عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران: روحانی بدون اصلاح‌طلبان جایگاه ندارد/ انتظاری که از عارف داشتیم برآورده نشد\nگروه سیاسی الف، ۷ بهمن ۱۳۹۷، ۰۸:۱۴ 3971107039\n«سید محمود علیزاده طباطبایی» عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران ضمن بیان ناگفته‌هایی از تقابل جناح چپ با هاشمی رفسنجانی، به ضعف‌های موجود در دولت روحانی و عملکرد عارف در مدیریت فراکسیون امید و شورای عالی اصلاح‌طلبان پرداخت.\n«سید محمود علیزاده طباطبایی» که همه او را به وکیل خانواده مرحوم هاشمی می‌شناسند، در دهه ۶۰ و بعد از آن مسئولیت‌های مختلفی در کشور داشته است؛ مسئولیت تدوین بودجه دفاعی و نظامی کشور در سازمان برنامه و بودجه و عضویت در شورای اول شهر تهران از جمله مهمترین مسئولیت های وی بوده است.\nوی در انتخابات مجلس چهارم اعلام کاندیداتوری کرد اما به دلیل ابطال آرایش از ورود به قوه مقننه باز ماند؛ وقتی در پی این مساله دلخوری خود را به هاشمی رفسنجانی ابراز کرد، هاشمی نیز به وی گفت «فعالیت های تو فقط محدود به مجلس نیست، تو می‌توانی در موقعیت‌های دیگر هم موثر باشی». پس از توصیه هاشمی رفسنجانی، طباطبایی از دولت کناره گیری و در قالب وکیل فعالیت‌های خود را آغاز کرد و از آنجا که از همان ابتدا به آیت‌الله هاشمی نزدیک بود به مُرور زمان عهده دار پرونده های حقوقی نزدیکان و خانواده رئیس فقید مجمع تشخیص مصلحت نظام شد.\nفعالیت‌های علیزاده طباطبایی فقط به رسیدگی به پرونده های حقوقی خانواده هاشمی رفسنجانی محدود نشد؛ او از بدو تاسیس حزب کارگزاران به حلقه تکنوکرات‌ها پیوست و معاون حقوقی دبیرکل این حزب شد و پس از پوست اندازی این حزب در سال ۹۲، به جمع اعضای شورای مرکزی کارگزاران سازندگی اضافه شد.\nبرای انجام گفتگو به دفتر او که واقع در منطقه ولنجک بود دعوت شدیم، دفتری کوچک اما شلوغ؛ تعدادی زیادی برای مشاوره و تشکیل پرونده حقوقی به این دفتر آمده بودند.\nگفتگو با این عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی بیش از یک ساعت به طول انجامید. قبل از آغاز رسمی گفتگو به وی گفتیم: «شما را بیشتر به عنوان وکیل و حقوقدان می شناسند اما ما بنا داریم در این گفتگو، پیرامون مسائل سیاسی بویژه فعالیت حزب کارگزاران در جغرافیای جریان اصلاحات، ائتلاف اصلاح طلبان با اعتدال گرایان در انتخابات ۹۶ و ... سوال کنیم» او نیز استقبال کرد و گفت: «درست است وکیل هستم اما چون در شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی حضور دارم، به سوالات سیاسی هم پاسخ می‌دهم»\nاو در گفتگوی تفصیلی خود با خبرگزاری مهر ناگفته هایی از شورای اول شهر تهران و علت مخالفت اصلاح‌طلبان بخصوص چهره‌های تاثیرگذار جبهه منحله مشارکت نسبت به کاندیداتوری آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در انتخابات مجلس ششم بیان و در عین حال از حلقه اعتدال و توسعه در دولت تدبیر و امید نیز انتقاد کرد.\nبه عنوان اولین سوال اینکه شما در دوره‌ای که حزب کارگزاران پوست اندازی کرد وارد شورای مرکزی حزب شدید یا قبل از آن هم با حزب همکاری داشتید؟\nمن در گذشته معاون حقوقی دبیر کل بودم ولی ۴ سال قبل که اولین کنگره حزب تشکیل شد، عضو شورای مرکزی شدم چون شورای مرکزی قبلا انتخابی نبود، در واقع شورای مرکزی همان هیات موسس، با تغییراتی، بود ولی اولین باری که به صورت قانونی شورای مرکزی و کنگره تشکیل شد من عضو شورای مرکزی شدم.\nیعنی قبلا عضو شورای مرکزی نبودید؟\nخیر، معاون دبیرکل بودم.\nالان در جلسات به صورت منظم شرکت می‌کنید؟\nامروز خیلی از احزابی که در کشور فعالیت می‌کنند جان نگرفته‌اند و از آن جایگاه لازم برخوردار نیستند؛ آیا شما خودتان را مقید می‌دانید که در جلسات حزب شرکت کنید یا به عبارت دیگر به لحاظ سیاسی مقید به فعالیت تشکیلاتی هستید؟\nمن تلاشم را کردم، ما از قبل از انقلاب کار تشکیلاتی می کردیم و بعد از انقلاب هم هر جا بودم سعی می کردم به صورت فردی کار نکنم و کار تشکیلاتی انجام دهم، زمانی هم که حزب کارگزاران تشکیل شد، من در کنار دوستان دیگر وارد حزب شدم. متاسفانه فرهنگ حزبی در کشور وجود ندارد، نه در بین مردم و نه در بین مسئولان. البته این مساله مقداری به خود قانون اساسی برمی‌گردد؛ اگرچه احزاب را آزاد گذاشته اند ولی به هر جهت شاکله نظامِ جمهوری اسلامی طوری است که احزاب خیلی نمی توانند موفق باشند.\nقبل از انقلاب در چه تشکیلاتی بودید؟\nمن همافر نیروهوایی بودم و آنجا فعالیت داشتم، رژه ۱۹ بهمن را طراحی کردیم و بعد از انقلاب تا سال ۶۴ در انجمن اسلامی نیروی هوایی بودم و سپس آمدم سازمان برنامه یعنی از ارتش به سازمان برنامه منتقل شدم و تقریباً ۱۰ سال سازمان برنامه بودم و از سال ۷۴ هم دیگر از سازمان برنامه منفک شدم و فعالیت حزبی‌ام را شروع کردم و از همان مقطع[بدو تاسیس حزب کارگزاران] در کنار دوستان بودم.\nآقای طباطبایی! برخی از کنشگران اصلاح طلب، کارگزاران سازندگی را پدرخوانده احزاب اصلاح طلب می دانند آیا شما چنین اعتقادی در مورد حزب متبوعتان دارید؟\nباید این طور عرض کنم که از بدوِ پیروزی انقلاب، دو جریان مذهبی در انقلاب بودند که اولین پیروزی بزرگشان در مجلس خبرگان قانون اساسی[بررسی نهایی پیشنویس قانون اساسی] بود و بعد هم در انتخابات ریاست جمهوری این دو جریان شکست خوردند و آقای بنی صدر رئیس جمهور شد اما در انتخابات مجلس اول پیروز شدند که این تشکیلات، حزب جمهوری اسلامی بود و بعد از انحلال حزب جمهوری اسلامی، دو جریان روحانیت و روحانیون ایجاد شدند و بعد از فوت حضرت امام(ره) با انتخابات مجلس چهارم، روحانیون کنار زده شدند (در واقع جناح چپ کنار زده شد) اما با این حال، آقای هاشمی به دلیل اینکه نقش پدری نسبت به همه نیروهای انقلابی داشت آنها را در مرکز تحقیقات استراتژیک جمع کرد و نیروهای چپ انقلاب و روحانیون از خود آقای موسوی خوئینی ها گرفته تا نیروهای دانشگاهی، همه در مرکز تحقیقات استراتژیک جمع شدند؛ خُب تعبیر دولت آقای هاشمی رفسنجانی این بود که من به اندازه کافی، خودم سیاسی هستم از این رو دولت من دولت کاری است.\nاواخر دولت آقای هاشمی بود که این بحث مطرح شد مبنی براینکه دولت ۸ سال کار کرده و الان که قرار است دولت را به گروه مقابل، گروهی که از شروع مجلس چهارم در مقابل دولت آقای هاشمی قرار گرفته بودند که همان روحانیون مبارز بودند، واگذار کند باید یک فعالیتی داشته باشد. به همین دلیل تعدادی از وزرا و معاونان رئیس‌جمهور به آقای هاشمی پیشنهاد کردند که ما می خواهیم حزب سیاسی تشکیل دهیم، آقای هاشمی به آنها گفت: «شما بروید با مقام معظم رهبری مشورت کنید.»\nمحمد هاشمی هم می گوید: «پدرخوانده حزب، آقای هاشمی نیست آقای خامنه‌ای است» چون ما اولین مشورت را با شخص مقام معظم رهبری داشتیم و ایشان هم تشویق کردند که فعالیت حزبی خیلی خوب است که شروع شود و ما گفتیم در نظامی که می گوید دیانتِ ما عینِ سیاست ماست نمیشود که وزرا سیاسی نباشند، وزرا می‌خواهند فعالیت سیاسی و حزبی داشته باشند. بنابراین مقدمه تشکیل حزب با حضور وزرا، معاونان رئیس جمهور و رئیس بانک مرکزی آغاز شد. پس از این ماجرا، روحانیت مبارز که یک دفعه با یک رقیب مقتدری مواجه شده بودند خدمت حضرت آقا رفتند و تاکید کردند که این حزب می‌شود حزب دولت و وزرا اگر بخواهند داخل حزب باشند این حزب مقتدری می شود و خلاصه ایراداتی گرفتند که حضرت آقا توصیه کردند وزرا عضو حزب نباشند. اولین ضربه را حزب کارگزاران آنجا خورد.\nدرنتیجه، شورای مرکزی حزب متشکل از شهردار تهران، معاون رئیس، رئیس کل بانک مرکزی و چند نفر از معاونین وزرا تشکیل شد و از آن ابتدا من در کنار دوستان بودم و مسائل حقوقی حزب را پیگیری می‌کردم.\nیعنی اصطلاح پدرخوانده بودن به خاطر انتساب حزب کارگزاران به آیت الله هاشمی بود؟\nیک مقدار این بود و یک مقدار هم به انتخابات مجلس چهارم برمی گشت، انتخابات مجلس چهارم تقریبا انحصاری بود و تفسیر نظارت استصوابی در آن انتخابات از طرف شورای نگهبان مطرح شد و به همین وسیله جریان چپ را قلع و قمع و صلاحیتشان را رد کردند و نگذاشتند وارد مجلس شوند. مجلس تقریبا یکدست بود. در انتخابات مجلس پنجم بود که کارگزاران با وجود آنکه که نگذاشتند وزرا عضو حزب شوند اما آمد و انتخابات را از انحصار جریان راست بیرون آورد و تعدادی نیرو که بعدا به اصلاح طلب معروف شدند را وارد مجلس پنجم کرد. مجلس پنجم یک اقلیت مقتدری از حزب کارگزاران داشت؛ به این جهت کارگزاران را پدرخوانده اصلاحات نامیدند.\nبا روایتی که بیان کردید می توان گفت، حزب کارگزاران زمینه ساز بازگشت جناح چپ به عرصه سیاست شد؟\nدقیقا زمینه ساز بازگشت جناح چپ بود. درواقع مقدمات ورود آقای خاتمی به صحنه سیاست توسط حزب کارگزاران فراهم شد.\nنیروهای چپ مقابل آقای هاشمی بودند و تا آخر دولت اصلاحات هم در مقابل آقای هاشمی قرار داشتند خیلی‌ها کارگزاران را چپ نمی دانند و به نوعی می گویند راست مدرن است، نظر شما چیست؟\nدرواقع همین بود چون کارگزاران وزرای دولت آقای هاشمی بودند. همانطور که می‌دانید چپ‌ها در دولت آقای هاشمی به شدت با ایشان مقابله می‌کردند و این داستان عالیجناب سرخپوش اکبر گنجی، مال دولت آقای هاشمی بود. همین نیروهای چپ مقابل آقای هاشمی بودند و تا آخر دولت اصلاحات هم در مقابل آقای هاشمی قرار داشتند. ولی کارگزاران به دلیل وابستگی که به آقای هاشمی داشت، چپ نبود ولی تکنوکرات بود. کارگزاران نیروهای کاری، عملگرا و معتقد به نظام اسلامی بودند و تاکید داشتند نظام باید کارایی‌اش را نشان بدهد. کارگزاران نه چپ بودند و نه راست.\nآقای طباطبابی! شما از یک سو می گویید کارگزاران منتسب به آیت الله هاشمی بود و وزرای دولت آقای هاشمی نقش تاثیرگذار در تشکیل آن ایفا کردند و از طرف دیگر می‌گویید که چپ ها مقابل و مخالف هاشمی بودند. آیا دلیل زمینه‌سازی کارگزاران برای بازگشت دوباره چپ‌ها به عرصه سیاسی، بخاطر مشی تکنوکرات بودنشان بود؟\nدقیقا. هم به خاطر مشی اعتدالی حزب بود و هم اینکه خود آقای هاشمی تاکید داشتند هیچ یک از نیروهای انقلاب نباید حذف شوند. این سیاستی بود که آقای هاشمی قبل از انقلاب داشت و حتی تلاش می‌کردند امثال مجاهدین خلق هم قبل از انقلاب از نیروهای وابسته به انقلاب جدا نشوند.\nآیا مرحوم هاشمی همین دیدگاه را در دوره ریاست جمهوری نمایندگی می‌کردند؟\nبله داشتند، همه چپ ها را جذب کردند. آقای هاشمی چپ‌هایی که حذف شده بودند را در مرکز تحقیقات استراتژیک جمع و از آنها حمایت کرد.\nپس علت مخالفت‌ها با آیت‌الله هاشمی چه بود؟\nعلت مخالفت چپ‌ها این بود که در زمان امام قدرت انحصاری دست چپ‌ها بود. رئیس مجلس سوم بعد از دوره کوتاهی که آقای هاشمی بود، کروبی شد و آقای هاشمی رئیس‌جمهور شدند و در آن مقطع مجلس، دربست در دست چپ بود و از آنجا که در مجلس چهارم مقصر حذف خودشان را آقای هاشمی می‌دانستند می‌گفتند او[هاشمی رفسنجانی] از ما حمایت نکرد ولی آقای هاشمی با توجه به مقدوراتی که داشت اقدام می کرد.\nمن خودم از کسانی بودم که از قدیم به آقای هاشمی ارادت داشتم و در طول جنگ آقای هاشمی فرمانده جنگ بود و من مدیر امور دفاعی سازمان برنامه بودم، بودجه جنگ دست من بود و مرتب با هاشمی ارتباط داشتم، او هم من را می شناخت و خود او به من توصیه کرد که در انتخابات شرکت کنم به همین دلیل، من برای مجلس چهارم از نطنز در انتخابات شرکت کردم و رای بالایی هم آوردم اما نتیجه انتخابات که اعلام شد بدون هیچ دلیل منطقی و قانونی انتخابات را باطل کردند و آقای هاشمی هم هیچ قدمی برنداشت. من وقتی خدمت او رفتم، خیلی متاثر شده بودم، گفتم «آقای هاشمی! انتخابات را باطل کردند بدون اینکه هیچ دلیلی ارائه کنند». او هم گفت: «مگر تو فقط می‌توانی در مجلس کار کنی؟! تو هر جا باشی می توانی موثر باشی.» من هم به حالت تقریبا قهر از دولت بعد از ۲۴ سال سابقه کار دولتی استعفا دادم و آمدم پرونده وکالت گرفتم. سپس آقای هاشمی به بنده گفتند «دیدی من به تو گفتم هر جا باشی میتوانی موثر باشی.»\nاز صحبت‌های شما این برداشت را کردم که کارگزاران صددرصد خود را اصلاح طلب نمی داند، درست است؟\nبله، کارگزاران خود را چپ نمی‌داند اصلاح‌طلب می داند.\nپس چرا کاملا در زمین چپ بازی می کند؟\nدر انتخابات مجلس پنجم، کارگزاران تمام تلاشش را کرد که از جامعه روحانیت جدا نشود. اول که بحث لیست ۵۰ ـ ۵۰ مطرح شد، جامعه روحانیت نپذیرفت، حتی از ۳۰ نفر نماینده تهران، کارگزاران حاضر شد ۵ نفر مالِ آنها باشد و ۲۵ نفر هم مالِ جامعه روحانیت، اما باز هم نپذیرفتند. به همین دلیل بود که کارگزاران لیست جداگانه داد و توانست مقتدرانه وارد مجلس شود.\nمن معتقدم، پدر اصلاحات آقای هاشمی بود چون دیدگاه اصلاح طلبی مال آقای هاشمی بود؛ آقای هاشمی اعتقاد داشت این نظام باید کارایی داشته باشد. اولین اقدام اصلاح طلبی در مجلس اول را آقای هاشمی انجام داد؛ زمانی که مقابل شورای نگهبان قرار گرفت چون شورای نگهبان با دیدگاه های سنتی مواجه شده بود و این آقای هاشمی بود که رسما خدمت حضرت امام رفت و صراحتا گفت با این دیدگاه‌ها نمی‌شود مملکت را اداره کرد، که امام گفته بودند چطور می شود اداره کرد؟ او هم گفته بود بالاخره ما [مجلس] نمایندگان جامعه هستیم، هر چه ما تصمیم گرفتیم قطعا آن به مصلحت جامعه است و شورای نگهبان ملزم است از ما تبعیت کند و امام هم پذیرفتند. به همین جهت این بزرگترین و اولین قدم اصلاح طلبی در جامعه بود، یعنی عرف را وارد قانونگذاری و از احکام فقهی و شرعی تقدس زدایی کرد. این بزرگترین قدمِ اصلاح طلبی بود. بنابراین آقای هاشمی از ابتدا اصلاح طلب و دنبالِ اصلاح و کارآمدی نظام بودند، چون اعتقاد داشتند حکومت دینی می تواند تشکیل شود. برخلاف روشنفکران مسلمان چپ که در آن زمان می‌گفتند دین نمی تواند حکومت تشکیل دهد.\nآقای هاشمی معتقد بودند، دین می‌تواند حکومت تشکیل دهد و باید هم حکومت تشکیل دهد ولی باید روزآمد شود. او از همان روزهای اول این تقابل را با دیدگاه های فقهی شورای نگهبان داشت.\nاصلاح طلبانی که از دهه ۶۰ فعالیت می کردند یا همان چپ ها از ابتدای دولت اصلاحات با آقای هاشمی مخالفت می کردند و این مخالفت در رسانه های آنها مشهود بود، چپ هایی که هاشمی از آنها حمایت می کرد چرا در دوره اصلاحات به صراحت منتقد وی شدند؟\nآنها زمانی که قدرت را گرفتند مقابل آقای هاشمی قرار گرفتند. شما انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ را نگاه کنید، انتخابات سال ۷۶ آقای هاشمی رئیس‌جمهور بود و تقریباً نظام تصمیم گرفته بود آقای ناطق رئیس جمهور شود ضمن آنکه تشکیلات منسجمی نیز به نام اصلاحات وجود نداشت، به یاد دارم یک روز رفته بودم روزنامه همشهری دیدم عکس کوچکی از آقای خاتمی جلوی میز آقای عطریانفر است، خُب ما آقای خاتمی را می شناختیم، زمانِ جنگ وزیر ارشاد بود، زمان ستاد کل، او معاون فرهنگی فرمانده کل قوا بود و آقای زنجانی معاون برنامه‌ریزی که من قائم مقام آقای زنجانی بودم و مرتب با آقای خاتمی ارتباط داشتیم. وقتی دیدم گفتم آقای عطریانفر!(با خنده) اینکه آقای خاتمی است! گفت «می‌خواهیم رئیس جمهورش کنیم»، من باورم نمی شد! مگر می شود آقای خاتمی رئیس جمهور شود؟!، حتی آقای هاشمی باورشان نمی شد که آقای خاتمی رئیس جمهور شود ولی آقای هاشمی به شدت از رای مردم دفاع کرد.\nخاطرم است حتی قبل از انتخابات یک بار من خدمت ایشان رسیدم، زمانی بود که دیگر آقای خاتمی مطرح شده بود ولی هنوز تبلیغات انتخابات شروع نشده بود، فکر می کنم اواخر سال ۷۵ بود که اصلاح طلبان یعنی چپ ها خیلی تلاش کردند مهندس موسوی را راضی کنند که بیاید و ریاست جمهوری را بپذیرد ولی نپذیرفت، دیگر به ناچار آمدند سراغ آقای خاتمی و او هم باورش نمی شد که رئیس جمهور شود، با این حال وی پذیرفت و خود او هم گفته بود «من تصور کردم ما می‌آییم و یک تعدادی رای می‌آوریم.» خاتمی به میدان آمد و یک چهره کاریزماتیک داشت، خوب صحبت می کرد، باسواد و روشنفکر بود و از این خصوصیات برخوردار بود و مردم استقبال کردند. جریان چپ هم از خاتمی حمایت کرد و مردم هم استقبال کردند.\nآقای هاشمی به وزارت کشور آمد و خودش مستقر شد، گفت من از رای مردم دفاع می کنم. مردم تقریبا پذیرفته بودند که آقای ناطق رئیس جمهور شود ولی وی محکم ایستاد و از رای مردم حمایت کرد و خاتمی رئیس جمهور شد. درواقع هاشمی بود که مقدمه اصلاح طلبی را فراهم کرد. دولت آقای هاشمی یک دولت مقتدر و معتدل بود، از چپ‌ترین چپ ها مانند بهزاد نبوی در دولت آقای هاشمی بودند تا راست ترین راست ها مانند عسگراولادی، یک دولتی بود که همه گروه ها را دربرمی گرفت و یک حالتِ پدرانه ای نسبت به همه داشتند ولی وقتی خاتمی آمد و دولت تشکیل داد دولت او تقریباً چپ کامل بود و با راست ها مقابله داشت.\nیعنی آقای هاشمی را «راست» می دانستند؟\nآقای هاشمی را هم راست می دانستند، او[هاشمی] بنا نداشت در دولت حضور داشته باشد، در انتخابات مجلس ششم دعواها شروع شد، انتخابات مجلس ششم اولین انتخابات بعد از انتخابات ریاست جمهوری و شورای شهر بود.\nدر انتخابات شورای شهر وزن کشی گروه ها در تهران شروع شد، ۱۵ نفر باید به شورا می رفتند. از همان روزهای اول گروه های چپ با کارگزاران نتوانستند روی ۱۵ نفر به توافق برسند، در نتیجه بنا بر این شد که در همه گروه‌هایی که حالا به نام اصلاح‌طلب مطرح شده بودند بعد از تشکیل دولت آقای خاتمی، ۱۰ نفر مشترک باشند و ۵ نفر اختصاصی گروه‌ها که خود من جزء ۵ نفر اختصاصی کارگزاران بودم و جزء ۱۰ نفر مشترک نبودم. می‌خواهم بگویم ازآنجا اختلاف‌ها شروع شد.\nشورای اول که شکل گرفت، در همان روزهای اول برای انتخاب رئیس اختلاف ها شروع شد. فکر می کنم فاصله رای آقای عبدالله نوری با نفرِ دوم که آقای حجاریان بود خیلی زیاد بود. همه ما اعم از جریان چپ، کارگزاران و اصلاح طلب آقای عبدالله نوری را قبول داشتیم، به هر جهت آقای نوری شخصیتی بود که آن ابلاغ مقتدرانه را از امام داشت. همان روزهای اول برای انتخاب رئیس شورا دیدیم که یک پِچ پچ هایی است که مثلا آقای نوری انتخاب نشود، آقای نوری هم خود را کنار کشید ولی ما محکم ایستادیم، گفتیم اصلاً فاصله سطح اعضای شورا با آقای نوری خیلی زیاد است ما نمی توانیم شورایی که عبدالله نوری در آن شورا است کسی دیگر را به عنوان رئیس بگذاریم.\nاختلاف ها از همان جا شروع شد، برای انتخاب شهردار هم خاطرم است در همان شورای اول خیلی طول کشید تا شهردار انتخاب شود، من خودم رفتم به آقای نوری گفتم «من وکیلِ مدیران شهرداری بودم که در زندان وصال، زیر شکنجه بودند، در وضعیتی که مدیران شهرداری یا در بازداشتگاه هستند یا در راهروهای دادگستری، ما نیاز به حمایتِ آقای هاشمی داریم از این رو بیاییم محسن هاشمی را به عنوان شهردار تهران انتخاب کنیم تا از حمایت آقای هاشمی برخوردار باشیم»، آقای عبدالله نوری گفت: «من حرفی ندارم، برو ببین میتوانی رای بچه ها را بگیری!» من آمدم با آقای عطریانفر، آقای فروزش و امیر عابدینی صحبت کردم و آنها موافق بودند اما وقتی با آقای حجاریان مطرح کردم به شدت مخالفت کرد و تعبیرِ تندی هم داشت که نمی خواهم آن را نقل کنم. او گفت: «نه، هاشمی نباید دوباره مطرح شود!» این ذهنیت را آنها نسبت به آقای هاشمی داشتند و به هر جهت از همان جا موضع گیری های آنها مقابل آقای هاشمی و خانواده او مطرح بود تا انتخابات مجلس ششم. در انتخابات مجلس ششم آنها گفتند آقای هاشمی اگر بخواهد در لیستِ اصلاح طلبان باشد باید اعلام کند من در لیست جامعه روحانیت نیستم، آقای هاشمی هم که در چارچوب یک گروه و یک حزب نمی گنجید، نپذیرفت تا آنجایی هم که من می دانم فائزه هاشمی را در لیست خودشان قرار ندادند. خُب اختلاف از آنجا شروع شد. آنها در انتخابات مجلس ششم تبلیغات گسترده‌ای علیه هاشمی کردند. ما نمی‌گوییم در انتخابات تقلب شد ولی دخالت هایی کردند که آقای هاشمی نفرِ هفدهم، هجدهم شد بعد او را به نفر بیست و نهم رساندند که با آقای رحمانی اختلاف شد، او گفت من را حذف کردند و آقای هاشمی را گذاشتند که آقای هاشمی هم از ورود به مجلس انصراف داد. اینجا جا دارد خاطره ای از شورای شهر اول بگویم.\nمن خاطرم است برای انتخابات مجلس ششم خانم کدیور و آقای غرضی از شورا استعفاء دادند، آقای نوری به شدت مخالفت کرد و گفت ما برای خدمت در شورای شهر خود را به مردم عرضه کرده ایم، حالا دلیلی ندارد استعفاء دهیم. اما وقتی به انتخابات مجلس نزدیک شدیم من دیدم خودِ آقای نوری هم استعفاء داد و کاندیدای مجلس شد. من رفتم خدمت او گفتم آقای نوری شما که مخالف بودید؟! وی گفت: «من صحبتی با آقای هاشمی داشتم، آقای هاشمی از مجلس ششم احساسِ خطر می کند و چون خودشان کاندیدا هستند به من توصیه کردند که حتماً شما هم به مجلس بیایید که اگر اکثریت با این نیروهای تندِ انقلابی شد، شما بتوانید رئیس مجلس باشید تا یک مجلس معتدل داشته باشیم، اگر هم من رئیس مجلس شدم شما بتوانید نائب رئیس باشید که بتوانید آنها را کنترل کنید» با چنین تصوری آقای هاشمی واردِ انتخابات مجلس ششم شد ولی جناح چپ با روزنامه ها و نیروهای گستردهای که در دستگاه های دولتی و مجلس داشتند و با اعمال نظرهایی که در وزارت کشور و دخالت هایی که در انتخابات کردند، آقای هاشمی را چنان تخریب کردند تا وارد مجلس نشود، چون آنها تصور می کردند اگر آقای هاشمی بیاید نمی گذارد ما قدرت مطلقِ باشیم، متاسفانه همه دنبال قدرت مطلق هستند.\nآیا به نظر شما راهبرد جریان اصلاحات در ائتلاف با جریان اعتدال یا همان حزب اعتدال و توسعه در انتخابات مجلس مثبت بوده است؟ دورنمای مجلس آینده با اتکا بر ائتلاف اصلاح‌طلبان و حزب اعتدال و توسعه را چطور می‌بینید؟\nببینید حزب اعتدال و توسعه در واقع حزبی نبود. من قبل از انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲، رفته بودم پیشِ آقای درخشان‌نیا که الان رئیس ثبت احوال است و در آن سال جانشین رئیس دادگستری تهران بود. «حسین فریدون» هم آمده بود آنجا. من به حسین گفتم چرا آقای روحانی کاندیدا شده است؟! گفت خب کاندیدا شده دیگر! یک شوخی با او کردم و گفتم آقای عبدالله نوری می‌گفت من در انتخابات ریاست جمهوری[سال ۸۰] به هاشمی‌طبا گفتم من از تو دلخورم زیرا اگر تو شرکت نمی‌کردی فلاحیان آخر می‌شد ولی تو شرکت کردی و فلاحیان یکی به آخر شد[خنده]. سپس به حسین فریدون گفتم، من فکر نمی‌کنم شیخ‌حسن![روحانی] با حضور آقای هاشمی نفر آخر هم بشود! گفت حالا به هر جهت وی شرکت کرده است.\nاصلا چیزی به نام حزب اعتدال و توسعه یا مثلا راست معتدل وجود نداشت، یعنی جایگاهی در مردم نداشت. بعد از تشکیل دولت، حزب اعتدال و توسعه تشکیل شد یعنی قبل از انتخابات ریاست جمهوری اصلا حزب اعتدال و توسعه‌ای وجود نداشت. این‌ها[حزب اعتدال و توسعه] تعدادی از نیروها و وزرایی بودند که قرار بود به عضویت حزب کارگزاران دربیایند اما نتوانستند عضو کارگزاران بشوند، بعد آمدند و این حزب اعتدال و توسعه را تشکیل دادند.\nقبل از انتخابات سال ۹۲ به حسین فریدون گفتم، من فکر نمی‌کنم شیخ‌حسن![روحانی] با حضور آقای هاشمی نفر آخر هم بشود! منظورتان کدام وزرا است؟\nمثلا آقای اکبر ترکان[وزیر وقت دفاع] و محمدرضا نعمت‌زاده[وزیر وقت صنایع] وزرایی بودند که بعد آمدند حزب اعتدال و توسعه را تشکیل دادند. البته خودشان یک چنین تصوری برایشان ایجاد شده که حزب هستند، جایگاهی دارند و مثلا می‌توانند در انتخابات مجلس کرسی‌هایی را کسب کنند. یک مقدار از این تصور بر این مبنا قرار گرفته که فکر می‌کنند صلاحیت ۱۰۰ درصد اصلاح‌طلبان و حتی کارگزاران توسط شورای نگهبان رد می‌شود بنابراین تنها نیروهای اصلاح‌طلبی که می‌مانند آنها هستند. اگرچه دارند یک مقداری خودشان از اصلاح‌طلب‌ها فاصله می‌گیرند ولی خودِ آقای روحانی می‌داند که بدون اصلاح‌طلبان جایگاهی ندارد، چون ایشان که تشکیلاتِ حزبی نداشت. امروز یک نفر از کارگزاران در دولت حضور دارد که او هم آقای جهانگیری است؛ اما از روزی که معاون اول رئیس‌جمهور شد رسما از ریاست شورای مرکزی حزب کارگزاران استعفا داد و در جلسات حزب هم اصلا شرکت نمی‌کند.\nعضو حزب کارگزاران که هستند؟\nبله، اما عضو شورای مرکزی نیست و صرفا عضو حزب است و در جلسات حزب هم شرکت نمی‌کند. ما در طول این سال‌ها یکی دو بار در شورای مرکزی با ایشان جلسه داشتیم که بعد مورد اعتراض خیلی‌ها قرار گرفت و حتی آقای روحانی به جهانگیری توصیه کرد که دیگر در جلسات حزب[کارگزاران] شرکت نکنید، این در حالی است که آقایان نوبخت و واعظی اعضای حزب اعتدال و توسعه هستند و حتی به سفرهای استانی هم که می‌روند خیلی رسمی در جلسات حزبشان شرکت می‌کنند. با این حال من تصور می‌کنم انتخابات مجلس بعدی یک انتخابات تک حزبی خواهد شد چون با این ذهنیت‌هایی که الان وجود دارد، شورای نگهبان صلاحیت همه را رد می‌کند.\nپس به نظر شما ائتلاف نسبی اصلاح‌طلبان با جریان اعتدال یا همان اعتدال و توسعه در انتخابات مجلس دهم ناموفق بود؟\nدرواقع اینها یک جبهه نشدند، در مجلس هم آن انسجامی که باید داشته باشند را ندارند. تعداد افراد لیستی که جبهه اصلاحات و اعتدال برای انتخابات مجلس دهم ارائه کرد، بیش از ۱۸۰ نفر بود ولی وقتی همین افراد وارد مجلس شدند خیلی‌ها از این جبهه بیرون آمدند، یعنی حضور آنها در لیست مذکور فقط برای ورود به مجلس بود. ترکیب مجلس بعدی هم به شدت شباهتی به مجلس فعلی خواهد داشت یعنی یک عده ممکن است برای اینکه رای بیاورند بیایند چهره اصلاحطلبی و حتی اعتدالی به خودشان بگیرند تا از حمایت احزاب اصلاح طلب برخوردار شوند. اینها اصلاح‌طلب اصیل نیستند کما اینکه ما کسی را برای مجلس فعلی نداشتیم، زیرا همه اصلاح‌طلبان اصیل رد شده بودند بنابراین از نیروهای دسته دوم، سوم و چهارم استفاده کردیم.\nمرحوم آقای هاشمی در یک سخنرانی به اصلاح‌طلبان توصیه کرده بودند که برای مجلس از افراد گمنامِ اصلاحطلب استفاده کنید. حتی در همان سخنرانی می‌گویند من از آقای روحانی[بواسطه گمنام بودن] حمایت کردم و رای ایشان از ۳درصد به ۵۰ درصد رسید. شاید به اذعان آقای عارف اصلاح طلبان از افراد دست چندم خود در انتخابات مجلس استفاده کردند ولی به هرحال این افراد صلاح‌طلب بودند؛ از طرفی هم می‌بینیم اصلاح‌طلبان در لیست امید افرادی مانند آقایان نعمتی و جلالی را اضافه کردند که صبغه اصولگرایی داشتند.\nاین‌ها اصلاح طلب نبودند بلکه تنها از حمایت اصلاحات برای ورود به مجلس استفاده کردند. بعد هم که وارد مجلس شدند به هیچ‌وجه با اصلاح‌طلبان همراهی نکردند، نه برای انتخاب رئیس مجلس و نه برای انتخاب نواب رئیس.\nبنابراین اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس آینده راهبرد گذشته خود را پیش نمی‌گیرند؟\nچاره‌ای ندارند جز اینکه راهبرد قدیم را پیش بگیرند و از افراد گمنام استفاده بکنند ولی توصیه من این است که از افراد گمنام حزبی استفاده کنند، افرادی که حداقل اگر انتخاب شدند انضباط حزبی داشته باشند، ارتباط حزبی را داشته باشند نه اینکه در یک جلسه به آنها بگویند شما بیایید فلان توافقنامه را با حزب و جریان اصلاحات امضا کنید و بعد بروید وارد مجلس شوید. این شیوه باعث می‌شود این‌ها راه خودشان را بروند! همانطور که در مجلس فعلی وقتی وارد مجلس شدند راهِ خودشان را رفتند. یعنی دیدیم آقای عارف حتی نتوانستند برای نائب رئیسی مجلس رای بیاورند. حتی چنان انسجامی هم بین اصلاح‌طلبان مجلس وجود نداشت که بتوانند یک کمیسیون را بگیرند، الان همه کمیسیون‌ها دست جناح راست است.\nیعنی شما معتقدید در انتخابات ۹۸ ائتلاف باید منهای اعتدال یا همان اصولگرایان معتدل باشد؟\nخیر، قطعا این ائتلاف با اعتدال خواهد بود ولی من با این دیدگاههایی که شورای نگهبان دارد امیدی به مجلسِ بعدی ندارم. حضرت آقا از ابتدا یک دیدگاهی داشتند و همیشه تلاششان این بوده که حداکثر مردم در انتخابات شرکت کنند، در انتخابات ریاست جمهوری هم همیشه این تلاش را داشتند و در مجلس هم این قضیه بود. اما امروز خود مجلس به این نتیجه رسیده که این مجلس کارآمدی ندارد و این انتخابات انتخاباتِ سالمی نیست. در شهرستانها خرید و فروش آراء یک چیز عادی شده است! اگر طرح استانی شدن انتخابات موفق شود سطح مجلس خیلی بالا میآید و دیگر از هر «کوره‌دهی» یک نفر با هزینهکردن مثلاً چند صدمیلیون یا چندمیلیارد نمیتواند وارد مجلس شود.\nاگر این راهبرد که حضور حداکثری مردم در انتخابات وجود داشته باشد و تلاش شود بررسی صلاحیتها براساس قانون صورت بگیرد یعنی رد یا تائید صلاحیت کسی به استناد قانون باشد، مجلس کارآمدی تشکیل خواهد شد. مثلا به بهانه عدم التزام به اسلام و ولایتفقیه، صلاحیت خیلیها را رد کردند. من خودم جزء کسانی بودم که همیشه به همین استناد رد صلاحیت شدم. من بارها گفتم من حاضرم با اعضای شورای نگهبان از نظر زندگی شخصی، زندگی سیاسی، زندگیِ خصوصی، زندگی کاری مقایسه شوم تا معلوم شود من در طول این ۴۰ سال چه کردم و آقایان چه کردند؟ من از چه رانتی استفاده کردم و آقایان از چه رانتی استفاده کردند؟ من چه خدماتی کردم و آقایان چه خدماتی کردند؟ اما مثل من را به اتهام عدم التزام به اسلام، نه قانون اساسی، رد صلاحیت کردند. هیچکس در این زمینه جلودار آقایان نیست! من مدعی هستم از خیلی ها مسلمان ترم، دو تا از پسرهای من طلبه هستند، یکی درس خارج فقه و اصول میخواند یکی هم دو سه سال است وارد حوزه علمیه شده است. وقتی اینطور تصفیه میکنند انتخابات هم دو مرحلهای می‌شود یعنی در یک مرحله شورای نگهبان عدهای را انتخاب میکند و در مرحله بعد مردم میآیند تعدادی را انتخاب میکنند.\nوقتی از لیست و فراکسیون امید انتقاد می‌شود، اصلاح‌طلب‌ها می‌گویند به دلیل رد صلاحیت‌های شورای نگهبان ما چاره‌ای جز ارائه این لیست نداشتیم. نظر شما هم همین است؟\nملاک اصلاح طلبان در انتخابات مجلس این بود، فرد مورد نظر ضد اصلاحات نباشد و رای آور هم باشد، این ملاک، حزبی نیست\nیک مقدار این است ولی ملاکی که اصلاح طلب ها برای تنظیم لیست داشتند این بود که فرد مورد نظر صرفا ضداصلاحات نباشد و دوم شانس رایآوری داشته باشد، این ملاک، ملاکِ حزبی نیست، نتیجه‌اش هم چیزی شده که امروز مشاهده می‌کنید. اگر «حزب» معتقد است جایگاه و پایگاهی در بین مردم دارد باید کاندیدای خودش را که معتقد به فعالیت حزبی است را انتخاب و از آن حمایت کند.\nیعنی شما معتقدید لیست امید به صورت تشکیلاتی بسته نشد؟\nقطعاً تشکیلاتی نبود بلکه با لابی بود. حالا من نمی‌خواهم اسمش را بِده بستان بگذارم[خنده]\nالان وقتی از عملکرد فراکسیون امید در مجلس انتقاد می شود خیلی از اعضای این فراکسیون از جمله عارف می‌گویند چارهای جز این نداشتیم و شورای نگهبان باعث شده ما یکسری افراد دسته چندم بیاوریم که پایبند به اصول تشکیلاتی هم نیستند. اما از طرفی حزب کارگزاران یکی از منتقدین جدی مدیریت آقای عارف در فراکسیون امید است تا جایی که روزنامه سازندگی می‌نویسد «عملکرد ضعیف عارف در فراکسیون امید باعث ریزش آراء اصلاح طلبان میشود» نظر شما در رابطه با عملکرد فراکسیون امید و مدیریت آقای عارف چیست؟\nما آن انتظاری که از آقای عارف داشتیم برآورد نشد. یعنی وی نتوانسته این انسجام فراکسیون اصلاحات را ایجاد و حفظ کند. حتی با دخالت‌هایی که در انتخابات شورای شهر تهران کرد، باعث ورود لیست بسیار ضعیفی به شورا شد. حالا ما در انتخابات مجلس می‌گوییم صلاحیت‌ها رد می‌شود اما در انتخابات شورای شهر تهران که نیروهای باتجربه، مدیر، باسواد زیادی داشتیم؛ مانند آقای دکتر نصیری، تاجیک‌اسماعیلی، علیخانی و ... اما هیچ کدام از اینها داخل لیست قرار نگرفتند و به جای آن افراد گمنامی که فقط فلان آقای اصلاح‌طلب به آنها توصیه کرده بود وارد لیست شدند. این ناشی از مدیریت آقای عارف بود. اگر کار بصورت اصولی انجام شده بود ما با چنین شورایی مواجه نبودیم که در طول دو سال مجبور شود سه شهردار عوض کند.\nآقای کرباسچی بارها به صراحت انتقادهایی را نسبت به شورای عالی سیاستگذاری کرده است ازجمله اینکه «چیزی از این شورا بیرون نمی‌آید» از سوی دیگر برخی کنشگران حزبی هم انتقادات زیادی به شورای عالی سیاستگذاری دارند. با این اوصاف آینده شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان را چطور می‌بینید؟ حزب کارگزاران یک ایده‌ای مبنی بر تشکیل «مجمع ملی» دارد، این ایده به کجا رسید؟\nکارگزاران به دنبال این است که یک «مجلس اصلاحات» تشکیل بدهد. ما متاسفانه به حزب به صورت حزب یا تشکیلات نگاه نمی‌کنیم بلکه یک نگاه «هیئتی» داریم، یعنی چند نفر که خودشان را بزرگان اصلاحات میدانند دور هم جمع می‌شوند و برای بقیه هم اعتباری قائل نمیشوند. این فعالیت حزبی و تشکیلاتی نیست. البته آنها قابل احترام هستند و ما همه آنها را قبول داریم. ولی بعنوان مثال ما در دو سه کنگرهای که در حزب کارگزاران داشتیم، جوانهای گمنامی که من هنوز نامشان را هم نمیدانم در کنگره بالا آمدند و عضو شورای مرکزی شدند. در جریان اصلاحات هم باید چنین اتفاقی بیفتد، اینکه بزرگان اصلاحات بنشینند و بگویند من، تو، او بشویم شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان که نمی‌شود، چه کسی شما را شورای عالی کرده است؟ خودتان، خودتان را انتخاب کردید. از بدنه اصلاحات که بالا نیامدید. نتیجه این فرآیند آن می‌شود که تصمیماتی می‌گیرند که مورد قبول نیست.\nیعنی به اعتقاد شما فرآیند فعلی انتخاب افراد در شورای عالی سیاستگذاری آسیبزننده به مقوله تحزب در جریان اصلاحات است.\nدقیقاً همین است. شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان باید از فرآیند تحزب بیرون بیاید، اگر اینطور شود قطعاً در انتخابات موفقتر خواهد بود.\nحزب کارگزاران درباره طرح تشکیل «مجمع ملی» با بزرگان اصلاحات صحبتی کرده است؟\nصحبت کردند و بزرگان اصلاحات هم پذیرفتند که چنین مجمعی تشکیل شود اما من بصورت دقیق در جریان نیستم. ما زمانی که اصرار داشتیم کنگره حزب کارگزاران تشکیل شود بعضی از دوستان خیلی موافق نبودند و می‌گفتند اگر کنگره تشکیل شد و ما را انتخاب نشدیم چه می‌شود؟ متاسفانه این یک واقعیت است که همه افراد به نحوی می‌خواهند حتما خودشان باشند و می‌گویند من باشم و بقیه نباشند[خنده]. شورای عالی اصلاحات هم چنین وضعیتی دارد. ما برای بزرگان اصلاحات خیلی احترام قائلیم ولی این‌ها باید از یک فرآیند حزبی بالا بیایند و عضو شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان شوند.\nطرح «مجمع ملی» در واقع مانند تشکیل مجمع عمومی یک حزب است که اعضای شورای مرکزی را طی یک فرآیند دموکراتیک انتخاب می‌کند.\nبله، درواقع مجمع عمومی احزاب اصلاح‌طلب است. آن وقت می‌توانند در فرآیند اداره و هدایت جریان اصلاحات موثر باشند.\nدر ادامه بحث فراکسیون امید، خیلی‌ها حزب کارگزاران را یکی از عوامل تضعیف آقای عارف در ماجرای انتخابات هیئت رئیسه مجلس می‌دانند؛ زیرا در همان مقطع بعضی اعضای کارگزاران در مصاحبه‌ها از ریاست آقای لاریجانی حمایت می‌کردند.\nبرخی در این مورد اظهارنظر می‌کردند اما اظهارنظرشان براساس واقعیت بود و می‌گفتند آقای عارف در این مجلس رای ندارد و آن لیست ۱۸۰ نفره فراکسیون امید به عارف رای نخواهد داد. این افراد[برخی اعضای کارگزاران] طبق دیدگاه سیاسیشان اظهارنظر می‌کردند و می‌گفتند ما برای ریاست مجلس بهتر است از لاریجانی حمایت کنیم و بجای آن به دنبال کسب جایگاه نائب رئیسی باشیم. اما از نظر حزبی و تشکیلاتی تمام نمایندگان کارگزاران در مجلس، به آقای عارف رای دادند. یک نماینده مجلسِ عضو حزب کارگزاران نیست که به ریاست عارف رای نداده باشد ولی بعضی از اعضای شورای مرکزی می‌گفتند براساس برآوردی که ما داریم عارف رای ندارد.\nیک بحث رای نیاوردن است، اما یک بحث دیگر اینکه بعضی اعضای کارگزاران می‌گفتند عارف در مقابل لاریجانی برای ریاست مجلس ناکارآمد است.\nبه هر جهت این بحث هم بود. یعنی برخی اعتقاد داشتند آقای عارف، مجلسی که اکثریتش با ما نیست را نمی‌تواند اداره کند.\nبعضی معتقدند از آنجایی که در مجلس فعلی هیچ کدام از جریان‌های سیاسی اکثریت ندارند، به همین دلیل مجلس، کارآمدی خود را از دست داده و این یعنی اعتدال کارآمدی لازم را نداشته است. شما به این مساله معتقدید؟\nخیر، ناکارآمدی مجلس به نمایندگان آن برمی‌گردد. شما بروید دادسرای کارکنان دولت و ببینید چند نفر از نمایندگان مجلس آنجا پرونده دارند. متاسفانه وقتی برای انتخابات سراغ افراد کوچک می‌روید و باعث انتخاب همین افراد می‌شوید، اینها خودشان را خیلی ارزان می‌فروشند. این بهترین دلیل برای ناکارآمدی مجلس است. متاسفانه این یک واقعیت است. چرا زمانی که بزرگان اصلاحات یا بزرگان جناح راست در مجلس بودند هیچ وقت بحث سوءاستفاده نماینده‌ها مطرح نبود؟\nآقای دکتر! حزب کارگزاران در بدنه دولت چه جایگاهی دارد؟ آیا نظرات و پیشنهادات خود را از طریق آقای جهانگیری به دولت منتقل می‌کنید؟\nیکی از اعتراضاتی که در حزب کارگزاران، بخصوص در بدنه حزب در استانها، مطرح بود و همواره مورد اعتراض قرار داشت این بود که می گفتند حزب برای این تشکیل می شود که قدرت را بگیرد، ما هم امروز دولت را گرفتیم ولی هیچ جایگاهی نداریم. اعضای کارگزاران در استانها می‌گویند در ادارات و نهادهای مختلف دولتی افراد حزب اعتدال و توسعه مسئولیت میگیرند ولی به کارگزاران هیچ جایی مسئولیتی نمی دهند. همیشه این مساله در شورای مرکزی حزب مطرح بود که ما قدرت را برای کل اصلاحات گرفتیم؛ آقایان مرعشی و کرباسچی همواره به این موضوع تاکید کردند که ما دنبال این نیستیم که برای حزب‌مان جایگاه، موقعیت و پُستی بگیریم، به همین دلیل هیچ تلاشی هم نکردند که پُستی بگیرند. حتی برخی اعضای حزب که مسئولیت می‌گرفتند تحت فشار دولت بودند که از حزب کناره‌گیری کنند مانند آقای جهانگیری، همتی(رئیس کل بانک مرکزی) و یکی دو نفر از استاندارها و معاونین وزیر. به همین دلیل این افراد وقتی مسئولیت گرفتند از حزب کناره‌گیری کردند. حزب کارگزاران از این دولت هیچ پُست و جایگاهی نگرفته است ولی آنهایی که در دولت هستند، حضوری مقتدرانه دارند و نیروهای شایسته‌ای هستند. بطور مثال همه جناح‌ها در شایستگی آقای جهانگیری اتفاق نظر دارند.\nیعنی اگر مسئولیتی هم گرفتند به توصیه کارگزاران نبوده است؟\nخیر، به توصیه کارگزاران نبوده است، بلکه براساس صلاحیت و روابط شخصی خودشان بوده است.\nحسام‌الدین آشنا مشاور رئیس‌جمهور اخیرا گفت اگر آقای کرباسچی توصیه‌ای را بکند و رئیس‌جمهور بپذیرد از دولت تعریف می‌کند و اگر نپذیرد تعریف نمی‌کند. پس از این اظهارنظر، تلقی این بود که فشارهایی از سوی کارگزاران به دولت وارد شده که دولت نپذیرفته است.\nخب بیایند اعلام کنند این توصیه‌ها چه بوده است؟ اصلا چنین چیزی نبوده است. حتی بعضی اعضای حزب اعتراض داشتند و میگفتند ما در دولت احمدی‌نژاد فلان جایگاه را داشتیم اما الان که دولت روحانی آمده حتی این جایگاه را هم از ما گرفته‌اند. آقای کرباسچی هم می‌گفت ما قرار نیست برای کسی پست از دولت بگیریم. حزب کارگزاران به هیچ وجه هیچ توصیه‌ای را برای کسی نکرده و هیچ جایگاهی هم در دولت نداشته است. اگر جهانگیری در جایگاه معاون اولی رئیس‌جمهور قرار دارد به دلیل صلاحیت‌های شخصی خودش بوده نه به دلیل موقعیت حزبی‌اش.\nخیلی‌ها معتقدند اختیارات آقای جهانگیری در دولت دوازدهم خیلی محدود شده و از طرفی اختیارات تیمِ اعتدال و توسعه خیلی بیشتر شده است، به طوری که آقای جهانگیری در یک سخنرانی گفتند من حتی اختیار تغییر منشی خودم را هم ندارد. شما این مساله را قبول دارید؟\nببینید مثلاً سازمان برنامه و بودجه که قلب و مغزِ دولت است، از ابتدای دولت در اختیار حزب اعتدال و توسعه بوده و متاسفانه من با اینکه ارادت ویژه‌ای به شخص آقای نوبخت دارم ولی ایشان نتوانسته است سازمان برنامه را احیاء کند. سازمان برنام‌های که آقای احمدی‌نژاد با هدف و برنامه‌ای مشخص منحل کرد، هنوز هم منحل است! یعنی ما اصلا سازمان برنامه و بودجه نداریم؛ سازمان برنامه یعنی سازمانی که کارشناسان بنشینند و تصمیم بگیرند و به مقام سیاسی بگویند این تصمیم تصمیمِ کارشناسی است. رویه سازمان برنامه در دولت‌های آقایان موسوی، هاشمی و خاتمی اینطور بود ولی در دولت آقای روحانی، این مدیران هستند که تصمیم می‌گیرند نه کارشناسان.\nشما واقعا اعتقاد دارید اختیارات آقای جهانگیری محدود شده است؟\nدر دولت دوم آقای روحانی قرار بود بخش اقتصاد را به آقای جهانگیری بدهند ولی این کار را نکردند.\nامروز اکثر شوراهای عالی در حوزه اقتصادی را آقای جهانگیری مدیریت می‌کنند؛ مدیریت ستاد اقتصاد مقاومتی با آقای جهانگیری است و حتی در دولت دوازدهم ریاست کارگروه اقتصادی شورای عالی امنیت ملی هم به وی محول شده است. برخی معتقدند ادعای کاهش اختیارات برای فرار و عدم پاسخگویی نسبت به ناکارآمدی‌های اقتصادی دولت است.\nببینید، اقتصاد کشور یعنی سازمان برنامه و بودجه، بانک مرکزی و وزارت اقتصاد؛ این سه نهاد در اختیار هرکسی باشد، قدرت را دارد. این سه نهاد هیچ وقت در اختیار آقای جهانگیری نبوده است. توصیه جهانگیری این بود که آقای دکتر «مسعود نیلی» رئیس سازمان برنامه و بودجه بشود اما هیچ وقت پذیرفته نشد. سازمان برنامه قلب و مغز کشور برای تصمیم‌گیری است. شوراهایی که شما می‌گویید تشریفاتی‌اند، کارهای نیستند.\nیعنی قرار بر این بود این نهادهای اقتصادی با نظر آقای جهانگیری مدیریت شوند؟\nقرار بر این بود ولی انجام نشد. شوراهای عالی در دولت شوراهای تشریفاتی هستند و اختیاری ندارند و اصلا کاری نمی‌توانند بکنند.\nپس شما معتقدید دولت بطور کامل دست حلقه اعتدال و توسعه است؟\nبله، دستِ اعتدال و توسعه است. ابته امیدواریم موفق باشند ولی می‌بینیم عملا اینطور نبوده است.\nدرباره نسبت جریان اصلاحات و دولت دو فرضیه مطرح می‌شود؛ یکی اینکه برخی اصلاح‌طلبان بر این باورند باید از دولت فاصله گرفت، مثلا آقای حجاریان اخیر گفته «روحانی از خودش عبور کرده است و ما باید فاصله خود را با او مشخص کنیم» یک فرضیه دیگر اینکه باید از دولت حمایت شود. به نظر شما اگر این دو فرضیه را کنار هم بگذاریم به لحاظ سیاسی چه معنایی دارد؟\nدولت باید یک مقدار نرمش نشان دهد، متاسفانه دولت این نرمش را نشان نمی‌دهد و فقط کار خودش را می کند ببینید، اینکه از دولت عبور کنیم را قبول ندارم. الان کشور در وضعیت بحرانی قرار دارد و همه باید دست دولت را بگیرند و به آن کمک کنند، چه احزاب اصلاح‌طلب و چه احزاب غیراصلاح طلب. واقعا وضعیت کشور وضعیت بحرانی است اما دولت هم باید یک مقدار از خودش نرمش نشان بدهد. متاسفانه دولت این نرمش را نشان نمی‌دهد و فقط کار خودش را می کند. امروز یک جریان فاسد در همه جای کشور بشدت در حال رشد کردن است، چه در دولت و چه غیردولت. این جریان به جای اینکه به فکر منافع ملی باشند به فکر منافع شخصی هستند و اصلاح‌طلب و غیراصلاح‌طلب هم نمی‌شناسند. متاسفانه ارادهای برای مبارزه با این فساد در مملکت وجود ندارد. حالا شوراهای عالی درست میکنند و سران سه قوه دور هم می‌نشینند ولی اصلا ارادهای برای مبارزه با این فساد وجود ندارد و من به شدت نگرانم. من معتقدم باید دولت را حمایت کرد و باید دست دولت را گرفت ولی دولت هم باید زمینه این حمایت را فراهم کند. لطمه جدا شدن از دولت و تقابل با آن به کل کشور می‌خورد و منافع ملی را به خطر می‌اندازد.\nحزب کارگزاران پیش از این طی بیانیه‌هایی از عملکرد اقتصادی دولت انتقاد کرده بود، آقای واعظی هم اخیرا گفت آنهایی که از دولت انتقاد می‌کنند بدانند انتقادشان از دولت باعث نمی‌شود در انتخابات رای بیاورند. این انتقادات و پاسخ دولتمردان را بر چه اساس می‌بینید؟\nانتقادهایی که مطرح می‌شود انتقادِ کارشناسی است، حزب کارگزاران یک حزب کارشناس است. مثلا اگر در حزب کارگزاران آقای دکتر حاتمی می‌آید در ارتباط با نظام بانکی حرفی می‌زند، وی ۴۰ سال مدیرعامل بانک بوده یا در هیئت مدیره بانک‌ها حضور داشته است، آدمِ سالمی است و کوچکترین اَنگی هم به او نمی‌چسبد؛ افراد دیگر حزب هم همینطور. اگر نظری می‌دهند نظر کارشناسی و دلسوزانه است. اگر آقای واعظی تصور می‌کند اینها از دولت انتقاد می‌کنند که رای بیاورند قطعا اینطور نیست. اصلاحات رای خودش را دارد، جایگاه خودش را در بین مردم دارد و هنوز هم مردم به سران اصلاحات اعتماد کامل دارند.\n۳ شهریور ۱۳۹۸مسابقه دولت روحانی با هاشمی در تورم\n۳ شهریور ۱۳۹۸مناظره جبرائیلی و ترکان درباره دولت روحانی/ لیبرال خواندن رئیس‌جمهور در آنتن صداوسیما\n۲ شهریور ۱۳۹۸منتجب‌نیا: اصلاح‌طلبان اصلاح را از خودشان شروع کنند\n۲ شهریور ۱۳۹۸ربیعی: فشار امروز به ایران در فروش نفت با دوره مصدق قابل مقایسه است/ دهک‌های پایین حال و روز خوشی ندارند\nربیعی: فشار امروز به ایران در فروش نفت با دوره مصدق قابل مقایسه است/ دهک‌های پایین حال و روز خوشی ندارند\nواکنش محسن رضایی به ادعای برخی در مورد ارتباط وقایع دیماه 96 با تحریم ترامپ


گفتگوی دويچه وله با محمد مصطفایی وکیل دادگستری | نوجوانان را اعدام نکنید SCE News and Updates Archives\nگفتگوی دويچه وله با محمد مصطفایی وکیل دادگستری\nدويچه وله : ایران پس از چین، دومین مقام جهانی را در اجرای مجازات اعدام دارد. در میان ۳۵۵ مورد اعدام سال گذشته در ایران، شماری نوجوان زیر ۱۸ سال نیز دیده می‌شوند. قرار است روز یکشنبه ۶ مرداد نیز سی نفردیگر به دار آویخته شوند. آیا با از میان بردن مجرم، ریشه‌های جرم نیز از میان برداشته می‌شوند؟\nمحمد مصطفایی، وکیل پرونده متهمان و مجرمان نوجوان، در گفت‌وگو با دویچه‌وله، ضمن اعلام نجات سعید جزی از خطر اعدام، به تنگناهای حقوقی موجود در قوه قضاییه اشاره می‌کند و از بی‌ثمر بودن مجازات اعدام در مواجهه با جرایم رو به رشد می‌گوید.\nدویچه وله: سوال اول در باره افزایش شمار اعدام‌ها در ایران است. به نظر شما دستگاه قضایی چه سودی از محاکمه‌های سریع و محو مجرم می‌برد؟\nمحمد مصطفایی: به نظر من لازم است قوه قضاییه در درجه اول ارزیابی کند که آیا با اعدام‌های مضاعف در حال انجام، جلوی جرایم گرفته شده؟ آیا\nاعدام از وقوع جرم در کشور ما یشگیری کرده؟ ما می‌بینیم هر روز بر تعداد قتل‌ها و جرایم افزوده می‌شود. تعداد کسانی که در کار قاچاق و بزهکاری‌های مختلف هستند، رو به افزایش است. به نظر من این اعدام‌ها سودی برای جامعه ندارند و به ضرر قوه قضاییه هستند. با این اعدام‌ها چهره ایران بسیار خشن جلوه‌گر می‌شود. باید ریشه‌های وقوع جرم را پیدا کرد. این‌که ناگهان اعلام کنند که ۳۰ نفر قرارست اعدام شوند و نوعی وحشت در میان مردم ایجاد کنند، این باعث تسکین درد و کاهش جرایم در کشور ما نمی‌شود.\nاشاره کردید به اعلام اعدام سی نفر. اطلاع دارید که جرایم این عده چه بوده؟\nآنگونه که من خبردار شده‌ام، اینها افراد خاصی هستند و عنوان اشرار را به آنها داده‌اند. تاریخ اعدام این سی نفرهم به روال عادی نیست. معمولا چهارشنبه آخر هر ماه، دادسرای جنایی تهران اعدام‌ها را اجرا می‌کند، اما اینها قرارست روز یکشنبه اعدام شوند. اینها کسانی هستند که یا در دادگاه‌های انقلاب محاکمه شده‌اند یا در دادگاه‌های ویژه جرایم خاص.\nسازمان‌های حقوق بشری ایران و عربستان را به نقض آشکار حقوق کودکان و اعدام آنها متهم کرده‌اند. آیا شما بیلانی از نوجوانان در انتظار اعدام در ایران دارید؟\nامسال یکنفر به نام آقای حسن‌زاده در سنندج در سن ۱۶ سال و یازده ماهگی اعدام شد. اخیرا هم شنیده‌ام که دو سه نفر زیر هجده سال اعدام شده‌اند اما من اطلاع دقیقی از نام و اتهام آنها ندارم و به صورت رسمی این خبرها اعلام نشده‌اند. کسانی که در حال حاضر در انتظار اعدام هستند، بهنام زارع، بهنود شجاعی، سعید جزی و محمد فدایی هستند. در مورد سعید جزی توانستیم رضایت خانواده مقتول را بگیریم و احیانا ایشان به زودی آزاد می‌شود. در مورد سه نفر بقیه، آقای شاهرودی رییس قوه قضاییه، اذن اعدام داده‌اند و اگر اولیای دم رضایت ندهند، اینها به زودی اعدام خواهند شد.\nچگونه توانستید رضایت خانواده مقتول را برای نجات سعید جزی بگیرید؟\nاز چند ماه پیش، افراد خیر و گروه‌های مختلف به منزل خانواده مقتول می‌رفتند و آنها بالاخره رضایت دادند. مراسمی در روستایی در شهرستان ایلام برگزار شد به نام\n“خون‌بس”. در آنجا چند نفر از معتمدین سخنرانی کردند و در نهایت اولیای دم اعلام کردند که از اعدام سعید جزی گذشت می‌کنند. امروز صبح هم به دفترخانه اسناد رسمی رفته‌اند و به صورت کتبی و رسمی، گذشت خود را ثبت کردند. فکر کنم اگر مانعی نباشد، تا چند روز دیگر سعید جزی از زندان آزاد بشود.\nاز اصطلاح “خون‌بس” استفاده کردید. آیا خون‌بها و دیه هم پرداخت شد؟\nخانواده موکل من مقداری پرداخت کردند ولی ما نمی‌خواهیم این مبلغ جایی اعلام شود.\nمنظور این بود که برای جلب رضایت خانواده‌ها، حتما نباید دیه هم پرداخت شود؟\nبستگی دارد به این‌که خانواده مقتول دیه‌ای را قبول بکنند یا خیر. طبق قانون، اولیای دم می‌توانند دیه کمتر یا بیشتری تقاضا کنند و این یک توافق میان دو خانواده است. من توصیه می‌کنم که اولیای دم، هنگام درخواست دیه، موقعیت خانواده قاتل را در نظر بگیرند. در پرونده سعید جزی، خانواده مقتول، انسان‌های بسیار شریف و باگذشتی بودند. آن مبلغی را که موکل من اعلام کرده بود، دریافت کرده و رضایت دادند. فکر کنم این خانواده به دلیل گذشت و بزرگواری‌شان، حتی اگر پولی دریافت نمی‌کردند، باز هم رضایت می‌دادند.\nالان در خبرها هست که ۸ زن و ۱ مرد در انتظار اجرای حکم سنگسار هستند. این احکام کجا صادر می‌شوند؟ ظاهرا در تهران و شهرهای بزرگ، از حکم سنگسار ابا دارند…\nچنین نیست. محاکم در مورد صدور احکام سنگسار هیچ ابایی ندارند. تنها در اجرا است که قوه قضاییه با مشکل مواجه است. هر سنگساری که انجام می‌شود، اعتراض‌های بین‌المللی را در پی دارد. گرچه چند سال قبل آقای شاهرودی اعلام کردند که سنگسار متوقف شده اما در حال حاضر احکام سنگسار صادر می‌شوند و ترس وکلای محکومین سنگسار و فعالان حقوق بشراینست که با وجود این دستور، این حکم‌ها همانند مورد جعفر کیانی اجرا شوند.\nبرای جلوگیری از اجرای احکام صادر شده چه می‌توانید بکنید؟\nوکلا می‌کوشند ایرادهای پرونده‌ها را به مسئولان اعلام کنند. تلاش دیگر آنها اینست که از مسئولان عفو متهمان را درخواست کنند. رییس قوه قضاییه با پیشنهاد به رهبری می‌تواند عفو متهم را خواستار شود. بزرگترین خواسته این وکلا اما اینست که اساسا مجازات خشن سنگسار را از قوانین موجود حذف کنند.\nThis entry was posted in Uncategorized and tagged Media, فارسي on July 28, 2008 by StopChildExecutions.com.\n← محاكمه نوجوان 16 ساله : رضا پاداشي Amnesty’s statement regarding Saeed Jazee’s pardon →


ارتباط خوب با کودک و نوجوان | راه برتر\nارتباط خوب با کودک و نوجوان\nنویسنده : دکتر فریبا عربگل\nتاریخ انتشار :\t۲ خرداد ۱۳۹۶\nبهتر است بدانیم ما برای موفقیت در روابط خانوادگی، شغلی و اجتماعی خود نیازمند یک پل ارتباطی محکم و قوی هستیم. تا این پل ارتباطی قوی وجود نداشته باشد، اطلاعاتی بین ما و اطرافیان رد و بدل نمی شود – حداقل اطلاعات به طور دقیق رد و بدل نمی شود و احتمال نافرمانی و اطاعت نکردن کودک از دستورات وجود دارد.\nدر نظر بگیرید شما کارمند اداره ای هستید و رئیسی بداخلاق و پرخاشگر دارید. او برای پیشبرد کارهای اداره مدام از تنبیه، توبیخ و داد و فریاد استفاده می کند. شما ممکن است کارهایی را از روی ترس انجام دهید، ولی به هیچ وجه از روی علاقه و خلوص نیّت و با جان و دل کار نخواهید کرد. ولی اگر رئیس شما در عین حال که بر اجرای قوانین و وظایف تأکید دارد، برخوردی خوب و مناسب نیز با شما داشته باشد، برای توانایی های شما ارزش قائل شود، به علت موفقیت در کارتان برای شما پاداش در نظر بگیرد و در صورت بروز مشکل با شما صحبت کند و به فکر حل مسالمت آمیز مشکلات باشد، نه فقط شما در محیط کار دچار خستگی، تنش و فرسودگی نمی شوید بلکه خلاقیت و انگیزه تان نیز شکوفا می شود و این مسئله هم به نفع آن اداره خواهد بود و هم به نفع شما.\nمثال فوق اهمیت ارتباط را در زندگی ما نشان می دهد.\nما کسی را دوست داریم که با ما ارتباط خوبی دارد، ما از دستورات کسی اطاعت می کنیم که او را دوست داریم.\nپس اگر می خواهید فرزندان تان از شما اطاعت کنند، دستورات شما را گوش دهند و ارزش های اخلاقی شما را بپذیرند، ابتدا باید با آن ها ارتباط خوبی برقرار کنید.\nاگر شما والدی کج خلق و ایرادگیر باشید، فرزندان تان فقط تا زمانی از شما اطاعت می کنند که از شما بترسند. به محض رسیدن به توانایی فکری و جسمی متوجه می شوند که ترس بی مورد است. بنابراین، مقابل شما می ایستند و رابطه معکوس می شود.\nبسیاری از والدین نگران آن هستند که چرا فرزندان شان ارزش های دینی و اخلاقی آن ها را نمی پذیرند؟ چرا آن ها را به عنوان الگویی برای همانند سازی انتخاب نمی کنند؟ شاید بخشی از آن به این علت است که شما نتوانسته اید ارزش های مورد نظر خود را به آن ها منتقل کنید.\nشما مانند جزیره ای هستید که پر از ذخایر طلا و سنگ های قیمتی است، ولی نمی تواند سنگ های قیمتی خود را برای استفاده و فروش به شهر منتقل کند؛ چون، هیچ راهی بین این جزیره و شهر وجود ندارد. مادامی که راه مناسب و امنی وجود نداشته باشد، طلایی منتقل نخواهد شد.\nحال برای این که شما بخواهید یک ارتباط خوب با کودک و نوجوان خود داشته باشید و ذخایر ارزشمند وجودتان را به فرزندان تان منتقل کنید باید به دنبال پل ارتباطی بگردید. برای ایجاد ارتباطی مثبت و قوی با کودکان خود موارد زیر را در نظر بگیرید:\nزمان کافی و مناسبی را با فرزند خود سپری کنید\nشاید گذاشتن وقت و زمان برای کودکان در زندگی پرمشغله ی امروز امری فانتزی و لوکس به نظر برسد، ولی آن چه در این مقوله مهم است کیفیت این زمان است و کمیت آن چندان اهمیت ندارد. شما از هر فرصتی حتی زمان های یک یا دو دقیقه ای نیز می توانید استفاده کنید که با کودک خود حرف بزنید، جواب سؤال او را بدهید، او را نوازش کنید با او بازی کنید و به نقاشی او توجه کنید، ولی باید این کار به طور مکرر در طول روز انجام شود. می توانید از محل کار به او تلفن بزنید یا در هفته زمان هایی را به فعالیتی اختصاص دهید که مورد علاقه ی فرزند شماست، فعالیت هایی مثل دوچرخه سواری، رفتن به پارک، سینما و رستوران و… فراموش نکنید که ممکن است نیازها و علائق کودکان با هم متفاوت باشد. مثلاً علائق و نیازهای کودک پنج ساله با نوجوان هفده ساله و یا علائق و خواسته های فرزند دختر شما با فرزند پسرتان کاملاً متفاوت باشد، پس برای هر یک از فرزندان خود باید وقت اختصاصی و ویژه ای در نظر بگیرید.\nفعالیت مشترکی را با فرزند خود انجام بدهید که مورد علاقه ی اوست\nبچه ها خیلی دوست دارند که با پدر و مادرشان کار و فعالیتی را به طور مشترک انجام دهند. گاه فرزندتان به سراغ شما می آید تا:\n– مامان اجازه بده من هم در آشپزی کمکت کنم.\n– من هم می خواهم سبزی پاک کنم.\n– بابا من هم می خواهم در شستن ماشین بهت کمک کنم.\n– بابا من آچار را بهت بدم؟\n– بابا می آیی با هم توپ بازی کنیم؟\nخوب چرا از همین زمان ها برای تحکیم روابط خود با فرزندان تان استفاده نمی کنید؟ شما می توانید فعالیت های مشترک زیادی را در خانه و خارج از خانه تدارک ببینید. می توانید بازی هایی را تدارک ببینید که مورد علاقه ی آن هاست. در زیر مثال هایی آورده شده است. به عقیده ی شما، فرزندتان به کدام یک از این فعالیت ها و بازی ها علاقه مند است؟\n– به پارک یا محلی بروید و با هم دوچرخه سواری کنید.\n– یک روز بعدازظهر با هم کیک بپزید.\n– شب جمعه با هم به رستوران بروید و غذای مورد علاقه ی او را بخورید.\n– با هم والیبال بازی کنید و یا کشتی بگیرید.\n– با هم به بازی کامپیوتری بپردازید.\n– با هم کتاب داستان بخوانید و یا به موسیقی گوش دهید.\n– با اسباب بازی ها و عروسک هایش بازی کنید.\n– با هم اسم فامیل بازی کنید.\nمی توانید از هر فرصتی برای حرف زدن با کودک خود استفاده کنید، مثلاً، زمانی که او سراغ شما می آید و سؤالی می پرسد، زمانی که با هم تنها در منزل هستید، زمانی که با هم بیرون رفته اید و در پارک یا خیابان مشغول قدم زدن هستید. راجع به خودتان با او صحبت کنید. راجع به خاطرات دوران کودکی تان، راجع به علائق تان، و درباره ی موضوعاتی که کودک به آن علاقه مند است و توجه نشان می دهد. زمانی که او سراغ شما می آید و راجع به علائق، خواسته ها، آرزوها و برنامه هایش صحبت می کند، با علاقه به حرف هایش گوش دهید.\nاو را نوازش کنید، بغل کنید، لمس کنید و ببوسید. احساسات خود را به فرزندتان نشان دهید، اما توجه داشته باشید که سن و شخصیت کودک چه ابراز احساساتی را می طلبد. شاید اگر فرزند نوجوان تان را جلوی دوستش بغل کنید و ببوسید، خجالت بکشد و دوست نداشته باشد که شما با او این گونه رفتار کنید و احساس کند که شما مثل بچه ها با او رفتار می کنید در حالی که او بزرگ شده است. در مورد نوجوانان می توانید با تکان دادن دست، چشمک زدن یا دست به شانه ی او گذاشتن احساسات خود را نشان دهید. در حالی که کودک پنج ساله ی خود را بغل می کنید، ماساژ می دهید، قلقلک می دهید و او را می بوسید. نشان دادن عواطف و احساسات مثبت باعث احساس اطمینان و پیوند امن با والدین می شود. نه فقط شما باید فرزندتان را بدون قید و شرط دوست داشته باشید، بلکه باید این دوست داشتن را نشان دهید. حتی در روابط بزرگسالان نیز نشان دادن احساسات مثبت باعث تحکیم روابط می شود. از آن گذشته، چرا باید کلام مثبت را از اطرافیان مان دریغ کنیم. ما می توانیم به دیگران بگوییم: دلم برایت تنگ شده بود، صدایت را که می شنوم خوشحال می شوم، چه قدر این رنگ برازنده ی توست، خندیدن زیبایت مرا یاد مادرم می اندازد و…\nفراموش نکنید که بچه ها بیش از همه نیازمند توجه، تحسین و تعریف و احساسات مثبت هستند. پس به آن ها بگویید: دوستت دارم، به تو افتخار می کنم، خیلی از رفتارت در مهمانی خوشم آمد و… هر چند گاهی ممکن است آن ها رفتارهایی داشته باشند که شما را ناراحت می کند، اما شما همچنان آنان را دوست دارید. این دوست داشتن را نه فقط در کلام، بلکه در رفتار و عمل خود نیز نشان دهید. وقتی در روز تولد او با هدیه ی مورد علاقه اش به منزل می روید، وقتی نقاشی او را به دیوار می کوبید، وقتی راجع به موفقیت تحصیلی او با مادربزرگ صحبت می کنید، وقتی عکس او را داخل کیف خود می گذارید و… این ها همه راه هایی هستند که بیانگر عشق و علاقه ی شما به کودک تان است.\nاو را تشویق کنید و به او پاداش دهید\nهمیشه وقتی به این موضوع می رسیم، واکنش والدین این است که او را خیلی تشویق می کنم، خیلی به او جایزه و پاداش می دهم، اما اصلاً فایده ای ندارد، تازه به ما زور هم می گوید. مثلاً، می گوید اول باید برایم موبایل بخری، بعد من درس بخوانم. اول پول بده برم خوراکی بخرم، بعد می نشینم سر تکالیفم.\nآیا شما هم جزء همین دسته از والدین هستید که می اندیشند پاداش و تشویق کردن فایده ای ندارد؟ توصیه می کنم حتماً صفحات بعد را بخوانید، مطمئناً نظرتان عوض خواهد شد. شاید ما تا به حال تشویق نمی کردیم و شاید ما به جای این که پاداش بدهیم، رشوه می دادیم؟\nپاداش و تشویق چیست؟\nفکر می کنم قبل از هر چیز باید تعریفی صحیح از تشویق و تنبیه داشته باشیم. بسیار رخ داده است که والدین تمام درها را به روی درمان گر می بندند و اصرار دارند ناامیدی خود را به او نیز انتقال دهند: هر کاری که شما بگین براش کردم، آن قدر تشویقش کردم، آن قدر تنبیهش کردم که حد نداره، فایده ای نداره، همه چیز داره، همه جور اسباب بازی داره، همه ی چیزهایی که بچه های دیگه حسرتش را می خورند، ماشین کنترلی داره که داییش براش از آمریکا آورده، فکر کنم دویست هزار تومان قیمت داره، کامپیوتر داره، آتاری داره، از تنبیه هم که بخوام براتون بگم کتکش زدم، تو دستشویی زندانیش کردم، یک هفته باهاش قهر کردم، باباش گفت می رم و دیگه به خونه برنمی گردم و یک هفته هم رفت پیش پدر و مادرش، شاید این بچه اونو نبینه آروم بشه و یه ذره اطاعت کنه، اما فایده نداشت که نداشت و…\nببینید که چه قدر شگفت انگیز است؟ این پاداش ها و تنبیه های غلط!!!\nخیلی ساده بگویم، اگر کاری کنید که رفتار خوب و مثبت کودک شما بیشتر شود یعنی آن را تشویق کرده اید و اگر کاری کنید که رفتار منفی و غلط کودک شما کم تر شود یعنی او را تنبیه کرده اید. پس تشویق رخداد یک رفتار را افزایش می دهد و تنبیه آن را کم می کند.\nحال که آموختید تنبیه و تشویق چیست، با هم تمرینی را انجام می دهیم تا ببینید در چه مورد تشویق و در چه مورد تنبیه صورت گرفته است؟\n– کودک شما دوستش را هنگام بازی کتک زده است. شما او را کتک می زنید و تهدید می کنید که بار دیگر نباید چنین رفتاری داشته باشد، ولی کودک شما مکرراً این رفتار را تکرار می کند. (شما با کتک زدن او را تشویق به کار منفی کرده اید.)\n– کودک شما با شیلنگ روی شما آب می پاشد، شما در حالی که خودتان را کمی جمع می کنید و دست تان را جلوی صورت تان می گیرید و از کار او خنده تان گرفته است، می گویید: نکن، نکن من خیس شدم ها؟ (شما رفتار منفی کودک را تشویق کرده اید.)\n– کودک شما گریه می کند، جیغ می کشد، پاهایش را روی زمین می کوبد. شما او را بغل می کنید، می بوسید، نوازش می کنید، به او شکلات و بستنی می دهید، او را نزد مادربزرگ می برید، همه دورش جمع می شوید و التماس می کنید که گریه نکند وگرنه مریض می شود (شما رفتار منفی کودک را تشویق کرده اید.)\n– نوجوان شما خسته و بی حوصله است، از سر درد می نالد برای این که حوصله اش سر رفته است. نه تکالیف درسی اش را انجام داده است و نه وظایفی را که در خانه به عهده دارد. نق می زند، شکوه و ناله می کند. شما به او می گویید امروز حوصله نداری درس نخوان، زنگ بزن دوستت بیاید با هم بروید بیرون. (شما رفتار منفی نوجوان را تشویق کرده اید.)\n– کودک شما ناسزایی آموخته است و آن را بر زبان می آورد. شما یک ساعت تمام او را نصیحت می کنید، با او بحث می کنید که حرف زشتی زده است و اگر بابا بفهمد ناراحت می شود، اگر مامان بزرگ بفهمد این طور می شود، این کار را فقط بچه های بد انجام می دهند و… (شما رفتار منفی کودک خود را تشویق کرده اید.)\n– کودک شما اسباب بازی هایش را جمع می کند و داخل کمد می گذارد. سپس به سوی شما که داخل آشپزخانه هستید می آید و می گوید: «مامان، مامان من اسباب بازی هایم را جمع کردم و داخل کمد گذاشتم.» شما نگاهی به او می اندازید و بدون توجه به کار مثبت کودک می گویید: «باز بدون دمپایی آمدی توی آشپزخانه، چند بار بهت گفتم پاهات کثیف می شه، دمپایی بپوش.» (شما رفتار مثبت کودک خود را تشویق نکرده اید و به آن بی توجهی کرده اید.)\n– کودک شما در اتاق انتظار مطب دو ساعت کنار شما می نشیند. مکان و زمان برای وی بسیار خسته کننده است، ولی چیزی نمی گوید و رفتار نامناسبی نیز انجام نمی دهد. در پایان، شما دست های او را می گیرید و از مطب خارج می شوید و به منزل برمی گردید. (شما به رفتار مثبت کودک خود بی توجهی کرده اید.)\nبا این مثال ها روشن شد که در تشویق سعی بر افزایش رفتارهای مثبت و در تنبیه هدف کاهش رفتارهای منفی است. اینک می توانید برنامه ریزی صحیحی از تشویق و تنبیه برای کودک خود داشته باشید، ولی قبل از آن باید دانش و مهارت خود را در این زمینه افزایش دهید.\nشما می توانید پاداش های مختلفی را برای تشویق کودک خود به کار برید که در زیر به آن ها اشاره می شود. ببینید برای کودک شما کدام یک می تواند کاربرد داشته باشد.\n– پاداش کلامی:\nاین پاداش جزء مهم ترین تشویق ها و پاداش هاست. گرچه در مورد کودکان خردسال اهمیت ویژه ای دارد، ولی در هر رده ی سنی ما نیازمند این گونه پاداش های کلامی هستیم. در پاداش های کلامی بهتر است دقیقاً به رفتاری که کودک انجام داده است اشاره و آن را توصیف کرد.\n«آفرین که لباس هاتو داخل کمد آویزان کردی.»\n«به به، آفرین به دختر گلم که بعد از بازی اسباب بازی هاشو جمع کرده.»\n«چه قدر لذت می برم وقتی می بینم مشقاتو تمام می کنی، بعد میری سراغ بازی.»\nاوایل که شما شروع به تحسین و تشویق کودک می کنید باید برای کوچک ترین تلاش های او اهمیت قائل شوید و حتی اگر کاری را به طور کامل و ایده آل انجام نداد، به او پاداش دهید. به تدریج که رفتار تثبیت می شود می توانیم پاداش ها را کم تر کنیم.\n– پاداش غیرکلامی:\nمثل نوازش کردن، بوسیدن، بغل کردن، چشمک زدن، دست به موها و شانه های کودک زدن و… البته توجه داشته باشید که از این رفتارها فقط به عنوان پاداش استفاده نمی شود و شما در بسیاری از مواقع برای ابراز علاقه و تثبیت رابطه ای صمیمی از آن ها استفاده می کنید.\n– پاداش فعالیتی:\nبه این معنا که شما کار و فعالیتی را با کودک انجام دهید که مورد علاقه ی اوست. این فعالیت ها چنین اند: انجام دادن یک بازی (مثل عروسک بازی، بازی با لگو و جورچین، ماشین بازی، دوچرخه سواری، بازی با کامپیوتر، توپ بازی و…)، خواندن کتاب داستان، پختن کیک یا غذای مورد علاقه ی کودک، قدم زدن، رفتن به پارک، رفتن به استخر، رفتن به خانه ی اقوام نزدیک مثل مادربزرگ، خاله، عمه و… که مورد تمایل کودک یا نوجوان است.\nهمانند مورد قبل این گونه فعالیت ها نه فقط به عنوان پاداش، بلکه برای ایجاد یک رابطه ی خوب و نشان دادن علایق و احساسات نیز انجام می شود. فراموش نکنید که انتخاب فعالیت ها بر اساس علاقه ی کودک باشد. ممکن است شما به شنا علاقه ی وافر داشته باشید و به همین علت کودک خود را نیز مجبور می کنید که با شما در استخر شنا کند. این مورد نمی تواند به عنوان پاداش برای کودک شما محسوب شود.\n– پاداش مادی:\nشامل اشیاء، وسایل و اسباب بازی های مورد علاقه ی کودک، خوراکی، لباس و…\nتشویق صحیح و مناسب چه ویژگی هایی دارد؟\nنباید برای تشویق و پاداش صرفاً یک چیز مادی در نظر گرفته شود.\nبسیاری از والدین وقتی سخن از تشویق به میان می آید می گویند: «هرچه برایش اسباب بازی می خرم فایده ندارد. هیچ چیزی برای این بچه تشویق نیست. هیچ خوراک و پوشاکی، و هیچ تفریحی او را راضی نمی کند.» وقتی از آن ها پرسیده می شود که یعنی هیچ چیز نیست که بتوان برای او به عنوان پاداش استفاده کرد. می گویند: «خیر، هیچ چیز، هیچ چیز.»\nحتی اگر با او با اسباب بازی هایش بازی کنید؟ با هم به حمام بروید و آب بازی کنید؟ با او به دوچرخه سواری بروید؟ و پاسخ والدین این است: «او عاشق بازی کردن با ماست، اگر بخواهیم با او بازی کنیم دیگر رهای مان نمی کند.»\nچرا فکر می کنید پاداش و تشویق حتماً باید یک چیز مادی و خریدنی باشد؟ ممکن است ده دقیقه بازی با کودک مهم ترین پاداش برای او باشد. هر کودکی اگر از تمام پاداش های دنیا خسته شود و برایش بی اهمیت باشد، مطمئن باشید ارتباط با شما و انجام دادن یک بازی و فعالیت لذت بخش با شما بزرگ ترین پاداش دنیا برای اوست.\nتشویق باید چیزی باشد که مورد علاقه ی کودک است.\nبسیاری از والدین فکر می کنند همان چیزی که برای خودشان خیلی مهم است و ممکن است برای آن ها پاداش باشد، برای فرزندشان نیز پاداش است. خیلی از کسانی که به شعر و ادبیات علاقه دارند، زمانی که می خواهند برای دوستی یا عزیزی هدیه بگیرند کتاب یا نوار شعر می گیرند. یا اگر به موسیقی علاقه دارند، کاستی از نوازنده ای معروف می گیرند. پس ما در زمان هدیه و پاداش دادن به دیگران، بیش تر علائق خود را در نظر می گیریم و به خواسته و علاقه ی طرف مقابل کم تر اهمیت می دهیم. در حالی که ما کتاب شعر را ترجیح می دهیم، ولی دوست ما ممکن است به راکت تنیس علاقه داشته باشد.\nپس در پاداش دادن به کودکان حتماً بدانید که علاقه مندی آن ها به چیست. برای یک بچه پول به عنوان پاداش عمل می کند، برای بچه ای دیگر پول کوچک ترین ارزشی ندارد و این که با پدرش به استخر برود برای او بزرگ ترین پاداش است. برای کودکی خرید یک اسباب بازی، یک وسیله ی کامپیوتری و برای بچه ی دیگر رفتن به خانه ی مادربزرگ پاداش محسوب می شود.\nشما باید علائق فرزندتان را بشناسید، ببینید برای هریک از فرزندان تان چه چیزی می تواند به عنوان تشویق یا پاداش عمل کند.\nباید از قبل مشخص شود که بابت چه رفتاری به کودک پاداش می دهید و چه نوع پاداشی می دهید.\nپس هم نوع تشویق باید مشخص شود و هم این که چه رفتاری سبب این تشویق می شود. به مثال های زیر دقت کنید:\n– وقتی مشق هایت را نوشتی و تکالیف مدرسه ات را انجام دادی، آن وقت می توانی نیم ساعت با کامپیوتر بازی کنی.\n– اسباب بازی هایت را که جمع کردی و داخل سبد گذاشتی، به تو یک بستنی می دهم.\n– اگر نمره ی فیزیکت بالای ۱۵ شد، می توانی با دوستانت به سینما بروی.\n– از این که در شستن ظرف ها به من کمک کردی، متشکرم.\nپس اگر کودکی به شما می گوید: «اول بستنی بده تا درس بخوانم. یا تا زمانی که بستنی ندهی درس نمی خوانم.» دیگر در این جا بستنی نقش تشویق یا پاداش را ندارد.\nیا اگر نوجوان شما گفت: «اگر برام موبایل بخری، امسال درس می خوانم.» و شما برای او موبایل می خرید، این دیگر تشویق نیست. یا اگر بگویید: «چه دختر خوبی.» تأثیر پاداش کم تر است تا این که بگویید: «متشکرم که در شستن ظرف ها به من کمک کردی.»\nتشویق باید هم با رفتار انجام شده و هم با سن، جنسیت و خصوصیات اخلاقی کودک متناسب باشد.\nباید بین رفتار کودک و پاداش دریافتی تناسب برقرار کنید. مثلاً، خرید یک دوچرخه در قبال انجام دادن تکالیف مدرسه مناسب نیست. یا وقتی کودک تلاش زیادی می کند و به موفقیتی دست پیدا می کند، مثل کسب رتبه ی برتر تیم ورزشی مدرسه، مسلماً خرید یک خودکار برای او پاداش مناسبی نیست. پس از تشویق کوچک برای رفتار کوچک استفاده کنید و تشویق بزرگ را برای رفتار بزرگ در نظر بگیرید.\nشما با توجه به نوع شخصیت و علایق فرزندتان باید تشویق و پاداش مناسبی برای او در نظر بگیرید. بوسیدن و نوازش کردن کودک پنج ساله ممکن است برای او تشویق باشد، ولی بوسیدن یک نوجوان در حضور دوستانش برای او تشویق مناسبی نخواهد بود.\nسعی کنید بلافاصله پس از رفتار مثبت، پاداش کودک را بدهید و او را تشویق کنید.\nنباید بین رفتار و پاداش مورد نظر زیاد فاصله بیفتد. به ویژه در مورد بچه های کوچک تر؛ چون، آستانه ی صبر، تحمل و انتظار آن ها پایین است. از سوی دیگر، قصد شما از تشویق این است که رفتار مورد نظر تقویت شود. وقتی فاصله ی تشویق تا رفتار زیاد باشد، کودک نمی تواند بین این دو ارتباطی برقرار کند و پاداش، تأثیرش را از دست خواهد داد.\nدر نظر بگیرید که شما به بچه ی هفت ساله ای که تکالیف مدرسه اش را تا ساعت شش بعدازظهر تمام کرده است، سه روز بعد جایزه بدهید. برای این کودک بهتر است همان شب پاداشی در نظر بگیرید: مثل اجازه ی دیدن یک سریال کمدی تلویزیونی، اجازه ی بازی با کامپیوتر، اجازه ی بازی با پدرش هنگامی که از سرکار برمی گردد.\nوقتی به کودک بگویید: «اگر امسال با معدل خوب قبول شوی، پس از امتحانات پدرت برایت دوچرخه می خرد.» کودک باید یک سال انتظار بکشد تا به دوچرخه برسد. این نوع پاداش ها تأثیری در تغییر رفتار ندارد.\nبه تدریج که کودک بزرگ تر می شود، می توانید بین پاداش و رفتار کمی فاصله بیندازید تا کودک بفهمد همه ی پاداش ها فوری نیستند و برای رسیدن به برخی چیزها باید کمی صبر و تحمل داشته باشیم.\nبعضی از کودکان مثل بچه های بیش فعال یا کم توجه، نیاز به پاداش های فوری دارند و اگر بین رفتار و پاداش آن ها فاصله بیفتد، اصلاً خاصیت تغییر رفتار را نخواهد داشت. مثال: این شکلات را برای این برایت خریدم که سه روز پیش که گفتم لباست رو بپوش بریم بیرون، خودت لباست رو پوشیدی!\n– تشویق بسیار مؤثرتر بود، اگر این مادر عزیز همان سه روز قبل که کودک به طور مستقل لباسش را پوشیده بود، نزد او می رفت، او را در آغوش می گرفت، می بوسید و می گفت: «آفرین به دختر گلم که خودش لباسش رو پوشید. به خاطر همین یه شکلات برات آوردم.»\nپاداش و تنبیهی که کودک خیلی انتظار بکشد تا به آن برسد ارزشی ندارد و نمی تواند باعث تغییر رفتار شود. مثال های زیر را در نظر بگیرید:\n– درست رو بخون تا در آینده دکتر بشی، مهندس بشی، پول از سر و کولت بالا بره.\n– اگه درست رو نخونی بدبخت می شی، بیچاره می شی، کارگر شهرداری هم نمی شی.\nدکتر شدن، مهندس شدن و پولدار شدن پاداش هایی اند که گرچه قشنگ اند، ولی برای کودکی که کلاس سوم دبستان است، بسیار دور است. در صورتی که همه ی شرایط طبیعی و ماورای طبیعی دست به دست هم بدهند، حداقل پانزده تا بیست سال زمان می برد تا کسی به این پاداش ها برسد. پس کودک نمی تواند برای چیزی که قرار است بیست سال دیگر رخ دهد، امروز بعدازظهر بنشیند و درس بخواند. برای امروز بعدازظهر او شما باید به فکر یک بستنی، نیم ساعت بازی با کامپیوتر و یا بازی در حیاط منزل و… باشید.\nهمین طور تنبیهی مثل بدبخت شدن، بیچاره شدن و کارگر شدن چیزهای دور و غیر ملموسند و اثر تنبیهی خود را اعمال نمی کنند.\nبرای تغییر رفتار کودک ابتدا از تشویق رفتارهای ساده تر شروع کنید. سعی کنید در ابتدا رفتارهایی را انتخاب کنید که تغییر دادن آنها راحت‌تر است تا هم کودک به تغییر رفتارش امیدوار شود و هم شما راضی باشید.\nدر واقع، شما با این کار به خودتان پاداش می دهید. در نظر بگیرید، کودکی گاه سلام می کند، گاه سلام نمی کند و مادر دوست دارد او همیشه با دیدن کسی، سلام کند. از سوی دیگر، این کودک عادت به برداشتن پول از کیف مادرش دارد و این رفتار را تقریباً هر روز انجام می دهد. او بدون اجازه پول برمی دارد و برای خودش خوراکی می خرد. حال اگر شما، مادر این کودک باشید در ابتدا کدام رفتار را برای برنامه ی رفتاری انتخاب می کنید؟ بدیهی است آن رفتاری که ساده تر است، کم تر مزمن شده است و شدت کم تری دارد. بنابراین، برنامه‌ی زیر را برای او تدارک می بینید.\n– هر بار که سلام کنی، بیست تومان بهت می دهم. علت این که پول به عنوان پاداش انتخاب می شود، برای آن است که پول برای کودک ارزش ویژه ای دارد و از سوی دیگر، دومین مشکل رفتاری کودک را نیز تعدیل می کند.\nپس از تثبیت رفتار، تشویق را به طور کامل قطع نکنید.\nبدیهی است که قرار نیست این کودک تا آخر عمرش برای هر سلام دادن بیست تومان بگیرد و بعد با افزایش نرخ تورم، مبلغ پاداش از بیست تومان به صد تومان یا بالاتر برسد. به تدریج که رفتار درونی و تثبیت می شود، ما می توانیم از تشویق و تحسین کم تری استفاده کنیم، ولی نباید آن را کاملاً قطع کنیم. حالا به ازای هر چهار – پنج بار رخداد رفتار یک بار به او پاداش می دهیم (تا زمانی که این رفتار آن چنان درونی شود که بدون نیاز به تشویق و تحسین رخ دهد).\nهر چند وقت یک بار نوع تشویق ها را عوض کنید.\nمعمولاً کودکان از تشویق های تکراری خسته می شوند و پس از مدتی آن تشویق و پاداش خاصیت خود را از دست می دهد. به ویژه کودکانی که اختلال بیش فعالی و کم توجهی دارند، معمولاً تنوع طلب و به دنبال چیزهای جدیدند. پس، هر از گاهی نوع تشویق خود را عوض کنید.\nتشویق های خاص و ویژه ای برای کودک در نظر بگیرید.\nگاهی کودک را با تشویق خاص و متفاوتی ذوق زده کنید؛ این تشویق می تواند چیزی باشد که به نظر او جالب است، مثل رفتن به رستوران، کوهنوردی، دوچرخه سواری، سینما، ترتیب دادن جشنی کوچک و…\nقول تشویقی را بدهید که می توانید انجامش دهید.\nهیچ گاه قول تشویق هایی را ندهید که نمی توانید آن ها را عملی کنید. اگر نمی توانید او را به سفر ببرید، برای او سی دی مورد علاقه اش را تهیه کنید، او را به استخر ببرید و یا برایش دوچرخه بخرید، این تشویق ها را برای او در نظر نگیرید.\nاگر به کرّات قول بدهید و آن را انجام ندهید، به تدریج کودک اعتمادش را به شما از دست خواهد داد و وعده های بدون عمل شما باعث تغییر رفتارش نخواهد شد.\nچنان چه به هر دلیلی نتوانستید پاداش وعده داده شده به کودک را عملی کنید، با او صحبت کنید. مثلاً:\nقرار بود این جمعه بریم خونه ی مادربزرگ، ولی داره برامون مهمون میاد، به نظر تو چه کار کنیم؟… و در نهایت، برای قرار بعدی با هم به توافق برسید.\nدر مورد تشویق، نظر و خواسته ی کودک را جویا شوید.\nبسیاری از مواقع می توانید با به خاطر آوردن کارهایی که کودک قبلاً از شما می خواست، نوع تشویق را انتخاب کنید. در غیر این صورت، از کودک بخواهید تا بگوید از چه فعالیت هایی لذت می برد. می توانید فهرستی از فعالیت های مختلف تهیه کنید و در اختیارش قرار دهید تا هم قدرت انتخابش بالا رود و هم بتواند به راحتی فعالیت مورد علاقه اش را انتخاب کند.\nدر صورتی که کودک خواسته ی نامتناسبی داشته باشد، به راحتی به او بگویید که نمی توانید چنین پاداشی را به او بدهید.\nپاداش های بزرگ را به اجزای کوچک تر تقسیم کنید.\nمی توانید هر روز یک ستاره به ازای انجام دادن تکالیف مدرسه به او بدهید و وقتی ستاره های کودک به عدد خاصی رسید، برای او جایزه ی بزرگ تری تهیه کنید. یا در مورد کودکی که شب ادراری دارد به توافق رسیده اید که به ازای یک هفته که کودک شب ادراری نداشته باشد، او را به سینما ببرید. می توانید این پاداش را این گونه اجرا کنید که به ازای هر شبی که خشک بود، یک ستاره به او بدهید و قرار بگذارید وقتی ستاره ها به پنج عدد رسید، او را به سینما ببرید. یا قرار است برای کودک خود دوچرخه بگیرید، می توانید عکسی از یک دوچرخه بکشید و مانند قطعات پازل آن را به بخش های کوچکتر تقسیم کنید. در مقابل رفتارهای مختلف یکی از این قطعات را به او پاداش بدهید تا زمانی که پازل تکمیل شود و شما دوچرخه را برای او بخرید.\nپاداش های مادی باید متناسب با وضعیت مالی خانواده باشد.\nشما به هیچ وجه مجبور نیستید پاداش هایی را برای کودک خود در نظر بگیرید که توان خرید آن را ندارید. مطمئنم همیشه جایگزین هایی وجود دارند. فقط باید آن ها را بیابید.\nمنبع : عربگل، فریبا؛ (۱۳۸۷)، فرزندپروری (چگونه کودکم را تربیت کنم؟)، تهران: نشر قطره، چاپ هفتم\nاحساسات ارتباط ارتباط با کودک ارتباط با نوجوان انواع تشویق برخورد مناسب پاداش تربیت تربیت کودک تربیت نوجوان تشویق تشویق کودک راه برتر روابط خانوادگی فرزند کودک کودک و نوجوان نوجوان\t۱۳۹۶-۰۳-۰۲\nبرچسب زده شده با :احساسات ارتباط ارتباط با کودک ارتباط با نوجوان انواع تشویق برخورد مناسب پاداش تربیت تربیت کودک تربیت نوجوان تشویق تشویق کودک راه برتر روابط خانوادگی فرزند کودک کودک و نوجوان نوجوان\nقبلی : سفارشاتی به اطرافیان جوان\nبعدی : آسیب‌های زندگی تک فرزندی


مراحل درمان زخم بستر - شرکت پیک دارو توسعه | پانسمان سوربکت | درمان زخم و معرفی پانسمان های نوین سوربکت\nوبلاگ مقالات مراحل درمان زخم بستر\nزخم بستر به این دلیل اتفاق می افتد که فرد مجبور است مدت زمان طولانی را در یک موقعیت بگذراند. بسیاری از موارد مانند فلج ، سکته مغزی ، آسیب های نخاعی ، کهولت سن و کما ، دراز کشیدن طولانی مدت در یک موقعیت ثابت باعث ایجاد زخم بستر می شود.\nاصطلاح زخم بستر بیشتر در بین مردم استفاده می شود. این می تواند بر روی هر قسمت از بدن تأثیر بگذارد. اصطکاک یا فشار می تواند باعث ایجاد زخم بستر شود. نواحی استخوانی اطراف آرنج ، زانو ، پاشنه پا ، دنبالچه و مچ پا بیشتر حساس هستند.\nزخم های فشاری قابل درمان هستند ، اما اگر درمان خیلی طولانی شود ، ممکن است منجر به عوارض مهلکی شود. محاسبه شده است که تراکم زخم بستر در بخش های مراقبت ویژه در ایالات متحده بین 17 تا 21٪ است.\n5 واقعیتی که باید درباره زخم بستر بدانید:\nافرادی که در حرکت مشکل دارند تحت تأثیر قرار می گیرند.\nبرآمدگی استخوان ها خطر بیشتری دارند زیرا در معرض فشار بیشتری قرار دارند.\nبه صورت مرحله ای توسعه می یابد. تشخیص به موقع درمان را تسهیل می کند. خطر عوارض کاهش می یابد.\nقرار دادن بیماران و تغییر مكرر جهت خوابیدن مهم ترین راه های جلوگیری از ایجاد زخم بستر است.\nتصویری که زخم بستر را با توجه به عمق آن در 4 مرحله بررسی می کند.\nپوست قرمز به نظر می رسد و در اثر تماس منطقه گرما احساس می شود. ممکن است خارش داشته باشد.\nممکن است یک زخم باز دردناک یا تاول با تغییر رنگ پوست در اطراف آن وجود داشته باشد.\nگودالی مانند دهانه به دلیل آسیب بافتی در زیر پوست ظاهر می شود.\nآسیب جدی در پوست و بافت قابل مشاهده است. عفونت ممکن است با آن همراه باشد. عضلات ، استخوان ها و تاندون ها را می توان از خارج مشاهده کرد.\nزخم آلوده است. بافت های زیرین ظاهر می شوند. عفونت به بدن منتقل شده است.\nچگونه زخم بستر را درمان کنیم؟ چه چیزی برای زخم بستر خوب است؟\nیک اطلاعات مهم در مورد بهبود زخم این واقعیت است که زخم باز نمی تواند خیلی سریع بهبود یابد. حتی در صورت بهبود ، ممکن است اختلاف ارتفاع بافت به دلیل آسیب ناشی از زخم بستر ایجاد شود. ممکن است لازم باشد برای زخم های پیشرفته با جراحی مداخله کرد. زخم های فشاری که در مراحل پایین تشخیص داده می شوند با درمان مناسب طی چند هفته بهبود می یابند.\nمراحل درمان زخم بستر:\nکاهش فشار و موقعیت: در حال حاضر فشار مداوم بر روی همان منطقه عامل اصلی است. حالت ثابت باعث اختلال در گردش خون می شود و در صورت ترکیب با تعریق و رطوبت باعث می شود زخم به راحتی باز شود. موقعیت بیمار به طور مکرر تغییر می کند. با کمک پد و بالش ، فشار بر روی زخم برداشته می شود.\nزخم های کوچک را می توان با مداخلات آرام با آب و صابون تمیز کرد. در هر بار تغییر پانسمان باید زخم های باز را با محلول تمیز کرد.\nاطمینان از کنترل ادرار و مدفوع:\nبرای اطمینان از بهداشت زخم ضروری است. تماس ادرار و مدفوع می تواند منجر به عفونت های جدی شود.\nبرداشتن بافت مرده:\nبافت ملتهب و مرده از بین می رود.\nبرای محافظت از زخم و تسریع در ترمیم استفاده می شود. بافت های مرده را حل می کند و نقش محافظتی در برابر عفونت دارد.\nمی توان کرم روی زخم قرار داد و در صورت لزوم ممکن است آنتی بیوتیک خوراکی استفاده کرد.\nزخم بستر می تواند در هر قسمت از بدن که تحت فشار است ایجاد شود. این بیماری معمولاً روی پاشنه ، آرنج ، ران و استخوان دنبالچه ، جایی که استخوان ها به پوست نزدیک هستند ، رخ دهد. در کودکان می توان آن را در پشت سر مشاهده کرد. اگرچه معمولاً به تدریج ایجاد می شوند ، اما باز شدن زخم ها حتی در عرض چند ساعت امکان پذیر است.\nعلائم اولیه: تغییر رنگ پوست رخ می دهد. افراد با پوست روشن دارای نواحی قرمز ، افراد با پوست تیره دارای نواحی کبود یا مایل به آبی هستند. با فشار دادن کمرنگ یا سفید نمی شود. قسمت آسیب دیده ممکن است گرم ، اسفنجی یا سفت باشد. فرد ممکن است در آن ناحیه احساس درد یا خارش کند. این ویژگی ها نشان دهنده مرحله اول زخم بستر است.\nپس از بروز زخم های تحت فشاری ، درمان آن دشوار است. همچنین حرکات فرد را محدود می کند و ممکن است باعث بدتر شدن وضعیت عمومی شود. می تواند به عفونت مبتلا شود. به همین دلایل ، هدف این است که اقدامات مناسب در افراد با عوامل خطر انجام شود و به طور کلی از وقوع زخم جلوگیری شود.\nمهم ترین مسئله تغییر موقعیت فرد در فواصل منظم است. با تغییر وضعیت حداقل هر دو ساعت یک بار، از اینكه همیشه مناطق مشابه تحت فشار قرار بگیرند جلوگیری می شود. برای این کار می توان از جداول یادآوری استفاده کرد. در این جداول ، زمان و موقعیتی که به بیمار داده می شود ، ثبت شده است.\nانواع پماد زخم بسترپماد برای درمان زخم بستردرمان زخم بستردرمان زخم بستر در سالمنداندرمان قطعی زخم بستر در منزلزخم بسترزخم بستر بیمار در منزلزخم های فشاری\nقبلیدرد و زخم پای دیابتی\nبعدیتاثیر مکمل بر درمان زخم


معجون چهار شیره 1 کیلویی درجه یک\nمعجون چهار شیره 1 کیلویی درجه یک را می توان به عنوان مقوی ترین صبحانه ایرانی در نظر گرفت. خصوصا اگر بتوانید معجون چهار شیره ارگانیک و خانگی را تهیه کرد. اما از چه طریقی می توان شیره های خالص تهیه کرد؟ متاسفانه در ایران تمامی خانوار ها و مصرف کنندگان خیال می کنند وقتی […]\nهمیشه در سفارش چهار شیره سنتی درجه یک بودن آن به شدت مهم است. زیرا این محصول خوراکی برای وعده های مختلف مورد استفاده می باشد. تولید محصولاتی که در گذشته بیشتر به صورت سنتی صورت می گرفته است امروزه نیز در میان مصرف کننده ها محبوبیت خود را حفظ نموده اند. چرا که از […]


– ساختار هیات مدیره.پایان نامه تاثیر ساختار هیئت مدیره و کیفیت حسابرسی بر سیاست های نقدینگی – دانلود مقاله تحقیق پایان نامه\n– ساختار هیات مدیره.پایان نامه تاثیر ساختار هیئت مدیره و کیفیت حسابرسی بر سیاست های نقدینگی\n– ساختار هیات مدیره\nمدیران نمایندگانی هستند که از سوی مالکان واحدهای اقتصادی به منظور مدیریت منابع آنها در جهت کسب حداکثر رفاه منصوب می شوند. این ارتباط بین مالکان و نمایندگان، رابطه نمایندگی نامیده می شود. به عبارت دیگر، رابطه نمایندگی قراردادی است که به موجب آن، افراد و گروههای مختلف، فرد یا گروهی را به عنوان مباشر یا نماینده خود انتخاب می کنند و او را در جایگاه مسئول ارائه مجموعه ای از خدمات مشخص قرار دهند. در راستای انجام وظایف نمایندگی، مدیران باید در مورد نحوه به کارگیری منابع اقتصادی تحت کنترل خود، در مقابل مالکان پاسخگو باشند(علیمی دیزج، 1390).\nبیسلی و پترونی(2001) معتقد است که مدیریت شرکت دو وظیفه مدیریت تصمیم و کنترل تصمیم را بر عهده دارد و نظارت بر کیفیت اطلاعات مالی که برای عموم منتشر می شود از وظایف کنترل تصمیم مدیریت محسوب می شود. ارزش نظارتی اعضای غیرموظف هیات مدیره بر کیفیت گزارشگری مالی را در نمونه ای از شرکتهایی که گزارشهای متقلبانه منتشر کرده بودند مورد آزمون قرار داد و به این نتیجه رسید که احتمال تقلب در گزارشگری مالی دارای رابطه منفی با تعداد اعضای غیرموظف فعال در هیات مدیره می باشد. کلین(1998) مطالعه ای در مورد نقش مدیران موظف و غیرموظف در انجام وظایف مدیریت تصمیم و کنترل تصمیم مدیران انجام داد و شواهد اندکی در خصوص ارزشمند بودن حضور مدیران غیرموظف در کمیته های نظارتی از قبیل کمیته حسابرسی و نظارت بر کیفیت گزارشگری مالی بدست آورد(مویلر و اسپیتز، 2006).\n4 –2- مالکیت اعضای هیات مدیره\nتئوری نمایندگی انواع مشکلات پیش رو در موضوع تفکیک مالکیت و مدیریت و مکانیزمهای مناسب برای مرتفع نمودن آن را توصیف می کند از جمله این مشکلات، عدم تلاش مدیریت برای اقدام در جهت بهترین منافع مالکان و همچنین عدم تقارن اطلاعاتی بین مدیران و مالکان است. مالکیت سهام از مکانیزمهایی است که به نظر می رسد دارای آثار انگیزشی برای همسوسازی منافع مدیران و مالکان باشد. با این حال اگر سطح مالکیت اعضای هیات مدیره تمرکز قدرت را به آنها بدهد و عوامل انگیزشی اندک باشد، دوباره تضاد منافع ایجاد می شود(گادفر و اناستسیا، (2009).\nمطالعه انجام شده توسط فینگالد و همکاران(2007) نشان می دهد شرکتهایی که دارای میزان بالاتری از مالکیت مدیریتی هستند، سودهای آنها از قدرت توضیح دهندگی بالایی برای بازده ها برخوردار است و همچنین دارای حجم کمتری از تعدیلات اقلام تعهدی حسابداری می باشند.\nجنسن و مک لینگ(1976) اثبات می کنند هنگامی که مدیران دارای سهام اندکی در شرکت می باشند، انگیزه رفتارهای غیرحداکثر کننده ارزش از قبیل کوتاهی در انجام وظایف و به دست آوردن منافع اضافی افزایش می یابد. انتظار می رود با افزایش سطح مالکیت مدیران، عملکرد مدیریت و کیفیت اطلاعات مالی بهبود یابد. جدایی مالکیت و کنترل باعث ایجاد تضاد منافع بین مدیران و سهامداران می شود. ذینفعان تمایل دارند ارزش شرکت را افزایش دهند اما مدیران می خواهند بر منافع شخصی و شهرت خود بیفزایند. بر اساس نظریه شرکت، منافع مدیران باید در راستای منافع سهامداران و ذینفعان باشد.\nجنسن(1986) اظهار کرد که دو نوع مالکیت وجود دارد که هزینه های نمایندگی را کاهش می دهد:\nü مورد اول، فراهم آوردن سهام سرمایه برای مدیران است.\nü مورد دوم، مالکیت سهامداران بلوکی و سرمایه گذاران نهادی که موجب می شود نظارت بر مدیران آسان شود و شرکت به عملکرد مالی بهتر دست یابد.\nبرخی از محققان هیچ تأکیدی بر رابطه بین مالکیت درونی یا بیرونی و عملکرد شرکت پیدا نکردند. این نتایج با نظریه نمایندگی تناقض دارد، که پیش بینی می کرد مالکیت درونی و بیرونی هنگامی که نظارت بر فعالیتهای مدیریتی افزایش یابد به همسو کردن منافع مدیران و سهامداران کمک می کند(جنسن، 1986).\nتعدادی از مطالعات بیانگر رابطه بین مالکیت درونی و عملکرد شرکت بود. شیلفر و همکاران(1988)، رابطه مثبت و غیرخطی بین سهام مدیران و Q توبین پیدا کردند. آنها رابطه ای مثبت و معنادار برای مالکیت 0- 5 درصد، رابطه ای منفی و معنی دار برای مالکیت 5 – 25 درصد و رابطه ای مثبت و معنادار برای مالکیت 25-100 درصد ارزش شرکت دست یافتند. هزینه های نمایندگی در نتیجه جدایی مالکیت کنترل به وجود می آید و افزایش پیدا می کند، این امر منجر به کوچک شدن هیات مدیره می شود تا مشکل نمایندگی کاهش یابد. بنابراین ساختار مالکیت یک عامل تعیین کننده در اندازه هیات مدیره می باشد. این موضوع تأیید می کند که نظارت به وسیله مدیران بیرونی و مالکیت مدیریتی، روشهای جایگزینی برای کنترل محسوب می شوند. بنابراین اگر مالکیت مدیر بالا باشد، مدیران غیرمؤظف کمتر می شوند و در نتیجه هیات مدیره کوچکتر خواهد شد(علیمی دیزج، 1390).\nمارک و همکاران(1988)، ترکیب هیات مدیره را در صنعت بیمه آزمون کردند و دریافتند که اگر مدیران غیرمؤظف یا مدیران دارای کنترل باشند شرکتها هیات مدیره کوچک دارند.\n Mueller & Spitz\n Godfre & Anastecia\n Finegold et al\n Scheifer et al\n Marck et al


تدريس خصوصى (tutoring)\nتدریس خصوصی (انفرادی) (tutoring)\nيکى ديگر از انواع روش‌هاى آموزش انفرادى روش تدريس خصوصى است. اين روش را مى‌توان در تمام سطوح تحصيلى بکار گرفت. اساس کار در اين نوع آموزش توجه به زمينه‌ها، علايق و توانايى‌هاى شخصى شاگردان است و شاگرد فردى است که معمولاً نمى‌تواند در آموزش‌هاى گروهى چندان موفقيتى کسب کند.\nدر اکثر برنامه‌هاى آموزشي، به جاى استفاده از معلم، معمولاً از شاگردان استفاده مى‌شود. در اين حالت، معلم خصوصى معلم متخصص و با مهارتى نيست، بلکه تنها ممکن است نسبت به شاگردان، چند سال تجربه آموزشى بيشترى داشته باشد يا ممکن است بزرگسالى باشد که قبل از دريافت برنامه، هيچ‌گونه آموزش خاصى در زمينه تعليم و تربيت نديده باشد. در اين حالت، هدف از آموزش علاوه بر کمک به شاگرد، کمک به ياددهنده نيز هست؛ زيرا با فعاليت‌هاى تدريس در آموزش خصوصي، پاره‌اى از مهارت‌هاى معلم نيز تقويت مى‌شود. به هرحال، در تدريس خصوصي، معلم بايد به يک مجموعه عوامل تقويت‌کننده مثبت مجهز باشد. در اين روش، اکثر شاگردان تجربه تخلى از شکست در ذهن دارند و اگر آموزش آنان نتيجه‌بخش نباشد، تجربه ناموفق ديگرى به تجربيات قبلى آنان افزوده خواهد شد و ممکن است اعتماد به‌نفس خود را در پيشرفت تحصيلى از دست بدهند؛ بنابراين، معلم بايد با محترم شمردن و ارزش قائل شدن براى شاگرد، محيط آموزشى صميمى و گرمى به وجود آورد و نبايد شاگرد خصوصى خود را با ساير شاگردان مقايسه کند، بلکه بايد پيشرفت کارش را با کارهاى گذشته‌اش مقايسه کند و اگر پيشرفت تحصيلى او حتى از حد معمول پايين‌تر باشد، ولى نسبت به گذشته‌اش بيشتر شده باشد، بايد مورد تشويق قرار گيرد. جلسات آموزشى بايد به اندازه کافى کوتاه‌مدت باشد تا شاگرد از آموزش خسته و بيزار و يا متنفر شود.\nمحيط آموزشى بايد راحت، همراه با تفريح و مناسب با سن و وضعيت تحصيلى فرد سازمان‌دهى شود. معلم بايد سعى کند که رابطهٔ خود را با شاگرد دلپذير و مثبت سازد. اکثر معلمان در فعاليت‌هاى آموزشى براى تشويق شاگردان خود به آنان مى‌گويند که مباحث و تکاليف ارائه شده آسان است، نگران نشويد، اما توصيه مى‌شود به شاگرد گفته نشود که وظايف محوله آسان است، بلکه گفته شود وظيفه يا مسأله داده شده نسبتاً مشکل، اما عملى است. در اين صورت، اگر شاگرد موفق شود، اعتماد به‌نفس پيدا مى‌کند و تأثير پاداش بيشتر مى‌شود و اگر احياناً شکست بخورد، اعتماد به‌نفس خود را از دست نخواهد داد.


Surah Ahzab Ayah 33:7 Fooladvand fa | Quran\nPg 419 Ayah 33:7\nPage: 404 406 408 410 412 414 416 418 419 420 422 424 426 428 430 432 434 436\nوَ مِن كَ\n33:7 و [ياد كن] هنگامى را كه از پيامبران پيمان گرفتيم، و از تو و از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى پسر مريم، و از [همه] آنان پيمانى استوار گرفتيم.\n69.46% of Quran\n33:8 تا راستان را از صدقشان باز پرسد، و براى كافران عذابى دردناك آماده كرده است.\n33:9 اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، نعمت خدا را بر خود به ياد آريد، آنگاه كه لشكرهايى به سوى شما [در]آمدند، پس بر سر آنان تندبادى و لشكرهايى كه آنها را نمى‌ديديد فرستاديم، و خدا به آنچه مى‌كنيد همواره بيناست.\nجَآءُ و كُم\n33:10 هنگامى كه از بالاى [سر] شما و از زير [پاى] شما آمدند، و آنگاه كه چشمها خيره شد و جانها به گلوگاهها رسيد و به خدا گمانهايى [نابجا] مى‌برديد.\n33:11 آنجا [بود كه] مؤمنان در آزمايش قرار گرفتند و سخت تكان خوردند.\n33:12 و هنگامى كه منافقان و كسانى كه در دلهايشان بيمارى است مى‌گفتند: «خدا و فرستاده‌اش جز فريب به ما وعده‌اى ندادند.»\n33:13 و چون گروهى از آنان گفتند: «اى مردم مدينه، ديگر شما را جاى درنگ نيست، برگرديد.» و گروهى از آنان از پيامبر اجازه مى‌خواستند و مى‌گفتند: «خانه‌هاى ما بى‌حفاظ است» و[لى خانه‌هايشان] بى‌حفاظ نبود، [آنان] جز گريز [از جهاد] چيزى نمى‌خواستند.\nلَ ءَاتَ وْ هَا\n33:14 و اگر از اطراف [مدينه] مورد هجوم واقع مى‌شدند و آنگاه آنان را به ارتداد مى‌خواندند، قطعاً آن را مى‌پذيرفتند و جز اندكى در اين [كار] درنگ نمى‌كردند؛\n33:15 با آنكه قبلاً با خدا سخت پيمان بسته بودند كه پشت [به دشمن] نكنند، و پيمان خدا همواره بازخواست دارد.


متقاضیان مسکن نگران گرانی مجدد | فروشگاه آهن پرایس\nمتقاضیان مسکن نگران گرانی مجدد\nبه گزارش آهن پرایس در اخبار بازار مسکن، گزارشات میدانی از بازار مسکن شهر تهران حاکی از آن است که خریداران حرفه‌ای بازار را ترک کرده‌اند و معاملات نسبت به ماه های سال گذشته ۵۱ درصد کاهش یافته است، قیمت ها نیز نسبت به آذرماه ۱۳۹۴ معادل ۱۸۳ درصد رشد کرده و ۲۳ درصد بالاتر از رشد طلا و ارز قرار دارد.\nبازار مسکن، ماه گذشته را نیز با شرایط رکود تورمی سپری کرد و این در حالی است که طبق نظر کارشناسان، ظرفیت این بازار برای رشد قیمت پر شده است. طبق آمار وزارت راه و شهر سازی میانگین قیمت مسکن شهر تهران در اسفندماه ۱۳۹۷ به ۱۱ میلیون تومان در هر متر مربع رسیده که نسبت به زمان مشابه سال قبل از آن ۹۵ درصد رشد یافته است. عده‌ای از فعالان حوزه مسکن معتقد هستند که اگر خریداران با قسمت هایی بالاتر از ارقام فعلی اقدام به خرید کنند در واقع حباب می‌خرند. بازار مسکن در شرایطی رکود تورمی را سپری کرده که قدرت خرید متقاضیان به شدت کاهش یافته و امروز نیز خبر رسید که بانک مرکزی با افزایش تسهیلات تا سقف ۲۸۰ میلیون تومان مخالفت کرد. سقف این وام برای زوجین هم اکنون ۱۶۰ میلیون تومان است. البته عده‌ای از کارشناسان و هم چنین وزیر راه و شهر سازی معتقدند که بالا بردن رقم تسهیلات اثرات تورمی در بازار مسکن ایجاد می‌کند.\nاز سوی دیگر، رصد شرایط فعلی بازار مسکن گویای دو ویژگی کاهش قدرت خرید مسکن و افت شدید معاملات است. طبق آمار اتحادیه املاک خرید و فروش ملک در تهران نسبت به زمان مشابه سال قبل معادل ۵۱ درصد کاهش یافته است، زیرا سرمایه گذاران حرفه ای که سال گذشته حضور چشمگیری در بازار داشتند هم اکنون به ندرت دیده می شوند. اندک خریدارانی هم که حضور دارند، متقاضیان مصرفی هستند که از رشد مجدد قیمت ها نگرانند.\nمطلب بعدی تداوم روزهای سخت فولاد\nمطلب قبلی سمت و سوی بازار مسکن


کیت الکترونیکیآژیر و موزیکالبوق انفجار\nکد محصول: DKP - 0046\n3.5 * 3.3 سانتیمتر\nبلندگو، جاباتری 4 تایی و 2 رشته سیم افشان\nگجت آژير انفجار علاوه بر سادگی و كوچكی ، مداری جالب و سرگرم كننده است كه می توانيد آن را به عنوان بوق دنده عقب ماشين ، بوق خطر دوچرخه ، موتور و...بكار ببريد. با استفاده از گجت آمپلی فایر 10 وات صدای خروجی قوی تری خواهید داشت. با اتصال یک بلندگوی قوی صدای فوق العاده ای خواهید داشت ; که می توانید به عنوان آژیر دزدگیر ماشین از آن استفاده کنید. محتویات بسته :


Paul Guifoyle - دانلود فیلم و سریال خارجی و ایرانی جدید\nدسته: Paul Guifoyle\nTURNOVER: یک درام احساس هضم-خوب\nهیچ چیز الهام بخش تر از داستانی در مورد یک شخص زیر پوستی غیرت ، یا گروهی از افراد تحت الشعاع غیرت نیست ، که با وجود همه شانس هایی که بر علیه آنها ایجاد می شود ، پیروز می شوند. فیلم های الهام بخش معمولاً در یک درام ورزشی بافته می شوند (راکی و تایتان ها را به خاطر بسپارید) یا کمدی رندیل (خرس های خبر بد و DodgeBall: A Underdog Story True) اما مهم نیست که چه نوع ژانرهایی را در درجه اول فیلمساز انتخاب می کند ، نتیجه هر داستان زیرگروه باعث می شود تا اشتباهات (های) غافلگیرانه تاجگذاری شود و جمعیت را به پای خود بیاورد – یا در مورد لیندا پالمر حجم معاملات، حامیان غذا.\nپیتر (پل گیلوفیل) یک طلاق اخیر است که با یک مدیر جوان و روحیه اش به نام هنری (کاریزماتیک) صاحب یک کافه فرانسوی است ریکر لینچ) پیتر سرپرستی یک غذای پرتحرک را که ممکن است به زودی فرانسوی شود ، نظارت می کند. او همچنین یک همسر سابق پرشور به نام Fran (کت کرامر) ، که اخیراً خودش را به عنوان مرد جدید بدست آورده است ، و کسی که با اصرار دیکته می کند هرگونه حق رای توسط او اداره می شود. برای رفع برخی از استرس ها ، پیتر دو هفته را برای خودش می کشد و هنری را ترک می کند تا در حالی که رفته بود از شغل خود مراقبت کند و ناامید شود. می بینید ، پیتر هرگز به هنری گوش نمی دهد ، و بیش از حد قدردانی می تواند صبر و شکیبایی و اطاعت از کسی را نسبت به برتر خود به همراه داشته باشد. جوان و پویا هنری؛ او می خواهد از یک شیک و شیک استفاده کند که جمعیتی بزرگتر ، شاید جوان تر را به خود جلب کند ، و وقتی پیتر فقط می خواهد یک کافه فرانسوی مجلل فرانسوی را اداره کند ، نمی تواند این کار را با موفقیت انجام دهد.\nمنبع: محصولات فراری\nبا پیتر در خارج از شهر ، هریتی با عصبانیت و ناامیدی جشن می گیرد و باعث می شود هنری از کار خود در کافه کرپری کناره گیری کند ، اما نه قبل از استخدام خدمه سوءاستفاده از سوء بدعهدی ها – ممکن است اضافه کنم – با قراردادهای سالانه ، به عنوان یک عمل نهایی انتقام جویی. . این به اصطلاح سوء ها کی هستند؟ فلفل (ایزابلا بلیک توماس) مهماندار هزاره گوتیک ، که رفتار ناعادلانه اش به سرعت خسته کننده می شود – اما چه نوجوانی چندان اغراق آمیز نیست؟ میگل (کارلوس کاراسکو) سرآشپز غیر انگلیسی است که چند دستور غذا را برای آستین خود دارد که ارزش افزودن آن را به منو دارد ، اما هیچ یک از غذاهایی که میگوئل تهیه می کند حتی از راه دور فرانسه نیست. گلادیس (جولیا سیلورمن) یک پیشخدمت مسن و بی تجربه با ویم عفونی است. چارلی (بلر ویلیامسون) و جینا (جیمی آبجو) یک زن و شوهر از عاشقان مبتلا به سندرم داون هستند که به عنوان دختر باسو و اتوبوس با هم همکاری می کنند. و سرانجام ، ویلیام بی روح و دوست داشتنی وجود دارد (آدوین براون) ، که وظیفه قدیمی هنری را به عنوان مدیر به عهده می گیرد.\nگردش مالی به بازیگران دلپذیری متنوع می پردازد. شخصیت ها شرایط ، سوابق و شیوه های خاص خود را به محیط کار می آورند ، به حدی که وسایل و سنگرایشان بر پیتر غلبه می کند. اما ، همانطور که انتظار می رود ، پیتر یاد می گیرد که همکاران خود را برای کسانی که می پذیرند قبول کند.\nداستان در حال بارگیری از دوستی\nامروزه ، یک فیلم احساس خوب به دلیل احساساتی بودن ارزان یا احساس خوشبختی ، شهرت بدی پیدا می کند ، به ویژه از منتقدان فیلم و خودم ، اما گاهی اوقات این ترکیبات مصنوعی باعث خستگی کالری خالی می شوند. و همینطور اتفاق می افتد که اتفاق می افتد لیندا پالمر و لری گریفیت طبع یک درام دلپذیر و دلپذیر را با حجم معاملات، که گروهی بعید از نامطلوب جمع می کند ، که برای صرفه جویی در یک رستوران فرانسوی جنوبی کالیفرنیا متحد می شوند.\nحجم معاملات با آموزش گام به گام نحوه ساخت گردش مالی فرانسه باز می شود. اگر همه کارها را به درستی انجام دهید ، شیرینی قصابی پف می کند ، پر از داخل از بین می رود ، و شما (باید) گردش مالی گرم و پوسته پوسته می کنید. به طرز عجیبی ، سکانس افتتاحیه نزدیکترین چیزی است که ما تا به حال به پورنو مواد غذایی خواهیم رسید. برای فیلمی درباره یک کافه ، غذای مجلل به اندازه کافی نمایش داده نمی شود. شاید محدودیت های بودجه ای به وجود آمده باشد ، اما فیلمی در مورد یک کافه ذاتاً خواستار انتخاب مناسب مواد غذایی است ، اگر نه یک بوفه مناسب.\nمتأسفانه ، من که آشپز نامشخص هستم ، احتمالاً ظاهر یا سلیقه گردش مالی را خراب می کنم. و این موضوع به پیتر ، صاحب کافه Créperie ، که معتقد است غذای کافه او نه تنها باید به نظر تصفیه شده و طعم خوشمزه باشد ، مبتلا خواهد شد ، بلکه هر آیتم منو نیز باید با فرانسوی باشد.\nدر ابتدا ، هنری در تلاش است تا در آینده کافه حرفی برای گفتن بگذارد ، اما پیتر گوش نمی دهد. هنگامی که پیتر دو هفته از آنجا خارج می شود ، وقتی همسر سابق پیتر خواستار کنترل شغل توسط او و پسرش می شود ، پیتر از دست می دهد (کسی که به اندازه کافی خیالی ، هنوز سن ندارد که بتواند تجارت را اداره کند). پیتر از دو هفته تسکین استرس برمی گردد تا دریابد که هنری کار خود را ترک کرده است ، و خدمه کارمندان دست و پا چلفتی و بی جهت استخدام کرده است تا جای او را پر کند. در ابتدا ، پیتر باور نمی کند که کافه در این شرایط جدید بتواند آن را بسازد ، اما کارمندان عجیب و غریب او را اشتباه نشان می دهند. پیتر می آموزد که ایده ها و افراد جدید را در آغوش بگیرد ، و دوستانه های پاداش دهنده از دانشکده جدید پیتر خارج می شود تا بتواند با تغییرات سازگار شود.\nحجم معاملات یک درام غیرقابل انکار است که گروهی از افراد را دنبال می کند که جامعه یا از آن بی اعتنا هستند و یا کمتر از آنها قدردانی می کنند ، فقط این که آنها را به عنوان یک تیم برنده دست و پا گیر جمع کنند. آنها می آموزند که یک تجارت سودآور را اداره کنند ، اما آنها همچنین می توانند بشریت و ارزش خود را بازیابی کنند ، که بسیار با ارزش تر از پول است. روی سطح، حجم معاملات بازیگران شخصیت های زانی را که احتمالاً استعمار یک سایت سکوم دارند مستقر می کند ، اما لیندا پالمر و لری گریفیت اسکریپت قادر است هر شخصیت را با عمق بیشتری تأکید کند. حتی اگر یکی از کارمندان بیشتر از دیگری به درون خود جلب توجه کند ، حداقل فیلمنامه هیچکدام از آنها را به عنوان کاریکاتور کنار نمی گذارد.\nدر کل ، بیشتر شخصیت ها با مسائل شخصی خود سروکار دارند. پیتر با طلاق خود از فران مقابله می کند. ویلیام به عنوان یک رهبر اعتماد به نفس ندارد (در یک مرحله ، او به کلیپ بورد خود اشاره می کند که در آن نوشت: “قوی باشید. قوی باش. رئیس باش!”). میگوئل از مادر بیمار خود مراقبت می کند ، در حالی که فلفل با مادرش رابطه ناسالمی دارد (الینا مدیسون)\nشیمی بین پیتر و کارمندانش به ناچار صمیمی تر و انیمیشن تر می شود. وقتی پیتر اطلاعات بیشتری در مورد استعداد هنری فلفل ، وظایف سرپرستی میگل و عدم اعتماد به نفس ویلیام می آموزد ، قضاوت های پیش فرض شده خود را کنار می گذارد و یک همکاری واقعی با آنها دنبال می کند. او به عقاید آنها گوش فرا می دهد و مسئولیت های بیشتری به آنها می دهد و با انجام این کار ، تجارت سودآوری می کند و دوستی ایجاد می شود.\nحجم معاملات با شخصیت های مختلف شخصیت بازی می کند\nدر تمام سختی های نمایش داده شده در حجم معاملات، تن به طرز منطقی شرم آور است ، جو درون رستوران کمی دنج کاملاً جادار است ، و شخصیت ها نه تنها دلپذیر بچه گربه هستند ، بلکه با ناراحتی داخلی و خارجی خود را در واقعیت پایه گذاری می کنند. چرخش زیرگروه میگوئل در اطراف مادر بیمارش یکی از نکات برجسته احساسی فیلم است ، عمدتا به دلیل کارلوس کاراسکو عملکرد ماهر به عنوان میگوئل آرام و بیرونی.\nPaul Guilfoyle است عملکرد نسبتاً متقاعد کننده ای که پیتر به خوبی ویژگی های ضعیف و آسیب پذیر شخصیت را ضبط می کند. پیتر شخصیتی منحرف و یکدست و منحصر به فرد است. برخلاف آنچه دیگران ممکن است هنگام دیدن او از بین بروند ، پیتر قلب سنگی ندارد. از طرف دیگر ، سابق پیتر ، فران ، یک قلب ناخوشایند را به ارث می برد ، زیرا گرایش به یک بعدی و اسیدی بودن دارد. نامزد جدید فران ، که یک فرد بد اخلاق و بدون کیفیت بازپرداخت است ، شرورتر است. او فقط آنجاست که پیتر را حسادت می کند و پیتر را برای فران جذاب تر می کند. در صعود ، چارلی و جینا علاوه بر این هستند که روح و هوای شیرین و عاشقانه شیرین قلب شما را گرم می کند.\nاوضاع فلفل با مادرش دارای روایت سنگین است ، اما فقط به طور مبهم مورد بررسی قرار می گیرد – و هنگامی که کانون یک صحنه است ، در زمان اشتباه آشکار می شود. مادر فلفل تا عمل نهایی مورد توجه قرار نمی گیرد. در یک صحنه اشتباه ، فلفل تصمیم می گیرد بهترین زمان برای مقابله با مادرش در بیمارستان باشد ، که توسط سایر بازدید کنندگان و بیماران مضطرب احاطه شده است ، در حالی که یک بیمار در واقع یکی از شخصیت های محبوب است. این صحنه احساس مکان جسمی شده است و از آن به بعد ، مادر فلفل نقش بزرگتری را بر عهده می گیرد ، هرچند که حضور وی احساس افتادگی می کند. همچنین ، یک پیچ و تاب خطرناک اواخر سرعت خود را کاهش می دهد و توجه به زمان طولانی دو ساعته توجه را به خود جلب می کند.\nروی هم رفته، لیندا پالمر حجم معاملات اهداف خوبی دارد با این وجود ، نحوه برخورد این فیلم با حس گوتیک Pepper کمی مشکل ساز است. با پایان فیلم ، فلفل پایان می یابد ظاهر گوتیک خود را تغییر می دهد ، که اگر به نظر می رسید به عنوان یک دلیل برای جشن نیست که به نظر می رسد “عادی” باشد ، خوب خواهد بود. و به تمام صداقت ، شخصیت های ویلیام و گلادیس متاسفانه مورد استفاده قرار نمی گیرند ، اما این بیشتر به این واقعیت مربوط می شود که در اینجا موضوعات زیادی وجود دارد که باید یک کل انسجام تشکیل دهند ، و نه به اندازه کافی زمان کافی برای گذراندن روی هر شخصیت قوس\nاین گفته می شود ، پیچاندن شدید که در حین عمل نهایی ظاهر می شود می توانست خاتمه یابد تا زمان لازم برای شخصیت های دیگر فراهم شود. با این حال ، این واقعه تقریباً مفاهیم خودمختاری و نیکوکاری را تقویت می کند ، بنابراین به معنای موضوعی قابل قبول است. علیرغم اعدام گاهی اوقات بی دست و پا ، قدم زدن و بازیگری ، حجم معاملات با شگفتی تأکید می کند دوستی واقعی و پشتکار روح انسان.\nدر این زمان های نامشخص ، حجم معاملات یک درام احساس خوب است که ارزش مصرف دارد\nانواع مختلفی از فیلم ها وجود دارد که از زندگی واقعی تقلید می کنند. حجم معاملات چندان از واقعیت جدا نشده است ، زیرا درمورد زندگی واقعی هویت ، طلاق و بیماری بحث می کند ، اما جذاب تر از آن است که ناخوشایند باشد. لیندا پالمر حجم معاملات یک درام برنده وحدت ، از خودگذشتگی و دوستی است.\nعلیرغم نشان دادن پوسیدگی ، تنوع قابل ستایش بازیگران (شخصیتهای مبتلا به سندرم داون و اختلال شنوایی با احترام نشان داده شده اند) و جهانی بودن مضامین ارائه می شود. حجم معاملات یک درام احساس خوب که ارزش دارد در این روزهای پر هرج و مرج فرو رود.\nدیدی حجم معاملات؟ اگر چنین است ، فکر شما در مورد آن چیست؟ در نظرات به ما اطلاع دهید!\nگردش مالی اکنون برای تماشای Amazon Prime Video موجود است ، یا اجاره آن برای هر سرویس درخواستی ویدیویی در دسترس است.\nگردش مالی را تماشا کنید\nارسال شده در ژوئن 9, 2020 دسته‌ها 2010s, 2019, comedy, Donna Mills, drama, Film Reviews, Isabella Blake-Thomas, Jamie Brewer, Linda Palmer, Paul Guifoyle, United Statesبرچسب‌ها دانلود فیلم با حجم کم, سریال, وب سایت کی مووی برای TURNOVER: یک درام احساس هضم-خوب دیدگاهی بنویسید


انواع روش در مطالعات اجتماعی\nتحقيقات پهنانگر از روش‌هاى عمده‌اى است که در مطالعات و تحقيقات اجتماعى مورد استفاده قرار مى‌گيرد. در اصطلاح جامعه‌شناسى روش پهنانگر عبارت است از مشاهدهٔ جوامع، در حد وسيع آن و هدف به‌دست آوردن خصايص عمومى است.\nقبل از اينکه به ذکر اين خصايص بپردازيم بايد اشاره کنيم که در روش پهنانگر، قصد محقق بررسى مسائل به‌طور عمقى و ژرف نيست زيرا همان‌طور که گفتيم محدوده آن بسيار وسيع است.\nمانند تحرک جمعيتى که بر دو نوع است، تحرک زمانى و تحرک مکاني.\n- تحرک زمانى\nيعنى به‌دست آوردن ميزان بارورى و تولد، ازدواج، طلاق و مرگ و مير.\nمانند نظام اقتصاد کشاورزي، صنعتي، مشاغل توليدى و غيره.\n- مربوط به آموزش و پرورش\nمانند درصد باسوادان و بى‌سوادان در گروه‌هاى مختلف جامعه.\nمسائل کلى شناخت آداب و رسوم و اعتقادات و باورهاى مردم و غيره.\n- بهداشت و نظارت بر امر سلامت مردم\nمانند تعيين تعداد پزشکان، بيمارستان، پرستاران و تختخواب بيمارستان به کل جمعيت و غيره.\n- مربوط به سازمان‌هاى اجتماعى\nاداري، دينى و سياسى و غيره.\nدر واقع ملاحظه مى‌شود روش پهنانگر روشى است با محدودهٔ بسيار گسترده. البته بايد اشاره کنيم که هر چند تحقيقات پهنانگر در برابر تحقيقات عمقى يا ژرفانگر قرار مى‌گيرند و اين گمان را به‌وجود مى‌آورد که فاقد دقت و اعتبار و اهميت هستند و به نتيجه آنها نمى‌توان اعتماد کرد، اما اين گمان درست نيست و نتيجهٔ اينگونه تحقيقات هرگز سطحى تلقى نمى‌شود و داراى اهميت و اعتبار زيادى هستند و در مواردى نيز اجتناب‌ناپذير است.\nبه‌عنوان مثال، زمانى‌که قرار است نظر جمعيت وسيعي، دربارهٔ موضوع خاص، مورد مطالعه قرار گيرد، ناچار بايد به چنين روشى تمسک جست. بدين جهت معمولاً اين دو روش (روش‌هاى پهنانگر و ژرفانگر) به‌عنوان مکمل در يک تحقيق به‌کار گرفته مى‌شوند.\nيکى از مهم‌ترين ابزارى که در روش‌هاى پهنانگر مورد استفاده قرار مى‌گيرد پرسشنامه است.