تفسير 24. النور آية 58\nاى كسانى كه ایمان آوردهاید! باید بردگانى كه مالكشان هستید و كسانى از شما كه به سنّ بلوغ و احتلام نرسیدهاند در سه وقت از شما (براى ورود به اتاق) اجازه بگیرند: پیش از نماز صبح و نیمروز، هنگامى كه لباس از تن بیرون مىكنید، و بعد از نماز عشا. این سه وقت هنگام خلوت شماست، در غیر این سه وقت بر شما و بر آنان گناهى نیست كه بدون اذن وارد شوند، زیرا آنان پیوسته با شما در رفت و آمد هستند و بعضى بر بعضى واردمى شوند. خداوند آیات خود را این گونه براى شما بیان مىكند و خداوند عالم و حكیم است.\nاگر بار دیگر از اوّل سوره نگاهى به آیات آن بكنیم خواهیم دید كه سیاست پیشگیرى از فحشا در آیات نهفته است، مثلاً زن و مرد زناكار را در برابر چشم دیگران تنبیه كنید، (آیه 1) ازدواج آنان را محدود كنید، (آیه 3) اگر بدون چهار شاهد نسبت ناروا داده شد، هشتاد تازیانه بزنید، (آیه 4) كسانى كه به همسر پیامبر تهمت زدندعذاب عظیم خواهند داشت، (آیه 11) اگر تهمتى را شنیدید برخورد كنید، (آیه 12) هركس اشاعه فحشا را دوست بدارد، عذاب الیم خواهد داشت، (آیه 19) بدنبال گامهاى شیطان نروید، (آیه 21) كسانى كه به زنان پاكدامن تهمت بزنند عذاب عظیم خواهند داشت، (آیه 23) سخن زشت از افراد خبیث است نه شما، (آیه 26) سرزده به خانه دیگران نروید و اگر گفتند برگردید شما نیز بپذیرید و برگردید، (آیه 27- 28) مردان و زنان چشم خود را از نامحرم پیش كشند و خیره نشوند، (آیه 30-31) زنان زیور خود را نشان ندهند و پایكوبى نكنند و براى ازدواج افراد بىهمسر قیام كنید و از فقر نترسید، (آیه 32) و در این آیه مىفرماید: در ساعاتى كه انسان با همسرش خلوت مىكند حتّى فرزندان و بردگان سرزده وارد نشوند. آرى تمام این دستورات براى جلوگیرى از فحشا و بلوغ زودرس و حفظ حریم و حیا و آبرو است.\n1- مسئول آموزش احكام دین به فرزندان، والدین مؤمن هستند. «یا ایّها الّذین آمنوا لیستأذنكم»\n2- محل خواب والدین باید جدا و دور از چشم فرزندان باشد، وگرنه نیاز به اذن نبود. «لیستأذنكم»\n3- كودكى و بردگى بهانهاى براى شكست حریم دیگران نیست. «لیستأذنكم»\n4- مرد باید در طول شبانه روز، ساعاتى را به همسر خود اختصاص دهد وفرزندان مزاحم نشوند. «لیستأذنكم»\n5 - كودكان نیز تكلیف دارند. «لیستأذنكم ... الّذین لم یبلغوا الحُلُم»\n6- اسلام دین زندگى است و از جامعیّت كاملى برخوردار است. هم براى مسائل جزئى مانند ورود كودك به اتاق والدین (كه در همین آیه آمده است) و هم براى مسایل مهم مانند تشكیل حكومت جهانى (كه در آیه 55 آمده است) طرح و برنامه دارد.\n7- كودكان باید پاكدامنى را از محیط خانه بیاموزند. «لیستأذنكم»\n8 - تربیت و آموختن آداب اسلامى را قبل از بلوغ كودكان شروع كنیم. «الّذین لمیبلغوا الحُلُم»\n9- در خانه، باید لباس كار و لباس بیرون را كنار گذاشت. «تضعون ثیابكم»\n10- استراحت، بعد از ظهر و در میان ساعات كار، مفید و مناسب است. «تضعون ثیابكم من الظهیرة»\n11- تنظیم وقت، در زندگى مسلمانان باید بر اساس اوقات نماز صورت گیرد. «قبل صلوة الفجر - بعد صلوة العشاء»\n12- تمام احكام الهى بر اساس حكمت است. «علیم حكیم»


سینمای جهان » چشم‌انداز1393/09/11\nدوباره بنواز سام (۵6): نگاهی به «هفت سامورایی» اثر آكیرا کوروساوا\nراهزنان یک دهکده‌ی کشاورزی کوهستانی را غارت می‌کنند. رییس راهزنان تصمیم می‌گیرد تا زمان برداشت محصول دست نگه دارد و پس از آن محصول این کشاورزان را بردارد. یکی از کشاورزان متوجه‌ی این مسأله شده و به دیگران خبر می‌دهد. مانزو، ریکیچی که سر نترسی دارد و یوهی که کم‌رو است، به سراغ گیساکو، بزرگ دهکده می‌روند که به آن‌ها می‌گوید باید برای حمایت از دهکده، سامورایی استخدام کنند. یک سامورایی به نام کامبی (تاکاشی شیمورا) جان کودکی را كه اسیر دست یک دزد شده، نجات می‌دهد. سامورایی جوانی به نام کاتسوشیرو تحت تأثیر کامبی قرار گرفته و می‌خواهد شاگرد او باشد. کامبی می‌پذیرد به دهقانان کمک کند. او باید چند سامورایی دیگر پیدا کند. به‌زودی آن‌ها به گروهی هفت‌نفره از سامورایی‌ها بدل شده و راهزنان را تارومار می‌کنند اما چندتای‌شان در این راه جان خود را از دست می‌دهند.\nاصولاً در سینما، فیلم‌هایی که روندی مانند بازسازی یک رویداد را به تصویر می‌کشند یا پیوستن گروهی را به یکدیگر نشان می‌دهند که به دنبال حل کردن یک مشکل مشترک هستند و قرار است به اتفاق هم، این معضل را حل کنند، برای تماشاگران بسیار جذاب هستند. به‌نوعی تماشاگر این حس را دارد که گویی این خود اوست که قرار است این یا آن معضل را حل کند. کورو‌ساوا در این نخستین فیلمی که درباره سامورایی‌ها ساخت، از این درون‌مایه به شکلی موفق استفاده می‌کند. فرازوفرودهای دراماتیک داستان فیلم (اکنون و پس از گذشت تقریباً پنجاه‌وچند سال از ساخته شدن آن) به‌نوعی کلیشه‌ای به نظر می‌رسند. اما چنین درون‌مایه‌ای در آن دوران آن قدر جذابیت داشت که سینمای غرب با بازسازی فیلم کوروساوا با عنوان هفت دلاور از این دست‌مایه استفاده کرد. سر باز زدن کیوزو (توشیرو میفونه) در ابتدا از پیوستن به گروه، عملکرد خام‌دستانه‌ی کاتسو‌شیرو به عنوان جوانی عاشق‌پیشه که می‌خواهد سامورایی باشد (تمی که بعد‌ها کوروساوا در ریش قرمز دوباره به آن پرداخت و دکتر جوان و مغروری را در برابر پزشکی حاذق قرار داد که باعث ایجاد تحول در دکتر جوان می‌شود)، حضور یک سامورایی شوخ‌وشنگ در کنار سامورایی‌های جدی و قدرتمند که او نیز بالأخره به عضویت گروه سامورایی‌ها پذیرفته می‌شود، نحوه‌ی امتحان گرفتن از سامورایی‌های رهگذر برای انتخاب افراد نخبه و سرانجام مبارزه برای شکست دادن کسانی که از نظر تعداد بر سامورایی‌ها غلبه دارند، تمی‌هایی هستند که کوروساوا در هفت سامورایی به آن‌ها می‌پردازد. در ابتدا تقریباً کسی کوچک‌ترین تردیدی ندارد که این جمع پریشان (تعدادی دهقان دست‌وپاچلفتی به همراهی چند سامورایی که دست‌کم دوتای‌شان، واقعاً سامورایی نیستند و بسیار خام و ناآزموده به نظر می‌رسند) از راهزنان شکست می‌خورند. پیداست که این دهقانان حتی نمی‌دانند که چه‌گونه باید به دشمن حمله كنند. اما تلاش جمعی سرانجام کار خودش را می‌کند و راهزنان با استفاده از استراتژی کامبی از بین می‌روند.\nکوروساوا با استفاده از چند دوربین در صحنه‌های نبرد که در واقع بعد‌ها به یک «میزانسن» چیره در آثار او بدل شد و کاری کرد که کوروساوا را در سینمای ژاپن به عنوان «امپراتور» بشناسند، می‌تواند صحنه‌های نبرد را با تدوینی پرکشش، به صحنه‌های برجسته‌ی این فیلم بدل سازد. کوروساوا نسخه‌ای 207 دقیقه‌ای از فیلم تدوین کرد که برای نمایش در آمریکا کوتاه شد و به 190 دقیق کاهش یافت. این طولانی‌ترین فیلم کوروساوا نیز هست. فیلم به دلیل بالا رفتن هزینه‌های ساختش، سه بار تا مرز تعطیلی پیش رفت که یک دلیل طولانی شدن زمان تولید فیلم را باید در نحوه‌ی روایت کوروساوا جست‌وجو کرد. او تقریباً با فراغ بال به زندگی تمام شخصیت‌های اصلی فیلم می‌پردازد. توشیرو میفونه در نقش کیکو‌چیو سرخوشانه‌ترین شخصیت فیلم است که سرانجام ارزشش را به دیگران نشان می‌دهد. او چست و چابک است و رفتار متغیری دارد؛ و نسبت به دهقانان و گرفتاری‌شان احساس هم‌ذات‌پنداری می‌کند. شخصیت تاکاشی شیمورا مغز متفکر گروه است ولی جنگ‌جوی مبارزی نیست. دایسو کو‌کاتو در نقش شی‌چی روچی، پیش از این افسر ارشد کامبی بوده و کامبی او را بر حسب تصادف در خیابان می‌بیند. ایسائو در نقش کاتسو‌شیرو اوکاماتو، جوانی عاشق‌پیشه است که برای عضویت در گروه سامورایی‌ها هرگز آزمایش نمی‌شود. او فرزند ملاک ثروتمندی است که خانه را ترک کرده تا بر خلاف خواسته‌ی خانواده‌اش سامورایی بشود. مینرو چیاکی در نقش هیاچی هایاشیدا جنگ‌جوی ماهری است، جذاب و بذله‌گو که بر خلاف ظاهرش عمل می‌کند. یوشیو اینابا در نقش گروبی کاتایامایک کماندار، مرد شماره دوی این گروه محسوب می‌شود که نقشه‌ی اصلی برای نجات دهکده را می‌كشد. کوروساوا حتی نسبت به روستاییان نیز بی‌تفاوت نمی‌ماند. یوشیو تسوچیا در نقش ریکی‌چی، یکی از روستاییانی است که در مورد همسرش رازی دارد و سعی می‌كند آن را پنهان کند. در واقع رویکرد کوروساوا در این فیلم و نوع نگاهش به آدم‌های آن، اجازه نمی‌دهد هفت سامورایی را اثری از سینمای اکشن و حادثه‌ای تلقی کنیم. این رویکرد در آثار کوروساوا به‌وفور دیده می‌شود و نه سریر خون، نه حتی آشوب یا راشومون آثاری از سینمای حادثه محسوب نمی‌شوند، حتی با این‌که دارای صحنه‌پردازی‌هایی چشم‌گیر هستند. شاید این را بتوان استراتژی کوروساوا در روایت‌های سینمایی‌اش دانست. هیچ‌یک از کنش‌های قهرمانانش برای این در فیلم «گنجانیده نشده‌اند» که تماشاگر را تشویق به تماشای فیلم بکنند. در درسو اوزالا یا دودسکادن هم قرار نیست داستان، به حادثه و کنش‌های بیرونی متکی باشد. پیرمرد شکارچی که با طبیعت به صلح و سازش رسیده است، وقتی مجبورش می‌کنند از طبیعت دل بکند، آسیب‌پذیر شده و جانش را از دست می‌دهد. آن پدر و پسر بی‌پناه و مردی که تیک عصبی دارد و دل خوشی از همسرش ندارد، دوستش را کتک می‌زند، وقتی او به همسرش توهین می‌کند. هر یک از درون‌مایه‌های دودسکادن به‌تنهایی این امکان را دارند تا «اکشن» فیلمی به حساب بیایند و داستان را به پیش برانند اما کوروساوا آگاهانه از این امر می‌گریزد. سینمای کوروساوا، اگرچه ظاهراً از کنش به‌وفور استفاده می‌کند اما هیچ‌گاه از روان‌شناسی قهرمانانش و گرایش اجتماعی به آدم‌های پیرامون تهی نیست. برای همین اقتباس‌هایی از آثاری مانند هفت سامورایی و حتی یوجیمبو ذره‌ای به روایت‌های کوروساوا وفادار نیستند؛ چون سازندگان چنین آثاری تنها و تنها در سطح حرکت کرده‌اند، در حالی که آثار کوروساوا به عمق تعلق دارند.


کره کم کالری وارد بازار شد\nکره کم کالری وارد بازار شد ...\n“کره” کم کالری هم به بازار آمد!\nاولین توصیه ای که همیشه دکترها و متخصصین به این گروه از مریض های خود می کنند، این است که «از این به بعد کره از سفره صبحانه حذف شود»\nکره کم چرب پگاه از جمله تازه‌ترین محصولات این شرکت است که به فهرست تولیدات این برند خوش نام ایرانی اضافه شده است.از طرف دیگر، تا زمانی که خلاقیت دیگری رو نشود، باید گفت که خوردن کره کم چرب هدیه ای است که این نشان تجاری قدیمی به افرادی که نگران چربی خون خود هستند، و یا حتی کسانی که به سلامت خود توجه بیشتری دارند، ارائه کرده است.\nبنابر این، از این به بعد نیازی به احتیاط بیشتر برای خوردن کره ندارید. کره نیم چرب پگاه این مشکل را تا حدود زیادی برای همگان حل کرده است. بدیهی است که این محصول به خاطر کالری کمتری که دارد، نگرانی برخی دیگر از اقشار جامعه را که علی رغم سالم بودن، به خاطر ترس از چاقی کره نمی خورند نیز حل کرده است. دیگر نگران چاقی نباشد، کره بخورید.


همه چیز را به زبان می شناسیم. اما زبان را جز به زبان نمی توان شناخت. زبان را به تنها چیزی که در جهان همانند می توان کرد، نورد است. چرا که ما همه چیز را به نور می بینیم. اما نور را جز به نور نمی توان دید. نور خود روشنگر خویش است. آن چنان روشنگری که همه چیز را پدیدار می کند. اما خود پنهان می ماند. نور است که به چشمان ما توان دیدن هر آن چیزی را می دهد که دیدنی است. اما زبان هر آن چیزی را که شنیدنی است به ما می شنواند. زبان، نور گوش های ما است و با پرتوافکندن بر هر آن چه دیدنی است و نادیدنی، حس و فهم و عقل ما را بینا و دانا می کند. اما در این میان خود پنهان می ماند و تنها آنگاه پدیدار می شود که با آگاهی و پافشاری\nبخواهیم گوش خود را بر هر آن چه از راه زبان به ما می رسد بربندیم و به زبان چشم بدوزیم. براین برداری که همه چیز را به ما می رساند و در میانه خود را نیز همچنانکه بخواهیم چشم را به هرآنچه دیدنی است بربندیم و براین روشنگر خیره شویم که همه چیز را در برابر ما نمایان می کند. اما خود پنهان می ماند. زبان را هم به زبان می توان شناخت. همچنانکه نور را به نور. پس زبان نیز نوری دیگر است. نور،جهان پدیدار، جهان فراچشم ما را روشن می کند. اما زبان جهان فراگوش ما را. یعنی نه\nتنها از آن چه در برابر چشم پدیدار تواند شد، خبری دهد. بلکه از هر چیزی که در برابر چشم پدیدار نتواند شد نیز نه تنها از آن چه هست خبر می دهد بلکه از هر آن چه بوده است و تواند بود نیز بدینسان زبان واسطه ای است میان انسان و جهان یعنی «هرآنچه هست و بوده است و تواند\nبود.» با زبان است که ما در پهنه‌ی بیکران هستی و زمان حضور می یابیم و برگرد «هرآنچه هست و بوده است و تواند بود» دایره ای می زنیم و جهان اش می نامیم. در پرتو این نور است که «هرآنچه هست و بوده است و تواند بود» را در می یابیم و در درون خویش جای می دهیم و جهانمدار می شویم – یعنی انسان. در پرتو این نور است که حس ظاهر و عقل عملی ما نهان و باطنی می یابد که حس باطنی و عقل نظری اش می نامیم.\n«زبان» و «جهان» و «انسان» سه گانه ای هستند که هریک خود و آن دیگر را دربرمی گیرد.\nوجود هریک شرط وجود آن دیگر است و برای هیچ یک نمی توان پیشینگی منطقی شناخت، چرا که با هم دایره‌ی هستی را تمامیت می بخشند و هریک برای آن دیگر، شرط لازم و پیشین هستی شناسیک (اُنتولوژیک) است. ذات انسان با زبان است که در جهان پدیدار و جایگیز می شود. یعنی با «حضور در جهان» و «جهان» یعنی آن دایره ی فراگیرنده ی «آنچه هست و بوده است و تواند بود» با بازتابیدن در زبان بر انسان پدیدار می شود. و از این راه عینیت می پذیرد. و زبان با پدیدارکردن «انسان» و «جهان» خود را پدیدار می کند و عینیت می بخشد. میان این سه گانگی نسبت های سه سویه ی کیفیتی در کار است که از راه آن «هستی» پدیدار و معنادار می شود.\nذات زبان پدیدارگری است. زبان «جهان» را در تمامی کلیت و جزئیتش برای ما گزارش می کند. و «جهان» یعنی دایره ی تمامیت بخشنده ی «آنچه هست و بوده است و تواند بود» اما «تواند-بود» بدر آورد و انسان است که می تواند در این زهدان بنگرد و «تواندبود» ها را بنامد و فراخواند. با این توانایی است که انسان در جایگاهی بالاتر از «آن چه هست و بوده است» جای می گیرد و آن چه نیست را نیز می تواند در خیال آورد و بنامد. یعنی آن چه را که در مرتبه ی «امکان» است با شناختن عالم امکان یعنی آن «استوای میان وجود و عدم است» که انسان نه تنها «هستان» که «نیستان» را نیز می تواند شناخت و برخی از آنها را از قوه به فعل درمی تواند آورد یا «تواندبود» ها\nرا به هست ها بدل می تواند کرد. این فرونگریستن از افق عالم امکان به عالم هستی است که به انسان جایگاهی «ماوراء طبیعی» بر فراز طبیعت می بخشد. زیرا طبیعت قلمرو هستی هستان\nاست. و زبان انسانی است که می تواند از «نیستان» (برای مثال از «عدم» از «مرگ» از «نیستی» نیز همچون هستان سخن بگوید.\nزبان بشر را از باشنده ای طبیعی در میان باشندگان دیگر و وابسته به طبیعت به ساحت «ماوراء طبیعت» برمی کشد یعنی او را انسان می کند که باشنده ای است زینده در «جهان» که ط\nبیعت، یعنی هر آن چه جسمانی و مادی است، نیز بخشی از آن است نه تمامی آن. انسان با زیستن در ساحت جهان چیزهایی را کشف می کند که جز با برای باشنده ای که در این ساحت می زید، پدیدار نیست . انسان پدری و مادری و خواهری و برادری و دوستی و دشمنی و جنگ و صلح و خدا و شیطان و اخلاق و حقوق و زیبایی و زشتی و شعر و موسیقی و … را کشف می کند ویا همه ی این نسبت ها و باشندگی ها را که در زهدان هستی خفته اند بیدار می کند و از قوه به فعل می آورد.\nو اینها همه در ساحت زبان و از راه آن پدیدار می شوند. اینها همه اگرچه برروی زمین پدیدار می شوند اما بنیادشان در عالم ایده هاست و تنها باشنده ای می تواند آنها را پدیدار کند که به عالم ایده ها تعلق یافته باشد و تنها راه این تعلق، داشتن زبان است. زیرا که زبان خانگاه ایده ها است. زبان پدیدار می کند که چیزها چیستند و چگونه اند و نسبت ها و جایگاهها شان چیست و اینگونه هستی را برای انسان و به زبان انسان گزارش می کند. همه ی زبان ها و همه ی گونه های بیان در درون زبان ها همچنان زبان هایی انسانی و بیان هایی انسانی اند. از آن چه در جهان روی می دهد حتی انتزاعی ترین زبان، یعنی زبان عقل نظری یا زبان علم و فلسفه نیز همچنان زبانی\nانسانی است که «جهان» را برای انسان و به زبان او گزارش می کند و هر اندازه هم که بکوشد پوسته ی بشریت و نفسانیت بشری را از خویش بدرد و بی خواست به عینیت چشم بدوزد، باز پوسته ی انسانیت خویش را نمی تواند درید و همچنان انسانی و برای انسان باز می ماند. هستی به خودی خود خاموش است. زبان او زبان پدیداری است خود را می گشاید و نمایان می کند. گشایش و نمایش و جلوه گری اوست که ترجمان خویش را در زبان بشری می یابد. هر زبان بشری\nو هرگونه ای از گویش بشری با رنگ ها و سایه- روشن های خویش باز گوینده ی پرتوی از هستی و گوشه ای صحنه ی نمایش آن است. هر زبان بشری و هرگونه از گویش بشری دیدگاهی است واگوینده ی صحنه ای از نمایش هستی و از آن جا که بشر نیز خود در این صحنه و بازی حضور دارد و خود جلوه ای است از جلوه ها و بازیگری از بازیگران، زبان او زبان صحنه است و از این جهت زبان نیز چیزی است عینی و از آن هستی. اما انسان از آن جا که بازیگری است در عین حال تماشاگ\nر و گزارشگر، از این جهت زبان او زبانی است انسانی که صحنه و بازی را به زبانی انسانی گزارش می کند. پس زبان از سویی از آن هستی است و از سویی از آن انسان (تا آنجا که انسان همچون تماشاگر و گزارشگر می کوشد با صحنه و بازی فاصله بگیرد و آن را برای خود تفسیر و معنا کند. ولی سرانجام در واپسین نگرش، «زبان» و «جهان» و «انسان»سه گانگی خویش را در یگانگی هستی در می بازند و بازی آینه ها جز نمایش یک و همان نیست که بسیار و بی شمار جلوه\nمی کند. و اما بسیاری و بی شماری جلوه ها ، بسیاری و بیشماری زبان ها را نیز از پی دارد و هستی در هر صحنه ای و هر جلوه ای به زبان آن صحنه سخن می گوید و در آن صحنه صوت و نور و شنوایی و بینایی یکدیگر را کامل می کنند.\nبا نگاهی به جوامع انسانی به روشنی می توان به این حقیقت راه برد که زمان در تمامی ساحت های زندگی آدمی نفوذ کرده است. آن گونه که همواره سازمان دهنده ی روابط میان آدمیان بوده است حتی بسیاری از نهادها، مناسبات و شعائر جامعه در چارچوب زبان و یا دست کم به واسطه ی زبان پدید آمده اند. افزون براین، در مناسبات میان انسان و جهان نیز همواره سایه ی محتوم زبان حاضر است و وجودی مقدر دارد و تعیین کننده‌ی چند و چون این مناسبات است. این تعیین کنندگی چنان است که به باور پیتر وینچ «برداشت ما از آن چه به قلمرو واقعیت تعلق دارد، در زبان مورد استفاده مان نهفته است. مفهوم هایی که برای خود ساخته ایم ،تجربه ی ما از جهان خارج را ارائه می کنند… جهان برای ما همان چیزی است که از راه آن مفهوم ها را شناخته ایم» و از آن جا که زبان خود نیز ریشه در مقتضیات جامعه ای دارد که در آن پا گرفته است و عمل می کند، در واقع بازنمودی اجتماعی از جهان را رمزگذاری می کند (فاولر ۱۹۹۱).\nبا نظرداشت به این امر و با توجه به این که جامعه،بنا به ماهیت خود و بر اثر عملکرد عوامل گوناگون اجتماعی پدیده ای یک دست و همگون نیست، نه زبان ما یکپارجه، همگون و واحد است و نه جهان ما. ما در دنیایی متکثر و بس گونه، و متشکل از جهان هایی بی شمار زندگی می کنیم.\nهرجامع فرهنگ مادی و معنوی ویژه ی خود را دارا است و در چهارچوب همین فرهنگ است که مفاهیم و معناهای مورد نیازش را فرامی‌آورد. این معناها که در چارچوب نظام اجتماعی آفریده می شوند،سیستم هم بسته ای از امکانات معنایی ممکن و ویژه ی هر نظام اجتماعی را پدید می آورند. این سیستم هم بسته ی معناها که جامعه در ساحت های گوناگون خود می پروراند و با آن راه به سامان می برد ، «پتانسیل معنایی» ویژه ی آن جامعه را می سازند. و هر ارتباطی که برقرار می شود در چارچوب این پتانسیل معنایی صورت می گیرد و معناهای جدیدی هم که خلق می\nشوند برپایه‌ی همین معناها شکل می گیرند (نک هلیدی ۱۹۷۸).\nدر نتیجه به هنگام ارتباط یا داد و ستد معنا میان اعضای جامعه، سخنگویان معنایی را از میان امکانات موجود برمی گزینند و با استفاده از یکی از ساختارهای زبانی که جامعه، خود، برای بیان معناهای مورد نیازش خلق کرده است، آن را بیان می کنند. این همبستگی دیالکتیکی میان معنا و ابزار بیان آن، چنان است که هر دگرگونی در پتانسیل معنایی جامعه، ضرورتا به دگرگونی زبان آن جامعه می انجامد، در نهایت همین تعین معنا بنیاد و جامعه محور نظام و ساختار و کارکرد زبان است که بر ما آشکار می کند «چرا زبان آن گونه هست که هست» (کرس ۱۳۷۶).\nسوسور زمان را یک نظام صوری می داند که از ارزش هایی با روابط متقابل صورت بسته است. این ارزشها به واسطه ی تفاوتهایی که با یکدیگر دارند تعریف می شوند. به بیان دیگر عناصر زبانی به ویژگیهای ذاتی اثباتی و خود معرفی ندارند که به واسطه ی آن ها به طور اثباتی تعریف شوند، بلکه فقط به واسطه ی تفاوتی که با عناصر زبانی دیگر دارند یعنی به واسطه ی ویژگی های سلبی خود، هویتی اثباتی پیدا می کنند. مثلا واژه ای مانند «سر» به واسطه ی تفاوتی که با «در» ،«کر»، «زر»، و غیره دارد هویت می یابد و در نتیجه می توان گفت که «سر» ،«سر» است چون «در» ، «کر» و «زر» و غیره نیست.\nدر نظام زبان هر ارزش زبانی در یک نشانه متجلی می شود که از رابطه ی مبتنی بر دلالت یک دال (نمود آوایی نشانه) و یک مدلول (تصویر ذهنی آن) شکل می گیرد و این ارزش را جایگاه و نقشی تعیین می کند که آن نشانه در نظام زبان دارد. رابطه ی نشانه ها با یکدیگر بر دو نوع است:\nاین رابطه یا جانشینی است (رابطه ای میان عنصری را در زنجیره ی کلام حاضر است با عناصر غایبی که می توانند جایگزین آن شوند ) یا همنشینی (رابطه ای مبتنی بر حضورهم زمان عناصر در زنجیره ی کلام). به این ترتیب در زنجیره ی جمله ای مانند «امروز برف بارید» و رابطه ی میان «امروز» «برف» و «بارید» رابطه ای همنشینی است و رابطه ای میان «امروز» با عناصر غایبی مانند «دیروز»، «دیشب»، «پریروز» و … رابطه ای جانشینی است. و ویژگی این نظام آن است که هر تغییری در هریک از اجزاء آن به تغییر کل آن می انجامد. توجه داشته باشیم که آن چه بعدها\nدر سنت ساختارگرایی «ساختار» نامیده شد، همین «نظام» بود.\nسوسور زبان را «لانگ» می نامد و آن را در برابر «پارول» قرارمی دهد که عبارت است از کنش مادی و ملموس هریک از سخنگویان زبان بر پایه آن نظام صوری و اگر «لانگ» یک هستی اجتماعی و رها از خواست و ناخواست افراد دارد «پارول» منشی فردی لحظه ای و یکه دارد و آ» چه زابن شناسی باید به آن بپردازد «لانگ» است نه «پارول».\nبا بررسی اجمالی تعاریف زبان به این نتیجه می رسیم که تعریفی که مورد قبول همه زبانشناسان و دیگر دانشمندان باشد که با زبان و مطالعه آن سروکار دارند مقدور نیست. این اشکال از طبیعت خود زبان ناشی می شود. زبان پدیده بسیار پیچیده ای است که مطالعه آن را نمی توان به یک قلمرو علمی خاص محدود کرد. زبان دارای جنبه های فراوانی است. از یک طرف زبان وسیله ارتباط بین افراد جامعه است. زبان تنها وسیله ای است که می تواند افراد جامعه را به هم بپیوندد و در نتیجه یک واحد اجتماعی به وجود آورد. به عبارت دیگر زبان مهمترین نهاد اجتماعی است. بنابراین جامعه شناسان و مردم شناسان به خود حق می دهند زبان را از دیدگاه خودشان تعریف کنند.\nاز سوی دیگر زبان وسیله بیان افکار و احساسات ما است. زبان تنها وسیله یا مؤثرترین وسیله ای است که جهان اندیشه و دنیای درون ما را با جهان برون مرتبط می کند. زبان و الگوهای زبانی چنان با افکار و احساسات ما پیوند خورده اند که تجزیه آنها اغلب غیرممکن است. و خود منشا این کشمکش علمی است که آیا فکر بدون زبان می تواند وجود داشته باشد یا نه.\nاز این گذشته زبان یکی از جنبه های رفتار انسانی است. وقتی زبان از یک طرف تا این حد مربوط به جهان ذهنی ما و از طرف دیگر یکی از جنبه های مهم رفتار انسانی باشد، روانشناسی که مطالعه ی دنیای درون انسان و رفتار او را در قلمرو خاص خود می داند، به خود اجازه می دهد که به زبان ازدیدگاه خود بنگرد. بنابراین روانشناسان نیز از زبان تعریفهایی که خاص آنها است به دست داده اند.\nدر همین زمینه باید توجه خاص فیلسوفان و منطقیان را نیز به زبان یادآور شد. فعالیت فیلسوف برای شناخت جهان بیرون و دنیای درون انسان از هر طرف به زبان محدود می شود:\nاز یک طرف زبان فیلسوف میدان اندیشه او را محدود می کند. ممکن است این میدان برای فیلسوف وسیع تر از میدان فکری افراد معمولی اجتماع باشد ولی واژگان (Vocabulary) و نحوه زبان (Syntax)خواهی نخواهی برای جهان اندیشه و فعالیت فکری فیلسوف حدی می گذارد و اجازه می دهد فکر او فقط در مجراهای خاصی حرکت کند. از طرف دیگر او ناچار است اندیشه های خود را به زبان جاری کند و در این جا نیز زبان به او محدودیتهایی تحمیل می کند. در زمینه منطق باید یادآور شد که مباحث منطقی در حقیقت مباحث زبانی هستند. مبانی منطق از زبان استخراج شده است و کسانی تا آنجا پیش رفته اند که گفته اند:«مردمی که دارای زبان متفاوت باشند، دارای منطق متفاوت هستند». با چنین پیوستگی که بین فلسفه و منطق و زبان وجود دارد، باید به فیلسوفان و\nمنطقیان نیز حق داد که به زبان از دریچه چشم خود نگاه کنند و ما تعریفهای فراوانی از زبان داریم که براساس تعبیرهای فلسفی ومنطقی قرارگرفته اند.\nدر سالهای اخیر که انتقال صوت به وسیله دستگاههای الکترونی میسر شده است، زبان مورد\nمطالعه گروه تازه وارد دیگری به نام مهندسان ارتباطات قرارگرفته است. این عده بیشتر با خصوصیات فیزیکی زبان سرو کار دارند. اینان می خواهند بدانند خصوصیات فیزیکی صداهای زبان در هنگام انتقال به وسیله تلفن، رادیو، تلویزیون، بلندگو و غیره از فاصله های دور و نزدیک چگونه عمل می کنند. اینان نیز به خود اجازه می دهند زبان را از دیدگاه خودشان و با توجه به زمینه کار خودشان تعریف کنند.\nعلاوه بر دانشمندان فوق که به مطالعه زبان به علت ارتباط آن با مسائل دیگر علاقمند هستند، گروه دیگری هستند که مطالعه زبان را قلمرو خاص خود می دانند. اینان زبانشناسان هستند که زبان را نه به خاطر ارتباط آن با موضوعات دیگر بلکه به خاطر خود زبان مورد مطالعه قرارمی دهند. تعریفهایی که این دانشمندان از زبان کرده اند بر طبیعت واقعی زبان بیشتر تکیه می کند. ولی تعریف زبان حتی در این قلمرو محدود هم کار ساده ای نیست. زبان ان چنان پیچیده و دارای بعدهای فراوانی است که گنجاندن تمام خصوصیات آن دریک تعریف غیرممکن است. بنابراین زبانشناسان هم براساس زمینه فکری خود و مکتب خاصی که به آن تعلق دارند از زبان تعریفهایی متفاوت کرده اند. در تعریف یک زبانشناس ممکن است بعضی از خصوصیات زبان بیشتر مورد تکیه قرارگیرد و در تعریف گنجانده شود و بعضی دیگر در درجه دوم و سوم اهمیت قرارگیرد و صریحا در تعریف زبان به آنها اشاره نشود. در حالی که در تعریف یک زبانشناس دیگر ممکن است خصوصیاتی که در تعریف قبلی به طور ضمنی به آنها اشاره شده بود، بیشتر مورد توجه قرارگیرد و صریحا در تعریف گنجانیده شود و برعکس خصوصیاتی که در اولی صریحا در تعریف گنجانیده شده بود در این جا در درجه دوم و یا سوم اهمیت قرارگیرد و از آنها به طور ضمنی یاد شود.\nآنچه باید به یاد داشت این است که اکثر این تعریف ها، با توجه به نقطه دید خاص آنها درست است. اکثر آنها به هیچ وجه ناقض یکدیگر نیستند. بلکه مکمل یکدیگرند. بنابراین اگر ما با تعریفهای مختلفی از زبان برخورد کردیم نباید تصور کنیم که فقط یکی ازآنها درست و بقیه غلط است. بلکه باید به خاطر آوریم که این تعریفها از دیدگاههای مختلف شده است و این طبیعت پیچیده زبان است که اجازه می دهد از آن تعریفهای مختلفی بدست داده شود. در حقیقت تعریف کاملی که تمام خصوصیات و کاربردهای زبان را در برگیرد غیرممکن است. (۴)\nنیچه در مورد ارتباط تنگاتنگ زبان و اندیشه می گوید:تلاش برای گذشتن از زبان به معنای توقف\nاندیشیدن است. (۵)\nو می افزاید: ما تنها در شکل زبان می توانیم بیاندیشیم … زمانی که از اندیشیدن در محدوده ی زبان سرپیچی کنیم، آنگاه دیگر نمی اندیشیم. (۶)\nهایدگر می گوید:آدمی درون زبان جای دارد و وابسته بدان است هرگز نمی تواند به خارج گام نهد و آن را از جایگاهی دیگر بنگرد. ما همواره گوهر زبان را ازجایی می بینیم که خود زبان ما امکانش\nرا می دهد. ما محصور در زبان هستیم و زبان نمی تواند دلالتی به واقعیت خارج خود داشته باشد. (۷)\nتولستوی می گوید: کلمه همان اندیشه است (۸). اودن نیز می گوید:چگونه می توانم بدانم که چه می اندیشم مگر زمانی که ببینم چه می گویم. (۹)\nهرچه فضای اندیشگی انسان گسترده تر باشد به همان نسبت از زبان غنی تر برخوردار بوده و گنجینه واژگانی او ارزشمند خواهدبود.\nدکتر زرقانی در کتاب چشم انداز شعر معاصر ایران در مورد زبان می نویسد: چنان که پیشتر هم گفتیم، با تحقیقات عمیق و چندجانبه ای که فلاسفه و زبان شناسان برروی زبان انجام داده اند، بسیاری از نکته ها در زبان شعر آشکار گشته که پیش از این بر ما معلوم نبود. در مورد زبان چند بحث را مطرح می کنیم که از آن جمله است لایه های زبان شعر.\nاین جانب مدتها فکر می کردم که در بررسی زبان شعر غیر از «دایره واژگانی» و «نحو جملات» باید به چه نکاتی توجه نمود و مثلا زبان شعر با زبان داستان چه تفاوتهایی دارد. حاصل جستجوهایم را با نمودار توضیح میدهم.\nچنانکه ملاحظه می شود زبان شعر سه لایه یا سطح دارد. در سطح رویی آن صنایع بدیعی مانند جناس ها، تکرارها، سجع ها ،واج آرایی و تکنیک های آوایی ظهور می کنند. موسیقی های چندگانه شعر جز موسیقی معنوی در همین لایه رویی به ظهور می رسند. بنابراین برای بررسی موسیقی شعر بهترین راه این است که نگاهمان را برروی همین لایه متمرکز کنیم.\nدر مورد سطح یا لایه میانی چند نکته مهم را باید درنظر داشته باشیم:\n۱- همه صنایع شعری که در علم بیان مطرح می شوند و کل دستگاه تصویرگری شاعر در همین لایه قراردارند و بنابراین لازم است به این لایه توجه خاصی داشته باشیم. مجازها، استعاره ها،کنایه ها، تشبیه ها، تمثیل ها، رمزها و ایهام ها اینجا خودشان را نشان می دهند.\n۲- این سطح زبان شعر میخواهد معنا را بپوشاند. تفاوت زبان شعر با زبان روزمره، دقیقا در همین جا است. زبان روزمره می خواهد معنا را روشن کند. ابهام ها را بزداید اما زبان شعر می خواهد معنا را پنهان کند. «ابهام زایی» کند نه «ابهام زدایی». پوشیدگی معنا فرایندی است که در این لایه شکل می گیرد. همین جا خوب است موضوعی را روشن کنیم. آن قسم از شاعران که یا مدعیان دروغین اند یا جوانان کم تجربه، بیشترین اشکال شعرشان به همین لایه مربوط می شود. سعی ما در ایجاد ابهام شعری،گاه چنان این لایه را غلیظ و سیاه می کند که خواننده دیگر قادر نیست به هسته ی زبان شعر که محل ظهور معناست، دست پیدا کند. نکته ی بسیار مهم این است که لایه ی میانی زبان شعر، ابهام هنری ایجاد بکند اما نه چندان که آن هسته ی مرکزی دیده نشود یا کاملا از بین برود. هرگاه موتور شهری چنین کارکردی داشت، باید اشکال را در لایه ی میانی جست.\n۳- این سه لایه در مقام عمل یکی می شوند. یعنی این گونه نیست که شاعر ابتدا لایه ی اول را بسراید. بهر لایه ی دوم و سوم را . در واقع کلیت این ها است که زبان شعر را شکل می دهد. هرچند این لایه ها در مقام بررسی از یکدیگر تفکیک می شوند، در مقام عمل یکی هستند و این گونه نیست که ما بتوانیم در کاربرد زبان، این سه لایه را جدا از یکدیگر به کار ببریم. ما به هیچ وجه منکر ارتباط میان این سه لایه نیستیم.\nهسته ی زبان معنا است . منتها این دو لایه هرکدام د رتولید هسته نقش خاص خود را بر عهده دارند. در واقع هسته چیزی مستقل از این سه لایه نیست. در ادامه ی این سه لایه و مکمل\nآنها است. این قدر هست که لایه ی دوم درزبان شعر، می خواهد هسته را پنهان کند «عمق اندیشگی شعر را باید در هسته ی زبان سراغ گرفت» (۱۰)\nشعر یکی از اقسام دوگانه کلام است در مقابل نثر که در ساده ترین تعریف آن را کلامی اندیشیده همراه با وزن و گاه قافیه دانسته اند. بعضی شرط خیال انگیزبودن را نیز براین سه عامل افزوده اند و کلامی را که از عنصر تخیل بهره ندارد و تنها در آن وزن و قافیه به کار رفته باشد نظم خوانده اند. در عین حال از نظر بعضی دیگر تنها تخیل عنصر اساسی شعر است. و وزن و قافیه از اجزای الزامی تشکیل دهنده ی آن نیست. «ارسطو از جمله کسانی است که بین کلامی که موزون و خیال انگیز باشد و کلامی که تنها وزن داشته باشد تمایز قایل شده است و دومی را از زمره ی شعر به حساب نیاورده است. ابن سینا در کتاب شفا شعر را سخنی خیال انگیز که از اقوالی موزون و متساوی ساخته شده باشد تعریف کرده است. خواجه نصیر در کتاب اساس الاقتباس می گوید که شعر از نظر اهل منطق، کلام خیال انگیز است و در حرف مردم کلامی موزون و مقفی است. (۱۱)\nاصل و ریشه ی شعر در گذشته ی دور و تاریک تاریخ بشر نهفته است. نخستین صورتهای مکتوب ادبی در بیشتر زبانها به شکل شعر بوده که در حقیقت اولین صورتهای ضبط شده ی آن همان\nشعرهای نخستین بشر است. حماسه،تراژدی و کمدی که قدیمی ترین انواع ادبی شناخته شده در یونان باستان هستند منظوم بوده اند. انگیزه ی سرودن اولین شعر و نام اولین شاعر در نزد همه ی ملتها با افسانه و اسطوره آمیخته است. در افسانه های اسلامی گوینده ی اولین شعر حضرت آدم است که نخستین شعر را در مرثیه‌ی فرزندش هابیل که به دست قابیل کشته شد به زبان عربی سروده است. تقریبا در فرهنگ ابتدایی بیشتر ملتها شاعر موقعیتی پیامبرگونه و شبه خدایی و شعر جنبه ای آسمانی و خاصیتی جادویی دارد و تعبیر سحر حلال که در زبان فارسی برای شع\nر و نثر عالی به کار می رود، نشان دهنده ی اعتقادی است که کلام و خاصه شعر را با جادو مرتبط می دانسته اند. کتابهای دینی و اوراد و دعاهای متداول در ادیان مختلف کم و بیش شکلی\nمنظوم یا مسجع دارند. حتی امروز نیز قبیله ها و نژادهایی که ادبیات مکتوب ندارند در مراسم آیینی خود کلام های آهنگین و شعری به کار می برند.\nدر مراحل اولیه تمدن پیوند شعر با موسیقی و اینکه اولین شعرها همراه با موسیقی خوانده می شده است امری ثابت شده است. شعر در ضمن تاریخ طولانی خود مراحل مختلفی را گذرانده است. در مراحل مختلف تعاریف مختلفی از شعر شده است. بیشتر این تعاریف شامل جنبه های صوری شعر است اما تعاریف دیگری برای شعر نیز شده است که بیشتر به ماهیت و جوهر و هدف و خصوصیات آن توجه دارد. از جمله ویلیام وردزورث شاعر انگلیسی معتقد است که شعر سیلان خودبخود احساسات و بیان خیال انگیز آن است که بیشتر اوقات صورتی آهنگین دارد. بابت دیوچ شاعره آمریکایی معتقد است که شعر هنری است که کلمات را هم به عنوان کلام و هم به عنوان موسیقی به کار می برد تا واقعیتهایی را ابراز کند که حواس ثبت می کنند. احساسات بشارت می دهند. ذهن درک می کند و تخیل شکل دهنده نظم می دهد.\nساموئل تیلر کالریچ (۱۷۷۲ – ۱۸۳۴ م) شاعر دیگر انگلیسی هدف مشخص و مستقیم شعر را ارتباط با لذت می داند. والتر تئودور و اتزدانتون (۱۸۳۲-۱۹۱۴م) شاعر و منتقد انگلیسی شعر را بیان هنری و ملموس فکر بشر به زبان عاطفی و آهنگین می نامند. (۱۲)\nحضورهمه گیر و دیرینه ی شعر در میان یک قوم و در روان جمعی آن که از نظم ساده آغاز می شود و به نظم استادانه ای پرملاط از نظر زبانی و کم مایه از نظرمعنایی می رسد، رفته رفته هرچه ظریف تر و خیال انگیزتر و حسی ترو عاطفی تر می شود، شعر تر می شود… اما باید به یاد داشت که شعر هرچه در حس و عاطفه ژرف تر می شود، چشمه های خرد، چشمه های خرد بلندپرواز جهان نگر عارفانه ی عاشقانه در آن بیشتر سر می گشاید. چنین شعری به سوی «شعرترین» روانه می شود که به سوی آن می توان رفت بی آن که به آن بتوان رسید. شعر یک فرد عامی و کوچه بازاری در مرحله ی ابزاریت محض است و دورترین فاصله را با شعر ناب دارد… .\nشعر ناظم قصیده سرای مدیحه گو نیز همین ابزاری است اما از آن جهت که صناعات و بازی های زبانی در آن ماهرانه تر و استادانه تر و صنعتگرانه تر است از نظر کاربرد هنرهای زبانی شعرتر از آن یک است. شعری که برای داستان سرایی و منظومه سرایی به کار می رود در میانه ی شعر محض و ابزاری قراردارد و هنگامی که یک سرایش حماسی یا داستان عاشقانه ازگزارش ساده ی\nداستانی به اوج شور حماسی و عاشقانه نزدیک می شود به شعر ناب بدل می گردد و همین جاست که فردوسی و نظامی به شاعران بزرگ بدل می شوند. ما در منزل عاشقانه و عاشقانه عارفانه به شعر ناب از همه نزدیکتریم .زیرا این جاست که شعر همچون چیزی برای خود پدیدار می شود و زبان در ناابزارترین و ناب ترین صورت خود نمایان می شود و هنرنمایی با زبان در هم تنیده با ژرف ترین لایه های حس و عاطفه و هوش و آگاهی اثری پدید می آورد که در ژرف ترین لایه های جان اثر می گذارد . در این مرحله شعر چیزی نمی گوید که ما از آن با خبر باشیم بلکه آن چیزی را در ما بیدار می کند که ما در ژرف ترین لایه های جان از آن باخبریم اما آن آگاهی ژرف ژرفنایی در زیر\nلایه های انبوه آگاهی های رویی و سطحی و روزانه پوشیده و گم مانده و به مرز ناهشیاری رانده شده است. (۱۳)\nدیلتای موضوع شعر را شناخت. گوهر چیزها می داند و می گوید:«ساختار مفاهیم شاعرانه از هستی یکسر با شکل مفهومی جهان بینی فلسفی همخوان است. (۱۴)\nهیدگر معتقد است که گوهر زبان از نسبت آن با هستی دانسته می شود و این گوهر در بنیان خود شاعرانه است چرا که شعر مناسبتی اصیل با هستی دارد و روشنگر است. شعر حقیقت را آشکار می کند و حضور هستی نیز حقیقت است به این اعتیار نسبت هستی با شعر اصالت دارد. او از ذهنیت شاعر، تاریخ زندگیش، تجربه هایش خلاصه از «منِ» شاعر می گذرد و نشان می دهد که زبان در شعر به حرف می آید و پیش از شاعر حرف می زند از این رو بی حاصل است که شعر را در زندگی شاعر جستجو کنیم بل شعر یکسر به گونه ای بنیادین و گوهری وابسته است به «مورد مقدس» موردی که از دین جداست چرا که از هر دینی کهن تر است. شعر نیز گونه ای آفرینش است بی هدف بی آنکه قرارباشد به کاری بیاید و یا سودی به بار آورد. زمین آن زبان است یعنی نیرویی که در زبان وجود دارد. آنچه شعر را از زبان طبیعی جدا می کند همین ویژگی اش یعنی رهایی آن از هرگونه تعین کاربردی و ابزاری است. شعر گوهر خویش را در خود دارد. مصداق آن خود شعر است و به خود باز می گردد. به این اعتبار «زبان اصیل»است . گونه ای چکیده ی معانی در زبان هر روزه است . «شعر، نامیدن بنیادین هستی و گوهر هر چیز است… همه ی آن چیزهایی را آغاز می کند که زبان دیرتر طرح می نماید».\nپس شعر فراتر از نشانه و آوا ، ساحت بنیادین اقامت آدمی در جهان است. آشکارگی راز هستی است. گفتاری است با معنای ویژه ی خود. چونان فضای «بازی» است. بازی به معنای «نهادن هر چیز در جای درست و مکان راستین آن در جهان» چنانکه کودکی در بازی هر چیز را آنجا که باید می گذارد. شعر از میان بردن فاصله ی میان هر چیز است با جهان و همه چیز را به موقعیت نخستین آن باز می گرداند. (۱۵)\nهیدگر می گوید: شعر فراتر از نشانه و آوا ساحت بنیادین اقامت آدمی در جهان است. او از آفرینش اثر هنری یاد نمی کند بل از «گشودن اثر هنری حرف می زند یعنی اثر فراورده ی آدمی (هنرمند )نیست بل چیزی است که هستی آدمی را ناگزیر از گشودن آن می کند. (۱۶)\nاز نظر هیدگر، گوهر انگاره، دیدن است و انگاره ی شاعرانه، دیدن جهان هرروزه است. اما به گونه ای رازآمیز و به این اعتبار جدید: «دیدن نادیدنی است و دیدن نادیده» یعنی آشنایی با راز و مورد بیگانه دردل هر چیز ساده و آشنا. دیدن چیزی در دل مورد آشناست که از آشنایی می گریزد. (۱۷)\nاز دیدگاه باختین شعر منش ویژه ای دارد. زمزمه ای است درونی که نسبت آن با سخن شاعرانه و با تاریخ شعر چونان کنش یک گزاره است. شعر اشراقی است ناب که بی میانجی است. نثر اما بیان گزاره است. این شکل بیان (آگاهانه یا ناآگاهانه) ریشه در اشکال بیان دیگر دارد. شعر حادثه ای است یکه و تکرارنشدنی. کسی پیشتر تجربه اش نکرده و پس از بیان نیز دیگر تکرار نخواه\nهیدگر شعر را رهایی از جهان انتیک می داند. جهان انتیک دنیای زندگی هر روزه ی آدمی است. دنیای ادراک همگان، شکل رخدادها، حقایق و اطلاعات، جهانی که علم در جستجوی کشف قوانین آن است. دنیای وجود ما همچون افراد است شعر از این دنیا می گذرد.\nشعر به جهان هستی شناسیک تعلق دارد. به همسایگی هستی. و این جهان هستی ماست. به گوهر ما وابسته است و با دنیای زندگی هرروزه ی ما در تقابل است. و چون ادراک مفهوم پذیرما وابسته به جهان انتیک است، فهم جهان هستی شناسیک برایمان کاری است بسیار دشوار. آدمی همچون «هستی – آنجا» در جهان انتیک زندگی می کند. اما با جهان هستی خویش نیز رابطه ای دارد.هرچند او خود از این رابطه چندان چیزی درک نمی کند و تنها درلحظاتی وجود آن را احساس می کند. لحظاتی که زودگذرند، چیزی را روشن نمی کنند ودرک نمی کنند. همچون مکاشفه ای و اشراقی آنی وجود دارد. «شعر دستیابی به این مکاشفه و نتیجه ی الهام است. غرفه شدن درچشمه است». (۱۹)\nدر اشعار ریلکه طبیعت جایگاه خاصی دارد. طبیعت بیان تمامی راز و رمزی است که بیرون از ما وجود دارد. و از این رو تمامیتی است که ریلکه از آن با عنوان Bezung یاد کرد:آوردن چیزی از جایی، حفظ کردن، معنابخشیدن و مصداق. برای ریلکه نه تنها شعرگفتن به معنای بودن است، بل شعر «راز بودن» است. شاعران راز هستی را در می یابند. اما آن را بیان نمی کنند. نه تنها به این دلیل که این راز به بیان نمی آید، بل از این رو که شعر در گرو «این راز سر به مهر» وجود دارد. هر تاویل روزنه ای به این راز ناگفته و این مورد مقدس می گشاید. اما آن را آشکار نی کند. رازی است نه اندیشیدنی و نه گفتنی که فراتر از زبان وجود دارد. فهم این راز فراتر از دانش به هستی است. تنها به این بسنده کنیم که رازی هست و این نکته خود لحظه ای است از آن راز. همانطور که هر شعر لحظه ای است از مورد مقدس. شعر، گفتن گوش کردن به راز است. گفتنی است که می گوید. گفتنی است که هست. گونه ای یکی شدن واژه و چیز،گفتن و بودن ،کلام (شعر) و هستی. (۲۰)\nفرمالیسم روس دردو مرحله به مطالعه زبان شاعرانه و ویژگی آن اقدام کرد:\nدر مرحله ی اول کار آنان عبارت بود از فهرست کردن صبورانه و عالمانه ی صنایع شعری.\nآنان اندیشه‌ی «پوتبینا» زبان شناسی روسی را که معتقد بود شعر با داشتن ایماژ (صور خیال) از نثر تشخیص داده می شود کنار گذاشتند و اصل احساس فرم را به عنوان مشخصه درک زیبایی به میان کشیدند. اشکلوفسکی در مقالات تئوری زبان شعر به سمبولیستها حمله کرد. او می\nگوید:«ایماژها سرمایه ای فرسوده و دستمالی شده اند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می شوند و مشخصه هیچ چیزی نیستند». همه ی کار مکتبهای شعری عبارت بوده است از انباشتن و نشان دادن فراگردهای تازه ای برای دراختیارگرفتن و جلوه دادن مواد سخن و آن بیشتر عبارت است از بکاربردن ایماژها تا خلق آنها. پس ایماژ یکی از وسایل زبان شاعرانه است در میان سایل متعدد دیگر از قبیل مماثله اغراق، تشبیه، تکرار و غیره که همه شان کارکرد معینی دارند. «دشوارترکردن فرم» زیرا هنر از اصل علمی «قانون صرفه جویی نیروهای خلاقه » بی خبر است. ارزش سبک به هیچ وجه در این نیست که بیشترین فکر را با کمترین کلمات بیان کند. زبان شاعرانه بر عادات نقاب می زند و بر دشواریهای صوتی می افزاید.\nاثر هنری مجموعه ای از صناعت ها است. اما یکی از آنها پس از رودررویی بر بقیه برتری می یابد و نقش مسلط را به عهده می گیرد. آهنگ درونی، اغلب همان صناعت مسلطی است که با نحو غیرشاعرانه مقابله می کند. یک شعر را نه به عنوان طرح موزون سنتی، بلکه واحد آهنگین نحوی اولیه توصیف می کند. آهنگ درونی نحو مخصوص خود را می آفریند.\nدومین مرحله از پژوهشهای فرمالیستها، حرکت فرم ها بود. به عقیده اشکلوفسکی صناعات ادبی به طور مداوم فرسوده می شوند و به صورت اتوماتیک درمی‌آیند. هنر به طور خستگی ناپذیر می کوشد تا دید ما را تازه تر کند و آن صناعت «غریب سازی»یا آشنایی زدایی است که تولستوی پیوسته با هدف نوعی تقلید طنزآلود به دنبال آن بود… این صناعت غریب سازی به این قصد است که نویسنده دائما خود را تازه کند تا به نوبه‌ی خود در قالبی معین قرارنگیرد. هر نسلی شیوه‌ی نگاه پدران خود را دور می اندازد و به انواع ادبی کوچکی که در دوران های گذشته به آنها بی اعتنایی شده است رو می آورد. این همان است که اشکلوفسکی آن را میراث از عمو به برادرزاده می نامد… به زودی فرمالیستها به این نتیجه رسیدند که از چهار دیوار آثار بزرگ متداول بیرون بیایند و به انواع ادبی کوچکتر (خاطرات،تجنیس، ادبیات،نامه نگاری) بپردازند.\nتیتانوف نشان داد که کارکردهای صناعات تغییر پیدا می کند و امر ادبی تحول می یابد و بالاخره فرمول مشهور و کمی هم تحریک آمیز «قالبهای تازه، محتواهای تازه خلق می کنند» تصحیح و تکمیل شد.\nاشکلوفسکی در مقاله ی «هنر همچون شگرد» نشان داد که انگاره و تصاویری که شاعری به کار برده است (و به گمان ما ابداع خود شاعر است) تقریبا بی هیچ دگرگونی از اشعار شاعر دیگری وام گرفته شده اند. نوآوری شاعران نه در تصاویری که ترسیم می کنند بل در زبانی که به کار می گیرند یافتنی است. اشعار شاعران براساس شیوه ی بیان شگردهای کلامی و کاربرد ویژه‌ی زبان از یکدیگر متمایز می شوند.\nنکته ی مهم در شعر دگرگونی در کاربرد زبان است… اثر هنری از آثار هنری پیشین و در پیوند با آنان پدید می آید. شکل اثر هنری به وسیله ی رابطه اش با سایر آثار هنری که پیش از آن وجود داشتند، تعریف و شناخته می شود. هدف شکل تازه این نیست که محتوایی تازه را بیان کند، بل شکل تازه می آید تا جانشین شکل کهن شود که دیگر ارزش ها و توان زیبایی شناسیک خود را از دست داده است.\nاشکلوفسکی می گفت:شاعران انگاره ها را نمی آفرینند بل آنها را می یابند یعنی آنها را از زبان طبیعی و معیار گردآوری می کنند.\nاین نکته که شعر پیش از هر چیز «بازی با زبان است» ریشه در مفهوم «آشنائی زدایی» دارد.\nغرابت و شگفتی زبان شاعرانه هر شعر را به «موجودی یکه» بدل می کند و در این راه شگردهای زبانی بسیار به کار شاعر می آیند… شعر توالی آهنگین واژگان است و به هیچ واقعیتی جز زبان دلالت ندارد وتنها با قربانی کردن سویه ی معنایی کلام می توان گفت که شعر وجود دارد. (۲۱)\nنهایتا فرمالیستها شعر را چیزی بیش از رخدادهای زبانی نشناخته اند ضمن این که به کارکرد ادبیات در زندگی اجتماعی بی توجه نبودند. یاکوبسن هنر را پاره ای از واقعیت اجتماعی می شناخت و به تاثیر اجتماعی شعر حساس بود. شعر قاعده های قالبی را می شکند، زبان را ویران می کند «عادت» ما را در نگرش به جهان هستی و خویشتن و از این رهگذر خود ما را عوض می\nاز دیدگاه یاکوبسن جوهر شعر نوعی فراافکندن و تصویرکردن (Projection) زبانی است که به واسطه ی آن شعر محوری استعاری یا پارادیگماتیک کلام را بر محور مجاز مرسل یا سینتگماتیک آن تصویر می کند. بدین ترتیب شعر از روی عمد ویژگیهای فضایی، مسدودکننده، پرپیچ و خم و همزمان زبان را درمقابل خصایص خطی جاری و سر راست و در زمان آن قرارمی‌دهد. (۲۳)\nدکتر زرقانی شعر را حاصل تحولات و دگرگونی های اجتماعی و لحظات بحرانی جامعه می داند. او می گوید: «شعر حاصل لحظاتی از زندگی است که در آن ماجرایی یا ماجراهایی از راه می رسند و فرم عادی و روزمره ی زندگی را برهم می زنند» در این خلاف آمدِ عادات است که شاعر می تواند کسب جمعیت از آن زلف پریشان کند. گویی وقتی زلف زندگی روزمره آرام و عادی است نزول الهه شعر کمتر اتفاق می افتد و چه زیبا گفته ی اخوان که شعر محصول بی تابی آدم است. در لحظاتی که شعور نبوت براو پرتو می افکند. شعور نبوت جز در لحظات غیرعادی زندگی شاعر بر او پرتو نمی افکند». (۲۴)\nشعر و جامعه در عصر بیداری(مشروطه)\nبعد از ماجرای بازگشت ادبی که تدبیری نامناسب برای دمیدن روح تازه در پیکر شعر کهن فارسی بود، در اواخر دوره ی قاجاری شعر فارسی به مرحله ای رسیده بودکه شدیدا نیازمند هدایت به قلمرو جدیدی بود تا در مسیری متناسب به اطراف زمان به حیات مادی و معنوی خود ادامه دهد. به نظر می رسید شعر کلاسیک با همه زیبائی های دلکشش، با پهلوانی ها و پهلوانان جوانمردش، با معشوقگان نازنین دوست داشتنی و در عین حال دست نیافتنی اش، با دنیاهای خیالی و لبریز از صلح و صفایش با تجربه های نورانی اشراقی اش، اکنون باید به قلمرو دیگر وارد می شد تا قابلیت خود را در حوزه های جدید هم نشان دهد.\nدر واقع با ظهور فرزانه توس، شعر حماسی – اسطوره ای به قله خود رسیده بود. شیخ اجل لطیف ترین شکل عشق پاکیزه در حال و هوای سنتی را به زیباترین و دل انگیزترین بیان سروده بود. پیر بلخ کلام را تا آن جا که طرفیت داشت به آسمان کشانده بود و مشکل بتوان قلمروی در حوزه ی تجربیات ناب عرفانی با همه ی گستره ناپیدا کرانش نشان داد که «خداوندگار» به آن جا سرنکشیده باشد و به دنبال خود شعر را هم به آن حوزه نبرده باشد. لسان الغیب، معمار شگفت آور سخن هم پایه‌ی شعر کلاسیک را بدان حدی رساند که کس چو حافظ نگشود از رخ اندیشه نقاب. «پس از این ها شعر کلاسیک در سراشیبی سقوط افتاد و با وجود تجربه های محدود موفق در قرن نهم و جریان های شعری موسوم به سبک هندی، سیر نزولی شعر همچنان ادامه داشت و تدبیر اصحاب «بازگشت ادبی» هم از چاله برون آمدن و در چاه افتادن بود. (۲۵)\nاز سوی دیگر ضرورت توجه به مسائل دنیای نوین در ایران از زمانی آغاز گردید که باب آشنایی و رفت و آمد با بیرون از ایران به ویژه با اروپا به روی این سرزمین گشوده شد و این امر به شکل گسترده و قابل ذکر آن از نظر زمانی به عصر فتحعلیشاه قاجار، مخصوصا دوران ولایتعهدی عباس\nمیرزا و جنگهای ایران و روس باز می گردد.\n«برروی هم جنگها همیشه برای سرزمین و مردم ایران زیان بار بوده است. اما برخی جنگها سودها و برکاتی هم داشته و در سرنوشت اجتماعی وفرهنگی ما گاه تاثیرات مثبتی نیز برجای گذاشته\nاست. برای مثال همین جنگهای ایران و روس به رغم آن که برای سرزمین و مردم ما بسیار گران تمام شد و طی دو معاهده ننگین «ترکمنچای» و «گلستان» بخش وسیعی از سرزمین آذربایجان از ایران جدا شد و سرمایه های مالی وانسانی فراوانی به یغما رفت. با این حال چشم و گوش مردم و مسئولان مملکت را باز کرد و سبب گردید که از خواب سنگین هزارساله بیدار شوند و برای عقب نماندن از کاروان تمدن بشری و آوردن امکانات پیشرفت و تحول دو اسبه پیش بتازند». (۲۶)\nدکتر شفیعی کدکنی در مورد اوضاع و احوال اجتماعی آن دوره چنین می نویسد: «عوامل اجتماعی شکل گیری ادبیات این دوره در ایستایی و سکون کامل خلاصه می شود. جلال‌الدین مولوی محصول دوران شکفتگی این تمدن است. او در تمام جهان عصر خویش بی همتا بوده است. اگر متفکران قرن سیزدهم میلادی را در سراسر جهان مورد بررسی قراردهیم، سهم مولانا در مقیاس بین‌المللی عصرش سهم گسترده ای است. با مرگ او و پایان عصر او،تمدن اسلامی محتضر می شود و در تمدن محتضر، از غول های تفکر واندیشه به اصطلاح امروز،دیگر خبری نیست. در زمینه ی علم هم همین طور است. در قرن ده و یازده میلادی ابوریحان بیرونی نه فقط در قلمرو اسلام یا آسیا بلکه در معیار جهانی یک عالم طراز اول است.\nدر این دوره مورد بحث ما کوچکترین رمقی برای این تمدن بیمار و محتضر باقی نمانده است. ایستایی و سکونی که در زمینه ی اجتماعی و اقتصادی مملکت ما بود، بر ادبیات نیز تاثیر گذاشت. علتش را می توان فئودالیسم عصر قاجاری دانست یا چیز دیگر. به هر حال نظام ایستایی مرده ای که روابط خودش را با زمینه های تفکر و اندیشه جهان قطع کرده است، یا بهتر بگویم رابطه ای اصلا برقرار نکرده تا قطع کند. در حقیقت «تکرار تکرار» قرون محتضر تمدن اسلامی است. در جامعه ای که روابط اجتماعی و اقتصادی اش بسیار پیچیده است به سختی می توان ساخت و ساختارهای ادبی حاصل از آن را برای آن زمینه های پیچیده منطبق کرد. کسانی که کلیاتی راجع به ادبیات و کلیاتی راجع به جامعه شناسی و اقتصادی می گویند اما انطباق این دو را بر همدیگر از یاد می\nحداقل اسکارپیت در امریکا و فرانسه. (۲۷)\nدکتر یاحقی در مورد ایستایی فرهنگ و تمدن ایران در آن دوره و لزوم ایجاد حرکت در جامعه آن روز ایران می گوید:«از میان مسئولان رده بالای مملکتی که در آن روزگار این هشدار را هوشمندانه پیش از دیگران ادراک کردند و برای رفع موانع پیشرفت و هم قدمی با دنیای آن روز گامهای بلندی برداشتند، یکی قائم مقام فراهانی بود و دیگری شاهزاده عباس میرزا. که اتفاقا هر دو به طور جدی درگیر مسائل جنگ با روسیه بودند و تلخی شکست را به واقع معلول عقب ماندگی و بی خبری هیات حاکمه ایران بود با تمام وجود حس کرده بودند. این دو ضمن آن که جنگ بزرگ میهنی آذربایجان را با روسیه ی تزاری به پیش می بردند دست در دست هم توانستند زمینه ی اقدامات و تلاشهایی را فراهم آورند که ملت ایران برای بیداری سیاسی و اجتماعی شدیدا به آن نیازمند بود. اقداماتی که اگر نبود مشروطیت ایران به عنوان دستاوردهای سیاسی و اجتماعی یا نبود یا اگر بود با تاخیری چند ساله و احتمالا بسیار دیر می توانست اتفاق بیفتد.» (۲۸)\nاقدامات عملی عباس میرزا و قائم مقام یعنی گشودن باب آشنایی با مغرب زمین و متعاقب آن اعزام نخستین گروه محصلان ایرانی به اروپا برای فراگیری فنون و دانشهای نوین در واقع به ضرورت رویارویی با مسائل جنگ برای اولیای امور پیش آمد و آنان را ناگزیر ساخت دست به چاره اندیشی بزنند. یعنی برای هماهنگی کشور با دنیای جدید به استفاده از امکانات عملی و علمی نوین رو بیاورند. اقدامات بنیادین و زیربنایی عباس میرزا با مرگ نابهنگام او در سال ۱۲۴۹ ه.ق عقیم ماند. اما چندی بعد خوشبختانه بسیاری ازآنها در مجموعه اقدامات نادره مرد سیاست ایران میرزاتقی خان امیرکبیر در روزگار سلطنت ناصرالدین شاه دنبال شد و اندکی پس از آن در قالب نهضت مشروطیت به نتیجه رسید.\nفرمان مشروطیت که در ۱۴ جمادی الآخر ۱۳۲۴ ه.ق در اثر مساعی آگاهان و وطن خواهان دینی و سیاسی به امضای مظفرالدین شاه رسید، پیامد بیداری جامعه ایرانی و تحت تاثیر عوامل اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خاصی بود که مهمترین آنها را می توان به صورت زیر دسته بندی کرد:\n۱- تاثیر جنگهای بی فرجام ایران و روس و رویارویی جامعه با واقعیتها و امکانات فنی دنیای نوین.\n۲- روی آوردن به دانش و فنون جدید در اثر مساعی اولیه ی عباس میرزا، ولیعهد فتحعلیشاه.\n۳- رفت و آمد متقابل ایرانیان و اروپاییان و آشنایی عموی جامعه با مجموعه تحولات جدید، به ویژه اعزام گروههایی از محصلان ایرانی به خارج از کشور برای فراگیری دانش و کارشناسی نوین.\nشمس لنگرودی می گوید: همه چیز بااعزام چند دانشجو به خارج شروع شد. عباس میرزا قاجار که سخت خواهان مدرنیزه کردن ایران بود، چند تن را در دو مرحله برای تحصیل به خارج فرستاد و با بازگشت آن ها، چاپخانه ها و روزنامه و مدرسه و ترجمه و تئاتر و داستان نویسی در ایران پیدا شد. نخستین گروه دانشجویی در حدود سال ۱۱۹۰ ه.ش در زمان سلطنت فتحعلیشاه قاجار به ه\nمت عباس میرزا ولیعهد به لندن اعزام شد. این گروه متشکل از دو نفر از پسران اشراف آذربایجان با نام های محمدکاظم، پسر نقاش باشی عباس میرزا و میرزا حاجی بابا افشار بود. این دو نفر را عباس میرزا به همراه سرهارد فورد جونز که پس از سه سال اقامت در ایران به انگلستان باز می گشت، برای تحصیل طب و نقاشی روانه ی انگلستان کرده بود و به خاطر تنگدستی عموی ایران به خصوص آذربایجان هزینه ی مخارج اینها را نیز خود متقبل شده بود. سرهاردفورد جونز این دو جوان را به موسسه ی «کودک» که در لندن فعالیت می کرد سپرد و این موسسه هم به همیاری دولت انگلستان تا می توانست اینان را مکید، چنان چه یک نسخه از صورت حساب موسسه ی مذکور که در بایگانی راکد انگلستان نگهداری می شود، حقیقت تاسف آوری را آشکار می کند. در این صورتحساب ارقام بزرگی که حتی امروز هم در انگلستان غیرقابل قبول و گران است منظور شده است. اما این دو جوان ا زهیچ کوشش دریغ نکردند و باتمام نیرو به تحصیل علم پرداختند. مطالعه ی اسناد باقیمانده از آن زمان میزان عشق و پشتکار اینان را بر ما آشکار می کند. متاسفانه هیجده ماه از اقامتشان در لندن گذشته بود که میرزامحمدکاظم که استعدادش در هنر نقاشی چشمگیر و نزد بزرگترین استادان انگلستان مشغول تحصیل بود در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۱۳ م. دچار بیماری س\nل شد و پس از چندی درگذشت. حاجی باباافشار تنها ماند. پس از چندی دولت ایران از حاجی باباافشار خواست که به ایران بازگردد. ولی او تا پایان بردن درس از برگشتن به ایران خودداری کرد. و در سال ۱۲۳۵ه.ق با مدرک پزشکی به تبریز بازگشت و حکیم باشی عباس میرزا نایب السلطنه در تبریز شد. با این وصف حاجی باباافشار نخستین پزشک امروزی ایران محسوب می شود. به قول اسماعیل رائین «با وجودی که پرداخت ششصد و پنجاه لیره هزینه ی تحصیل که محصل اعزامی\nنخست برای عباس میرزا نایب السلطنه سنگین بود و این مبلغ تحمیلی بر بودجه ی ولیعهد می شد، معهذا او ترجیح داد دستجات دیگر محصل نیز به انگلستان بفرستد». دسته ی دیگر یک گروه پنج نفره به قرار زیر بود:\n۱- میرزا جعفر که بعدها به مشیر الدوله ملقب شد.\n۲- میرزا صالح شیرازی که بعدها نخستین چاپخانه و نخستین روزنامه را در ایران تاسیس کرد.\n۳- میرزا رضا صوبه داری که برای تحصیل فنون توپخانه اعزام شده بود.\n۴- میرزا جعفر که درس طب و شیمی می خواند.\n۵- علی چخماق ساز که ساختن قفل و کلید را آموخت.\nعباس میرزا برای جلوگیری از هرگونه کارشکنی انگلیسی ها در امر تحصیل دانشجویان و آسودگی خاطر اینان حتی هزینه ی تحصیل یک سالشان را پیشاپیش پرداخت. این دانشجویان به همراه کلنل دارسی، افسر انگلیسی که عازم آن سامان بود فرستاده شده بودند. دارسی طی محاسبه ای مقدارهزینه ی اینان را صد و بیست و پنج لیره ی انگلیسی در سال ارزیابی کرده بود ولی وقتی دانشجویان به لندن رسیدند معلوم شد هزینه ی سالانه شان دویست و پنجاه لیره یعنی دو برابر مقدار پیش بینی شده است. به همین خاطر دانشجویان در عسرت و تنگدستی و خفت گرفتار شدند. چنانکه دولت انگلستان هم به علت این که معرفی نامه ای از طرف هیچ یک از مقامات دولتی ندارند بدانها اعتنایی نمی کرد. ولی با این همه هیچ کندی و سستی برای آموختن علوم و فنون در دانشجویان به وجود نیامد. این دانشجویان که اصولا برای آموختن فنون نظامی اعزام شده بودند، در بازگشت از سایر رشته های مورد نیاز ایران نیز اطلاعات وسیعی کسب کرده بودند.\nگروه دوم دانشجویان اعزامی به خارج (که در واقع نخستین گروه ثمربخش اعزامی بود)، پس از مدت سه سال و نه ماه حدودا در سال ۱۱۹۸ ه.ش از لندن به ایران بازگشتند. عباس میرزا که ا\nز بازگشت آنها سخت خوشحال و مسرور بود در چند شهر از شهرهای آذربایجان مراکز متعددی را به وجود آورد. آنها را واداشت که موسسات صنعتی و تولیدی چندی را ایجاد کنند و بر اثر اقدامات موثر و قاطع عباس میرزا چندین کارخانه ی ماهوت سازی و پارچه باقی به وجود آمد که قادر بودند لباس و پوشاک سربازان و افسران و اکثر اهالی را با تولید پارچه های نسبتا خوب تامین کنند.\nرواج صنعت چاپ به عنوان اصلی ترین وسیله ی اطلاع رسانی که می توانست در انتقال سریع و\nگسترده ی افکار موثر باشد. تاریخ تاسیس نخستین چاپخانه و چاپ نخستین کتاب در ایران به درستی روشن نیست. حدس و گمان ها و نظرات متفاوتی وجود دارد. کشیش آنژووسن ژوزف فرانسوی، مبشر فرقه ی نصارای کرملی که مدتی نیز در ایران می زیسته معتقد بود که نخستین چاپخانه بعد از سال ۱۰۱۶ ه.ق (حدود سال ۹۸۶ ه.ش و ۳۳ سال پیش از تاسیس اولین چاپخانه در آمریکا) توسط چند کشیش فرانسوی وارد ایران شده است.\nاین چاپخانه در اصفهان دایر شد و برای اولین بار تعدادی کتاب مذهبی شامل دعا و ذکر به زبان های فارسی وعربی به چاپ رساند.\nاما آقای اسماعیل راعین در جزوه اولین چاپخانه ی ایران می نویسد که : «اولین کتابی که در ایران و حتی کلیه کشورهای خاورمیانه در ۱۸۵ سال بعد از اختراع چاپ توسط گوتنبرگ چاپ شد،کتابی است به زبان ارمنی که در سال ۱۶۴۱ م (۱۰۲۰ ه.ش) با کوشش خلیفه خاچاطور گیاراستی در کلیسای وانگ جلفای اصفهان به چاپ رسیده است». در سال ۱۶۴۱ م. یک سال پس از چاپ نخستین کتاب در امریکا است. حروف اولیه ی چاپخانه ایران چوبی بود. اما چاپ با حروف چوبی\nبه درازا نکشید و پس از سه سال تلاش شبانه روزی ، کشیشان کلیسای وانگ جلفای اصفهان موفق شدند همه حروف را مسی و آهنی کنند. متاسفانه چاپخانه های یادشده جملگی تقریبا اختصاصی بودند وعموم فارسی زبانان ایران سالیان دراز از داشتن چاپخانه محروم بودند . «شاردن جهانگرد فرانسوی (۱۳۴۳-۱۷۱۳م) که در زمان شاه سلیمان صفوی به یاران آمده، در سیاحتن\nامه ی خود گوید:ایرانیان اشتیاق وافری دارند که صنایع چاپ در کشورشان پدید آید و به فواید و ضرورت آن کاملا پی برده اند. معهذا کسی پیدا نمی شود که چاپخانه به وجود آورد. برادر وزیر دربار که یک شخص بسیار عالم و مقرب حضور شاهنشاه است در سال ۱۹۸۷ ه.ق می خواست با من قرار و مداری بگذارد تا کارگرانی به ایران آیند و این فن ظریف را به ایشان بیاموزند. مشارالیه کتابهای عربی و فارسی چاپی را که برایش برده بودم به نظر اعلیحضرت همایونی رسانید. با این پیشنهاد موافقت حاصل شد ولی وقتی که مسئله پرداخت پول آن به میان آمد، هرچه رشته شده بود،پنبه گشت». (۲۹)\nتاریخ تاسیس نخستین چاپخانه در تهران به درستی روشن نیست اما این مطلب روشنی است که کار چاپخانه حروفی (سربی)تبریز یک سال بعد از مرگ عباس میرزا تعطیل شد و تقریبا ده سال بعد چاپخانه ی حروفی تهران نیز بسته شد و درست زمانی که جهان ترک تازانه به جلو می تاخت، ایران برای مدت بیش از ۶۰ سال از چاپخانه های سربی محروم ماند و چاپ ایران منحصر به چا\n۵- رواج و گسترش روزنامه نویسی به عنوان مهمترین رسانه ای که اخبار و اطلاعات را در کوتاهترین زمان در همه جا منتشر می کرد. نشریات ادبی که بعدها زمینه ی تحول به شعر نیمایی را فراهم آوردند، نیز در واقع معلول این اقدام بودند. (۳۱)\nروزنامه از دیرباز در ایران وجود داشته. گفته می شود که صاحب بن عباد، کاتب و وزیر مشهور آل بویه (متوفی به سال ۳۸۵ ه.ق) روزنامچه داشت و وقایع روزانه را در آن ثبت می کرده و بنابراین روزنامه در زمان های قدیم به معنی دفتر یادداشتها و گزارش های روزانه به کار می رفته است. ولی روزنامه به مفهوم امروزی از زمان محمدشاه قاجار در ایران پیدا شده است. در زمان محمدشاه، سومین شاه قاجار اوراق کوچکی مشتمل بر حوادث و اخبار گوناگون دربار و دولت از طرف دولت و در محیط دربار منتشر می شد که نویسندگان آن خود دولتی ها بودند. این اوراق ،کاغذ اخبار نامیده می شد که ظاهرا ترجمه ی تحت اللفظی «نیوز پی پر» است… . اولین کاغذ اخبار که میرزا صالح شیرازی چاپ می کرد، نشریه ای بود ماهانه و بی نام و گویا بیش از دو شماره منتشر نشد. بعد از تعطیل کاغذ اخبار، هشت سال ایران روزنامه نداشت تا اینکه در دوران سلطنت ناصرالدین شاه به همت امیرکبیر روزنامه ئی به نام «روزنامچه ی تهران» و سپس «روزنامه ی وقایع اتفاقیه» منتشر شد. وقایع اتفاقیه هفتگی بود و مدیر آن حاجی میرزا جبار ناظم المهام معروف به تذکره چی نویسنده نشریه میرزا عبدالله و مترجم آن سر ادوارد برجیس انگلیسی بود. هفته نامه ی وقایع اتفاقیه ده سال به همین نام منتشر شد و پس از آن نام روزنامه تغییر کرده و با افزوده شدن تصاویری به آن با نام «روزنامه انطباعات دولت علیه ایران» منتشر شد.\nنخستین روزنامه غیردولتی و شهرستانی ظاهرا روزنامه ی نشریه ی ملتی بود که حدود هشت سال پس از انتظار وقایع اتفاقیه منتشر شد. این نشریه در تبریز و به مدیریت حاجی عبدالله تاجریزدی منتشر می شد. «اما حقیقت این است که به قول اقای آرین پور «روزنامه های عهد ناصری، حتی روزنامه ئی که ظاهرا عنوان ملتی داشت، همه دولتی بودند… و ما از دوره ی ناصرالدین شاه روزنامه ئی که دولتی نبوده و در خود ایران منتشر شده باشد، نمی شناسیم». و اما ما تا قبل از انقلاب مشروزه هیچ نشریه ی ادبی و هنری نداریم. نخستین مجله ی ادبی هنری ایران،مجله ی بهار به مدیریت های یوسف اعتصامی، پدر پروین اعتصامی است که بعد از انقلاب مشروطه منتشر شد. » (۳۲)\n«نخستین روزنامه ئی که به زبان فارسی در خارج از کشور منتشر شد روزنامه ی «اختر» به مدیریت محمد طاهر تبریزی بود که در سال ۱۲۵۳ه.ق در اسلامبول چاپ و منتشر شد. این\nنشریه چنان آتش بر پا کرده بود که به تنهایی کار یک حزب را می کرد». (۳۳)\nطرفداران این روزنامه با شور و شوق فراوان به تبلیغ و ترویج خط مشی و رهنمودهای روزنامه می پرداختند و چنان بودکه عوام، هواداران اختر را «اختری مذهب» می خواندند. حکومتها هرگز نتوانستند از نفوذ ایران روزنامه به درون مردم جلوگیری کنند و شعله اش تمام هندوستان و ع\nراق و قفقاز و ایران رادر نظرگرفت.\nبعد از انتشار اختر، در هر حرکت اجتماعی ایران آثار این روزنامه کاملا مشهود بود. نویسندگان این روزنامه از روشنفکران و انقلابیونی بودند که بر اثر استبداد قاجار ایران را ترک کرده بودند که از آن جمله بودند با میرزا آقاخان کرمانی، میرزا مهدی خان تبریزی، شیخ احمد روحی و میرزا محمد علی خان کاشانی. پارسی نویسی میرزا مهدی خان و اشعار ملی و انقلابی او، لحن آتشین میرزا علی محمدخان کاشانی و افشای پرتحرک او و روشن بینی و افشاگری سایر دست اندرکارران اختر،نشریه ای به دست می داد که رهایی از میدان مغناطیس آن برای مردم ناممکن بود. حدود پانزده سال بعد از انتشار اختر بود که نشریات دیگر چون قانون، حکمت، ثریا، حبل المتین ، پرورش و… پیدا شدند.\n۶-ترجمه و نشر کتابها و آثار فرنگی که آشنایی همگانی تر با پیشرفتهای جهان غرب را بیش از پیش ممکن می ساخت. از جمله کتابهایی که از زبانهای اروپایی ترجمه شد، غیر از متون درسی و علمی آثار زیر را می توان نام برد:\n«تاریخ پطر کبیر، شارل دوازدهم، اسکندرمقدونی، همگی از ولتر و رمانهای تاریخی و علمی مشهور سه تفنگدار، کنت دومونت کریستو و لویی چهاردهم و پانزدهم از الکساندر دوما، تلماک از فنلن، رابینسون کروزر از دانیل دفو، مسافرتهای گالیور، از جاناتان سویفت و بالاخره سرگذشت حاجی بابا اصفهانی اثر جیمز موریه که به ترجمه ی میرزا حبیب اصفهانی شهرت و اعتبار خاصی در زبان فارسی پیدا کرده است». (۳۴)\n«رمان حاجی بابا نمایانگر سنتهای واپس گرا و مضحک جامعه ی آن روز ایران است. هرچند این رمان با نگاهی تحقیرآمیز به ما نوشته شده ولی حقیقت این است که مایه ی این تحقیر را آداب و رسوم و بی فرهنگی حقارت بار جامعه ی همان زمان ایران فراهم کرده است، و جیمز موریه استعمارگر خوش قلم هم فقط همین بی فرهنگی عقب افتادگی ها را بزرگ کرده است…» (۳۵)\nولی گذشته از همه ی اینها واقعیت این است که حاجی بابای اصفهانی آئینه ی روشنی از جامعه ی ما است و با همه ی ضعفهای تکنیکی و تکرار مکررات و پرداختن به بسیاری نکات پیش پا افتاده، یکی از آثار پرماجرا و زیبای عامه است که باید مورد توجه قرارگیرد. بعد از رمان حاجی بابا، ما داستانی نداریم تا اوایل حکومت ناصرالدین شاه که دارالفنون باز می شود. با گشایش دارالفنون نیاز و شور ترجمه روشنفکران را در خود می گیرد. ترجمه پشت ترجمه از چاپ در می آید. سفر به اروپا بیشتر می شود. نویسندگان هرچه بیشتر با تکنیک و فن بیان دردها و آرزوها و نیازها و خواهش های فردی و اجتماعی آشنا می شوند تا اینکه نخستین داستان نویسان ایران ظهور می کنند: فتحعلی آخوندزاده، حاج زین العابدین مراغه ای، طالبوف،… اولین داستان ایرانی از یک نویسنده ی ایرانی که د رواقع بعد از حاجی بابا دومین داستان مربوط به حیات ایران می شود. داستان «ستارگان فریب خورده یا حکایت یوسف شاه سراج» است که به قلم فتحعلی آخوندزاده به زبان آذری نوشته شده و در سال ۱۲۳۶ه.ش منتشر شده است. آخوندزاده اطلاع نسبتا خوبی از وضع زندگی مردم ایران نداشت او واقعیات روزمره ی روزگار خود را درقالب داستانی از زندگی شاه عباس صفوی ریخته و داستان افشاگرانه ی خوبی ارائه داده است…. . آخوندزاده در این داستان وحشتناک که داستان همیشه ی ایران بوده است از طرفی رذالت بی حد حکمرانان مرتجع و بی فرهنگی رابیان می کند که به خاطر وهمی ابلهانه جان هزاران نفر را به خون می کشند و از دیگر\nسو، قهرمان داستان را که به زودی کشته می شود. قهرمان داستان در موقعیتی که بنابر مصالحی حکومت شاهی را موقتا در دست گرفته به جای عیش و نوش چون دیگر شاهان و سلاطین دست به اصطلاحات و اقداماتی می زند که مردم در بحبوحه انقلاب مشروطه خواهان اجرایش می شوند.\n۶-تاسیس مدرسه ی فنی دارالفنون و تعمیم گسترش دانشهای نوین که می توانست مقدمه ای باشد بر تعلیم و تربیت همگانی به شیوه ی جدید و سرانجام تاسیس دانشگاه در دوره های بعد\nاحساس نیاز به داشتن چنین موسسه ی نوینی از سالها پیش، به ویژه از روزگار عباس میرزا به ضرورت توجه به فنون نظامی و اسلحه سازی پیدا شده بود. اما شکل عملی کار تا روزگار صدارت امیرکبیر به تعویق افتاد. «امیرکبیر پس از سفر به روسیه (شوال ۱۲۴۴ ه.ق) و دیدن مدارس فنی و صنعتی آنجا به فکر ایجاد دارالفنون افتاد. نظر وی بر آن بود که این مدرسه موسسه ای نظامی و فنی باشد تا بتواند نیازهای مملکت رو به رشد و آبادانی ایران را که او پیش بینی می کرد، برآورده سازد. تصمیم جدی امیرکبیر برای ایجاد دارالفنون در سال ۱۲۶۶ه.ق یعنی سومین سال سلطنت ناصرالدین شاه گرفته شد، اما افتتاح رسمی آن در سال ۱۲۶۸ یعنی چند ماه بعد از عزل امیرکبیر صورت گرفت.» (۳۶)\nدارالفنون همانگونه که از نامش پیدا است، نخست مدرسه ای نظامی – فنی بود. ولی به مرور چشم انداز درخشان دستاوردهای مختلف بشری، از جمله در هنر و ادبیات، مترجمین دیگر رشته های را نیز به دارالفنون کشاند و مدرسه ی دارالفنون پس ازچندی از صورت یک مدرسه ی فنی محض درآمد و به مدرسه ی تمام هنرها تبدیل شد.\nاز این پس دارالفنون نقش اصلی را در پیشبرد علم و هنر عهده دار شد به طوری که می توان گفت تجددخواهی و مبارزه با خرافات و موهومات و نشر افکار آزادیخواهانه در عصر ناصری تا حدی از برکت تربیت و تعلیم همین طبقه تحصیل کردگان دارالفنون بود. هم این موسسه ی سودمند بود که عمال انقلاب مشروطیت و آن دسته از مامورین دولتی را که رشته ی کارهای آینده ی ایران را به دست گرفتند، تربیت کرد.\nدر این جا اشاره به دو جریان فکری و روشن کردن یک نکته لازم به نظر می رسد:\n«یک، جریانی که تمام فارغ التحصیلان و دست اندرکاران دارالفنون را مترقی و متحد و معرفی می کند، دو دیگر جریانی که دارالفنون را مرکز فساد و تباهی می داند و تمام بدبختی های این مملکت را از آن روزی میداند که ایران دچار مدرسه شده است: این هر دو فکر منحرف و گمراه اند.\nبرای آن دسته ی اول عرض شود که محمدحسن خان صنیع الدوله معروف به اعتمادالسلطنه صاحب کتاب خلسه یا خواب نامه که نخستین سانسورچی ایران بود نیز فارغ التحصیلان همین دارالفنون بود.\nو اما دسته ی دوم هم اگر منصفانه به اطرافشان نظر کنند، می بیند که این کاغذ وقلم و کتابی که هم اکنون در دست دارند تا به این وسیله به دانشجویان دارالفنون ناسزا بگویند، نتیجه ی کوشش و سعی همان مفسدان است. دارالفنون مثل هر مدرسه ای بد و خوب را با هم پرورید» (۳۷)\nدکتر شفیعی کدکنی در مورد زمینه ی تغییرات فرهنگی – اجتماعی آن دوره چنین می گوید:\n«عوامل فرهنگی تغییر، بیش و کم در پایان عصر قاجاری وجود داشته است. نمی شود منکر بعضی از ترجمه های آثار اروپایی در زمینه ی علوم ساده مثل علم تشریح و جغرافیایی علمی شد. عوامل فرهنگی به صورت خیلی ضعیفی در عصر مورد بحث ما (قاجاریه) بوده است. یعنی می توان آثاری از آشنایی روشنفکران ایرانی را با آنچه در جهان پیرامون آنها می گذشته است، پیدا کرد. از قبیل اطلاعاتی در باب کمپانی هند شرقی، پیشرفت های علمی اروپایی و … .\nاینها در کتابهایی هم که به صورت خیلی ساده ترجمه شد، نمودار است. «سنت زمان امیرکبیر و قائم مقام اگر ادامه پیدا کرد، ای بسی ژاپن دیگری ظهور می کرد». (۳۸)\nبه هر حال با بررسی اجمالی شرایط آن روز درمی یابیم که نقطه ی آغاز برخورد ایران و غرب\nرا در دوره قاجار و پیش زمینه های آن را در دوره صفویه می توان جستجو کرد. که پس از جنگهای ایران و روس قوت می گیرد و از حد ارتباط سیاسی به برخورد فرهنگی و فرهنگ پذیری می رسد. «این برخورد از میل به اصلاح و ترقی آغاز می شود و تا نیل به تحول و سپس حرکت در مسیر رشد و توسعه ادامه می یابد. » (۳۹)\nدر این دوره مردم به پاره ای آزادی ها دست یافته و حقوق سیاسی و اجتماعی خود را درک کرده بودند. سواد و دانش اجتماعی عمومیت یافته بود و مردم توانسته بودند شیوه ی حکومتی دلخواه خود را انتخاب کنند. این اصل هم برای اکثریت جامعه و هم تا حدودی برای حاکمیت سیاسی پذیرفته شده بود که مردم لازم است بر سرنوشت خویش مسلط باشند.از این پس همه چیز به نوعی با جامعه و مردم ارتباط پیدا می کرد. «بنابراین ادبیات هم مثل دیگر مظاهر اندیشه و فرهنگ به مردم روی آورد وانعکاس ارزشهای اجتماعی را وجهه ی همت خود قرارداد. به همین دلیل از شعر این دوره، دیگر نه به عنوان پدیده ای تجملی و منحصر به گروههای محدود حاکم یا برگزیدگان فکری، بلکه همچون امری عمومی ومتعلق به گروههای وسیع جامعه باید سخن گفت که به جای ارتباط مستقیم با دربار و گروههای بالای اجتماع، از طریق مطبوعات متعدد و رنگارنگ و با محتوای سیاسی و انقلابی مورد علاقه ی همگان، مخاطبان خود را در گوشه و کنار شهرستانها و حتی روستاهای کشور سراغ می گرفت». (۴۰)\nویژگیهای شعر مشروطه\nقیصر امین پور معتقد است که میان انقلاب مشروطه و شعر آن شباهتهایی وجود دارد . زیرا شاعرانی بوده اند که در اصلاحات و مبارزات اجتماعی شرکت داشته اند و شالوده ی شعر این دوره و انقلاب مشروطه راز یک جنس معرفی می کند:\nword قابل ویرایش - قیمت 22700 تومان در 182 صفحه\nکار در ساختار جاده و فعالیت های مربوطمقدمههدف از این نوشته ،توضیح نظریه اصلی برای کار در ساختار جاده و فعالیت های مربوط می باشد . به علاوه نمونه هایی از کار برد های عملی نظریه پایه هم بیان می شود . توجه می شود که این متن میزان خاصی برای اشخاص باشد که برای NVQ و BTECوند و همچنین ...


داستان علمي تخيلي ريشه تا برگ | صبح\nخانه » دسته‌بندی نشده » داستان علمي تخيلي ريشه تا برگ\nداستان علمي تخيلي ريشه تا برگ\n2 . نمونه داستان تخیلی ویژه دانش اموزان ریشته تا برگ – کلوب\n19 آوريل … یک داستان علمی تخیلی با عنوان از ریشه تا برگ. «چگونه داستان … داستان کوتاه www.cloob.com/…/نمونه_داستان_تخیلی_ویژه_دانش_اموزان_ریشته_تا_برگبین 2000 تا 15000 کلمه و داستان بلند از 15000 و بیشتر در نظر …[PDF]\n4 . داستان از ریشه تا برگ علوم پنجم :: دانلود فایل\nاز ریشه تا برگ علوم پنجمتحقیق از ریشه تا برگطرح درس از ریشه تا برگ علوم fileto.blog.ir/…/داستان%20از%20ریشه%20تا%20برگ%20علوم%20پنجمپنجمداستان تخیلی از ریشه تا برگعکس از ریشه تا برگداستان علمی تخیلی …\n5 . داستان کوتاه تخیلی از ریشه تا برگ – همیار دانشجو\nداستان کوتاه تخیلی از ریشه تا برگ. سال ها پیش پسر کوچولویی بازیگوش عاشق https://hdaneshjoo.com/…/داستان-کوتاه-تخیلی-از-ریشه-تا-برگبازی کردن در اطراف درخت سیب بزرگی بود. او هر روز از درخت بالا می رفت و سیب …\nتخيلي از ريشه تا برگ با نقاشي. … اقبال زاده از بازبینی نهایی کتاب «چگونه blogtab.rzb.h5h.ir/post502208.html\n7 . داستان فانتزی و علمی- تخیلی بنویسم» خبر داد و افزود: من و نورا حق‌پرست ترجمه این\n8 . بهترين داستان تخيلي ريشه تا برگ+فايل تايپ شده\n9 . 11 آوريل … يك داستان علمي تخيلي با عنوان از ريشه تا برگ – خبر روزwww.khabareruz.ir/\n10 . من و ما – تخیلی با عنوان از ریشه تا برگ« کلاس خانم بنی اسدی\nیک داستان علمی -تخیلی با عنوان از ریشه تا برگ« کلاس خانم بنی اسدی کلاس پنجم armitasoudbakhsh.blogfa.com/…/تخیلی-با-عنوان-از-ریشه-تا-برگ«-کلاس-خانم-بنی-اسدی-نیکان». برچسب‌ها: یک داستان علمی , تخیلی با عنوان از ریشه تا برگ« کلاس خانم …Searches related to داستان علمي تخيلي ريشه تا برگ


بیاموزید: چگونه به iOS 6 برگردیم؟ · جدید 97 -گهر\nبیاموزید: چگونه به iOS 6 برگردیم؟\nبروز رسانی نرم افزار و مخصوص سیستم عامل ها را به همه کاربران توصیه می کنیم. چون این کار علاوه بر افزودن قابلیت های جدید به دستگاه شما، باعث رفع مشکلات امنیتی نیز خواهد شد که قبلا وجود داشته اند. اما گاهی اوقت همین بروز رسانی ها باعث بروز مشکلاتی خواهد شد که حسابی ما را از کرده خود پشیمان خواهند کرد. مثل مشکلی که برای کاربران آیفون ۴ اپل بعد از بروز رسانی سیستم عامل شان به iOS 7 پیش آمد و در این مطلب گویا آی تی در مورد آن خوانده اید: کاربران آیفون ۴: iOS 7 قابل استفاده نیست!\nحالا که کار از کار گذشته است و آن اتفاقی که نباید می افتاده افتاده است چه باید کرد؟ بهترین راه بازگشت به حالت قبلی است. در این مطلب نیز ما قصد داریم تا به کسانی که با iOS 7 مشکل دارند روش بازگردانی به iOS 6 را نشان دهیم. پس با گویا آی تی همراه باشید….\nخیال تان راحت. از هیچگونه کار سخت و یا هکی نمی خواهیم استفاده کنیم. تنها کاری که شما باید انجام دهید این است که از طریق گوگل فایل IPSW مربوط به دستگاه خود را پیدا کرده و دانلود کنید و سپس این مطلب را ادامه دهید تا به چگونگی انجام Downgrade آی او اس ۷ بپردازیم.\nبخوانید : قیمت روز گوشی موبایل 28 مهر 97 ، قیمت گوشی سامسونگ\n۱- برای این آموزش ما از یک آیفون ۵ استفاده کرده ایم. آخرین نسخه ی iOS قبل از ارائه iOS 7 برای آیفون ۵، نسخه ۶٫۱٫۴ بود. نام این فایل نیز iPhone5,2_6.1.4_10B350_Restore.ipsw می باشد. البته باز هم تاکید می کنیم که شما باید فایل مربوط به آخرین نسخه iOS ( قبل از iOS 7 ) را به صورت جداگانه برای دستگاه خودتان پیدا کنید.\n۲- پس از دانلود فایل IPSW مربوطه، اکنون برنامه iTunes را روی پی سی یا مک خود باز کنید.\n۳- حالا آیفون، آیپد یا آیپاد تاچ خود را با استفاده از کابل USB به کامپیوترتان متصل کنید.\n۴- اکنون دستگاه شما باید در iTunes نمایش داده شود ( مانند تصویر زیر ). از پنل سمت چپ آن را انتخاب کنید. اکنون باید دو دکمه Check for Update و Restore iPhone را در پنل سمت راست مشاهده کنید.\n۵- اکنون کلید Alt / Option ( در مک ) یا کلید Shift ( در ویندوز ) را گرفته و روی دکمه Restore iPhone کلیک کنید. در صورتی که قابلیت Find My iPhone را در iOS 7 فعال کرده باشید، پیغامی ظاهر خواهد شد و از به شما هشدار می دهد که این قابلیت باید خاموش شود.\nبرای انجام این کار باید به تنظیمات iCloud در آیفون بروید و قابلیت Find My iPhone را خاموش کنید. هنگامی که این کار را انجام دادید، دوباره مرحله شما ۵ را تکرار کنید.\nبخوانید : باتری جدید با قابلیت شارژ سریع تولید شد\n۶- اکنون پنجره ای باز خواهد شد و از شما می خواهد که فایل IPSW مورد نظرتان به منظور بازگردانی سیستم عامل دستگاه را انتخاب کنید. بنابراین فایل را از روی هارد دیسک تان پیدا کرده و آن را انتخاب نمایید. سپس با انتخاب گزینه Open آن را باز کنید.\n۷- در صورتی که فایل IPSW دانلود شده توسط شما با دستگاه مورد نظرتان ناسازگار باشد، خطای زیر را مشاهده خواهید کرد. بنابراین مجددا باید از طریق گوگل به دنبال فایل IPSW صحیح و متناسب با دستگاه تان بگردید.\n۸- اما اگر فایل دانلود شده توسط شما درست و متناسب با دستگاه تان باشد، پنجره زیر ظاهر می شود و تنها کاری که لازم است انجام دهید، کلیک کردن دکمه Restore خواهد بود.\nحالا صبر کنید تا عملیات به پایان برسد. سپس دستگاه شما ریبوت خواهد شد و با iOS 6 مجددا شروع به کار خواهد کرد. در صورتی که از تنظیمات خود نیز پشتیبان گیری کرده باشید، می توانید از طریق iTunes آنها را باز گردانی کنید.\nبه همین راحتی …..\nقیمت روز گوشی موبایل ۲۸ مهر ۹۷ ، قیمت گوشی سامسونگ\nجادوگر در راه را آهن\nوبلاگ نویسی برای سلامتی مفید است!\nآگهی های استخدام استان کرمانشاه | پنجشنبه ۲۳ مهر ۹۴\nبه دنیا آمدن نوزادی بدون سر در اصفهان\nحضور عابدزاده در سالن کنسرت لس آنجلس / عکس\nکشتی آزاد و فرنگی چه تفاوتی با هم دارند؟\nبازگشت به ios7


۳۱ تير ۱۳۹۷ - ۱۲:۵۵\nرئیس اتحادیه صنعت آلمان با توجه به تغییر مدیریت دو کمپانی بزرگ خودرو معتقد است که تعامل آمریکا با اروپا راهکار پایان دادن به اختلافات دوجانبه بر سر تعرفه‌های گمرکی است.\nخبرگزاری مهر: به نقل از خبرگزاری آلمان، «دیمیتری کمف» رئیس اتحادیه صنعت آلمان در گفتگو با روزنامه دی ولت اظهار داشت: تعامل با اروپا تنها راهکار آمریکایی‌ها در برابر اروپایی‌ها است.\nوی با بیان اینکه اعمال افزایش تعرفه‌های گمرکی از سوی آمریکا باید بر اساس موازین تعریف شده و اصولی باشد، افزود: اتحادیه اروپا و آمریکا باید روند گفتگو‌های خود را ادامه دهند، اما تا جایی که اروپا تحت فشار قرار نگیرد.\nکمف با اشاره به دیدار قریب الوقوع رئیس کیمیسیون اروپا و رئیس جمهوری آمریکا گفت: انتظار داریم که یونکر در دیدار با ترامپ وی را نسبت به این امر متقاعد کند که ضرر اصلی افزایش تعرفه‌های گمرکی واردات خودرو بیش از هر کس متوجه واشنگتن خواهد شد.\nگمانه زنی‌ها حاکی از این است که «مایک مانلی» به عنوان رئیس جدید کمپانی «فیات کرایسلر» انتخاب شود. رسانه‌های ایتالیایی نیز گزارش دادند که «لوئیس کری کامی لری» که سوئیسی است ریاست کمپانی «فراری» را بر عهده خواهد گرفت.\nواکنش این خبر اقتصادی در برخی از محافل سیاسی قابل توجه بود، به گونه‌ای که برخی از کارشناسان بر این باورند که تغییر در مدیریت دو کمپانی بزرگ خودرو سازی می‌تواند بازتاب ویژه‌ای در موضوع معاملات خودرو میان اروپا و آمریکا را به دنبال داشته باشد.\nکلمات کلیدی: امریکا ، ترامپ ، اروپا


گیرنده دیجیتال مکسیدر مدل MX-2 2017\nMaxeeder MX-2 2017 DVB-T امتياز اين محصول\nیکی از گیرنده‌های دیجیتالی کمپانی «مکسیدر» (Maxeeder) مدل «MX-2 2017» بوده که به تیونر داخلی DVB-T و DVB-T2 مجهز است. ابعاد این گیرنده در حدود 34 × 91 × 141 میلی متر و وزنی تقریبا 273 کیلوگرمی دارد. این گیرنده دیجیتال قابل اتصال به نمایشگرهای LCD، LED، OLED، پلاسما، پروجکشن و CRT با سیستم‌های رنگ PAL /NTSC است. این مدل قادر است تمامی شبکه‌های دیجیتالی کشور را دریافت کرده و با کیفیت تصویر Full HD به تلویزیون منتقل کند.\nبرای اتصال این گیرنده به انواع تلویزیون، می‌توانید از خروجی HDMI استفاده کنید. در صورتی که تلویزیونتان جزو مدل‌های قدیمی است، می‌توانید به وسیله‌ی خروجی کامپوننت و کامپوزیت آن، دستگاه را به تلویزیون متصل کنید. این مدل دارای قابلیت ضبط و پخش انواع فایل‌های صوتی و تصویری از طریق USB است. شما می‌توانید برنامه‌ی موردنظر خود را حتی در صورت خاموش‌بودن تلویزیون، روی فلش‌مموری یا هارد اکسترنال ضبط کنید. همچنین به وسیلهی قابلیت ماشین زمان، می‌توانید برنامه‌ی درحال‌پخش را ضبط کرده و در صورت نیاز، به صحنه‌های قبلی بازگردید.\nاز دیگر امکانات این گیرنده‌ی دیجیتال، می‌توان به بازی‌های فکری متعدد تعبیه‌شده در آن اشاره کرد که می‌توانید حین انتظار برای برنامه‌ی موردعلاقه‌تان، از آن‌ها بهره‌مند شوید. این گیرنده‌ی دیجیتال قادر است هم‌زمان 9 تصویر را در صفحه نمایش دهد. گفتنی است MX-2 2017، می‌تواند تا 4000 کانال را ذخیره کند. همچنین این گیرنده‌ی دیجیتال از ابعاد جمع‌وجوری بهره‌مند است. جالب است بدانید محصولات کمپانی مکسیدر، از کیفیت بالایی برخوردار هستند و نیاز کاربران را در استفاده‌ی طولانی‌مدت برطرف می‌کنند.\nMaxeeder MX-2 2017 DVB-T\nدریافت تمام شبکه‌های دیجیتالی صدا و سیما در سراسر کشور--دارای خروجی Coaxial--امکان ضبط و پخش انواع فایل‌های صوتی و تصویری از طریق USB و هارد اکسترنال با فرمت‌های NTFS و FAT32\nدارای خروجی Component--دارای قابلیت ماشین زمان--درای قابلیت ضبط کانال در صورت خاموش بودن تلویزیون--دارای قابلیت به روز رسانی نرم‌افزار از طریق فرستنده‌ی صدا و سیما ( OTA ) و ورودی USB\nدارای خروجی Composite--دارای قابلیت نمایش 9 شبکه در یک صفحه--دارای قابلیت نمایش تصاویر به صورت سه‌بعدی--DVB-T+DVB-T2\nپشتیبانی از تلتکست فارسی و زیرنویس زبان‌های مختلف با پسوند SRT--پشتیبانی کامل از سیستم‌های رنگ PAL / NTSC برای انواع نمایشگرهای OLED ، LED، LCD و پلاسما پروجکشن و CRT\nیک عدد ریموت کنترل ، کابل رابط ، باتری ریموت کنترل\nنقد و بررسی - 0 نظر برای ( Maxeeder MX-2 2017 DVB-T )


زندگى نامه آیت الله العظمى سید محمد حسین فضل الله\nسید محمد حسین فضل الله در سال 1935م (1354ق) در نجف اشرف در خانواده روحانى دیده به جهان گشود. تحت اشراف پدرش سید عبدالروف فضل الله –از مراجع مذهبى شیعه- مراحل تربیت و تعلیم را به شیوه اى كه در آن زمان مرسوم بود گذراند. در دوره كودكى وارد مكتب خانه شد تا خواندن و نوشتن و قرائت قرآن را بیاموزد. اما فضاى خشن مكتب خانه كه تحت اداره افراد كهنسال بود با مزاجش سازگار نیامد و حتى آثار منفى بر روحیه اش گذارد. به زودى وارد مدرسه اى شد كه مركزى با نام (منتدى النشر) به سبك جدید تاسیس كرده بود. وى وارد كلاس سوم این دبستان شد و زمانى كه كلاس چهارم را مى گذراند، دبستان را هم ترك گفت و در سن نه سالگى تحصیلات حوزوى اش را آغاز كرد. هم زمان با تحصیلات حوزوى و به تناسب سن و ذهنیت خویش به فضاى پیرامون و اوضاع زمانه توجه داشت و اندیشه ها و دغدغه هاى فرهنگى و سیاسى زمانه اش را از طریق مجلات مصر و لبنان و روزنامه هاى عراقى پى گیرى مى كرد.\nسید محمد حسین مرسوم حوزوى از صرف و نحو و معانى و بیان تامنطق و اصول فقه را نزد پدر خود فراگرفت و در این مرحله استادى غیر از پدرش نداشت. تا این كه براى فراگیر جلد دوم كتاب كفایة الاصول به محضر یكى از اساتید ایرانى اش به نام شیخ مجتبى لنكرانى مى شتابد.\nبا اتمام كتاب كفایة الاصول به درس خارج مراجع أن دوره مانند سید ابوالقاسم خویى، سید محسن حكیم، سید محمود شاهرودى و شیخ حسین حلى راه یافت و در كنار دروس خارج اصول فقه و فقه، بخشى از كتاب (الاسفار الاربعه) معروف به (حكمت متعالیه) ملاصدرا شیرازى را نزد ملاصدرا بادكوبه‌اى فرا گرفت و مدت پنج سال نیز این درس را از سید محمد باقر صدر فراگرفت. استادش سید ابوالقاسم خویى به او توصیه كرده بود تا این درس را به طور جدى پیگیرى كند.\nفضل الله در سال 1952م در سن هفده سالگى براى نخستین بار به قصد دید و بازدید خانوادگى به لبنان رفت و در این سفر كه هم زمان با اربعین درگذشت سید محسن امین عاملى بود قصیده‌اى در رثاى او سرود و در آیین یادبود او قرائت كرد. وى در این قصیده بسیارى از مسایل سیاسى روز و از جمله مساله وحدت و بیدارى اسلامى و مهاجرت جوانان را مطرح و استعمار فرانسه را تقبیح كرد. روزنامه‌هاى آن روز لبنان این قصیده را تحریك كننده و احساس برانگیز توصیف كردند.\nدر سال 1966م جمعى از موسسان انجمن مذهبى "اسرة التآخى" منطقه نبعه در حاشیه شرقى بیروت از فضل الله دعوت كردند تا در آن منطقه رحل اقامت افكند.\nوى این دعوت را پذیرفت و در همین سال به قصد اقامت دائم به وطن اصلى خویش بازگشت.\n1. سید عبدالروف فضل الله (پدر سید محمد حسین)\nوى در سال 1325 در جبل عامل زاده شد. براى تحصیل علوم دینى به نجف هجرت كرد و مراتب علم و كمال را نزد میرزا افتاح شهیدى، سید ابوالحسن اصفهانى و سید عبدالهادى شیرازى گذراند. سپس حلقه تدریس دایر كرد و پس از سال‌ها تدریس در حوزه علمیه نجف به لبنان بازگشت. او مرجع مذهبى بسیارى از شیعیان و به ویژه شیعیان جبل عامل در جنوب لبنان بود.\nدر سال 1317ق زاده شد و در سال 1318 همراه خانواده به نجف اشرف مهاجرت كرد. وى نزد اساتیدى چون شیخ الشریعه اصفهانى محقق (ضیاء الدین) عراقى، محمد حسین اصفهانى كمپانى، شیخ محمد حسین نائینى، شیخ محمد جواد بلاغى نجفى، و سید حسین بادكوبه‌اى مراتب تحصیلات حوزوى را طى كرد و به مرتبه مرجعیت شیعه و زعامت حوزه علمیه نجف رسید.\n3. سید محسن حكیم\nدر سال 1306ق در نجف زاده شد. دروس حوزوى را نزد اساتیدى چون ملا محمد كاظم خراسانى، شیخ محمد حسین نائینى و محقق عراقى گذراند و به مرتبه مرجعیت شیعه دست یافت.\n4. سید محمود شاهرودى\nدر سال 1301 در یكى از روستاهاى شاهرود زاده شد . براى كسب علوم دینى به نجف اشرف كوچید و در محضر درس ملا محمد كاظم خراسانى و محقق عراقى و شیخ محمد حسین نائینى حضور یافت. وى كه از موقعیت ممتاز نزد استادش نائینى برخوردار بود از مراجعى است كه مرجعیتشان در آفاق جهان شیعه فراگسترده شد. او در سال 1396ق چشم از جهان فرو بست.\n5. شیخ حسین حلّى\nاز فقهاى مشهور نجف بود كه بیش‌ترین تحصیل خود را نزد میرزا محمد حسین نائینى گذراند. مقام علمى وى در حد مرجعیت بود اما روحیه زاهدانه‌اش مانع مى‌شد كه او خود را در این عرصه مطرح كند. وى در سال 1396م درگذشت.\n6. شیخ صدرا بادكوبه‌اى معروف به ملاصدرا قفقازى\nدر سال 1316م دریكى از روستاهاى بادكوبه به دنیا آمد. پس از گذراندن مراحل مقدماتى نزد عموى خویش در سال 1348 به نجف هجرت كرد و در درس میرزا محمد حسین نایینى و سید ابوالحسن اصفهانى حضور یافت. وى در مدتى بیش از چهل سال در نجف به تدریس سطح و فلسفه اشتغال داشت و در سال 1393ق درگذشت.\n7. سید محمد سعید فضل الله (عموى سید محمد حسین)\nدر سال 1316ق چشم بر جهان گشود. در سال 1337 به نجف عزیمت كرد و در دروس میرزا محمد حسین نایینى و میرزا فتاح شهیدى تبریزى و سید ابوالحسن اصفهانى و سید عبدالهادى حضور یافت. با آن كه اسباب مرجعیت برایش فراهم بود، اما وى به سبب روحیه زاهدانه‌اش از قبول آن امتناع ورزید. وى تاثیر فراوانى در شكل‌گیرى شخصیت علمى و اخلاقى سید محمد حسین داشت.\nپویش فرهنگى و علمى\nسید محمد حسین فضل الله از سال‌هاى نخست نوجوانى، در كنار استمرار تحصیلات حوزوى مطالعات و فعالیت‌هایى را پى گرفت كه در محیط بسته حوزه علمیه نجف چندان پذیرفته نبود. وى با تعمیق و تداوم مطالعات ادبى و قرائت مجلاتى چون مجله الكاتب طه حسین اندك اندك به وجود قریحه شعر در نهاد خویش پى برد و شروع به سرودن شعر كرد. بعدها این قریحه چندان در او شكفت كه حاصل آن در قالب سه دیوان شعر منتشر شد.\nدر سال (1380ق) "جماعة العلما"اى نجف مجله‌اى فرهنگى – اسلامى را راه‌اندازى كردند كه سید محمد حسین فضل الله در كنار سید محمد باقر صدر و شیخ محمد مهدى شمس‌الدین از مدیران آن بود و سرمقاله‌هاى سال دوم این مجله را با عنوان (كلمتنا) (سخن ما) به رشته تحریر درآورد.\nسرمقاله نخست انتشار این مجله را سید محمد باقر با عنوان (رسالتنا) (رسالت ما) نگاشته است.\nفضل الله به مدت 6 سال به نگارش مقاله و تالیف كتاب ادامه داد و در كنار سید محمد باقر صدر در تشكیل جنبشى شیعى در عراق نقش ایفا كرد. حاصل رایزنى‌ها و هم‌فكرى‌هاى فضل الله و صدر، پیدایى نخستین جنبش اسلامى شیعى در عراق با نام حزب الدعوة الاسلامیه بود. تا آن زمان جامعه سنى عراق از چند حزب و جنبش –مانند اخوان المسلمین و حزب التحریر الاسلامى- برخوردار بود. فضل الله كتاب‌هاى (قضایانا على ضوء الاسلام) و (اسلوب الدعوة فى القرآن) را در چنین مرحله‌اى نگاشته است.\nوى پس از بازگشت به لبنان در سال 1966م فعالیت‌هاى علمى، فرهنگى و اجتماعى گسترده‌اى را در لبنان به راه انداخت كه امروزه پس از 45 سال از آغاز این فعالیت‌ها كارنامه پربارى از آن در ابعاد مختلف مشهود است.\nوى با برگزارى جلسات تفسیر و وعظ دینى و اخلاقى و برنامه‌هاى پاسخ به پرسش‌ها- كه هنوز هم به صورت منظم تداوم دارد- توانست تحول عظیمى در چندین نسل پدید آورد و چنان كه خود مى‌گوید: افتخار تربیت غالب نیروهاى مبارز و فعالان مذهبى شیعه را از آن خود نماید.\nتأسیس حوزه علوم دینى به نام "المعهد الشرعى الاسلامى" به هدف پرورش طلاب علوم دینى بخش دیگرى از فعالیت‌هاى فرهنگى و علمى سید محمد حسین فضل‌الله است. وى در این مدرسه تدریس درس خارج اصول وفقه را برعهده دارد. بسیارى از شخصیت‌هاى جنبش مقاومت اسلامى لبنان تربیت شده این مدرسه هستند. شهید شیخ راغب حرب از نخستین طلاب این مدرسه بود.\nوى علاوه بر "المعهد الشرعى" كه در شهر بیروت واقع است، حوزه علمیه ویژه زنان را نیز در بیروت و حوزه‌اى نیز در صور و حوزه المرتضى در دمشق (سیده زینب) را تا‌سیس كرده است.\nاز سید محمد حسین فضل الله تاكنون بیش از هفتاد عنوان كتاب -كه درمجموع به بیش از یكصد جلد مى رسد- منتشر شده است. برخى از كتاب‌هاى ایشان مجموعه سخنرانى‌ها و برخى دیگر تقریرات درس‌هاى خارج اصول و فقه ایشان است كه به وسیله شاگردانشان تنظیم شده است.\nفعالیت هاى اجتماعى\nگذشته از فعالیت‌هاى علمى و فرهنگى و سیاسى‌اى كه فضل‌الله در لبنان و سوریه داشته است، از فعالیت‌هاى اجتماعى ایشان چندان گسترده بوده كه كمتر منطقه‌اى از كشور لبنان را مى‌توان یافت كه اثر فعالیت اجتماعى ایشان در آن مشهود نباشد. شعله‌ور شدن آتش جنگ‌هاى داخلى و تجاوزات صهیونیست‌ها، گذشته از خسارت‌هاى جانى و مالى، مشكلات اجتماعى فراوانى را در پى داشت كه مهم‌ترین آن سرنوشت مبهم یتیمان و فرزندان شهدا و فقرا و معلولان بود. انجمن خیریه (جمعیه المبرات الخیریه) كه تحت اشراف سید محمد حسین فضل الله قرار دارد با كمك نیكوكارانى از كشورهاى عربى خلیج‌فارس و لبنان اقدام به تاسیس مراكز و موسسات عظیم و پیشرفته براى تربیت یتیمان و به ویژه فرزندان شهدا و فرزندان فقرا و تاسیس بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها و مساجد نمود. در این مراكز خیریه، یاد شدگان به طور شبانه‌روزى اسكان دارند و مراتب تحصیلى‌اشان را در بخش آموزشى همین مراكز مى گذرانند.\nشكل گیرى حركت مقاومت اسلامى لبنان\nچنان كه پیش‌تر گذشت، سید محمد حسین فضل الله در سال‌هاى حضور در نجف در صف بنیادگذاران نخستین حركت‌هاى شیعى در عراق قرار داشت و از همراهان نزدیك سید محمد باقر صدر در مسایل سیاسى و تشكیلاتى بود.\nفضل الله پس از بازگشت به وطن پدرى خویش (لبنان) درپى طرح صبغه سیاسى اسلام در جامعه مسلمانان لبنان برآمد، به گونه‌اى كه اسلام‌گرایى سیاسى و مردم‌گرایى از وجوه بارز شخصیت او به شمار مى آید.\nزمانى كه كشور لبنان مورد تهاجم رژیم صهیونیست واقع شد، جوانانى كه غالباً تحت تاثیر اندیشه و حركت فضل الله بودند و گویا از پیش براى چنین دوره‌اى تربیت شده بودند، حركت نامنظم و غیر تشكیلاتى مقاومت اسلامى را كه برخوردار از بدنه‌اى مردمى و مستحكم بود، به راه انداختند. این حركت كه امروزه (حزب‌الله) لبنان شكل سازمان یافته و اصلى‌ترین شاخه آن است، همواره از فضل الله تغذیه فكرى و سیاسى شده و مى‌شود. وسایل ارتباط جمعى جهان همیشه از فضل الله به عنوان (رهبر معنوى حزب‌الله) یاد مى كنند- اما وى انتساب تشكیلاتى و سازمانى خود را به هر گروه سیاسى‌اى رد مى كند و مى‌گوید: (این نامگذارى ناشى از این است كه اغلب این برادران مبارز و مومن در نمازهاى جمعه و جماعت كه به امامت من تشكیل مى‌شود و یا در درس‌ها و سخنرانى‌هاى من حاضر مى‌شوند كه این را تداعى مى‌كند كه من سمت رهبرى آنان را به عهده دارم.)\nهرچند ارتباطى بین فضل الله و حزب‌الله وجود ندارد اما وجود تربیت‌شدگان فضل‌الله در سطوح رهبرى این جنبش _كه به رجال فضل ا‌لله معروفند- حضور غیر مستقیم وى را در این جنبش تامین مى كند.\nدر جریان انفجار مقر فرماندهى نیروهاى آمریكایى و فرانسوى، رسانه‌هاى غربى انگشت اتهام را به طرف فضل الله گرفتند و او را مسئول این انفجارها معرفى كردند. وقوع این حوادث سبب مطرح شدن وى به عنوان طراح و هدایت كننده اصلى یكى از بزرگ‌ترین حركت‌هاى مقاومت اسلامى در سطح وسایل ارتباط جمعى جهان شد. فضل الله در سال 1367ش در گفت‌وگو با مجله حوزه (قم) تصرح كرد: من از این تهمتى كه تبلیغات استعمارى جهان به من مى‌زنند و مرا مسئول انفجار مقر فرماندهى نیروهاى امریكایى در لبنان (مارنیز) و یا فرانسوى‌ها و دیگران مى‌دانند استفاده كردم و از فرصتى كه پیش آمد و تمام وسایل ارتباط جمعى جهان اعم از امریكایى، انگلیسى، فرانسوى، روسى، ژاپنى، چینى یا كشورهاى اروپاى شرقى را بر روى من باز كرد. غالباً خبرنگاران آنها براى روزنامه و یا تلویزیون‌هاى خود با ممن مصاحبه كردند و درباره جمهورى اسلامى ایران و سیاست اسلامى و مذهب شیعه مطالبى پرسیدند و من از این فرصت استفاده مهمى كردم. در عین حال كه آنان سعى در وارونه جلوه دادن مسایل و آلوده كردن چهره مرا داشتند، توانستم نداى اسلام را به تمام جهان برسانم.\nجایگاه و نقش رهبرانه فضل الله در جنبش مقاومت اسلامى لبنان سبب شد تا یك بار ربوده و چهار بار ترور شود.\nسید محمد حسین فضل الله خاطره خویش را از ربوده شدن خود به وسیله نیروهاى كتائب در سال 1982م چنین بازگو مى‌كند:\nزمانى كه اسراییل لبنان را (در سال 1982م) اشغال كرد و این اتفاق كه ما از پیش بیم داشتیم اتفاق افتاد من به دعوت جمهورى اسلامى ایران براى شركت در جشن‌هاى پیروزى انقلاب در این كشور به سر مى‌بردم. در همان‌جا با شركت جمعى از علماى شیعه و سنى لبنانى مساله را بررسى و بیانیه‌اى صادر و اشغال‌گرى اسراییل را محكوم كردیم و به سرعت آماده بازگشت به لبنان شدیم. اما برخلاف انتظار متوجه شدیم كه بیش‌تر ورودى‌هاى بیروت از سوى اسراییلى‌ها و یا نیروهاى داخلى هم‌پیمانشان بسته شده است. در تلاش براى رسیدن به بیروت از راه بند امنیتى اسراییلى‌ها در منطقه شرقى بیروت گذشتیم و ناگهان در دام راه بند نیروهاى كتائب در نزدیكى اسراییلى‌ها افتادیم. آنان را متوقف كردند و ما و اتومبیلمان را بازرسى كردند و از داخل اتومبیل برخى اوراق و مصاحبه‌هاى مطبوعاتى را یافتند. ما را به دفتر كتائب در منطقه حازمیه بردند. همراه من پسرم (على) و جمعى از دوستانم بودند.\nبراى نخستین بار معناى (ربوده شدن ) را درك كردیم. تلاش ما براى مذاكراه با ربایندگان به جایى نرسید. زیرا آنان منتظر دستورهاى بعدى از سوى مقامات بالاتر بودند. در همان حال كه ما را به بازداشتگاه مى‌بردند، برخى از مردم بامشاهده وضع اسارت ما، مرا به یكدیگر نشان مى‌دادند و مى‌گفتند: خمینی… از حسن اتفاق برخى نزدیكان ما شاهد اسارت ما بودند، به بیروت غربى و ناحیه جنوبى آن آمدند و مردم را آگاه كردند.\nانتشار خبر ربوده شدن در میان مردم، مقدمه بحرانى سیاسى را فراهم آورده بود. اما پیش از تیره‌تر شدن اوضاع، ربایندگان درصدد جبران برآمدند. ناباورانه دیدیم كه آنان -كه پیش از این حاضر به سخن گفتن با ما نبودند- نزد ما آمدند و از ما عذرخواهى كردند و ما را به ناحیه جنوبى بیروت منتقل كردند.\nفضل الله درباره عملیات‌هاى ترورى كه در معرض آن قرار گرفت چنین مى‌گوید: نخستین بار در اوایل دهه هشتاد در منطقه (روضه الشهیدین) نزدیك محله الغبیرى بیروت، زمانى كه براى ایراد سخنرانى در حسینیه الشیاح به آنجا مى‌رفتم، در كمین نظامى‌اى افتادیم كه یكى از احزاب عربى (بعث عراق) بر سر راه ما نهاده بود. بارانى از گلوله به سمت اتومبیل هیات ما سرازیر شد، به گونه‌اى كه بسیارى از گلوله‌ها به اتومبیل جلویى و عقبى اصابت كرد . اما تیرى به اتومبیل ما نخورد و ما به شكل طبیعى راه خود را ادامه دادیم و در موعد مقرر در حسینیه سخنرانى كردم ولى ماجرا ترور را براى مردم باز نگفتم.\nمدتى پس از از این عملیات ناكام گروهى مسلح وارد منزلم در منطقه (الغبیرى) شدند و برنامه‌اشان این بود كه پس از كشتن پاسداران به اتاقم هجوم آورند. آنان به شكلى كاملاً امنیتى وارد خانه شدند و پاسداران كه احساس كردند اوضاع غیر عادى است، با آنان درگیر شدند و یكى از پاسداران منزل به شهادت رسید ولى عملیات تروریست‌ها ناكام ماند.\nعملیات ترور سوم به گونه‌اى متفاوت انجام شد. این بار تروریست‌ها، كمى پیش از اذان صبح موشكى را به سمت اتاق خوابم -در ساختمان آپارتمانى- شلیك كردند اما این موشك به خطا به یك طبقه پایین‌تر _یعنى طبقه چهارم- اصابت كرد.\nدر همان زمان به گروهى از خبرنگاران كه از من چیزى براى گفتن مى خواستند گفتم: تصور مى‌كردم كسى كه در كنار شما نشسته است دیگر در معرض عملیات ترور قرار نخواهد گرفت اما دیدم كه مساله برعكس است.\nهمین مساله سبب شد تا به توصیه مقامات امنیتى اسلامى از منطقه (الغبیرى) كه نزدیك به مناطق حضور سازمان‌هاى فلسطینى و ناامن بود به منطقه (بئرالعبد) انتقال یابم)\nاما انفجار بزرگ 1984م كه هدف آن كشتن من بود، در پاسخ به عملیات انفجار مقر مار نیز و المظلیین (مقر نیروهاى امریكایى و فرانسوى) رخ داد. زیرا دستگاه‌هاى تبلیغاتى در آن زمان سعى كردند تا مرا مسئول این انفجارها معرفى كنند. استناد آنها به گزارش‌هاى مقام‌هاى اطلاعاتى محلى در منطقه شرقى بیروت بود كه گزارش كرده بودند كه من به دو جوان شهادت طلب كه آن دو عملیات را اجرا كردند، تبریك گفته‌ام و به آنان در صورت انجام این عملیات بشارت بهشت را داده‌ام و پیش از انجام عملیات براى تكمیل برنامه و اطمینان از موفقیت آن به این مواضع سركشى كرده‌ام. دستگاه‌هاى تبلیغاتى هم این افسانه‌ها را كه شبیه رخدادهاى شگفت رمان‌ها یا نمایشنامه‌ها بود، بال و پر مى دادند.\nبه این ترتیب تبلیغات جهانى با شاخ و برگ دادن به این گزارش، نام مرا در ردیف عناوین عمده قرار داد. به تصور من این آغاز برنامه‌ریزى براى ترور من بود. اما باید به این گزراش‌ها، اطلاعاتى را بیفزایم كه بعدها از میان اسناد امریكایى به دست آوردیم و نشان مى‌دهد كه مساله فراتر از حد اتهام دست داشتن در انفجار مقر مارنیز (مقر نیروهاى نظامى امریكایى) بود. مساله این بود كه من عنصرى دردسر ساز براى سیاست امریكا در لبنان بودم. این اطلاعات را از طریق روزنامه واشنگتن پست -مدتى پس از انفجار بئرالعبد- به دست آوردیم. بعدها نیر در كتاب "پرده" (خاطرات ویلیام كیسى رییس سازمان اطلاعات مركزى امریكا) خواندیم كه وى در ضمن خاطراتش از جلسه‌اى كه با امیر بندر بن سلطان بن عبدالعزیز سفیر عربستان سعودى در یكى از قهوه‌خانه‌هاى واشنگتن داشته سخن مى‌گوید. براساس آنچه در كتاب آمده ویلیام كیسى و بندر بن سلطان در آن جلسه به این نتیجه مى‌رسند كه من عنصرى ناخوشایند براى سیاست امریكا هستم و باید ازدست من خلاص شوند. امیر بندر بن سلطان چكى به مبلغ سه میلیون دلار جهت مخارج ترور من به سازمان سیا تحویل مى‌دهد. زیرا بنابر آنچه در این كتاب آمده، كنگره امریكا با هزینه شدن مخارج چنین عملیاتى از بودجه كنگره امریكا موافقت نمى‌كرد. سازمان سیا براى انجام این عملیات یكى از مأموران سازمان اطلاعاتى انگلستان را به لبنان اعزام مى‌كند و او نیز با اجیر كردن عده‌اى مزدور در اطلاعات ارتش لبنان -كه در آن زمان تحت ریاست سرهنگ سیمون قسیس بود - و نیز به كارگیرى مردان و زنانى - غالباً از منطقه "مشغره" در بقاع غربى- شبكه ترور را سازماندهى و مدت یك سال كامل براى تكمیل برنامه‌اشان برنامه‌ریزى كردند. آنان اتومبیل مرگ را كه انباشته از مواد منفجره بود به نزدیك منزلم در منطقه بئر العبد منتقل كردند تا مرا ترور كنند. براساس برنامه آنان من مى‌بایست در لحظه انفجار اتومبیل به محل توقف آن رسیده باشم. اما الطاف خداى بزرگ سبب ناكامى عملیات كینه‌توزانه‌اشان شد. شكست این عملیات از آن‌رو بود كه من پس از اتمام نمازجمعه در حالى كه خسته بودم آماده بازگشت بودم كه زنى مومن از آشنایان نزد من آمد. او پس از خروج از مسجد استخاره كرده بود كه براى مشورت و صحبت درباره برخى مسایل شرعى و مشاكل شخص‌اش نزد من بیاید. از قضا نتیجه استخاره‌اش هم خوب بود. ابتدا به خاطر خستگى ناشى از 5 ساعت فعالیت حال شنیدن حرف‌هایش را نداشتم و از او خواستم به منزلم بیاید. اما او اصرارى فوق‌العاده داشت كه همان جا حرف‌هایش را با من در میان بگذارد. ناچار پذیرفتم و او هم حرف‌هایش را زد. نمى‌دانستم كه این مشیت الاهى است. اتفاقاً در همین لحاظات اتومبیلى شبیه اتومبیل ما به نزدیكى منزل ما رسید. هدایت كنندگان عملیات كه گمان مى‌كردند اتومبیل ما به محل مورد نظر‌شان رسیده است، دگمه را فشار دادند و اتومبیل كار گذاشته را منفجر كردند. در زمان انفجار من در مسجد بودم و به صحبت‌هاى آن زن گوش مى‌كردم. اگر آن زن مرا معطل نكرده بود در زمان انفجار در همان مكان مى‌بودم. جالب توجه است كه برخى رادیوهاى محلى لبنان پنج دقیقه پس از عملیات اعلام كردند كه فضل‌الله در این انفجار نابوده شده است و این نشان مى‌دهد كه براى ترور من علاوه بر برنامه‌ریزى امنیتى، برنامه‌ریزى تبلیغاتى هم شده بود.\nفضل الله درباره برنامه‌ریزى تبلیغاتى این حادثه مى گوید:\nآن روز ملاحظه كردم كه گروهى از نمایندگان رسانه‌هاى تبلیغاتى غربى و محلى از من تقاضاى ایراد سخن -هرچه كه باشد- مى كنند. حتى تلویزیون فرانسه قبل از این حادثه از من تقاضا كرد حتى به مدت یك دقیقه هم كه شده سخنى بگویم.\nاین رسانه‌ها لحظه به لحظه در داخل مسجد مرا همراهمى كردند و از من تصویر مى‌گرفتند. گو این كه این رسانه‌ها با گرفتن فیلم و تصویر از خطبه‌ام در نماز جمعه بعداً به مخاطبان خود بگویند كه این آخرین فیلم و عكس از فلانى است. زیرا برنامه آنان بسیار دقیق طرح‌ریزى شده بود. اما این برنامه ناكام ماند. البته صدها شهید و زخمى برجاى گذاشت. شمار شهیدان این انفجار -كه زن و مرد و كودك و نوجوان و پیر در آن به چشم مى خورد- به بیش از هشتاد تن رسید. برخى كودكان در شكم مادران و برخى بر روى دستان مادران خود به شهادت رسیدند. این حادثه حدود دویست زخمى بر جاى گذاشت كه برخى از آنان دچار نقص عضو شدند. منطقه محل انفجار منطقه تنگ و شلوغ و زمان انفجار هنگام بازگشت كارگران به خانه‌هایشان بود.\nدر خاطرات ویلیام كیسى آمده است كه امیر بندر بن سلطان -سفیر عربستان سعودى در واشنگتن- با شنیدن خبر ناكامى ترور من دچار دل‌پیچه شد، اما براى كاستن از تاثیر این مساله بر خود به اربابش رییس سازمان سیا مىگوید كه به من (فضل‌الله) و هوادارانم در حاشیه جنوبى شهر بیروت در مقابل سكوتم از دعوت به انتقام‌گیرى از امریكا یك میلیون دلار كمك مالى و دارو و… داده است. ویلیام كیسى در پاسخ مى‌گوید: در این صورت مبلغ رشوه از هزینه عملیات ترور كمتر است! من در همان زمان اعلام كردم كسى در روى زمین و هر مقام اطلاعاتى‌اى كه مى‌تواند ثابت كند من یك ریال از هر مقام دولتى یا غیر دولتى گرفته‌ام سندش را رو كند.\nدر آن هنگام متوجه شدم كه امیر بندر بن سلطان –در صورت صحت این روایت كه وسایل تبلیغاتى سعودى انكارش كردند- دروغ‌گویى را هم خوب بلد نیست. زیرا ادعا كرده كه به هواخواهانم در ناحیه جنوبى بیروت كمك‌هاى مالى و… نموده است. من مطئنم كه او به هیچ یك از هواخواهان نزدیك یا دور من و حتى به بازماندگان و آسیب‌دیدگان انفجار هیچ گونه كمكى نكرده است.\nفضل الله درباره اهداف و پیامدهاى این انفجار مى گوید: تصور مى‌كنم كه این انفجار كه هدف آن ترور من بود پاسخى به انفجار مقر نیروهاى امریكایى در فرودگاه بیروت بود. اما امریكایى‌ها ناكام ماندند و پیامدهاى آن نیز به زیان سیاست امریكا در لبنان تمام شد. این انفجار در خود امریكا نیز بازتاب یافت و پس از آن كه روزنامه واشنگتن پست برخى اطلاعاتش را درباره این انفجار و عوامل پشت پرده آن منتشر كرد رییس جمهور امریكا رونالد ریگان وادار شد تا علناً اعلام كند كه دستور ترور مرا صادر نكرده و امریكا در این عملیات مشاركت نداشته است.\nهرگاه به یاد این عملیات شیطانى مى‌افتم به این مساله مى‌اندیشم كه امریكا كه همه مخالفان خود را به تروریست بودن متهم مى كند چگونه با عملیاتى امنیتى -تروریستى حدود دویست و هشتاد تن از كارگران و دیگر مردم بى‌گناه را یكجا درو مى‌كند.\nدر این عملیات حتى برخى جنین‌ها در شكم مادرانشان متلاشى شدند. معتقدم كه وحشى‌گرى امریكا در مسایل امنیتى هیچ مرزى ندارد و این دولت هرجا كه پاى منافقش در میان باشد هر كارى را مجاز مى‌شمرد. از همان زمان و البته پیش از آن هیچ احترامى به مواعظ امریكا درباره حقوق بشر ومحكومیت تروریسم و دفاع از آزادى قایل نبوده و نیستم.\nبرچسب ها: زندگى نامه، آیت الله العظمى سید محمد حسین فضل الله، سید ابوالقاسم خویى، سید محمود شاهرودى، تألیفات، سید محسن حكیم، شیخ حسین حلّى،\n[ شنبه 24 تیر 1391 ] [ 12:22 ق.ظ ] [ ] [ نظرات ]


تبعید آرمان ها به قاب های طلاکوب | پايگاه خبري و تحليلي 55 آنلاین\nشناسه خبر: 141860 سرویس: سیاست ، فرهنگ و میراث فرهنگی شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۷, ۴۱ : ۱۹ : ۰۰\nزندگی خاص و پرزرق و برق شماری از مسوولان گاه از پرده بیرون می افتد و مسابقه نمایش ثروت و رفاه هم مدت ها است به راه افتاده و هر روز ابعادی تازه می یابد. بخش مهمی از دلایل این لوکس گرایی در شکاف میان آرمان های چهل سال پیش و اهداف و واقعیات اکنون قابل جست وجو است.\nابعادی که این روزها از زندگی برخی مسوولان و بستگان آنان به بیرون می تراود دقیقا عکس آن چیزی که است که به عنوان ارزش های انقلابی و مبتنی بر شاخص های مدنظر نظام سیاسی تبلیغ و ترویج شده است. همین موضوع سبب بروز احساسات و واکنش هایی منفی از جنس خشم، نفرت، حسرت یا احساس غبن، سرخوردگی و ناامیدی شده و قطره قطره بر نارضایتی های موجود می افزاید.\n** وقتی دوگانه های تجویزی در هم می ریزد\nرسانه‌ای شدن زندگی و مراسم خصوصی گروهی از مسوولان و بستگان متعدد آنان و زیر ذره بین رفتن مایملک و خط و ربطها و آمد و شدهای آنان منجر به تغییر گمانه هایی شده که زمانی نه چندان نزدیک و نه دور، بعید یا به عبارتی تابو محسوب می شد.\nسال‌ها است که صدا و سیما و سایر تریبون‌های رسمی نظام سیاسی، در دوگانه‌های خوب و بد مطلق خود، حجاب، سادگی، ساده‌زیستی، متانت و متمول نبودن را در یک سو و گرایش به مد و لباس، زندگی تجملاتی، نمایش ثروت، مزون، افتتاحیه لاکچری، برند، ریخت و پاش و مانند آن را در سوی دیگر قرار می‌دهند اما اکنون با چهره هایی مواجهیم که به عنوان مثال می‌خواهند با حجاب شیک باشند. این گونه دوگانه‌های تجویزی به هم می ریزد و زیبایی، برندپوشی، ثروت، فخرفروشی و زندگی تجملاتی با نوعی حجاب آمیخته و به نمایش درمی آید. اما این همه ماجرا نیست. نکته مهم تر اینکه بروز چنین رفتارهایی میان پیرامونیان قدرت بسیار به چشم می آید.\nجای تعجب ندارد که انتشار تصاویر مراسمات آنچنانی و حضور این قبیل افراد در مکان های خاص و بسیار لوکس واکنش‌های منفی متعددی را به دنبال آورد و افکار عمومی و رسانه‌های جمعی موجی از خشم، حسرت و کینه را به نمایش گذارد. صرف نظر از اینکه منابع لوکس گرایی از کجا آمده باید دقت داشت که بخش مهمی از اعتراض ها معطوف به ثروت، زیبایی یا خوش‌پوشی آنان نیست بلکه اعتراض به نمایش سبک زندگی اسلامی- لاکچری با اسانسی از زیبایی و شیک پوشی از سوی وابستگان به مسوولان جمهوری اسلامی است. آن‌ها احساس می‌کنند آنچه که سال‌ها به عنوان «منکر» از آن نهی شده‌اند و البته به دلیل اوضاع بد اقتصادی حتی در صورت تمایل فرد امکان تحقق آن وجود ندارد، حالا از سوی ناهی منکر با ولع تمام استفاده شده و حتی به نمایش در می‌آید. اما چرا چنین شد؟ چرا در چهل سالگی انقلاب اسلامی با پدیده هایی از این دست مواجه هستیم؟\n** قصه ای که از آرمان ها آغاز شد\nدوره انقلاب، دوره شور جمعی است. آرمان‌های بزرگ نیروهای اجتماعی را گرد هم می‌آورد و به آن‌ها انگیزه خروش و اعتراض می دهد. همچنین به آن‌ها هویت می‌دهد تا زیر پرچمی واحد و به صورت یکپارچه حرکت کنند.\nمی گویند دوره انقلاب دوره «دین لحظه به لحظه» است. افراد در هر لحظه از زندگی روزمره خود با نگاه به آرمان‌های انقلاب عمل و زندگی روزمره خود را وقف اهداف جمعی می‌کنند. انقلاب اسلامی ایران نمود بارز چنین شور و اشتیاقی است که نیروهای اجتماعی با آرمان‌های بزرگی همچون عدالت، آزادی، استقلال و تحقق جمهوری اسلامی پا به میدان گذاشتند و در دوره هشت سال دفاع مقدس با ایثار و فداکاری زندگی روزمره خود را وقف این آرمان‌ها کردند. نیروی این آرمان‌ها و اهداف به قدری زیاد بود که افراد به شوق خدمت از جان خود می‌گذشتند، خانواده خود را ترک می گفتند یا از دریافت حقوق امتناع می‌کردند.\n** دوره استقرار، تبدیل آرمان‌ها به اهداف سیاستی\nشور و هیجان انقلابی به دوره انقلاب تعلق دارد و بسیاری می گویند قابل تداوم در دوره‌های بعد نیست. زندگی روزمره توان حمل دین لحظه به لحظه را به مدت طولانی ندارد. شاید استقرار نظام سیاسی بر پایه آرمان‌های بلند انجام شود اما بعد از دوره استقرار به مکانیزم‌های حکومتی دیگری برای مدیریت جامعه نیاز دارد.\nهر نظام سیاسی بعد از دوره استقرار که بر پایه آرمان‌های بلند صورت می گیرد، وارد دوره ثبات می‌شود. دوره ثبات دوره سیاستگذاری و اتخاذ تصمیمات کلان کشوری بر پایه واقعیت‌های جهان است. لاجرم باید به نظام روابط بین‌الملل، محدودیت‌های محیط زیستی، الزامات اقلیم، واقعیت‌های نظام اجتماعی و اقتصادی، فضای فرهنگی کشور و مانند آن تن در داد.\nاینجا است که با تدبیر و پختگی نظام سیاسی «آرمان‌ها» بعد از عبور از فیلتر محدودیت‌های جهان واقع به ظرف کوچک اما قابل تحقق «اهداف» تبدیل می‌شوند. هدف برخلاف آرمان چیزی است که واقعی و امکان‌پذیر باشد، محدودیت‌ها و ظرفیت‌های موجود را در نظر گرفته باشد، به نیازهای جامعه هدف پاسخ گوید و سنجش‌پذیر و قابل برنامه‌ریزی باشد. در کنار همه این‌ها آنچه که اهداف را تحقق پذیر می‌کند آن است که مانند آرمان‌ها، مورد وفاق جامعه باشد و نیروهای متنوع سیاسی و اجتماعی بر سر آن به اجماع رسیده باشند.\nاگر نظام سیاسی در تعیین اهداف بیش از توجه به واقعیت‌های جامعه، ارزش‌های آرمانی را لحاظ کند، به مرور شاهد شکاف بین اهداف نظام سیاسی و نیازها و مطالبات جامعه خواهیم بود.\n** سبک زندگی آرمانی شده یا زندگی روزمره؟\nنظام سیاسی طی سال‌های گذشته نشان داده برای سبک زندگی شهروندان اهمیت زیادی قائل است و با اختصاص بودجه ای قابل توجه از طریق ارگان‌های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به آن می‌پردازد. گفتمان غالب بر نظام سیاسی، سبک زندگی آرمانی‌شده‌ای را ارائه می‌دهد که در آن از شهروندان خواسته می‌شود «آنچه خوبان همه دارند، یکجا» داشته باشند.\nنمونه این «آرمانی‌شدگی» را می‌توان در اسناد بالادستی حوزه‌های فرهنگ مشاهده کرد. برای مثال سند تحول بنیادین آموزش و پرورش که سرلوحه عمل بزرگترین و عمومی‌ترین نهاد آموزش کشور است، تربیت انسانی با ویژگی‌های زیر را به عنوان هدف نظام آموزشی عنوان می‌کند: «انسانی موحد و مومن و معتقد به معاد و آشنا و متعهد به مسئولیت‌ها و وظایف در برابر خدا، خود، دیگران و طبیعت، حقیقت‌جو و عاقل، عدالت‌خواه و صلح‌جو، ظلم‌ستیز، جهادگر، شجاع و ایثارگر و وطن‌دوست، مهرورز، جمع‌گرا و جهانی‌اندیش، ولایت‌مدار و منتظر و تلاشگر در جهت تحقق حکومت عدل جهانی، با اراده و امیدوار، خودباور و دارای عزت نفس، امانتدار، دانا و توانا، پاکدامن و با حیاء، انتخابگر و آزادمنش، متعلق به اخلاق اسلامی، خلاق و کارآفرین و مقتصد و ماهر، سالم و بانشاط، قانون‌مدار و نظم‌پذیر و آماده ورود به زندگی شایسته فردی، خانوادگی و اجتماعی براساس نظام معیار اسلامی.»\nبه نظر می‌رسد سبک زندگی‌ای که در پس این تربیت قرار دارد، بیش از آنکه متناسب با تحولات و نیازهای جامعه هدف باشد، دل در گرو آرمان‌های انقلابی دارد. در این هدف‌گذاری جریان‌های اجتماعی و فرهنگی بین‌المللی، تحولات ارزش‌ها و نگرش‌ها، سبک زندگی مورد پسند نسل جدید، تحولات نسلی و مانند آن لحاظ نشده‌است. طبیعی است که زندگی روزمره مردم کشش این حجم از آرمان‌گرایی در عرصه سبک زندگی را نداشته‌باشد. از طرفی این سبک زندگی آرمانی شده لزوماً مطلوب کل شهروندان نیست. به عبارتی بین سبک زندگی دلخواه جامعه و سبک زندگی ارائه شده از سوی نظام سیاسی کم یا بیش فاصله معناداری وجود دارد.\n** نمایش شکاف بین آرمان و واقعیت در بالاترین سطح\nآنچه بیش از همه آرمانی بودن سبک زندگی مورد تایید نظام سیاسی را نشان می‌دهد این است که نسل جدید خانواده‌هایی که خود مولد این گفتمان و حامل آن هستند نیز توانایی اجرای تام و تمام آن را ندارند. در این میان بسیاری با خشم و نفرت به سرزنش پیرامونیان رفاه مند و لوکس گرای قدرت می‌پردازند که «رطب خورده منع رطب کی کند» اما این یک صورت‌بندی نادرست از مساله است. چه بسا اهداف تعیین شده چنان آرمانی، غیرواقعی و دور از الزامات جهان واقع است که به صورت بنیادی امکان تحقق آن وجود ندارد.\nحتی با فرض سلامت اقتصادی مسوولان، شکاف بین مطالبات و نیازهای مردم و سبک‌زندگی آرمانی نظام سیاسی به قدری زیاد شده‌است که دامن خانواده‌های نزدیک به نظام سیاسی را نیز گرفته‌است. خانواده‌هایی که نسل اول آن‌ها با دین لحظه به لحظه زندگی کرده‌اند اما خود دچار تحولات نسلی شده و نسل دومشان سبک زندگی دیگری را انتخاب می‌کنند. آنان متعلق به نسلی هستند که اگر حجاب را انتخاب کند، آن را شیک و رنگی و جذاب می‌خواهد! این سبک زندگی انتخاب میلیون‌ها جوان ایرانی است که به دلیل نداشتن سرمایه مالی و غیرمالی امکان زیست مطلوب خود را ندارند.\nاز سوی دیگر باید پرسید آیا سیاست‌گذاری فرهنگی و تعیین اهداف نظام سیاسی بدون توجه به الزامات جهان واقع (از جمله مطالبات جامعه هدف) امکان پذیر است؟ به نظر می‌رسد نگاه آرمانی و غیرواقعی به مسائل سیاستی، نه تنها کمکی به تحقق آرمان‌ها در جامعه نمی‌کند، بلکه کژکارکردهای بیشتری را نیز به دنبال می‌آورد.\nاشرافی گریکاخ نشینیزندگی مسئولانبرنامه مسئولین\nکاخ نیاوران یا قصر فقرا!