدن شرايط نزديک‌تر خواهد کرد.\n2020-07-04 16:10 سلامت نیوز\nمرغ از سبد پرید! مواد غذایی


ریمل حجم دهنده اسنس مدل Lash Princess False Lash Effect Essence Lash Princess False Lash Effect Mascara\n70,000 تومان ۱۰۰,۰۰۰ 30 %\nنقد و بررسی تخصصی ریمل حجم دهنده اسنس مدل Lash Princess False Lash Effect\nهمه از داشتن مژه هایی حجیم و بلند که باعث زیبا تر شدن چشم ها می شوند لذت می برند و چه بهتر که محصولی با این خصوصیات از برند معتبری مانند اسنس باشد. از همین رو استاویتا به شما ریمل حجم دهنده اسنس مدل Lash Princess False Lash Effect را پیشنهاد می دهد. این محصول ضد آب و فاقد پارابن می باشد.\nریمل حجم دهنده اسنس مدل Lash Princess False Lash Effect ریملی کاملا مشکی می باشد و بلندی قد مژه های شما را دو برابر می کند و موجب پرپشت نشان دادن مژه ها خواهد شد. این ریمل دارای برسی باریک بوده که مژه ها را به خوبی بلند و حجیم می کند همچنین با رنگ دانه های قوی که دارد باعث جداب نشان دادن بیشتر چشم هایتان می شود. با این محصول می توانید به راحتی به روزمره خود، مهمانی و حتی ورزش بپردازید بی این که بخواهید ریمل خود را تمدید کنید همینطور با ریمل اسنس نیازی نیست نگران ریزش مژه های خود باشید چرا که با ویتامینه بودن نه تنها باعث ریزش مژه ها نمی شود بلکه موجب تقویت بن مژه ها نیز خواهد شد. با خرید این محصول جذاب مژه هایی بلند و حجیم و زیبا داشته باشید و با زیبایی به اطراف نگاه کنید.\nمشخصات فنی ریمل حجم دهنده اسنس مدل Lash Princess False Lash Effect


سکولاریسم حداقل درچهار معنای روشن و نوع مشخص دارد:\nنوع اول- جدایی دین از دولت:\nآن گونه که احزاب و دولتهای لائیک مانند فرانسه انجام می دهدند و گروهی از روشنفکران لائیک در ایران نیز در پی آن هستند. این شناخته شده ترین معنای سکولاریسم ( ولائیسم ) در ایران است که جمهوری اسلامی رسما با آن در ستیز است.\nنوع دوم - ایدئولوژیک شدن یک دین:\nبه معنای فرو کاستن دین به فهم یا قرائت شاخه ای محدود از معارف دینی. مانند کسانی که دین را تنها ایدئولوژی مبارزه می دانند یا با تراشیدن دین ان را لاغر می کنند و به جای جامعیت دین، کارآمدی آن را در نظر می گیرند.\nهمفکران علی شریعتی متهم به این نوع سکولاریسم هستند چرا که در نهایت دین از صورتی معنوی به صورتی دنیوی تبدیل می شود و مگر سکولاریسم چیزی جز دنیوی شدن زندگی است و مگر با دنیوی شدن دین چیزی از میراث انسان برجای می ماند؟\nاین دو شکل و دو نوع سکولاریسم انواع و اشکال شناخته شده شده آن در ایران هستند و گرچه صورتهای متفاوتی دارند اما در نهایت دین را سکولاریزه می کنند. در سکولاریسم نوع اول دین به معنویت تقلیل می یابد و به کنج خانه و خلوت فرد می رود و در سکولاریسم نوع دوم دین به مادیت تقلیل می یابد و در صورت یک ایدئولوژی سیاسی قدسیت زدایی می شود. اما سکولاریسم انواع دیگر هم دارد. در واقع سکولاریسم گاه از صورت یک ایدئولوژی به شکل یک فرایند (سکولاریزاسیون) در می آید که برخلاف ماهیت اراده گرایانه سکولاریسم جبرگرایانه است.\nنوع سوم – دولتی شدن دین:\nآن گونه که در خلافت های سنی مانند عثمانی و مصر مورسوم بود و امروزه به جمهوری لائیک ترکیه هم به ارث رسیده است و در آن رهبری دینی تابع رهبری سیاسی شد.\nنوع چهارم – جدایی دین از زندگی:\nبه معنای کمرنگ شدن ارزشهای اخلاقی دینی مانند راستگویی، انصاف، عدالت، عقلانیت و... این بار نه در سطح حکومت(نوع اول) یا احزاب (نوع دوم) بلکه در سطح فردیت انسان ها. در واقع نظام جمهوری اسلامی بیش از انکه نگران جدایی دین از دولت باشد باید نگران جدایی دین از فردیت انسان ها باشد.هنگامی که در جامعه ای سران دولت در کذب و تکذیب پیشقدم باشند از جوانان و نسل آینده آنان چه انتظاری می توان داشت ؟ در نوع چهارم سکولاریسم، جامعه به جای حکومت سکولاریزه می شود. حکومت دینی است اما جامعه، دینی نیست. دین از تریبون های رسمی ترویج می شود اما کسی به آن توجه نمی کند چون ترویج دین را نه رفتاری دینی که رفتاری سیاسی و نه خواست خویش که خواست قدرت می داند.\nسکولاریسم در اینجا به معنای قدسیت زدایی و راززدایی از زندگی و همه مظاهر دینی است.در واقع از آنجا که دین و قدرت با هم پیوند می خورند همه عوارض قدرت به دین هم تسری می یایبد. برای دستیابی به قدرت یا توسعه دولت دروغ، اگر مباح نباشد حرام هم نیست. درست برعکس دین که در آن دروغ حرام است پس به تدریج دروغ توجیه سیاسی می یابد و از ارزش دینی فرو می افتد. مدرک دکترا حتی اگر جعلی هم باشد برای خدمتگزاری می تواند ضروری قلمداد شود و با ذبح شرع حیله های عقلی جایگزین اصول اخلاقی شود. رئیس جمهور حاضر می شود فقط برای اینکه حرفش زمین نخورد یا کابینه اش با خروج وزیر کشور مجبور به رای اعتماد نشود چنین وزیری را در دولت حفظ کند. سکولاریسم تنها به معنای نفی حکومت دینی نیست، نفی ایمان و اخلاق دینی هم نوعی سکولاریسم است و از قضا عمیق ترین نوع آن.\nمحمد قوچانی سردبیر مجله توقیف شده شهروند\nبخشی از سرمقاله شماره 70 مجله توقیف شده شهروند\nاصلا این دین جه ربطی به دولت یا زنده‌گی دارد؟ دین مثل مسواک شخصی‌ست. هرکس مال خودش را دارد و به دیگری هم ربطی ندارد!


با یک ساعت تمرین روزانه نابغه شوید – مجله لنز۲۴\nدر واقع تحقیقات بسیاری نشان می‌دهند که شاید بهره بردن از استعداد ذاتی برای رسیدن به نتایج خارق‌العاده، شرطی لازم باشد اما به تنهایی نمی‌تواند در این مقوله کفایت کند. بسیاری از موفقیت‌های عظیم در گرو تفکر مثبت، عادات صحیح و تمرینات متمادی است. به تعریف عموم مردم ون‌گوگ، موتزارت و ماری کوری از نوابغ تاریخ به شمار می‌روند اما مسلما آنها نیز یک شبه به نقاش، موسیقیدان و شیمیدان تبدیل نشده‌اند. آنها با تکیه بر استعداد ذاتی، روزشان را به تفکر، مطالعه، تحقیق، تمرکز و فعالیت اختصاص داده و مسیر پیشرفت را قدم به قدم طی کرده‌اند تا به نتایجی باور نکردنی برسند. تا جایی‌که دستاوردهایشان در تاریخ غیر قابل دسترسی به یادگار باقی مانده است.\nمنبع: با یک ساعت تمرین روزانه نابغه شوید\nتلاششخصیت‌هاکسب و کارموفقیتنابغهیک ساعت تمرین روزانه


تنهاترین ستاره را ببینید+عکس • سایت آزمون دکتری\nسایت آزمون دکتری > اخبار پی اچ دی آزمون > تنهاترین ستاره را ببینید+عکس\nسایت آزمون دکتری ( www.PhdAzmoon.Net ) – تلسکوپ فضایی اسپیتزر و کاوشگر وایز ناسا یک ستاره جوان تنها را در جاده کیهانی و به دور از هرگونه جسم سماوی شناخته شده مشاهده کرده‌اند که تحت یک جهش رشد فوق‌العاده قرار دارد.\nبه گزارش پی اچ دی آزمون به نقل از ایسنا به نقل از فیزورگ، این جسم غیرعادی موسوم به CX330 اولین بار به شکل یک منبع نور پرتوی ایکس در سال ۲۰۰۹ توسط رصدخانه چاندرای ناسا مشاهده شد. مشاهدات بیشتر نشان داد که این جسم همچنین نور مرئی نیز منتشر می‌کند؛ اما این اطلاعات برای دانشمندان کافی نبود.\nآن‌ها با مقایسه داده‌های سال ۲۰۱۰ این کاوشگر با اطلاعات جمع‌آوری شده توسط اسپیتزر در سال ۲۰۰۷ مشخص کردند که احتمالا یک ستاره جوان باعث ایجاد این انفجار برای چندین سال بوده است. در حقیقت، درخشش ستاره مذکور در این دوره سه‌ساله چند صد برابر افزایش یافته بود.


روش های پرداخت | فاتح فام سپاهان\nپرداخت با واحد فروش\nدر استفاده از این روش کافیست با واحد فروش ما در ارتباط باشید و لیست سفارشات خود را به این عزیزان ارائه نمایید. سفارشات شما در اسرع وقت برای شما ارسال خواهند شد. برای پرداخت نیز می توانید از روش های مستقیم استفاده نمایید.\nدر این روش از خرید، می توانید سفارشات خود را به صورت آنلاین از وب سایت انتخاب نمایید. فاکتور شما به صورت آنلاین صادر خواهد شد و بدون هیچ دغدغه ای قادر به پرداخت فیش واریزی می باشید. سپس تنها کافیست فیش واریزی را از طریق منو ارسال فیش برای ما ارسال نمایید.