گفتگو با دکتر مرداسی در مورد اقتصاد سیاسی روابط ایران و ترکیه - اندیشکده مرصاد\nگفتگو با دکتر مرداسی در مورد اقتصاد سیاسی روابط ایران و ترکیه\nمصاحبه ها ، فعالیت ها ، ترکیه و قفقاز ، فعالیت های میز اقتصاد سیاسی ، میزها ، میز اقتصاد سیاسی\nگفتگو با آقای فیصل مرداسی، دکتری مدیریت راهبردی و پژوهشگر حوزه اقتصاد در مورد اقتصاد سیاسی روابط ایران و ترکیه\nاندیشکده مرصاد قریب به یک سال است که مطالعاتی بر روی پروندۀ اقتصاد سیاسی و اسلام بازار آغاز نموده است. در این چهارچوب، ترکیه یکی از نقاط کلیدی در اقتصاد سیاسی روابط ما با جهان اسلام تلقی می شود؛ به‌عنوان کشوری که می‌تواند نماینده اسلام بازار در جهان باشد آناتولی چه در سطح دولتی و چه در لایۀ فرودولتی سوژه‌ای مهم برای مطالعه و سیاست‌پردازی و کنشگری است. به همین بهانه دو تن از کارشناسان اندیشکده، مسعود صدرمحمدی و حمید عظیمی، گفتگویی ترتیب داده اند با یکی از چهره‌هایی که هم در سطح نظری و هم در سطح عملی ورود جدی به حوزۀ تجارت و روابط اقتصادی ایران و ترکیه دارد. میهمان این گفتگو آقای فیصل مرداسی، دکتری مدیریت راهبردی و پژوهشگر حوزه اقتصاد است که تا سال 1390 ریاست مرکز ملی فرش ایران را نیز در کارنامه داشته است. او در سال‌های اخیر یکی از صداهای منتقد مسیر روابط اقتصادی ایران و ترکیه بوده است. گفتگوی چالشی پیش رو تلاشی است برای در کنار هم قراردادن دیدگاه‌های مختلفی که می‌تواند به پدیدۀ اقتصاد و اسلام آناتولیایی در کشور وجود داشته باشد.\nعظیمی: در ابتدا دوست داشتیم به‌عنوان مدخل بحث، خودتان مروری داشته باشید به نقاط درگیری‌تان با موضوع موردبحث، چه در حیطه نظری و چه در حیطه عملی، و به تجربه‌تان در این حوزه و مسیری که خودتان با آن مواجه بودید اشاره کنید، تا نسبت شما با موضوعی که خودتان در متن آن قرارگرفته‌اید روشن شود… تا بعد برویم سراغ سؤالات جزئی‌تر.\nمرداسی: من توضیحاتی را به‌عنوان مدخل خواهم گفت، ولی فکر می‌کنم با توجه به زمینه تحقیقتان، شما با سؤالاتتان می‌توانید هم به بحث جهت دهید و هم بهتر از بحث نتیجه بگیرید. لذا من به سؤالات شما نگاه مهم دارم، تا با سؤالاتتان جهت بدهید به‌جایی که بتوانیم از آنچه که تجربه یا مطالعه کردیم بحث خوبی دربیاید. و الا خود من الآن دسته‌بندی خیلی دقیق و منظمی [ندارم]، چون دقیقاً نمی‌دانستم شما دنبال چه موضوعی هستید؛ خیلی نمی‌خواهم با دسته‌بندی خودم جلو بروم. می‌خواهم با سؤالاتتان خودتان به بحث جهت بدهید.\nبه‌عنوان مدخل موضوع خدمتتان عرض کنم که ترکیه یک تفاوتی با کشورهای منطقه برای ما دارد. ترکیه مثل عربستان برای ما نیست. ترکیه یک کشوری است که – اگرچه یک مقداری در این موضوعی که می‌خواهم به آن اشاره‌کنم قدمت وجود دارد – اما من اسمش را می‌گذارم یک رقیبی که ایران ضعیف برایش خیلی مطلوب است. حالا ایران ضعیف، ایرانی است که در سیاست‌گذاری ضعیف باشد، اقتصادش مصرف‌کننده باشد. انقدر ضعیف نباشد که نتواند خوب بخرد، [بلکه] ضعیف در تدبیر باشد، وگرنه مصرف‌کننده خوبی باشد که یک بازار بزرگی برای محصولاتش باشد و او در این نگاه تدبیر می‌کند. منظورم این است که در تضعیف جایگاه ایران تلاش هم می‌کند، نه صرفاً یک نگاه رقابتی که تلاش می‌کند گوی رقابت را برباید، نه! یک رقیبی است که تلاش می‌کند رقیبش ضعیف بشود. و این ضعیف بشود در این آیتم‌هایی بود که برای شما برشمردم.\nاین از جهت‌گیری‌های سیاسی قابل‌رؤیت است، از جهت‌گیری‌های اقتصادی قابل‌رؤیت است. مثلاً فرض کنید این کشور رقیب جدی ما در عراق است، یعنی بااینکه ما در عراق خیلی زجر دیدیم، خیلی زحمت کشیدیم، خیلی بها دادیم، ولی حضور ما در آنجا حضور اقتصادی همتراز حضور سیاسی و امنیتی نیست. تأکید من روی اقتصاد است، این را به‌عنوان باید بگویم که دامنه نفوذی که در آن «کالا» نباشد، زیاد آن را پایدار نمی‌دانم. یعنی اگر لبنانی کالای ایرانی مصرف نکند، خیلی دلم خوش نمی‌ماند به این‌که دامنه نفوذ ایران به مدیترانه رسیده است. این را از سر دلسوزی می‌گویم. این را از سر این می‌دانم که ما هرکجا زحمت کشیدیم، این را حق طبیعی‌مان، و نه استثمار گونه، که کالای ایرانی باید مصرف شود. کالای ایرانی باکیفیت، کالای ایرانی ارزان‌قیمت، کالای ایرانی مناسب، یعنی همه این [الزامات] را کنارش می‌گذارم. لذا می‌بینم در عراق و حتی در سوریه، جنس مصرفی کشور ترکیه جایگاه پرنفوذی دارد. درحالی‌که فرق ایران با ترکیه در این است که ایران صادقانه، دلسوزانه، پول به دست، جان بر کف، رفته آنجا زحمت‌کشیده، برعکسش ترکیه اصلاً این‌طور نبوده، ترکیه اسلحه به دست، تهاجمی‌محور آمده، ضربه زده، ولی کالایش آنجا است؛ و این اصلاً موردپذیرش نیست. ترکیه تمام تلاشش را می‌کند که ازنظر اقتصادی حضورش را پررنگ کند، و این پررنگی به بهای بیرون کردن ایران است.\nدر این موضوع متأسفانه، ترکیه قدرتمندتر است، در نگاه بازاری، در نگاه تاجر مسلکی، در نگاه بازاریاب موفق، او از ما موفق‌تر است و می‌رود و با کمک دولتش تمام تلاشش را می‌کند که بازار را به دست بیاورد. درحالی‌که ما دو ضعف داریم، هم ضعف تاجر مسلکی و بازاریابی محورمان است؛ بخش تجار ما در این قضایا ضعیف هستند. و دوم این‌که دولت هم زمینه‌ساز نیست، یعنی در تعرفه‌ها، در قراردادهای فی‌مابین. در این کشورها کاری کند که زیرساخت‌های مقرراتی به‌گونه‌ای باشد که ایرانی بتواند راحت برود و کالاهایش را به‌طرف عراقی، به‌طرف سوری، به‌طرف لبنانی برساند. یعنی ما این دو ضعف را داریم. او برعکس، این دو قوت را دارد. هم تاجرش تاجر باتجربه‌ای است، هم دولتش دولت موفقی است در این موضوع، و هیچ نقصی در این موضوع ندارد.\nپس نگاه من الآن به ترکیه است که تلاش می‌کند در رقابت با ایران، با تضعیف ایران، جایگاه خودش را در منطقه تحکیم بخشد. او به‌خوبی می‌داند که با حضور اقتصاد محور، دامنه نفوذش رشد می‌کند، بلوغ پیدا می‌کند و پایدار می‌شود. درحالی‌که کشور ما متأسفانه یک گسستی بین نهاد امنیتی، نهاد نظامی و نهاد اقتصادی وجود دارد و این گسست بسیار برای ما هزینه‌ساز و تلخ است.\nمی‌خواهم به فضای ذهنی اشاره کنم که الآن به‌صورت نرم در جامعه ما شکل می‌گیرد، وقتی ما می‌گوییم ایران در سوریه حضور دارد، چون کالای ما حضور ندارد، چون تجار ما آنجا وجود ندارند، مردم از حضور ما تلقی هزینه می‌کنند و این از حیث تبدیل کردن این قدرت نرم به قدرت واقعی و بالفعل، برای ما موفقیت‌آمیز نبوده است. یعنی وقتی به دریای مدیترانه رسیدیم، ایرانی فکر می‌کند که رسیدن ما همه‌اش هزینه است؛ درحالی‌که اگر تاجر ما هم می‌آمد آنجا، اگر نمایشگاه‌های ما آنجا دایر می‌شدند، این تلقی تبدیل می‌شد به این‌که حضور ما سودآور است، باعث ایجاد بازار برای مردم ما شده است.\nمثال می‌زنم، الآن اگر مرزهای خروجی‌مان به سمت عراق آسیب ببیند، کلی تاجر داریم در مرزهای کشورمان که دادشان درمی‌آید که امرارمعاش ما از صادرات به عراق است. این خیلی باارزش است. یعنی می‌دانند حضور ما در عراق، این است که کلی آدم هستند که آنجا دارند امرارمعاش می‌کنند و اقتصادشان دارد می‌چرخد و باارزش است. این باید بزرگ شود و متأسفانه در این مسئله ترکیه از ما جلوتر است و هرکجا از ما جلوتر است، به ما ضربه می‌زند، به معنای پشت پا زدن به توان ما، برای این‌که ما در آنجا نباشیم.\nیک مثال عینی برایتان می‌زنم. همین الآن قبل از این‌که شما با من تماس بگیرید، یک عراقی با من تماس گرفت و از من یک کالا را طلب کرد. آن کالا باکیفیت است، یعنی خیلی کالای باارزشی است در کشور ما، نمی‌خواهم اسم بیاورم، یعنی از حیث کیفیت، برند است. به من می‌گوید شما می‌توانید برچسب نزنید؟ [می‌گویم] چرا برچسب نزنم؟ می‌گوید آنجا به اسم ایرانی نمی‌توانم خوب بفروشم. این یعنی ضعف. می‌خواهد برچسب ترکی یا برچسب سعودی به آن کالا بزند، چون رقیب ما در آنجا ترکیه است و عربستان است، نه ترکیه هم نیست، عربستان است و چین. این معنایش این است که حضور ما در عراق نتوانسته این فضا را ایجاد کند که من به‌راحتی جنسم را با سربلند بفروشم، درحالی‌که کیفیت جنس من بالا است، قیمتش هم مناسب است.\nعظیمی: چرا اسم کالا را نمی‌آورید؟ ملاحظه‌تان چیست؟\nمرداسی: ما یک مصاحبه کلی داشتیم. کالا پارچه است، یک پارچه منسوج نبافته است.\nعظیمی: ما دنبال مصادیق عینی‌تر در این صحبت هستیم. چون کلیاتی که می‌فرمایید در سطح توصیف، به نظرم خیلی ابهامی در آن وجود نداشته باشد، این‌که برای نفوذ داشتن، کشیده شدن ارتباط به لایه اقتصادی ضروری است، این‌که ترکیه رقیب ما است در این حوزه‌هایی که مشترک است بین ما و آن‌ها. اما بحث اینجا است، به فرض تمام این موارد درست، اما روی مصادیق که بخواهیم حرف بزنیم، چه مصادیقی برای این‌ها داریم. یعنی برای خود من، تجربه عینی شما در این فضا مهم است، به‌عنوان کسی که هم در حوزه تجاری به شکل واقعی وارد صحنه شدید و احیاناً جزئیات را می‌داند، هم این‌که به‌تدریج برویم به سمت این نتیجه‌گیری که خوب همه می‌گویند که این پیوست اقتصادی داشتن برای نفوذ منطقه‌ای برای ما ضرورت دارد، اما مهم این است که این پیوست را از چه منبعی بتوان تأمین کرد، یعنی مشخص شود که ما تمرکز و منابعمان را از کجا برداریم و روی این بحث بگذاریم تا بتوانیم تغییر بدهیم.\nمرداسی: من متوجه شدم. باز برگردیم به ترکیه و بعد با مصادیق خدمتتان عرض می‌کنم. خواهش من این است که بدانید آنچه برای شما بدیهی فرض می‌شود، تصور کنید برای دولت‌مردان و سیاست‌گذاران ما چندان هم بدیهی و ملموس نشده است.\nعظیمی: وقتی شما می‌گویید نفوذ اقتصادی خوب است، در این شکی نیست. بحث بیشتر در تعارض‌ها است. یعنی باید مشخص کنیم این در تعارض با چه چیزی است، جنبه سلبی بحث روشن شود. مثلاً بگوییم شما اینجا نفوذ اقتصادی می‌خواهید باید یک‌چیزی بدهید که این نفوذ به دست بیاید. وقتی آن هزینه‌ها برای رسیدن به یک هدف لیست می‌شود، آنجا است که تازه تصمیم‌گیر به‌صورت واقعی با موضوع درگیر می‌شود که من باید تصمیم بگیرم از یک‌چیزی بگذرم تا یک‌چیزی به دست بیاورم. اگر وارد این لایه بشود، بله می‌توان گفت که آن نقاط بدیهی کنار می‌روند و واقعاً به مسئله می‌رسیم، مسئله‌ای که سیاست‌گذار هم طبعاً با آن درگیر است.\nمرداسی: من تحلیل خودم را می‌گویم، شما باز با سؤالاتتان جهت بدهید. فهم من این است که سیاست‌گذار ترک و اصلاً از خود آقای اردوغان گرفته تا سیستم تصمیم‌گیری‌اش، یعنی به شخص خودش را حتی شما ملاک قرار بدهید، آن‌ها خیلی نگاهشان نگاه کاسب‌کارانه و تجاری و اقتصادی دقیق و عملیاتی است.\nعظیمی: از نظر شما این مسئله فی‌نفسه بد است؟\nمرداسی: نه بد نیست، می‌خواهم با دولت‌مردان خودمان مقایسه کنم. می‌خواهم مقایسه کنم که آن‌ها در رقابت با کشور ترکیه این ضعف را دارند. مثلاً فرض بفرمایید واقعاً آقای روحانی و مدیران پیرامونش این فهم دقیق و ملموس را ندارند که مثلاً ما می‌خواهیم عراق برویم، چه نقش اقتصادی دقیقی در عراق می‌توانیم انجام بدهیم و تجار ما، تولیدکنندگان ما گیرشان کجا است و چطور می‌توانیم آن‌ها را حل کنیم. یعنی آن‌ها عمدتاً یک کار سیاسی و یک کار نظامی انجام می‌دهند، یک عده دیگری که جدا از هم هستند و فهمی باهم ندارند، باید کار اقتصادی بکنند. درحالی‌که در ترکیه این‌گونه نیست. این رابطه به‌قدری هماهنگ است که وقتی مثلاً رجب‌بیگ اردوغان می‌نشیند با طرف ایرانی یا با طرف عراقی می‌نشیند، زود وارد فاز تجاری می‌شوند که ما چه می‌خواهیم بکنیم، چه کمکی می‌توانیم به شما بکنیم، شما هم چه کاری باید برای ما انجام دهید، تعرفه‌ها را آن‌طور کنید، گمرک را این‌طور کنید، ترانزیت را این‌طور کنید، کامیون‌های تجار ما می‌خواهند داخل بیایند اجازه دهید، الآن عراقی‌ها در مرز ورودی اجازه نمی‌دهند کامیون‌های ایرانی وارد شده و تا مقصد جنس را تحویل بدهند. حتماً باید پشت‌به‌پشت جنس را جابجا کنند.\nمنظورم این است که طرف ترک در این قضیه خیلی مهارت و ریزبینی و دقت بالاتری دارد به همین خاطر تجار و تولیدکنندگان ما در عراق گرفتاری‌هایی دارند که حل نمی‌شود.\nعظیمی: خوب به آن تعارض برسیم آقای مرداسی. الآن یک تعارضی وجود دارد. شما در بحث اقتصاد سیاسی هم با این موضوع مواجه هستید. شما یا باید امتیاز اقتصادی بدهید، وفاداری سیاسی بخواهید؛ یا امتیاز سیاسی بدهید، سود اقتصادی بخواهید. این‌ها ضرورتاً همه‌جا قابل‌جمع نیست. چیزی که ما از رفتار ترکیه می‌فهمیم، این است که ترکیه، به همان دلیلی که عرض کردم، اساس سیاستش از دل بازار درآمده و این بازار است که حاکم بر دولت است، نه بالعکس. یا حداقل به لحاظ تاریخی این‌طور شروع‌شده است؛ حالا این‌که این تعادل عوض شود یا نه، یک مسئله ثانویه‌ای است. لذا این بازار است که به دولت تحمیل می‌کند که روابط سیاسی‌اش را چطور بچیند که این بازار سود کسب کند؛ در ورود‌های منطقه‌ای‌اش، در روابط داخلی‌اش، در روابطش با ایران و بقیه کشورها.\nبرای ما موضوع برعکس است. ما نگاه می‌کنیم که لوازم اعمال قدرت و حضور قهری‌مان در یک حوزه چیست، اگر لازمه اقتصادی هم داشت، یعنی انتفاع اقتصادی و امتیاز اقتصادی باید به کسی برسانیم هم می‌رسانیم؛ ولی قدرت و نفوذ سیاسی می‌خواهیم. این عیناً در عراق قابل‌مشاهده است. یعنی ما به لحاظ سیاسی در حوزه احزاب و قدرت سخت و این‌ها، خب ترک‌ها از پس ما برنیامدند، آخرین کاری که تازه به‌صورت مشترک با خیلی از قدرت‌های منطقه‌ای سعی کردند در عراق راه بیندازند، بحث طارق الهاشمی و امثال این‌ها بود. می‌خواهم بگویم حاق بحث اقتصاد سیاسی همین است.\nمرداسی: این طرز تلقی که الآن شما اشاره کردید می‌تواند ناقص باشد که آقایان مسئول ما را به این طرز تلقی رسانده که مثلاً اولویت ما نفوذ امنیتی و نفوذ سیاسی است. درحالی‌که من می‌خواهم به شما بگویم ورود اقتصاد شما، نفوذ سیاسی و امنیتی شما را پایدار می‌کند.\nعظیمی: بله، به شرطی که در ازایش امتیاز سیاسی ندهیم.\nمرداسی: نفوذ امنیتی بدون نفوذ اقتصادی ابتر ماندن آن است و به‌مرورزمان می‌تواند از بین برود. لذا کاملاً مشخص است که ما برای این وزن بزرگی قائلیم که در اهداف سیاسی عراق نفوذ پررنگی داریم، و برایمان مهم است. می‌خواهم به شما بگویم این تلقی ایراد دارد، چون اگر منتهی نشود به نفوذ اقتصادی، می‌تواند به‌مرور از بین برود یا فاقد ارزش باشد، یا حداقل در کشور خود ما، می‌تواند روی این نفوذ سیاسی، جبهه‌گیری صورت بگیرد. نفوذ شما در جامعه عراق مستلزم خرج کردن است، درحالی‌که اگر اقتصاد می‌آمد کنارش قرار می‌گرفت و مردم ما می‌دیدند که بیست میلیارد دلار به آنجا صادرات داریم و زندگی تجار و تولیدکنندگان زیادی به صادرات به عراق گره‌خورده است، انقدر در اینجا با دید منفی به ورود ما به عراق نگاه نمی‌شد. این نگاه منفی در داخل را دست‌کم نگیرید. این نگاه منفی انقدر می‌تواند ایجاد مشکل کند که خودش تبدیل به یک آسیب بزرگ شود.\nالآن چرا در جریان بحران آب خوزستان می‌بینید که همه دنبال این هستند که آیا شما دارید به بصره آب می‌دهید؟ درحالی‌که وابستگی بصره به آب ایران، می‌تواند یک محل سودآوری بزرگ باشد؛ ولی الآن مردم به این نگاه می‌کنند که شما آب را دارید می‌برید به بصره، فیلم‌هایی که گاهی می‌آید را می‌بینم. سیاست‌گذاران و دولت‌مردان ما نباید بگویند ما باید بین این دو، یکی را انتخاب کنیم.\nعظیمی: به نظرم اگر بتوان وارد جزئیات بیشتری در بحث شد [بهتر است]. چون آقای دکتر صدرمحمدی هم به جمع ما پیوستند، دوست دارم اگر ایشان هم نقطه‌نظری در این موضوع دارند بفرمایند. ولی باید به این بحث برگردیم.\nمرداسی: من به ترکیه برگردم. ترکیه همان‌طوری که به شما اشاره کردم یک کشوری است که یک جنبه از ضرر و زیانی که می‌تواند به ما تحمیل کند این است که ما از توسعه روابط تجاری‌مان خوشحال شویم ولی غافل شویم از این‌که در چه بستری این روابط گسترش می‌یابد. آیا ما به او انرژی بدهیم، مواد اولیه بدهیم، بعد از او کالای مصرفی بگیریم؟ این بدترین نوع رابطه‌ای است که در حال تقویت و توسعه است و می‌توانیم ایراد بسیار بزرگی به آن وارد کنیم. ترکیه تلاش می‌کند که از بازار 80 میلیونی ما به‌عنوان یک بازار مصرف استفاده کند، و از انرژی ما هم به‌عنوان یک منبع برای حیات خودش استفاده کند.\nمن بدم نمی‌آید که ترکیه از ما انرژی و مواد اولیه ببرد، از این‌که در این 7-8 سال این آمار کاهش پیداکرده و از 10 میلیارد دلار رسیده به عدد بسیار پایین، ناراضی هستم. دوست دارم ترکیه از حیث انرژی به ما وابسته باشد یا حتی ترکیه هاب ما باشد، چون ترکیه دوست دارد هاب انتقال انرژی به سمت اروپا باشد، و دوست دارم که مرکز ثقل این هاب هم ایران باشد؛ اما از این‌که ما به او انرژی بدهیم، نفت بدهیم، گاز بدهیم و صرفاً به ما کالای ساخته‌شده مصرفی بدهد و این کالاهای مصرفی بشوند رقیب کالاهای صنعتی ایران و تولیدکننده ایرانی را زمین‌گیر کند، همان کاری که [شرکت] حیات در ایران دارد انجام می‌دهد، این را همان جریان رقابت تخریبی می‌بینم. که بیاید در ایران کالای مصرفی به ما بدهد و واحدهای تولیدی ما زمین‌گیر شوند و اقتصاد ایران متوجه این موضوع نشود. شما ببینید حیات در ایران دارد چکار می‌کند؟ الآن واحدهای دستمال‌کاغذی ما چقدر از ورود این مجموعه در ایران آسیب دیدند؟\nعظیمی: آقای صدر شما نکته‌ای ندارید؟\nصدرمحمدی: سلام‌علیکم، خسته نباشید. عرض سلام و ادب دارم خدمت آقای مرداسی بزرگوار. خیلی استفاده کردم از فرمایشاتشان. یکی از مسائلی که می‌خواستم اشاره و در واقع سؤال بکنم، جنس فعالیت‌های اقتصادی ایران و ترکیه است. مثلاً ترکیه وقت می‌بینیم که سطح حضورش در آفریقا، آسیای مرکزی، در خود اروپا، در ایران، در خاورمیانه، و جنس حضور ایران، می‌بینیم که ترکیه به سمت کالاهای مصرفی که بازار عمده دارد حرکت کرده، ولی ایران همیشه در سطح مواد پتروشیمی و این‌ها متأسفانه توقف کرده است و حتی محصولاتی مثل محصولات باغی، کشاورزی، که ما می‌توانستیم قدرت رقابتی بالایی داشته باشیم، باز میدان را به طرف مقابل سپردیم. این تفاوت در سبد تولیدی ما چقدر نقش دارد در نوع رقابت ایران و ترکیه؟\nو دوم این‌که اساساً دلیل این حجم عقب ماندن ایران در حوزه تولیدات مصرفی چیست و بالاخره این عقب‌ماندگی را چطور می‌توان جبران کرد؟\nسؤال سومی این بین پیش می‌آید که آیا ما این توان را داریم که از این وضعیت استفاده هم بکنیم؟ یعنی مثلاً آن اتفاقی که در مسئله روسیه افتاد، که تولیدات ما با برچسب ترک می‌رفتند، مثلاً در حوزه برندینگ بتوانیم تولیدکننده ترک را وارد ایران کنیم، به‌شرط این‌که فنّاوری خودش را بیاورد و بعداً این فنّاوری را به نفع ایران مورداستفاده قرار دهیم. آیا این متد را شما تأیید می‌کنید؟ فکر می‌کنید نتیجه‌ای به همراه داشته باشد؟\nمرداسی: خدمتتان عرض کنم، البته این حرف کلی است ولی واقعیتش در مورد ترکیه شدیدتر است، ولی من به‌شدت موافق هستم با جذب سرمایه‌گذار ترک در قالب جذب فنّاوری، در قالب سرمایه‌گذاری در رشته‌هایی که سرمایه‌گذار داخلی نداریم، نفت، گاز، معادن، و این‌که حتماً باید نگاه صادراتی به کالای ساخته‌شده در قبل سرمایه‌گذاری باشد، نه صرفاً تأمین بازار داخلی. مثلاً حیات کیمیا، به‌صورت نمونه می‌گویم چون آقای عظیمی گفتند مصداق بیاورید، حیات کیمیا آمد در کشور ما سرمایه‌گذاری کرد و متعهد شد بخشی از تولیداتش را صادر کند، درحالی‌که در این مدت هیچ‌گاه به این عمل نکرد و هر چه تولید کرد را بعد از ضعیف شدن و از بین رفتن تولیدکنندگان داخلی، از بازار مصرف داخلی استفاده کرد.\nانتظارم از سیاست‌گذار ایرانی این است که از ترکیه استفاده کند برای سرمایه‌گذاری در موضوعاتی که سرمایه‌گذار داخلی نداریم و نه اینکه در محصولاتی که تولیدکننده ایرانی خوبی داریم، تولیدکننده ترک قدرتمندی را بیاوریم تا همان چیزی را که داریم هم از بین ببرد. شما اشاره کردید که مثلاً چرا ما در قطر این‌طور کردیم. باور بفرمایید بخش عمده‌اش مربوط به دولت است. یعنی دولت در این‌که بخش خصوصی را هدایت کند، حمایت کند، فشار بیاورد که تو برو و در روسیه این کار را برای من انجام بده، آن کار را انجام بده، متأسفانه ضعیف هستند.\nشما اشاره کردید که سیاست ترکیه از دل بازار درمی‌آید. اما سیاست ما از دل سیستم سیاسی- امنیتی درمی‌آید و این ایراد وجود دارد و این سیاست متوجه نشده که اقتصاد بخش لاینفک امنیت است. این جمله من خیلی نکته مهمی است و اگر سیاست‌گذار ایرانی متوجه شود که جنس ایرانی وقتی وارد قطر شد، یعنی این امنیت درگیر می‌شود. همه این حرف‌ها را می‌زنند، ولی این حرف تبدیل به عمل نشده، تبدیل به چیزی نشده که در عمل خودش را نشان بدهد. به همین خاطر باوجودی که بخش خصوصی‌مان ضعف‌هایی دارد، اما دولت ما هم در حمایت از او، در هدایت او، در سیاست‌گذاری او متأسفانه مشکل دارد. یعنی یک گسست وجود دارد بین این‌که تولیدکننده ما چه می‌کند و دولت ما چه می‌کند. شما در جریان قطر بگردید، این مسئله به یک تفاهم‌نامه مشترک تجاری برای کاهش تعرفه‌ها، برای تنظیم روابط تجاری منتهی نشد که بر اساس آن بستر تولیدکننده‌های ایرانی بتوانند سر بخورند و در بازار قطر حضور مستمر پیدا کنند. این توافق‌نامه‌ها، این موافقت‌نامه‌های همکاری، این کاهش تعرفه‌ها، اصلاً اساس کار است. خیلی مهم است. درحالی‌که ترکیه می‌رود زود با قطر یک موافقت‌نامه تنظیم کرده و زود تعریف می‌کند فلان کار را ما باید بکنیم. درحالی‌که ما متأسفانه این کار را انجام نمی‌دهیم. این یک نکته.\nحالا بماند که تولیدکننده ما هم مشکل دارد، نقدینگی ندارد؛ از این چیزهایی که دائماً در مورد آن می‌شنوید، من نمی‌خواهم خیلی این بحث را درگیر آن کنم که چرا تولیدکننده ما در این فضای تحریمی، نمی‌تواند با این تولیدکننده ترک در بازار آفریقا یا در بازار خاورمیانه رقابت کند. نمی‌تواند رقابت کند به خاطر این‌که هزار و یک دردسر دارد درحالی‌که طرف ترک این مسائل را ندارد. طرف ترک دسترسی به نقدینگی ارزان‌قیمت دارد، تولیدکننده ما این دسترسی را ندارد. تولیدکننده ما دسترسی به فنّاوری ندارد، تولیدکننده ترک دسترسی راحت به فنّاوری خیلی بالا دارد. مواد اولیه طرف ایرانی با هزار چرخش وارد کشور بشود، درحالی‌که تولیدکننده ترکی اصلاً این مشکل را ندارد. این‌ها چیزهایی است که همه به شما می‌گویند، من خیلی نمی‌خواهم در این مسائل ورود کنم. ولی به نظرم اگر روی حداقل چیزهایی که ما می‌توانیم انجام بدهیم و انجام نمی‌دهیم تمرکز کنیم، بهتر باشد.\nعظیمی: می‌خواهم روی این بحث برگردیم که در یک مقیاس بلندتری سیر روابط سیاسی ایران و ترکیه را مروری کنیم و به جمع‌بندی برسیم که آیا این روابط درمجموع به سمت همگرایی دارد می‌رود یا واگرایی؟ به نظر خود شما مهم‌ترین نقاطی که به سیر این تحولات در روابط دو طرف معنا بخش است، چیست؟ کدام نقاط را خودتان احیاناً مستقیم با موضوع درگیر بودید و می‌توانید یک دیدگاهی نسبت به کنه اتفاقات درونش بدهید؟ ادبیات طبعاً برای ما هم از واسطه ادبیات ژورنالیستی و علمی دسترسی وجود دارد. اگر بخواهید یک مروری کنید، به نظرتان مهم‌ترین تحولاتی که در سه چهار دهه اخیر اقتصاد سیاسی ایران و ترکیه را رقم‌زده چه بوده است؟ می‌خواهم درنهایت با تصویری که خودمان داریم یک مقایسه‌ای انجام دهیم.\nمرداسی: من دو سه مؤلفه می‌آورم. یک مؤلفه مهمی که تا قبل از تحریم خیلی مهم بود و باعث می‌شد که رابطه لبخندهای ژکوندی بین دو کشور برقرار باشد، بحث انرژی بود. وابستگی ترکیه به انرژی ما و عدم میل ترکیه به وابستگی به انرژی روسیه، این یک مؤلفه مهمی بود که باعث می‌شد ترکیه یک وابستگی به ما داشته باشد. متأسفانه چند نکته این محل اتصال قدرتمند را ضعیف کرده. یکی جریان تحریم است که ترکیه الآن جرئت دارد برداشت کند که می‌تواند بدون انرژی ایران هم تنفس کند، بدون جریان ترس از وابستگی به روسیه. ولی فعالیت این کشور در لیبی، و ارتباط تنگاتنگی که با آذربایجان پیداکرده که به ضرر سنگین ما است.\nعظیمی: نفت کردستان هم که هست.\nمرداسی: بله، کردستان، نفت سوریه. عرضم این است که قبلاً یک اتصالی بین ما برقرار بود، این اتصال مهم بود، هم به دلیل این‌که نزدیک بودیم، هم ارزان بود، هم ترکیه نمی‌خواست خیلی به روسیه وابسته باشد، این در حال کم‌آب شدن است. کشفی که در دریای سیاه صورت گرفته، حالا نمی‌دانم چقدر به نتیجه منتهی شود، ولی درهرصورت یکی از موضوعات تلاش ترکیه برای نفوذ در لیبی، انرژی است.\nنکته دوم که مهم و ناراحت‌کننده است، بازار مصرف ایران است. رشد ترکیه وابسته به صادرات است. یعنی این یک نکته کلیدی است. ترکیه به‌شدت وابسته به صادرات است. یادتان می‌آید بحران کشورهای آسیای جنوب شرقی را؟ چون این‌ها وابسته به صادرات هستند، یک تلاطمی آن‌ها را به‌شدت دچار مشکل کرد. ترکیه ازجمله کشورهایی است که وابستگی بالایی به صادرات و بازارهای مصرفی که کشف می‌کند دارد و هرگونه تلاطم در آن‌ها می‌تواند ایجاد مشکل برای او کند. لذا نگاه ترکیه به ایران، چه از حیث جذب گردشگر، چه از حیث ارسال کالا، یک مؤلفه مهم است که خودش محل بحث است که چه کالایی بیاید و چه ضررهایی می‌تواند برای کشور ما ایجاد کند.\nمی‌خواهم به شما بگویم ترکیه با توجه به جریان انرژی و با توجه به جریان مصرف، که ما تلاش می‌کنیم کالای مصرفی‌اش را نگیریم، طبیعتاً روند بین ما و ترکیه، روند همگرایی نیست. ببینید ترکیه کشور عجیب‌وغریبی است. از آن‌طرف ادا و اطوار رهبری جهان اسلام در اخم‌وتخم به اسرائیل می‌کند، درحالی‌که بزرگ‌ترین نه، ولی پیچیده‌ترین روابط امنیتی، نظامی و دیپلماتیک را با اسرائیل دارد و این روند هیچ‌گاه کم‌رنگ نشده است، حتی در اوج حمله به کشتی ترکیه که ادای مثلاً باز کردن محاصره غزه را درمی‌آورد؛ آن موقع که مثلاً رجب طیب اردوغان دعوای لفظی پیدا کرد با رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر اسرائیل.\nمی‌خواهم به شما بگویم که ترکیه هیچ‌گاه، هیچ‌گاه روابطش را با اسرائیل به خاطر این موضوعاتی که برای ما خیلی مهم است، [مثل] فلسطین و امثالهم، کم‌رنگ نکرده و اگر هم چیزهایی از خودش نشان می‌دهد، فقط و فقط خوراک سیاسی داخلی است.\nعظیمی: این مفروض سنگین و خیلی مؤثری است. ما اگر بخواهیم روی این نقطه صحبت کنیم، فکر کنم برای خودش پرونده‌ای می‌شود. به نظر من برای این‌که بحث جلو برود.\nمرداسی: یک نکته من اینجا اضافه کنم، حیف است که از دست برود. شاید شما بگویید مثلاً فرض بفرمایید سیاست‌گذار امنیتی، نظامی و سیاسی ما متوجه این نکته باشد، ولی آن چیزی که من در عمل می‌بینم واقعاً این نیست. خوشبختانه ایران، من می‌خواهم توصیف کنم نه موضع‌گیری، ایران وقتی می‌گوید اسرائیل نه، این با تمام وجود است. یعنی در دل آن رد بسیاری از منافع اقتصادی هم هست. ولی باید بداند و آگاه باشد در مورد اسرائیل، اصلاً حتی یک‌ذره هم نمی‌تواند به ترکیه اتکا داشته باشد.\nعظیمی: به نظر شما به چه کسی می‌تواند؟ یعنی در این آرایش بازیگرهای منطقه‌ای، من نمی‌خواستم این اندازه وارد لایه سیاسی موضوع بشویم، ولی حال که می‌خواهیم این مسئله را به‌عنوان مفروض بحث قرار دهیم، برای من مهم است که در آرایش سیاسی منطقه وقتی می‌گویید ترکیه قابل‌اعتماد نیست، آیا به‌جای او بازیگر دیگری قرار می‌گیرد که او را قابل‌اعتماد بدانیم؟ یا نه، معنای آن انزوا از محیط است و در کل هیچ بازیگر قبل اعتنایی در سطح دولتی در منطقه داریم یا نه؟\nمرداسی: واقعیت یک جواب کلی می‌خواهم به شما بدهم، ولی می‌خواهم یک اختصاص هم برای ترکیه داشته باشد. مثلاً وقتی اسم عربستان را می‌آوریم، می‌گوییم بله اصلاً اسم او را متحد اسرائیل بگذاریم. اما عربستان یک تفاوتی با ترکیه دارد که نوع رقابت ما با عربستان، با نوع رقابت ما با ترکیه متفاوت است. به همین دلیل نوع رابطه ترکیه با اسرائیل، وقتی می‌خواهم از جنبه اقتصادی نگاه کنم، آسیب‌زننده است. یعنی رابطه عربستان با اسرائیل، برای ما از حیث امنیتی ضربه زننده است، اما می‌خواهم اینجا وجه اقتصادی را پررنگ کنم.\nعظیمی: بالاخره اگر سیاسی است، باید جفتش را لحاظ کنیم. الآن نهایت موضوع این است، چیزی که ما مفروض داریم و شما هم ظاهراً قبول دارید: ترکیه بازیگری است که بازار بیشترین نقش را در تعیین رفتارش دارد. اگر این درست باشد، بازار دشمن ندارد، بازار رقیب دارد. در حوزه قدرت چانه‌زنی، که اساس قدرت بازار است، دشمن خیلی معنا ندارد. چیزی که دشمن در آن معنی دارد، حوزه امنیت سخت و جانی است، که در اینجا دشمن و دوست معنا پیدا می‌کند و آرایش روابط به این سمت می‌رود. این‌که ترکیه با اسرائیل روابط اقتصادی دارد از همان جهت است که بازار تعیین می‌کند با چه کسی و به چه میزان رابطه داشته باشد. به همین دلیل هم در اوج چالش‌هایش با ایران سر پرونده‌هایی مثل عراق و سوریه، با ایران هم رابطه اقتصادی دارد، نه‌تنها رابطه اقتصادی دارد، بلکه خیلی از خرده بازیگرانی که تحت تأثیرش بودند را سعی می‌کرد در روابطش با ایران نرمالیزه کند. چرا؟ چون اقتضای منافع اقتصادی‌اش، تعامل با ایران و بالا نبردن تنش بیش از یک سطحی بود. این دقیقاً همان چیزی است که باعث می‌شود روابطش با اسرائیل هم یک آستانه‌ای داشته باشد.\nمرداسی: من حرف شما را گرفتم و تأیید می‌کنم. حرف کاملاً درستی است. فقط می‌خواستم این وجه را پررنگ کنم که کشوری که در موردش صحبت می‌کنیم، کشوری است که چون نگاه رقابت تخریبی با ما دارد، اصلاً ورودش به جریان آذربایجان برای ما در آینده خیلی دردسر آور خواهد بود، خواستم این جنبه‌اش را پررنگ کنم که این کشور همه نوع است. یعنی یک کشوری است که همه نوع رنگی دارد، خیلی قابل [اطمینان نیست]، حالا نمی‌توان این حرف را زد. چون شما فرمودید بازار دشمن ندارد. او حاضر است برای بازار خودش هم هیچ‌گونه وجه دشمنی با ما بروز ندهد و تا الآن هم خیلی سعی کرده پا روی دم ما نگذارد. ما هم البته از سر ناچاری خیلی تلاش می‌کنیم در سوریه و جاهای دیگر پا روی دمش نگذاریم.\nعظیمی: دوست دارم آن سؤال من یک جوابی بگیرد که شما یا کلاً معتقدید که ما هیچ بازیگر دولتی در سطح منطقه نداریم که قابل‌اعتماد باشد در سطح سیاسی و اقتصادی توأمان، همه این بسته را باهم بخواهیم ببینیم. یا قائلید که وقتی می‌گوییم ترکیه نه، دیدمان به ترکیه منفی است و می‌خواهیم رویکرد واگرایانه‌ای با او توصیه کنیم، می‌گوییم کس دیگری بله، خوب است، با او کار کنیم و جلو برویم، او تجانس بیشتری با اهداف و هویت و منافع ما در سطح داخلی و منطقه‌ای دارد. چنین گزینشی در ذهن شما است؟ یا نه، نهایتاً به‌نوعی انزوا گرایی منجر می‌شود و این‌که ما بازیگر قابل‌اعتماد در محیط خارجی خودمان نداریم و باید با همه بااحتیاط کامل و یک فاصله‌گذاری تعامل کنیم؟\nمرداسی: صحبت شمارا این‌طوری تکمیل کنم که با نگاه واقع‌گرایانه در این جریان شریک سیاسی- امنیتی قابل‌اعتماد و قابل‌اتکا (چون شما گفتید قابل‌اعتماد، ممکن است بفرمایید مثلاً بشار اسد قابل‌اعتماد است، اما ممکن است قابل‌اتکا به معنای قدرت نباشد، که ما هم بتوانیم به او تکیه‌ای بکنیم) در عالم دولت‌های سیاسی نداریم و نمی‌توانیم هزینه‌هایمان در این مسئله را باکسی به اشتراک بگذاریم. هزینه این مسائل پای ما است. اگر هم کسی در این مسئله کمکی می‌کند، ما باید هزینه‌ای هم پرداخت کنیم تا او مشارکتی برای ما داشته باشد.\nعظیمی: بالاخره همه طرف‌ها باید هزینه کنند، بحث شراکت است. بحث این است که آیا می‌توان روابطی را در سطح منطقه‌ای بنیان گذاشت که منتهی به شراکت‌هایی بشود که طرفین نقش مکمل نسبت به هم پیداکرده و از صرف حالت رقابتی خارج می‌شود. بگذارید عینی‌تر صحبت کنم. اصرارم بر این‌که روابط اقتصاد سیاسی ایران و ترکیه را دوره گذاری کنیم به این دلیل بود که این بالا و پایین سیر را باهم ببینیم که آیا در کل این سیر رفته شده افقی برای همگرایی دارد، یا نه، به دید شما جمع همه تجربیات ما منفی و واگرا است.\nمن اگر بخواهم دوره گذاری کنم 5 نقطه تحول مهم در روابط اقتصاد سیاسی ایران و ترکیه می‌بینم. یکی پروژه D8 است، به‌زعم من موضوع خیلی مهمی است که زیر قاب تاریخ گم‌شده و آن را کمتر لحاظ می‌کنیم. پروژه D8 اربکان و تلاشی که او داشت برای ایجاد یک ائتلاف اقتصادی بین 8 کشور درحال‌توسعه اسلامی، به نظرم یک پروژه خیلی واقعی بود، گرچه به نتایج خیلی واقعی نرسید ولی از نیات طرف مقابل ما تا حد زیادی می‌توانست پرده بردارد که دنبال چه دیدی هستند. کاملاً هم در بافت همان اسلام بازار می‌شد این را فهم کرد. به نظرم این پروژه D8 یک پروژه خیلی مهمی بود که روی زمین نتیجه نداد ولی انگیزه‌های طرف مقابل را تا حد زیادی می‌توانست نشان دهد.\nبعد از D8 بحث تعرفه ترجیحی‌ها به نظرم یک نقطه مهم دیگری بود که فکر کنم از دهه 80 ما، این مسئله به شکل پررنگ‌تر پیگیری شد و ابتدای دهه 90 هم پیاده‌سازی شد.\nموضوع پرونده ضراب گیت به تعبیری، یا بحث هالک‌بانک در ترکیه و ترانزیت‌های مالی بین ایران و ترکیه در مقطع تحریم‌ها، به نظرم تحول مهم دیگری است که در تعیین ماهیت روابط اقتصاد سیاسی ما و ترکیه تعیین‌کننده است.\nمقطع مهم دیگر، این دوره‌ای بود که به سرمایه‌گذاری مستقیم ترک‌ها در داخل ایران و سرمایه ایران منتهی شد.\nمرداسی: آن آخری را متوجه نشدم که عنوانش چیست؟\nعظیمی: این دوره را دوره سرمایه‌گذاری ترک‌ها می‌گویم. دوره‌ای که ترک‌ها به سرمایه‌گذاری مستقیم داخل ایران رو آوردند، به دلیل برخی مسائلی که در مدل تجاری قبلی وجود داشت. خودتان حیات را به‌عنوان یک نمونه پررنگ و حجم بالایش مثال زدید. موارد دیگر مثل نساجی مازندران و موارد زیادی در حوزه پتروشیمی، فکر کنم در پتروشیمی تبریز، پیش‌آمده است.\nمرداسی: فروشگاه‌های زنجیره‌ای.\nعظیمی: عمده فروشگاه‌های زنجیره‌ای که همان حیات است دیگر. اگر منظورتان جانبو است، باز به همان هولدینگ حیات برمی‌گردد.\nمرداسی: ظاهراً در شمال یک فروشگاه‌هایی هم دایر کرده بود. حالا الآن اسمشان را حضور ذهن ندارم.\nعظیمی: من جانبو را می‌دانم و فکر کنم یک برند دیگر هم بود، ولی موارد خرد دیگری هم زیاد می‌توان پیدا کرد که ترک‌ها ورود پیدا کردند. من هم سعی کردم بعضی از مواردش را استخراج کنم.\nو نهایتاً آخرین دوره‌ای که به نظرم خیلی مهم است، بحث پررنگ شدن مستغلات در ترکیه، به‌عنوان منبع فرار سرمایه از ایران است که این شاید در 4-5 سال اخیر خیلی پررنگ شده و یک حجم میلیاردی از سرمایه‌های ایرانی را توانسته به خودش جذب کند در شرایطی که به خاطر تنش‌های ترکیه و خلیج مسئله مستقلات در ترکیه یک مقداری بحرانی شده بود و این موضوع شاید توانست به ترکیه از عبور از این نقطه پر چالش کمک کند.\nاین 5 موضوع را خیلی مهم می‌بینم در این‌که یک جمع‌بندی داشته باشیم از این‌که ما و ترکیه در حوزه اقتصاد سیاسی به کدام سمت رفتیم. به اعتقاد من بحث D8 و بحث هالک‌بانک جزء نقاط جداً مثبت در تعاملات ما بود. بحث تعرفه ترجیحی و سرمایه‌گذاری ترک‌ها موضوعی بوده که بازخورد هیبریدی داشته در داخل، یعنی ازیک‌طرف توانسته‌ایم از این موضوع در راستای منافعمان انتفاع ببریم، درعین‌حال یک‌طرف دیگری وجود داشته که همیشه قائل بوده ترک‌ها درمجموع بیشتر از ما منتفع شدند و ای‌بسا یک جریان تندتری وجود دارد که قائل است ما اصلاً متضرر شدیم در این قضیه، نه این‌که کمتر نفع بردیم از طرف مقابل. و نهایتاً بحث مستغلات که به نظرم این موضوع خیلی به ضرر ما تمام شد و می‌تواند یکی از نقاط تاریک روابط اقتصادی ما و ترکیه حساب شود.\nبه نظرم [با توجه به] مجموع این موارد، [روابط اقتصاد سیاسی ما و ترکیه] یک افت‌وخیزهایی وجود دارد که اگر مدیریت نشود به سمت واگرایی دارد می‌رود، یعنی ما کمتر و کمتر نقطه توافق برای تبادل منافع اقتصادی داریم با ترکیه پیدا می‌کنیم و مشکلاتمان دارد بیشتر می‌شود. این جمع‌بندی من است. بدم نمی‌آید که نظر آقای صدرمحمدی را هم بدانم، چون ایشان هم عمرشان را روی بحث ترکیه گذاشتند، حتماً نقطه‌نظری در این مورد دارند. ولی فکر می‌کنم نهایتاً جمع‌بندی ما در مورد این 4-5 پرونده (احیاناً اگر دوستان پرونده دیگری هم به نظرشان در این روابط مطرح است [بفرمایید]) می‌تواند به ما نشان دهد که آیا روابط به سمت همگرایی یا واگرایی می‌رود؟ مثبت است یا منفی؟ و …\nصدرمحمدی: من احساس می‌کنم که آقای مرداسی بیشتر می‌توانند این را تأیید یا رد کنند. احساس من این است که ما بیشتر از این‌که دچار … انشعاب و انشقاق بشویم، بزرگ‌ترین معضل ما الآن فاصله‌ای است که در حوزه رقابت دارد بین دو کشور ایجاد می‌شود. یعنی ما عملاً داریم وارد یک مرحله‌ای می‌شویم که دیگر توان رقابت با طرف مقابل را از دست می‌دهیم. وقتی در بازارهای اطرافمان نگاه می‌کنیم، حجم حضور طرف ترک با حجم حضور طرف ایرانی متأسفانه خیلی متفاوت است. حالا آقای مرداسی چون در میدان هستند بیشتر و بهتر تحلیل می‌کنند. به‌رغم تمام مزیت‌هایی که می‌توانستیم داشته باشیم، داریم از میدان به در می‌شویم.\nبه همین دلیل حس می‌کنم اولین و بزرگ‌ترین اولویت ما باید حرکت در مسیر کاهش این فاصله باشد. برای این کاهش فاصله هم احساس می‌کنم بهترین کار حرکت به سمت تولید مشترک و سوارشدن بر موج ترک‌ها است که بتوانیم بالاخره یک تحرکی به خودمان بدهیم. این چیزی است که به ذهن من می‌رسد.\nمرداسی: خدمتتان عرض کنم که با شما موافق هستم. یعنی میل من این است که این دو کشور مسلمان به سمت همگرایی بروند و ما هم در این همگرایی نفعمان بالا باشد، یعنی این میل در من هم وجود دارد. ما درنتیجه این تحریم، در عالم واقع داشته‌های کشورها هستند که نوع و جهت رابطه را تعیین می‌کنند. یعنی اگر شما چیزی روی میز نداشته باشی، طبیعتاً مقهور خواهی بود. این عین واقعیت در عمل است. ما داشته‌هایی داریم که تا به الآن مقایسه شده، در نشست‌وبرخاست با ترکیه، یک‌جورهایی داشته‌هایمان قوی بود و باعث می‌شد که ترکیه واقعاً در سیاست‌گذاری و تنظیم سیاستش ایران را رعایت کند. اما روند تحریم و از دست دادن فرصت‌های بالقوه، مثل وابستگی ترکیه به صادرات ما، بگذارید یک آمار برایتان بخوانم: ما در 2011، 11 میلیارد دلار صادراتمان به ترکیه بود. این در 2019 شده به 1/2 رسیده.\nعظیمی: این با حساب نفت و برق، حوزه انرژی است دیگر؟\nمرداسی: بله. این جریان تحریم باعث شده که ما داشته‌هایمان که با آن‌ها می‌توانستیم روابطمان را با ترکیه تنظیم کنیم، آسیب ببیند. مثلاً یک مورد خیلی مهمی که به‌عنوان اصل همگرایی اشاره کردید، سرمایه‌گذاری مستقیم است که من هم تأییدش می‌کنم با یک حاشیه که [این سرمایه‌گذاری مستقیم] حتماً باید در نقاطی باشد که ما به آن نیازمند هستیم و سرمایه‌گذاری در آن‌ها نداشتیم، نه در کالاهایی که ما در آن توانمندی داریم. متأسفانه باز تحریم این نقطه را آسیب‌پذیر کرده و آخرین کاری که ما می‌خواستیم در جریان پتروشیمی باهم انجام دهیم، با اخم‌وتخم آمریکا، باعث عقب‌نشینی ترکیه شد، درحالی‌که کار خیلی باارزشی بود که ترکیه می‌توانست محصولات ما را از قِبَل سرمایه‌گذاری مشترک، خودش به‌جاهای مختلف ازجمله اروپا برساند.\nصدرمحمدی: این طرح پتروشیمی که فرمودید مربوط به چه زمانی بود؟\nمرداسی: همین سه چهار سال اخیر.\nصدرمحمدی: اسم خاصی داشت.\nمرداسی: الآن حضور ذهن ندارم ولی به هر حال آن یک کار مشترک خیلی خوبی بود که می‌توانستیم با هم انجام بدهیم، باز از قبل تحریم آسیب‌پذیر شد. جریان هالک‌بانک هم که اشاره کردید به‌عنوان گزینه سومی که محل همگرایی بود، متأسفانه من اسمش را فرصت ترکیه و اجبار ایران می‌گذارم؛ یعنی آن را از قبل ناچاری اسمش را می‌گذارم. که آن هم باز از در نتیجه جریان تحریم‌ها و فشارهای اخیر، به حداقل ممکن دارد می‌رسد و در آینده نزدیک می‌بینید که آن را هم نمی‌توانید داشته باشید.\nنکته بعدی تعرفه‌های ترجیحی است. اتفاقاً این از آن نکات بسیار مهمی است که می‌تواند به ما آسیب جدی بزند و اگر ما در موضع اقتدار و توانمندی با ترکیه ننشسته باشیم، او چیزهایی به ما تحمیل می‌کند، که شما در جریان باشید باید به او هندوانه بفروشیم، درحالی‌که او به ما مثلاً دستمال‌کاغذی بدهد. یعنی چیزی که کاملاً ضد منافع اقتصادی ما است. او هم درنتیجه ضعف ما متأثر از فضای تحریم، می‌تواند فضای چانه‌زنی ما را به حداقل ممکن برساند.\nشما اشاره کردید مستغلات، باز مستغلات متأثر از تحریم، می‌تواند این مسیر را پررنگ کند. D8 را هم که اشاره کردید، من این را اصلا دید مثبت روی این اسلام‌گراها ندارم. جنس اسلام‌گرایی در تعامل با ما ندارد وگرنه اگر همان آقایان لائیک بودند شاید ما می‌توانستیم راحت‌تر، یعنی این جریان تسلط اسلام‌گراها در ترکیه. اصلاً روی این عنوان هیچ حسابی نکنید، حتی آن را منفی هم تلقی کنید؛ چون می‌تواند جامعه اهل تسنن را تا حدی فریب بدهد به‌عنوان این‌که اسلام‌گراها هستند، اخوان‌المسلمین را حمایت می‌کنند. اسم تمام این‌ها را بگذارید عنوان بازاریابی، اسمش را بگذارید یک‌چیزی به نام تابلو و شعار. وگرنه از قبل این مسئله چیزی نصیب جهان اسلام نمی‌شود، یا حداقل ما که ادعا می‌کنیم در جهان اسلام داریم هزینه سنگین و هنگفت می‌دهیم، چیزی در این مسئله گیرمان نمی‌آید.\nخیلی منفی دارم به قضیه نگاه می‌کنم. یک نکته هم به شما بگویم که راه تقویت همگرایی‌ها است. این جمله مهم است، به نظر من روی آن تأمل‌کنید. رابطه ایران با یونان، رابطه ایران با روسیه، رابطه ایران با عراق، رابطه ایران با عربستان، رابطه ایران با اکراد، محل‌هایی است که می‌تواند ترکیه را وادار به تمکین در ارتباط با همگرایی بیشتر کند. در مورد اکراد بگویم، اصلاً منظورم این نیست که ایران با پ.ک.ک. ارتباط امنیتی برقرار کند، [منظور] من [این است که] از قدرت نرمی که ایران در این مسئله دارد [استفاده کند]. ایران تنها کشوری است که حداقل تنش با برادران کرد دارد، این می‌تواند یک موضوع مهم باشد. شاید شما بگویید تنش هم دارد، ولی این را [در مقایسه با] دولت عراق با اکرادش، دولت سوریه با اکرادش، و خود ترکیه با اکرادش [ببینید] شاید ما دست برتر را در این مسئله داشته باشیم.\nمعتقدم اگر ایران رابطه‌اش با عربستان را درست کند، یک محل توازن در ارتباط با ترکیه برقرار می‌شود. اگر ایران ارتباطش را با یونان تقویت کند، این می‌تواند توازن را تقویت کند. اسم کشورها را که برای شما شمردم، یادداشت کردم و با مطالعه دارم خدمت شما عرض می‌کنم.\nعظیمی: این توازن وقتی معنا دارد که دو طرف مقایسه برای ما علی‌السویه باشد. این هم با پیش فرضی که عملاً شما در مورد ماهیت نظام سیاسی ترکیه در ذهن دارید، هم‌خوان است. یعنی اگر شما فرض بگیرید که رژیم حاکم در عربستان، رژیم حاکم در یونان، رژیم حاکم در ترکیه برای ما به لحاظ هویت سیاسی علی‌السویه هستند، بله می‌توان به‌عنوان عنصر موازنه‌گر سراغ این‌ها رفت و با آن‌ها کارکرد که وابستگی در تعامل با ترکیه وجود نداشته باشد.\nمرداسی: منظور من این نبود، منظور من اصل این قضیه است. می‌گویم که ترکیه یک فرصت است و همگرایی او می‌تواند به نفع ما باشد، اما اگر ما «داشته» نداشته باشیم، چیزی که بخواهیم از ترکیه بگیریم به حداقل ممکن می‌رسد. حالا چه کنیم که ترکیه احساس کند که نیازمند ایران است و همگرایی با ایران به نفع او است؟ اگر ایران روابط با این کشورها و آیتم‌هایی که به شما اشاره کردم را تقویت کند، می‌تواند آن را به‌عنوان داشته و اهرم در مذاکرات و در ارتباط با ترکیه استفاده کند.\nترکیه یک فرصت است و همگرایی او می‌تواند به نفع ما باشد، اما اگر ما «داشته» نداشته باشیم، چیزی که بخواهیم از ترکیه بگیریم به حداقل ممکن می‌رسد. حالا چه کنیم که ترکیه احساس کند که نیازمند ایران است و همگرایی با ایران به نفع او است؟ اگر ایران روابط با این کشورها و آیتم‌هایی که به شما اشاره کردم را تقویت کند، می‌تواند آن را به‌عنوان داشته و اهرم در مذاکرات و در ارتباط با ترکیه استفاده کند.\nعظیمی: بله، این‌که باید باشد. اگر شما چیزی نداشته باشید اصلاً طرف بحث نیستید که بخواهید توازن برقرار کنید یا نه. یعنی شما سمت عربستان یا روسیه یا غیره هم بخواهید بروید، باید چیزی در چنته داشته باشید برای تعامل کردن. یعنی همه این‌ها به شما از منظر وزنی که دارید نگاه می‌کنند و وارد تعامل می‌شوند. این یک بحث است. ولی این‌که توازن در روابطمان را چطور برقرار کنیم، به اعتقاد من فارغ از این‌که تعامل ما با هر کشوری، برخی جنبه‌های پراتیک دارد، حجم رابطه ما و برقرار کردن توازن بین هر بازیگری، تابع تجانس هویتی ما با او است. یعنی اگر ما به این اعتقاد رسیدیم که در چهارچوب‌های ایدئولوژیک-سیاسی و هویتی، جایگاه و رتبه ترکیه در حوزه پیرامونی ما، مثلاً یک است، و به نسبت این گذاشتیم مثلاً پاکستان و روسیه و امارات و عربستان چند است، و به همین نسبت هم در حوزه اقتصادی به دنبال ایجاد روابط متقابل بودیم، این یک چیز منطقی است. یعنی ما هیچ بازیگری را نه باید حذف کنیم، نه کاملاً متکی بر او باشیم؛ بلکه باید به‌حساب میزان قرابت هویتی خودمان روابطمان را به همان نسبت تناسب بدهیم.\nحالا با این دیدگاه، درواقع دیدگاه شخص خودم را عرض می‌کنم، حس می‌کنم که نظر آقای صدر هم کم‌وبیش به این نگاه نزدیک باشد که ما یک قرابت‌های هویتی خیلی ویژه‌ای با همین ترکیه و همین نظام سیاسی حاکم بر ترکیه داریم؛ در مقایسه دارم عرض می‌کنم. وقتی بحث امارات و عربستان و روسیه و قبرس و یونان و امثال این‌ها می‌شود در این مقیاس تبعاً در مورد بازیگرهایی که متعلق به جناح سنی جهان اسلام می‌شوند، وقتی قیاس می‌کنیم به علل مختلفی که ما خیلی سعی کردیم در این سال‌ها در اندیشکده روی آن‌ها بحث کنیم، ترک‌ها را حائز برخی ترجیح‌های فرهنگی، هویتی و ایدئولوژیکی با خودمان می‌دانیم.\nحال بااین‌وجود، به دنبال این هستیم که به‌طورکلی انعکاس این قرابت‌های هویتی که فقط ناظر به ملت ترکیه نیست، اعتقادداریم نظام سیاسی هم که در ترکیه روی کار آمده، بالاخره انعکاس دینامیسم‌های واقعی حوزه اجتماعی آناتولی است، با این حساب به دنبال این هستیم که انعکاس این مطلب در حوزه اقتصادی چه می‌تواند باشد؟ همان موازنه‌ای که شما می‌گویید، چند به نفع روابط با ترک‌ها است، چند به نفع روابط با خلیجی‌ها است، چقدر به نفع روابط با جریان‌های دیگری است که در منطقه ما هستند؟ بنابراین داریم روی این مطلب کار می‌کنیم که چقدر این قرابت‌ها و تمایزهای هویتی، می‌تواند در اقتصاد سیاسی منعکس شود؟\nیک مثال خیلی جدی این مطلب، همین است که سعی کردم در صحبت‌ها عرض کنم. وقتی ما در مورد ترکیه حرف می‌زنیم، اگر بخواهیم سیاسی به روابط اقتصادی‌مان نگاه کنیم و آورده اقتصادی این روابط را هم در نظر بگیریم، باید در نظر داشته باشیم که جریان‌های اقتصادی داخل ترکیه هم یکسان و یکپارچه نیستند. جریان‌های اقتصادی مختلفی با عقبه‌های سیاسی و هویتی وجود دارد. نگاه ما و تمایزبخشی در روابطمان نسبت به هر یک از این جریان‌های اقتصادی، می‌تواند منجر به این شود که به‌تدریج از یک نسبت رقابتی، به یک نسبت تکاملی باهم برسیم. یعنی نقاط ضعف ما را آن‌ها پر کنند و نقاط قدرت ما را ما برای آن‌ها یک نقش مثبتی ایجاد کنیم و روابط از رقابت به سمت شراکت برود. روی این مدل‌ها داریم هم‌فکری و همکاری می‌کنیم با کارشناسانی که در این حوزه حضور داشته و اطلاع میدانی و نظری از سیر اتفاقات افتاده دارند. این گفتگوها از این باب است که آیا راهی به این سمت می‌توان گشود یا نه. تبعاً اگر این گزینه برای ما وجود نداشته باشد، عرض کردم ما به یک نوع انزواگرایی حداقل در حوزه اقتصادی خواهیم رفت و نخواهیم توانست شراکت‌های بزرگ‌مقیاس در منطقه ایجاد کنیم؛ مگر با بازیگرانی که به نحوی پراکسی ما در منطقه حساب می‌شوند؛ نه این‌که به قول شما خودشان قابل اتکا باشند و خودشان در منطقه طرفی باشند.\nمی‌خواهم ببینم این جنس نگاه به نظر شما، با همه مسیری که طی شده، افقی دارد؟ یعنی با لحاظ این مطلب که ما با یک ترکیه یکپارچه حرف نمی‌زنیم. کما این‌که وقتی در مورد ایران هم حرف می‌زنیم، در مورد یک ایران یکپارچه حتی در حوزه اقتصاد سیاسی نمی‌توان حرف زد. بازیگران مختلفی هستند ممکن است در سطح ملی مصالحشان با طرف ترکی نتواند به سطح شراکت برسد؛ اما در سطوح فروملی بتواند این اتفاق بیافتد. یک بازیگر فروملی یا یک بخش از جریان‌های سیاسی و هویتی در ایران، بتوانند با گزینش‌هایی از همین دست در پهنه و سپهر اقتصاد سیاسی ترکیه، بتوانند رقابت را به سمت شراکت ببرند. آیا به نظر شما چنین چیزی افق دارد؟ با دیدی که به نظر می‌آید تا حدی نسبت به کل حرکت اسلامی در ترکیه منفی است، آن چیزی که به نام جریان اسلامی در ترکیه موسوم شده، نظرتان این است که راه حرکت به سمت چنین سمتی منسد است؟\nمرداسی: خوب این دیدگاه و تحلیل به نحوی با گفتمان جمهوری اسلامی که همیشه ثقلش را بر دولت‌ها نمی‌گذارد، و بر گفتمان‌های مردمی هم توجه می‌کند، این بر آن استوار است و تا به الآن هم بی‌نصیب نمانده از منافعش. اما من باز یک تأکیدی کنم که ما متأسفانه در شرایط تحریمی، برخی از چیزهایی که داریم به حداقل ممکن رسیده و به همین دلیل در ارتباط با ترکیه یک مقداری دست ضعیف پیدا کردیم و متأسفانه رقابت ترکیه، تخریبی است. یعنی برای این‌که او رهبر جهان اسلام و رهبر منطقه شود، بی‌میل نیست که ایران تضعیف شود؛ به‌گونه‌ای که در ابتدا توصیف کردم. حاکمیت موجود و روحیات شخص آقای اردوغان کاملاً با این موضوع سازگار است. اعتقادم این است که در ارتباط با ترکیه باید داشته‌هایمان را افزایش دهیم. یک بخشی که به‌صورت سنتی داشتیم، که ان شاء الله با رفع تحریم ممکن است بتوانیم به حالت اول برگردانیم، ولی باید برخی داشته‌ها را هم تولید و بازتولید کنیم که موجب برقراری توازن در ارتباط می‌شود تا بتوانیم منفعت متقابلی را تعریف کنیم. اگر این داشته‌ها نباشد، متأسفانه همگرایی پیش نمی‌آید، بلکه تبدیل به واگرایی می‌شود.\nعظیمی: به نظرتان این مطلب شدنی است؟\nمرداسی: مواردی که برای شما برشمردم شدنی است. یعنی وزن رابطه شما با روسیه، با یونان، با عربستان واقعاً در ارتباط با ترکیه مؤثر است.\nعظیمی: دو مطلب را مفروض بگیریم: یکی این‌که توزین روابط را به هر تفسیری که داریم از آنچه که باید باشد، عملی کردیم، تبعاً میزان توازن قدرت ما و ترکیه هم در سطح روابط تأثیر می‌گذارد؛ ولی مسئله ما الآن جهت‌گیری روابط است، نه سطحش. یعنی در این جهت‌گیری من می‌خواهم این فرضیه را مورد سؤال قرار دهم.\nمرداسی: من با جهت‌گیری شما موافق هستم. یعنی این میل و جهت‌گیری شما را به منفعت کشور می‌دانم؛ با ملاحظاتی که برای شما برشمردم. ملاحظه در این است که شما الآن در میز مذاکره متأسفانه ضعیف حضور دارید. باید داشته‌هایمان را تقویت کنیم. این داشته‌ها در نتیجه روابط [با سایر کشورها به دست می‌آید]. یعنی شما نمی‌توانید رابطه با عربستان را صرفاً با عربستان تصویر کنید. رابطه با عربستان بر روابط با کشورهای حوزه خلیج‌فارس مؤثر است. و از این‌که ترکیه برداشت کند شما روابطتان با عربستان را تقویت کردید، در نوع رابطه شما با ترکیه تأثیر دارد.\nعظیمی: این درست است. بخواهم سؤال را این‌طور واضح کنم: آیا ممکن می‌دانید که ما در روابطمان با ترکیه، با توجه به این‌که شما خودتان هم کم‌وبیش واقف به این هستید که آنچه در نگاه سیاست‌گذار ایرانی و سیاست‌گذار ترکی است، حداقل در پیش‌زمینه نگاهش این وجود دارد کما این‌که درواقع هم دارایی‌های دو طرف آن را نشان می‌دهد، آن است که ترکیه یک سیستم مبتنی بر بازار است و تبعاً مزایا و پارامترهای قدرتی هم که توانسته برای خودش تولید کند، از حوزه اقتصادی سرچشمه می‌گیرد و در حوزه‌های دیگر مثل فرهنگ و سیاست و امنیت و امثال این‌ها سریان پیدا می‌کند. [اما] موضوع برای ما یک مقدار برعکس است، یعنی ما اول می‌رویم سراغ تسلط بر حوزه قدرت سخت، و ازآنجا تلاش می‌کنیم که این قدرت را جابجا کنیم با حوزه قدرت نرم یا حوزه قدرت اقتصادی و امثال این‌ها. حالا با توجه به این تفاوت سبک در حکمرانی و کنشگری، آیا این قابل تصویر است که درصورتی‌که این دو واحد سیاسی بتوانند در اهداف کلی، تاحدی بین خودشان همگرایی احساس کنند، به سمتی بروند که ما بتوانیم برای ترکیه تا حدی مزایای اقتصادی ایجاد کنیم، در ازای این‌که آن‌ها برای ما مزایای سیاسی ایجاد کنند. یعنی ترک‌ها به‌تبع طبیعت و تبعشان، حوزه اقتصاد را در نقاط نفوذ از ما بخواهند.\nمرداسی: جناب آقای عظیمی، من انتهای کلام شما را گرفتم. به شما بگویم که تا لقمه لذیذ اقتصادی برای ترکیه نچینید، نمی‌توانید از او انتظاری داشته باشید که کمکی اقتصادی، امنیتی یا سیاسی برای شما داشته باشید.\nعظیمی: اتفاقاً ما می‌خواهیم لقمه‌های لذیذ اقتصادی برای او بگیریم.\nمرداسی: اصلاً بحث شما هم دقیقاً همین است، می‌فرمایید که سیاست این‌ها از دل بازار درمی‌آید و بازار یعنی که شما یک آورده اقتصادی مشخصی برایش داشته باشید تا او به شما امتیاز بدهد. شکی در این نیست. بعد می‌فرمایید که ویژگی‌های این لقمه لذیذ چیست که او حاضر شود به سمت ما بیاید و امتیاز بدهد. من می‌گویم سرمایه‌گذاری‌های مشترک که فرمودید درست است. سرمایه‌گذاری مشترک، تعرفه ترجیحی، بازار مصرف ایران، میل او به این‌که هاب انرژی شود به سمت اروپا. این‌ها خیلی چیزهای لذیذی هستند. این‌ها نکات بسیار خوشمزه‌ای هستند که می‌توانند به مذاق ترکیه خوش بیاید.\nوقتی شما می‌گویید بیا در پتروشیمی‌های من سرمایه‌گذاری کن، شاید شما بگویید خوب یکجا هم او به تو سود می‌رساند، ولی این فرصت را هرکس دیگری به او نمی‌دهد. یعنی این فرصت فقط در اختیار من است که به ترکیه بدهم که بیاید در پتروشیمی‌های من سرمایه‌گذاری کند...\nایران این آورده قدرتمند را دارد، چه به لحاظ جغرافیایی، چه به لحاظ قیمتی. اما انتظار نداشته باشید ترکیه بیاید در یک جای دیگری،با شما مشارکت کند. من چنین نگاه مثبتی به ترکیه ندارم.\nعظیمی: نه‌تنها در خود ایران، بلکه در عراق. حتی ناظر به داخل ایران نیست. یعنی می‌توانیم این تقسیم نقش را (دید من فعلاً در حوزه فروملی است، نه ضرورتاً در سطح ملی) به سمت خارج از دایره جغرافیایی دو کشور ببریم، درجایی مثل عراق، سوریه، در حوزه آسیای مرکزی، جاهایی که بالاخره هر دو طرف ورود دارند را نقطه تلاقی این شراکت بکنیم. شراکتی که ما لایه سیاسی را نقطه تمرکز قرار می‌دهیم و آنها لایۀ اقتصادی.\nمرداسی: دو مشکل وجود دارد. هم در داخل کشور، هم فراملی، مانع از موضوع شده است. یک موضوع که مشخصاً تحریم است، که بهانه مشخصی است که من نمی‌توانم با تو سرمایه‌گذاری مشترک در داخل کشورت داشته باشم، و نمی‌توانم کار مشترک در خارج از کشور با تو انجام دهم؛ این‌یک عامل بسیار مهم است.\nعامل مهم دوم، این است که او خودش را رقیب ایران می‌داند و جنس این رقیب به نحوی است که دوست دارد تخریبی عمل کند؛ لذا چندان خوش‌بین نیستم.\nعظیمی: رقیب تخریبی دیگر، اما رقیب غیر تخریبی یعنی چه؟ شما رقیب هستید وقتی منافعتان تعارض دارد، اگر بازار مال او باشد، مال شما نیست؛ مال شما باشد، مال او نیست. این قید توضیحی است یا قید تفصیلی است؟ متوجه نمی‌شوم.\nمرداسی: الآن در یک جمله به شما می‌گویم. یک جایی مشغول کار بودم، یک واحد تولیدی یک کالای باارزشی تولید می‌کرد و این را در بازار می‌فروخت. یک‌بار یک نفر آمد از او خرید کند، اما آن جنس را به آن خریدار نداد. گفتم چرا جنس را به او ندادی؟ گفت او می‌تواند رقیب من بشود. یا نه، الآن هم رقیب من است، من اگر به او جنس بدهم یعنی سود به او رسانده‌ام و دارم رقیب خودم را تقویت می‌کنم.\nببینید، وقتی نگاه شما به رقیبتان، نگاه تخریبی باشد، نمی‌آیید که در ضمن یک کار مشترک، پول در جیب او بگذارید.\nعظیمی: کار مشترک که می‌شود شراکت، اسمش را رقابت نمی‌توان گذاشت دیگر.\nمرداسی: من رابطه ترکیه و ایران را از این جنس می‌بینم که او حاضر نیست در ارتباط با ما یک فعالیت مشترکی را انجام دهد به این بهانه که یک سودی گیرش بیاید، و اشکال ندارد یک سودی گیر ایران بیاید. نگاه من به این مسئله چندان مثبت نیست.\nعظیمی: یعنی اگر چنین زمینه‌ای فراهم باشد، ترک‌ها از آن ابا دارند؟\nمرداسی: الآن عرض می‌کنم. وقتی شما می‌گویید بیا در پتروشیمی‌های من سرمایه‌گذاری کن، شاید شما بگویید خوب یکجا هم او به تو سود می‌رساند، ولی این فرصت را هرکس دیگری به او نمی‌دهد. یعنی این فرصت فقط در اختیار من است که به ترکیه بدهم که بیاید در پتروشیمی‌های من سرمایه‌گذاری کند، بعد نتیجه‌اش را ببر در کشورهای دیگر بفروش. اما این چیزی است که من دارم، کس دیگری ندارد؛ [به همین دلیل] ترکیه چشم طمع به این کار می‌بندد و می‌آید این کار را با من انجام می‌دهد. یا اگر دوست دارد هاب انرژی به سمت اروپا شود، این را نمی‌تواند از هر کس دیگری انتظار داشته باشد. ایران این آورده قدرتمند را دارد، چه به لحاظ جغرافیایی، چه به لحاظ قیمتی. اما انتظار نداشته باشید ترکیه بیاید در یک جای دیگری، در یک فضای فراغ بال، بیاید با شما مشارکت کند. من چنین نگاه مثبتی به ترکیه ندارم.\nعظیمی: بسیار خوب. آقای صدر شما نظری ندارید؟\nصدرمحمدی: من هم خیلی استفاده کردم. واقعاً تشکر می‌کنم از آقای مرداسی بزرگوار. یک بخش مهمی از ماجرا همین است که کسانی مثل حضرت‌عالی که در کار هستید، یک پیشنهادهای عملی، ناظر به عمل [بدهید.] مثلاً بعضی‌اوقات ما در تئوری به یک نتایجی می‌رسیم، که این نتایج هم درست است، اما به دلیل این‌که یک سیاست‌گذار را تحریک کنیم به این‌که به این نتیجه سیاستی که ما به آن دست‌یافتیم با دید واقع‌بینانه نگاه کند و برای آن ارزش قائل باشد، مجبوریم که روی کاغذ و با ماشین‌حساب هم اثبات کنیم که این کار شدنی است و الآن می‌توانیم انجام دهیم. متوجه هستم که خسته شدید، ما هم خیلی استفاده کردیم، اما از این منظر اگر چیزی به ذهنتان می‌رسد، من خیلی خوشحال می‌شوم که استفاده بکنیم از محضرتان که به‌صورت خاص چه حوزه‌هایی برای ایران و ترکیه، حوزه‌های سود آفرینی است و سمت ایرانی را می‌توان تحریک کرد، سمت ترکی را می‌توان تحریک کرد. اگر بتوانیم با این‌ها به یک فرمولی برسیم ناظر به میدان، خیلی روبه‌جلو خواهد بود.\nمرداسی: خیلی از هم‌صحبتی با شما خوشحال شدم. امیدوارم مطالبم مفید فایده بوده باشد.\nعظیمی: بله، حتماً همین‌طور است. خیلی گفتگوی خوب و گرم و پراستفاده‌ای بود. ان‌شاءالله که فرصت باشد بیشتر در این موضوع صحبت کنیم.\nبرچسب ها: حمید عظیمیمسعود صدرمحمدی\nقدیمی تر نهادهای اسلامی در کشورهای عربی؛ نگاشتی از پویایی‌های کنترل، مشارکت و نزاع\nجدیدتر اشکال نوظهور جامعۀ مدنی اسلامی در آسیای میانه


خواص قاووت چهل گیاه (خواص بی نظیر قووتو) - عکس 2 پیک\nاگر روزی به کرمان سفر کنید سوغات چه می‌آورید؟ خواص قاووت چهل گیاه موضوع مطلب امروز ما می باشد که برایتان درباره این خوراکی و سوغات خوشمزه و پر خاصیت آن می نویسیم.\nسوغات کرمان و سیرجان\nقاووت چهل گیاه ترکیب گیاهان مختلف است که خواص فوق العاده ای دارد. از خواص قاووت چهل گیاه می توان به تقویت اعصاب ، چشم ، درمان ریزش مو ، استخوان بندی محکم ، ضد باکتری ، رفع خستگی ، درمان کم خونی ، بنیه دار شدن فرد و .. اشاره کرد. قاوت چهل گیاه دارای ویتامین آ ، ای و امگا ۳ می باشد و برای افزایش شیر زنان شیرده میتوان از آن استفاده کرد.\nیکی از خواص تقویت اعصاب است. این خوراکی مقوی برای تقویت اعصاب بی نظیر است. همچنین موجب آرامش خواب می شود. پس قبل از خواب هم می توانید این قاووت را میل کنید.\nموجب تقویت قوای جنسی (تقویت قوه باه، نعوظ) می شود و انزال زودرس را از بین می برد.\nبرای تقویت حافظه حتما از قاووت چهل گیاه استفاده کنید.\nتقویت کننده عمومی بدن نیز می باشد.\nنیرو بخش است و خستگی را رفع میکند.\nهمچنین موجب نشاط شخص میگردد.\nبرای رفع کم خونی بسیار بسیار موثر است و قوای جسمانی را تقویت کرده، ضعف و بی حالی را درمان می کند.\nمواد لازم برای قاووت ( سوغات کرمان ) :\nهمه موارد را پس از تمیز کردن و برشته کردن با هم ترکیب کنید. همچنین باید دو برابر وزن ترکیب شکر اضافه کنید. سپس آن را آسیاب کنید. هر یک قاشق مرباخوری آن را میتوان در یک استکان آبجوش ریخته و آن را میل کنید.\nقیمت طلا ۱۹ مهر ۹۹ ، قیمت روز سکه و طلا


کد خبر: 491564\nتاریخ انتشار: 21:20 - 15 بهمن 1397 - 2019 February 04\nگزارش میزان از نشست خبری فیلم سینمایی جمشیدیه؛\nخبرگزاری میزان- در نشست خبری فیلم جمشیدیه علاوه بر یلدا جبلی کارگردان، حامد کمیلی، سارا بهرامی، ستاره پسیانی، شادی کرم رودی، پانته آ پناهی‌ها، ندا جبرئیلی بازیگران فیلم به همراه سایر عوامل حضور داشتند.\nبه گزارش خبرنگار گروه فرهنگی خبرگزاری میزان، نشست خبری فیلم سینمایی "جمشیدیه" ساخته یلدا جبلی در پردیس سینمایی ملت موسوم به کاخ رسانه با اجرای محمود گبرلو برگزار شد.\nدر نشست خبری فیلم جمشیدیه علاوه بر یلدا جبلی کارگردان، حامد کمیلی، سارا بهرامی، ستاره پسیانی، شادی کرم رودی، پانته آ پناهی‌ها، ندا جبرئیلی بازیگران فیلم به همراه سایر عوامل حضور داشتند.\nیلدا جبلی درباره بازی شعاری بازیگران در فیلم جمشیدیه گفت: اینکه اگر بازی ها در بخشی شعاری شده نظری قابل احترام است. اما من تمام سعی‌ام را کردم اینطور نباشد.\nمحمدسادق آذین وجود فیلمنامه جذاب را دلیل تهیه کنندگی فیلم جمشیدیه دانست و ادامه صحبت را به فردین خلعتبری سپرد. خلعتبری ادامه داد: ما جمشیدیه را زندگی کردیم و گمان می کنم که مخاطب هم آن را وارد زندئگی خود می کند.\nجبلی در ادامه گفت: فیلم من ضد انسانی نیست. در رابطه به شعاری بودن دیالوگها این حرف برایم عحیب است. از نظر من نوع رفتار ترانه نشان می دهد که آدمی نیست که غیر از این شکل حرف بزند. عجیب آنجاست که ما در چه شرایطی زندگی میکنیم که جور دیگری حرف برایمان قابل قبول نیست.از نظر من انتخاب کیومرث پوراحمد بهترین انتخاب برای این نقش بود.\nپانته‌آ پناهی‌ها درباره بازی در فیلم گفت: من فکر نمی‌کنم که در جمشیدیه خوب بازی کرده باشم. دلیل انتخاب این همذات پنداری با کاراکتری است که در دوراهی قرار گرفته است.\nجبلی درباره وجود پررنگ موسیقی گفت: من همیشه دوست دارم موسیقی در فیلمم پررنگ و زیاد باشد و به همین دلیل به شدت با فردین خلعتبری بحث داشتم.\nخلعتبری درباره شعاری بودن دیالوگهای سارا بهرامی گفت: ما در جای جای خانه کتاب می بینیم. به همین دلیل در صحنه قضاوت محکم حرف زدن و گاها فلسفی صحبت کردن عادی است. من صد در صد مخالفم که فیلم جمشیدیه شعاری است.\nجبلی درباره دورهمی بودن فیلمش گفت: فیلم من به هیچ وجه دورهمی یا آپارتمانی نیست. فارغ از قصه های خوب گاهاً ما اجباراً به سمت سینمای آپاراتمانی می رویم. خروجی فیلم جمشیدیه به شدت از تحقیقات بسیار فراوانی در آمده است.\nحامد کمیلی درباره بازی دوباره روبروی سارا بهرامی اضافه کرد: من یک بازیگر هستم و این کمترین اهمیت را برای من دارد که جلوی پارتنر قبلی ام قرار بگیرم زیرا سینما دارای شخصیت پردازی است و هر فیلم متفاوت است. اتفاقا من فکر می‌کنم که شرایط فیلمنامه نمی گذاشت شبیه فیلمهای قبل باشم.\nسارا بهرامی در همین ادامه افزود: من بازی دوباره با یک بازیگر برایم به هیچ وجه اهمیت ندارد. من خودم از تکرار ترسیدم و دغدغه من بود و هیچگاه روبروی حامد کمیلی ترانه جمشیدیه را بازی نکرده بودم.من خیلی جایزه دوست دارم و خدا را شکر میکنم که یک سیمرغ در خانه دارم اما با صداقت می گویم که هیچ برای برای گرفتن سیمرغ بازی نمیکنم. من قرار نیست هر سال سیمرغ ببرم اما تمام قد از انتخاب نقشم در جمشیدیه دفاع میکنم.\nخلعتبری درباره دورهمی بودن فیلم جمشیدیه اظهار کرد: توی دلم مانده که چه کسی پول خرج دورهمی می کند. سوژه این فیلم به هیچ وجه تکراری نیست.\nجبلی انتظار خود از مخاطب را اینگونه شرح داد: انتظار من همان موقعی که مخاطب از سینما خارج می شود و درباره فیلم حرف میزند برآورده شده است.\nبرچسب ها: فیلم جمشیدیه ، فجر 37 ، فجر 97 ، جشنواره فیلم فجر ، جشنواره فجر ، سودای سیمرغ جشنواره فیلم فجر ، سودای سیمرغ ، سودای سیمرغ جشنواره فجر ، فرش قرمز پردیس ملت ، نشست خبری فیلم جمشیدیه\nرئیسیان: شاهد آخرین فیلم‌های غیرتجاری در سینما هستیم/مصفا: جشنواره فیلم فجر مسابقه ورزشی نیست\n۱۳۹۷/۱۱/۱۶ - ۰۰:۴۳\nنمایش فیلم «غلامرضا تختی» برای روشندلان


بازیگرانی که نقش شهدا را بازی کردند + تصاویر - سرخط\nهادی حجازی‌فر، سال ۹۴ در اولین همکاری خود با محمدحسین مهدویان، نقش مهمی مانند نقش شهید حاج احمد متوسلیان را تجربه کرد. حجازی‌فر با این فیلم نزد مردم و علاقه‌مندان سینما به چهره شناخته‌شده‌ای تبدیل شد. از لحاظ ظاهری شباهت چندانی میان این بازیگر و شهید متوسلیان وجود نداشت، اما گریم او در فیلم، چهره حجازی‌فر را به این شهید نزدیک کرده بود.\n"این فیلم شهادت شهید عبدالرسول زرین را به تصویر کشیده و کامبیز دیرباز نقش شهید زرین را برعهده داشته است"«ایستاده در غبار» در سی‌وچهارمین جشنواره فجر نامزد بهترین کارگردانی و بهترین فیلم نامه شد، جایزه بهترین فیلم را از آن خود کرد و اثر مهمی در کارنامه حجازی‌فر محسوب می‌شود. این بازیگر با ساخت سریال «عاشورا» و بازی در نقش شهید مهدی باکری در این مجموعه، بار دیگر ایفای نقش یک شهید را تجربه کرده است.\nیکی از نقش‌های متفاوت در کارنامه بابک حمیدیان، نقش شهید اصغر وصالی در فیلم «چ» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیاست. شخصیت محوری این فیلم شهید چمران است، اما متناسب با قصه آن کاراکتر شهید وصالی نیز در فیلم حضور دارد. بابک حمیدیان پس از تحقیق و مطالعه درباره این شخصیت و خواندن خاطرات همسر شهید با کاراکتر او آشنا می‌شود و سال ۹۱ جلوی دوربین حاتمی‌کیا می‌رود. چهره و گریم این بازیگر شباهتی به شهید وصالی ندارد، اما او در این فیلم تجربه موفقی را از سر گذراند.\nحمیدیان در سی‌ودومین جشنواره فجر توانست رقیبانی مانند فرهاد اصلانی و اکبر عبدی را جا بگذارد و جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در این فیلم و «رستاخیز» دریافت کند.\nکامبیز دیرباز سال ۹۹ با حضور در فیلم «تک تیرانداز» کاری از علی غفاری، بار دیگر ایفای نقش یک شخصیت واقعی را تجربه کرد. او در این فیلم نقش شهید عبدالرسول زرین را برعهده داشت که با مهارت عجیب اش در تیراندازی مشهور بود. او برای بازی در این فیلم تیراندازی با اسلحه دوربین‌دار را یاد گرفت. صحبت کردن با لهجه اصفهانی نیز دیگر چالش دیرباز برای بازی در این نقش بود. به بازی کامبیز دیرباز در این فیلم و لهجه او در جشنواره فجر چندان توجهی نشد بنابراین دستاورد ویژه‌ای برای دیرباز نداشت.\n"حجازی‌فر با این فیلم نزد مردم و علاقه‌مندان سینما به چهره شناخته‌شده‌ای تبدیل شد"این بازیگر سال‌ها قبل در فیلم کمدی «اخراجی‌ها» ساخته مسعود ده‌نمکی، نقش شهید مجید خدمت معروف به مجید سوزوکی را ایفا کرده بود که با استقبال مواجه شد.\nیکی از کاراکتر‌های مهم در کارنامه فریبرز عرب‌نیا نقش شهید مصطفی چمران است.\nاو سال ۹۲ در فیلم «چ» ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا، در نقش این شهید ظاهر شد. برخلاف دیگر بازیگرانی که نام بردیم، چهره عرب‌نیا شباهتی کلی به شهید چمران داشت و با کمک گریم، ظاهر او به شهید نزدیک‌تر شد. همکاری او با حاتمی‌کیا در این فیلم حاشیه‌هایی نیز داشت. اختلاف آن‌ها با یکدیگر باعث شد پروژه برای مدتی متوقف شود، عرب‌نیا در سکانس پایانی فیلم حضور نداشته باشد و از شخص دیگری به جای او استفاده شود. همان طور که اشاره کردیم، بابک حمیدیان دیگر بازیگر این فیلم، جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد، اما فریبرز عرب‌نیا جایی در میان نامزد‌های فجر نداشت.\nیکی از فیلم‌هایی که با محوریت شخصیت یک شهید در سی‌ونهمین جشنواره فجر حضور داشت، فیلم «منصور» اثر سیاوش سرمدی بود.\n"از لحاظ ظاهری شباهت چندانی میان این بازیگر و شهید متوسلیان وجود نداشت، اما گریم او در فیلم، چهره حجازی‌فر را به این شهید نزدیک کرده بود"این فیلم برشی از زندگی شهید منصور ستاری فرمانده نیروی هوایی ارتش را به تصویر کشیده است. محسن قصابیان در تئاتر و تلویزیون تجربیاتی در زمینه بازیگری داشته است، اما او تا پیش از بازی در فیلم «منصور» به عنوان کارگردان کمدی «نیوکاسل» شناخته می‌شد. او که شباهت خوبی به شهید ستاری دارد، در فیلم «منصور» نقش این شهید را ایفا کرد و به بازی‌اش دراین فیلم توجه شد. طبق گفته قصابیان، او برای آشنایی با این کاراکتر، کتاب‌هایی را درباره او مطالعه کرده و به خانه پدری شهید نیز رفته است. فعلا زمان اکران این فیلم مشخص نیست.\nبازیگرانی که نقش شهدا را بازی کردند + تصاویر - باشگاه خبرنگاران - ۱ مهر ۱۴۰۰\nموضوعات مرتبط: باشگاه خبرنگاران جوان جایزه بهترین بازیگر ابراهیم حاتمی کیاست محمدحسین مهدویان شهید مصطفی چمران نیروی هوایی ارتش شهید منصور ستاری جشنواره فیلم فجر انسیه شاه حسینی ایستاده در غبار زیباتر از زندگی روزنامه خراسان فریبرز عرب نیا هفته دفاع مقدس کامبیز دیرباز احمد متوسلیان برشی از زندگی هادی حجازی فر مسعود ده نمکی بابک حمیدیان


نیاز به آموزش «سواد اجتماعی» بیشتر از مدرک تحصیلی! میانگین گفتگو میان اعضای یک خانواده ایرانی؛ تنها 15 دقیقه! - شهرضا نیوز\nسرویس: اجتماعی ۱۰:۳۷ - شنبه ۰۶ آبان ۱۳۹۶\nرییس انجمن مددکاری اجتماعی عنوان کرد؛ 2تیتر پیشنهادی.\nبه گزارش شهرضانیوز، سیدحسن موسوی چلک آسیب های اجتماعی را دامن‌گیر همه اقشار جامعه دانست و افزود: همه آنهایی که تا دیروز صحبت کردن درباره آسیب های اجتماعی را نوعی سیاه‌نمایی می‌دانستند، امروز از آسیب‌ها حرف می زنند؛ چرا که آسیبهای اجتماعی آنقدر مشهود شده‌اند که حال یک بیمار مزمن را پیدا کرده اند. حوزه آسیب‌های اجتماعی حال خوبی ندارد. اتفاقات و حوادث اخیر، علائم و نشانه‌های این بیماری هستند که در قالب خودزنی، خودکشی، خشونت، شرب خمر، حوادث فضای مجازی و طلاق خود را نشان می‌دهند.\nرییس انجمن مددکاری اجتماعی ایران با اشاره به اینکه آسیب های اجتماعی منتظر نمی مانند تا مسئولان به فهم مشترکی برسند و به رشد خودشان ادامه می دهند افزود: در حال حاضر با آسیب‌های فضای مجازی که جنس، شکل، تنوع، روش، اثرگذاری، سرعت و کیفیت متفاوتی دارند مواجه شده ایم. این درحالیست که در این حوزه هم سواد کافی نداریم و به فضای مجازی به شکل یک تهدید نگاه می‌کنیم. ما حتی به فضای مجازی که امروز در زندگی همه اجتناب ناپذیر است، با نگاهی که گویی این فضا اثر بخش نیست، نگاه می کنیم. در چنین شرایطی چه طور می شود شاهد آسیب‌های اجتماعی مانند خشونت، ضرب و جرح و پرونده قضایی نباشیم؟ضرب و جرح؛ دومین علت پرونده قضایی کشور


این عکس 195 گیگاپیکسلی از شانگهای آن قدر بزرگ است که شما می توانید از فاصله چند مایلی روی صورت مردم زوم کنید - وبلاگ پریها\nاین عکس 195 گیگاپیکسلی از شانگهای آن قدر بزرگ است که شما می توانید از فاصله چند مایلی روی صورت مردم زوم کنید\nبه گزارش وبلاگ پریها، در سال های اخیر دوربین اسمارت فون ها پیشرفت های بسیار بزرگی داشته است و باعث شده هر فردی در جیب خود یک دوربین با کیفیت برای عکس برداری و فیلم برداری داشته باشد.\nاما پیشرفته صنعت عکس برداری و دوربین ها فقط محدود به دوربین های اسمارت فون ها نشده است و ما امروزه شاهد فناوری هایی هستیم که شاید هرگز انتظارش را نداشتیم.\nشرکت فناوری Jingkun چین که اکنون نام خودش را Big Pixel گذاشته است؛ تصویری پانوراما از شهر شانگهای چین تهیه نموده است که رزولوشنی 195 گیگاپیکسلی دارد و از میلیاردها پیکسل تشکیل شده است.\nاین عکس سومین تصویر بزرگ جهان و اولین تصویر بزرگ در آسیا است. شما می توانید از فاصله چند مایلی روی عکس زوم کنید و پلاک خودروها، چهره افراد و جزییات واضح و دقیق از خیابان ها و ساختمان ها را ببینید.\nاین عکس از برج مروارید شرقی شانگهای گرفته شده است و چشم انداز اطراف خود را به طرز خیره کننده ای نشان می دهد. یک پانورامای 360 درجه که به شما اجازه می دهد به هر سو بچرخید و مناظر زیبای این شهر را به نظاره بنشینید.\nبزرگی این عکس به اندازه ای است که نمی توانیم تصور و درک درستی درباره اش داشته باشیم. دوربین های معمولی اسمارت فون ها تصاویری 12 گیگاپیکسلی می گیرند.\nهر مگاپیکسل برابر یک میلیون پیکسل است. هر گیگاپیکسل هم برابر با یک میلیارد پیکسل است. حالا ما داریم درباره عکس 195 گیگاپیکسلی صحبت می کنیم. به زبان دیگر، عکسی متشکل از 195 میلیارد پیکسل.\nبا مراجعه به این ابزار آنلاین می توانید تصویر 195 گیگاپیکسلی از شهر شانگهای را تماشا و روی نقاط مختلف زوم کنید تا در ذهن تان بعضی مفاهیم مانند دقت تصویر، مقدار زوم و بزرگی یک عکس جابه جا شوند.\nبا همین ابزار آنلاین می توانید بعضی مراکز مهم را انتخاب نموده و برای تماشای بیشتر یا گردشگری مجازی زوم کنید. چیزی که بسیار ارزشمند است، کیفیت بسیار بالای عکس در هنگام زوم بدون خراب شدن یا رنجه شدن تصویر است.\nشرکت Big Pixel می گوید پانورامای شانگهای اولین کار آن ها است و در آینده ای نزدیک می خواهند چندین عکس دیگر با صدها میلیارد پیکسل از شهرهای دیگر بسازند و در معرض بازدید عموم قرار دهند.\nانتشار: 21 مهر 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: pariha.ir شناسه مطلب: 430\nبه "این عکس 195 گیگاپیکسلی از شانگهای آن قدر بزرگ است که شما می توانید از فاصله چند مایلی روی صورت مردم زوم کنید" امتیاز دهید\n2 کاربر به "این عکس 195 گیگاپیکسلی از شانگهای آن قدر بزرگ است که شما می توانید از فاصله چند مایلی روی صورت مردم زوم کنید" امتیاز داده اند | امتیاز: 5 از 5\nدیدگاه های مرتبط با "این عکس 195 گیگاپیکسلی از شانگهای آن قدر بزرگ است که شما می توانید از فاصله چند مایلی روی صورت مردم زوم کنید"


شروع درمان ارتودنسی - دکتر داود عبدالهی\nدر جلسه‌ی معاینه‌ی اولیه برای شروع درمان ارتودنسی سعی ما بر این است که این جلسه حتی‌الامکان برای شما مطلوب و آگاهی‌دهنده باشد. این جلسه شامل یک معاینه‌ی ابتدایی و تشخیص نوع ناهنجاری و سپس تشریح درمان‌های ممکن برای رفع آن می‌باشد.\nجهت بهبود کیفیت این جلسه لطفاً موارد زیر را حتی‌الامکان به همراه داشته باشید:\nهرگونه کلیشه‌ی رادیوگرافی (X – rays) در صورت وجود.\nلیستی از داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌نمائید.\nدفترچه بیمه در صورت وجود.\nفرم پر شده‌ی معاینه‌ی اولیه (می‌توانید آن را به صورت Online و یا حضوراً از قسمت پذیرش دریافت نمائید.)\nاطلاعات در مورد هرگونه مشکل پزشکی (مانند دیابت، فشار خون بالا، دریچه‌ی مصنوعی قلب یا مفاصل مصنوعی، تب روماتیسمی و …) لطفاً این مشکلات را در صورت وجود حتماً با ما در میان بگذارید.\nلطفاً در صورت عدم امکان حضور در هریک از وقت‌های ملاقات حتماً با شماره تلفن‌های ما 22799264 و 22799232 تماس بگیرید. این کار باعث می‌شود که از وقت مورد نظر برای سرویس‌دهی به بیمار دیگری استفاده شود و همچنین وقت جدیدی برای شما در نظر گرفته شود.\nرکوردهای تشخیص و طرح درمان\nدر صورت قطعی شدن انجام درمان ابتدا یک سری رکوردهای تشخیصی از شما تهیه می گردد که شامل رادیوگرافی‌ها و فتوگرافی‌های مورد نیاز و در بعضی موارد تهیه‌ی قالب از دندان‌ها می‌باشد، پس از تهیه‌ی این رکوردها، یک طرح درمان مشخص برای اصلاح ناهنجاری شما تعیین می‌گردد. سپس کارکنان ما اقدام به تعیین وقت‌های لازم جهت قرار دادن وسایل درمان بر روی دندان‌های شما و همچنین ارائه برنامه‌ی زمانی پرداخت‌های شما می‌نمایند.\nویزیت‌های منظم و دوره‌ای\nویزیت‌های دوره‌ای قسمت بسیار مهم در درمان‌های ارتودنسی می‌باشد. به طور کلی بیماران هر 3 تا 4 هفته یکبار توسط ما ویزیت می‌شوند تا روند درمان کنترل شده و تنظیم‌های لازم صورت گیرد. در این زمان شما می‌بایست به موقع در وقت‌های خود حاضر شوید، دستورهای داده شده را به دقت اجرا کنید، تغذیه خوب داشته باشید و بهداشت دهان و دندان خود را در حد عالی حفظ نمائید، همچنین ویزیت‌های مداوم با دندانپزشک خود داشته باشید. پس از اتمام درمان و برداشتن وسایل، پلاک‌های نگهدارنده به منظور نگهداری دندان‌هایتان در موقعیت جدید به شما داده می‌شوند تا استخوان و لثه و عضلات شما با موقعیت جدید دندان‌ها سازگار شوند. دوره‌ی نگهداری نتیجه درمان یا «Retention» قسمت مهمی از درمان شماست و نباید از آن چشم‌پوشی کنید.\nمدت قرار داشتن براکت‌ها (وسایل ثابت) در دهان بیمار بسته به سن، نوع و شدت ناهنجاری، میزان همکاری بیمار و میزان حرکت دندان‌ها ممکن است از 6 ماه تا 30 ماه متغیر باشد.\nقبل از شروع هرگونه درمان ارتودنسی، دندانپزشک شما باید از عدم وجود هرگونه پوسیدگی و یا مشکلات لثه نظیر التهاب یا تحلیل مطمئن شود. در صورت وجود هرگونه پوسیدگی یا مشکلات لثه بهتر است ابتدا طرح درمان ارتودنسی شما توسط ما مشخص گردد و سپس اقدام به ترمیم دندان‌ها نمائید. دلیل این امر این است که ممکن است بعضی از دندان‌های پوسیده یا مشکل‌دار در طرح درمان ارتودنسی کشیده شوند و شما نیاز به صرف هزینه برای ترمیم آن‌ها نداشته باشید. مطمئن باشید که ما حداکثر تلاش خود را می‌نمائیم تا درمان ارتودنسی شما را طوری طرح‌ریزی کنیم که در صورت نیاز به کشیدن دندان حتی‌الامکان دندان‌های ناسالم‌تر شما کشیده شده و دندان‌های سالم‌تر برایتان باقی بمانند. همچنین دندانپزشک شما باید برنامه‌ریزی جهت معاینه‌ی دوره‌ای شما را انجام دهد تا در طول درمان ارتودنسی مشکلی از نظر پوسیدگی و یا بهداشت دهان و دندان نداشته باشید. ما مصرّانه از شما می‌خواهیم که در مراجعه منظم به دندانپزشک خود کوتاهی نکنید زیرا ما به هیچ وجه جایگزین دندانپزشک شما نیستیم. بلکه در کنار او در رفع ناهنجاری شما کوشش می‌نمائیم.\nلطفاً در صورت وجود هرگونه سؤالی با شماره تلفن‌های ما تماس بگیرید زیرا زمان انجام برخی از درمان‌ها بسیار مهم است. شما یا فرزندتان ممکن است در یک سن خاص نیاز به یک درمان خاص داشته باشید و یا برعکس ممکن است در یک سن خاص نیاز به هیچ درمانی نداشته باشید. بنابراین انجام یک مشاوره به ما اجازه می‌دهد که بتوانیم نیازهای شما را بهتر تشخیص دهیم.


تبدیل لیتر بر ساعت (l/h) (دبی حجمی)\nتبدیل لیتر بر ساعت (l/h)\nتبدیل لیتر بر ساعت (l/h):\nبا این ماشین‌حساب، می‌توانید مقادیری را که می‌خواهید تبدیل کنید را به همراه واحد اندازه‌گیری اصلی وارد کنید. مثلاً: '590 لیتر بر ساعت'. برای این کار، می‌توان از نام کامل واحد یا نام کوتاه شده آن استفاده کردمثلاً یا از 'لیتر بر ساعت' یا 'l/h'. سپس، ماشین‌حساب نوع واحد اندازه‌گیری که قرار است تبدیل شود را تعیین می‌کند, برای مثال 'دبی حجمی'. بعد از آن، ماشین‌حساب مقادیر وارد شده را به تمام واحدهای متناسبی که می‌شناسد تبدیل می‌کند. اطمینان داشته باشید در فهرست نتایج، می‌توانید تبدیلی که از ابتدا دنبال آن بودید را پیدا کنید. فارغ از اینکه کاربر از کدام یک از این روش‌ها استفاده می‌کند، دیگر نیازی نیست زمان بسیاری صرف پیدا کردن موارد مناسب از فهرست‌های انتخابی طولانی با صدها مقوله و واحدهای تحت پوشش بیشمار بکنید. وظیفه انجام تمام این کارها با ما و توسط ماشین‌حساب است که در کسری از ثانیه کارش را انجام می‌دهد.\nهمچنین، با این ماشین‌حساب می‌توان از عبارات ریاضی استفاده کرد. درنتیجه، نه تنها می‌توان با اعداد اعمال محاسباتی را انجام داد مثل '(45 * 39) l/h' بلکه واحدهای اندازه‌گیری مختلف را می‌توان با هم به صورت مستقیم در یک تبدیل ترکیب کرد که مثلاً به این صورت درمی‌آید: '590 لیتر بر ساعت + 1770 لیتر بر ساعت' یا '65mm x 18cm x 39dm = ? cm^3'. واحدهای اندازه‌گیری که به این صورت ترکیب می‌شوند باید معمولاً با هم همخوانی داشته باشند و در ترکیب موردنظر منطقی باشند.\nیک لیتر بر ساعت چقدر است؟\nماشین حسابی که می تواند برای تبدیل واحدهای مختلف از جمله لیتر بر ساعتاستفاده شود.


آرمان شهر | Armanshahr| بنیاد آرمان شهر | از دستیابی به حقیقت تا تحقّق عدالت: دادگستری در دوران گذار\nدر دوران وحشت پس از استقرار جمهوری اسلامی هم اعد ام های فوری یا غیرقضایی (extrajudiciaire) رواج یافت و حاکمان شرع هزاران زندانی عقیدتی و سیاسی را پس از چند دقیقه یا چند ساعت بازجویی، روانه جوخه های تیرباران یا چوبه های دار کردند.\nامّا هزاران زندانی سیاسی که در تابستان ۶۷ در زندانهای جمهوری اسلامی گرفتار آمده بودند، در همان دادگاه های انقلاب و توسّط همان حکّام شرع، آن هم در دوران مهیب سالهای ۶۴-۱۳۶۰، به لحاظ سنگین نبودن اتهّامهایشان به حبس محکوم شده بودند و دوران محکومیّت قطعی خود را می گذراندند. بنابراین هیچ موجب و مجوّزی برای فراخواندن آنان به بازجوئی های مجدّد نزد هیأت های تفتیش عقیده وجود نداشت.\nبدینسان کشتار بزرگ و برنامه ریزی شده ای که در شرف انجام بود، از مقوله اعدام های فوری یا غیرقضایی نخستین دهه جمهوری اسلامی نبود. این جنایت ها مشمول عنوان دیگری می شدند که در اساسنامه تشکیل دادگاه بین المللی نورمبرگ مصوّب ۸ اوت ۱۹۴۵، «جنایت های بر ضّد بشریّت» نام گرفته بودند. جنایت بر ضد تمامی بشریت زیرا که گروه هایی از بشریّت مشمول تصفیه های «سیاسی، نژادی و یا مذهبی» شده بودند. از اینرو عامل زمان و مکان هم تاثیری در مسئولیت جزایی آمران و عاملان آن جنایت ها ندارند. جرایم بین المللی و از جمله جنایت بر ضّد بشریّت در اجرای عهدنامه مصوّب ۱۱ نوامبر ۱۹۷۰ مجمع عمومی سازمان ملل، غیر قابل شمول مرور زمان (imprescriptible) به شمار می آیند.\nبرنامه ریزی با دستخط خمینی و تجویز هیأت های تفتیش عقیده آغازید. سپس مجریان برنامه به زمینه سازی و جّو سازی دست یازیدند. رئیس شورایعالی قضایی (موسوی اردبیلی) در خطبه نماز جمعه فریاد برآورد : «قوه قضائیه در فشار بسیار سخت افکار عمومی است که چرا اینها را محاکمه می کنید. قوه قضائیه در فشار است که چرا تمام اینها اعدام نمی شوند و یک دسته شان زندانی می شوند». همو در مصاحبه با روزنامه کیهان برنامه کشتار را چنین توجیه می کند: «در کشور ما اگر کسی با اصول اسلام مخالف باشد، نمی تواند تفکّر خود را ترویج کند. زیرا که ما یک کشور لائیک نیستیم و قانون اساسی نیز این اجازه را نداده که کسی نشر ارتداد و کفر بکند. افراد زیادی از آنها محاکمه شده بودند و حکمشان تأیید شده بود. امّا متاسفانه این افراد نه تنها اصلاح نشدند بلکه از طرق مختلف در زندان دست به تحریکاتی زدند که این تحریکات پس از عملیّات مرصاد به اوج خود رسید و به این ترتیب عناد خود را با نظام به اثبات رساندند».\nنامه های تحذیرآمیز آیت الله منتظری به «امام» هم مؤثر نیفتاد. او به صراحت نوشته بود که اعدام زندانیانی که «محکوم به کمتر از اعدام شده اند، بی اعتنایی به همه موازین قضایی است».\nامّا پاکسازی زندان ها و تصفیه های سیاسی – ایدئولوژیک به ویژه پس از پایان گرفتن جنگ ایران و عراق و ناکامی «سپاهیان اسلام در فتح کربلا»، برای شعله ور کردن هر چه بیشتر آتش خشم و کینه آنان بر ضّد «جبهه کفر ونفاق» برنامه ریزی شد و به مرور گسترش یافت.\nاگر در دهه ۶۰ عضویت یا هواداری و ارتباط با گروه های «محارب» کافی برای صدور حکم اعدام بود، در اواخر این دهه تمامی مخالفان جمهوری اسلامی در زمره دشمنان و «معاندان» به شمار می آمدند. بدینسان تصفیه های سیاسی ابعاد گسترده تری می گرفت و شامل حال همه مخالفان و دگراندیشان می شد. قتل ها و مرگ های «مشکوک» چهره های سیاسی و روشنفکران در داخل ایران و ترورهای سیاسی در خارج از کشور، فصل دیگری از این برنامه ده ساله بود که با قتل های سیاسی معروف به قتل های زنجیره ای در سال ۷۷ به اوج خود رسید و با افشای توطئه وزارت اطلاعات توسّط خاتمی و دستگیری سعید امامی و برخی دیگر از دست اندرکاران این جنایت ها، معروف به «پروژه قتل درمانی» شد.\nدادگاه جزایی بین المللی: هم زمان با این وقایع دهشتناک در ایران، اساسنامه تشکیل دادگاه جزایی بین المللی پس از ۵۰ سال تلاش و فشار مدافعان حقوق بشر به تصویب رسید. پایان گرفتن جنگ سرد و تکرار کشتارهای دسته جمعی و دیگر فجایع جنگ جهانی دوّم در یوگوسلاوی و رواندا در سالهای ۹۴-۱۹۹۱، و انعکاس و بازتاب آنها در افکار عمومی و جامعه بین المللی، شورای امنیّت سازمان ملل را ناگزیر ساخت که به تشکیل دو دادگاه جزایی فوق العاده (ad hoc) برای رسیدگی به جنایت های ارتکابی در یوگوسلاوی سابق و رواندا، دست یازد. در جریان کنفرانس جهانی حقوق بشر در سال ۱۹۹۳ در وین، سازمان های غیردولتی (ONG) موفق شدند که اعلامیه ای را در ضرورت تأسیس یک دادگاه جزایی بین المللی به تصویب رسانند. در پی آن مجمع عمومی سازمان ملل هم کمیسیونی را مأمور تهیه طرح نهایی و تدارک مقدمات تشکیل یک کنفرانس بین المللی، برای بررسی و تصویب اساسنامه دادگاه جزایی بین المللی نمود. کنفرانس روز ۱۵ ژوئن ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) در شهر رُم آغاز به کار کرد و پس از بیش از یک ماه کار مداوم و بحث و جدل بسیار و جرح و تعدیل فراوان در طرح پیشنهاد شده بر اثر فشار هیأت های نمایندگی دولت هایی که هرگز نظر مساعدی نسبت به تشکیل یک مرجع بین المللی جزایی مستقل نداشتند، اساسنامه دادگاه را در ۱۲۸ ماّده به تصویب رساند.\nدر ماّده ۵ اساسنامه صلاحیت دادگاه جزایی بین المللی محدود به رسیدگی به مهمترین جنایت هایی که «تمامی جامعه بین المللی» را در بر می گیرند، شده که عبارتند از :\n– کشتار دسته جمعی یا نسل کشی (génocide)؛\n– جنایت های بر ضّد بشریِت؛\n– جنایت های جنگی.\nماّده ۷ اساسنامه راجع است به تعریف تفصیلی جنایت های بر ضّد بشریت که به مراتب جامعتر و کاملتر از تعریف مندرج در اساسنامه دادگاه نورمبرگ است. جنایت های بر ضّد بشریت عبارتند از عملیات و اقداماتی که به گونه ای عمومی (گسترده) (généralisé) یا برنامه ریزی شده (روشمند) (systématique) بر ضّد مردم غیر نظامی (civil) و در اجرای «سیاست یک دولت» ارتکاب یابند و به یکی از اعمال زیر بینجامند :\n– نابود کردن (قلع و قمع)؛ (extermination)\n– به بردگی گرفتن؛\n– تبعید یا کوچ دادن اجباری مردمان؛\n– حبس یا دیگر انواع محرومیت از آزادی که با موازین بنیادین حقوق بین الملل در تضّاد باشد؛\n– تجاوز جنسی؛\n– بردگی جنسی؛\n– فحشای اجباری؛\n– حاملگی اجباری؛\n– عقیم کردن اجباری و سایر موارد مشابه تجاوز جنسی؛\n– آزار مداوم، (persécution) هر دسته یا هر گروهی که هویّت آن قابل احراز باشد، به جهات سیاسی، نژادی، ملّی، قومی، فرهنگی، دینی یا جنسی؛\n– ناپدید کردن قهری؛\n– تبعیض نژادی؛ (apartheid)\n– سایر عملیات غیرانسانی مشابه که به منظور ایجاد رنج یا بر ضّد تمامیت جسمانی یا روانی فرد انجام پذیرند.\nبدینسان نه تنها کشتار سال ۶۷ وقتل ها و ترورهای سیاسی برنامه ریزی شده توسط ارگان های سرکوب جمهوری اسلامی در داخل و خارج از ایران از مصادیق بارز جنایت های بر ضّد بشریّت به شمار می آیند که دستگیری های سازمان یافته و گسترده و حبس ها و شکنجه ها و تعزیرها و رفتارهای ظالمانه که توسط دادگاه های انقلاب و دیگر نهادهای سرکوبگر درباره اعضاء و هواداران گروه های سیاسی در سالهای ۶۴-۱۳۶۰ اعمال شده و در نهایت سیاست تبعیض مذهبی به ویژه درباره جامعه بهائیان را هم می توان مشمول تعریف جنایت های بر ضّد بشریّت دانست.\nامّا صلاحیت دادگاه جزایی بین المللی متوّقف بر فراهم آمدن شرایط زیرند:\n۱٫ اصل مسئولیت جزایی فردی: دادگاه جزایی بین المللی اشخاص حقیقی را که متهّم به ارتکاب جنایت بین المللی شده اند مورد تعقیب قرار می دهد و نه دولت ها را.\n۲٫ اصل عدم عطف به ماسبق (Non-rétroactivité): دادگاه جزایی بین المللی از سال ۲۰۰۲ آغاز به کار کرده و صلاحیت رسیدگی به اعمال جنایتکارانه ای را که پیش از تاریخ تأسیس دادگاه ارتکاب یافته اند، ندارد.\n۳٫ صلاحیت دادگاه جزایی بین المللی محدود به رسیدگی به اتهام های شهروندان دولت هایی است که به عهدنامه مربوط به اساسنامه آن دادگاه ملحق شده اند. امّا شورای امنیّت می تواند در اجرای فصل هفتم منشور ملل متحّد، رسیدگی به جنایتی را که در یک کشور غیر عضو دادگاه ارتکاب یافته، از دادستان دادگاه بین المللی درخواست کند.\n۴٫ صلاحیت دادگاه جزایی بین المللی مکمّل (complémentaire) دادگاه های جزایی ملّی است. بنابراین اولویّت رسیدگی با دادگاه های ملّی است مگر آنکه آنها از تحقیق درباره جرایم ارتکابی امتناع کنند و یا اینکه موانعی در جهت تحقق عدالت بتراشند (شرط مبسوط این موانع در ماّده ۱۷ آمده است). با وجود این و از آنجا که دامنه صلاحیت دادگاه جزایی بین المللی محدود است، در ماّده ۲۹ اصل عدم شمول مرور زمان درباره جنایت های بین المللی دوباره مورد تصریح و تاکید قرار گرفته است.\nدادگستری انتقالی/ در دوران گذار: گفتیم که در کنفرانس رُم و در جریان تصویب اساسنامه دادگاه جزایی بین المللی فشارها و کارشکنی ها از سوی هیأت های نمایندگی برخی از دولت ها به حدّی بود که جرح و تعدیل های بسیاری در راستای تحدید صلاحیت و آئین دادرسی دادگاه، بر اساسنامه وارد کردند. در چهار سالی که بین تصویب اساسنامه و تشکیل دادگاه جزایی بین المللی فاصله بود، همان دولت ها به عهدنامه راجع به اساسنامه دادگاه ملحق نشدند و نتیجه این که پانزده سال پس از کنفرانس رُم، از ۵ عضو دائمی شورای امنیّت، ۳ دولت امریکا، روسیه و چین به عضویت دادگاه جزایی بین المللی در نیامده اند، چه رسد به دولت هایی نظیر اسرائیل و ایران و سودان و سوریه و کره شمالی و …..\nدر چنین زمینه ای است که جنایت های بر ضد بشریّت و جنایت های جنگی که طّی ۱۰ سال گذشته در عراق، افغانستان، چچن، سرزمین های اشغالی فلسطین و غزه، سورّیه و ….. ارتکاب یافته اند توسّط دادستان دادگاه جزایی بین المللی مورد تعقیب قرار نگرفته است. زیرا که نه امریکا و روسیه و اسرائیل و سوریّه عضو دادگاه بوده اند و نه اینکه شورای امنیّت چنین درخواستی را از دادستان دادگاه جزایی بین المللی کرده است.\nبدینسان گره ناگشودنی و معضل «مصونیت از مجازات» (impunité) آمران و عاملان نقض فاحش حقوق بشر همچنان بر وجدان جامعه بین المللی و مدافعان حقوق بشر سنگینی می کند. از سوی دیگر سقوط نظام های توتالیتر و دیکتاتوری های نظامی و جز آن در بخش بزرگی از جهان و تحولات سیاسی در پی آن و لغو آپارتاید در افریقای جنوبی، مقوله دادخواهی و رسیدگی به جنایات آمران و عاملان جنایت های بین المللی و اعاده حیثیت قربانیان نقض حقوق بشر و استمالت و پرداخت غرامت به بازماندگان آنان را به عنوان یکی از مسائل مبرم دوران گذار از حکومت آمرانه و قانون شکن به نظام قانونمدار دموکراتیک، مطرح کرده است.\nاز این رو، طّی ده سال گذشته مقوله دادگستری انتقالی یا دادگسـتری دوران گذار (Justice transitionnelle, Justice de transition) به عنوان یکی از مفاهیم نوین حقوق بین الملل، موضوع ده ها گزارش و قطعنامه های نهادهای سازمان ملل و سمینارها و کنفرانس های ملّی و بین المللی در بسیاری از کشورهای جهان بوده است. از جمله قطعنامه های موّرخ ۲۰ و ۲۱ آوریل ۲۰۰۵ کمیسیون حقوق بشر و قطعنامه های موّرخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸ و اوّل اکتبر ۲۰۰۹ شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره «حقوق بشر و دادگستری در دوران گذار»، «مصونیّت از مجازات» و «حق دانستن حقیقت».\nدادخواهی و احقاق حق بستگی به شرایط و اوضاع و احوال، به ویژه متغیّر روابط قدرت و موازنه قوا، در زمان و مکان دارد. در کشورهای امریکای لاتین پس از سقوط دیکتاتوری های نظامی و به دوران گذار تعقیب و مجازات آمران و عاملان نقض حقوق بشر امکان پذیر نبود و موازنه قوا به گونه ای بود که دولت های انتقالی ناگزیر از اعلام عفو عمومی شدند. ولی چند سال بعد، توازن قوا به سود طرفداران دموکراسی و حکومت قانون تغییر یافت و در آرژانتین ژنرال ویدلا و چند تن از همکاران او پس از سالها مصونیّت از مجازات، به محاکمه فراخوانده شدند و ویدلا پس از محکومیت آخرین روزهای زندگی خویش را در زندان گذراند. در اروگوئه یکی از زندانیان سیاسی دوران دیکتاتوری نظامی، همچون نلسون ماندلا در افریقای جنوبی، به ریاست جمهوری برگزیده شد. در برخی از کشورها کمیسیونهای تحقیق یا آشتی ملّی آغاز به کار کردند و در کشورهای دیگر دادگستری رسیدگی به جنایت های متهمّان به ارتکاب جنایت های بین المللی و احقاق حقوق قربانیان دوران سیاه دیکتاتوری و نقض فاحش حقوق بشر را عهده دار شد.\nچه در افریقای جنوبی و چه در کشورهای امریکای لاتین، همچنان که در کشورهای اروپای شرقی، ترکیه، مراکش و بسیاری کشورهای دیگر، پرونده های متجاوزان به حقوق مردم در دولت های گذشته همچنان مطرح رسیدگی هستند. در عراق، مصر، تونس، لیبی، و یمن با وجود سقوط حکومت های جابر و فاسد، هنوز دادگستری به دوران گذار معنا و مفهوم ندارد.\nاصول دادگستری انتقالی/ دوران گذار که به مرور طّی ده سال گذشته تدوین شده و رسمیّت یافته اند، عبارتند از :\n۱٫حق دانستن حقیقت: (Droit à la vérité) نخستین حق قربانیان نقض حقوق بشر و بازماندگان آنان این است که بدانند که ظلمی که بر آنان رفته به دستور چه شخص یا مرجعی و توسط چه کس یا کسانی صورت گرفته است. خانواده های کسانی که اعدام یا سر به نیست شده اند، بایستی بدانند که بر سر جسد آنان چه آمده و در کجا دفن شده اند. تا حقیقت روشن نشود، عزای آنان پایان نمی گیرد. ولی روشن شدن وقایع گذشته تنها برای التیام درد و رنج قربانیان و بازماندگان آنان نیست. جامعه هم بایستی در جریان فجایع دوران سیاه قرار گیرد تا اجازه ندهد که تاریخ تکرار شود و حافظه جمعی تضمینی باشد برای آینده و نسل های آینده.\n۲٫ حق دادخواهی: مرجع رسیدگی به جنایت های گذشته ممکن است که کمیسیون ها وهیأت های حقیقت یاب باشند یا دادگاه های دادگستری. امّا استقلال و غیر جانبدار بودن این مراجع و تحقّق دادرسی عادلانه و علنی بر طبق موازین حقوق بین الملل حقوق بشر، احقاق حق و دادخواهی را امکان پذیر می کند.\n۳٫ حق مطالبه غرامت: (Réparation) فجایعی که درباره قربانیان نقض حقوق بشر صورت گرفته، زندگی های صدها و هزاران انسان را بر باد داده اند. این جنایت ها به دستور دولتمردان و توسط مأموران و مزدوران حکومتی، ارتکاب یافته اند. از این رو پرداخت غرامت به قربانیان بر عهده دولتی است که جانشین حکومت سابق شده است.\n۴٫ تضمین های عدم تکرار: (garanties de non-répétition) به دوران گذارست که تضمین ها و سازکارهای عدم تکرار وقایع دردناک گذشته می بایستی در قوانین و نهادهای حکومتی پیش بینی شوند؛ مراجع مستقل از قوه مجریّه برای رسیدگی به شکایت های مردم از دولت و ماموران دولت به وجود آیند؛ رسانه های خبری و نهادهای مستقل جامعه مدنی و سازمانهای غیردولتی مدافع حقوق بشر پا بگیرند. چنین مجموعه هایی مانع از تکرار وقوع فجایع گذشته می شوند.\nدر ادامه این روند، شورای حقوق بشر سازمان ملل به منظور تحقیق و بررسی وضعیّت دادگستری انتقالی در کشورهای گوناگون، به موجب قطعنامه شماره ۷/۱۸ موّرخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱، به انتخاب یک گزارشگر ویژه درباره «دستیابی به حقیقت، به عدالت، به غرامت و تضمین های عدم تکرار» برای مدّت ۳ سال دست یازید.\nمأموریت گزارشگر ویژه از یک سو جمع آوری اطلاعات از چگونگی عملکرد و نتایج کار کمییسیون های کشف حقیقت و آشتی ملّی یا نهادهای مشابه آنها و یا دادگاه های دادگستری، در کشورهائی است که دوران گذار را پشت سر می گذارند و یا در ابتدای این گذار هستند. از سوی دیگر راهنمایی و توصیه به قربانیان نقض حقوق بشر و دولت ها و همچنین فراهم آوردن موجبات گفتگو بین دولت ها با سازمان های بین المللی و ملّی دفاع از حقوق بشر در راستای پیشرفت روند دادگستری انتقالی در حوزه مأموریت گزارشگر ویژه است.\nخاتمه: در این که کشتار بزرگ سال ۶۷ و قتل ها و ترورهای سیاسی سازمان یافته در داخل و خارج از کشور و از جمله «قتل های زنجیره ای» از مصادیق جنایت های بر ضّد بشریّت به شمار می آیند، همچنان که بارها گفته و نوشته ام، تردیدی ندارم. این جنایت ها با وجود گذشت ۱۵ تا ۲۵ سال از تاریخ وقوع آنها، مشمول مرور زمان نیستند و آمران، سازمان دهندگان و عاملان آنها همچنان در معرض تعقیب و مجازات هستند. معنای کشف حقیقت این است که پس از مرگ آنان هم این «رازهای سر به مهر» مکشوف شوند و صفحه های دوران سیاه تاریخ معاصر ایران در معرض دید همگان قرار گیرند. امّا در شرایطی که به بازماندگان این جنایت های ضد بشری رخصت نمی دهند که گرد مزار ناشناخته عزیزانشان فراهم آیند؛ در شرایطی که مادران و پدران و خواهران و برادران و فرزندان «عزادار» را که در جستجوی کشف حقیقت و احقاق حق هستند، به زندان می افکنند؛ در شرایطی که مسئولان این جنایت ها همچنان بر عالیترین مقام های قضایی و دولتی تکیه زده اند؛ در شرایطی که نام بردن از کشتار بزرگ سال ۶۷ نه تنها نزد دولتمردان کنونی که پیش بخش بزرگی از «اپوزیسیون» همچنان حکم «تابو» را دارد؛ دستیابی به حقیقت و دادخواهی و تحّقق عدالت با موانع متعّددی برخورد می کند. امّا بازماندگان قربانیان جنایت ها بر ضّد بشریت در ایران، همچنان که در دیگر کشورهای جهان، از پای ننشسته اند و علی رغم همه مشکلات و ایذاء و اذیّت ها مبارزه برای کشف حقیقت و تعقیب و مجازات جنایتکاران ضد بشری را ادامه می دهند.\nحرف آخر این که در اوضاع و احوال کنونی که مصونیت از مجازات قاعده کلّی و رایج است، سخن گفتن از «عفو و بخشش» و یا «آشتی ملّی» اگر ناشی از بی آزرمی نباشد حاکی از بی مسئولیتی است.\nدرهمین بخش: انتخاب سردبیری, ایران, دادخواهی بین‌المللی, شکنجه، اعدام و دیگر مجازات‌های غیر انسانی, عدالت بین‌المللی, کتابخانه آنلاین حقوق بشر


باستان شناسی – سبز اندیشان امروز\nدر رودخانه Charles ،ماساچوست آمریکا، پایندگی (وجود) 3،800 هکتار از تالاب ها در امتداد جریان اصلی، فرورفتگی طبیعی را از آب سیلابی ایجاد می کند. ارزیابی شده است، اگر این تالاب ها به واسطه بهره برداری نامتعارف نابود گردند، خسارت های ناشی از افزایش سیلاب، بالغ بر 17 میلیون دلار در هر سال خواهد بود (موسسه مهندسان ارتش آمریکا). (Barbier,1997,113)\nرودخانه Indus و جنگلهای مانگرو آن در حمایت از سواحل و بندرگاه های مهم پاکستان از جمله بندر Qasim در برابر بادهای مانسون جنوب غربی کمک کننده می باشند. بنابراین اجتناب از لایروبی شدید ضرورت دارد. در نوامبر 1993، زمانی که طوفان سواحل Keti bunder را در هم کوبید، منطقه خالی از مانگروها بود و در نتیجه آن خسارت قابل توجهی بوجود آورد. این در حالیست که سواحلShah Bunder به دلیل حفاظت در نتیجه آن جنگل های مانگرو آسیب جدی ندید. (Meynell,1995,17)\nتالاب ها رسوب را از روان آب های سطحی خارج می کنند و به این صورت، رسوب گذاری در جریان های آب و نهرها را کاهش می دهند. (رشیدی,377,1389)\nتاثیر تالاب ها در بهبود کیفیت محیط زیست آبی قابل انکار نیست. تالاب ها به صورت طبیعی آلودگی رودخانه هایی را که به آنها وارد می شوند را تصفیه می کنند. به عبارتی آب آلوده را دریافت می کنند و به جای آن آب پاکیزه تحویل می دهند. .(رشیدی,378,1389)


دانلود cars 3 2017 انیمیشن دنیای ماشین ها 2017 | نامیا دانلود\nآخرین اخبار دنیای ماشین ها ۳\nقالب گیری ماشین ۳ پیکسار بطور مداوم در حال بهتر شدن است. در واقع، پیکسار و دیزنی یک سری نام های جدید محبوب اعلام کردند که با عنوان لایتنینگ مک کوئین، به علاوه لری مرد کابلی که همیشه انتظار می رفت به آوازهای قابل اعتماد قدیمی اوون ویلسون می پیوندند.\nدر انیمیشن دنیای ماشین ها Cars جدید، طرفداران و خانواده ها می توانند انتظار دیدن کری واشنگتن را داشته باشند. که با عنوان ناتالی سرتین به این مجموعه ملحق می شود. یک تحلیلگر آماری کسی است که به یک نقطه عددی مهم در زندگی لایتنینگ تبدیل خواهد شد.\nانتشار اولیه: ۱۵ ژوئن ۲۰۱۷ (پرتغال)\nکارگردان: برایان هزینه\nموسیقی ساخته شده توسط: رندی نیومن\nمجموعه فیلم های: cars دنیای ماشین ها\nشرکت های تولید: پیکسار، والت دیزنی پیکچر


کودکانی که با آزار و اذیت جسمانی یا کلامی بزرگ می شوند، معمولاً خشم و غضب فوق العاده ای در درون خود دارند. بدون دریافت کمک حرفه ای (مشاوره، روانکاوی) این خشم سرکوب شده را به صورت تندخوگری و پرخاشجوئی نشان خواهند داد؛\nهمگی ما احساسات حل و فصل نشده ای را از دوران کودکی به روابط حال خود می بریم. می توان گفت که گذشته مان، ما را تا حد زیادی شکل داده است. اگر به دنبال کسی هستید که هیچگونه آسیب روحی از دوران کودکی خود ندیده باشد، برایتان آرزوی موفقیت دارم! همگی ما چنین آسیبهائی دیده ایم . با اینحال هنگامی که در جستجوی خود به دنبال همسر ایده آل، هستیم می بایست از خود سه سؤال بپرسیم:\nترک شدن به وسیله ی یک یا هر دوی والدین\nآزار و بدرفتاری جسمانی و یا کلامی (گفتاری)\nبرگرفته از کتاب "آیا تو آن گمشده ام هستی ؟"


در نیمه‌ی راه، فصل دومِ «True Detective» همچنان بیش از حد مبهم اما کنجکاوی برانگیز است! - زومجی\n// پنجشنبه, ۲۵ تیر ۹۴ ساعت ۲۲:۳۰\nدر نیمه‌ی راه، فصل دومِ «True Detective» همچنان بیش از حد مبهم اما کنجکاوی برانگیز است!\nسریال «کاراگاه حقیقی» به نیمه‌ی فصل دومش رسیده است. در این یادداشت علاوه‌بر نگاهی به اتفاقات اپیز\nسریال «کاراگاه حقیقی» به نیمه‌ی فصل دومش رسیده است. در این یادداشت علاوه‌بر نگاهی به اتفاقات اپیزود چهارم، بررسی می‌کنیم که چرا فصل دوم اینقدر بحث و جدل به پا کرده و واکنش‌های گوناگونی را در پی داشته.همراه زومجی باشید.\nبه راستی که فصل دوم «کاراگاه حقیقی» تبدیل به چه هرج و مرج عجیب و غریبی شده است. با داغ شدن حوزه‌ی تلویزیون در دنیای مدرن، سر و کله‌ی سریال‌های سینمایی و باکیفیتی پیدا شد که عده‌ی زیادی را در سرتاسر دنیا در یک زمان مشخص پای تلویزیون می‌نشاندند. در میان یکی از نزدیک‌ترین نمونه‌ها می‌توان به سریال «بریکینگ بد» اشاره کرد که به خاطر درامِ ناک‌اوت‌کننده، استایلِ معتادکننده و خط داستانی خارق‌العاده‌اش، مردم را مجبور می‌کرد هر هفته پای به پای اولین پخش سریال آن را دنبال کنند. بلافاصله «کاراگاه حقیقی» آمد و جای آن را به عنوان سریالی که حتما باید دیده شود و نه سریالی که «هروقت دوست داشتی ببینی مشکلی نیست» گرفت. اما «کاراگاه حقیقی» که با فصل اولش یک شبه در دل خیلی‌ها جا گرفته بود، با فصل جدیدش دارد اعتبار این «نام» را به باد می‌دهد. ولی مسئله‌ی فصل دوم «کاراگاه حقیقی»، «بد بودن» نیست تا ما با گذاشتنِ پرونده‌ی مردودی آن به زیر بغلش، خیال سریال و خودمان را راحت کنیم. مسئله این است که بعد از چهار اپیزود، هنوز نمی‌توانیم درباره‌ی سریال به یک نتیجه‌ی واحد برسیم. از همان اپیزود نخست درحال بحث و جدل هستیم که بالاخره آیا این سریال کار می‌کند یا نه. چون اگر نقدهای افراد گوناگون را مطالعه کنید، متوجه می‌شوید، یکی با یک سکانس ارتباط برقرار می‌کند و آن را عالی می‌خواند و یکی با دلیل و منطق قابل‌درک، آن را افتضاح پیدا می‌کند. بزرگترین چیزی که باعث شده «کاراگاه حقیقی» در آن واحد هم راضی‌کننده احساس نشود و هم جذاب و غیرقابل‌دست کشیدن به نظر برسد، به نویسنده‌ی آن نیک پیزالاتو برمی‌گردد که در این فصل حداقل تا اینجای کار نتوانسته یک «زمین بازی» یک‌دست و بدون‌پستی و بلندی برای پیشروی داستان و فعالیت کاراکترها، طراحی کند. دوم داستانی است که خیلی بیش از اندازه می‌خواهد جلوتر از مخاطبش حرکت کند و سوم، شخصیت‌هایی هستند که با اینکه اسرارآمیز به نظر می‌رسند، اما هنوز به آن مرحله‌ای که هم‌ذات‌پنداری مخاطب را برانگیزند، نرسیده‌اند.\nسبک تصویری «کاراگاه حقیقی» با آن نماهای دوردست از بزرگراه‌های درهم‌تنیده‌ی لس‌آنجلس و شب‌های نورانی اما کثیفش، آدم را مثل یک مار حیله‌گر به سوی خودش جذب می‌کند. اما نزدیک‌تر که می‌روید، درست در جایی که روایت درگیرکننده‌ی سریال باید قابل‌فهم و رمزگشایی باشد، خودتان را وسط باتلاقی از داستان‌هایی تیره و تاریک و نچسبی پیدا می‌کنید که شما را می‌بلعند. داستانی که علاوه‌بر اینکه کند حرکت می‌کند، مشکل خود‌مهم‌پنداری نیز دارد. راستش از دیدن آدم‌های فروافتاد‌ه‌ی این فصل خیلی لذت می‌برم، اما از طرفی دیگر، از نحوه‌ی معرفی و پیشبرد داستانشان زیاد راضی نیستم. برای مثال در اپیزود چهارم، پاول وودرا می‌گوید:«من واقعا نمی‌دونم چطوری توی این دنیا زندگی کنم، مرد». اما او در اولین صحنه‌ای که در اپیزود نخست دیده بودیم نیز نشان داده بود که واقعا نمی‌دونه چطوری توی این دنیا زندگی کنه، مرد. این درحالی است که ما هنوز چیزی درباره‌ی موضوع شوم «بلک مانتین» (کوهستان سیاه) که مدام تکرار می‌شود و اینکه چرا او از تمایلاتِ جنسی‌اش احساس بدی می‌کند، نمی‌دانیم. آیا این مسائل مربوط به دوران خدمتش در ارتش می‌شود؟ به خدا اگر بدانم!\nاز طرفی دیگر، چیزی زیادی درباره‌ی کاراکترهای مرکزیِ زیاد قصه که درگیر طرح‌های داستانی منحرف‌کننده‌ی سریال هستند نیز نمی‌دانیم: ماجرای قتل، فساد، قاچاقِ مواد، قماربازی. نیک پیزالاتو دارد به تمامی جرم‌ها ناخنک می‌زند و اگرچه در نیمه‌ی فصل به سر می‌بریم، اما هنوز رابطه‌ی کافی و بامعنی و مفهومی بین آنها ایجاد نشده. به جز کاراکترهای اصلی (انی، فرانک، رِی و پاول) هنوز مشخص نیست باید به چه کسان دیگری اهمیت بدهیم و به‌شان توجه کنیم. شاید شهردار وینچی که به نظر آدم‌بد داستان می‌آید یا همسرِ فرانک که موقعیتش دقیقا مشخص نیست. یکی از مشکلات سریال این است که هویت و نحوه‌ی کارکرد کاراکترها، مخصوصا فرعی‌ها به روشنی مشخص نیست.\nفصل دوم نمی‌خواهد با تمام وجود به داخلِ دنیای رویایی‌اش سقوط کند و انگار هنوز به زور لبه‌ی صخره را چسبیده است\nیکی از جذاب‌ترین نکات «کاراگاه حقیقی» این است که سریال از دیالوگ‌ها تا تکنیک‌های اتمسفرسازی استفاده می‌کند تا احساس واقعی‌گرایانه‌بودن داستان را از تماشاگر بگیرد و او را به داخل سرزمینی دیگر که انسان‌هایش با آدم‌های دور و اطراف‌مان فرق می‌کند، بفرستد. فصل اول در این زمینه، بی‌نقص بود. اما فصل دوم نمی‌خواهد با تمام وجود به داخلِ دنیای رویایی‌اش سقوط کند و انگار هنوز به زور لبه‌ی صخره را چسبیده است. مسئله این است که درهنگام «کاراگاه حقیقی» دیدن بهترین کار این است که طوری رفتار کنیم که انگار به جای دنیای خودمان، با یک سری از دکترانِ فلسفه و روانشناسی طرف هستیم که مدام از دهان‌شان جملاتِ قصارِ تامل‌برانگیزی در بابِ منطق و چرخش‌های دیوانه‌وارِ سرنوشت، بیرون می‌ریزد. تمرکز دقیق روی خلق و ادامه‌ی چنین اتمسفری است که «کاراگاه حقیقی» را جالب می‌کند. اشتباه ما همین‌جا است. «کاراگاه حقیقی» یک درام جناییِ «تیره و تار» نیست. این سریال مثل رویای کابوس‌وار و تب‌آلودی است که از نگاه من وقتی به نهایت پتانسیلش می‌رسد که دست از واقعیت بردارد و کاملا در طبیعتِ سورئالش غرق شود. یک لحظه به نحوه‌ی حرف زدن کاراکترهای سریال دقت کنید. هیچ‌کس در دنیای ما اینطوری صحبت نمی‌کند. اینقدر از کلماتِ دوپهلو و سنگین استفاده نمی‌کند. حتی فحش دادن‌شان نیز متفاوت است. (به سکانس گفتگوی رِی و پاول در ترافیک برگردید). شاید خودِ نویسنده دارد به ما سرنخ می‌دهد که سریال درباره‌ی بازآفرینی واقعیت به شکلی که ما انتظار داریم و آن را می‌فهمیم، نیست. کاش سریال خیلی واضح‌تر مشخص کند که ما با یک داستان کاراگاهی معمولی طرف نیستیم، بلکه تمام این اتفاقات در ذهنِ مریض بنده خدایی جریان دارد. شاید بهترین سکانس سریال تا این لحظه، صحنه‌ی نخست اپیزود سوم است. جایی که رِی بعد از دریافت گلوله، خواب پدرش را می‌بیند. این سکانس قشنگ با حال‌و‌هوای این فصل هم‌خوانی دارد. دوست دارم این حالت خواب‌آلودگی در بقیه‌ی سریال به روشنی جریان داشته باشد، تا در نتیجه تکلیف‌مان با آن روشن باشد و طوری دیگر به آن نگاه کنیم.\nاما درباره‌ی خودِ اتفاقاتِ اپیزود چهارم چه چیزی برای گفتن دارم؟ خب، اَنی شاید تنها افسری باشد که به‌طور رسمی به حالت تعلیق درآمده است، اما بعد از آن تیراندازی خونین، به نظر نمی‌رسد هیچکدام از این سه نفر وضعیتِ امن و امانی داشته باشند. از آنجایی که بزریدز فرمانده‌ی گروه بود و همچنین او بود که دستور حمله را بدون نیروی پشتیبانی داد، مطمئنا عصبانیتِ بالادستی‌ها بیشتر از هرکسی، روی او خالی خواهد شد. حتی افسر دیکسون هم به او گوشزد کرد که بیایید همین بیرون منتظر لدو آماریلا بمانیم. شاید در ابتدا این حرف را به پای تنبلی یا ترس او نوشتیم. اما خیلی زود عکس این موضوع فاش شد. حالا شهردار وینچی نیز بهانه‌ای خوبی برای ترکاندنِ اَنی دارد.\nوضعیت وودرا هم اصلا تعریفی ندارد. بعد از یک روزِ گند بیرون از اداره که به همراهی غیرمنتظره‌ای با شریکِ سابقش در ارتش و فاش شدن حامله بودنِ نامزدِ غیررسمی سابقش انجامید، شک دارم پاول با این حجم ازفشار بتواند جوابگوی بازجویی‌های بخش روابط داخلی اداره هم باشد. تازه، نقشش در ماجرای «بلک مانتین» هم نمی‌تواند کمکی به او در بی‌گناه بودن در اتفاقی که پلیس‌ها و مردم زیادی در آن کشته شدند، کند.\nبدبخت‌ترین کاراگاه این هفته به نظرتان که بود؟ خب، معلومه پاول.\nحالا به فرانک سِمیون می‌رسیم؛ کسی که تصور می‌کرد برای خلاص شدن از این وضعیت، بهترین فرصتش (لدو آماریلا) را پیدا کرده است. اما یک مشکلی است؟ فرانک به روشنی گفت که او آماریلا را مُرده نمی‌خواهد. هرچند کسی مطمئن نیست که او دقیقا فردی بوده که کسپر را کشته و دارایی‌های فرانک را بالا کشیده است. بنابراین، رِی باید به اربابش پاسخگو باشد. حتی اگر شهردار و پلیس‌ها با تیراندازی خونین نهایی مشکلی نداشته باشند، رِی خیالش راحت نخواهد شد.\nوضعیت پرونده چگونه است؟ حالا که حرف از آماریلا شد، بگذارید این سوال را وسط بکشیم که این کچلِ بی‌عقل چرا یک‌دفعه نیروهای پلیس را به رگبار بست؟ رِی گفت که شاید آن ساختمان، محل ساخت و ساز مواد بوده و این باعث انفجار شده. از طرفی دیگر، شاید هم کسی به عنوان نگهبان خیابان را زیر نظر داشته و حضور پلیس‌ها را به آماریلا خبر داده است. فقط می‌دانیم، اول داخلی‌ها شروع به تیراندازی کردند.\nالبته چندتا احتمال دیگر هم وجود دارد. اگر یادتان باشد، رِی به محض اینکه آماریلا به عنوان مضنون نام گرفت، این مسئله را با فرانک درمیان گذاشت و فرانک هم برگشت و به نوچه‌هایش گفت. اگر یکی از زیردستانِ فرانک به دنبال تصاحبِ جایگاه او باشد، شاید او در لحظه‌ی آخر آماریلا را از حضور پلیس‌ها با خبر کرده تا او در حین تیراندازی کشته شود و چیزی به بیرون درز نکند. این مسئله آن «فرد» را آزاد و پاک رها می‌کند و دیگر خبری از هیچ سرنخی برای رسیدن به قاتل واقعی کسپر نخواهد بود.\nالبته که چنین چیزی درباره‌ی اداره‌ی شهرداری وینچی هم صدق می‌کند. آنها می‌خواهند سوالاتی که درباره‌ی قاتل واقعی کسپر پرسیده می‌شود را در نطفه خفه کنند. و برای این کار به فردی احتیاج داشتند که این اتهامات را به گردنش انداخته و از دستش خلاص شوند. و چه کسی بهتر از یک معتادِ مُرده. شاید کسی از طرف شهردار وینچی به آماریلا خبر داده. در این صورت شهردار می‌تواند با یک تیر، دو نشان را بزند. هم ردپاها را مخفی کند و هم بهانه‌ای برای حذف کردنِ اَنی پیدا کند.\n«کاراگاه حقیقی» یک درام جناییِ «تیره و تار» نیست. این سریال مثل یک رویای کابوس‌وار و تب‌آلود است\nبدبخت‌ترین کاراگاه این هفته به نظرتان که بود؟ خب، معلومه پاول. او در اپیزود چهارم واقعا روزهای سختی را پشت سر گذاشت. بیایید مرور کنیم. شما از خواب بیدار می‌شوید و می‌بینید درست برخلاف اینکه سعی می‌کنید تمایلاتِ جنسی‌تان را حتی از خودتان مخفی کنید، در آپارتمان غریبه‌ای هستید و شب قبلش با فردی با جنس موافق در ارتباط بوده‌اید. بعد، برای برداشتنِ موتور سیکلت‌تان برمی‌گردید اما متوجه می‌شوید دزدیده شده. چرا؟ یکی باید این سوال را از شما بپرسد. چرا موتورتان را در خیابانی که پر از خلافکار و هزارجور قاچاقچی است، همینطوری رها کرده‌اید؟ بدتر از همه، وقتی بالاخره به هتل‌ات برمی‌گردی، متوجه می‌شوی یک‌عالمه عکاس و خبرنگار منتظرند تا درباره‌ی جرایمِ جنگی‌ات سوال کنند. جرایمی که بدون‌شک آنها را انجام داده‌ای.\nبعد مجبوری به رفیقت زنگ بزنی، به این امید که او زیادی سوال نپرسد و روی اعصاب نرود. سپس، جلوی او رسما قاطی می‌کنی. اگر همه‌ی اینا کافی نبود، با نامزد سابقت برای خوردنِ یک فنجان قهوه قرار ملاقات می‌گذاری و متوجه می‌شوی او بچه‌ی تو را در شکم دارد. بله. چنین چیزی برای مخفی کردنِ تمایلاتِ واقعی جنسیت، بهترین خبر است. اما در اوج خوشحالی، نمی‌توانی اندوه عمیق وجودت را مخفی نگه داری. تا اینجای کار، تمام اینها قابل‌درک است. همه‌ی ما چنین مشکلاتی را داشته‌ایم. فردا صبح یک مظنون جدید پیدا می‌کنید. جزییات عملیات را با گروه درمیان می‌گذارید. ماموریت شامل دستگیری یک معتادِ مفنگی می‌شود. همه‌چیز امیدوارکننده به نظر می‌رسد. چه روز خوبی! تا اینکه به طرف کل تیم تیراندازی می‌شود. ده-بیست تا پلیس و غیرنظامی می‌میرند/زخمی می‌شوند و به این می‌گویند، قوز بالا قوز. نگران نباش. درست میشه!\nاما هرچقدر فرو ریختنِ دیوارهای زندگی نداشته‌ی پاول عالی درآمده بود. و گفتگوی آرام بین اَنی و خواهرش درباره‌ی مرگ مادرشان (که این مرگ شاید ربطی به چاقوهایی که او حمل می‌کند، داشته باشد) و درست شدن یک مشکل جدید برای او، وضعیت را برای آزادترین کاراگاه‌مان نیز تنگ‌تر کرد، تلاش فرانک برای بدست آوردن کمی پول از آشنایانِ قدیمی‌اش با تهدید‌های خنده‌دارش، کمی خسته‌کننده بود. سکانس اکشن پایانی برای بیرون آوردن حال‌و‌هوای سریال از ۴۵ دقیقه دیالوگ شنیدن و گفتگو نقش خیلی خوبی داشت. کارگردانی این سکانس و توصیف جغرافیای افرادِ درگیرِ تیراندازی، اکشنی را به‌مان تحویل داد که حتی برخی اوقات در سینما هم اینقدر خوب به تصویر کشیده نمی‌شود. اما این سکانس یک مشکل داشت و آن این بود که به خاطر اینکه کاراکترها مبهم پرداخت شد‌ه‌اند و تاکنون زیاد به‌شان نزدیک نشده‌ایم، به خطر افتادنِ جان‌شان آنقدرها تنش‌زا نشد. این به یکی از شگردهای داستان‌گویی نیک پیزالاتو برمی‌گردد که فعلا دارد به ضرر سریال تمام می‌شود. او می‌خواهد جلوتر از مخاطب حرکت کند، تا چنین اتفاقاتی را برای ما غافلگیرکننده‌تر از حد معمول سازد. اما مسئله این است که چنین روشی به قیمتِ دور ماندن ما از کاراکترها تمام می‌شود.\nدر مجموع، با اینکه مبهم جلو رفتنِ سریال، مثل سکانس پایانی به ضرر خود سریال تمام می‌شود، اما باز نیک پیزالاتو بلد است چگونه فورانِ بیچارگی این آدم‌ها را دیدنی نمایش دهد و تعادل لذت‌بخشی بین کارگاه‌بازی و سیرِ مطالعه‌ی کاراکترهایش ایجاد کند. اتفاقاتِ اپیزود چهارم ثابت کرد که پایان این قصه دورتر از آن چیزی است که پیش‌بینی می‌کنیم. فعلا که هزارجور احتمال و گمانه‌زنی دور و اطراف‌مان را گرفته و فقط چهار ساعت دیگر باقی مانده است.


خودباوری در استفاده از کالای ایرانی؛ این‌بار بومی‌سازی قطعات هواپیما - عیارآنلاین\n۲۶ فرو ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۲۳\nاهتمام به بومی‌سازی و حضور فعال در حوزه طراحی و ساخت تجهیزات صنایع هوایی سبب رفع نیازهای اساسی و استراتژیک کشور می‌شود. در این میان سازمان‌ها و نهادهای مختلفی دخیل هستند و انتظار می‌رود با نگرشی نوین نسبت به این صنعت، راه را برای حضور جوانان نخبه کشور باز کنند.\nبه گزارش عیارآنلاین یک شرکت دانش‌بنیان فعال در حوزه صنایع هوایی موفق شده است با استفاده از تجربه طرح برگزیده خود در پانزدهین جشنواره جوان خوارزمی، اقدام به بومی‌سازی ۲۰ محصول دانش‌بنیان در حوزه صنایع هوایی کند.\nاین شرکت با ارزیابی دقیق از نیاز بازار و با در دست داشتن تجربه و دانش مورد نیاز این حوزه، توانسته است محصولاتی از جملع ماژول فیلتراسیون هیدرولیک بالگرد را طراحی، تدوین فناوری و تجاری‌سازی کند. این شرکت با دارا بودن واحد تحقیق و توسعه فعال خود توانسته است به موفقیت‌های بی‌شماری در حوزه تولید و توسعه سبد مشتریان خود داشته باشد و از راه تولید دانش‌بنیان کسب ثروت نماید.\nموفقیت این پژوهشگران جوان نشان دهنده امکان‌پذیر بودن دستیابی به دانش بومی‌سازی قطعات هواپیما می‌باشد. امری که با وجود تحریم‌های کشورهای غربی علیه کشور ما همچنان مغفول مانده است. با توجه به وجود نیروی متخصص و دانشگاهی فعال در حوزه صنایع هوایی و همچنین وجود مراکز تحقیقاتی و آزمایشگاه‌های تخصصی در دانشگاه‌های سراسر کشور، همچنان نگرانی تحریم شدن قطعات حساس اجسام پرنده در ایران حس می‌شود. در صورتی که امکان بومی‌سازی تدریجی بسیاری از این قطعات فراهم است.\nاین شرکت دانش‌بنیان در زمینه تجهیزات و سامانه‌های هیدرولیک و نیوماتیک فعال است و موفق به ساخت محصولات مهمی شده است.\nمهندس رضا ادیبی که به همراه مهندس محمد همتی برگزیده سی و یکمین جشنواره بین المللی خوارزمی شدند، در گفت و گویی بیان کرده است:” ورود به ساخت و بومی‌کردن تجهیزات و سامانه‌های هیدرولیک، نیوماتیک، سامانه‌های سوخت و الکترومکانیک می‌تواند ضریب اطمینان را در پرنده‌ها و بالگردهای گردشگری افزایش داده و بار بزرگی را به خصوص در حوزه حمل و نقل هوایی از دوش کشور بردارد. همچنین با توجه به حساسیت بسیار بالای سیستم‌های سوخت‌رسانی مربوط به موتور هواپیما، برای نخستین بار در کشور موفق شده‌ایم انژکتور موتورهای توربینی هواپیما را بومی‌سازی نماییم. کاری که شاید تنها چند شرکت معدود در دنیا توانایی انجام آن را دارند و تمامی شرکت‌های هواپیمایی از محصولات آنها استفاده می‌کنند. کلیت همه این اجزا کمک می‌کند که ناوگان هوایی کشور دیگر در بحث تعمیرات نیازمند خارج از کشور نباشد و این خود ضمن جلوگیری از خروج ارز و ایجاد خسارت، از معطلی صنعت هوایی کشور نیز جلوگیری خواهد کرد”.\nهمانطور که بیان گردید، اهتمام به بومی‌سازی و حضور فعال در حوزه طراحی و ساخت تجهیزات صنایع هوایی سبب رفع نیازهای اساسی و استراتژیک کشور می‌شود. در این میان سازمان‌ها و نهادهای مختلفی دخیل هستند و انتظار می‌رود با نگرشی نوین نسبت به این صنعت، راه را برای حضور جوانان نخبه کشور باز کنند.\nبومی‌سازی تولید هواپیماتولید داخلی قطعات هواپیماطراحی و ساخت تجهیزات صنایع هواپیمایی\n١۴ هزار قلم کالای صنعت نفت بومی سازی شد (34.7)\nبومی‌سازی قطعات هواپیمای سوخو ۱۰۰ در ایران/درپی نفوذ اقتصادی نیستیم (33.8)\n۱۰۰ قرارداد در زمینه بومی سازی ۱۰ کالای راهبردی صنعت نفت امضا می‌شود (33.0)\nباید به بومی‌سازی داروها بر اساس ژنتیک ایرانی توجه شود (29.0)\nرئیس سازمان ملی فضایی:همکاری با ایرباس برای ساخت قطعات هواپیما به زودی آغاز می‌شود (28.4)\nبازدید دکتر ستاری از شرکت صنایع هواپیما سازی ایران(هسا) (26.9)