سیره امام على علیه السلام و تساهل و تسامح - حسین عبدالمحمدى\nامامت پژوهی مقالات سیره امام على علیه السلام و تساهل و تسامح - حسین عبدالمحمدى\nیکشنبه, 20 ارديبهشت 1394 ساعت 08:00\nتساهل و تلورانس در فرهنگ غرب داراى مبانى و فرایند تاریخى خاصى است که با آنچه در فرهنگ اسلامى تحت این عنوان مطرح شده تفاوت ماهوى دارد. در مکاتب گوناگون سخن از تساهل و عدم تساهل مطلق نیست. در هیچ مکتبى سازش و تحمّل رفتار مخالف و یا نابردبارى در برابر آن به طور مطلق تجویز نشده است بلکه بحث از تساهل و عدم تساهل نسبى است. بنابراین مهم تبیین موارد تساهل و عدم تساهل در مکاتب مختلف است. از آن جا که سیره على(علیه السلام) تجسّم عینى اسلام است، براى راه یابى به موارد تساهل و عدم تساهل در مکتب اسلام مى توان سیره آن حضرت(علیه السلام) را مورد توجه قرار داد.\nنبشتار حاضر با این هدف به سیره على(علیه السلام) نگریسته و اجمالاً روشن کرده است که امام على(علیه السلام) با تمام وجود به اصول اساسى دین پاى بند بود و مداهنه و سازش درباره آن ها را روا نمى دانستند و در برابر ناقضان حدود الهى، تهدیدکنندگان عدالت اجتماعى و توطئه گران براندازى نظام دینى سخت نامتساهل بودند. در عین حال، در مورد حقوق شخصى و مناظرات علمى بسیار با سعه صدر و متساهل بودند. در این خصوص، نمونه هایى از سیره آن بزرگوار ارائه شده است.\nواژه ها و اصطلاحات در هر فرهنگى معانى و خاستگاه ویژه خود را دارد و بدون توجّه به فرایند تاریخى و مبانى فکریى که در پیدایش آن ها مؤثر بوده است هرگز نمى توان درباره آن ها داورى کرد. این مطلب در مورد واضح ترین مفاهیم نیز صادق است؛ مثلاً، تعریف یک مسلمان از «خدا»، «انسان»، «دین» یا «اصلاح» غیر از تعریف یک مسیحى است.\nیکى از مسائلى که اکنون در عرصه فکر و اندیشه، با آن مواجهیم، همین مسأله است که افراد بدون ملاحظه پیشینه تاریخى و مبانى فکرى، برخى مفاهیم غربى را مطرح مى کنند و آگاهانه یا ناآگاهانه سعى مى کنند آن ها را منطبق با فرهنگ اسلام قلمداد نمایند؛ از جمله این مفاهیم واژه «تسامح و تساهل» است. برخى «تسامح و تساهل» را مادرِ تمدن ها و عامل دین دارى واقعى و اکسیرى معجزه آسا براى حلّ تضادهاى اجتماعى و سیاسى مى دانند. اینان اهل تساهل بودن را از افتخارات خویش مى شمارند. برخى دیگر آن را آفت دین و مخالف کتاب و سنّت و ابزارى در دست مخالفان براى تقدّس زدایى از فرهنگ اسلام مى دانند.\nالبته اگر این مفهوم، که از فرهنگ غرب واردادبیات ماشده است، به صورت علمى تبیین گردد ومبانى فکرى و پیش فرض هاى آن از منظر اسلام نقد و بررسى شود، به یقین، در بین دین باوران اختلاف فاحشى نخواهد بود. بسیارى از اختلافات موجود از خلط مباحث و عدم توجه به مبانى و پیشینه این مفهوم ناشى مى شود.\nبه تعبیر امیرالمؤمنین(علیه السلام)، «اگر باطل از حق کاملاً جدا مى گردید، بر آنان که پى جوى حقیقتند پوشیده نمى ماند و چنانچه حق از باطل خالص مى شد، زبان معاندان ازآن قطع مى گردید. ولى قسمتى از حق و قسمتى از باطل را مى گیرند و به هم مى آمیزند. این جاست که شیطان بر دوستان خود چیره مى شود و تنها آنان که مورد رحمت خدا بوده اند، نجات مى یابند.»\nموضوع تسامح و تساهل:\nتسامح و تساهل داراى مفهومى گسترده است که با ابعادى گوناگون در زندگى دو فرد،دوخانواده، دوقبیلهوحتى رابطه دولت با ملت و دولت ها با هم مطرح مى شود.\nاجمال مطلب این که انسان در زندگى اجتماعى، وقتى با دیگران مواجه مى شود، اگر رفتار و گفتار آنان را مطابق اندیشه ومرام خود بیابد مشکل خاصى پیش نمى آید و این هماهنگى موجب تقویت پیوند و ارتباط بین آن ها خواهد شد. اما اگر گفتار و رفتار آنان را مخالف مشى و رفتار خود بیابد، چگونه رفتارى شایسته مقام او خواهد بود؟ در این جا، سه فرض متصور است: یا باید تحمل کند و خون سرد باشد و حساسیتى نشان ندهد. یا باید به طور کلى، نسبت به آن نامتساهل باشد و در هیچ موردى سازش نکند و یا باید در برخى موارد، نامتساهل و خشن باشد و در مواردى دیگر بردبار و متساهل.\nبدون تردید، فرض نخست که انسان در مقابل رفتار و کردار مخالف همواره تسلیم باشد و از منافع خود چشم پوشى کند هر چند به قیمت از دست رفتن گران بهاترین چیزهاى او باشد، با هیچ منطقى سازگار نیست؛ زیرا این بدترین نوع زبونى و فرومایگى است و اگر این روحیه در خانواده یا ملّتى به صورت فرهنگ درآید، قطعاً مورد تهاجم افراد سودجو و ملت هاى منفعت طلب قرار مى گیرد. فرض دوم یعنى این که در برابر دیگران در همه موارد نابردبار و نامتساهل بودن نیز مردود است؛ زیرا مانع سامان یافتن زندگى اجتماعى است و مشکلات عدیده اى به همراه خواهد داشت.\nبنابراین، سخن از تساهل مطلق و عدم تساهل مطلق نیست، بلکه سخن از تساهل و عدم تساهل نسبى است.\nتفاوت دیدگاه اسلام با لیبرالیسم:\nاختلاف دیدگاه اسلام با لیبرالیسم در موارد تساهل و خشونت است. از آن جا که لیبرال ها براى عقاید و ارزش هاى معنوى هیچ اهمیتى در جغرافیاى فرهنگ و معرفت قایل نیستند و هویت آدمى را به امیال او مى دانند، نه عقایدش؛ مثلت سود، لذّت و امنیت را جایگزین حقیقت، اخلاق و عدالت کرده اند. از این رو، نسبت به ارزش هاى معنوى و عقاید اهل تساهل و نسبت به منافع مادى، نامتساهل اند و در این مورد، هرگونه خشونتى را مجاز مى دانند. به عنوان نمونه، کسى که امنیت یا بهداشت جامعه را تهدید کند، لیبرال ها سخت ترین مجازات را در حق او روا مى دانند؛ زیرا امنیت و بهداشت را از امور حقیقى و واقعى مى دانند که در کام یابى دنیوى آنان مؤثر است. اما نسبت به کسى که با ابتذال و ترویج مفاسد، اخلاق و معنویت جامعه را به انحطاط سوق دهد، با مسامحه برخورد مى کنند؛ زیرا این امور را اعتبارى و غیرواقعى مى پندارند. آنان این امور را از مسائل شخصى مى دانند و خارج از قلمرو اختیارات حکومت قلمداد مى کنند. اما مکتب اسلام، که ارزش انسان را مدیون عقل و اعتقادات او مى داند و با معیار حقیقت و عدالت به همه چیز مى نگرد، سود و لذت و امنیت را نیز در پرتو آن ها جست و جو مى کند و نسبت به مسائل معنوى و اخلاقى، بیش از منافع مادّى حساس است.\nبنابراین، همان گونه که نسبت به اخلال گران حیات مادّى نامتساهل است، نسبت به تهدیدگنندگان حیات معنوى جامعه نیز حساس و نابردبار مى باشد. اساساً از نظر اسلام، آنچه ارزش ذاتى دارد، حیات معنوى است و دفاع از آن، بیش از دفاع از حیات مادى از نظر اسلام، اهمیت دارد. و مشروعیت دفاع، بیش از آن که به دلیل منافع مادى باشد، به سبب دفاع از دین و ارزش هاى دینى است؛ چنان که خداوند متعال درباره حکم دفاع مى فرماید: «اگر خدا بعضى از مردم را به بعض دیگر دفع نمى کرد، دیرها و کلیساها و کنشت ها و مسجدها، که نام خدا در آن بسیار یاد مى شود، ویران مى گردید.»(حج:40)\nخداوند نفرمود اگر قانون دفاع نبود، شهرهاى شما ویران و تعداد شما کاسته مى شد، بلکه فرمود: اگر قانون دفاع نبود، مراکزى، که نام خدا در آن جا برده مى شد، ویران مى گشت.\nعلاّمه طباطبائى(رحمه الله) در تفسیر آیه مذکور، مى فرماید: «این آیه در مقام تعلیل، نسبت به تشریع قتال و جهاد قرار دارد و حاصلش این است که تشریع قتال به منظور حفظ مجتمع دینى از شرّ دشمنان دینى است که مى خواهند نور خدا را خاموش کنند؛ زیرا اگر جهاد نباشد، همه معابد دینى و شعایر الهى ویران گشته، عبادات و مناسک از میان مى رود... و اگر تنها «معابد» را نام برده، با این که اگر این دفاع نباشد اصل دین باقى نمى ماند تا چه رسد به معابد آن، بدین جهت است که معابد مظاهر دین و شعایر و نشانه هاى دین است که مردم به وسیله آن به یاد دین مى افتند و در آن ها نشسته، احکام دین را مى آموزند و صورت دین را در اذهان مردم حفظ مى کنند.»\nدر منطق دین باوران ارزش دین به مراتب، بالاتر از جان و مال است و در صورتى که دین به خطر بیفتد، همه آن ها باید فداى دین شوند. على(علیه السلام) در این باره فرمودند: «آن گاه که حادثه اى پیش آمد، اموالتان را سپر جانتان قرار دهید و در حفظ جانتان بکوشید. اما اگر حادثه اى پیش آمد که دینتان در معرض خطر قرار گرفت، جانتان را فداى دینتان سازید که آن کس که دینش از بین برود، نابود است و غارت زده کسى است که دینش به غارت برود.»\nو از وظایف مهم حکومت اسلامى، حفظ دین و شعایر دینى است؛ چنان که(علیه السلام) فرمودند: «خدایا، تو مى دانى که حکومت را براى سلطنت کردن یا کام یابى از دنیا نمى خواهم، بلکه براى احیاى نشانه هاى دینت مى خواهم.»\nامام على(علیه السلام)؛ تجسّم حقیقت اسلام:\nیکى از راه هاى دست یابى به دیدگاه اسلام در زمینه هاى مختلف بررسى سیره اهل بیت(علیهم السلام) است. زیرا اهل بیت(علیهم السلام) تعیّن عینى اسلام هستند.\nامام على(علیه السلام) نیزمصداق عینى اسلام و قول و فعل او جلوه معارف و احکام الهى است. و براى همه کسانى که در جستار راه کمال هستند، الگو و اسوه اى نیکوست.\nاو قرآن ناطق است و کتاب خدا قرآن صامت. از این رو، آن گاه که معاویه به پیشنهاد عمرو عاص دستور داد که قرآن ها را بر سرنیزه کنند و خواست افراد خام و ساده لوح رابفریبد، على(علیه السلام) فرمود: «قرآن ناطق منم.»\nپیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) به بیان هاى گوناگون، از جایگاه رفیع علمى و معنوى على(علیه السلام) خبر داده، تا جایى که او را محور حق معرفى نموده است: «علىٌ مَعَ الحقُ و الحقُّ معَ على یَدوُرُ مَعَهُ حیثما دار»؛ على با حق معیت دارد و حق با على، و حق چونان پروانه بر گرد شمع وجودش مى چرخد. روایات فراوان دیگرى نیز به همین مضمون در کتب روایى شیعه و سنّى آمده است که همگى ما را به یک حقیقت رهنمون مى شود و آن این که بین حق و على(علیه السلام) تطابق و توزان وجود دارد و وجه این توازن چیزى جز تعیّن و تقرّر حقیقت اسلام در على(علیه السلام) نیست.\nجایگاه بلند على(علیه السلام) را از آیه شریفه تطهیر باید جستوجو کرد که بر این اساس، به اتّفاق شیعه و سنّى، على(علیه السلام) جزو اهل بیت(علیهم السلام) است که خداوند متعال رجس و پلیدى را از آنان دور ساخته و عصمتشان را تأیید کرده است. بدین روى، این مقال درصدد بررسى و کالبدشکافى مفهوم «تساهل و تسامح» در سیره امیرالمؤمنین على(علیه السلام) است.\nتساهل و عدم تساهل درسیره على(علیه السلام):\nدر یک بیان کلّى، مى توان گفت: على(علیه السلام) در مسائل مربوط به حقوق شخصى خودش، بسیار متساهل بود و هرگز به خاطر منافع شخصى با کسى دشمنى نکرد، اما در جایى که حقوق مردم و یا حدود الهى و اصول اسلامى مورد تعرّض قرار مى گرفت، بسیار نامتساهل بود. او مظهررحمت وغضب خدابود؛ در مواردى، مهربان و اهل گذشت و در مواردى، بسیار خشن و نابردبار؛ از سویى، اشک یتیمى دل او را مى لرزاند و از سوى دیگر، وقتى درمقابل دشمنان خداواسلام قرار مى گرفت، تا جان آن ها را نمى ستاند آرام نمى نشست.\nجرج جرداق مسیحى در کتاب خود، مى نویسد: «آیا فرمانروا و حاکمى را دیده اید که بگوید من باید به گرسنگى بسازم؛ چون در ناحیه دوردست مرزهاى کشورم، گرسنگانى وجود دارند؟ آیا امیرى را سراغ دارید که دورترین افراد سر حدّ کشورش را مدّ نظر داشته باشد؟ و اگر نمى تواند همه آن ها را سیر کند، خود نیز گرسنه بماند و حتى از فرزندان و اصحاب خود بخواهد که آن ها هم گرسنه بمانند و غذایى سیر نخورند؟\nآیا سلطانى را مى شناسید که به نفس خود زنهار بدهد که مبادا نان سیر بخورد، چون در کشورش گرسنگانى هستند؟ آیا حکم رانى را سراغ دارید که از پوشیدن لباس نرم خوددارى کند، زیرا که در گوشه و کنار کشور، کسانى هستند که لباس زبر به تن دارند؟ و بیم داشته باشد از این که درهمى پس انداز کند، چون در بین مردم، تهى دستان یا حاجتمندان وجود دارند؟... خود او مى فرماید: آیا من قانع باشم که مرا امیرالمؤمنین بنامند و با آن ها در ناملایمات روزگار و رنج بسیار سهیم و شریک نباشم؟ و سوگند به خدا که اگر هفت اقلیم و آنچه را در زیر این افلاک هست به من بدهند که از دهان مور ضعیفى پوست جوى را بگیرم وحق اوراسلب کنم،این کاررا نخواهم کرد.»\nعلى(علیه السلام) که این چنین نسبت به بندگان خدا مهربان است، وقتى در برابر کسانى قرار مى گیرد که حدّى از حدود الهى را نقض کرده اند، بدون هیچ تأملى آنان را مجازات مى کند؛ دست سارق را قطع مى کند و زانى و زانیه محصنه را سنگ سار مى نماید و در برابر اخلال گران امنیت جامعه مى ایستد و هزاران نفر از آنان را به هلاکت مى رساند. اساساً انسان هاى هدف دار که درباره منفعت خود نمى اندیشند و در پى تحقق فکرى در اجتماع هستند، ممکن نیست که با همه مردم به یک گونه برخورد کنند.\nشهید مطهرى درباره این صفت على(علیه السلام) مى نویسد: «على از مردانى است که هم جاذبه دارد و هم دافعه. و جاذبه و دافعه او سخت نیرومند است... دوستانى دارد عجیب، تاریخى، فداکار، با گذشت، از عشق او همچون شعله هایى ازخرمن آتش، سوزان و پرفروغ اند؛ جان دادن در راه او را آرمان و افتخار مى شمارندو در دوستى او همه چیز را فراموش کرده اند... على به همین شدّت، دشمنانى سرسخت دارد؛ دشمنانى که از نام او به خود مى پیچیدند. على از صورت یک فرد بیرون است و به صورت یک مکتب موجوداست.»\nاز این رو،حضرت على(علیه السلام) در مواردى، بسیار متساهل و در مواردى شدیداً نامتساهل بودند. مهم این است که موارد تساهل و عدم تساهل در سیره حضرت(علیه السلام) تبیین شودو ملاک هاى آن ها مشخص گردد.\nانعطاف ناپذیرى در اصول:\nاصول اعتقادى و ارزش هاى اساسى در اسلام ارزش هایى ثابت و واقعى است؛ هرگز تابع خواست و سلیقه افراد نمى باشد تا بتوان درباره آن ها سازش یا تساهل کرد. (همان گونه که ضروریات علم هندسه و ریاضیات هرگز با خواست افراد گره نخورده و قابل مسامحه نیستند.)\nدر منطق اسلام، هدایت و ضلالت و حق و باطل یکسان نیست خداوند متعال مى فرماید:\nـ «بگو: پلید و پاک یکسان نیست، هر چند فراوانى پلیدتو رابه شگفت آورد.» (مائده: 100)\nـ «بگو: آیا کسانى که مى دانند با کسانى که نمى دانند یکسانند؟» (زمر: 9)\nـ «آیا کسى که مؤمن است هم چون کسى است که از فرمان ]خداى[ بیرون رفته؟ هرگز برابر نیستند.» (سجده: 18)\nاز افتخارات على(علیه السلام)، پاى بندى به اصول اساسى اسلام و عشق ورزیدن به آن هاست. مرورى اجمالى بر زندگى سراسر نورانى على(علیه السلام) این حقیقت را نشان مى دهد که اسلام از چنان عظمتى نزد آن حضرت(علیه السلام) برخوردار است که براى جان خویش و فرزندانش در برابر اسلام هیچ ارزشى قایل نمى باشد و هرگاه اسلام به خطر افتاده با جان خود از ناوک دشمنان استقبال کرده است. در این جا، تنها به یکى از بیانات على(علیه السلام) که نشان دهنده نگرش امام(علیه السلام) و دل سپردگى او به اسلام است اشاره مى کنیم:\n«آگاه باشید! اسلام آیینى است که خداوند براى خویشتن انتخاب نموده، آن را با علم خویش آماده ساخته (و سخت به آن اهتمام ورزیده)، بهترین مخلوقاتش (یعنى محمد(صلى الله علیه وآله) ) را براى تبلیغ آن برگزیده است، پایه هاى آن را بر محبت خویش قرار داده، ادیان و مذاهب را با عزّت و قدرت اسلام ضعیف نموده، مذاهب دیگر را با اعتلاى آن پایین قرار داده، با احترام و نفوذ آن دشمنانش را خوار گردانیده، با نصرت و یارى آن مخالفان سرسختش را مخذول کرده، با نیرومند ساختنش ارکان ضلالت را درهم کوبیده و تشنگان را از چشمه زلال آن سیراب ساخته است؛ (خداوند) اسلام را طورى قرار داد. که هرگز پیوندهایش شکسته نشود، حلقه هایش گسسته نگردد، اساس و ریشه اش ویرانى نپذیرد، در پایه هایش زوال راه نیابد، درخت وجودش کنده نشود، مدتش پایان نگیرد و قوانینش غبار و کهنگى به خود راه ندهد...\nبنابراین، اسلام... چراغى است که شعله هاى آن برافروخته شده، منار هدایتى است که مسافران راه حق با آن رهبرى مى شوند و پرچمى است که براى راه نمایى پویندگان (راه خدا) نصب گردیده است.\nاسلام در پیشگاه خداى متعال، داراى ارکانى مطمئن، بنایى بلند، دلیلى درخشنده، شعله اى روشنى بخش، برهانى نیرومند و مناره اى بلند پایه است که ستیز و معارضه با آن امکان پذیر نیست. پس آن را گرامى دارید، از آن تبعیت کنید، حق آن را ادا نمایید و آن را در جایگاه مناسب و شایسته خود قرار دهید و آن چنان که هست، آن را بپذیرید.»\nعلى(علیه السلام) به دلیل همین بینش و اعتقاد درباره اسلام، هرگز سازش درباره آن را جایز نمى داند و مبارزه با تهدیدکنندگان اسلام و حکومت دینى را لازم مى شمارد.\nیادآورى این نکته لازم است که نتیجه عشق به اسلام و یقین به درستى آن، ستیز با دیگران نیست. على(علیه السلام) در دوران حکومت خود، نسبت به پیروان سایر مکاتب و ادیان با بردبارى و مدارا رفتار مى کردند، حقوق آن ها در چارچوب مقررات اسلام رعایت مى شد و همواره باب گفتوگو و مناظره در مورد اساسى ترین اصول دین باز بود. مناظرات على(علیه السلام) با مخالفان اسلام گواه این است که آن بزرگوار در زمینه معرفت با سعه صدر با آنان برخورد مى کردند.\nاز نظر اسلام، مدارا با پیروان سایر مکاتب به معناى احترام به عقیده باطل و خرافى آن ها نیست؛ زیرا از نظر اسلام، این کار نوعى اغراى به جهل است که عقلاً و شرعاً ممنوع مى باشد. اگر عده اى گرفتار خرافه هستند، عقل و شرع آگاهى دادن به آن ها را لازم مى داند، نه آن که کارى کنیم که آن ها بیش تر در جهل غوطهور شوند. برخورد حضرت ابراهیم(علیه السلام) با بت هایى که مورد پرستش واحترام بت پرستان بود و هم چنین روش پیامبراکرم(صلى الله علیه وآله) درفتح مکّه با بت هایى که به کعبه آویزان بودند، قابل تأمل است.\nاستاد مصباح یزدى در این باره مى فرماید: «نظام ارزشى که امروزه در دنیا تعریف مى شود... تسامح و تساهل است که معناى آن این است که نسبت به کسانى که عقاید، اخلاق و رفتارشان مخالف ماست، احترام بگذاریم و عکس العمل تندى نشان ندهیم، چه این عقاید دینى باشد یا سیاسى و علمى. و تبلیغ مى کنند انسان سالم و با اخلاق و ارزشمند کسى است که دیگران را تحمل کند و به عقاید دیگران احترام بگذارد؛ اگر کسى بت پرست است در مقابل بت سجده مى کند... باید به عقیده او احترام بگذارند؛ همه باید تسامح و تساهل داشته باشند و عقاید افکار و رفتار دیگران را تحمل کنند.\nاما از نظر اسلام، ارزش این است که شما پایبند به اصول اسلامى باشید و به جاى احترام به بت و گاو، به خداوند احترام بگذارید.بگویید عقیده حق چیست، عقیده باطل کدام است، براى مردم دلیل بیاورید و آن ها را از کار زشت بازدارید. این منطق اسلامى و قرآنى است.»\nتساهل و حقوق شخصى:\nعلى(علیه السلام) در مواردى که رفتار و گفتار دیگران به گونه اى موجب تضییع حقوق شخصى آن حضرت (علیه السلام) بودوعفو و گذشت به معناى ظلم پذیرى و موجب تقویت فساد و تباهى متخلِّف تلقى نمى گردید، با تساهل و تسامح برخورد مى نمود.\nآیات و روایاتى نیز که به حلم، عفو، صفح، مدارا، رفق و رأفت سفارش مى کند، عمدتاً در همین جهت مى باشد؛ چه این که تساهل در حقوق اجتماعى و حدود الهى، نوعى از بین بردن قوانین و مقررات فردى و اجتماعى اسلام و مستلزم کمک به ظلم و فساد است که آیات فراوانى از آن نهى کرده است.\nدر این باره، فرمایش مرحوم علاّمه طباطبائى(رحمه الله) بسیار گویاست. وى در تفسیر آیه شریفه «خُذِ العَفْوَ و أمُرْ بِالْعُرفِ وَ اَعْرِض عنَ الْجاهلینَ» (اعراف: 199)، مى فرماید: «معناى این که فرمود: «بگیر عفو را»، این است که همواره بدى هاى اشخاصى را که به تو بدى مى کنند، بپوشان و از حقِ انتقام، که عقل اجتماعى براى بعضى بر بعضى دیگر تجویز مى کند، صرف نظر نما و هیچ وقت این رویه را ترک مکن. البته این چشم پوشى، نسبت به بدى هاى دیگران و تضییع حق شخصى است و اما مواردى که حق دیگران با اسائه به ایشان ضایع مى شود، عقل در آن جا عفو و اغماض را تجویز نمى کند؛ براى این که عفو در این گونه موارد، وادار کردن مردم به گناه است و مستلزم این است که حق مردم به نحو اشد، تضییع گردد... پس منظور از این که فرمود: «خُذالعفو» اغماض و ندیده گرفتن بدى هایى است که مربوط به شخص پیامبر(صلى الله علیه وآله) بوده و سیره آن حضرت(صلى الله علیه وآله) نیز همین بود که در تمام طول زندگى اش از احدى براى خود انتقام نگرفت.»\nهمچنین مرحوم علاّمه در تفسیر آیه شریفه «فَبما رَحْمَة مِنَ اللّهِ لِنْتَ لَهُم و لَوْ کُنْتَ فَظاً غلیظَ الْقَلب لانَفَضُّوا مِنْ حَولِک فاعْفُ عَنْهم و اسْتَغْفر لَهُم» (آل عمران: 159)، مى فرماید: «عفو و استغفار چنان مطلق نیست که حتى اگر فردى مرتکب قتل شد، او را هم ببخشاید و یا اگر زنا کرد، تنها برایش طلب مغفرت کند و حدّ شرعى را بر او جارى نسازد. چون اگر اطلاق تا این مقدار شمول داشته باشد، باعث لغو شدن تشریع مى گردد.»\nبرخى از مدعیان روشن فکرى به دلیل غفلت از این حقیقت و بدون تفکیک مسائل از همین آیات براى تساهل در مسائل فرهنگى، اجتماعى و سیاسى استفاده کرده اند.\nامیرالمؤمنین(علیه السلام) هرگز به دلیل منافع شخصى خودش با کسى، دشمنى نکردند و از کسى بدین سبب، انتقام نگرفتند. ایشان درباره ماجراى غصب خلافتش مى فرمایند: «به خدا سوگند، ابن ابى قحافه (ابوبکر) رداى خلافت را بر تن کرد، در حالى که به خوبى مى دانست که من براى پیشوایى مسلمانان همچون محور آسیا هستم. و هم چنین مى دانست که من به منزله کوه بلندى هستم که سیل دانش و فضیلت از دامنه ام سرازیر است و هیچ مرغ بلندپروازى را یاراى اوج گرفتن بر افکار و اندیشه هاى بلندم نیست... با این حال، از خلافت صرف نظر کردم ولباس خلافت را رها ساختمو دامن خود را ازآن درپیچیدم.»\nالبته این تدبیر على(علیه السلام) بر اساس مصالحى بود که در جاى خود، تبیین شده است. نکته قابل توجه در این زمینه، فرمایش حضرت(علیه السلام) در ماجراى بیعت باعثمان است که فرمودند: «به خدا سوگند، مادامى که کار مسلمانان رو به راه باشد و تنها بر من جور شده باشد، مخالفتى نخواهم کرد و هم چنان خاموش خواهم ماند. و این کار را به خاطر آن انجام مى دهم که اجر و پاداش برم و از زر و زیورهایى که شما به سوى آن مى دوید پارسایى ورزیده باشم.»\nهم چنین على(علیه السلام) با الهام از کلام خداوند، که مى فرماید: «ولْیَعْفُوا ولْیَصْـفحُوا اَلا تُحِبُّونَ اَنْ یَغْفِرَاللّهُ لکُمْ» (نور: 221)، درباره ابن ملجم مرادى مى فرمایند؛ «... اگر زنده بمانم، خودم ولّى خون خویشم و اگر بمیرم، مرگ میعاد و قرارگاه من است. اگر عفو کنم، عفو براى من، موجب تقرّب به خداست و براى شما نیکى و حسنه. بنابراین، عفو کنید. آیا دوست ندارید خدا شما را مشمول عفو و آمرزش خویش قرار دهد؟»\nآن بزرگوار، حلم و بردبارى نسبت به جاهلى را که از روى سفاهت و نادانى به انسان اهانت مى کند کارى شایسته مى دانند و در این باره مى فرماید: «انسان نادانى که از روى جهل با من روبه رو مى شود (بد مى گوید)، من کراهت دارم جواب او را بدهم؛ او به جهل خویش مى افزاید و من بر حلم خود؛مانندعودى که درآتش مى سوزد، ولى بوى خوشى از آن ساطع مى گردد.»\nآن حضرت دشمنى به خاطر چیزهاى دنیوى را مایه از بین رفتن دین و دنیاى انسان مى دانند: «کینه یکدیگر را در دل راه مدهید که هرگونه خیر و برکت را نابود مى کند.» از منظر ایشان، عفو و گذشت در حقوق شخصى شکرانه قدرت است: «هنگامى که بر دشمنت غلبه کردى، شکر قدرت را عفو او قرار ده.»\nقاطعیت در برابر ناقضان حدود الهى:\nپیش از ادامه سخن ذکر این نکته لازم است که اسلام حوزه خصوصى به معنایى که لیبرالیسم بدان معتقد است، قبول ندارد؛ چنین نیست که افراد در جامعه اسلامى با حاکمیت دینى، در رفتار فردى کاملاً آزاد باشند، بلکه موظفند قوانین و مقررات دینى را رعایت کنند.\nدر منظر لیبرالیسم، اگر فرد با پول خود شراب بخرد و بنوشد و یا با رضایت جنس مخالف زنا کند، مجازات نخواهد شد. اما از نظر اسلام، اگر این گونه اعمال علناً صورت گیرد، بر حاکم اسلامى لازم است که حدّ شرعى را درباره متخلفان اجرا کند تا از شیوع آن پیش گیرى نماید. مسلمانان نیز وظیفه دارند از وقوع این گونه اعمال زشت (با رعایت ضوابط امر به معروف و نهى از منکر) جلوگیرى کنند. این یک تکلیف است که انجام آن بر هر مسلمانى واجب است.\nسیره على(علیه السلام) به عنوان رئیس حکومت اسلامى، در این زمینه، قابل توجه است. ایشان همان گونه که برخورد با اخلال گران امنیت ملى، سیاسى و اجتماعى را لازم مى دانند، برخورد با افرادى را که معنویت جامعه را به مخاطره مى افکنند نیز واجب مى شمارند و جامعه بدون فساد و تباهى را براى رشد و تعالى افراد لازم مى دانند و این مهم بدون برخورد با اخلالگران فرهنگى و فکرى میسّر نمى گردد.\nعلامه طباطبایى(رحمه الله) مى فرماید: «مهم ترین هدفى که در تعالیم اسلام دنبال شده صلاح مجتمع و اصلاح عموم است؛ چون هر چند انسان ها فرد فردند، و هر فردى براى خود شخصیتى و خیر و شرّى دارد، ولیکن از نظر طبیعتى که همه انسان ها دارند یعنى طبیعت مدنیت، سعادت هرشخصى مبنى بر صلاح و اصلاح ظرف اجتماعى است که در آن زندگى مى کند، به طورى که در ظرف اجتماع فاسد که از هر سو فساد آن را محاصره کرده باشد رستگارى یک فرد و صالح شدن او بسیار دشوار است. به همین جهت اسلام در اصلاح اجتماع اهتمامى ورزیده که هیچ نظام غیراسلامى به پاى آن نمى رسد.»\nعلى(علیه السلام) درعصرپیامبر(صلى الله علیه وآله) فرهیخته ترین و اصول گراترین صحابى پیامبر(صلى الله علیه وآله) به شمار مى روند که نسبت به دین خدا و ارزش هاى انسانى، بسیار حساس بوده؛ هرگز نمى توانستند شاهد شکسته شدن حدود الهى باشند. از روزى که ایشان در کنار پیامبر(صلى الله علیه وآله) قرار گرفتند، به عنوان شجاع ترین و فداکارترین شخصیت مطرح شدند، به نحوى که هرگاه دشمنان اسلام براى آسیب زدن به امّت اسلام اجتماع مى کردند، شمشیر على(علیه السلام) بود که شرّ آنان را از مسلمانان دفع مى نمود و گرد غم از چهره پیامبر(صلى الله علیه وآله) مى زدود.\nحضور ایشان در جنگ بدر، احد، خیبر، خندق به اندازه نیمى از سپاه اسلام اثرگذار بود؛ کسى که براى رضاى خدا خشم مى گرفت و براى رضاى او رأفت نشان مى دهد. همواره نیز سربلند از معرکه بیرون مى آمد. از منظر على(علیه السلام)، تنها کسانى بر نابودى مشرکان توانایى دارند که جانشان کانون خشمى مقدس باشد: «کسى که سرنیزه خشم را به خاطر خدا تیز کند، بر کشتن سردمداران کفرتوانایى پیدا مى نماید.»\nمولا على(علیه السلام) و در دوران حاکمیتشان با تمام وجود در برپا ساختن حدود الهى تلاش کردند. ایشان مظهر غیرت دینى و خشم مقدّس بودند و کسانى را که نسبت به قوانین الهى و ارزش هاى انسانى حساسیت نشان نمى دادند مورد مذمّت قرار مى دادند: «مى بینید قوانین و پیمان هاى الهى شکسته شده است، اما به خشم نمى آیید، در حالى که اگر تعهدات پدرانتان نقض گردد ناراحت مى شوید!»\nهمچنین خطاب به آنان مى فرمایند: «شگفتا! به خدا که هماهنگى این مردم در باطل خویش و پراکندگى شما در حق خود، دل را مى میراند و اندوه را تازه مى گرداند. زشت باد روى شما و همواره قرین اندوه باشید که آماج تیر بلایید؛ بر شما غارت مى برند و ننگى ندارید، با شما پیکارمى کنند وبه جنگى دست نمى گشایید، خدا را نافرمانى مى کنند و خشنودى مى نمایید.»\nعلى(علیه السلام) به همان میزان که سست عنصرى و تساهل منشى بسیارى از یاران خود را نسبت به حدود الهى نکوهش مى کنند، از غیرتمندان تجلیل مى نمایند؛ آن گاه که ابوذر به صِرف نهى از منکر نمودن عثمان، از سوى او تبعید گردید، على(علیه السلام) در بدرقه اش فرمودند: «اى ابوذر، تو به خاطر خدا خشم کردى و غضب نمودى. پس به همان کس که برایش غضب کردى (یعنى خداوند)، امیدوار باش.»\nابوذر نیز در پاسخ محبت امام(علیه السلام) گفت: «به خدا قسم، من جز خدا را در نظر ندارم و تا خدا دارم، وحشتى مرا نیست. خداوندى که خدایى جز او نیست، مرا بس است. بر او توکّل مى کنم و او پروردگار عرش بزرگ است.»\nهمچنین امام على(علیه السلام)، مالک اشتر، این سردار بابصیرت و خستگى ناپذیر و نیز مسلمانان مصرى را که در برابر منکر ایستادند و در برخورد با استاندار خائن، خشم مقدس خود را به نمایش گزاردند، ستودند: «نامه اى از بنده خدا، على، امیرمؤمنان، است به مردمى که براى خدا خشم کردند، آن گاه که خداوند در زمین معصیت شد و حق او از بین رفته بود... تحقیقاً بنده اى از بندگان خدا را به سوى شما فرستادم که روزهاى بیم نخوابد و در ساعت هاى ترس از دشمن روى برنتابد. بر بدکاران تندتر از آتش سوزان بود. او مالک بن حارث از قبیله مذحج است.»\nاین یکى از ویژگى هاى اولیاى خداست که نسبت به شکسته شدن حدود او بى تفاوت نیستند و اگر اصل دین به خطر بیفتد تمام هستى خود را فداى دین مى کنند. ائمه(علیهم السلام) همانند انبیا(علیهم السلام) حکومت را نیز براى احیاى حدود خدا مى خواستند. بدین روى، على(علیه السلام) مى فرماید: «خدایا، تو مى دانى که حکومت را براى سلطنت یا کام یابى بیش تر از دنیا نمى خواهم، بلکه براى احیاى نشانه هاى دینت مى خواهم.»\nاز نظر على(علیه السلام)، مسلمانى که شکسته شدن حدود الهى را ببیند اما واکنشى از خود نشان ندهد، مرده اى است بین زندگان: «گروهى از مردم با دست و زبان و قلب براى مبارزه با منکرات برمى خیزند؛ آن ها تمام خصلت هاى نیک را به طور کامل در خود جمع کرده اند. گروهى دیگر تنها با زبان و قلب، نهى از منکر مى کنند(، نه با دست)؛ این ها به دو خصلت نیک تمسّک کرده اند و یکى را از دست داده اند. گروهى دیگر تنها با قلبشان مبارزه مى کنند؛ این گروه بهترین خصلت ها را از این سه ترک گفته و تنها یکى را گرفته اند. و گروهى دیگر نه به زبان و نه با دست و نه با قلب نهى از منکر مى کنند؛ اینان مردگانى هستند در میان زندگان. (بدانید) تمام کارهاى نیک و جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهى از منکر، هم چون قطره اى است در مقابل دریاى پهناور.»\nبدین روى، امام على(علیه السلام) مداهنه و تساهل نسبت به نقض کنندگان قوانین اسلام را ناپسند و مقاومت در برابر آنان را در صورت قدرت، لازم و بلکه شرط مسلمانى مى دانند.\nصلابت در اجراى عدالت اجتماعى:\nهدف کلى ادیان الهى برقرارى عدالت اجتماعى و متعادل و متوازن ساختن سازمان هاى اجتماعى است تا از این طریق، زمینه تکامل اخلاقى و معنوى افراد فراهم آید خداوند متعال مى فرماید: «پیغمبران خود را با دلایل روشن فرستادیم و هم راه آن ها کتاب و میزان فرستادیم تا مردم برمیزان عدالت عمل کنند.» (حدید:25)\nو فلسفه اصلى ضرورت نظام سیاسى دینى نیز برقرارى عدالت در جامعه است. عدالت اجتماعى سرلوحه برنامه هاى على(علیه السلام) در عصر حاکمیتشان بود. ایشان علت پذیرفتن خلافت پس از عثمان را از بین رفتن عدالت اجتماعى و منقسم شدن مردم بر دو طبقه سیر سیر، و گرسنه گرسنه ذکر مى کنند و مى فرمایند: «اگر نه این بود که جمعیت بسیارى گرداگرد مرا گرفته و به یاریم قیام کرده اند و از این نظر، حجت بر من تمام شده است و اگر نبود عهد و مسؤولیتى که خداوند از دانشمندان (هر جامعه) گرفته که در برابر شکم خوارى ستمگران و گرسنگى ستمدیدگان سکوت نکنند،من مهارشترخلافت را رها مى ساختم و از آن صرف نظر مى نمودم.»\nعلى(علیه السلام) حقوق مردم را به قدرى عظیم مى شمردندکه بزرگ ترین گناه را خیانت به حقوق مردم مى دانستند: «اَعْظَمُ الخیانةِ خِیانَةُ الاُمَّةِ.»\nو براى اداره جامعه بشرى نیز عدالت و رعایت حقوق مردم رامهم ترین عامل مى دانستند. از این رو، در پاسخ کسى که سؤال کرد عدل وجُود (بخشش)، کدام یک برتر و ارزشمندتر است، فرمود: «عدل؛ زیرا عدل، امور را به جاى خود مى نهد، اما جود امور را از جهت اصلى خارج مى کند؛ عدل اداره کننده عموم است و جُود عارضه اى استثنایى. بنابراین، عدل شریف تر و بافضیلت تر است.»\nدر این جا، على(علیه السلام) از دیدگاه اجتماعى، به عدل نظر مى کنند، نه از دیدگاه فردى؛ زیرا از نظر شخصى، جُود بالاتر از عدل است و عدالت اجتماعى بدون برخورد مقتدرانه با عوامل بى ثباتى جامعه متعادل اسلامى به دست نمى آید. جنگ هاى على(علیه السلام) با ناکثین، قاسطین و مارقین نیز در همین جهت بوده است. اگر آن حضرت(علیه السلام) حاضر مى شدند به طلحه و زبیر و همانند آن ها مثل زمان عثمان امتیاز بدهند، هرگز جنگ هاى جمل، صفین و نهروان رخ نمى داد.\nشهادت على(علیه السلام) نیز به دلیل همین عدالت خواهى و مقاومت ایشان در برابر اخلالگران بود. و این که گفته شده است. «قُتِل فى محرابِه لِشِّدَةِ عَدْلِه» (على(علیه السلام) در محراب به دلیل عدالت زیادش کشته شد) جمله حقى است که شواهد تاریخى مؤیّد آن است.\nعدم تساهل نسبت به غارتگران بیت المال:\nقاطعیت در برابر کسانى که از بیت المال استفاده سوء مى کنند کارى لازم و تساهل نسبت به آنان مذموم و ناپسند است. سیره پیامبر(صلى الله علیه وآله) و جانشین آن حضرت، على(علیه السلام) در این باره قابل توجه است.\nعلى(علیه السلام) پس از بازگشت از دعوت مردم یمن به اسلام ـ که از سوى پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) اعزام شده بودند ـ با خود پارچه هاى حریرى را که به عنوان جزیه و مالیات از مردم نجران گرفته بودند، به همراه داشتند. آن حضرت در بین راه مطّلع شدند پیامبر عازم مراسم حج شده اند. بى درنگ راهى مکّه گردیدند وفرمان دهى سربازان رابه یکى از افسران خود سپردند. پس از شرفیاب شدن به محضر پیامبر(صلى الله علیه وآله) و گفت و گو با آن حضرت(صلى الله علیه وآله)، مأموریت یافتند تا به سوى نیروهاى خود برگردند و آنان را به مکّه بیاورند. وقتى امام(علیه السلام) نزد سربازان خود بازگشتند مشاهده کردند که آنان پارچه هاى حریر را میان خود تقسیم نموده و آن ها را به عنوان لباس احرام مورد استقاده قرار داده اند.\nعلى(علیه السلام) از این تصمیم جانشین خود، سخت ناراحت شدند و دستور دادند که تمام پارچه ها را پس بگیرند و مجدداً بسته بندى نمایند. از این فرمان قاطع حضرت(علیه السلام)، گروهى که از عدالت رنج مى بردند، به پیامبر(صلى الله علیه وآله) شکایت کردند و از رفتار على(علیه السلام) ابراز ناراحتى نمودند. پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمودند: «زبان از بدگویى على(علیه السلام) بردارید که او در اجراى دستور خدا، سخت گیر است و اهل سازش و مداهنه در دین خدا نیست.»\nعلى(علیه السلام) با قاطعیت تمام، نسبت به افرادى که از بیت المال سوء استفاده مى کردند، برخورد مى نمودند. این مطلب از نامه هایى که آن حضرت(علیه السلام) به کارمندان خودنوشته اندو برخوردى که با متخلفان نمودند به دست مى آید.\nعلى(علیه السلام) به زیاد بن ابیه، جانشین فرماندار بصره، نوشتند: «صادقانه به خداوند سوگند یاد مى کنم، اگر گزارش برسد که از غنایم و بیت المال مسلمانان چیزى ـ کم یا زیاد ـ برداشته اى، آن چنان بر تو سخت بگیرم که در زندگى کم بهرهو بى نواو حقیرو ضعیف شوى.»\nدر نامه اى نیز که به یکى از فرمانداران خود نوشتند، چنین فرمودند: «... از خدا بترس و اموال این ها (یتیمان، مساکین و مجاهدان) را به سویشان بازگردان که اگر این کار را نکنى و خداوند به من امکان دهد وظیفه ام را در برابر خدا درباره تو انجام مى دهم و با این شمشیرم که هیچ کس را با آن نزدم مگر این که داخل دوزخ شد، بر تو خواهم زد... به خدا سوگند، اگر حسن و حسین این کار را کرده بودند، هیچ پشتیبانى و هواخواهى ازناحیه من دریافت نمى کردند، و در اراده من اثر نمى گذاردند تا آن گاه که حق را از آن ها بستانم و ستم هاى ناروایى را که انجام داده اند دور سازم...»\nهم چنین در نامه اى به مصقلة بن هبیرة الشیبانى، فرماندار اردشیر خرّه ـ یکى از شهرهاى فارس ـ نوشتند: «به من درباره ات گزارشى رسیده که اگر درست باشد و این کار را انجام داده باشى، پروردگارت را به خشم آورده و امامت را عصیان کرده اى. گزارش رسیده که تو غنایم مربوط به مسلمانان را، که به وسیله اسلحه و اسب هایشان به دست آمده و خون هایشان در این راه ریخته شده است، در بین افرادى از بادیه نشینان قبیله ات، که خود برگزیده اى،تقسیم مى کنى.سوگندبه خدایى که دانه را در زیر خاک شکافت و روح انسانى را آفرید، اگر این گزارش درست باشد، تو در نزد من خوار خواهى شد!»\nهم چنین على(علیه السلام) درسفارش خودبه مالک اشتر، مى نویسند: «اعوان و انصار خویش راسخت زیر نظر بگیر. اگر یکى ازآن ها دست به خیانت زدو مأموران سرّى تو متفقاً چنین گزارشى دادند...، او را زیر تازیانه کیفر بگیر و به مقدار خیانتى که انجام داده او را کیفر نما! سپس وى را در مقام خوارى و مذلّت بنشان و نشانه خیانت بر او بنه و گردنبندننگوتهمت به گردنش بیفکن.»\nهنگامى که على(علیه السلام)، خود به خلافت رسیدند با قاطعیت اعلام کردند آنچه از عطایاى عثمان بر خلاف حق بوده است، باید به بیت المال بازگردانده شود: «به خدا سوگند، اگر عطایاى عثمان و آنچه را بیهوده از بیت المال مسلمانان به این و آن بخشیده است، بیابیم، به صاحبش باز مى گردانم، اگرچه زنانى را به آن کابین بسته و یا کنیزانى را با آن خریده باشند؛ زیرا عدالت گشایش مى آورد و آن که عدالت برایش گران آید، تحمّل ظلم و ستم بر او گران تر خواهد بود.»\nشهید مطهرى(رحمه الله) تحت عنوان «نام على؛ قرین عدالت» حکایتى نقل مى کند که قابل توجه است: ایشان مى نویسد: «در یکى از سال ها، که معاویه به حج رفته بود، سراغ یکى از زنان را که سوابقى در طرف دارى على و دشمنى معاویه داشت، گرفت، گفتند: زنده است. فرستاد او را حاضر کردند. از او پرسید: هیچ مى دانى چرا تو را احضار کردم؟ تو را احضار کردم که بپرسم: چرا على را دوست دارى و مرا دشمن؟ گفت: به علت این که او عادل و طرفدار مساوات بود و تو بى جهت با او جنگیدى. على را دوست مى دارم؛ چون فقرا را دوست مى داشت و تو را دشمن مى دارم؛ براى این که به ناحق خون ریزى کردى و اختلاف میان مسلمانان افکندى و در قضاوت ظلم مى کنى و مطابق هواى نفس رفتار مى کنى. معاویه خشمناک شد و جمله زشتى میان او و آن زن رد و بدل شد. اما بعد خشم خود را فرو خورد و پرسید: هیچ على را به چشم خود دیدى؟ گفت: بلى، دیدم که مُلک و سلطنت، که تو را فریفته و غافل کرده، او را غافل نکرده بود. گفت: آوازه على را هیچ شنیده اى؟ گفت: آرى، شنیده ام؛ دل را جلا مى داد، کدورت از دل مى برد؛ همان طور که روغن زیت زنگار را مى زداید. معاویه گفت: حاجتى دارى؟گفت: هرچه بگویم مى دهى؟ گفت: مى دهم. گفت: صد شتر سرخ مو بده. معاویه دستور داد صد شتر، همان طور که خواسته بود، به او دادند و به او گفت: به خدا قسم، اگر على زنده بود، یکى از این ها را هم به تو نمى داد. او گفت: به خدا قسم، یک موى این ها را هم به من نمى داد؛ زیرا این ها مال عموم مسلمین است.»\nعلى(علیه السلام) نه تنها خود امتیازى بى جا به کسى نمى داد از حقوق مردم به نفع کسى چشم پوشى نمى کرد، بلکه امتیازاتى را هم که در زمان عثمان به خاندان اموى و دیگران داده شده بود، سعى کرد به بیت المال برگرداند زیرا حق با گذشت زمان از بین نمى رود.\nسیره على(علیه السلام) در برابر توطئه گران براندازى نظام اسلامى:\nاز مواردى که اسلام به طور کلى سازش و مداهنه را ناپسند مى شمارد، جایى است که عده اى به ناحق بر امام و پیشواى عادل خروج کنند و درصدد براندازى حکومت اسلامى و ایجاد هرج و مرج در جامعه اسلامى برآیند. خداوند متعال مى فرماید: «فقاتِلوُا التى تبغى حتّى تَفئَ الى اَمْرِ اللّهِ.» (حجرات: 9)؛ با گروه متجاوز پیکار کنید تا به خدا بازگردند.\n«باغى» که در اصطلاح، به کسى گفته مى شود که بر امام عادل خروج کند، و آیه شریفه، این گروه را نیز دربرمى گیرد. سیره پیامبر(صلى الله علیه وآله) و حضرت على(علیه السلام) در برخورد با معاندان و اهل بغى نیز این معنا را تأیید مى کند. گرچه برخى از جنگ هاى رسول خدا(صلى الله علیه وآله) در حقیقت، براى دفاع از کیان نظام نوپاى اسلامى بود که توسط مشرکان و اهل کتاب تهدید مى شد، اما نبرد على بن ابى طالب(علیه السلام) در این جهت، واضح تر است؛ زیرا در عصر آن حضرت(علیه السلام)، حکومت اسلامى کاملاً شکل گرفته و بیش تر مسلمانان با على(علیه السلام) بیعت کرده بودند. و خروج عده اى از مسلمانان ظاهرى بر حکومت على(علیه السلام) بدون تردید، مصداق بغى بر امام عادل بود و سیره آن بزرگوار در برخورد با آنان بهترین دلیل بر این است که سازش و تساهل نسبت به اهل بغى ناپسند و نارواست. بدین روى، جنگ هاى امیرمؤمنان با مخالفان معاند را به اختصار مطرح مى کنیم:\nالف ـ نبرد با ناکثین\nعلى(علیه السلام) حکایت نبرد خویش را با اصحاب جمل چنین توضیح مى دهند: «من در کار آنان، میان دو مشکل قرار گرفته بودم که هیچ یک مورد علاقه من نبود و به هرکدام عمل مى کردم، خالى ازمحذور نبود: اگر آن ها را رها مى کردم و به حال خود مى گذاشتم، از شورش باز نمى گشتند و به حکم عقل، سر فرود نمى آوردند و اگر در برابر آن ها ایستادگى مى کردم، کار به جایى مى کشید که نمى خواستم.\nاز این رو، پیش از هر چیز، به صحبت با آن ها پرداختم و آنچه را ممکن بود، گفتم و راه هرگونه عذرتراشى را بر آن ها بستم.\nبه آن زن شخصاًپیغام دادم که به خانه اش بازگردد و از آن ها که او را با خود آورده بودند، خواستم تا بر پیمانى که با من بسته بودند، وفادار بمانند و حرمت بیعتى را که از خداوند بر گردن داشتند، پاس دارند.\nهر چه در توان داشتم، به نفع آنان به کار گرفتم. با یکى از آن ها، بالخصوص، گفتوگو کردم و البته مؤثر افتاد و از سپاه کناره گرفت، سپس روى به مردم کردم و همان تذکرها را به آن ها نیز دادم، ولى جز بر نادانى و سرکشى و گم راهى آن ها نیفزود.\nچون دیدم آن ها حرفى جز اصرار بر جنگ ندارند، ناگزیر با آن ها جنگیدم. آن ها آتش جنگى را برافروختند که به زیانشان بود و شعله هاى آن پیش از هر چیز دیگر، دامنگیر خودشان شد.شکست (ناکثین) و تلفات سنگین آن ها چیزى نبود که خواسته من باشد، بلکه این پیشامد بر من تحمیل شد...؛ من ناخواسته در برنامه فساد و تعدّى و خون ریزى آن ها سهیم مى گشتم...»\nب ـ نبرد با قاسطین\nپس از این که على(علیه السلام) زعامت جامعه اسلامى را (بنا به دلایلى که خود در خطبه شقشقیه بیان داشته اند) پذیرفتند، معاویه از بیعت با ایشان سرباز زد و از امیرمؤمنان(علیه السلام) خواست او را بر ولایت شام ابقا نماید تا بیعت کند. در غیر این صورت، خود را براى جنگ آماده سازد.\nبرخى از اهل سیاست همانند مغیرة بن شعبه بجلى و دیگران به على(علیه السلام) توصیه کردند براى رفع شرّ معاویه، بهتر است چنین کارى انجام دهد، اما اصحاب دیندار حضرت(علیه السلام) چنین نمى پسندیدند.\nامیرمؤمنان(علیه السلام) نامه هاى متعدد و پیک هاى چندى نزد معاویه فرستادند تا او را از این کار منصرف کنند و آماده بیعت نمایند، اما سودى نبخشید. در نهایت، کار به صفین کشید و حضرت ناچار شدند آن ها را سرکوب نمایند.\nعلى(علیه السلام) ماجراى نبرد با قاسطین را چنین توضیح مى دهند: «هنگامى که دیدم معاویه حرمت هاى الهى را پاس نمى دارد و از هتک آن ها پروایى ندارد و بیش از پیش بر دامنه شرارت هاى خود افزوده است، براى کوتاه کردن دست او از اریکه قدرت، با یاران رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مشورت کردم... سرانجام من با یارانم آماده نبرد شدیم. (اما پیش دستى نکردم.) از همه جا براى او نامه نوشتم و با ارسال نامه و با فرستادن نماینده از جانب خود، خواستم که دست از آشوب بردارد و هم چون سایر مردم، با من بیعت کند، اما او در پاسخ، نامه هاى تحکّم آمیز نوشت و درباره من آروزهایى کرده و شروطى را پیشنهاد داده بود که نه خداوند پیامبرش و نه هیچ یک از مسلمانان نمى پذیرفتند و از آن خشنود نمى شدند... هنگامى که من شروط او را نپذیرفتم، بر من یورش آورد و در دل، به این سرکشى و ستمگرى نیز مى بالید. شمارى از مردم حیوان صفت را، که نه داراى فهم و قدرت تشخیص بودند و نه دیده حق بین داشتند، نزد خود گرد آورد و امور را بر آنان مشتبه ساخت تا از او پیروى کردند... ما ناگزیر با او جنگیدیم. خداوند نیز مانند همیشه، که ما رابرپیروزى بردشمنان عادت داده بود، پیروزى نصیب ما فرمود.» معاویه با مرگ فاصله چندانى نداشت و براى او جز فرار چاره اى نمانده بود؛ درمانده بود که... از فرزند عاص یارى خواست و از رأى او جویا شد. عمروعاص نظردادکه قرآن هارا بر فراز پرچم ها نصب کنند و مردم را به فرمانى، که کتاب خدا بر آن گویاست، فرا خوانند و از این طریق، با خدعه و نیرنگ، خود را از مهلکه نجات دادند...»\nج ـ نبرد با مارقین\nخوارج ـ همان طایفه نادان متعصّب و متحجّر ـ پس از تحمیل حکمیّت بر على(علیه السلام) و نیرنگ خوردن از معاویه در ماجراى حکمیّت، متوجه خطاى خود شدند، اما باز دست از جهالت برنداشتند؛ گفتند: ما خطا کردیم، چرا پیشواى ما، على، چنین چیزى را پذیرفت. پس اینک او نیز کافر شده و کشتن او مباح است.\nبا ظهور این فکر، از لشکر بیرون رفتند و فریاد مى کشیدند: «داورى و حکمیّت فقط مخصوص خداست.» سپس دسته دسته به هر سو پراکنده شدند؛ گروهى به نُخیله و عده اى به حَرَوْراء و شمارى نیز راه مشرق را پیش گرفتند و از دجله گذشتند.\nحضرت(علیه السلام) مى فرماید: «من ابتدا نزد دو دسته اول رفتم و همه را به پیروى از حق و اطاعت خدا و بازگشت به سوى او فراخواندم، اما آن ها نپذیرفتند و دل هاى بیمارشان به کم تر از جنگ راضى نشد. دریافتم که جز به تیغ شمشیر آرام و قرار نمى گیرند. پس به ناچار، با آن ها جنگیدم و هر دو گروه را کشتم... افسوس اگر آن ها دست از حماقت مى کشیدند و خود را به کشتن نمى دادند، پشتیبانى نیرومند و سدّى سترگ براى پیشرفت اسلام به شمار مى آمدند... سپس براى دسته سوم شورشیان نامه نوشتم و نمایندگان خود را پى در پى نزد آن ها فرستادم...، اما گویا سرنوشت این گروه نیز با سرنوشت هم فکرانش گره خورد بود... تا آن جا که در توان داشتم، براى هدایت آن ها تلاش کردم. به آن ها گفتم: چنانچه دست از شرارت بردارند، عذرشان را مى پیذیرم...، اما نپذیرفتند. هم چنان بر پستى و شرارت هاى خود پافشارى کردند. این شد که با آنان جنگیدم و تمامى آن ها، که به چهارهزار نفر بلکه بیش تربالغ مى شدند،کشته شدند.»\nمسعودى مى نویسد:«جز نه نفر از خوارج، که به خراسان فرار کردند، کسى از آنان باقى نماند.»\nبنابراین، چنانچه معلوم مى شود، سیره اولیاى الهى این نبوده که در تمام موارد، رفتار و گفتار ناپسند دیگران را تحمّل کنند و نسبت به آن ها تساهل نشان دهند. به اعتقاد برخى از مورّخان، در جنگ هایى که على(علیه السلام) با سه گروه مزبور داشتند، قریب صدهزار نفر از طرفین کشته شدند، اما درهرصورت، منطق على(علیه السلام) سازش ناپذیرى با باطل بود. او چنان است که خود در این باره فرمود: «به جان خودم سوگند، در مبارزه با مخالفان حق و آنان که در گم راهى غوطهورند،آنى مدارا و سستى نمى کنم.»\n2ـ «تسامح و تساهل» از باب تفاعل، به معناى سهل گیرى، اجازه دادن و تحمّل کردن یکدیگر است. این واژه معادل Tolerance لاتین مى باشد و یک امر طرفینى است. برخى از مروّجان تساهل و تسامح در کشور بدون توجه به این معنا، روایاتى که اسلام را «شریعت سهله» مى داند، مؤیّد تساهل دانسته اند، در صورتى که سهله و سمحه بودن شریعت به هیچ وجه، بیانگر تساهل نسبت به دین نیست. ر. ک. به: هفته نامه امید جوان، ویژه نامه ش. 173، اردیبهشت 79، ص 3)\n3ـ مبانى نظرى این دیدگاه را در مباحث معرفت شناسى اثبات گرایان، اومانیسم و سکولاریزم باید جستوجو کرد. ر. ک. به: محمدتقى مصباح یزدى، آموزش فلسفه، چاپ دوم، سازمان تبلیغات اسلامى، ص 188\n4ـ سیدمحمدحسین طباطبائى، المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوى همدانى، دفتر انتشارات اسلامى، قم، ج 14، ص 534\n5ـ شیخ عباس قمى، سفینة البحار، ج 1، ص 476\n6 و7ـ نهج البلاغه، کلام 131 / خطبه 125\n9ـ ر. ک. به: سیدجعفر مرتضى عاملى، اهل بیت در آیه تطهیر\n10ـ جرج جرداق، الامام على صوت العدالة الانسانیة،بیروت،دارمکتبة الحیاة،1970،ج1،ص87\n11ـ مرتضى مطهرى،جاذبهودافعه على(علیه السلام)،ص22\n13ـ ر. ک. به: طبرسى، الاحتجاج، ج 1\n14ـ نشریه داخلى مؤسسه امام خمینى(رحمه الله) (اندیشه،) ش1، ص 15\n15 و16ـ سیدمحمدحسین طباطبائى، پیشین، ج 8، ص 499 / ج 4، ص 83\n17ـ ر. ک. به: مقاله مصطفى حنیف، «تسامح آرى یا نه؟» دفتر نخست، نشر خرّم.\n21ـ من الشعر المنسوب الى الامام الوصى على بن ابى طالب(علیه السلام)،عبدالعزیزسیدالاهل،بیروت،ص20\n22 و23ـ نهج البلاغه، خطبه 86 / حکمت 11\n24ـ محمدحسین طباطبائى،پیشین، ج12، ص476\n25 و26 و27 و28ـ نهج البلاغه، حکمت 174 / خطبه 106 / همان / خطبه 130\n30 و31 و32 و33 و34 و35 و 36ـ نهج البلاغه، نامه 38 / کلام 131 / حکمت 374 / خطبه 3 / نامه 25 / حکمت 429 / حکمت 437\n37ـ محمدباقر مجلسى، پیشین، ج 21، ص 385 و ج 41، ص 115\n43ـ مرتضى مطهرى، بیست گفتار، ص 56\n44ـ مرتضى مطهرى، سیرى در سیره ائمه(علیه السلام)، صدرا، 1368، ص 67 و 68\n45ـ مقصود زبیر، پسر عمّه پیامبر(صلى الله علیه وآله) است که از جنگ فاصله گرفت و برگشت. در راه بازگشت، توسط ابن جرموز به قتل رسید. قاتل پس از کشتن او، شمشیرش را نزد على(علیه السلام) آورد. حضرت در همان حال که شمشیر او را مى نگریست، فرمود: «این شمشیر چه بسیار غم و اندوه را که از چهره رسول خدا(صلى الله علیه وآله) زدوده است!»ثقفى،الغارات،ص65\n46ـ شعبان صبورى، خاطرات امیرمؤمنان(علیه السلام)، چاپ دوم، قم، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى، 1378، ص 408 و 409، به نقل از: ابن ابى الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 1، ص 235\n47ـ شیخ مفید، الاختصاص، قم،جماعة المدرسین فى الحوزه العلمیه، 1418 ق.، ص 277 و 178\n48ـ شیخ مفید، پیشین، ص 179\nمنبع: معرفت، شماره 41


همشهری محله | نوایش‌دل‌ها را کربلایـــی می‌کند\nنوایش‌دل‌ها را کربلایـــی می‌کند\nپیدا کردن خانه شهید «انوشیروان رضایی‌زاده» در محله شمشیری به واسطه اینکه همه اهالی به پدر او ارادت خاصی دارند و برایش احترام ویژه‌ای قائل هستند...\nپیدا کردن خانه شهید «انوشیروان رضایی‌زاده» در محله شمشیری به واسطه اینکه همه اهالی به پدر او ارادت خاصی دارند و برایش احترام ویژه‌ای قائل هستند، کار سختی نیست. کافی است از اهالی محله درباره پدر شهید بپرسی تا همه در کنار خیرخواهی و مهربانی‌های بی‌اندازه او به این موضوع هم اشاره کنند که با نوای حزن‌انگیز نوحه‌هایش بارها به فیض رسیده‌اند. پدر شهید در مسجد و حسینیه و حتی در دورهمی‌هایش با اهالی، برای آنها روضه‌خوانی می‌کند. علاوه بر این اهالی سال‌هاست که در خانه او جمع می‌شوند تا به واسطه بیان نافذش با معارف اسلامی و کلام اهل‌بیت(ع) آشنا شوند. همه اینها بهانه‌ای شد تا سراغ «علی رضایی‌زاده» پدر شهید انوشیروان رضایی‌زاده که اکنون 85 سال سن دارد، برویم.\nحنجره‌ام وقف ارباب است\nوقتی وارد خانه‌اش می‌شویم آنقدر صمیمی و خودمانی برخورد می‌کند که انگار سال‌هاست ما را می‌شناسد. وقتی سر صحبت باز می‌شود و خیلی زود می‌رویم سر اصل مطلب. پدر شهید «انوشیروان رضایی زاده» درباره اینکه بسیاری از اهالی توسط او با معارف اهل‌بیت(ع) آشنا شده‌اند چنین می‌گوید: «هر‌کاری زکاتی دارد و زکات علم هم آموزش آن به دیگران است. اینکه من از هر فرصتی برای انتقال معارف اهل‌بیت(ع) استفاده می‌کنم، بر همین اساس است. سال‌هاست که پای منبر بزرگان نشسته و درباره زندگی اهل‌بیت(ع) مطالعه کرده‌ام و اکنون اطلاعات خوبی در این زمینه دارم. وظیفه خودم می‌دانم که هم‌محله‌ای‌هایم را با معارف و سیره زندگی اهل‌بیت(ع) آشنا کنم. همین که جوانی را می‌بینم که از صمیم قلب در این زمینه کنجکاو است، بسیار خوشحال می‌شوم.» سال‌هاست «علی رضایی‌زاده» مداحی می‌کند و اهالی در خانه‌اش دعای توسل می‌خوانند. او در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: «حنجره‌ام را وقف ارباب کرده و از این طریق به آستان دوست عرض ارادت می‌کنم. افتخار این را دارم که در مناسبت‌های مختلف در مسجد صاحب‌الزمان(عج) مداحی کنم.»\nاهالی مثل اعضای خانواده‌ام هستند\n30 دقیقه‌ای بیشتر تا اذان ظهر نمانده و همراه با پدر شهید از خانه به سمت مسجد محل می‌رویم. در طول مسیر، اهالی به طرف پدر شهید می‌آیند و با او سلام و احوالپرسی می‌کنند. «آقام علی(ع) نگهدارت باشه.» تکه کلام پدر شهید هنگام احوالپرسی با همسایه‌هایی است که به سمتش می‌آیند. او از سال 1340 تا امروز همراه با خانواده‌اش در محله شمشیری سکونت دارد و دراین‌باره می‌گوید: «56 سال است که در این محله زندگی می‌کنم و ساکنان این محله را صمیمانه دوست دارم. خدا را شکر می‌کنم که در محله ما هنوز هم روابط همسایه‌ها با همدیگر مثل گذشته گرم و صمیمانه است و در غم و شادی کنار هم هستند. جوانان محله ما احترام بزرگ‌ترها را به خوبی نگه می‌دارند و بارها هنگام خرید کیسه‌ها را از من گرفته‌اند و تا خانه برایم آورده‌اند.» وارد مسجد شده‌ایم که پدر شهید آماده می‌شود برای وضو گرفتن و در همان حال می‌گوید: «سال‌هاست که برای اقامه نمازجماعت به مسجد صاحب‌الزمان(عج) می‌آیم و از این طریق دیدارمان با اهالی تازه می‌شود. من اهالی محله را مثل اعضای خانواده‌ام می‌دانم.»\nمردمداری در خون اوست\nسابقه آشنایی «فرج‌الله محمدی» با پدر شهید رضایی‌زاده به 50 سال می‌رسد. او درباره هم‌محله‌ای‌اش می‌گوید: «در این سال‌ها هیچ‌وقت از پدر شهید حرفی نشنیده یا رفتاری ندیده‌ام که از آن رنجیده بشوم. البته این موضوع فقط مربوط به من نیست و با اطمینان می‌توانم بگویم که بقیه اهالی هم از او بدی ندیده‌اند و برایش احترام ویژه‌ای قائل هستند.»\nدینداری را آموزش می‌دهد\n«چراغعلی جعفری» 50 سالی می‌شود که پدر شهید را می‌شناسد و درباره سیره اهل‌بیت(ع) بسیار از او آموخته است. او می‌گوید: «نه تنها من، بلکه بسیاری از اهالی با لحن شیرین و دلنشین حاج علی با معارف و سیره زندگی اهل‌بیت(ع) آشنا شده‌اند. برای او بسیار مهم است که اطلاعاتش را در اختیار دیگران قرار دهد تا آنها هم زندگی‌شان دچار تغییر و تحول شود و در این راه از هیچ کمکی دریغ نمی‌کند. وقتی جوانی برای یادگیری معارف و سیره اهل‌بیت(ع) علاقه نشان می‌دهد، پدر شهید آنقدر خوشحال می‌شود که اندازه ندارد. خود من بارها سؤال‌های فراوانی از او پرسیده‌ام که حاج علی با زبان ساده جواب من را داده است.»\nمیان اهالی صلح و دوستی برقرار می‌کند\n«محمد مشایخی» که بیش از 50 سال است با حاج علی رابطه دوستانه دارد درباره او می‌گوید: «وجود او باعث برکت محله است و خوشبختانه اهالی قدر او را به خوبی می‌دانند. حاج علی از جایگاهش در میان اهالی برای برقراری صلح و دوستی استفاده می‌کند و کدورت خیلی‌ها با میانجیگری او برطرف شده است. حاج علی برکت محله ماست و ان‌شاءالله که خدا عمر با عزت و سلامتی به او بدهد و ما بتوانیم از وجودش به خوبی استفاده کنیم.»\nفعال مسجدی است\n«جعفرقلی اصغری» از 50 سال پیش رضایی‌زاده را می‌شناسد و درباره او می‌گوید: «در این سال‌ها که پدر شهید را می‌شناسم همیشه او را در مسجد محله‌مان دیده‌ام. به همین دلیل اگر یک روز به مسجد نیاید نبودش احساس می‌شود و انگار مسجد چیزی کم دارد. بارها در مسجد محل با نوای محزون او بر مصائب اهل‌بیت(ع) گریسته‌ام و دلم سبک شده است. پدر شهید نمونه تمام‌عیار یک انسان مردمدار است که تا الآن جز خوبی و خیرخواهی از او ندیده‌ام.»


رزین تزریقی پلی یورتان - پارسیان عایق گسترگیتی|پلی یورتان\nAQUAFIN-P4رزین پلی یورتان دو جزیی\nعاری از حلال می باشد. این محصول به کندی واکنش داده و پس از سخت شدن به صورت ماده ای بدون منفذ در می آید که در مجاورت آب به آرامی تشکیل فوم می دهد.\nAQUAFIN-P4 به عنوان آب بند و درز گیر الاستیک در ترک ها، درز ها و حفره های موجود در سازه های بتنی، سنگی و آجری به کار می رود. مصرف عمده این محصول در پارکینگ ها، مخازن بتنی، تونل ها و درزهاید اجرایی بوده و توسط شلنگ های تزریق AQUAFIN-CJ1 و AQUAFIN-CJ2و یا Pocket در درز های بتن تزریق می گردد. از آن جا که نسبت اختلاط حجمی این محصول ۱٫۲ است، می توان جهت تزریق از پمپ های دو جزیی نیز استفاده نمود.\nسطوح اطراف که قرار نیست توسط مواد AQUAFIN-P4 حفاظت شوند باید پوشانده شده و از برخورد مواد با آن نواحی جلوگیری گردد.\nAQUAFIN-P4 پس از سخت شدن از نظر فیزیولوژیکی مضر نمی باشد.\nکاربرد این محصول منحصر به موارد ذکر شده در برگه حاضر نمی باشد و در موارد مشابه مطابق نظر مشاور قابل استفاده می باشد.\n* تجهیزات مورد نیاز:\nبه هنگام کار مخلوط آماده تزریق ، توسط پاکر های مخصوص در داخل ترک هایی که قرار است آب بند شوند، تزریق می شود و این عمل تا زمانی که مواد از حفره های کنترل سرریز کنند ادامه می یابد.\n۳- پاکر های تزریق در محل مناسب نصب گردند.\n۴- در صورت نیاز پاکر ها و نواحی اطراف ترک توسط ASODUR-EK98 با عرض حدود ۱۵ سانتیمتر و میزان مصرف حدود g/m2 300 ایزوله شود.\n* تمیزکاری تجهیزات:\nparsian برچسب‌ها]gd d, \_haa \_gd d, jcvdr \_gd d, uhdr;hvd \_gd d, vjhk, اجرای پلی یورتان, پاشش پلی یورتان, تزریق پلی یورتان, رزین تزریقی پلی یورتان, عایقکاری پلی یورتان ۹۵-۰۶-۱۱


پروژه تخصصی مديريت منابع آب - فایل سیویل\nصفحه اصلی پروژه های ویژه پروژه های عمران Word پروژه تخصصی مدیریت منابع آب\nچکیده : تجهیز کردن حوزه آبگیر رودخانه بالائی یالومیتا در بین دو جنگ جهانی قرن گذشته شروع شد وبعد از اتفاق افتادن سیل در دهه 70قرن گذشته افزایش یافت . دراین متن مامی توانیم از یک سیستم رودخانه (anthropizd) در km 72رودخانه صحبت بکنیم ( دربهار ارتفاع بیش از 2400متر ، در تماس با فلات بزرگ تارگوویست می باشد .) مقداری از منابع آب وذخیره کاهش یافته است وباعث شده است که میزان رضایت در بین 75-50 درصد باشد.\nساختارهای هیدروژنی Karst در نواحی کوهستانی نیاز آب مصرفی پایین دست رامی تواند رفع بکند . اما آنها از لحاظ کیفیت وکمیت بطور ناکافی کنتل وبرآورد شده اند . کل منابع آب ، آب سطحی وآب زیر زمینی 104/1 میلیارد مکعب درسال می رسد .\n3) هیدروساختارهای آلپین\t6\n2)هیدروساختارهای در دره اولیه شروع شده ومنفذ گرانوس ثانویه .\t6\n4) هیدروساختارهای subcarpatlin\t11\n5)سطح منابع آبی\t16\n6)دریاچه ها\t22\n7) مدیریت منابع آب\t25\nاستفاده های آب رودخانه\t26\nاستفاده از اب زیرزمینی\t29\n8) رابطه بین منابع آب وتقاضا\t32\nکاربرد میکرو امواج برای تصفیه فاضلاب\t37\n2) روش ها\t40\n3) نتایج وبحث :\t42\nبرچسب ها: حوزه آبگیر رودخانه بالادست یالومیتاساختارهای هیدروژنی دریاچه هامنابع آب


در رکاب شهید چمران، مجاهدت کرد و آسمانی شد\nزندگینامه ارتشی شهید "عزیزالله(میرزا آقا) بهرامی"\nيکشنبه, ۰۳ فروردين ۱۳۹۹ ساعت ۰۷:۳۰\nشهید "عزیزالله بهرامی"، در مناطق مختلف عملیاتی حضور یافت و همراه با دیگر همرزمان و همسنگران خود حماسه ها آفرید. سرانجام پس از سال‌ها مجاهدت در راه خدا در سوم فروردین سال ۱۳۶۱ با سمت معاون فرمانده گردان جنگ های نامنظم در کنار شهید مصطفی چمران در منطقه عملیاتی کرخه نور بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید و به کاروان عظیم شهدا پیوست.\nبه گزارش نوید شاهد همدان: شهید عزیزالله بهرامی دهم آبان ماه سال ۱۳۳۴ در روستای جنت آباد از توابع شهرستان اسدآباد در استان همدان و در خانواده‌ای مذهبی و ساده زیست به دنیا آمد. پدرش محمدرضا کشاورز بود و با کار بر روی زمین زراعی و باغبانی مخارج زندگی خود و خانواده اش را تامین کرده و در تلاش بود فرزندان خود را با سرشتی پاک و خداجوی پرورش دهد.\nسال ۱۳۴۱ تحصیلات خود را آغاز کرد و تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. در سال‌های انقلاب همراه با دیگر مردم انقلابی و سلحشور شهرستان اسدآباد در فعالیت‌های مبارزاتی شرکت کرد و در راه پیروزی قیام بزرگ ملت ایران گام برداشت.\nپس از پیروزی انقلاب و با آغاز سال های دفاع مقدس در حالی که در ارتش جمهوری اسلامی ایران مشغول خدمت بود از سوی ستاد جنگ های نامنظم به عنوان گروهبان یکم ارتش در جبهه حضور یافت و مشغول دفاع از مرزهای ایران شد.\nدر مناطق مختلف عملیاتی حضور یافت و همراه با دیگر همرزمان و همسنگران خود حماسه ها آفرید. سرانجام پس از سال‌ها مجاهدت در راه خدا در سوم فروردین سال ۱۳۶۱ با سمت معاون فرمانده گردان جنگ های نامنظم در کنار شهید مصطفی چمران در منطقه عملیاتی کرخه نور بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید و به کاروان عظیم شهدا پیوست.\nعزیز الله بهرامی شهدای اسدآباد شهدای ارتش\nمى توان با نيروى ايمان بر تانك و توپ غلبه كرد و بر آنها پيروز شد ۲۰ / ۰۸ / ۱۳۹۸\nداوطلبانه راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل شد ۲۰ / ۰۸ / ۱۳۹۸


در این ۲۵ سال چه شد\nسایت ملیون ایران > دیدگاه‌ها > در این ۲۵ سال چه شد\nجنگ ایران و عراق بعد از هشت سال، هر دو طرف را به بن بست رسانده بود و دانسته بودند که فقط دارند به نفع دشمنانشان کار می کنند و سرمایه نسل ها را به هدر می دهند. در ایران، در ذهن جامعه شهری، این جنگ در بن بست بود، گرچه توده روستائی هنوز با فرمان آیت الله خمینی سرودخوانان به جبهه هایی می رفتند که دیگر حداقل امکان پشتبانی در آن ها نبود. در چنین وضعیتی وقتی، گزارش محسن رضائی، اعلام نگرانی میرحسین موسوی و صحنه گردانی هاشمی رفسنجانی کار را به جائی رساند که عصر ۲۷ تیر ماه ۱۳۶۷ از رادیو اعلام شد دولت ایران قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را پذیرفت، جامعه شهری ایران نفس راحت کشید، گرچه جوانانی که در جبهه ها بودند تحت تاثیر شعارهای هشت ساله و بر بالای جسد برادران و دوستانشان، رغبتی به پایان بی پیروزی جنگ نشان نمی دادند. آنان با ساده دلی گمان داشتند نباید بی وعده الهی و بی محقق شدن شعار “قدس از کربلا” به خانه برگردند.\nشب اول بعد از خبر پذیرش آتش بس، در جبهه ها گفتگو و عزاداری بود، و در جاهائی مقاومت و حمله های انتحاری چند نفره، تا فردایش که نامه آیت الله خمینی از رادیو پخش شد و به گوش جبهه ها رسید. نامه “پدر پیرتان هم گریست” که در تاریخ به نامه جام زهر مشهور شده است. این دیگر جای انکار باقی نمی گذاشت، پس همزمان با خالی شدن جبهه ها از سربازان و افسران شهرنشین، نوجوانان و آن ها که رغبتی به بازگشت به روستاهای ساکت و بی هیاهوی خود نداشتند، در سنگرها ماندند و نوحه خواندند و گریستند. در برابر آن ها زندگی نامعلومی قرار داشت که تصویرش روش تر از زندگی در جبهه نبود.\nکمتر از یک هفته بعد از آن شب نوحه خوانی و اشک، ناگهان خبر رسید که عراق پیمان شکسته و از چندین نقطه مرزی – بیشتر در حدود کرمانشاه و اسلام آباد – به ایران حمله آورده است.\nمجاهدین خلق با برنامه از پیش توافق شده با عراق، حمله ای را برنامه ریزی کرده بودند. این توافقی بود که ابریشمچی و طارق عزیز قرارش را شش سال قبل، پیش از انتقال مجاهدین خلق از پاریس به عراق امضا کردند. بر اساس آن باید وقتی عراق پایان جنگ را می پذیرفت مجاهدین را مجال دهد و حمایت کند [از جمله با بمباران مرزهای معین] تا به داخل ایران نفوذ کنند و به تصور خود حکومت جمهوری اسلامی را براندازند. به گمان آن ها با پایان جنگ، جمهوری اسلامی دیگر موجب و بهانه ای برای بودن نداشت و به تعبیر فرمانده شان سیب گندیده ای بود، فقط باید مجاهدین درخت را می تکاندند [سرقت از تعبیر مشهور استالین]. مجاهدین چنین ماده ای را در قرارداد نخستین با دولت عراق گنجاندند تا مبادا در پایان جنگ به سرنوشت طالبانی دچار شوند [یعنی با پایان مخاصمه دو دولت، بر سر آن ها معامله شود، چنان که در ۱۹۷۵ با توافق شاه و صدام ، ملامصطفی بازرانی بندی شد].\nمجاهدین که حمله ور شدند نقشه راهی داشتند و اهدافی، و تجهیزات نظامی کافی، افرادشان را هم از سراسر جهان در همان هفته بعد از اعلام آتش بس فراخواندند، حتی اعضا و نیروهای مساله دار و ناراضی هم به شنیدن پیام “جنگ سرنوشت رسیده، فروغ جاویدان تابیده، حسینی هستید یا یزیدی” که مسعود رجوی سرداد، کار و زندگی را در اروپا رها کرده و خود را به پایگاه ها رساندند، بعضی ها حتی یادشان رفت که می دانستند قرارست گوشت دم توپ شوند. در عراق هلهله اینان به گوش فلک رسید چرا که با سخنرانی مسعود رجوی معلوم گشت ظرف ۲۳ روز در تهران خواهند بود و حتی روسای واحدهائی مانند آب و برق، رادیو تلویزیون، و راهنمائی و رانندگی هم آماده و نقشه حرکت و جزئیات هدف هم ضمیمه دستورالعمل عملیاتی بود.\nبا اولین یورش هواپیماهای عراقی به مرزها و حرکت نیروهای زمینی مجاهدین، پخش سرودهای میهنی از صدا و سیمای ایران آغاز گشت. در شهرها و روستاهای کشور مردمی که چند روز بود آب و جارو کرده منتظر عزیزان خود بودند تا از جبهه بازگردند، با بهت خبر شنیدند که عراقی ها برخلاف همه تبلیغات صلح خواهانه، بعد از قبول آتش بس توسط ایران و خالی شدن جبهه ها، به کشور حمله آورده اند.\nدر کیوسک های تلفن همگانی مردمی، در مقابل سئوال همسر، مادر، پدر و برادر فقط می گفتند باید رفت و از میهن دفاع کرد. و با اشک و فریاد طرفینی این مکالمه ها طولانی می شد. در حالی که دیگران با مشت به شیشه کیوسک تلفن عمومی می زدند. این صحنه حتی در آخرین روز تابستان ۱۳۵۹ که ارتش عراق، اول بار به ایران حمله کرد، دیده نشد. به فاصله نصف روز جاده قزوین از هر دو سو شلوغ شد، از یک سو مردم شهرهای غرب کشور با موافقت مقامات محلی و مرکزی، از آوردگاهی می گریختند که گفته می شد بزودی صدام بر سرشان بمب شیمیائی می ریزد. از سوی مقابل مردمی بود که خشمگین از بدعهدی دوران راهی جبهه ها بودند.\nو این تصویر عمومی کشور بود. چیزی که مجاهدین و صدام حسین در محاسبه هایشان نیاورده بودند اتفاق افتاد. روز جمعه هاشمی رفسنجانی در مقام فرمانده جنگ خود را به نماز جمعه تهران رساند و در خطبه نخست فاش کرد که حمله آوردندگان مجاهدین بوده اند و نیروهای نظامی و داوطلبان محلی به آسانی آن ها را در کیسه ای کرده و بند آن را کشیده اند. تا آن زمان مردم باور داشتند ارتش صدام حمله کرده است. پس در حالی که جسد بیجان و تکه پاره فروغ جاودانی ها در سراسر جبهه ها افتاده بود و یک هزار تنی هم در کوه و ارتفاعات بریده از جان، نیمه جان خود را به در می بردند، مرصادی ها به خود حق دادند که شادمانی کنند. در ایران کسی از این بی خبری و خبرسازی نپرسید، که پرسیدنی هم نبود. از پیروزمندان کس نمی پرسد. و در جنگ ها فراوان از این گونه ترفندهای به کار می افتد و بخشی از جنگ است.\nاینک بیست و پنج سال از آن حادثه گذشته است. صدام عفلقی نوکر آمریکا [چنان که در شعارهای جنگ گفته می شد] به دست آمریکا ساقط و به دست شیعیان هوادار ایران اعدام شده، اسرائیل که در آن زمان مرکز هسته ای عراق را ویران کرد اینک کورس بسته است برای حمله به تاسیسات ایران. عراقی که شیعیان متحد ایران در آن قدرت گرفته اند، صنایع ویران شده نفت و گازش را ترمیم کرده و شرکت های آمریکائی و اروپائی به استخراج از آن مشغولند، در همین حال چاه های ایران زخمی و بی وسیله مانده و تولید نفتش به نصف رسیده، حالا همان عراق جای ایران را گرفته و مقام دوم تولیدکننده نفت جهان را به دست آورده، هزار میلیارد دلار خسارت ایران از جنگی که صدام آغاز کرد در عمل فدای لبخند شوق شیعیان شده است. که البته در راه تامین منافع ملی فراوان از این گذشت ها و جابه جائی ها فراوان رخ می دهد. اما این ها بزرگ ترین تغییراین سال ها نیست.\nدر آخرین روز سال ۲۰۰۶ و در سالگرد حمله اول آمریکائی ها به عراق، دور از چشم مردم جهان، در یک انباری به رای قاضیان عراقی، طناب دار بر گردن صدام حسین تکریتی افتاد. اما چندان که چارپایه از زیر پای قدرتمند قاهری که پسران و نوه هایش هم کشته شده بودند، با لگدی کنار رفت، او رها شد و فریاد “زنده باد مقتدا” در انباری پیچید، دوربین یک تلفن همراه آن رها شدن و صدای هق صدام را پنهان از نگاه ها ضبط می کرد، همان ساعتی بعد درصفحات اینترنت و تلویزیون های جهانی نشست و تا صبح بعد دو میلیارد بیننده یافت. این چیزی بود که در مرداد ۶۷ وجود نداشت. تلفن همراه و اینترنت.\nبه همین دو ساخته تکنولوژی، تلفن همراه دوربین دار و اینترنت، آن بی خبری که در زمان عملیات پایان جنگ هشت ساله [مرصاد، یا چنان که مجاهدین می گویند فروغ جاویدان] مردم را به جاده ها کشاند، عملی نیست. چنان که تحریف سخنان محمد مرسی توسط مترجم صدا و سیما محدود و منتفی نمانده و نه تنها مردم ایران را فریب نداده و مفتخر نکرده، بلکه به جهانی خبر رسانده است.\nو نگاه کنید که ندانستن همین خبر کوچک قدیمی، در ذهن رییس جمهور اسلامگرای مصر چه تصور و تصویری از ایرانیان کاشته است. آن از اول انتخابش که یک خبرگزاری نیمه دولتی ادعای مصاحبه با او مطرح کرد و از قولش حرف ها زد که حرف او نبود و نواری را هم به عنوان سند گذاشت. تکذیب تند این خبرسازی اولین کار عملی رییس دولت تازه مصر بود، و این دومی که در تهران اتفاق افتاد. تصور می کنید این رفتار محمد مرسی که حتی وقتی خود را ناچار دید که برای تحویل پست ریاست جنبش غیرمتعهدها به تهران بیاید فقط چهار ساعت ماند و به همه اصرار میزبانش توجهی نکرد و به دیدار رهبر هم حاضر نشد – کاری که بقیه میهمانان اجلاس برای خود امتیازی می دیدند–. پس چرا محمد مرسی، برخلاف خبرسازی خبرگزاری های داخلی برای اولین سفر به تهران نیامد و به ریاض رفت و چرا در نطقش، کمی خارج از موازین دیپلوماتیک بر عمر و ابوبکر تاکید ها کرد تا تفکر سنی خود را در ام القرای شیعه جهان به زبان آورده باشد و چرا تکذیب کرد که سخنی درباره تجدید روابط ایران و مصر گفته است.\nو به همین کرشمه ساقی، کسی که هنوز نتایج انتخابات مصر اعلام نشده روزنامه هائی مانند کیهان او را پیروز و پیروزی وی را پیروزی اسلام و جمهوری اسلامی خوانده و درشت تیتر زده بودند، کسی که دو ماه ماه پیشانی رسانه های راستگرای کشور بود، تبدیل شد به محمد مرسی کارندان، بی تجربه، نادان و به قول یک روزنامه کم ارزش، کسی که “عددی نیست ما سخنان بزرگ تر از او را اگر لازم بدانیم عوض می کنیم”.\nبرچسب‌ها: مسعود بهنود


نکونیوز - آیا داعش در کاهش قیمت نفت نقش دارد؟\nداعش نفت تولیدی در شمال عراق و سوریه را برای فروش، با کامیون به ترکیه ارسال می کند\nواشنگتن تجارت نفتی داعش را هدف قرار می‌دهد\nمیزان پیشرفت فاز دوم پتروشیمی کارون\nمشارکت سه بانک در پتروشیمی دماوند\nتوسعه ساخت داخل استراتژی حفاری شمال\nتوسعه پتروشیمی از ارکان اقتصاد مقاومتی\nپاسخ به یک سوال رایج این روزها\nطی ماههای اخیر با افزایش توان گروه دولت اسلامی موسوم به داعش در شمال عراق، فروش نفت توسط این گروه نیز آغاز شد و به مرور زمان افزایش یافت. از همان زمان این پرسش در افکار عمومی ایجاد شد که آیا فروش نفت توسط داعش نقشی در کاهش قیمت نفت دارد؟\nتاریخ انتشار : سه شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۳ ساعت ۱۸:۰۰\nبه گزارش پایگاه خبری نکونیوز، این تلقی از این جهت ایجاد شد که سقوط قیمت نفت از همان زمانی آغاز شد که داعش نیز شروع به فروش نفت عراق و سوریه کرد و همزمانی این دو اتفاق این برداشت را تقویت کرد. بر اساس اطلاعات موجود، داعش تأسیساتی نفتی را تصرف کرده است که تولیدات روزانۀ این تأسیسات به ۳۵۰ هزار بشکه می رسید ولی داعش فقط حدود ۵۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت در روز تولید می کند. مؤسسه تحقیقاتی آی.اچ.اس (IHS) که در زمینه اطلاعات بازار و اقتصاد جهانی فعال است اعلام کرده که درآمد داعش از فروش نفت عراق و سوریه پیش از حملات ائتلاف آمریکا، روزانه حدود ۲ میلیون دلار بوده است که این درآمد برای داعش درآمد بسیار مناسبی است.\nتوجه داشته باشیم که از این جهت که داعش نفت تازه ای وارد بازار نکرده است و همان نفت موجود را می فروشد، فروش نفت توسط داعش، هیچ تاثیری در افزایش عرضه و کاهش قیمت نفت ندارد. در واقع، داعش نفت جدیدی را اکتشاف و استخراج نکرده و همان نفتی را که از قبل تولید می شد، با تصرف چاهها و پالایشگاههای موجود، حتی با میزانی کمتر از قبل به فروش می رساند. قیمت عرضه نفت داعش بسیار ارزانتر از بازارهای جهانی است. تا چهار ماه پیش که قیمت نفت حدود ۸۰ دلار بود، نفت داعش زیر ۶۰ دلار به فروش می رسید و هم اکنون هم بین ۲۵ تا ۳۰ دلار در هر بشکه و عموما در ترکیه به فروش می رسد. برخی ادعا کرده بودند که چون داعش نفت را ارزان می فروشد، در کاهش قیمت نفت تاثیرگذار بوده درحالیکه این موضوع هم اشتباه است چرا که عرضه روزانه ۵۰ هزار بشکه نفت که درصد بسیار ناچیزی از عرضه نفت در جهان محسوب می شود، نمی تواند هیچ تاثیری در بازار داشته باشد. به نظر می رسد آنچه در مورد نقش داعش در بازار نفت مطرح می شود، اگر از روی اشتباه محاسباتی در تحلیل نبوده باشد – که بعید به نظر می رسد – حاصل غلبه نگرش گروههایی در منطقه است که تلاش دارند قدرت داعش را بزرگنمایی کنند.


گوگل یک شرکت مرتبط با ساخت تجهیزات بازی‌های ویدئویی را خرید\nبازی‌های ساخته شده برای گوشی و تبلت‌ها هوشمند روز به روز از محبوبیت بیشتری برخوردار می‌شوند و از طرف دیگر کنترل بازی‌ها بدون استفاده از کلید‌های فیزیکی دشوار است در نتیجه می‌توان حدس زد که گوگل قصد دارد مشکل بازی کردن با صفحات لمسی را حل کند.\nاز محمد کاملان\t منتشر شده در ۲۲:۳۰ چهارشنبه, ۲۱ اسفند , ۱۳۹۲\nفارنت: واحدهایی از شرکت Green Throttle Games توسط گوگل خریداری شد و دو نفر از پایه‌گذاران این شرکت به گوگل خواهند پیوست. با این حساب می‌توان حدس زد که این حرکت گوگل در جهت ایجاد و ساخت دستگاه‌های موسوم به ست‌تاپ‌باکس است.\nاز این دستگاه‌ها می‌توان برای بازی کردن عناوین ساخته شده برای گوشی‌های اندرویدی بر روی صفحه بزرگ تلویزیون استفاده کرد. شرکت Green Throttle Games سابقه ساخت دسته‌های بازی بی‌سیمی را دارد که با استفاده از بلوتوث به گوشی موبایل متصل می‌شد.\nبا این اقدام گوگل به دنبال چه سیاستی است؟\nشرکت‌های بزرگ اقدام به رقابت در عرصه ساخت این گونه دستگاه‌ها کرده‌اند و گوگل می‌تواند با استفاده از تکنولوژی و تجربه شرکت Green throttle Games حضور پررنگ‌تری در این عرصه داشته باشد.\nدر این میان آمازون وعده داده است که محصول خود را تا انتهای این ماه به بازار عرضه کند و محصولات سایر شرکت‌ها نیز نظیر اپل تی‌وی (Apple TV) نیز مدتی است که به بازار عرضه شده‌اند.\nگوگل تاکنون چندین بار تلاش کرده بود تا در این بازار فعالیت کند اما به موفقیت‌های چندانی دست پیدا نکرده است. دستگاه گوی مانند نکسوس کیو (Nexus Q) نتوانست به بازار راه پیدا کند و همکاری با شرکت‌هایی نظیر سونی نیز منجر به جلب نظر مشتریان نشد.\nهمین چند وقت پیش گوگل محصول ارزان قیمت کروم کست را به بازار معرفی کرد. از طریق این دستگاه امکان مشاهده محتویات گوشی‌های همراه بر روی صفحه بزرگ تلویزیون فراهم شده بود.\nبنیانگذاران شرکت Green throttle Games را آقایان مت کرولی (Matt Crowley) و کارل تاون‌سند (Townsend) تشکیل می‌دهند. کارل تاون‌سند سرپرست تیم مهندسی پالم پایلوت بوده است. (پالم به عنوان یکی از بزرگترین محصولات دستیارهای دیجیتال شخصی معروف به پی‌دی‌ای شناخته می‌شود.)\nالبته در این میان چارلز هوآنگ که وی نیز یکی از پایه‌گذاران این شرکت می‌باشد به گوگل نقل مکان نکرده و در شرکت Green Throttle Games باقی خواهد ماند.\nتماشا کنید: تصاویر هوایی از مقر جدید اپل و محل رونمایی از…


چند درصد ارقام نجومی فوتبال به ایجنت‌ها می‌رسد؟ - آی اسپورت\nفوتبال جهان يكشنبه، ۳۰ تیر ۱۳۹۸، ۲۱:۱۱\nآی اسپورت - این روزها بیشترین سود را در دنیای فوتبال، واسطه ها و مدیربرنامه بازیکنان به جیب می‌زنند. باشگاه یوونتوس برای انتقال ماتیاس دلیخت، 75 میلیون یورو به آژاکس پرداخت کرد، اما در بیانیه باشگاه آمده بود که این انتقال، 10.5 میلیون یورو هزینه اضافی خواهد داشت. به عبارتی به این هزینه اضافی، «عوارض جانبی» می‌گویند، در واقع این همان کمیسیونِ حق انتقالی است که مدیر برنامه بازیکن (اینجا مینو رایولا) برای جوش دادن این معامله دریافت خواهد کرد. این پدیده تازه ای در تجارت‌های فوتبالی است و البته از سوی فیفا به رسمیت شناخته شده است. یوونتوس از معدود باشگاه‌های ایتالیایی است که با توجه به فعالیت در بازار بورس، شفافیت مالی خاصی نسبت به سایر باشگاه‌های ایتالیا دارد.\nاینجا فقط از نقل و انتقالات رسمی است که توسط فیفا، تحت نظارتِ سیستم TMS قرار داشته، صحبت می‌کنیم، نقل و انتقالاتی که باشگاه‌ها اطلاعات آن را در سیستم نقل و انتقالات فیفا، ثبت کرده اند. بر اساس این آمار، ۱۹.۵ درصد از کل تراکنشات، مربوط به واسطه‌ها و مدیربرنامه‌های فوتبالی بوده است. از مثال‌هایی که برای پرداخت این کمیسیون‌ها می‌توان به آن اشاره کرد، انتقال پل پوگبا به منچستریونایتد بود که در آن انتقال، باشگاه انگلیسی مجبور شد، حق پرداخت کمیسیون ۲۰ تا ۲۴ میلیون یورویی را به مینو رایولا، مدیربرنامه بازیکن بپذیرد، یعنی تقریباً یک ششم مبلغی که به یوونتوس پرداخت کرده بود. طبق سند منتشر شده از طرف فیفا، انگلیس در صدرجدول کشورهایی قرار دارد که بیشترین کمیسیون رو به واسطه‌ها و ایجنت‌ها پرداخت می‌کنند، ایتالیا و آلمان درمکان‌ها بعدی قرار دارند.\nطی سالیان اخیر در فوتبال، پاری سن ژرمن از جمله باشگاه‌هایی بوده که با پرداخت حق کمیسیون‌های مناسب به واسطه‌ها، راحت تر در نقل و انتقالات فعالیت کرده است. اتفاقی که در سال 2011 گاردین به آن اشاره کرده بود و ظاهراً شیخ تمیم، امیر فعلی قطر خواسته بود تا 2 میلیون یورو بابت پرداخت کمیسیون به ایجنت پاستوره دریافت کند و همچنین 200 هزار دلار نیز از شرکت خصوصی برادرش به نام Oryx QSI نیز پول دریافت کرد، این در حالی است که طبق بند هفتم قوانین فیفا در رابطه با واسطه‌های نقل و انتقالاتی، پرداخت کمیسیون از سوی شخص رییس باشگاه (و یا مؤسسات زیر نظر او) به واسطه‌ها، ممنوع است و این مبلغ باید از محل درآمدهای باشگاه به واسطه‌ها پرداخت شود.


آنچه برای داشتن سفری هیجان انگیز به ایروان، باید بدانید – الی گشت\nشهر ایروان Yerevan\nایــروان، پایتخــت کشــور ارمنســتان و شــهر محبــوب ارمنیــان جهــان اســت کــه در جــوار رود هــرازدان و دامنــه ی کــوه آرارات واقــع شــده است. ایــروان صدهــا ســال قبــل بارهــا در نبــرد ، ایــران و عثمانــی، بــه تــاراج رفــت و دوبــاره بــه ایــران بازگشــت، تــا این کــه در سال ۱۸۲۸ بدنبــال جنــگ ایــران و روس و بــر اســاس عهدنامــه ی ترکمن چــای، از تســلط ایــران رســما خــارج شــد.\nامــروز، ایــروان بــه خاطــر جاذبه هــای طبیعــی زیبایــش و تلاشــی کــه در توســعه ی گردشــگری آن صــورت گرفتــه، شــهری تماشــایی در میــان کشــورهای همســایه اســت. ســفر بــه ارمنســتان، بــرای ایرانی هــا نیــازی بــه ویــزا نــدارد و مســیر کوتــاه آن چــه بــا هواپیمــا و چــه بــا اتومبیــل- مســافران زیــادی را بــه ایــن شــهر می کشــاند. پایتخــت ارمنســتان، آب و هوایــی کوهســتانی بــا رطوبــت پاییــن و تابســتان های گــرم و زمســتان های خیلــی ســرد دارد. بهتریــن زمــان ســفر، از اردیبهشــت تــا پایــان تابســتان اســت؛ مگــر این کــه بــه خاطر اســکی قصــد ســفر داشــته باشــید کــه از ابتــدای زمســتان تــا اواخــر فروردیــن امکانــش وجــود دارد.\nاگــر بــا هواپیمــا بــه ایــن شــهر ســفر کنیــد، از طریــق فــرودگاه زوارتنوتــس وارد ایــروان خواهیــد شــد. ، فــرودگاه بین المللــی زوارتنوتــس حــدودا چهــارده کیلومتــر بــا مرکــز شــهر یعنــی میــدان اپــرا، فاصلــه دارد؛ بــرای رســیدن بــه شــهر، هــم تاکســی موجــود اســت و هــم اتوبــوس. ولــی از آن جایــی کــه هزینــه ی تاکســی خیلــی گــران نیســت، بهتریــن گزینــه بــرای رفــت و آمــد از فــرودگاه و حتــی داخــل شــهر بــرای مســیرهای طولانــی، تاکســی ها هســتند کــه مســافر را تــا مقصــد نهایــی می رســانند. هزینــه ی تاکســی از فــرودگاه تــا مرکــز کم تــر از ده هــزار تومــان خــرج دارد. بــرای مســیرهای داخــل شــهر نیــز، ًشــهر معمــولا جاهــای دیدنــی خیلــی از هــم فاصلــه ای ندارنــد و آن قــدری شــهر تمیــز و مرتــب اســت کــه ترجیــح می دهیــد بیشــتر خیابان هــا را پیــاده طــی کنیــد.\nبــرای انتخــاب محــل اقامــت در ایــروان، کار ســختی نبایــد انجــام داد. از ویلاهــای بــزرگ و هتل هــای خــارج شــهر گرفتــه تــا هتل هــای قدیمــی و کوچــک بــا ســاختمان های زیبــا در مرکــز شــهر ایــروان پیــدا می شــود. ایــروان بــه معمــاری، بناهــای زیبــا و مجســمه هایش معــروف اســت. اگــر اهــل گشــت و گــذار در شــهر هســتید، یکــی از هتل هــای میــدان اپــرا کــــه ســـاختـــمان مشـــهور اپــــرا را در جـــوار خـــــودش دارد یـــــــا مــیدان هـــاراپــــراک کــــه دوست داشــتنی ترین جــای ایــروان بــرای توریست هاســت، می تواننــد گزینه هــای خوبــی باشــند. هتــل ماریــوت در اطــراف میــدان هاراپــراک یکــی از بهتریــن هتل هــای ارمنســتان اســت.\nاز میــدان هاراپــراک بــه راحتــی می تــوان بــه هــر جــای شــهر رفــت. ســاختمان های زیبــای اطــراف میــدان، نورپــردازی آن هــا در شــب، کافه هــا و رســتوران های روبــاز، هاراپــراک را یکــی از محبوب تریــن جاهــای ارمنســتان بــرای گشــت زدن شــبانه ســاخته است. در طــول روز نیــز، گالــری هنــر ملــی را بــا مجموعــه ای از آثــار هنرمنــدان بــزرگ روس و ارمنــی و همین طــور مــوزه ی ملــی تاریــخ ارمنســتان را در اطــراف همیــن میــدان نبایــد از دســت داد؛ هــر دوی این هــا تــا ســاعت پنــج عصــر بــاز هســتند. بــازار ســنتی شــهر در نزدیکــی میــدان هاراپــراک، بــازاری بــزرگ و دیدنــی اســت کــه همه جــور چیــزی در آن پیــدا می شــود. بــازار پاتــوق هنرمنــدان اســت و کنــار پیاده روهــا می تــوان موزیــک زنــده و بســاط نقاشــی را هــم دیــد. اگــر هیــچ چیــزی از ایــن بــازار نخواســتید بخریــد، قهوه جــوش ســنتی ارمنــی را نادیــده نگیریــد؛ قهوه جــوش جــازوه، ظرفــی مســی بــا دســته ی چوبــی اســت کــه حتما قهــوه در آن جــور دیگــری درســت می شــود کــه تــا ایــن حــد معــروف شــده است.\nبــرای خریــد اجنــاس خــاص یــا ســر زدن بــه فروشــگاه برندهــای معــروف بایــد بــه خیابــان آبوویــان برویــد؛ خیابانــی ســنگ فرش کــه بیشــتر برندهــای معــروف دنیــا را می توانیــد این جــا پیــدا کنیــد. از میــدان اپــرا، بیســت دقیقــه ای کــه بــه ســمت شــمال پیــاده روی کنیــد، بنــای هــزار پلــه را خواهیــد دیــد. هــزار پلــه، چشــم انداز زیبایــی مخصوصــا در شــب بــه ایــروان می دهد و بــرای یادبــود فاجعــه ی کشــتار ارمنی هــا ســاخته شــده است. نــام هــر کــدام از کشــته شــده ها روی ایــن پله هــا نوشــته شــده اســت. بیشــتر بازدیدکننــدگان از آسانســور و پله هــای برقــی کنــار بنــا بــرای بالارفتــن اســتفاده می کننــد و پیــاده پاییــن برمی گردنــد. مجســمه ی طایــی گنــدم کــه ســمبل کشــاورزی ارمنســتان اســت در بــالای هزارپلــه قــرار دارد.\nیکــی دیگــر از بناهــای یادبــود پرطرفــدار در ایــروان، مجســمه ی مــادر در خیابــان مســروپ مشــتوت اســت. مجســمه ی مــادر بلندتریــن نقطــه ی شــهر بــه حســاب می آیــد و در واقــع بــر روی ســاختمان مــوزه ی مــادر قــرار گفتــه اســت. بازدیــد از ایــن بنــا تــا ســاعت پنــج و نیــم عصــر امکان پذیــر و رایــگان اســت. اطــراف ایــن مجســمه، منطقــه ی اعیان نشــین ایروان است که با خانه هـــــای ویـــلایـــــی و کوچــــه های خلوتش جـــــلب توجـــــه می کنــــند.\nپــــارک سرســبز حقتانــاک نیــز در کنــار مجســمه ی مــادر قــرار دارد و چــرخ و فلــک بزرگــش می توانــد بــرای بچه هــا خوشــایند باشــد. دیدنی هــای داخــل شــهر کــم نیســتند ولــی دلیــل نمی شــود دریاچــه ی زیبای ســوان را در فاصلــه ی چهــل کیلومتــری شــهر فرامــوش کنیــد. بــرای رفتــن بــه ســوان، هــم می توانیــد اتوبــوس ســوار شــوید و هــم تاکســی بگیریــد. در مســیر دریاچــه، پــارک آبــی ایــروان کــه یکــی از زیباتریــن پارک هــای آبــی بــا وســایل بــازی جدیــد و هیجان انگیــز اســت، وجــود دارد و اگــر فصــل تابســتان باشــد، از ده صبــح تــا هفــت شــب باز است. اطــراف دریاچــه ســوان، ویلاهــای خوبــی بــرای اجــاره می تــوان پیــدا کــرد. اگــر هــوا مناســب باشــد، امــکان شــنا، قایق ســواری، جــت اســکی و بازی هــای آبــی دیگــر هــم وجــود دارد.\nارمنی هــا از نظــر ذائقــه و طعــم غذاهایشــان شــباهت زیــادی بــه ایرانی هــا و ترک هــا دارنــد. غــذای محبــوب ارمنســتان، چالاقــاش یــک جــور کبــاب دنــده اســت کــه بهترین هایــش را در مرکــز شــهر اطــراف میــدان اپــرا و هاراپــراک می تــوان پیــدا کــرد. کســانی کــه قبــلا بــه ایــروان ســفر کرده انــد، معتقدنــد اگــر کافه هــا و رســتوران ها را از ایــروان بگیرنــد، شــهر نســبتا خالــی می شــود. قیمــت مناســب و منوهــای مختلــف و نوشــیدنی های متنــوع باعــث شــده ارمنســتان یکــی از مقاصــد اصلــی خوش خوراک هــا باشــد. فضــای زیبــای رســتوران جــاز بــا موزیــک زنــده، خیلــی کم تــر از آن چیــزی خــرج دارد کــه ممکــن اســت در هــر شــهر دیگــری بپردازیــد. رابطــه ی خــوب ارمنی هــا بــا مســافران ایرانــی، مهمان نــوازی و طبیعــت زیبــای ارمنســتان تــا بــه حــال کســی را ناراضــی روانــه ی خانــه نکــرده؛ مگــر این کــه مســافری مقصــدش را اشــتباهی انتخــاب کــرده باشـد.\nآن چه در سفر باید بدانیمارمنستانایروانجاذبه های گردشگرینکات سفر\nزیبایی کم نظیر پارک جنگلی اگمونت و کوه آتشفشانی فعالش\nمعرفی هتل ویکتوریا پالاس پاریس | ۵ ستاره\nمشهورترین چشمه های آب گرم و معدنی در جهان\nمعرفی چند مورد از بهترین هتل های سیدنی\nعجیب ترین میوه های استوایی که تا به حال اسمشان را هم نشنیده اید! + تصاویر


روز دختر روزي است كه خيلي از پدر و مادر‌ها به دنبال تهيه هديه‌اي زيبا براي فرزند دلبندشان هستند.\nسالروز ميلاد حضرت معصومه (س) روز دختر ناميده شده است؛ در اين روز براي اينكه به دخترانمان بگوييم به يادشان هستيم نيازي نيست برايشان هديه گراني تهيه كنيم. مي‌توانيم با تقديم هديه كوچكي به دختران اين روز را به آن‌ها تبريك بگوييم و لحظات شادي را برايشان رقم بزنيم.\nدر ادامه اين گزارش نمونه‌اي از كادوي روز دختر را معرفي مي‌كنيم:\nكارت تبريك روز دختر\nكارت تبريك روز دختر مي تواند هديه مناسبي براي دختران ما باشد؛ با دادن يك كارت تبريك به مناسبت روز دختر به آنها بگوييم به يادشان هستيم. حتي مي‌توانيم خودمان اين كارت تبريك را درست كنيم و به دخترمان هديه دهيم.\nبخوانيد درباره: كادو تولد براي خانمها\nكتاب؛ هديه‌اي ماندگار براي دختران\nاگر دخترمان اهل مطالعه است، مي توانيم به او در روز دختر كتاب هديه دهيم. كتاب شاعر يا نويسنده مورد علاقه دخترمان مي تواند بهترين هديه براي او باشد.\nدفتر خاطرات يكي ديگر از مواردي است كه دختران به آن علاقه مند هستند و مي تواند هديه مناسبي براي آنها در روز دختر باشد.\nخريد ماگ و ليوان هايي كه روي آن طراحي شده است، مي تواند هديه مناسبي براي روز دختر باشد.\nنقاشي و كاردستي\nمي‌توان نقاشي كشيد يا كاردستي براي دخترمان تهيه كرد و در روز دختر به او هديه و اينگونه به او نشان داد كه به يادش هستي\nچند شاخه گل براي روز دختر بهترين كادو براي عشقم\nچند شاخه گل مي تواند ايده خوبي براي هديه روز دختر باشد. دختران از اينكه گل به آنها هديه بدهيد، خوششان مي آيد. مي توانيم گل مورد علاقه دخترمان را به او هديه و اينگونه نشان بدهيم، به يادش هستيم و به علايقش توجه مي كنيم.\nروسري، كيف، كفش، جعبه جواهرات و زيورآلات هم از هداياي ديگري هستند كه مي‌توان در روز دختر هديه داد.\nتاريخ روز دختر سال ???? مصادف با سه شنبه ? تير ???? برابر با يكم ذي‌القعده ???? و ولادت حضرت معصومه (س) است. زندگينامه حضرت معصومه (س) از اينجا بخوانيد.\nدر سال ???? رويدادي تأثيرگذار براي دختران كشورمان اتفاق افتاد. شوراي عالي انقلاب فرهنگي، بر اساس پيشنهاد فرهنگسراي دختران، روز مبارك تولد حضرت فاطمه معصومه (س)، كريمه اهل بيت را به عنوان «روز ملي دختران» تصويب و اعلام كرد و بر همين اساس نيز طي جشني در روز ميلاد آن حضرت، اولين سالروز ملي دختران گرامي داشته شد و فرهنگسراي دختران به عنوان دبيرخانه دائمي روز ملي دختران انتخاب شد.\nبدون ترديد، توجه به اهميت و ضرورت اين روز و فرصت‌هاي آن، همچنين دقت به وضعيت دختران در جامعه كه براي اصلاح و بهبود آن به عزم و اهتمام ملي نياز است، مي‌تواند از روز ملي دختران، فرصتي مغتنم براي كار جمعي در مورد دختران بسازد كه زمينه‌هاي حركت‌هاي بزرگ و تغيير و تحولات درخشان براي توسعه و بهبود زندگي دختران را فراهم نمايد. اين فرصتي است كه شايد لازم بود خيلي پيش از اينها اتفاق مي‌افتاد و اكنون كه زمينه آن فراهم شده است، بي توجهي به آن، با توجه به سرعت تحولات حوزه مسائل زنان و دختران، ممكن است زيان‌هاي فرهنگي اجتماعي بزرگي را به همراه داشته باشد.\nهر سال در روز دختر برنامه‌هاي متنوع فرهنگي با هدف تكريم دختران در ايران برگزار مي‌شود.\nروز جهاني دختر بچه‌ها (International Day of Girl Child) در تاريخ ?? اكتبر برابر با ?? مهر هر سال برگزار مي‌شود كه اين تاريخ به نام روز جهاني دختر شناخته مي‌شود.\nنام‌گذاري روز دختر در جهان قدمت زيادي ندارد و از سال ???? توسط سازمان ملل به صورت رسمي آغاز شده و هدف آن ايجاد فرصت‌هاي اجتماعي، بهبود وضعيت تغذيه و سلامت دخترها ذكر مي‌شود.\nعلت نامگذاري روز جهاني دختر در ?? اكتبر\nبا وجود كمپين‌هاي متعدد، هر شخص دلايل خاصي را براي وجود روز جهاني دختر اعلام مي‌كرد، هدف از نامگذاري روز جهاني دختران در ?? اكتبر ايجاد فرصت‌هاي بيش‌تر اجتماعي، بهبود وضعيت تغذيه و سلامت دختر خانم‌ها و رفع نابرابري‌ها ذكر مي‌شود و چندين دليل وجود داشت كه باعث شد نظر سازمان ملل به آنها جلب شود:\nبهبود سطح آموزشي و عدم ازدواج كودكان دختر\nدر سراسر جهان حدود ??? ميليون دختر ختنه شده‌اند. هر سال سه ميليون دختر در كشورهاي مختلف جهان در معرض خطر ختنه شدن قرار دارند.\nدختران پنج تا ?? سال در روز ??? ميليون ساعت در خانه كار مي‌كنند. رفت و روب، آشپزي يا حتي آوردن آب از چاه يا چشمه. ساعاتي كه پسران پنج تا ?? ساله صرف كارهاي خانه مي‌كنند، پنجاه درصد كمتر از دختران است.\nهر سال ?? ميليون دختر خردسال در نقاط مختلف جهان مجبور به ازدواج مي‌شوند و در حال حاضر از هر پنج زن در جهان يكي زير ?? سال ازدواج كرده است.\nبسياري از اين افراد مورد بدرفتاري روحي و خشونت جنسي همسران خود قرار مي‌گيرند. دختراني كه زود ازدواج مي‌كنند در سنين پايين به عنوان مثال در ?? سالگي باردار مي‌شوند و بسياري از آنها به دليل بارداري و زايمان تا پايان عمر از مشكلات سخت جسمي خود رنج مي‌برند.\nبرچسب: روز دختر چه چيزي هديه دهيم؟،\n+ نوشته شده: ۲ آذر ۱۳۹۹ساعت: ۰۷:۳۷:۱۱ توسط:صمن موضوع:\nهمه : 37293


شرایط رابطه دخترو پسردردانشگاه | نت در نت\nشرایط رابطه دخترو پسردردانشگاه\nهمان گونه که خود مى دانید، تاکنون در محیط تحصیلى، کمتر با جنس مخالف برخورد داشته اید. در مقاطع تحصیلى قبلى، با فضاى آموزشى مختلط مواجه نبودید. زندگى آموزشى شما، فارغ از حضور جنس مخالف بود. شاید محیط دانشگاه، نخستین تجربه برخورد مستقیم شما با جنس مخالف است. بر این اساس، بایسته است با شکل این نوع ارتباط و پیامدهاى مثبت و منفى و راه هاى کنار آمدن با این پدیده، آشنایى بیشترى پیدا کنید. ناآشنایى مى تواند موجب خسران و ضرر آموزشى گردد و به جاى بهره مندى علمى و آموزشى، زیان اجتماعى، اخلاقى و حیثیتى به شما تحمیل کند. همچنین بدون قصد و برنامه قبلى، شما را از هدف دور کرده، به سمت انحراف هاى پیش بینى نشده ببرد. بر این اساس، آگاهى از مواجهه صحیح با این پدیده و داشتن ارتباط سالم و صحیح با جنس مخالف و شناخت کافى از شرایط، آداب و مقررات این نوع ارتباط، براى شما لازم و بایسته است. از این رو، به منظور روشن گرى، نکاتى بیان مى شود. اما پیش از پرداختن به جزئیات، توجّه به یک نکته اساسى و کلیدى در ارتباط با دیگران بایسته است.\nانسان، هرگز بدون ارتباط و تعامل با دیگران زندگى نکرده است و اگر چه سطح و نوع ارتباط ها متنوّع بوده؛ ولى هیچ گاه قطع نشده است؛ زیرا ارتباط با همنوع براى آدمى ضرورت دارد. نوع و کیفیت ارتباط، بر اساس اهداف و اغراض اشخاص تعیین مى شود. بدین جهت این ارتباط گاهى آموزشى، اقتصادى، فرهنگى و یا اجتماعى است. هر نوع ارتباطى، شرایط خاص خود را دارد که باید رعایت گردد تا ارتباط به هدف خود برسد. یک مجموعه، داراى اصول و قواعدى است که باید در تمام ارتباط ها، رعایت گردد. به عنوان نمونه هرگز ارتباط ها، نباید با همدیگر همپوشى و تداخل کند؛ یعنى، در ضمن یک ارتباط، نباید هدف گم شود. پیام مبادله شده، باید محدود و منحصر به نوع ارتباط باشد؛ مثلاً در ضمن یک ارتباط اقتصادى، نباید پیام خانوادگى مبادله شود. این تداخل، موجب ضرر به هر دو نوع ارتباط شده و طرفین را از اهداف خود دور مى سازد. همان طور که در ضمن ارتباط آموزشى، اگر حواس متوجه مطالب دیگر شود، موجب افت کیفیت آموزش مى شود. به هر حال باید به اصول ارتباط هاى انسانى پایبند بود تا بتوان به اهداف ارتباط ها دست یافت.\nتوجه دارید که علت اصلى حضور شما در دانشگاه - همان گونه که از نام این محیط پیدا است - تحصیل دانش و علم است؛ از این رو، ارتباط اساسى و اصلى شما با تمام افراد در این محیط، «آموزشى» است و اگر ارتباط دوستى یا اقتصادى و ... برقرار شود، در مسیر تکمیل آموزش و یا مقدمه اى جهت رسیدن به اهداف آموزشى است. اما هر رفتار و یا ارتباطى که شما را از این هدف دور کند، آفت زندگى دانشجویى و انحراف از مسیر آموزش تلقى مى شود. هر ارتباط دیگرى - غیر از ارتباط آموزشى - فقط یک عامل مزاحم است و باید آنها را از مسیر زندگى دانشجویى خود حذف کنید تا بتوانید به اهداف علمى و معرفتى نایل آیید.\nاز دیدگاه تعلیم و تربیت، ارتباط با جنس مخالف، یک عامل مزاحم است و در اولین گام، سطح تمرکز شما را کاهش مى دهد. کافى است یک پیام غیر آموزشى از جنس مخالف، نظر شما را به خود جلب کند؛ تا ساعت ها فکر و ذهن شما را به خود مشغول سازد!! پس هر عمل و ارتباطى که آموزش و فعالیت تحصیلى شما را تحت تأثیر خود قرار دهد و کمیت و کیفیت دانش اندوزى شما را کاهش دهد، باید از زندگى دانشجویى تان حذف شود.\nتأثیر مزاحمتى ارتباط با جنس مخالف، نه قابل کتمان است و نه با مزاحمت هاى دیگر (همانند سر و صدا) قابل مقایسه است؛ یعنى، کسى نیست که بگوید ارتباط با جنس مخالف، همانند خرید لوازم التحریر، مقدمه اى براى تحصیل موفق است؛ زیرا بروز عامل مزاحم، برابر است با افت تحصیلى! افزون بر این، پژوهش هاى صورت گرفته و تجربیات افراد مبتلا به ارتباط با جنس مخالف، گویاى افت شدید تحصیلى این گونه افراد است.\nموضوع ارتباط با جنس مخالف، تنها نظر اندیش ورزان و صاحب نظران تعلیم و تربیت را به خود جلب نکرده است؛ بلکه این مسئله از دیدگاه فقهى، جامعه شناختى، روان شناختى و ... نیز مورد بررسى قرار مى گیرد. اینک از دیدگاه روان شناختى این مسئله را مورد بررسى کوتاه قرار مى دهیم. در هر ارتباطى پنج مؤلفه نقش آفرین است: 1. پیام دهنده، 2. پیام گیرنده، 3. محتواى پیام، 4. کانال، 5. رسانه.\nاز بین این امور، بیشترین تأثیر و نقش تعیین کننده از آن مؤلفه سوم (محتواى پیام) است. آنچه یک ارتباط را از دیگر ارتباط ها متمایز مى سازد، محتوا و پیام است.\nحال سخن این است که در ارتباط دوستى با جنس مخالف، چه نوع پیامى مبادله مى گردد که آن را «دوستى با جنس مخالف» مى گویند؟ چرا ارتباط با استاد در کلاس درس یا ارتباط با دفتردار دانشگاه را «ارتباط دوستى» نمى‌گویند؟ آیا چیزى جز محتوا و پیام مبادله شده، مى تواند نقش مؤثر و تعیین کننده اى داشته باشد؟ باید مشخص شود در ارتباط دوستى با جنس مخالف، محتوا و پیام مبادله شده چیست که آن را از دیگر ارتباط ها - همانند ارتباطات اقتصادى، سیاسى، اجتماعى و ... - متمایز مى سازد؟\nآنچه در ارتباط با جنس مخالف مبادله مى شود، محبت و عشق ویژه اى است؛ محبتى که یک همجنس از ارائه آن ناتوان است. از این رو به سراغ جنس مخالف مى رود! پس محبت از نوع جنسیتى است و اگر پیام آرامش، سکون و ... نیز مبادله مى گردد، رنگ جنسیتى - نه جنسى - مى پذیرد. در این نوع ارتباط، چون قواعد، شرایط و تعهّدات طرفین تعریف نشده، با پیامد منفى فراوانى همراه است. براى مثال چون سطح دوستى تعریف نشده، دوستان در برابر همدیگر احساس تعهد نمى کنند که معمولاً با خیانت، بى وفایى، شکست و ... همراه است.\nگاهى اوقات به واسطه اینکه سطح دوستى و ارتباط تعریف نشده است، اندک اندک از ارتباط دوستى فراتر رفته، همسان با ارتباط خانوادگى و کارکردهایى از آن دست مى شود و چون شرایط آن با توافق طرفین قرین نشده، به هتک حیثیت اجتماعى و چه بسا خسارت هاى جبران ناپذیر - به ویژه از طرف دختر - همراه مى شود! هرگز کسى در ابتدا پیش بینى نمى کند که این دوستى، به این نقطه ختم شود؛ ولى کم کم به جایى مى رسد که نتیجه اى جز پشیمانى به بار نمى آورد!\nبنابراین چون در فرهنگ دینى و عرف ایران اسلامى، این نوع ارتباط تعریف نشده است، نباید به سراغ آن برویم؛ چون هر ارتباطى که از شرایط، آداب و تعهد لازم فارغ باشد، نه تنها به هدف خود نمى رسد، بلکه جز خسارت نتیجه اى ندارد. اگر ارتباط اقتصادى با آداب، شرایط و تعهدهاى بیگانه باشد، نه تنها سود نمى دهد؛ بلکه خسارت اقتصادى تنها نتیجه آن خواهد بود. در این نوع ارتباط هم، وضعیت به همین منوال است.\nدر ارتباط دوستى با جنس مخالف، آنچه در معرض خسارت و ضرر (و یا بهتر بگوییم تهدید) قرار مى گیرد، مال، سرمایه و تحصیل دانش نیست؛ بلکه آبرو و پاکى است که اگر از کف رود، هرگز جبران نمى شود. آیا انسان عاقل حاضر است در یک ارتباط دوستى فاقد تعهّد لازم، حیثیت خود را در معرض آسیب و خطر قرار دهد! اگر این ضرر رخ داد، چه کسى آن را جبران مى کند و آیا آبروى بر باد رفته، قابل برگشت است! چه بسیار افرادى که هرگز گمان نمى کردند به بى آبرویى و از دست دادن آبرو و ... مبتلا شوند؛ ولى مبتلا شدند!\nبنابراین، از دیدگاه روان شناختى، چون ارتباط دوستى با جنس مخالف فاقد شرایط یک ارتباط سالم است و ویژگى هاى لازم در مؤلفه هاى آن رعایت نشده، یک ارتباط شکست خورده و مقرون به آسیب است و تا زمانى که به یک تعهد طرفینى همراه با رعایت آداب و شرایط منتهى نشود، باید از آن سخت پرهیز کرد.\nحال که پیامدهاى ارتباط با جنس مخالف در فضاى آموزشى و غیرآموزشى قابل پیش بینى نمى باشد و سخت مورد تردید است؛ پس شکل رفتار ما با جنس مخالف چگونه باید باشد؟\nبه طور کلى در جامعه ما چند شیوه برخورد وجود دارد که یک شیوه آن درست و شیوه هاى دیگر غلط است. برخورد مبتنى بر شناخت و احترام متقابل، مواجهه صحیح با جنس مخالف است. در این شیوه، دختران و پسران به محض دیدن یکدیگر، خود را نمى بازند و هیجان زده نمى شوند. اینان یک نگاه و یک کلام از جنس مخالف را به عشق تعبیر نمى کنند، آن را در ذهن خود و در رؤیاهاى خویش نمى پرورانند؛ بلکه در برخوردها در مجامع فامیلى، تحصیلى و ... بسیار با وقار و سنگین برخورد مى کنند و در عین پرس و جو از احوال یکدیگر و پاسخ گویى به پرسش هاى آنان، دچار افراط در خنده و شوخى نمى شوند. آنان جنس مخالف را افرادى چون پدر، مادر، برادر و خواهر خود نمى دانند و آدابى را که از لحاظ شرعى و اجتماعى در برخورد با دیگران لازم است، رعایت مى کنند. آنان بر اثر تربیت خانوادگى، برقرارى رابطه پنهان با جنس مخالف را بى معنا مى دانند و درباره روحیات جنس مخالف، به حد کافى آگاهند و براى برقرارى روابط نزدیک و صمیمى با جنس مخالف، برنامه دارند و آن را از طریق ازدواج و فراهم آوردن شرایط مقبول اجتماعى، به تحقّق مى رسانند.\nشیوه هاى نادرست ارتباط :\n1. برخورد احساسى و هیجان زده؛ این رفتار بر اثر عدم شناخت صحیح از جنس مخالف است. آنان یک ابراز محبت ساده را نشانه عشقى عمیق مى دانند و هیجان زده مى شوند که معمولاً در دختران چنین واکنشى بیش از پسران به چشم مى خورد!\n2. برخورد خشک و محدود؛ عده اى از جوانان، بر اساس تربیت هاى غلط، گاهى در میان خویشان و آشنایان از افراد هم جنس نیز اجتناب مى کنند و رفتارى سرد و یا خشن دارند. البته خشک نبودن، هرگز به معناى رعایت نکردن حدود شرعى نیست؛ ولى رعایت موازین شرعى هم لزوما به معناى بد اخلاقى و سرد بودن نیست.\n3. داشتن روابط پنهانى؛ داشتن روابطى مثل نامه نگارى، تماس هاى تلفنى و مخفیانه و... عواقب روانى و اجتماعى بسیار خطرناکى در پى دارد که متأسفانه بیشترین آسیب، نصیب دختران مى شود.\n4. افراط در معاشرت؛ بعضى از خانواده ها، به بهانه اجتماعى کردن فرزندان خود، سعى در ایجاد روابط افراط گونه بین پسر و دختر مى کنند که نوعى تبعیت کورکورانه از فرهنگ غربى است! بنابراین به نظر مى رسد شیوه صحیح در رابطه با جنس مخالف، تابع اصولى است که به بعضى از آنها اشاره مى شود:\n2. نباید به بعضى از تأثیرات مثبت و اندک این ارتباط دل خوش کرد. باید بدانیم انسان هاى پشیمان، اندک اندک به خط قرمز رسیده، از آن عبور کرده اند! اگر شما یک قدم جلو بگذارید، باید ده قدم از ارزش هاى خود عقب نشینى کنید! جاذبه طبیعى و زیستى دختر و پسر - به ویژه در سنین جوانى - زمینه انحراف در ارتباط هاى انسانى را فراهم مى سازد. در محیط آموزشى هم نباید از آفاتى که در جاذبه هاى زیستى ریشه دارد، غفلت کنید؛ زیرا روابط انسانى از این ناحیه، بسیار آسیب پذیر بوده و به انحراف مى گراید. بر همین اساس شارع مقدس به ما هشدار مى دهد که هرگاه دو غیر هم جنس، در قالب هر ارتباطى و در مکانى خلوت و دور از دید دیگران قرار گیرند؛ شیطان آنها را به سمت روابط تهدیدآمیز مى کشاند و باید از آن محیط و ارتباط بگریزند.\nنکته دیگرى که به این حساسیت مى افزاید، تهدید مستمر و لحظه به لحظه این خطر است؛ یعنى، در حالى که دیگر عوامل تهدید کننده، نیازمند زمان و مکان خاصى است تا آدمى را در معرض تهدید قرار دهد و در رفتار وى نفوذ کند؛ این عامل همیشه نقش تهدید کننده دارد و انسان هوشیار، نباید یک لحظه خود را از این تهدید در امان ببیند.\n3. محیط آموزشى، بدون ارتباط آموزشى نیست و طرف دوم این ارتباط، همیشه از جنس شما نیست. شاید شما در بعضى اوقات، مجبور به برقرارى ارتباط با جنس مخالف شوید؛ در این صورت، نباید از محدوده پیام آموزشى تجاوز کنید و فقط به مبادله همین نوع پیام - در صورت مستقیم یا غیر مستقیم - اکتفا نمایید. براى اینکه یقین کنید مخاطب شما پیام دیگرى دریافت نکرده است و پیام دیگرى مبادله نکرده اید، به نکات زیر بسیار پایبند باشید.\nب. در فضاى آموزشى مختلط، مواظب نگاه خود باشید و به پیام هاى شفاهى و کتبى افراد مزاحم توجه نکنید و حتى اگر به داد و فریاد متوسّل شدند، ناشنیده گرفته، از موقعیت دور شوید.\nج. در جمع دوستانى که به این نوع روابط دل خوش کرده اند، شرکت نکنید و از آنها کناره بگیرید.\nد. توجه داشته باشید هیچ انسان مبتلا به انحراف رفتار، با قصد و غرض قبلى به این وادى وارد نشده؛ بلکه دست هاى ناپیدایى او را در این گرداب مبتلا ساخته است. شما نیز از حیله این دست ها، خود را در امان نپندارید؛ زیرا همیشه آنها با شما و در کمین شما هستند؛ (گرچه شما از آنها غافل هستید)! به همین جهت در قرآن مجید به انسان هاى پاک و وارسته سفارش شده که از دوست گیرى پنهانى خوددارى کنند و این توصیه هم به دختران شده و هم به پسران.\n«... وَ لا مُتَّخِذاتِ أَخْدانٍ »؛ «[ زنان] دوست گیران پنهانى نباشند».\nمنبع: روابط پسر و دختر، محمدرضا احمدى، قم: نهاد نمایندگى مقام معظم رهبرى در دانشگاه ها، دفتر نشر معارف، 1386.\nارتباط دانشجویان دختر و پسر