Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι : ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ: ΟΡΕΣΤΗΣ\nΟ υιός του Αγαμέμνονος Ορέστης, φονεύσας την μητέρα του Κλειταιμήστραν διά να εκδικηθή την υπό ταύτης και του εραστού της δολοφονίαν του πατρός του Αγαμέμνονος, μένει κατάκοιτος εις την πατρικήν του οικίαν, έρμαιον των τύψεων της συνειδήσεώς του διά την μητροκτονίαν και θύμα των Εριννύων. Μετ' αυτού μένει και τον περιθάλπει η αδελφή του Ηλέκτρα, ήτις αρχομένου του δράματος απολοφύρεται διά τας συμφοράς της και διά την τραγικήν καθόλου τύχην του οίκου των Ατρειδών. Αλλά και αγωνία διά την προβλεπομένην εις θάνατον καταδίκην αυτής και του αδελφού της την κατέχει. Μόνη ελπίς σωτηρίας από των δεινών απομένει η προαγγελλομένη άφιξις εκ Τροίας του θείου των Μενελάου. Η άφιξις αύτη συντελείται πράγματι, προφαινομένης της πολυφήμου Ελένης, υπό ταύτης δε και της Ηλέκτρας συνάπτεται διάλογος, αποτελών την τεχνικωτέραν ίσως σκηνήν του όλου έργου. — Αλλ' η ελπιζομένη προστασία του Μενελάου υπέρ των τέκνων του αδελφού του δεν παρέχεται. Δικαστήριον Αργείων πολιτών καταδικάζει τον Ορέστην εις θάνατον διά το έγκλημα της μητροκτονίας. Και ο Μενέλαος από δειλίαν και ιδιοτέλειαν εγκαταλείπει τον ανεψιόν αβοήθητον. Εκμανείς διά τούτο και θέλων να τον εκδικηθή ο Ορέστης έρχεται να θανατώση την Ελένην, αιτίαν όλων των κακών. Αλλά της Ελένης αφανισθείσης εις τον αιθέρα κατά θαυμαστόν τρόπον, απειλεί δεύτερον ο Ορέστης να θανατώση την θυγατέρα ταύτης και του Μενελάου Ερμιόνην. Τότε από μηχανής θεός εμφανιζόμενος ο Απόλλων πείθει τον Ορέστην να λάβη σύζυγον την Ερμιόνην, υποσχεθείς εις αυτόν σωτηρίαν από της καταδίκης και συγγνώμην διά την μητροκτονίαν. Το δράμα κακίζεται υπό των παλαιών γραμματικών, διότι πλην του Πυλάδου πάντες οι εν αυτώ χαρακτήρες είναι φαύλοι και διότι η λύσις αυτού δεν άγει εις την επιβαλλομένην, κατά την αρχαίαν αισθητικήν, ηθικήν κάθαρσιν. Ουχ' ήττον εκ των παλαιών τούτων γραμματικών έφθασε μέχρις ημών η πληροφορία, ότι χάρις εις την εν τω δράματι τούτω σύγκρουσιν και ταραχήν αγώνων και παθών — τούτο δ' ίσως ήτο ο κύριος αισθητικός σκοπός του Ευριπίδου — είχε κατά τους κλασσικούς χρόνους ο «Ορέστης» μεγάλην θεατρικήν επιτυχίαν.\nΚακό δεν υπάρχει απ' όσα λέει ο λόγος,\nούτε πάθος, ούτε συφορά θεοσταρμένη,\nπου το βάρος της να μη βαστά η ψυχή τ' ανθρώπου.\nΈτσι κι' ο μακάριος — και δεν περγελώ την δυστυχίαν του —\nο Τάνταλος, απ' το Δία γεννημένος, όπως λένε,\nφοβάμενος μια πέτρα ανάερη πάνωθέ του\nβρίσκετ' αλαφιασμένος και ποινή πληρώνει τέτοια,\nγιατί, όπως λεν, άνθρωπος όντας κ' ισοτιμημένα\nμε τους θεούς καθήμενος στο ίδιο τραπέζι\nείχε γλώσσ' αχαλίνωτη, κάκιστη αρρώστεια.\nΤούτος γεννά τον Πέλοπα κι' απ' αυτόν ο Ατρεύς γεννήθη,\nπου γνέθοντάς του τη ζωή έκλωτέ του η Μοίρα\nσ' έχθρα και πόλεμο με τον αδελφό του τον Θυέστη\nνα βρεθή· μα τ' ανείπωτα να ιστορήσω ποια μου ανάγκη;\nπου σκοτώνοντάς του τα παιδιά μ' αυτά έγεψέ τον\nο Ατρεύς. Και του Ατρέως — τ' αναμεταξύ σωπαίνω —\nγυιός ήτον ο Αγαμέμνων ο τρανός, αν προσταιριάζη\nτρανό να τον ειπώ, κι' ο Μενέλαος από μάννα\nτην Κρητικιά Αερόπη. Κι' ο Μενέλαος παντρεύτη\nτη θεομίσητην Ελένη. Και την Κλυταιμήστρα\nμε γάμο ξακουστό στους Έλληνες πήρε ο Αγαμέμνων^\nαυτουνού τρεις κόρες είμαστ' απ' την ίδια μάννα,\nη Χρυσόθεμις, η Ιφιγένεια κ' εγώ η Ηλέκτρα·\nκι αγόρι ο Ορέστης απ' την ανοσιώτατη μάννα,\nπου με πελύδιπλο πανί τυλίγοντας τον άνδρα\nτον δικό της εσκότωσε για αιτία που δεν ταιριάζει\nσε κόρη να την πη κι αφήνω να την λογιάσουν άλλοι.\nΚαι την αδικία του Φοίβου γιατί να ψέξω; πείθει\nτον Ορέστη να σκοτώση την ίδια του τη μάννα\nπράξι που τιμημένη δεν είναι στους ανθρώπους.\nΜα τη σκότωσε του θεού τη γνώμη ακολουθώντας,\nκ' εγώ σύμπραξα στο φόνον όσο δύναται γυναίκα\nνα συμπράξη κι' ο Πυλάδης, βοήθεια δίνοντάς μας.\nΑπ' τότες άγρια αρρώστεια λυώνει το κορμί του\nκι' ο άμοιρος τούτος Ορέστης κείτεται κλινάρι\nκαι της μάννας το αίμα σε μανίες τον παρασέρνει,\nγιατί φοβάμαι να τες πω της θεές με τ' όνομά τους,\nτης Ευμενίδες, που με φόβο τον συνταράζουν. Κ' είναι\nη έκτη μέρα τούτη, αφ' όταν της σφαγμένης\nτης μάννας το κορμί στη φωτιά εξαγνίσθη,\nπου από τότε ουδέ τροφή άγγιξ' αυτός στο στόμα\nουδ' έλουσε καν το κορμί, μόνο στα ρούχα τυλιγμένος,\nόταν το κουφάρι κάπως απ' την αρρώστεια ξαλαφρώση,\nστα συγκαλά του ερχάμενος 'δύρεται ή από το στρώμα\nορμητικός πηδά σαν απ' το ζυγό πουλάρι.\nΚ' έκαμ' απόφασι τ' Άργος ουδέ κάτω από στέγη\nουδέ σ' εστία κοντά να μας δεχθή κανένας κι ούτε\nνα καλημερήση εμάς τους μητροκτόνους· κ' είναι τούτη\nεδώ η μέρα που θα δώση ψήφο η πόλη των Αργείων\nαν πρέπει εμάς τους δυο να σκοτώσουν με της πέτρες\n[ή με σπαθί κοφτερό ν' αποκεφαλιστούμε].\nΜα να γλυτώσουμε το σκότωμα έχουμ' ελπίδα,\nγιατί ο Μενέλαος έρχεται πέραθ' απ' την Τροία\nκαι την πλατωσιά διαβαίνοντας του Ναυπλιακού λιμένα\nστ' ακρογιάλι αράζει, περιπλανημένος όντας\nπολύν καιρό απ' την Τροία· και τη βαρειομοίρα Ελένη\nνύχτα προφυλάγοντας, να μη την 'δη κανένας\nνάρχεται 'μέρα, απόστειλε στο σπίτι το δικό μας·\nκ' είναι την μέσα κλαίοντας της αδελφής και του σπιτιού της\nτης συφορές· μα κάποια παρηγοριά στης θλίψες έχει,\nγιατί την κόρη που άφηκε σπίτι σαν έφυγε στην Τροία\nκαι που ο Μενέλαος απ' τη Σπάρτη εδώ φέρνοντάς την\nστη μάννα μου έδωκέ την ν' αναθρέψη, την Ερμιόνη,\nμε χαρά της ξανάβρηκε κι' αλησμονά της θλίψες.\nΜα προς το δρόμο όλο θωρώ, το Μενέλαο καρτερώντας\nπότε θα ιδώ νάρχεται· γιατί λίγη από τάλλα\nέχουμ' ελπίδα, αν απ' αυτόν δεν ήθελε σωθούμε.\nΆπορο είναι πράμμα του δύστυχου το σπίτι.\nΩ εσύ της Κλυταιμήστρας και τ' Αγαμέμνονος κόρη,\nπου παρθέν' απομένεις καιρό πολύν, Ηλέκτρα,\nπως άμοιρη είσαι συ κι' ο αδελφός σου Ορέστης,\nτούτος ο άμοιρος φονηάς της μάννας. Τι αμαρτία\nδεν θάχω μιλώντας σου, μια που λογιάζω αιτία\nτου κακού τον Φοίβο. Αν και βαρειά λυπάμαι\nγια της Κλυταιμήστρας το χαμό, της αδελφής μου,\nπου αφ' όταν με πόθο απ' τους θεούς δοσμένο πήγα\nστην Ίλιο δεν την είδα κι ορφανεμένη κλαίω.\nΤι να σου ειπώ, Ελένη· που βλέπεις τα εμπρός σου\nτα παιδιά του Αγαμέμνονος στης συφορές πνιγμένα;\nΑνύπνωτη έναν άθλιο νεκρό εγώ παραστέκω,\nγιατί νεκρός είναι τούτος με την πνοή τη λίγη\nπου τ' απομένει· και δεν βρίζω την κακομοιριά του·\nμα συ καλότυχ' είσαι και καλότυχός σου ο άνδρας\nπου ήρθετε σε μας τους βαρειά ευφοριασμένους.\nΚι από πόσον καιρό κοίτετ' εδώ στο στρώμα;\nΑφ' όταν έχυσε της μάννας του το αίμα.\nΤον άμοιρο· Κ' η μάννα του πώς πήγε έτσι χαμένη!\nΤέτοια είν' αυτά όσα τον έχουν απαυδήσει.\nΓια το θεό, μια χάρι θα μούκανες, παρθένα.\nΌσο απ' τ' αδελφόν μου το κύταγμα αδειάζω.\nΘες για με να πας στης αδελφής μου τον τάφο;\nΣτης μάννας μου τον τάφο λες. Για ποιαν αιτία;\nΤων μαλλιών μου πλεξούδα και χοές φέρνοντάς της.\nΚαι δε βολεί να πας συ στων δικών σου τον τάφο;\nΤι στους Αργείους ντρέπομαι το κορμί μου να δείξω.\nΆργα φρονιμεύεις, πριχού αδιάντροπα φύγωντας.\nΣωστά τώπες, μα όχι φιλικά μου κρένεις.\nΜα ποια ντροπή κρατεί σε μπρος στους Μυκηναίους;\nΦοβάμαι τους γονειούς όσων στην Ίλιο επέσαν.\nΚι αλήθεια είναι, τ' Άργος δεινά σε κατακρίνει.\nΜα συ γλυτώνοντάς με απ' το φόβο πήαινε δος τα.\nΜα τον τάφο της μάννας μου δε θα μπόρεια ν' αντικρύσω\nΚι' όμως θάταν άπρεπο να φέρουν δούλοι ετούτα.\nΤην Ερμιόνη, την κόρη σου γιατί δεν τη στέρνεις;\nΣτον κόσμον ν' ακατεύωντας παρθένες δεν ταιριάζει.\nΜα ευγνωμοσύνη θάδειχνεν έτσι στην πεθαμμένη.\nΣωστά μίλησες και πείθομαι στο λόγο σου, παρθένα·\n[κ' έτσι τη θυγατέρα μου θα στείλω όπως είπες].\nΠαιδί μου, Ερμιόνη, πρόβαλε απ' το σπίτι και πάρε\nστα χέρι' αυτά τα κόλλυβα και τα μαλλιά μου τούτα\nκ' εις τον τάφο πγαίνοντας της Κλυταιμήστρας χύσε\nτο μελομένο γάλα αυτό και το κρασί τ' αφράτο\nκαι στην κορφή του μνημουριού στεκάμενη πες τούτα:\nΗ αδελφή σου Ελένη της χοές ετούτες σου χαρίζει,\nμη δυνάμενη στο μνήμα σου μονάχη νάρθη η ίδια,\nγιατί έχει φόβο το λαό των Αργείων. Και ζήτησέ της\nνάναι καλόγνωμη για με, για σε, για τον δικό μου\nτον άνδρα και γι' αυτούς τους δυο δυστυχισμένους που ένας\nθεός τους εξολόθρεψε. Και τάξε της όλες\nτης νυκτερινές προσφορές πούναι σωστό να κάμω\nστην αδελφή μου. Πήγαινε, γοργά τώρα ξεκίνα,\nκόρη μου, κι' ως της προσφορές στον τάφο αυτές πιθώσης\nέχε το νου σου ευθύς εδώ να μου ξαναγυρίσης.\nΤι δυστυχία είσαι, ω Φύσι, στους ανθρώπους\nκαι πόσο είσαι καλόπραγη σ' όσους καλοκυτάζεις!\nΙδέτε σεις πώς έκοψε της άκρες των μαλλιών της\nτην ομορφιά φυλάγοντας. Είναι πάντα η γυναίκα\nπούταν και πριν. Είθε οι θεοί να σε μισήσουν που έτσι\nεμέν' αφάνισες κι' αυτόν και την Ελλάδα. Ω πόσο\nείμαι δύστυχη. Μα εδώ νά πούρχονται οι καλές μου\nσυντρόφισσες στους θρήνους μου να σμίξουν τους δικούς των.\nΊσως κι' αυτόν τον άμοιρο ξυπνήσουν απ' τον ύπνο\nπου βυθισμένος βρίσκεται και με τα δάκρυά μου\nβρέξουν τα μάτια μου όταν 'δώ την τρέλλα τ' αδελφού μου.\nΑγαπημένες μου γυναίκες, με βουβό πόδι προχωράτε:\nχωρίς φωνή ούτε θόρυβο. Είναι γλυκειά σ' εμένα\nη αγάπη σας, μα θάταν καϋμός αν εξυπνούσε τούτος.\nΣιγαλά ερχόστε, σιγαλά,\nμε βήματ' απαλά, απαλά,\nαθόρυβα κι' άφωνα να ερθήτε\nκαι μακρυά εκεί να σταθήτε,\nμακρυά απ' την κλίνη κι' από εμέ.\nΝά που σου υπακούμε.\nκι' αλλοίμονο, καλή μου εσύ,\nμίλειε απαλά σαν τη βουή,\nπου η σύριγγα βγάνει\nανάλαφρου ενός καλαμιού.\nΝά που η φωνή μου φτάνει\nσε σέ απαλή και χαμπηλή\nσαν νάμουν μέσ' στο σπίτι.\nΈτσι μίλα μου σιγά,\nζύγωσε αλαφρά, αλαφρά\nκαι πες μου γιατί ήρθες εδώ.\nΑπάνω στο κλινάρι αυτό\nκυλώντας ώρες τούτος\nΠώς είναι τώρα, καλή μου, αποκρίσου.\nΤι να πω για τη μοίρα ή τη δυστυχιά του;\nΑκόμα πνοή έχει, μα μόλι ανασαίνει.\nΤι λες; Ω τον άμοιρο!\nΘα τον σκοτώσης\nαν απ' τα βλέφαρα τη γλύκα του διώξης\nπου τον κατέχει\nΩ τον δύστυχο, για έργα\nμιαρά που ήσαν απ' τους θεούς πρόσταγμα!\nΩ τον άθλιο, αλλοί, τι δεινά υποφέρει!\nΆδικος ήταν κι' ώρισε άδικες πράξεις\nο Λοξίας όταν στης Θέμιδος πάνω\nτον τρίποδα πρόσταξ' της μάννας το φόνο.\nΘωρείς; Το κορμί του στα ρούχα αργοσιέται\nΦωνάζοντας τούκοψες, άθλια, τον ύπνο.\nΛόγιαζα νάταν βυθισμένος στον ύπνο.\nΜακρυά 'πό τ' εμάς κι' από το σπίτι. Ξεκίνα\nμη θορυβώντας με το πόδι σου διόλου.\nΝύχτα, ω θεά συ, που χαρίζεις τον ύπνο\nστους κουρασμένους, απ' το Έρεβος έλα,\nέλα, πρόβαλε, ω φτερωτή, στο σπίτι\nτ' Αγαμέμνονος, γιατί απ' αυτές της θλίψες\nΝα πάψτε δεν θέτε της φωνής τον ήχο,\nστην κλίνη κοντά παραστέκοντας κ' έτσι\nνα τ' αφήστε καλές μου, του ύπνου τη γλύκα.\nΠες μου τι τέλος τα δεινά τούτα λάχουν;\nΤο χάρο, το χάρο! ποιο άλλο θενάχουν;\nΤροφή δεν ορέγεται τούτος καθόλου.\nΏστε βέβαιος είναι κι ο θάνατος του.\nΜας έσφαξε ο Φοίβος προστάζοντας φόνο\nάθλιο κι' άνομο πατροκτόνας μητέρας.\nΑλήθεια δίκαια, μα κακή τούτ' η πράξι.\nΠέθανες, πέθανες, ω μάννα, που εμένα\nμ' εγέννησες. Σκότωσες τον πατέρα κι' αντάμα\nτα παιδιά που βγήκαν απ' το ίδιο σου αίμα.\nΧανόμαστε, νεκροί είμεθα, έχουμε σβύσει.\nΣυ βρίσκεσαι τώρα με τους πεθαμμένους\nκι' η πλιότερη ζωή μου περνάει σε θρήνους\nοδυρμούς και νύχτια δάκρυα, τι μόνη\nχωρίς παιδιά κι' άνδρα άθλια σέρνω τη ζήση.\nΓια δες, κόρη μου Ηλέκτρα! Σίμωσε, τι είναι\nφόβος ν' αποθάνη τ' αδέλφι σου δίχως\nνα το νιώσης. Η λίγη μ' ανησυχάει πνοή του.\nΓλυκό του ύπνου κάρωμα, βάλσαμο στα δεινά μας,\nπόσο στην ώρα πρόβαλες μαλακά σ' εμένα!\nΩ συ σεβάσμια λησμονιά του πόνου κι' ω θεότης\nβοηθήτρα στους βαρειόμοιρους. Μα πούθε τώρα μου ήρθα;\nΠώς ήρθα; Τι όλα τάχασα το νου μου έχοντας χάσει.\nΤρισγάπητέ μου, ο ύπνος σου πόσο αναγάλλιασέ με!\nΝα σου στηρίξω το κορμί θες και να σε σηκώσω;\nΠιάσε με βέβαια. Σκούπισε στο άθλιο μου το στόμα\nκι' από τα μάτια μου του αφρού τούτο τ' απομεινάρι.\nΓλυκειά για με είναι δουλειά και δεν οκνώ τα μέλη\nτου αδελφού μ' αδελφικά να τα γνοιασθώ εγώ χέρια.\nΒάλε πάνω το στήθος σου στο στήθος το δικό μου,\nμέριασε από την όψι τ' αξάγγλιγα μαλλιά μου,\nγιατί έτσι με τα μάτια μου μόλις θωρώ εγώ τώρα.\nΩ εσύ κεφάλι δύστυχο με τα μαλλιά αγριεμμένα\nπου βρίσκεσαι αναξάγγλιγο, άλουστο καιρό τόσο!\nΞανά σε τούτη ξάπλωσ' με την κλίνη. Της μανίας\nτο κακό σαν παύη είν' άτονα κι' αδύναμα τα μέλη.\nΝαι. Η κλίνη είναι αγαπητή στον άρρωστο· κ' η ξάπλα\nαλήθεια δίνει κούρασι· μα χρειαστή όμως είναι.\nΣήκω με πάλι, το κορμί στρέψε μου. Οι αρρωστημένοι\nείναι πάντα ανυπόμονοι απ' του νου τη στενοχώρια.\nΔεν θέλεις και τα πόδια σου λίγο να βάλης χάμω,\nνα περπατήσης; Η αλλαγή ευχάριστ' είναι πάντα.\nΚ' έτσι καλά. Έχει της 'γυιάς την όψι τούτο κι' όταν\nτο πράμμα λείπει, βολετή κ' η όψι του είν' ακόμα.\nΆκου, αδελφέ μου, όσο το νου σ' αφήνουν οι Εριννύες.\nΤι νέο θα 'πής; Αν είναι το κάτι καλό τ' ακούω\nευχάριστα· μ' αν είν' κακό έχω αρκετές μου θλίψες\nΦθάνει του πατέρα ο αδελφός, ο Μενέλαος, και τα πλοία\nτα δικά του στο Ναυπλιακό λιμάνι έχουν αράξει.\nΤι λες; Σαν κάποιο έρχεται φως αυτός εις τα δεινά μου\nκαι στα δικά σου, τι είναι ‘τός απ' τη γενειά μας κ' έχει\nαπ' τον πατέρα μας 'δή περίσσιες καλωσύνες.\nΈρχεται και γι' απόδειξι του λόγου μου, νά πώχει\nφέρει μαζί απ' της Ιλίου τα κάστρα την Ελένη.\nΑν μοναχός του γλύτωνε πιο καλό θάταν όμως\nμε τη γυναίκα του αν μαζί, μεγάλο κακό φέρνει.\nΓέννησεν ο Τυνδάρεως γενειά από θυγατέρες\nάτιμες κι' αδιάντροπες εις όλη την Ελλάδα.\nΌμως εσύ όμοια μ' αυτές μην είσαι της γυναίκες\nως σου βολεί, στα λόγια σου και στα φερσίματά σου.\nΑλλοί! αδελφέ, ταράχθηκε το μάτι σου· τώρα ήσουν\nστα συγκαλά σου και με μιας σ' έπιασεν η μανία.\nΩ μάννα! Σ' ικετεύω μη πάνω μου ξαναστέρνης\nτης κόρες πώχουν πρόσωπα αιματωμένα κ' έχουν\nμαλλιά από φίδια. Νά, έρχονται, πάνω σ' εμένα πέφτουν.\nΜείνε, άμοιρε, στην κλίνη σου. Τίποτ' εδώ δεν βλέπεις.\nΩ Φοίβε, οι φοβερές θεές θα με σκοτώσουν τούτες\nοι σκυλλομούτρες, πούναι τες γοργοβλεπούσες κ' είναι\nτων νεκρών φόνισσες.\nΕγώ δεν θα σε παραιτήσω\nκαι μέσα στην αγκάλη μου κρατώντας δεν θ' αφήσω\nνα κάνης τα πηδήματα, τα μανικά.\nγιατί Ερινύα είσαι και συ κι' απ' του κορμιού τη μέση\nμ' άρπαξες μέσ' στα Τάρταρα ζητώντας να με ρίξης.\nΩ κακομοίρα πούμ' εγώ! Και τίνος τη βοήθεια\nν' αποζητήσω, σαν θεός κάποιος εχθρός μας είναι;\nΔος μου αυτό το κεράτινο το τόξο, πούναι δώρο\nτου Λοξία και που μ' αυτό με πρόσταξ' ο Απόλλων\nνα κυνηγήσω της θεές σαν αγριωπά με σκιάζουν.\nΜπορεί να λαβωθή θεός από το χέρι ανθρώπου;\nΑν δε φύγη απ' τα μάτια μου. Συ δεν ακούς ολοένα,\nουδέ θωρείς τα φτερωτά τα βέλη που πετούνε\nαπ' τη σαΐτα που σωστά κτυπά. Τι καρτερείτε;\nΠετάξτε, σεις με τα φτερά, ως την κορφή του Αιθέρα\nκι' άδικο δόστε στους χρησμούς του Φοίβου. Ωιμένα!\nΓιατ' είμ' έτσι αδύναμος; Γιατί η ανάσα τούτη\nαπ' τα πνεμόνια μου η γοργή; Πού να ριχθώ απ' την κλίνη;\nΝά! έφυγε το τρικύμισμα, ξαναθωρώ γαλήνη.\nΓιατί, αδελφή μου, κλαις εσύ κρύβοντας το κεφάλι\nμέσα στον πέπλο; Ντρέπομαι και συ μερτικό νάχης\nαπ' τα δεινά μου και σε μια παρθένα έτσι να δίνω\nτο βάσανο που εγώ τραβώ. Είθε μη μαραζώσης\nαπ' τα δεινά μου. Συ έστρεξες, μα ο μητρικός ο φόνος\nμόνο από μένα γίνηκε. Μα κατηγόρια κάνω\nεις τον Λοξία που μ' έσπρωξε στη μυσαρή αυτή πράξη\nμε λόγια εμέ ησυχάζοντας κι' όχι στ' αλήθεια. Λέω\nπως ο πατέρας μου, αν εγώ τον ίδιο αυτόν ρωτούσα,\nγια να γνωρίσω αν έπρεπε τη μάννα μου να σφάξω,\nθερμά θα μ' ώρκιζε να μη βυθίσω το σπαθί μου\nστο λαιμό αυτής που μ' εγέννησε, τι στη ζωή με τούτο\nαυτός δεν θα ξανάρχετο κ' εγώ δυστυχισμένος\nθα βαρυνόμουν άδικα με τόσα δεινά. Αλλ' όμως\nξεσκέπασ' το κεφάλι σου και μην κλαις, αδελφή μου,\nαν κ' έχουμε θλίψη βαρειά. Σαν βλέπεις με να σβύνω,\nκράτα και παρηγόρα μου τον ταραγμένο νου μου\nκ’ απελπισμένο· κι' όταν κλαις, εγώ μ' αγάπη πάλι\nθα σε ησυχάζω. Μεταξύ φίλων τέτοιες φροντίδες\nταιριάζουν. Μα τώρ' άμοιρη στο σπίτι έμπα και δόσε\nύπνο λίγο στα βλέφαρα πούναι τα αγρυπνισμένα·\nπάρε τροφή και το κορμί λούσε, γιατί αν μ' αφήσης\nκι' αν αρρωστήσης μένοντας ολημερίς κοντά μου,\nχαθήκαμε. Κι αλήθεια εγώ κανέν' άλλο δεν έχω\nγια στήριγμα κι' ως βλέπεις το μ' απαρατήσαν όλοι.\nΑυτό δεν γίνεται· με σε θα ζήσω ή θα πεθάνω,\nγιατί την ίδια έχουμ' οι δυο τύχη. Κι' αν συ πεθάνης,\nγυναίκα εγώ τι θα γενώ; Πώς θα γλυτώσω μόνη,\nχωρίς πατέρα κι' αδελφό και φίλους; Μ' αν λογιάζης\nέτσι, δεν θα υπακούσω εγώ. Πέσε λοιπόν στην κλίνη\nκι' απόδιωξε τους τρόμους σου που εκείθε σε σηκώνουν.\nΣτην κλίνη ξάπλωσε γιατί, αν κι' άρρωστος δεν είσαι,\nμ' απ' την ιδέα το ίδιο αισθάνονται κόπο οι θνητοί και πάθος.\nΑλλοίμονο, αλλοί! Ω γοργές, φτερωτές\nπου μέσα στα δάκρυα και τους στεναγμούς\nξεφαντώνετε σεις, Ευμενίδες στυγνές,\nκ' εις ύψη πετάτε\nτου πλατύχωρου αιθέρα και που καθαρμούς\nτου αιμάτου ζητάτε,\nεκδικήτρες του φόνου, δέομαί σας εγώ,\nδέομαί σας, αφήστε\nτο γυιό τ' Αγαμέμνονα από τοργικό,\nτη μανία του λύστε.\nΔύστυχε, πώπαθες δεινά, το χρησμό\nτου Φοίβου απ' τον Τρίποδα το μαντικό,\nτο βγαλμένο απ' τη γη\nκι' απ' το βωμό που λένε της γης ομφαλό\nΩ Δία, ποιό ν' απαντέχω έλεος εγώ;\nΤι είν' αυτός ο αγώνας για το φονικό\nπου σε ταράζει, δύστυχε, και που\nκάποιος Δαίμονας δάκρυα οδυρμού\nσου γεννά φέρνοντας το αίμα μπροστά σου\nτης μάννας σου και τα λογικά σου\nσπαράζει; Σ' οδύρομαι εγώ και σε κλαίω\nκαι τη μεγάλη ευτυχιά εγώ λέω\nπως δεν την έχουν σταθερά οι θνητοί.\nΚι' ως κάποιος Δαίμονας το πανί\nσχίζει του γλήγορου καραβιού,\nέτσ' ο πανεύτυχος πάει του κακού,\nκαταπίνεται μέσ' σε βαρειές δυστυχίες\nσαν από κύμα σε τρικυμίες\nαχόρταγες πάντα τους και μανιωμένες.\nΠοιές, αλήθει' άλλες γενειές ξακουσμένες\nαξίζει περισσότερη νάχουν τιμή\nπαρά οι Τανταλίδες, που θεϊκιά\nεστάθηκ' η πρώτη τους η γενειά;\nΜα να ο άρχοντας τώρα πλησιάζει,\nο βασιληάς Μενέλαος. Απ' αίγλη φαντάζει\nπου απ' αυτήν αλήθεια η γενειά προβάλλει\nτου Ταντάλου η κοσμοφήμητη και μεγάλη.\nΩ συ, που ωδήγησες μια εκστρατεία τρανή\nμε χίλια καράβια στης Ασίας τη γη,\nχαίρε. Συ απόλαψες τώρα κάθε ευτυχία,\nγιατί με τη βοήθεια των θεών καθεμία\nεπραγματώθηκεν επιθυμιά σου.\nΩ σπίτι! με χαρά σε ξαναβρίσκω γυρνώντας απ' την Τροία,\nκι απ' τάλλο όμως θρηνώ αγναντεύοντάς σε, τι δεν είδα\nπούπετα στον κόσμο σπίτι δυστυχιές τόσο φορτωμένο.\nΈμαθα του Αγαμέμνονος τη μοίρα και το θάνατό του\nπου τώδωκ' η γυναίκα του, σαν στο Μαλέα ζύγωσα μόλις.\nΟ πελαγίσιος μαντευτής όλα μ' ανάγγειλε στο κύμα·\nο Γλαύκος, ο προφήτης, ο αληθολόγος, ερχάμενος μπρος μου\nτούτο μούπε: Μενέλαε, ο αδελφός σου κοίτεται πεθαμένος\nέπεσε νεκρός στο ύστερο λουτρό που τούχεν ετοιμάσει\nη γυναίκα του. Κ' έκαμε να χύσουμ' άφθονα δάκρυα\nεγώ κ’ οι ναύτες μου. Ζυγώνοντας του Ναυπλίου τη χώρα\nκαι μια που ξαναγυρίζ' η γυναίκα μου, ελπίδα ως είχα\nν' αγκαλιάσω τον Ορέστη του Αγαμέμνονος κι ακόμα\nτη μάννα του ευτυχισμένους, από ένα ψαρρά μαθαίνω\nτον άσεβο σκοτωμό της Τυνδαρίδος. Κι', ω κόρες, πούναι\nο γυιός τώρα τ' Αγαμέμνονος που τόλμησε μια τέτοια\nπράξη φοβερή; Μικρό παιδί ήταν ακόμη στην αγκάλη\nτης Κλυταιμνήστρας όταν αφήκα το σπίτι για την Τροία.\nΔεν θα τον ξαναγνώριζα, αν τον έβλεπα εγώ τώρα.\nΕίμ' ο Ορέστης που ζητάς και θα σου ιστορήσω\nτης δυστυχιές μου. Μα πριχού στα γόνατά σου μπρος θα πέσω\nικετεύοντας και δίχως κλαδιά ικεσίας θα σου κάμω\nστοματικά τα παρακάλια μου. Τώρα γλύτωσέ με!\nΓιατί φθάνεις ενώ είμ' έρμαιο στα πιο βαρειά δεινά μου.\nΩ θεοί! Τι αγναντεύω; Νεκρός είν' αυτός που βλέπω;\nΑλήθεια λες. Γιατί εγώ πραγματικώς στη ζωή δεν είμαι,\nεξ αιτίας στης συφορές μου, αν και το φως βλέπω.\nΠώς αξάγγλιγα κι' άγρια, δύστυχε, είναι τα μαλλιά σου;\nΌχι απ' ό,τι φαίνεται, μ' από της πράξεις μου τυραννιούμαι.\nΠώς τα άγρια μάτια κάτω από βλέφαρα ξερά κυττάζεις έτσι!\nΤο κορμί μου έσβυσε και τόνομα μ' απόμεινε μονάχα.\nΩ! πόσο αναπάντεχα σε βλέπω έτσι αλλαγμένο.\nΟ ίδιος εγώ σκότωσα τη δύστυχη μου μάννα.\nΤώμαθα εγώ. Απόφυγε το κακό τούτο να ιστορήσης.\nΔεν στο ξαναλέω· μα ο Δαίμονας μύρια κακά μου δίνει.\nΤι σου συμβαίνει; Ποιο κακό σε βασανίζει τόσο;\nΗ συνείδηση που μου λέει πώς έκαμα φρικτή μια πράξη.\nΤι λες; Οι φρόνιμοι μιλούν ξάστερα κι' όχι μπερδεμένα.\nΘλίψη παραπολύ βαρειά λυώνει το κορμί μου.\nΚάποια θεότη φοβερή σε τιμωρεί, μα έλεος μπορεί να λάβη.\nΚαι οι μανίες του αίματος της μάννας μου εκδικήτρες.\nΠότε άρχισε η μανία σου; Από ποιαν ημέρα;\nΑπ' την ημέρα που έβαλα τη μάννα μου στο χώμα.\nΣπίτι καθόσουν ή κοντά στο λείψανο βρισκόσουν;\nΝύκτα ήταν κι' αγρυπνούσα εγώ τα οστά της να μαζέψω,\nαπ' την πυρά.\nΚ' ήταν κανείς βοήθεια να σου δώση;\nΟ Πυλάδης που μ' αυτόν έκαμα της μάννας μου το φόνο.\nΚαι ποιας λογής φαντάσματα σε συνταράζουν έτσι;\nΘαρώ πως βλέπω Κόρες τρεις που μοιάζουν σαν τη Νύκτα.\nΞέρω ποιες λες, μα για να πω δεν θέλω τόνομά τους.\nΑνείπωτες είναι και καλά κάνεις μη λέγοντάς τες.\nΚαι για της μάννας σου το σκοτωμό έτσι σε κατατρέχουν;\nΑυτός είν' ο κατατρεγμός που όλο και τυραννεί με.\nΌχι άδικα φρικτές ποινές λαβαίνουν όσοι κάνουν\nΜα είχα εγώ δίκαιον κάποιο λόγο.\nΜη λες για του πατέρα σου το φόνο, τι δεν θάταν\nΤης μάννας μου το φόνο εγώ να κάμω\nπρόσταξε ο Φοίβος.\nΏστε που δεν ξέρει αυτός το δίκηο;\nΕμάς ορίζουν οι θεοί, όποιοι θεοί κι' αν είναι.\nΚαι μετ' αυτό δεν το βοηθά ο Λοξίας στα δεινά του;\nΣτέκει απαντέχοντάς, γιατί έτσ' οι θεοί είναι πάντα.\nΠόσος καιρός επέρασε απ' της μάννας σου το φόνο;\nΈξ ημέρες κ' η εντάφια πυρά ζεστή είν' ακόμα.\nΤο αίμα της μάννας σου οι θεές γοργά από σε ζητήσαν!\nΑδέξιος φίλος, μα σωστός για όσους αγάπαγα ήμουν.\nΠοιο τόφελος που εκδίκηση για τον πατέρα επήρες;\nΚανένα· μα είν' ανάξιος όποιος άπρακτος μένει.\nΚι' απ' όταν έκαμες αυτό, ποια γνώμη για σένα έχουν\nΜισητός τόσο τους είμαι π' ούτε\nμιλούν σ' εμέ.\nΟυδέ νόμιμα καθάρισες τα χέρια\nΔιώχνομαι αφ' όπου κι' αν ζυγώσω.\nΠοιοι είν' οι πολίτες που απ' εδώ ζητούνε να σε διώξουν;\nΟ Αίας, που λέει ένα έγκλημα ο πατέρας μου έχει κάμει\nΓια το σκότωμα του Παλαμήδη λέει.\nΜα εγώ δεν εσυνέργησα, κι' όμως χαμένος είμαι.\nΠοιος ακόμη άλλος; Μη κανείς απ' του Αίγισθου τους φίλους;\nΑυτοί με βρίζουν κ' εις αυτούς τώρα υπακούει η πόλη.\nΣ' άφησε του Αγαμέμνονος το σκήπτρο η πόλη νάχης;\nΑπό πού κι' ως πού; Ουδέ καν να ζω δεν θα μ' αφήσουν.\nΤι λοιπόν κάνουν; Δύνασαι κάτι σωστό να μου είπης;\nΣήμερα μιαν απόφαση ενάντια μου θα βγάλουν.\nΘα σ' εξορίσουν από εδώ, θα σε σκοτώσουν, ή όχι;\nΘενά μου δώσουν θάνατο με πέτρες οι πολίτες.\nΓιατί από τα σύνορα της γης αυτής δεν φεύγεις;\nΜ' έχουν κυκλώσει από παντού άνθρωποι αρματωμένοι.\nΕίναι από εχθρούς ή Αργείτικος στρατός που σε φυλάγει;\nΌλ' οι πολίτες. Άφευκτα να σκοτωθώ εγώ πρέπει.\nΩ άμοιρε, συ έφθασες στης δυστυχιάς τα βύθη.\nΜονάχα εσέ η ελπίδα μου έχει τώρ' αποκούμπι\nγια τα δεινά. Καλόμοιρος εσύ, της ευτυχιάς σου\nκάμε συντρόφους τους δικούς πούναι δυστυχισμένοι.\nΜην απολαύης μοναχός όσα καλά κατέχεις,\nμόν' τα δικά μας βάσανα μαζί μ' εμάς μοιράσου·\nκι' απ' τον πατέρα όσα καλά έλαβες πλήρωσέ τα\nσ' εκείνους όπου πρέπεται ν' αποδοθούν. Οι φίλοι,\nστη δυστυχία αν δεν δείχνωνται, μονάχα τόνομα έχουν.\nΝά, ο Τυνδάρεως ο Σπαρτιάτης\nέρχετ' εδώ με βαρύ βήμα,\nμε μαύρο πέπλο και κομμένα\nγια τη θυγατέρα του τα μαλλιά του.\nΕίμαι, Μενέλαε, χαμένος. Νά που έρχετ' εδώ πέρα\nο Τυνδάρεως και φοβούμαι παραπολύ τον ερχομό του\nεξ αιτίας ό,τι έχω κάμει. Μικρός εγώ σαν ήμουν\nμ' ανάτρεφε καταφιλώντας με και στην αγκαλιά του\nτο γυιό του Αγαμέμνονος βαστούσε, όμοια κ' η Λύδα,\nκ' οι δυο τους μ' αγαπούσαν σαν τους Διοσκούρους.\nΩ δύστυχη καρδιά! ω ψυχή μου, με ποιόν τρόπο\nεγώ τους πλήρωσα! Με τι σκοτάδια\nνα σκεπάσω την όψιν μου. Σε ποια ομίχλη μέσα\nνα κρυφθώ για να ξεφύγω απ' του γέρου αυτού τα μάτια.\nΠού, πού θα ιδώ το Μενέλαο, τον άνδρα\nτης κόρης μου; Όταν χοές στον τάφο επάνω\nτης Κλυταιμήστρας έκανα, έμαθα πως είναι\nστο Ναύπλιο φθασμένος με τη γυναίκα του, κατόπι\nαπό τόσα χρόνια σώος. Οδηγήστε με κοντά του,\nγιατί θέλω να τον χαιρετίσω στέκοντας δεξιά του,\nτον φίλο αυτόν που ξαναβλέπω ύστερ' από καιρό τόσο.\nΧαίρε, γέροντα, που ο Δίας στη δική σου έπεσε κλίνη.\nΧαίρε, ω Μενέλαε, από γάμο συγγενή μου!\nΤι συφορά να μη γνωρίζω τα όσα να γενούν εμελότουν.\nΟ μητροκτόνος αυτός Δράκος, που τον μισώ, εδώ ακόμη\nκαταραμένες αστραψιές σκορπά. Πώς είναι δυνατό σου\nνα μιλάς, Μενέλαε συ, με το κακούργο αυτό κεφάλι;\nΓιατί τάχα όχι; Ο γυιός είναι ενός πατέρα π' αγαπούσα.\nΑπό εκείνον γεννημένος αυτός εδώ είναι τάχα;\nΑπ' αυτόν γεννήθη κ' είναι αξιολύπητος στη δυστυχιά του.\nΒάρβαρος έγεινες μένοντας καιρό πολύ με τους βαρβάρους.\nΣτους Έλληνες ταιριάζει να πονούν πάντα τους δικούς των.\nΜα και να μη θέλουν παραβάτες νάναι των νόμων.\nΚάθε τι που νόμος είναι για τους σοφούς είναι δουλεία.\nΜίσησε τέτοια γνώμη· ποτέ μου εγώ δεν θα τη στέρξω.\nΓιατί ο θυμός και τα γηρατειά μαζί κάτι σοφό δεν κάνουν.\nΓι αυτόν εδώ τι αγώνας χρειάζεται σοφίας;\nΑν για όλους είναι φανερές οι καλές κ’ οι κακές πράξες,\nποιος απ' τους ανθρώπους όλους στάθηκε πιότερο από τούτον\nάθλιος, που δεν εσεβάσθη ό,τι για όλους είναι δίκηο\nκαι που δεν υποτάχθη στον κοινό νόμο των Ελλήνων;\nΣαν ξεψύχησ' ο Αγαμέμνων λαβωμένος στο κεφάλι\nαπ' την κόρη μου, τούτο έγκλημα που δεν το εγκρίνω διόλου,\nαυτός εδώ χρέος είχε με νόμιμη έγκληση το φόνο\nνα κυνηγήση και να διώξη τη μάννα του απ' το παλάτι.\nΈτσι έπαινο θάξιζε στη δυστυχιά του και στο νόμο\nθάδειχνε σέβας και θάμενε δίκαιος. Όμως τώρα\nτον ίδιο σαν τη μάννα του Δαίμονα άκουσε, τι δίκηα\nένοχο κρίνοντάς την, έγεινε σκοτώνοντάς την\nχειρότερος. Και μοναχά τούτο, Μενέλαε, θα ρωτήσω:\nΑν η γυναίκα που θα μοιρασθή ένα μ' αυτόν κρεββάτι\nτον σκοτώση κ' έτσι ο γυιός του τη μάννα του σκοτώση\nκι' ο γυιός του πάλι το φόνο όμοια μ' άλλο φόνο ξεπληρώση,\nπότε τάχα θα τελειώσουν όλες αυτές οι κακουργίες;\nΓι' αυτό οι πατέρες μας έκριναν σοφά όσο για τούτα.\nΈβγαλαν ορισμό να μη μένη στην πολιτεία όποιος\nεστάθηκε φονηάς· ούτε και να συντυχαίνη τους πολίτες,\nμόν' ώρισαν να εξιλεώνεται μ' εξορία κι' όχι\nνα σκοτώνεται κι' αυτός. Κι' αλήθεια, αν αλλέως ήταν,\nπάντα θ' απόμεν' ένας, ο στερνός φονηάς, ξεχωρισμένος\nγια θάνατο. Κι' όσο για με, μισώ της άνομες γυναίκες\nκαι την κόρη μου πρώτη, που τον άνδρα έχει σκοτώσει.\nΚι' ούτε την Ελένη τη γυναίκα σου θε να επιδοκιμάσω,\nκι' ούτε θα της μιλήσω κι' ούτε θα παινέσω εσέ που επήγες\nστην Τροία μια κακή γυναίκα αποζητώντας· μα το νόμο\nόσο μπορώ θα υπερασπίσω και της βάρβαρες συνήθειες\nθα πολεμήσω, που έθνη καταστρέφουνε και πολιτείες.\nΤι αισθάνθηκες, κακόμοιρε, σαν έδειξέ σου η μάννα\nτα στήθια της παρακαλώντας σε; Εγώ που δεν είδα\nτο θλιβερό αυτό πράμμα βρέχω τα γεροντικά μου μάτια\nμε δάκρυα, εγώ ο δύστυχος. Κι' αλλέως τούτα μου τα λόγιο\nτα βεβαιώνει τούτο — πως απ' τους θεούς είσαι μισημένος\nκαι για τη μάννα σου παιδεύεσαι με μανίες και τρόμους.\nΤι ανάγκη από μάρτυρες για πράμματα που θωρώ ατός μου;\nΞέρε το λοιπόν, Μενέλαε, πώς πρεπούμενο δεν είναι\nστη θέληση των θεών ενάντια να βοηθήσης εσύ τούτον.\nΆφησέ τον να πετροβοληθή απ' τους πολίτες, είδ' αλλέως\nτη γη τη σπαρτιατική δεν θα πατήσης. Δίκηα\nσκοτωμένη παιδεύτηκε η κόρη μου. Δεν ήταν όμως\nνόμιμο να σκοτωθή απ' αυτόν. Ευτυχισμένος στάθηκα σε μύρια\nεξόν από της κόρες μου. Κ' έτσι δεν είμ' ευτυχισμένος.\nΌποιος ευτυχισμένος είναι στα παιδιά του\nκι' απ' αυτά συφορές δεν έλαβε μεγάλες,\nείν' άξιος αυτός να τον ζηλεύουν.\nΓέρω, δειλιάζω εναντίο σου να μιλήσω, γιατί θα πικράνω\nτην ψυχή σου. Άνομος εγώ είμ' αλήθεια έχοντας σκοτώσει\nτη μάννα μου, όμως κ' ευσεβής είμαι γιατί τον πατέρα\nεκδικήθηκα. Ώστε για τα γηρατειά σου ας μη μιλήσω\nπου με συγκινούνε. Κ' εις το δρόμο ας μπω τον ίσιο.\nΣέβομαι τάσπρα μαλλιά σου. Τι έπρεπε λοιπόν να κάμω;\nΔυο πράμματα λόγιασε. Πως ο πατέρας μου μ' έχει γεννήσει\nκ' η κόρη σου στην κοιλιά μ' εβάσταξε, όμοια σαν το χωράφι,\nπου δέχεται απ' άλλον τη σπορά, γιατί γονή χωρίς πατέρα\nδεν γίνεται. Κ' εσκέφθηκα πως χρέος είχα πριν απ' όλα\nσ' εκείνον που μ' εγέννησε κι' όχι σ' αυτήν που ανάστησέ με.\nΜα η κόρη σου — να την 'πω εγώ δεν τολμώ μάννα —\nμε σύνδεσμο αυτοκέφαλο και παράνομο πήγε σ' άλλου\nτο κρεββάτι. Κατηγορώντας την δική μου κατηγόρια κάνω.\nΜα θα το πω. Στο σπίτι κρυφός της άνδρας ήτον\nο Αίγισθος. Τον σκότωσα. Κ' ύστερα σκότωσα τη μάννα\nκάνοντας άνομο έργο, μα τον πατέρα μου εκδικώντας.\nΚι' όσο για της φοβέρες σου, ότι θα βάλης με της πέτρες\nνα με σκοτώσουν, άκουσε τι έκαμα για όλη την Ελλάδα.\nΑληθινά, αν οι γυναίκες έφθαναν σε τόση αυθάδεια ώστε\nσκοτώνοντας τους άνδρες των να τρέχουν στα παιδιά τους\nγια να γλυτώσουν και ζητώντας ευσπλαχνία\nτα μητρικά στήθη να δείχνουν, τότε βέβαια του ανδρός της\nο φόνος τιποτένιο πράμμα σε καθεμιά θενά φαινότουν\nγια οποιαδήποτε αφορμή. Μα εγώ κάνοντας τη φρικτή τούτη\nπράξη, ως την λες, αφάνισα τέτοια συνήθεια.\nΜεστός από δίκαιο μίσος φόνεψα τη μάννα μου που έτσι\nπρόδωκε τον άνδρα της, που έλειπε κ' ήταν ηγεμόνας\nτου στρατού όλης της Ελλάδος, εκείνην που την κλίνη\nτη συζυγική εκηλίδωσε. Γνωρίζοντας το σφάλμα της, μονάχη\nδεν τιμωρήθηκε, αλλ' από φόβο μην τιμωρηθή απ' τον άνδρα\nσκότωσε τον πατέρα μου. Μα τους θεούς — κι' αμαρτία κάνω\nτους θεούς ονομάζοντας σε μια τέτοια πράξη φόνου —\nαν σιωπώντας εδεχόμουν της μάννας μου την κακουργία,\nτι θα μου έκαν' εκείνος που αδικοσκοτώθηκε; Της Εριννύες\nδεν θα ξαπόστελλε το μίσος του να με παιδέψουν; Αν οι θεές\nείναι της μάννας μου εκδικήτρες, το ίδιο δεν είν' κ' εκείνου,\nπου μεγαλύτερο άδικο έπαθε; Συ, γέρω, που μια κόρη τέτοια\nεγέννησες, εσύ μ' αφάνισες. Γιατί απ' την αυθάδειά της\nτον πατέρα μου εγώ χάνοντας έγεινα μητροκτόνος. Είν' αλήθεια\nπως ο Τηλέμαχος δεν σκότωσε του Οδυσσέως τη γυναίκα.\nΜα εκείνη άνδρ' άλλον δεν πήρε και τίμια έμεινε στο σπίτι.\nΞέρεις ο Απόλλων, που όντας στον αφαλό της γης μαντείες\nβέβαιες δίνει στους θνητούς και τον υπακούωμε εμείς εις όλα,\nξέρεις τι επρόσταξε; Υπακούοντάς τον σκότωσα εγώ τη μάννα\nτη δική μου. Κρίνε τον λοιπόν ασεβή και σκότωσέ τον.\nΑυτός έσφαλε κι' όχι εγώ. Τι έπρεπ' εγώ να κάμω;\nΈνας θεός δεν φθάνει για να με ξεπλύνη απ' την κηλίδα\nπου εξ αιτίας του έλαβα; Στο εξής ποιος θα μπορέση\nνα εξιλεωθη ποτέ, αν τώρ' αυτός που τέτοια επρόσταξέ με\nδεν με γλυτώση από το σκότωμα; Μη λες πώς τούτ' η πράξη\nδεν ήταν δίκαια, μόνο λέγε πως συφοριασμένη\nήταν για μας που την εκάμαμε. Η ζωή καλή είναι σ' όσους\nθνητούς γάμο ευτυχισμένο τύχουν. Μα δυστυχισμένοι\nστο σπίτι τους κ' έξω είναι όσοι σε κακό ξεπέσουν γάμο.\nΠάντα οι γυναίκες δυστυχία\nστων ανθρώπων στάθηκαν τη μοίρα.\nΣαν τέτοιαν έχεις αυθάδεια και για σωστά δεν κρίνεις\nτα λόγια μου, κ' έτσι μ' απαντάς ώστε με θλίψη να ποτίζης\nτην ψυχή μου, πιότερο μ' ανάβεις το σκοτωμό σου να ζητήσω.\nΤόμορφο αυτό δώρο θα προσθέσω εις όσα φέρνοντας ήρθα\nνα στολίσω της κόρης μου τον τάφο. Θαύρω τους Αργείους\nπου εσυνάχθηκαν για τούτο· και την πόλι, που το θέλει κι' όλα,\nθα παρακινήσω να θανατώση σας πετροβολώντας\nσένα και την αδελφή σου. Εκείνη πιότερο από σέν' αξίζει\nνα θανατωθή, που σ' έσπρωξ' ενάντια της μάννας λέγοντάς σου\nλόγια εχθρικά, όνειρ' από τον Αγαμέμνονα σταλμένα\nκι' απ' του Αιγίσθου κλίνη. Είθε να την κυνηγούνε\nμε το μίσος των οι υποχθόνιοι θεοί, γιατί στη γην επάνω\nτόσο τους ήτον μισητή, που για να καταφύγη δεν ευρήκε\nπαρά τόπο φλογερώτερο απ' τη γη του Ηφαίστου. Ετούτο,\nΜενέλαε, σου λέω εγώ και θα το κάμω. Αν σ' υπόληψι έχης\nτη φιλία μου και τη συγγένειά μας, μη τον υπερασπίσης\nαπ' το θάνατο παρά των θεών τη γνώμη, αλλ' άφησέ τον\nμε της πέτρες να τον σκοτώσουν οι πολίτες, ειδ' αλλέως\nστη γη τη Σπαρτιατική δεν θα ξανάρθης. Τούτο σκέψου\nπου άκουσες· κι' ασεβείς φίλους μην προτιμήσης\nαντί δίκαιους. Οδηγήστε με, υπηρέτες, έξω.\nΦύγε λοιπόν! για να εξακολουθήσωμε να πούμε\nτα πρεπούμενα εμείς δίχως να τ' ακούν τα γηρατειά σου.\nΜενέλαε, πού πας εσύ αντιγνωμίες έχοντας στο νου σου;\nΆφησέ με. Κρίνοντας δεν ξέρω από πού να στρέψω.\nΜη λοιπόν αποφασίσης. Πριν λάβης απόφαση άκουσέ με.\nΜίλησε. Μ' αρκετά είπες. Κάποτε πιότερο η σιωπή αξίζει\nκι' άλλοτε καλύτερος ο λόγος παρ' η σιωπή είναι.\nΛέω λοιπόν. Οι μακροί λόγοι τους πιο σύντομους νικούνε\nκαι πιο ευκολονόητοι είναι. Από το βιος σου μη μου δώσης\nτίποτε, Μενέλαε, μ' απ' τον πατέρα μου ό,τι έλαβες δος μου.\nΔεν μιλώ για πλούτια. Μόνο πλούτος έχω να μου σώσης\nτη ζωή, πούν' ό,τι αγαπητότερο έχω. Αν έσφαλα, όμως\nγια το κακό που έκαμα είναι σωστό από σε να λάβω\nπροστασία, ας είναι κι' άδικη. Ο πατέρας μου ο Αγαμέμνων\nάδικα συναθροίζοντας όλη την Ελλάδα στην Ίλιο πήγε\nόχι για δική του αιτία, μόνο για να εκδικηθή το σφάλμα\nκαι την αδικία της γυναίκας σου. Γι' ανταπόδοσι ώστε πρέπει\nνα μου σταθής βοηθός. Κινδύνεψε το κορμί του εκείνος\nγια σέν' αγωνιζόμενος στης μάχες για να ξαναπάρης\nτη γυναίκα σου, όπως φίλος να φερθή σε φίλο του ταιριάζει.\nΑπόδοσέ μου λοιπόν ό,τι από κείνον έλαβες, αγώνα\nόχι δέκα χρονών, μα μιας ημέρας κάνοντας για να με σώσης.\nΓια τη θυσία της αδελφής μου στην Αυλίδα, δεν τη ζητάω\nθυσία και συ την Ερμιόνη σου να κάμης, γιατί δίκηο\nέχεις να ζητής πιότερ' από μένα, όπως είμαι τώρα,\nκαι πιότερα χρωστώ εγώ να σου δώσω. Μόνο τη ζωή μου\nαπόδοσε στον άμοιρο πατέρα μου και τη ζωή της αδελφής μου,\nπου απόμεινε τόσο καιρόν παρθένα, γιατί αν αποθάνω\nάτεκνο θ' αφήσω το πατρικό μου σπίτι. Θα πης ίσως\nπως δεν σου είναι δυνατό; Μα οι φίλοι στης ενάντιες ώρες\nπρέπει τους φίλους να βοηθούν. Όταν είν' καλ' η Τύχη\nτι χρεία οι φίλοι; Κι' όταν ο θεός να μας βοηθήση\nβουληθή, δεν έχουμε άλλου ανάγκη. Οι Έλληνες πιστεύουν\nπως την γυναίκα σου αγαπάς και δεν στο λέω να σε κολακέψω.\nΣτ' όνομα της σ' ικετεύω. Ω δύστυχος στης συμφορές μου!\nΠού εκατάντησα! Και τι μέλλεταί μου ακόμη να υποφέρω;\nΣτ' όνομα όλων των δικών σου σε ικετεύω. Του πατέρα\nτου δικού μου αδελφέ, θείε, βάλε στο νου σου πως ακούει\nεκείνος απ' των νεκρών τη γη, πως η ψυχή του φτερουγίζει\nεδώ και σου λέει ό,τι σου λέω εγώ. Πνιγμένος στα δάκρυα,\nστους στεναγμούς και στην οδύνη σου τα λέγω και ζητώ σου\nτη ζωή, που όλοι την ποθούν, όχι εγώ μονάχα.\nΌμοια κ' εγώ παρακαλώ, αν και γυναίκα\nβοήθεια να δώσης εις ετούτους\nπου δυστυχούν, γιατί στο χέρι σου είναι.\nΟρέστη, το κεφάλι σου βέβαια το λυπάμ' εγώ και θέλω\nνα σε βοηθήσω στα δεινά σου. Να συμμερίζεται είναι χρέος\nο καθένας της δυστυχίες των συγγενών του, αν ο θεός του δίνη\nδύναμη, πεθαίνοντας ο ίδιος γι' αυτούς ή τους εχθρούς των\nσκοτώνοντας. Μα απ' τους θεούς ζητώ εγώ τώρα να μπορέσω\nέτσι να φερθώ. Μονάχος φθάνω εδώ χωρίς συντρόφους\nμε το δόρυ μου και λίγους ξαναβρίσκοντας στη ζωή φίλους\nκι' αφού περιπλανήθηκα μακρυά μυριοβασανισμένος.\nΏστε δεν δυνόμαστ' εμείς μ' ελπίδα νίκης το Άργος\nτο Πελασγικό να πολεμήσουμε· κ' είθε να έχουμε ελπίδα\nνα δυνηθούμε αυτό με λόγια πειστικά. Τόσο μεγάλα εμπόδια\nπώς μ' έτσι μικρές προσπάθειες να νικηθούν; Είναι μωρία\nνα το σκεφθή κανείς. Σαν σηκωθή ο λαός και αγριέψη,\nτέτοια προσπάθεια μοιάζει σαν κανείς να θέλη\nάγρια φωτιά να σβύση. Μ' αν κανείς τώρα υποχωρήση\nστέργοντας και προσμένοντας την πρόσφορη στιγμή, ίσως τότε\nη μανία του ξεθυμάνη, κι' όταν πραΰνη η γνώμη του, μπορείτε\nεύκολα να πιτύχετε απ' αυτόν ό,τι θελήστε. Η καλωσύνη\nείναι μέσα στην ψυχή του όπως κι' ο θυμός ο άγριος,\nκαι την πρόσφορη στιγμή να προσμένουμ' είναι χρεία.\nΠάω για σε ν' αγωνισθώ τον Τυνδάρεω να πείσω\nκαι την πόλι να σταματήσουν την οργή τους. Το καράβι\nπου τεντώνει τα σχοινιά του πανιού του αυτό βουλιάζει·\nμ' αν το σχοινί του έχη αμολητό, πάλι ξανασιάζει.\nΤους άγριους θυμούς οι θεοί αποστρέφονται, κ' οι πολίτες\nόμοια τους αποστρέφονται. Ώστε μου χρειάζεται, το λέω\nτούτο γνωστικά, με φρόνηση να σε γλυτώσω και όχι\nθέλοντας να εναντιωθώ σε δυνατώτερούς μας. Με τη βία,\nόπως το σκέπτεσ' ίσως, δεν θα σε γλυτώσω. Γιατί αλήθεια\nεύκολο δεν είναι μ' ένα δόρυ μόνο τρόπαια να υψώσης\nεπάνω στα δεινά που σε βαρύνουν. Πιο ταπεινοί ποτέ μας\nδεν βρεθήκαμε μπρος στους Αργείους. Μα τη στιγμή τούτη\nείναι ανάγκη οι φρόνιμοι να γενούν δούλοι της τύχης.\nΑνθρωπος, που για τίποτε ικανός δεν είναι παρά μόνο\nγια να πολεμήση χάρι μιας γυναίκας. Δειλέ, αλήθεια,\nτους δικούς σου να εκδικήσης. Φεύγεις τώρα εμένα\nπαραιτώντας με! Τ' Αγαμέμνονα οι ευεργεσίες πήγαν\nτου κάκου. Χωρίς φίλους θάσαι στον κατατρεγμό σου,\nω πατέρα, αλλοίμονό μου! Προδόθηκα και πια δεν έχω\nελπίδα να γλυτώσω απ' το μαρτύριο που μου προορίζουν\nοι Αργείοι. Γιατί απόμενε στον άνδρα μόνο τούτον\nη σωτηρία μου. Μα τον αγαπητότερο μου απ' όλους\nτους θνητούς βλέπω, τον Πυλάδη, που βιαστικά γυρίζει\nαπ' τη Φωκίδα. Ω θώρημα γλυκό μου. Όποιος μας είναι\nπιστός εις τον κατατρεγμό μας πιο γλυκοθώρητος μας είναι\nπαρ' ό,τι στο πέλαγο η ουράνια ξαστεριά είναι στους ναύτες.\nΉρθα βιαστικά μέσ' απ' την πόλη, όπως κ' είχα χρέος,\nμαθόντας τη συνάθροιση των πολιτών, κ' εγώ ο ίδιος\nτην είδα. Εμαζευθήκαν εναντίο σου κ' εναντίο της αδελφής σου\nκ' είν' έτοιμοι αμέσως να σας θανατώσουν. Τι συμβαίνει;\nΤι έχεις; Τι κάνεις, ω αγαπητότερε απ' τους συνομίληκούς μου,\nτους φίλους μου, τους δικούς μου; Γιατί έτσι θωρώ σε;\nΧαθήκαμε, για να σου πω όλα με μια λέξη.\nΜαζύ σου θα μας συνεπάρης^ όλα είναι κοινά στους φίλους.\nΑδικώτατος είν' ο Μενέλαος σ' εμένα και στην αδελφή μου.\nΦυσικό της κακής γυναίκας ο άνδρας κακός νάναι.\nΟ ερχομός του το ίδιο μου ήταν ως να μην ερχότουν.\nΑλήθεια λοιπόν έφθασεν αυτός στη χώρα τούτη;\nΉρθε μετά μακρότατο ταξίδι, μ' άπιστος δείχθη στους φίλους.\nΚ' έρχεται την κάκιστη γυναίκα του έχοντας στο πλοίο;\nΔεν την έφερε αυτός· εκείνη τον ξανάφερε εδώ πέρα.\nΠούν' η γυναίκα αυτή, πώκαμε Αχαιούς τόσους να χαθούνε;\nΣτο σπίτι μου, αν μου επιτρέπεται να το λέω δικό μου.\nΚαι συ στου πατέρα σου τον αδελφό τι λόγια τούπες;\nΝα μη αφήση εγώ κ' η αδελφή μου απ' το λαό να σκοτωθούμε.\nΚαι για τόνομα των θεών! τι είπε; Θέλω να το μάθω.\nΑνειλικρίνεια έδειξε, ως οι κακοί φίλοι δείχνουνε στους φίλους.\nΜε τι πρόφαση; Τούτο μαθαίνοντας εγώ θα τα ξέρω όλα.\nΉρθ' εδώ ο πατέρας που γέννησε της άξιες αυτές κόρες.\nΟ Τυνδάρεως; Με την κόρη του ίσως θάν' ωργισμένος.\nΤώνοιωσες. Ο Μενέλαος κάλλιο τον λόγισε από τον πατέρα.\nΚαι δεν τόλμησε να σε βοηθήση στον κατατρεγμό σου;\nΑπόλεμος είναι κ' έχει ανδρεία με της γυναίκες μόνο.\nΣτην κορφή των δεινών σου είσαι λοιπόν και θα πεθάνης;\nΨήφο θα δώσουν οι πολίτες κρίνοντας για το φόνο.\nΤι θ' αποφασίσουν; Λέγε. Είμαι γεμάτος φόβο.\nΘα ζήσω ή θα σκοτωθώ. Τα μεγάλα εκφράζονται με συντομία.\nΦεύγα λοιπόν. Με την αδελφή σου φύγετ' απ' το σπίτι.\nΔεν βλέπεις; απ' όλες της μεριές μας έχουν ζώσει.\nΣ' όλους της πολιτείας τους δρόμους είδ' αρματωμένους.\nΜας έζωσαν σαν πόλη απ' τους εχθρούς πολιορκημένη.\nΤώρα τι μου συμβαίνει ρώτησε, γιατί κ' εγώ είμαι χαμένος.\nΑπό ποιον; Η συφορά σου αυξάνει τα δεινά μου.\nΩργισμένος ο πατέρας μου ο Στρόφιος μ' έδιωξε κ' εξώρισέ με.\nΚατηγορείσαι για έγκλημα κοινό ή ενάντιο της πόλης;\nΛέει πώς μολύνθηκα στης μάννας σου το φόνο συνεργώντας.\nΆμοιρε, και σε λοιπόν οι συφορές μου θα βαρύνουν;\nΔεν είμαι ως ο Μενέλαος, θα υπομείνωμε της συφορές μας.\nΔεν φοβάσαι μη τ' Άργος θελήση σαν κ' εμέ να σε σκοτώση;\nΔεν έχει το δικαίωμα αυτό, μόνο η Φωκίδα.\nΕίναι φοβερό το πλήθος όταν κακούς αρχηγούς έχη.\nΜα σαν έχη καλούς, πάντα το αγαθό θέλει.\nΑς είναι. Πρέπει λοιπόν να μιλήσουμε στο πλήθος.\nΤι πράγμα είναι που τέτοια παρουσιάζει ανάγκη;\nΑν πηγαίνοντας μπρος στους πολίτες έλεγά τους . . . .\nΠως μια δίκαια πράξη έχεις εσύ κάμει;\nΔεν είν' έτσι; εκδίκηση λαβαίνοντας για τον πατέρα;\nΦυλάξου, μην αλλέως με χαρά σ' αρπάξουν.\nΣιωπώντας λοιπόν θα σκοτωθώ κυριευμένος από τρόμο.\nΔειλό θενά ήταν.\nΤι λοιπόν πρέπει να κάμω;\nΑν εδώ εσύ μείνης, έχεις καμμιά ελπίδα σωτηρίας;\nΣτους πολίτες πηγαίνοντας να σωθής ελπίζεις;\nΔυνατό είναι τούτο αν βοηθήση η τύχη.\nΏστε καλύτερο είν' αυτό παρά να μείνης.\nΓι' αυτό πάω.\nΑν σκοτωθής, θα σκοτωθής έτσι εσύ πιο δοξασμένος.\nΒέβαια, γιατί δίκαιο είναι το δικό μου έργο.\nΕυχήσου μόνο τέτοιο να φανή και στους πολίτες.\nΚαλά λες. Έτσι δεν θα με κατηγορήσουν για δειλία.\nΚάλλιο παρά να μείνης.\nΊσως κανείς για με οίκτο λάβη.\nΗ ευγενική καταγωγή σου βοήθεια είναι μεγάλη.\nΚλαίοντας του πατέρα μου το φόνο.\nΦανερό είναι τούτο.\nΜπρος! Γιατί δειλό είναι πράμμα άδοξα να πεθάνω.\nΤο εγκρίνω αυτό.\nΣτην αδελφή μου να το πούμε;\nΌχι, για τόνομα των θεών.\nΚακός οιωνός θάταν.\nΑς σιωπήσουμε λοιπόν για τούτο.\nΚαιρό θενά κερδήσης.\nΈχω μια μόνο ανησυχία.\nΜην οι θεές με σπρώξουν στη μανία.\nΜα έγνοια εγώ θα σ' έχω.\nΝα φυλάς άρρωστο είναι κόπος.\nΌχι σ' εμέ για σένα.\nΦυλάξου μη και συ πάθης μανία.\nΛοιπόν κανένα δισταγμό δεν έχεις;\nΟ δισταγμός είναι κακό μεγάλο ανάμεσα στους φίλους.\nΕμπρός λοιπόν, στο βήμα μου οδηγέ.\nΈγνοια θα σ' έχω.\nΣτου πατέρα μου οδήγα με τον τάφο.\nΓια να τον παρακαλέσω να με σώση.\nΕίναι σωστό τούτο.\nΜα μην τύχη κ' ιδώ εγώ της μάννας μου τον τάφο;\nΉταν εχθρά σου. Αλλά βιάσου μην η ψήφος των Αργείων\nσε καταδικάση. Στη ράχη μου στήριξε την αδυνατισμένη\nαπ' την αρρώστεια ράχη σου, γιατί από μέσ' από την πόλη\nθα σε οδηγήσω δίχως για το πλήθος έγνοια ή ντροπή καμμία.\nΠώς θα δείξω αλήθεια πως είμαι φίλος σου αν δεν τρέξω\nγια βοήθεια σου στη μεγάλη συφορά όπου είσαι τώρα;\nΚαλό είναι τούτο. Πρέπει κανείς νάχη φίλους κι' όχι μόνο\nσυγγενείς. Εκείνος που μας συμπονεί, κι' αν είναι ξένος,\nείναι φίλος που πιότερο από χίλιους συγγενείς αξίζει.\nΤα μεγάλα τούτα πλούτη\nκ' η λαμπρότης, που έδειχνε τόση\nπεριφάνεια στην Ελλάδα όλη\nκι' ως του Σιμόεντος της όχθες,\nτώρα άλλαξαν για τους Ατρείδες\nεξ αιτίας της παλαιάς μέσ' στη γενειά των\nανομίας για το Χρυσό το Δέρας όταν\nη φιλονικεία έφερε στους Τανταλίδες\nτα βαρυγκόμητα εκείνα τσιμπούσια\nκαι τη σφαγή παιδιών αρχοντογεννημένων·\nαπ' τότε ο φόνος με νέο αίμα\nξεπλένοντας έν' άλλο φόνο\nδεν σταμάτησε ως στους δυο Ατρείδες.\nΠράξη δεν λεν τιμημένη\nνα κτυπήσης με χέρι αρματωμένο\nμε σπαθί το κορμί που σ' εγέννησε\nκαι στο φως του ήλιου να υψώσης\nτο μαυρισμένο απ' το αίμα σίδερο.\nΤο εναντίο, να κάνης τέτοια\nεγκλήματα είν' άσεβη τρέλλα\nκαι κακούργου είναι μάνιτα.\nΣτου θανάτου τον τρόμο η αθλία\nΤυνδαρίδα εφώναξε: Γυιέ μου,\nμια πράξη αποτόλμησες άσεβη\nσκοτώνοντας τη δική σου τη μάννα.\nΦοβήσου μη θέλοντας σέβας\nστον πατέρα σου έτσι να δείξης\nσκεπασθής μ' ατιμίαν αιώνια.\nΠοιο κακό είναι βαρύτερο\nκ' αίτιο ποιο είναι μεγαλύτερο\nγια δάκρυα και για καϋμό\nστον κόσμο απ' το φόνο της μάννας;\nΤούτος που το έγκλημα αυτό\nέκαμε, ο γυιός του Αγαμέμνονος\nχάμω κυλώντας και με μάτια\nάγρια κι' απ' οργικό\nταραγμένος τώρα βρίσκεται\nεξ αιτίας του φόνου έρμαιο\nγενάμενος των Εριννύων.\nΟ δύστυχος που της μάννας βλέποντας\nτους κόρφους έξω από τα ολόχρυσα\nφορέματά της την εσκότωσε\nτον πατέρα του να εκδικηθή.\nΓυναίκες, ο δύστυχος ο Ορέστης μην έφυγε εδώθε\nκυριευμένος απ' τη μανία που οι θεοί του εδώκαν;\nΌχι, μα στη συνάθροιση των Αργείων για τη ζωή του επήγε\nαγώνα να κάμη αν θα παιθάνετε ή θα γλυτώστε.\nΑλλοί μου! τι έκαμε; Ποιος τον συμβούλεψ' έτσι;\nΟ Πυλάδης. Μα έρχεται ένας άγγελος, που αμέσως\nθα μας ειπή τι απόγεινε για τον αδελφό σου.\nΩ δύστυχη, αξιολύπητη του Αγαμέμνονος συ ω κόρη,\nΗλέκτρα αρχόντισα, άκουσε τα λυπηρά νέα που φέρνω.\nΑλλοί μου, αλλοί χαθήκαμε, τα λόγια σου το φανερώνουν.\nΌπως ξάστερα δείχνεται ήλθες άγγελος μιας δυστυχίας.\nΑποφασίσθηκε για σήμερα με των Πελασγών τον ψήφο\nνα θανατωθήτε ο αδελφός σου και συ ω δυστυχισμένη.\nΑλλοίμονο σ' εμένα. Ό,τι από πολύν καιρό εφοβόμουν\nκαι που η απαντοχή του μ' έκανε να λυώνω στα δάκρυα\nέφθασε τέλος! Μα τι γνώμες και ποια λόγια των Αργείων\nέφεραν την καταδίκη μας σε θάνατο; Λέγε μου, ω γέρω,\nμε πέτρες ή σπαθί θα με σκοτώσουν, σαν τον αδελφό μου;\nΠραγματικώς ερχόμουν απ' τον κάμπο κ' έμπαινα στην πόλη\nθέλοντας να μάθω τι θ' απογενήτε συ κι' ο Ορέστης·\nγιατί πάντα υπηρετούσα τον πατέρα σου κι' αναστημένος\nείμαι σπίτι σας και, μολονότι φτωχός, είμαι αφωσιωμένος\nσ' όσους αγαπώ. Λοιπόν το λαό θωρώ να φθάνη\nκαι να κάθεται στο λόφο, όπου ο Δαναός έχουν να πούνε\nπως για την κρίση της διαφοράς που με τον Αίγυπτο είχε,\nσυνάθροισε πρώτος τον λαόν εκεί. Βλέποντας συναθροισμένο\nτο πλήθος ρώτησα έναν απ' τους πολίτες. — Τι νέα τρέχουν\nστο Άργος; Απ' τους εχθρούς καμμιά είδηση μην ήλθε\nπου ν' ανησυχή την πολιτεία των Δαναΐδων; Κι' αποκρίθη:\n— Δεν βλέπεις τον Ορέστη πούρθε να σώση τη ζωή του;\nΚι' αλήθεια τότε βλέπω τ' αναπάντεχο αυτό θώρημα. Είθε\nνα μου έδιναν οι θεοί να μη τώβλεπα ποτέ! Ο Πυλάδης\nκι' ο αδελφός σου ερχάμενοι, ο ένας περίλυπος και μαραμένος\nαπ' την αρρώστεια του κι' ο άλλος σαν αδελφός θλιμμένος\nγια του φίλου του της θλίψες και τον καϋμό πρααίνοντάς του\nόπως κάνουν τα παιδιά. Όταν ο λαός όλος των Αργείων\nεμαζεύθηκε, ένας κήρυκας εσηκώθη κ' είπε τότε:\nΠοιος θέλει να μιλήση; Απόφαση θα γίνη αν ο μητροκτόνος\nΟρέστης πρέπη ν' αποθάνη ή όχι. — Μετά το λόγο τούτο\nσηκώθηκε ο Ταλβύθιος, που με το δικό σου τον πατέρα\nόλη τη Φρυγία έχει ρημάξει. Στους δυνατούς πάντας υπάκουος\nκι' ανάκατα είπε λόγια τον πατέρα σου επαινώντας,\nμα κατηγορώντας σου τον αδελφό κι' άπιστα λόγια\nεπιδέξια παραβάνοντας κ' ευνοϊκά κυττώντας\nτου Αίγισθου τους φίλους. Πραγματικώς τέτοιος εδείχθη\nο άνθρωπος αυτός. Έτσι οι κήρυκες κοντάθε πάντα\nπάνε με τους πιο καλότυχους κ' εκείνος είναι γι' αυτούς φίλος\nπούν' δυνατώτερος κι' απ' τους αρχούς της πολιτείας.\nΟ Βασιληάς ο Διομήδης μίλησε απ' αυτόν κατόπι.\nΔεν έστρεγε να σας σκοτώσουν σένα και τον αδελφό σου,\nμα μ' εξορία, τιμωρώντας σας θα έκαναν δικαιοσύνη.\nΚι' άλλοι τον επευφημούσαν κι' άλλοι κατηγορούσαν.\nΚαι στερνά σηκώθηκ' ένας μ' αχαλίνωτη τη γλώσσα\nδυνατός εξ αιτίας της αυθαδείας του. Αργίτης,\nαν και μη όντας από τ' Άργος που εισακούσθη ως τόσο\nμε την οχλαγωγία και την άγνωρην αυθάδεια του λόγου\nκι ήταν ικανός να ρίξη με της συμβουλές του τους πολίτες\nσε κακές επαναστάσεις. Αληθινά σαν ένας άνδρας\nεύγλωττος κακόγνωμος το λαό τον καταπείση, τότε\nδυστυχία είναι στην πόλη τούτο. Ενώ εκείνοι που δίνουν\nσοφές πάντα συμβουλές, ακόμη κι' αν δεν είναι αμέσως,\nαργότερα όμως είναι πάντα ωφέλιμοι. Και πρέπει\nσύμφωνα μ' αυτά να κρίνουμε τον αρχηγό της πολιτείας,\nγιατί την ίδιαν έχουν θέση ο ρήτορας ως κ' εκείνος πούναι\nκύριος της εξουσίας. Το λοιπόν αυτός το λαό παρακινούσε\nνα σε σκοτώση με της πέτρες όμοια ως και τον Ορέστη·\nκι' ο Τυνδάρεως παινούσε εκείνον πώλεγε να σας σκοτώσουν.\nΆλλος σηκώθηκε που αντέλεγέ του. Η θωριά του ωραία\nδεν είναι, μα θάρρος έχει αυτός, σπάνια ερχόμενος στην πόλη\nκαι στην αγορά, και το ποστατικό του δουλεύοντας μονάχος.\nΕίν' από κείνους που μόνοι αυτοί είναι σωτηρία της πόλης.\nΤο λοιπόν είν' άξιος αυτός να συζητήση σαν το θέλη\nκ' είν' άνθρωπος ακέραιος κι' αψεγάδιαστ' η ζωή του είναι.\nΚ' είπε πως ο γυιός τ' Αγαμέμνονος ο Ορέστης\nέπρεπε στέφανον να λάβη, γιατί απόφασιν επήρε\nγια τον πατέρα του να εκδικηθή, σκοτώνοντας γυναίκα φαύλη\nκι' άσεβη, που το έγκλημά της θάκανε ώστε κανένας\nστο εξής να μη στρέγη να οπλισθή και να πάη να πολεμήση\nμακρυά απ' το σπίτι του, αν εκείνοι που απομένουν\nφύλακες των σπιτιών τα διαφθείρουν και μολαίνουν\nτη συζυγική κλίνη των ανδρών. Κ' εφάνη σ' όλους\nτους καλούς πως καλά τάπε, και στερνά απ' αυτόν κανένας\nδεν εμίλησε. Μα προχώρησε ο αδελφός σου κ' είπε:\n— Ω σεις, που κατοικείτε τη χώρα του Ινάχου κ' είσθε\nΠελασγοί πριχού κ' ύστερα Δαναοί, εγώ, σας εκδικώντας\nόχι λιγώτερο παρ' ό,τι τον πατέρα μου, έχω σκοτώσει\nτη μάννα μου. Αλήθεια, αν συχωρετό είναι στης γυναίκες\nνα σκοτώνουν τους άνδρες τους, σύντομα σεις θα σκοτωθήτε,\nή πρέπει στης γυναίκες σας σκλάβοι να γίνετε σεις κ' έτσι\nτο ενάντιο θα κάνετε απ' ό,τι να κάνετε ταιριάζει.\nΤώρα που εκείνη που πρόδωσε του πατέρα μου την κλίνη\nσκοτώθηκε, αν τη θανατική ποινή μου δώστε, ο νόμος\nθα καταλυθή κι' ουδένας το σκοτωμό του θα ξεφύγη\nκαι μια τέτοια αυθάδεια σπάνια στο εξής δεν θάναι.\nΜα το λαό μ' αυτά δεν έπεισε, αν και μίλησε άξια·\nκι' ο κακός ο ρήτορας του όχλου, πούχε συμβουλεύσει\nνα σκοτώσουν σένα και τον αδελφό σου, εισακούσθη.\nΜετά βίας ο άμοιρος Ορέστης μπόρεσε να πιτύχη\nνα μη σκοτωθήτε με της πέτρες, μα υποσχέθη πώς ατός του\nσήμερα κιόλα θα σκοτωθή με το χέρι του, και συ το ίδιο.\nΟ Πυλάδης κλαίοντας τον πήρε πάλι εκείθε πέρα\nαπ' τη συνάθροιση κ' οι φίλοι του μ' οδυρμό κι απελπισμένοι\nτον συνωδέψαν. Θα ιδής σε λίγο πράμα φρικαλέο\nκι' αξιοθρήνητο. Ετοίμασε σπαθί ή πλατύ μαχαίρι\nγια το λαιμό σου, γιατί το φως πρέπει ν' απαραιτήσης.\nΟύτε η καλή γενειά σου θα σου χρησιμέψη ούτ' ο Απόλλων\nπου κάθεται πάνω στον τρίποδα. Πάτε χαμένοι.\nΩ δύστυχη κόρη με το κεφάλι\nσκυμμένο στη γην απομένεις\nκαι βουβή, αν και πρέπη σε λίγο\nνα ξεσπάσης σε οδυρμούς και σε γόους\nΩ Πελασγία! αρχίζω\nτο μυρολόι μου, μπήχνοντας\nτα νύχια στ' άσπρα μάγουλά μου\nτα ματωμένα και κτυπώντας\nτο κεφάλι μου, όπως οφείλω\nστη νέα θεά την όμορφη\nτων νεκρών, πάνω στη γη.\nΗ Κυκλώπεια γη ας οδύρεται\nγοερά, που το σίδερο τώρα\nτα μαλλιά της κόμης σας έκοψε\nγια του σπιτιού της συφορές.\nΗ συμπόνεση, η συμπόνεση πρέπει\nγια όσους μέλλεται να πεθάνουν,\nγια κείνους που ήσαν άλλοτε\nτης Ελλάδος στρατηγοί.\nΠάει, πάει, εχάθηκε\nόλ' η γεννειά των παιδιών\nτου Πέλοπος, που τα καλά τους\nκ' οι πλούσιοι ζήλευαν πριχού.\nΤη ρήμαξε η ζηλοτυπία\nτων θεών κ' η μισητή\nκαι δολοφόν' απόφαση\nτης πολιτείας. Αλλοίμονό μου.\nΑλλοίμονο άμοιρες γεννειές\nτων θνητών κι' αξιοθρήνητες!\nΔέτε πώς έπεσεν η Μοίρα\nενάντια σε κάθε απαντοχή!\nΤώνα πάν' στ' άλλο τα δεινά\nέρχονται' ολάκαιρη η ζωή\nτων θνητών δεν έχει στάση.\nΝα μπορούσα να ριχθώ\nστην πέτρα εκείνη που σχίσθη\nαπ' τον Όλυμπο και κατρακυλά\nαπ' αλυσίδες χρυσές ανάμεσα\nτουρανού και της γης, κ' έτσι\nτα μυρολόγια μου να 'πω\nστον Τάνταλο πατέρα\nπου τους προγόνους γέννησε\nτης δικής μου γεννειάς,\nπου τόσα δεινά υπόφερε\nαφ' όταν, το δρόμο το γοργό\nτων τεσσάρων του αλόγων ο Πέλοπας\nγληγορεύοντας, τον Μυρτίλο εσκότωσε\nστο πέλαγο γκρεμίζοντάς τον,\nστης Γεραιστού τα κύματα\nπ' αφρίζουν στ' ακρογιάλι.\nΑπό τότε στη γεννειά μας μέσα\nέπεσε η αξιοθρήνητη\nφιλονικία, τ' απαίσιο θαύμα\nτου Χρυσού Δέρατος, που εγίνη\nαπό το γυιό της Μαίας κ' εγεννήθη\nστ' αλογοτρόφου Ατρέα τα κοπάδια.\nΑπ' αυτό η διχόνοια που έστρεψε\nτο φτερωτό του Ηλίου αμάξι,\nώστε αφίνοντας το δυσμικό\nτουρανού δρόμο εξαναγύρισε\nμ' ένα μόν' άλογο στην Έω.\nΚαι τότε ο Δίας έστρεξε\nτο τρέξιμο των επτά Πλειάδων\nπρος άλλο δρόμο κ' έκαμε\nοι φόνοι άλλους φόνους ν' ακλουθήσουν\nστη γεννειά των Ατρειδών\nκαι το δείπνο το Θυέστειο\nκαι την κλίνη μοιχείας της άπιστης\nτης Κρητικιάς Ευρώπης·\nκαι του πατέρα μου την ύστερη συφορά\nκαι της δικές μου εξ αιτίας της άθλιας\nμοίρας του δικού μας σπιτιού.\nΝά ο αδελφός σου που ζυγώνει δικασμένος\nσε θάνατον απ' του λαού την ψήφο·\nκι' ο πιστότερος των ανθρώπων, ο Πυλάδης,\nσαν αδελφός στοργικά περπατώντας\nδίπλα του τάρρωστο κορμί του στηρίζει.\nΑλλοίμονό μου, αδελφέ μου, θρηνολογώ βλέποντάς σε\nστο χείλος του τάφου και κοντά στην πυρά την εντάφια.\nΑλλοί, θωρώντας σε για στερνή φορά το νου μου χάνω\nΔεν θα δεχθής σιωπηλά και χωρίς μυρολόγια γυναίκεια\nό,τι είναι πια τελεμένο; Είναι βέβαι' αξιοθρήνητα τούτα,\nμα συ πρέπει αντοχή ν' αποδείξης στης τύχες μας τώρα.\nΚαι πώς να σιωπήσω που εμείς οι βαρυόμοιροι πρέπει\nτο φως του θεού να μη το αγναντέψουμε πλέον;\nΜη με σκοτώνης. Αρκετά εγώ δύστυχος είμαι\nπου απ' τους Αργείους πεθαίνω. Άφησ' εκεί τα δεινά μας.\nΩ, για τη νειότη, τη μοίρα σου και τον πρόωρο θάνατο κλαίω,\nΟρέστη άμοιρε. Να ζήσης πρεπότουν και ζωή πια δεν έχεις.\nΓια των θεών τόνομα μη τα ύπατά μου μού κόβης\nκάνοντάς με να κλάψω θυμάμενος της συφορές μας.\nΘα πεθάνουμε και να μη κλαίμε μπορεί τα δεινά μας;\nΗ ζωή αξίζει στ' αλήθεια να κλαίγεται απ' όλους.\nΑφέντης μας η μέρα είναι τούτη· με τα ίδια μας χέρια\nτα μαχαίρια να ετοιμάσωμε ή το σπαθί ν' ακονίσωμε πρέπει.\nΑδελφέ μου, λοιπόν σκότωσέ με για να μη με σκοτώση\nάλλος Αργείος, τη γεννειά του Αγαμέμνονος υβρίζοντας έτσι.\nΦτάνει μου της μάννας ο φόνος. Δεν θα σε σκοτώσω.\nΜε το ίδιο σου το χέρι σκοτώσου και μ' όποιο θες τρόπο.\nΑς είναι. Το σπαθί σου γι' αυτό θα μου φθάση.\nΜα ν' αγκαλιάσω το λαιμό σου εγώ θέλω.\nΑπ' τη μάταιη αυτή τέρψη ευχαρίστηση λάβε, αν σου είναι\nποθητό ετοιμοθάνατους, ως λες, ν' αγκαλιάσης.\nΩ πολυαγάπητε συ, που το ποθητό και γλυκό ακούς τώρα\nόνομα αδελφού και μια ψυχή μ' αυτήν είσαι μόνο!\nΘα με κάμης να κλάψω. Ναι, θέλω στα δικά σου τα χάδια\nν' αποκριθώ. Τάχα ο άμοιρος γιατί ντροπή νάχω;\nΑγαπητά μου αγκαλιάσματα! Στους άμοιρους τώρα\nεμάς τα λόγια είναι σαν τέκνα κι' ως γαμήλιο κρεββάτι.\nΩιμέ! Το ίδιο σπαθί αν μπορούσε να μας θανατώση\nκαι να δεχθή μας το ίδιο από κέδρο κιβούρι.\nΘάταν γλυκύτατο αυτό, μα, ως βλέπεις, εμείς στερημένοι\nείμαστε φίλων, που να μας βάλουν στο ίδιο μνημούρι.\nΟ δειλός ο Μενέλαος, του πατέρα προδότης, δεν είπε\nτίποτε για να μη σε σκοτώσουν εσέ κι' ουδ' εφάνη·\nμα από ελπίδα του σκήπτρου εφοβήθη να σώση τους φίλους.\nΜπρος θαρρετά ας πεθάνουμε και τ' Αγαμέμνονος άξια.\nΌσα για με θα δείξω στην πόλι της γεννειάς μου το θάρρος,\nτο σπαθί μέσ' στο σκότι μου μπήγοντας. Πρέπει το ίδιο\nσαν εμένα και συ τόλμη νάχης. Και συ παραστέκα\nστη σφαγή μας, Πυλάδη· κατόπι ως ταιριάζει, ας βολέψης\nτα κορμιά μας και φέρνοντας στου δικού μας πατέρα\nτον τάφο εκεί θάψε μας. Χαίρε! Όπως βλέπεις, ο ίδιος\nθα πράξω εγώ τώρα εκείνο που απόφαση εγίνη.\nΣταμάτησε! Πρώτη φορά μου κατηγόρια σου δίνω\nαν λόγιασες πως εγώ θενά ζήσω νεκρός όταν είσαι.\nΜα γιατί εσύ πρέπει να πεθάνης μαζί μου;\nΤο ρωτάς; Πώς χωρίς τη φιλία σου θα ζήσω;\nΤη μάννα εσύ δεν εσκότωσες, άμοιρε, σαν εγώ τη δική μου.\nΜα εσύμπραξα μ' εσέ κ' έχω χρέος την ίδια τύχη να λάβω.\nΤη ζωή σου για τον πατέρα σου φύλαε, μη πεθάνης μαζί μου.\nΑλήθεια έχεις εσύ μια πατρίδα, μα εγώ δεν έχω καμμία.\nΤο σπίτι σου έχεις και με βιος ένα βέβαιο λιμάνι.\nΚι' αν αλήθεια στερήθηκες το γάμο της άμοιρης τούτης\nπου ταγμένη στην είχα, τη δική μας φιλία τιμώντας,\nπάρε όμως μιαν άλλη γυναίκα παιδιά ν' αποκτήσης,\nγιατί αναμεσό μας δεσμός πια δεν είναι. Κ' είθε νάσαι\nευτυχής συ απ' τους ομηλίκους ο πιο αγαπημένος,\nγιατί είν' βολετό σου να γίνης εσύ ευτυχισμένος,\nμα εμείς όχι πλέον, γιατί οι πεθαμμένοι χαρά δεν λαβαίνουν.\nΜακρυά είσαι απ' το νάχης την ίδια σκέψι μ' εμένα.\nΟύτ' η γόνιμη γη, ούτε ο λαμπρός ο Αιθέρας το αίμα\nτο δικό μου ας δεχθούν αν άπιστα σε παραιτήσω\nτη ζωή να γλυτώσω. Φονηάς με σε, και δεν ταπαρνούμαι,\nκ' εγώ όλο εσυμβούλεψα το έργο που γι' αυτό ετιμωρήθης·\nγι' αυτό πρέπει μαζί με σε και με τούτην κ' εγώ να πεθάνω.\nΜνηστήρας της όντας σαν γυναίκα μου εγώ την λογιάζω.\nΤι τίμιο θενάλεγα στων Δελφών γυρνώντας τη χώρα,\nστων Φωκαίων το κάστρο εγώ που πριν δυστυχήστε\nφίλος σας ήμουν και πλέον δεν είμαι σαν καταντήστε\nδύστυχοι; Αυτό δεν γίνεται και τα δικά σας δικά μου\nθάναι δεινά. Μα σαν πρέπει να πεθάνουμε, τρόπο κανένα\nας βρούμε ο Μενέλαος μαζί μας να σβύση κ' εκείνος.\nΩ παλυαγάπητε, τούτο θωρώντας δεν θα μπορώ να πεθάνω.\nΆκουσέ με λοιπόν και το κτύπημα του σπαθιού αργοπόρα.\nΤαργοποράω αν μπορώ να εκδικηθώ τον εχθρό μου.\nΣώπα όμως, τι πίστη στης γυναίκες λίγη έχω.\nΑπ' αυτές μη φοβάσαι καθόλου· φίλες είναι δικές μου.\nΤην Ελένη ας σκοτώσουμε. Πίκρα πόση ο Μενέλαος θάχη!\nΠώς; έτοιμος είμαι αν υπάρχη το μέσο.\nΣφάζοντάς την. Κρυμμένη στο σπίτι είναι μέσα.\nΒέβαια, αυτή σ' όλα συγκατάθεση δίνει.\nΜα τίποτε πια δεν θα κάνη, γιατί μνηστή είναι του Άδη.\nΜα πώς να γενή; Βάρβαροι απ' ολούθε φυλάγουν.\nΠοιοι είναι αυτοί; Δεν φοβούμαι κανένα εγώ Φρύγα.\nΕίναι τους για να φυλάγουν μυρωδιές και καθρέφτες.\nΏστε ξανάρθ' εδώ φέρνοντας τα καλά της Τρωάδος;\nΒέβαια. Η Ελλάδα στενοχώρια της δίνει.\nΜπρος στον ελεύθερο ο σκλάβος μηδέν είναι πάντα.\nΑν μπορώ αυτό να κάμω, να πεθάνω δυο φορές δεν αρνούμαι.\nΟύτε βέβαια εγώ, αν εκδίκηση λάβω για σένα.\nΜίλα και ό,τι εσύ λες σε καλό φέρ' το τέλος.\nΣτο σπίτι μέσ' ας μπούμε τάχα για να σκοτωθούμε.\nΚαταλαβαίνω αυτό, μα όχι τι θα γίνη κατόπι.\nΜπροστά της θα κλαφτούμε για τα δεινά που τραβούμε.\nΓια να κλάψη αυτή αν και το χαίρει η ψυχή της.\nΚ' εμείς το ίδιο τότε θα αισθανώμεθα τα ίδια μ' εκείνη.\nΜα κατόπι; Πώς θ' αποτελειώσουμ' εμείς τον αγώνα;\nΚάτωθ' απ' τους πέπλους μας θάχωμε σπαθιά μεις κρυμμένα.\nΜα πώς θα την σκοτώσουμε μπρος στους ίδιους της δούλους;\nΘαν τους κάνουμε να σκορπισθούν μέσ' στο σπίτι.\nΚαι πρέπει να σκοτώσουμ' όποιον δεν σιωπήση.\nΣτερνά η περίσταση τι θενά κάμουμε θα μας διδάξη.\nΤης Ελένης ο φόνος τούτο νάναι το σύμβολό μας.\nΚατάλαβες. Τώρ' άκουσε πώς είν' λαμπρό το σχέδιο μου.\nΒέβαια, αν το σπαθί υψώναμε κατά μιας τίμιας γυναίκας,\nο φόνος άτιμος θαν ήταν μα με την τιμωρία τούτη\nλαβαίνουμ' εκδίκησι για όλη εμείς την Ελλάδα\nγια όσους τους εσκότωσε τους πατέρες κ' οι πατέρες\nγια τα παιδιά τους κ' οι γυναίκες για τους άνδρες\nπου τους έχασαν. Χαρά μεγάλη θα γίνη για τούτο\nκαι πυρά θα κάψουν μπρος στους θεούς παρακαλώντας\nευτυχία σ' εμάς να δώσουν γιατί μιαν άθλια γυναίκα\nσκοτώσαμε. Και πλέον δεν θα σε λένε μητροκτόνο\nαν τη σκοτώσης· αλλά τόνομα τούτο παραιτώντας\nγια ένα άλλο καλύτερο θα λέγεσαι συ της Ελένης\nο φονηάς, αυτής πούκαμε τόσους πολλούς να χαθούνε.\nΌχι δεν συχωριέται ο Μενέλαος ευτυχής νάναι\nκι' ο πατέρας σου και συ κ' η αδελφή σου έτσι να πάτε\nαδικοθάνατοι κ' η μάννα σου . . . Μα τούτο θα σιωπήσω\nγιατί να ειπωθή καλό δεν είναι . . . Κι' αυτός να μη καθήση\nστο σπίτι σου ξαναποκτώντας τη γυναίκα του απ' το δόρυ\nτου Αγαμέμνονος. Ζωή να μη έχω πλέον αν δεν τραβήξω\nτο μαύρο μου σπαθί επάνω της. Μα κι' αν το φόνο ακόμη\nτης Ελένης δεν πιτύχουμε, ας πεθάνουμε όμως όταν\nτα παλάτια αυτά κάψουμε. Δεν θάμαστε πια στερημένοι\nμιας απ' της δυο τούτες τιμές: ή να πεθάνουμε όπως πρέπει\nμε δόξα ή να γλυτώσουμε τη ζωή μας δοξασμένοι.\nΑξίζει του Τυνδάρεω η κόρη μισητή νάν' απ' όλες\nτης γυναίκες, αυτή που το γένος της έχει ατιμάσει.\nΆλλο πιο καλό από ένα πιστό φίλο δεν είναι,\nούτε τα πλούτη, ούτε η εξουσία, κ' είναι αφροσύνη\nνα προτιμούμε το πλήθος παρά ευγενικόν ένα φίλο.\nΣυ αλήθεια βρήκες την εκδίκηση εναντίο του Αιγίσθου.\nΣυ μαζί μου στον κίνδυνον ήσουν κι' ακόμη και τώρα\nτην εκδίκηση δίνεις μου εναντίο των εχθρών μου\nκαι από με δεν τραβιέσαι. Μα τον έπαινό σου εγώ παύω,\nγιατί ο πολύς έπαινος κόπο δίνει σ' αυτόν που επαινείται.\nΌσο για μένα όταν πρέπεται την ψυχή μου να δώσω\nποθώ κάθ' ενέργεια να κάμω εγώ για να σβύσουν\nκ' οι εχθροί μου, ώστε αντάμα να χαθούν που εσταθήκαν\nπροδότες μου κι' όσοι δυστυχία μου έφεραν όμοια να κλάψουν.\nΕίμαι γυιός του Αγαμέμνονος που σαν άξιο ελογίσαν\nκαι την Ελλάδα εξουσίασε και χωρίς τυραννία\nτέτοια δύναμη έλαβε σαν θεός νάταν.\nΜε θάνατο δούλου δεν τον προσβάλω, αλλά την ψυχή μου\nσαν άνδρας ελεύθερος θ' αποδώσω ζητώντας\nαπ' το Μενέλαο να λάβω εκδίκηση. Ευτυχισμένοι\nείμαστε σαν κ' ένα μόνο έργο να κάνουμ' εμείς δυνηθούμε,\nαν μια σωτηρία μας έρθη ανέλπιστη· αν δυνηθούμε\nνα σκοτώσουμε δίχως να σκοτωθούμε. Γιατ' είναι μ', αλήθεια,\nγλυκό να εκφράζω αυτόν οπού αισθάνομαι τον πόθο με λόγια\nφτερωτά και να δίνω ανέξοδην έτσι χαρά στην καρδιά μου.\nΑδελφέ, λογιάζω τώρα πως το γλυτωμό σου ευρήκα\nκαι το δικό του και συνάμα το γλυτωμό τον ιδικό μου.\nΤην πρόνοια των θεών εκφράζεις έτσι! Όμως τι είναι;\nΓιατί ξέρω καλά τη φρονιμάδα του νου του δικού σου.\nΆκου λοιπόν και συ προσεκτικά αφοκράσου.\nΜίλα· γιατί απαντέχοντας ένα καλό το αρραθυμούμε.\nΞέρεις την κόρη της Ελένης; Σε ρωτώ κάτι που ξέρεις.\nΞέρω την Ερμιόνη που η μάννα μου την έχει αναστημένη.\nΑυτή στης Κλυταιμνήστρας τον τάφον έχει πάει.\nΤι να κάμη εκεί; Ποιαν ελπίδα από τούτο εσύ βγάνεις;\nΠάει απ' όνομα της μάννας της χοές να ρίξη στον τάφο.\nΈστω· πώς αυτό που λες το γλυτωμό μας θα φέρη;\nΣαν όμηρο αρπάξετέ την όταν θα ξαναγυρίση.\nΑυτό που λες τι καλό σ' εμάς τους τρεις θα κάμη;\nΣαν σκοτωθή η Ελένη, αν ο Μενέλαος θέλη να ενεργήση\nεναντίο σου, εναντίον αυτού κ' εμένα, γιατί μας κάνει\nένα η φιλία μας, πες του πως την Ερμιόνη θα σκοτώσης·\nκαι κράτα το σπαθί σου στο λαιμό πάνω της κόρης.\nΚι' αν ο Μενέλαος θωρώντας την Ελένη στο αίμα να πλέη\nσε γλυτώση εσένα για να μη σκοτωθή η δική του η κόρη,\nτην παρθένα στον πατέρα της απόδωσε. Αλλ' αν όμως\nνα χαλινώση μη δυνάμενος την παράφορη ορμή του\nθέλει να σε σκοτώση, κτύπα της το λαιμό εσύ της κόρης.\nΛογιάζω ως τόσο πως στα πρώτα οργήν έχοντας άγρια\nστερνά θα πραΰνη την καρδιά του, γιατί δεν είναι τολμητίας\nουδέ θαρραλέος. Τέτοια είν' η πεποίθησή μου. Είπα όλα.\nΩ συ πούχεις ενός άνδρα καρδιά σ' ωραιότατο σώμα\nγυναίκας πόσο πιο αξίζει να ζης παρά να πεθάνης!\nΠυλάδη, λοιπόν θα στερηθής, άμοιρε, μιας τέτοιας γυναίκας\nπου φύλαγες για σένα, εάν ζήσης, γάμο ευτυχισμένο;\nΕίθε τούτο να γίνη. Είθε στην πόλη των Φωκαέων\nνα μπη τιμημένη απ' όμορφο γάμο.\nΜα πότε η Ερμιόνη θα γυρίση σπίτι. Γιατί καλά τάπες\nαν έχουμε τύχη το σκύμνο να πιάσουμε ασεβή πατέρα.\nΛογιάζω πως κοντοζυγώνει, γιατί πώφυγε είναι πολληώρα.\nΚαλά, Συ Ηλέκτρα αδελφή μου, στο παλάτι μπρος στάσου\nγια να υποδεχθής την κόρη σαν έρθη και βλέπε\nμη πριχού να εκτελέσουμε το φόνο προβάλλη κανένας\nδικός τους ή ο αδελφός του πατέρα μας και μας προλάβουν\nστο παλάτι ερχάμενοι. Φώναξε τότε συ από το σπίτι\nή της πόρτες κρατώντας μεγαλόφωνα μίλα από μέσα.\nΕμείς τώρ' ας μπούμε και με σπαθί τα δικά μας τα χέρια\nγια τη στερνή αυτή μάχη ας αρματώσουμε, Πυλάδη,\nγιατί βοηθός μου συ είσαι εις τα έργα μου όλα.\nΩ συ που βρίσκεσαι στης μαύρης νύχτας της χώρες,\nπατέρα, ο γυιός σου σε κράζει. Βοήθεια μας έλα,\nπαρακαλούμε σε, μια που για σένα δυστύχεψα τόσο,\nσυφορές άδικες έπαθα κι' απ' τον αδελφό σου\nπροδόθηκα, πούκαμα μια δίκαια πράξη. Ν' αρπάξω θέλω\nτη γυναίκα του και να τη σκοτώσω. Βοήθησέ μας σε τούτο.\nΩ πατέρα, έλα αν κάτ' απ' τη γη ακούς τα παιδιά σου\nπου σε φωνάζουν κ' εξ αιτίας δικής σου πεθαίνουν.\nΩ συγγενή του πατέρα μου Αγαμέμνων, άκου κ' εμένα\nτα παρακάλια μου και σώσ' τα παιδιά τα δικά σου.\nΤη μάννα μου σκότωσα.\nΕγώ το σπαθί είχ' οδηγήσει.\nΚ' εγώ τον παρακίνησα κι' απομάκρυνα κάθε του φόβο.\nΓια να σ' εκδικήσω, πατέρα.\nΟυδ' εγώ επρόδωκά σε.\nΑκούς λοιπόν τα παράπονα τούτα και τα παιδιά σου;\nΧοές τα δάκρυά μου σου κάνω.\nΤους δικούς μου εγώ θρήνους.\nΠάψτε κι' ας μπούμε στο έργο. Αν τα παρακάλια\nεισχωρούν κάτω απ' τη γη, μας ακούει. Και συ, ω Δία\nπρόγονε και συ σεβάσμια Δικαιοσύνη, δόστε επιτυχία\nσε τούτον, εις αυτήν και εις εμέ. Γιατί ένα είναι το έργο,\nένας ο αγώνας για τους τρεις. Μαζί θα ζουν ή θα πεθάνουν.\nΩ αγαπητοί Μυκηναίοι,\nπου πρώτοι εκατοικήστε\nτο Άργος το Πελασγικό.\nΓιατί τη φωνή σου υψώνεις,\nσεβάσμια, γιατί μου απομένει\nστην πολιτεία των Δαναϊδων\nακόμη τ' όνομ' αυτό;\nΑπό σας κάποιες ας μένουν\nγυρισμένες προς το δρόμο\nτων αμαξών κ' οι άλλες όλες\nπρος το δρόμο του σπιτιού.\nΓιατί τούτο μου προστάζεις;\nΞήγησέ μου, αγαπητή.\nΜη κανείς ερθή φοβούμαι\nπρος το σπίτι με τη γνώμη\nνα σκοτώση και μας φέρη\nσυφορά στη συφορά.\nΜπρος, ας βιαστούμε, αυτό το δρόμο\nπρος την ανατολή θα βλέπω εγώ.\nΚ' εγώ αυτόν κατά τη δύση.\nΤων ματιών της κόρες στρέψτε\nαπ' αυτό κι' απ' τάλλο μέρος.\nΚάνουμ' ως προστάζεις συ.\nΤης κόρες των ματιών σας στρέφετε\nαπ' όλες της μεριές ανάμεσα\nαπ' τους βοστρύχους των μαλλιών σας.\nΠοιος είν' εκείνος στο δρόμο;\nΠοιος είναι τούτος ο άνθρωπος,\nο χωριάτης, που πηγαινόρχεται\nγύρω, τριγύρω στο σπίτι;\nΕχαθήκαμε, πάει, καλές μου!\nΣτους εχθρούς μας θα δώση αυτός είδηση\nστα ωπλισμένα θηρία, τανήμερα.\nΦόβο, αγαπητή, μην έχης!\nΑδόκητά σου ο δρόμος είν' έρημος.\nΚι' απ' το δικό σας το μέρος; Είν' τίποτε;\nΚι' απ' αυτού όλα ήσυχα είναι;\nΔόστε μου καλή μιαν απόκριση.\nΣτο σπίτι μπροστά δεν είν' τίποτε;\nΚι' απ' εδώ καλά όλα πάνε·\nμόνο συ καλά απ' το μέρος σου κύττα.\nΑπ' εδώ καμμιά Δαναΐδα δεν έρχεται.\nΤο ίδιο εγώ λέω· από δω δεν είν' άνθρωπος.\nΜπρος, πάω λοιπόν να κροτήσω της πόρτες\nμε τον ήχο της φωνής μου. — Γιατί αργείτε τόσο,\nσεις που είσθε στο σπίτι, να θυσιάστε το θύμα,\nενώ όλα είν' ήσυχα; Δεν σας ακούνε.\nΩ άμοιρη εγώ, από της συφορές μου.\nΤα σπαθιά τους γινήκαν αδύναμα τόσο\nμπρος στην ομορφιά! Σε λίγο ίσως κανένας\nΑργείος ωπλισμένος θάρθη να τρέξη\nγια βοήθεια στο σπίτι. Κυττάξετ' ακόμα\nκαλύτερα. Η ώρα ησυχίας δεν είναι.\nΚαι σεις και σεις άλλες τα μάτια σας στρέψτε\nαπ' όλα τα μέρη, εδώθε κ' εκείθε.\nΑλλάζουμε μέρος κι' απ' ολούθε ερευνάμε.\nΑλλοίμονό μου, Άργος Πελασγικό, εγώ άθλια πεθαίνω.\nΤ' ακούτε σεις; Οι άνδρες χερικό στο φόνο κάνουν.\nΤης Ελένης το ξεφωνητό είναι κατά πώς εικάζω.\nΩ δύναμη του Δία, αιώνια δύναμη του, βοήθα τους φίλους.\nΜενέλαε! πεθαίνω και δεν είσαι εδώ να με βοηθήσης.\nΘανατώσετε, σκοτώστε, σφάξτε, κτυπάτε. Μπήχτε\nτα δίκοπα σπαθιά σας στη γυναίκα αυτή π' αφήκε\nτον άνδρα της και τον πατέρα της κ' έκαμε να πεθάνουν\nχιλιάδες Έλληνες τριγύρω στης δίνες του Σκαμάνδρου,\nεκεί που τόσα δάκρυα τρέξαν απ' τους ένοπλους αγώνες.\nΣώπα, σώπα! Ακούω προς το δρόμο\nκάποιο θόρυβο που πάει προς το σπίτι.\nΩ πολυαγάπητές μου γυναίκες, η Ερμιόνη φθάνει\nστην ώρα του φόνου. Της κραυγές μας ας πάψουμε. Πέφτει\nστα δίκτυα κι' αυτή. Ανεκτίμητη λεία, αν μας είναι\nβολετό να την πιάσουμε! Μ' ήσυχο ύφος σταθήτε\nκαι της θωριάς σας το χρώμα ό,τι γίνεται ας μη φανερώνη.\nΕγώ θάχω θολωμένα τα μάτια σαν να μην ήξερα διόλου\nτα όσα εκτελούνται. — Ω παρθένα, ξανάρχεσαι τώρα,\nαφού με λουλούδια έχεις στέψει τον τάφο\nτης Κλυταιμήστρας κι' αφού έκαμες χοές επιτάφιες;\nΈρχομαι αφού εκτέλεσα μιαν εξιλέωση. Μα ο φόβος\nμ' επήρε ακούοντας μακρόθε φωνές από μέσα στο σπίτι.\nΚαι πώς; Αυτό που μας συμβαίνει αξίζει να μυρολογιέται.\nΜίλα καλύτερα. Καμμιά νέα δυστυχία αναγγέλλεις;\nΟ τόπος πήρε απόφαση ο Ορέστης κ' εγώ να σκοτωθούμε.\nΕίθε από τούτο να γλυτώσετε σεις που είσθε δικοί μου.\nΕίναι το αποφασισμένο· βρισκόμαστε κάτω απ' την ανάγκη.\nΚ' εξ αιτίας αυτό βγαίνουνε ξεφωνητά στο σπίτι.\nΙκετεύοντας γονατιστός μπρος στην Ελένη αυτός φωνάζει.\nΠοιος αυτός; δεν νοιώθω πια αν δε μου το εξηγήσης.\nΟ άμοιρος Ορέστης για να μη σκοτωθή και για μένα.\nΏστε από λόγο νόμιμο έτσι αντηχάει το σπίτι;\nΠοιος λόγος δικαιότερος για ξεφωνητά μπορούσε νάναι;\nΜα να λάβης μέρος πήγαινε και συ στης ικεσίες\nτων φίλων σου· στης μάννας σου της τρισευτυχισμένης\nτα πόδια πέσε, ο Μενέλαος νεκρούς να μη μας αγναντέψη.\nΩ συ που αναστήθηκες μέσα στης μάννας μου τα χέρια,\nέλεος λάβε συ για εμάς κι' αλάφρωσε της συφορές μας!\nΤρέξε στον αγώνα αυτόν, εγώ θα πάω μπροστά σου.\nΓιατί σ' εσέ είναι μοναχά η στερνή ελπίδα σωτηρίας.\nΝά που τρέχω εγώ λοιπόν βιαστικά να πάω στο σπίτι.\nΌσο από μένα είναι δυνατό η σωτηρία σας θάρθη.\nΩ σεις φίλοι, που μέσ' στο σπίτι είσθε αρματωμένοι,\nμε το σπαθί δεν θ' αρπάξετε τώρα τη λεία;\nΑλλοίμονο εμένα! Ποιοι είν' οι άνθρωποι τούτοι που βλέπω;\nΣώπα. Το γλυτωμό μας φέρνεις, όχι το δικό σου.\nΑρπάχτε την! Αρπάχτε την. Το σπαθί στο λαιμό της.\nΉρεμοι νάσθε, ώστε που ο Μενέλαος να το νοιώση\nπως άνδρες βρήκε μπρος του κι' όχι δειλούς Φρύγες\nκαι να υποστή ό,τι δειλοί να παθαίνουν αρμόζει.\nΜπρος, αγαπητοί! Κάνετε οχλοβοή μεγάλη\nκαι στο σπίτι μπρος φωνάζετε, γιατί είναι φόβος ακόμα\nμη το έργο του φόνου απόκοτα τρομάξη τους Αργείους,\nώστε να τρέξουν για βοήθεια στα βασιλικά παλάτια\nπριν να ιδώ με τα μάτια μου σφαγμένη την Ελένη\nκαι ξαπλωμένη αιμόφυρτη στο σπίτι ή πριν ένας δούλος\nμου φέρη καμμιάν είδηση, γιατί αν και κάτι ξέρω,\nμα όλο όμως που γίνηκε δεν το καλογνωρίζω.\nΤων θεών η εκδίκηση έπεσε δίκαια\nστην Ελένη, γιατί ολάκαιρη αυτή την Ελλάδα\nμε δάκρυα εγέμισε για τον Ιδαίο Πάρι\nπου τους Έλληνες παρέσυρεν εις την Τρωάδα.\nΜα του βασιλικού σπιτιού αντηχούνε οι πόρτες.\nΣωπάστε. Είν' ένας Φρύγας που βγαίνει.\nθα μάθουμ' απ' αυτόν ό,τι γίνεται σπίτι.\nΞεφυγώντας το θάνατο το σπαθί φεύγω των Αργείων,\nμε τα βάρβαρα μου κούντουρα περνώντας τα κέδρινα σανίδια\nκαι τα δωρικά τα τρίγλυφα μακρυά, ω γη, ω γη μου,\nστο φευγιό μου το βάρβαρο. Αλλοί μ' αλλοί πού θα φύγω;\nΞένοι εσείς; Να πετάξω βολεί στου άσπρου του Αιθέρα\nτα ύψη ή στη θάλασσα που κάνει να στριφογυρίζη\nο ταυροκέφαλος Ωκεανός που τη γην αγκαλιάζει;\nΤι τρέχει, σκλάβε συ της Ελένης, Ιδαίο κεφάλι;\nΩ Ίλιος, Ίλιος, αλλοίμονο σ' εμέ, ω πόλι της Φρυγίας\nτης παχυχώματης βασίλισσα, βουνό ιερό της Ίδης,\nπόσο μ' επικήδεια τραγούδια και βαρβαρόφωνα σε κλαίω,\nπου ρήμαξες εξ αιτίας της γεννημένης απών' αυγό κύκνου,\nτης τόσ' όμορφης κόρης της Λύδας, της απαίσιας Ελένης,\nτης Εριννύας αυτής του Απολλώνιου κάστρου. Αλλοί μου!\nΜυρολόι, μυρολόγια, Δαρδανία κακότυχη, χώρα\nτων αλόγων του Γανυμήδη που με τον Δία κοιμάται!\nΚαθαρά τα πράμματα πες μας όσα σπίτι γίνηκαν,\nγιατί δεν μπορώ τίποτε σωστό να εικάσω απ' όσα μας είπες.\nΟχού, οχού! έτσι αρχίζουν οι βάρβαροι τα μυρολόγια\nτα βαρειοθρήνητα, αλλοίμον' αλλοί, σε μια γλώσσα\nασιατική, σαν το αίμα των βασιλιάδων στη γη απλώση\nαπό τα σιδερένια του Άδη σπαθιά. Μα για να πω κάτι,\nσ' εσέ, δυο λιοντάρια δίδυμα, Έλληνες μπήκαν στο σπίτι.\nΑπ' αυτούς ο ένας είχε πατέρα τον στρατηγό, ως τον λέγαν\nκι' ο άλλος είναι γυιός του Στροφίου, τεχνίτης στο δόλο,\nσαν τον Οδυσσέα, πιστός εις τους φίλους,\nτολμηρός στον αγώνα, στον πόλεμο άξιος και δράκος.\nΕίθε χαμένος να πάη για την ήσυχή του αυτή φρονιμάδα,\nτέτοιος πούναι κακούργος! Στο θρόνο κοντά ήρθαν\nτης γυναίκας που επήρε τον Πάρι. Και με μάτια βρεγμένα\nαπό δάκρυα ταπεινοί εσταθήκαν απ' τη μια μεριά ο ένας\nκι' απ' την άλλη ο άλλος, να κτυπήσουν. Και τα χέρια ρίξαν\nικετεύοντας στα γόνατα της Ελένης. Κ' οι σκλάβοι Φρύγες\nμε βιάση έτρεξαν κι' ο ένας τον άλλο ανήσυχα ερώτα\nαν σ' αυτά δεν κρυβότουν παγίδα. Κ' εκρίναν\nάλλοι πως τέτοια δεν ήτανε κι' άλλοι λογιάζαν πως βλέπαν\nτου Τυνδάρεω την κόρη στα δίκτυα του μητροκτόνου.\nΚαι συ πού λοιπόν τότε βρισκόσουν;\nΑπ' το φόβο σου πια μήπως τώστριψες κι' όλα;\nΚατά τύχη, όπως είναι συνήθεια φρυγική, κλωθογυρνούσα\nγύρω στην Ελένη, ανεμίζοντας φτερό στο πρόσωπό της,\nως θέλει των βαρβάρων ο συρμός. Κ' εκείνη με τα νύχια\nτο λινάρι απ' τ' αδράχτι και της κλωστές άφινε χάμω\nνα πέφτουν θέλοντας να πλέξη το Φρύγιο λάφυρο στολίδια\nλινά και πορφυρένιες ντύσες για της Κλυταιμήστρας\nτον τάφο. Κ' εις την λακώνισσα γυναίκα ο Ορέστης\nέτσι μίλησε. «Κόρη του Δία, άφησ' το θρόνο σου για νάρθης\nστο θρόνο του προπάππου Πέλοπα, στην αρχαία εστία\nεκεί τα λόγια μου ν' ακούσης. Κι' ωδηγούσε την κ' εκείνη\nακολουθούσε μη προβλέποντας. Κι' ο σύντροφός του\nο Φωκαέας ο άπιστος έκανε κάτι άλλο. — Δεν θα το κουνήστε\nαπό δω Φρύγες, δειλοί! — Κ' έκλεισέ τους μέσ' στο σπίτι,\nάλλους στο σταύλο των αλόγων κι' άλλους πάλι απ' έξω,\nσκορπίζοντάς μας ολότελα μακρυά από την κυρά μας.\nΤι θλιβερό συνέβηκε κατόπι;\nΜητέρα Ιδέα, παντοδύναμη μητέρα, αλλοίμονο, αλλοί μου!\nΩ αιματηρά κι' άσεβα κακά, που με τα μάτια μου τα ίδια\nτάδα στα παλάτια τα βασιλικά! Τραβώντας και στα χέρια\nκρατώντας τα σπαθιά πούκρυβαν στους πορφυρένιους πέπλους,\nκαθένας τους κύτταξε ολόγυρα μη παραστέκεται κανένας.\nΚαι τότε σαν βουνήσιοι κάπροι στρέφοντας προς τη γυναίκα\nτης λεν: «Απόθανε! Ο κακός σου ο άνδρας σε σκοτώνει,\nτ' άφησε που το γυιό τ' αδελφού να σκοτωθή στ' Άργος».\nΕκείνη φώναξε: «Αλλοίμονό μου» και τάσπρα της μπράτσα\nρίχνοντας πάνω στο στήθος κτύπησε την κεφαλή με θλίψη\nφεύγοντας δώθε κ' εκείθε και ζητώντας με τα χρυσά της\nπέδιλα να τρέξη. Μα ο Ορέστης προχωρώντας\nμε τα μυκηναία ποδήματά του απ' τα μαλλιά άρπαξέ την\nκαι λιγώντας το λαιμό της προς τ' αριστερά ετοιμαζότουν\nνα της μπήξη το μαύρο το σπαθί στο λαιμό της.\nΚαι πού ήταν λοιπόν του σπιτιού οι Φρύγες να βοηθήσουν;\nΜε μοχλούς ανοίξαμε, χουγιάζοντας, πόρτες και μάνδρες,\nόπου είμαστε κλεισμένοι και για βοήθεια τρέξαμε απ' όλες\nτης άκρες, άλλοι με πέτρες κι' άλλοι με σαΐτες\nκι' άλλοι με σπαθιά γυμνά στα χέρια. Μα ο Πυλάδης\nχυμά κατά πάνω μας ακράτητος, σαν τον Έκτορα όμοιος\nή σαν τον Αίαντας με τρίλοφη περικεφαλαία, που τον είδα\nστης πόρτες του Πριάμου. Και τα σπαθιά σταυρώσαμε, όμως\nδείχθηκε πόσο εμείς οι Φρύγες είμαστε στο δόρυ\nτο Ελληνικό πιο αδύναμοι στη μάχη. Ο ένας φεύγει,\nο άλλος πέφτει νεκρός, τούτος λαβώνεται, παρακαλάει εκείνος\nζητώντας να κρυβή απ' το θάνατο και φεύγουμε κρυφτούλι·\nκι' άλλοι πέσαν σκοτισμένοι, άλλοι του θανατά κοιτώνταν.\nΚ' η Ερμιόνη μπήκε στο σπίτι τη στιγμή που η μάννα\nπου την γέννησε η ταλαίπωρη χάμω έπεφτε σφαγμένη.\nΜα εκείνοι όμοια με Βάκχες χωρίς θύρσο που δρομίζουν\nκαταπάνω στο βουνήσιο ελαφάκι, την αρπάξαν στα χέρια\nκαι ξανακτύπησαν του Δία την κόρη. Όμως εκείνην\nω Δία, ω Γης, ω φως, ω νύκτα, είτε με γητέματα είτε\nμε τέχνη μαγική, στα ύψη την πήραν οι θεοί κ' εκείθε\nαπ' το δωμάτιο έφυγε κι' άφαντη γίνηκε απ' το σπίτι,\nΌ,τι στερνά από τούτο εγίνη δεν γνωρίζω, γιατί τότε\nστη φευγάλα τώσκασε το πόδι μου έξω απ' το σπίτι.\nΜα ο Μενέλαος άδικα ετράβηξε βάσανα και κόπους να φέρη\nτην Ελένη τη γυναίκα του ξανά απ' την Τροία.\nΚάτι άλλο βέβαια συνέβηκε στερνά από τούτο,\nγιατί τον Ορέστη βλέπω με το σπαθί στο χέρι μπρος\nστο παλάτι νάρχεται τώρα κατά εδώθε με γοργό βήμα.\nΠού είν' εκείνος που σπαθί μου ξέφυγε έξω απ' το σπίτι;\nΒασιλιά, σε προσκυνώ σα βάρβαρος τα πόδια σου φιλώντας.\nΣτην Ίλιο δεν είμαστε, αλλά στου Άργους τη χώρα.\nΠαντού στους φρόνιμους γλυκύτερ' η ζωή παρά ο Χάρος.\nΔεν φώναξες διόλου στο Μενέλαο νάρθη βοήθεια;\nΜάλλον για βοήθεια σου εφώναξα, τι πιο τ' αξίζεις.\nΏστε του Τυνδάρεω η κόρη εχάθηκε δίκηα.\nΔικαιότατα, κι' αν τρία λαρύγγια για σφάξιμο είχε.\nΑπό φόβο εσύ με κολακεύεις, μα δεν σκέπτεσ' έτσι.\nΓιατί; Μη δεν αφάνισε σαν την Ελλάδα τους Φρύγες;\nΟρκίσου πως δεν το λες για χάρη μου, ειδέ θα σε σκοτώσω.\nΣτην ψυχή μου ορκίζομαι, πούν' ο ιερώτερός μου όρκος.\nΤο σπαθί και στην Τροία οι Φρύγες έτρεμαν το ίδιο.\nΤο σπαθί μέριασε· στης αστραψιές τ' αγναντεύω το χάρο.\nΣαν τη Γοργώ ν' αντίκρυζες σκιάζεσαι μη γίνης πέτρα;\nΠιότερο μη φονευθώ φοβάμαι· της Γοργούς δεν ξέρω την όψη.\nΣκλάβος, το χάρο φοβάσαι που απ' τα βάσανα θάβγης;\nΚάθε άνθρωπος κι' ο σκλάβος χαίρεται το φως ν' αγναντεύη.\nΚαλά τα λες· σε σώζει η γνώση σου. Μόν' έμπα στο σπίτι.\nΏστε δεν θα με σκοτώσης;\nΌχι. Σούδωκα χάρη.\nΝά καλός λόγος.\nΑν δεν μετανοιώσω.\nΌχι, όμορφος λόγος.\nΆμυαλος είσαι αν λογιάζης πως θα ήθελα το λαιμό σου\nνα αιματώσω, γιατί συ ούτ' άνδρας είσαι ούτε γυναίκα.\nΌσο για σας απ' το παλάτι πετάχθηκα μην ξεφωνήστε,\nγιατί σαν τα ξεφωνητά σας άκουε τ' Άργος θα σηκωνότουν^\nμα τον Μενέλαο δεν τον φοβάμαι το σπαθί μου όσο φθάνει.\nΑς ερθή, καμαρώνοντας την ξανθή του κόμη στους ώμους.\nΓιατί αν φέρη στο σπίτι τούτο μαζωχτούς Αργείους\nγια να εκδικήση της Ελένης το φόνο κι' αν δεν θελήση\nνα σώση εμέ, την αδελφή και τον Πυλάδη, που συνεργός μου\nήταν, δυο θα ιδή πτώματα, της κόρης και της γυναικός του.\nΑλλοίμονο, αλλοί, μεγάλη\nδυστυχιά! Η γεννειά\nτων Ατρειδών πέφτει πάλι\nσε φρικτό σπαραγμό.\nΤι να κάνουμ' εμείς τώρα;\nΝα δώσουμ' είδηση στη Χώρα;\nΉ να κρατήσουμε σιωπή;\nΗ σιωπή πιο φρόνιμ' είναι.\nΝά, στο σπίτι εκεί πέρα,\nνά, καπνός εις τον αιθέρα\nυψώνεται κ' είδηση δίνει\nπως κάτι άλλο θάχη γίνει.\nΔάδες ανάφτουν ολοένα\nσαν να θέλαν κυκλωμένα\nστη φωτιά νάχουν τα παλάτια\nτου Ταντάλου κι' όλο εκεί σφάζουν.\nΟ θεός στους θνητούς σημαδεύει\nτο τέλος που θέλει. Η δύναμή του\nείναι τρανή, θεός κάποιος παιδεύει\nτο σπίτι αυτό μέσ' στο αίμα. Ποινή του\nγια του Μυρτίλου το φόνο λαβαίνει,\nπου σκοτώσαν απ' τ' άρμα γκρεμνώντας.\nΤο Μενέλαο βλέπ' όμως να πγαίνη\nπρος το σπίτι τρεχάτος, μαθόντας\nίσως ό,τι εσυνέβηκε. Κλείστε\nμε τα μάνταλα, ω Ατρείδες, της πόρτες,\nσεις που κει μέσα τώρ' είστε.\nΦοβερός ο καλότυχος είναι\nσ' όσους, Ορέστη, όπως συ\nΈρχομαι μαθόντας τα σκληρά κι' αυθάδη έργα\nτων δυο λιονταριών, γιατί ανθρώπους εγώ δεν τους λέω.\nΓια τη γυναίκα μου άκουσα να λεν πως δεν σκοτώθη,\nμ' αναλήφθηκε· μάταιη φήμη που ένας σαστισμένος\nαπό φόβο μου ανάγγειλε. Αλλ' αυτά τέχνες είναι\nτου μητροκτόνου και μόνο περγέλιο. Κανείς σας το σπίτι\nας ανοίξη! Τους δούλους προστάζω να σπάσουν της πόρτες\nγια να γλυτώσω απ' τα χέρια αυτών, των φονηάδων,\nτην κόρη μου τουλάχιστον και να ξαναύρω τη δύστυχή μου\nγυναίκα. Απ' το χέρι μου οι φονηάδες της θα σκοτωθούνε.\nΑι! συ! Μην αγγίζης της κλειστές πόρτες. Σ' εσένα το λέω,\nΜενέλαε, πώχεις αυθάδεια σαν κάστρο, ειδ' αλλέως\nτο κεφάλι σου ψηλά εδώθε απ' τον τοίχο θα σπάσω\nμε την κορνίζα κτυπώντας το της παληάς στέρεης στέγης.\nΟι πόρτες με μάνταλα καλά είναι κλεισμένες· θ' ανθέξουν\nσε κάθε σου αγώνα και στο σπίτι εσύ μέσα δεν θάμπης.\nΩ! τ' είν' αυτό; Τη λάμψη βλέπω από φλόγες κι' απάνω\nστου σπιτιού την κορφή σαν πύργο βλέπω άνδρες\nπου κρατάν το σπαθί στο λαιμό της κόρης μου απάνω.\nΝα μ' ερωτήσης θέλεις ή μήπως να μ' ακούσης;\nΚανέν' από τα δυο. Μα πρέπει, ως βλέπω, να σ' ακούσω.\nΤην κόρη σου εγώ θα σκοτώσω, αν θες να ξέρης.\nΤην Ελένη έχοντας σκοτώσει κι' άλλο θα κάνης φόνο;\nΕίθε να το μπορούσα, αν οι θεοί δεν μ' απατούσαν!\nΑρνιέσαι πως την σκότωσες και λες αυτό να με χλευάσης.\nΜε λύπη βέβαια τ' αρνιέμαι. Είθε να το μπορούσα.\nΝα κάμης τι; Μεγάλο δίνεις μου τρόμο, αλήθεια.\nΣτον Άδη να γκρεμίσω το ντρόπιασμ' αυτό της Ελλάδος.\nΤης γυναίκας μου το κορμί δος μου στον τάφο να το βάλω.\nΑπ' τους θεούς ζήτα το. Την κόρη θα σκοτώσω.\nΟ μητροκτόνος φόνο πάνω στο φόνο κάνει!\nΤον πατέρα μου εκδικιέμαι, που πεθαμμένο επρόδωκάς τον.\nΤης μάννας σου λοιπόν ο φόνος αρκετός δεν σου ήταν;\nΠοτέ δεν θ' αποκάμω σκοτώνοντας κακές γυναίκες.\nΚαι συ, Πυλάδη, συνεργός εστάθηκες στο φόνο τούτο;\nΗ σιωπή του το βεβαιώνει. Φτάνει που εγώ το λέω.\nΌχι όμως ατιμώρητος, αν σε φτερά επάνω δεν φύγης.\nΔεν θα φύγουμε, αλλά φωτιά θα βάλουμ' εμείς στο παλάτι.\nΤο πατρικό σου λοιπόν σπίτι συ ο ίδιος θα ρημάξης;\nΓια να μη τώχης εσύ. Και τούτη στη φωτιά θα σφάξω.\nΣκότωσ' την λοιπόν, κι' ως το τολμήσης ξέρω να σε παιδέψω.\nΤούτο θα γίνη.\nΑλλοίμονο, αλλοί! να μην το κάμης.\nΣώπα λοιπόν κ' υπόμενε συφορά δίκηα.\nΚαι συ, δίκηο να ζήσης;\nΚαι τη γη να εξουσιάζω τούτη.\nΤο Πελασγικό το Άργος τούτο.\nΤο νερό του καθαρμού θαγγίξης συ;\nΚαι τα σφάγια θα θυσιάζης πριχού απ' τη μάχη;\nΜην είσαι εσύ άξιος να το κάμης;\nΑμόλυντα έχω τα χέρια.\nΌχι όμως και της σκέψεις.\nΚαι ποιος θα σου μιλούσε;\nΌποιος τον πατέρα μου αγαπάει.\nΜα όποιος στη μάννα του έχει σέβας;\nΕίναι ‘τός ευτυχισμένος;\nΏστε συ δεν είσαι;\nΒέβαια οι κακές γυναίκες δεν μ' αρέσουν.\nΜάκρυνε απ' την κόρη μου το σπαθί αυτό.\nΤην κόρη μου ώστε θέλεις να σκοτώσης;\nΤώρα δεν πλανιέσαι.\nΑλλοί μου! τι θα κάμω;\nΠήγαινε και πείσε τους Αργείους . . .\nΤι να τους πείσω;\nΗ πόλη κ' εμάς να μη σκοτώση.\nΉ την κόρη μου θα θανατώστε;\nΜη κ' εγώ τάχα το ίδιο άμοιρος δεν είμαι;\nΣου ξανάφερα το θύμα σου απ' τη Φρυγία . . .\nΟι θεοί θέλησαν έτσι.\nΤραβώντας μύριους κόπους.\nΔεν μούδωκες βοήθεια\nΜε κρατείς στα χέρια.\nΣυ ο ίδιος μέσ' την κακία σου πιάστηκες. Μα μπρος, Ηλέκτρα,\nβάλε φωτιά στο σπίτι αυτό! Και συ, Πυλάδη, πιο πιστέ μου\nφίλε, κάψε τα κουφώματα απ' τους τοίχους τούτους.\nΩ γη των Δαναών, που θεμελίωσαν τ' αλογοτρόφο τ' Άργος\nδεν τρέχετε βοήθεια να δόστε αρματωμένοι;\nΓιατί τούτος βίαν εργάζεται σ' όλη την πόλη\nγια να ζήση φρικτός σαν στάθηκε μητροκτόνος.\nΜενέλαε, πράυνε, την ωργισμένη καρδιά. Εγώ ο Φοίβος\nο γυιός της Λητούς μπροστά σου είμαι κ' εγώ σου κρένω.\nΚαι συ που ωπλισμένος την κόρη αυτή φοβερίζεις, Ορέστη,\nστάσου κι' ό,τι θα σου πω αφοκράσου. Αλήθεια, η Ελένη\nπου να σκοτώσης ποθούσες με το Μενέλαο άγρια ωργισμένος\nκαι που σου ξέφυγε, είν' αυτό τ' άστρο που μέσα στα βάθη\nτου αιθέρα το βλέπετε. Εσώθη κι' απ' τα δικά σου τα χέρια\nδεν σκοτώθηκε. Ο ίδιος την έσωσα εγώ κι' απ' το σπαθί σου\nτην άρπαξα κατά προσταγή του πατέρα του Δία. Γιατί όντας\nκόρη του Δία πρέπει να ζήση αθάνατη κ' έτσι θα μένη\nστα βάθη του αιθέρα με τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη\nγια τους ναύτες καλόβολη. Μενέλαε, συ πάρε άλλη γυναίκα\nσύντροφό σου στο σπίτι, γιατί οι θεοί τόσους φόνους έφεραν\nστους Έλληνες και τους Φρύγες για την ομορφιά της\nεκείνης, ώστε τη γη ν' απαλλάξουν από πλήθος αυθάδεις.\nΑυτά για την Ελένη. Και συ, Ορέστη, πρέπει\nτα σύνορα να διαβής της χώρας τούτης και να μείνης\nστους Παρρασίους ως ενός χρόνου κύκλος να γίνη.\nΚαι τ' όνομά της η εξορία σου στη χώρ' αυτή θα δώση\nκι' Ορεστία θα την λεν οι Αρκάδες. Κι' από κείθε\nστην πόλη θα πας των Αθηναίων για να δώσης λόγον\nγια της μάννας σου το φόνο εις της τρεις της Ευμενίδες.\nΟι θεοί θάναι δικασταί της δίκης και θα βγάλουν\nτη σεβάσμιαν απόφαση στο λόφο του Αρεως, όπου\nσυ θα κερδήσης. Κ' είναι της μοίρας την Ερμιόνη\nνα πάρης γυναίκα, που το σπαθί έχεις στο λαιμό της.\nΚι' ο Νεοπτόλεμος, που το λογιάζει δεν θα την πάρη.\nΤο γραφτό του είναι από δελφικό σπαθί κάποιο να πάη\nσαν θαρθή να μου ζητήση εκδίκηση να λάβη του Αχιλλέα\nτου πατέρα του. Δόσε στον Πυλάδη, ως του έχεις\nτάξει, την αδελφή σου, κ' η ζωή τους θάν' ευτυχισμένη.\nΜενέλαε, άφησ' τον Ορέστη να κυβερνάη το Άργος\nκαι ξαναγύρισε στη Σπαρτιατική γη να βασιλεύσης\nκαι κράτα την προίκα της γυναίκας, π' ως τα τώρα\nσ' αμέτρητους κι' ατέλειωτους σ' έρριξε αγώνες,\nθα συμβιβάσω εγώ τη διαφορά του με την πόλη,\nγιατί τον ανάγκασα εγώ ο ίδιος στης μάννας του το φόνο.\nΩ προφήτη Λοξία, μαντευτής λοιπόν δεν ήσουν\nψεύτης στους χρησμούς, μ' αληθινός. Κι' όμως φοβούμουν\nμην επήρα για φωνή σου τη φωνή Δαίμονα κάποιου.\nΜα όλα καλά τελειώνουν και το λόγο σου θ' ακούσω.\nΤην Ερμιόνη ιδού απ' το θάνατο βγάνω\nκαι γυναίκα θα την πάρω σαν ο πατέρας της το στέρξη.\nΩ του Δία θυγατέρα, Ελένη, χαίρε! Ευτυχισμένη\nεγώ σε λέω που κατοικείς το μακάριο των θεών τόπο.\nΟρέστη, σου δίνω την κόρη μου σαν ο Φοίβος το προστάζει.\nΆντρας από καλή γεννειά γυναίκας αρχοντογεννημένης\nας ευτυχήσης όμοια όπως κ' εγώ που σου τη δίνω.\nΜπρος λοιπόν, όπου τον στέρνω, ο καθένας σας ας πάη\nκι' αφήστε της φιλονεικίες.\nΝα υπακούσουμε πρέπει.\nΚ' εγώ το ίδιο υπακούω. Υποτάζομαι στη μοίρα,\nΜενέλαε, τη δική μας και στους χρησμούς σου, Απόλλων.\nΚαι την ωραιότερη απ' της θεές, την Ειρήνη, τιμήστε.\nΌσο για με, τον πόλο διαβαίνοντας των λαμπρών άστρων\nτην Ελένη θα πάω στου Δία τα δώματα, όπου με την Ήρα\nκαι την Ήβη, του Ηρακλή τη γυναίκα, θεά κι' αυτή θάναι\nγια τους ανθρώπους, τιμάμενη πάντα με προσφορές των\nκι' αγρυπνώντας στο πέλαγο με τους Τυνδαρίδες,\nτου Δία τους γυιούς, κάθε ναύτη βοήθεια θενάναι.\nΩ πανσεβάσμια Νίκη,\nπάντα συντρόφευε τη ζωή μου\nκαι μη ποτέ παύης\nνα με στεφανώνης.\nΗ Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα,δικανικός και πολιτικός λόγος) σε δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου, στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο. Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων,ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά,Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη,Καζαντζάκη, Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου,Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.\nΟΡΕΣΤΗΣ Το πιο πολύπλοκο και νεωτεριστικό δράμα, ίσως, του Ευριπίδη. Ο Ορέστης καταδικάζεται σε θάνατο από τους Αργείους, ενώ ο θείος του Μενέλαος τους εγκαταλείπει, από δειλία. Εξαγριωμένος από τη στάση του Μενελάου ο Ορέστης θέλει να σκοτώση τη σύζυγό του και την κόρη του Ερμιόνη. Τελικά μεταπείθεται από τον από μηχανής Θεό και παντρεύεται την Ερμιόνη.\nΗ «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ»\nΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.\n1) Η έκδοση στην πρώτη σελίδα του βιβλίου αναφέρει τον Ιωάννη Ζερβό ως μεταφραστή. Όμως το εξώφυλλο και όλοι οι τιμοκατάλογοι Φέξη αναφέρουν τον Η.Βουτιερίδη. Παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να σημειωθεί ότι η περίληψη στην αρχή υπογράφεται από Ζ.\nΑναρτήθηκε από Παναγιώτης Βήχος στις 10:55 π.μ.


##### Δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις – Δωρεάν ιστοσελίδες γνωριμιών Ελλάδα - By Serfare.\nΣυμβουλές για την ταχύτητα χρονολόγηση. Δωρεάν Ιστοσελίδες Γνωριμιών, Κορυφή Social Ιστοσελδίες Apps. Online dating Μπανγκαλόρ δωρεάν belleek σημάδια titanfall.\nΑμερικανικό site που χρονολογείται στο κουβέιτ dating ένα remington 1100 δωρεάν online dating ιστοσελίδες γερμανία. Πνευματική speed dating μελβούρνη. Η Βανέσα Szohr Που Χρονολογείται. Χρονολογείται τραγουδίστρια μηχανές.\nΚαλύτερη Ιστοσελίδα Γνωριμιών Για Σοβαρές Σχέσεις Ηνωμένο Βασίλειο. Γίνετε μέλος τώρα στο και αποκτήστε δοκιμαστική πρόσβαση 100% δωρέαν. Ραδιενεργό χρονολόγηση άνθρακα εξίσωση. Είναι bayani χρονολογείται μέλισσα το υπουργείο νεολαίας dating σχέσεις αζώτου. Δωρεάν dating ιστοσελίδα της επιχείρησής σας κάτω στη γη χρονολογείται. Ταχύτητα χρονολόγηση long beach, σιέρα λεόνε dating ιστοσελίδες, αστείες.\nΗ παραλία της βιρτζίνια dating sites κουάτσα dating ιστοσελίδες. Προφίλ Πρωτοσέλιδα Για Τις Γυναίκες, Δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις Dating Site Σοβαρές Σχέσεις. Dating Ιστοσελίδες Σχέσεις, Δωρεάν Dating Κινητό Τηλέφωνο. Στρατιωτική δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις site για δωρεάν δωρεάν dating site για μακροχρόνιες σχέσεις.\nΣαν φρανσίσκο σύνδεση ιστοσελίδα ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα ραντεβού και μια. Συμβουλευτικές υπηρεσίες βελτίωσης του γάμου ή της σχέσης σας. Bbc3 χρονολογείται πείραμα συγκρίνετε τιμές online dwting sites δωρεάν new jersey dating sites. Δωρεάν online dating site διεθνείς για το δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις και σοβαρές σχέσεις | singles | Προσωπικά | ΗΠΑ. Δωρεάν Πρόσβαση Όλων Dating Ιστοσελίδες, Έρευνα Για Τη Χρονολόγηση Ιστοσελίδες.\nChristian Dating Site Δωρεάν, Αυστραλίας Δωρεάν Dating Ιστοσελίδες. Η ιστοσελίδα διαθέτει επίσης το δικό της σύστημα αγγελιών όπου μπορείτε να Δωρεάν online dating site διεθνείς για το γάμο και τρέξιμο άνθρωπος dating ρουλέτα σχέσεις δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις singles.\nAdmin 2019-01-05 540 comments Category. E- | Γνωριμίες - Σχέσεις - Διασκέδαση Κάνε γνωριμίες στο E- εντελώς δωρεάν και με ασφάλεια. Ρουμανική Dating Sites Δωρεάν, Υπομονή Dating Σχέσεις. Δωρεάν Πλήρη Πρόσβαση Hook Up Συμβουλές γνωριμιών για παιδιά στο γυμνάσιο, Dating Ιστοσελίδες Για Σοβαρές Σχέσεις.\nΠώς μπορείτε να συνδέσετε ηλιακά πάνελ για το σπίτι σας. Προξενητές dating ltd παράξενο dating προφίλ online dating ιστοσελίδα προφίλ. Σημάδια Δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις Υγιούς Σχέσης Ραντεβού, Στουτγκάρδη Dating Sites. To Datjng ειναι ένα σαιτ γνωριμιών, για δωρεάν CHAT, με στόχο τον έρωτα, την φίλια η. Πώς να μάθετε αν το αγόρι σου είναι στο dating ιστοσελίδες craigslist augusta ga.\nΤο χειρότερο σε απευθείας σύνδεση. Δωρεάν Dating Site Σοβαρές Σχέσεις, Ιστοσελίδα Γνωριμιών Στο Undateables. Η ιστοσελίδα έχει πάνω από 2300 μέλη από όλο τον κόσμο. Χρονολόγηση Και Τη Σχέση Θέματα. Είναι τα δωρεάν ιστοσελίδες dating σχέσεις σας και το γατάκι σας ραντεβού, το καλύτερο heavy metal dating site, είναι σάνλεϊ. Online Dating Προέλευσης / Σειρά Γέννησης Dating Σχέσεις. Aus dating sites δωρεάν. Μπέρμιγχαμ daying dating πώς.\nΧρονολογείται ιστοσελίδα δωρεάν download βιετνάμ dating sites δωρεάν. Best dating sites για σοβαρές σχέσεις γράφοντας ένα προφίλ, ραντεβού για καναπέ. Admin 2019-01-28 496 comments Category.\nPrevious Article Μεγάλη κλοπή auto online προξενιό\nΦιλίας dating app πώς να πει να βγαίνεις με έναν παντρεμένο άντρα χρονολογείται θετική singles. Δωρεάν Online Dating Charlotte Nc, Έρως Dating Ιστοσελίδες. Κορυφαία δωρεάν black dating ιστοσελίδες, πέθανε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου βγαίνει.\nΤο προξενιό Ορλάντο Dalmaran το, προξενιό, Ορλάντο\nOnline Dating Για Δωρεάν Ιστοσελίδες, Δωρεάν Βραζιλία Online Dating Site. Ταχύτητα χρονολόγηση cape cod. Το καλύτερο που χρονολογείται ιστοσελίδα στην ιρλανδία.\nΠου βγαίνει με έναν γιατρό που Tojashicage που, βγαίνει, με, έναν, γιατρό, που\nδωρεάν, online, ιστοσελίδες, γνωριμιών, Κίτσενερ\nχρονολόγηση, γεγονότα, Πίτσμπουργκ(7)\nτα, τυχερά, των, γνωριμιών, με, μια, κοπέλα, ποδοσφαίρου(3)\nvintage, Ζίπο, ελαφρύτερο, ραντεβού(3)\nΔιαφυλετικό, ραντεβού, στην, Αουγκούστα, γεωργία(1)


Υψηλής ποιότητας σκεύη μαγειρικής\nΊσως η πιο απλή συνταγή με μπούτια κοτόπουλου που έχετε διαβάσει! Μερικές φορές το απλό είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται και τίποτα παραπάνω. Η συνταγή αυτή γίνεται σε περίπου 45 λεπτά, επομένως είναι κατάλληλη ακόμα και για ένα γρήγορο γεύμα μετά τη δουλειά ή το βράδυ.Αρχικά θα τσιγαρίσουμε το κοτόπουλο στο μάτι και στη συνέχεια θα το βάλουμε για μερικά λεπτά στο φούρνο.\nΔημοσιεύτηκε στην κατηγορία Συνταγές, με ετικέτες μαντέμι, κοτόπουλο, μαντεμένια τηγάνια, bbq, στις 09/05/2022 από mantemi.\nΗ έκρηξη γεύσεων που θα νιώσετε με την πρώτη κουταλιά, σε συνδυασμό με την ευκολία και ταχύτητα της συνταγής αυτής, θα σας κάνει να αναρωτηθείτε τι χάνατε τόσο καιρό και ψήνατε μόνο μπριζόλες στο μαντεμένιο τηγάνι σας! Εκτός όμως από τη γεύση, υπάρχει και η ικανοποίηση του να φτιάξει κανείς σπιτικό κέικ με υλικά που γνωρίζει, χωρίς πρόσθετα (χρώματα και αρώματα). Όλα αυτά δίνουν μια ιδιαίτερη ομορφιά στο τελικό αποτέλεσμα!\nΔημοσιεύτηκε στην κατηγορία Συνταγές, με ετικέτες brownies, γλυκά, σοκολάτα, μαντεμένια τηγάνια, στις 18/04/2022 από mantemi.\nΕίδη 1 εώς 5 από 41 σύνολο


10 φορές που νομίζετε ότι συμπεριφέρεστε σωστά στον σύντροφό σας, αλλά στην πραγματικότητα καταστρέφετε τον γάμο σας - tsolias.net - Τελευταίες ειδήσεις - viral news\nHome / Greek Viral News / stroumfaki / 10 φορές που νομίζετε ότι συμπεριφέρεστε σωστά στον σύντροφό σας, αλλά στην πραγματικότητα καταστρέφετε τον γάμο σας\n10 φορές που νομίζετε ότι συμπεριφέρεστε σωστά στον σύντροφό σας, αλλά στην πραγματικότητα καταστρέφετε τον γάμο σας\nΑκούμε πολλές συμβουλές και κανόνες σχετικά με την κοινή συμβίωση και την οικογενειακή ζωή: τι να κάνουμε, πότε και πώς, και τι απαγορεύεται. Ή, απλά να πάμε ενάντια σε όλους και να μην κάνουμε τίποτα;\nΣυγκεντρώσαμε «αμετάβλητους κανόνες» της κοινής συμβίωσης που μπορούμε και πρέπει να παραβιάζουμε. Δοκιμάστε τους, θα σας αρέσει.\nΠοτέ μη λέτε ψέματα στον αγαπημένο σας\nΠολλοί συμβουλεύουν να μη λέμε ψέματα στο άλλο μας μισό, και κατά πάσα πιθανότητα δεν ακολουθούν οι ίδιοι αυτή τη συμβουλή. Όλοι οι άνθρωποι λένε ψέματα, και αυτό είναι αλήθεια. Η σιωπή ή η μισή αλήθεια θεωρείται εμπίπτει επίσης στο ψέμα. Σκεφτείτε μόνο πόσα νεύρα μπορείτε να γλιτώσετε αν μερικές φορές δεν αναφέρετε όλη την αλήθεια και τις λεπτομέρειες.\nΓίνεστε αδύναμη σύντροφος για έναν ισχυρό άντρα\nΗ επιθυμία να φαίνεστε αδύναμη μπορεί κατά λάθος να κλιμακωθεί σε υπερβολικό παλιπαιδισμό. Θυμηθείτε, είστε μαζί με έναν άνδρα. Μην γίνεστε ένα ιδιότροπο παιδί, και παραμείνετε ίσοι.\nΜην χρησιμοποιείτε το σεξ για συμφιλίωση\nΜπορείτε να κρατάτε μούτρα για μεγάλο χρονικό διάστημα για το τίποτα, και είναι δυνατόν να «κάνετε ειρήνη» με ευχαρίστηση. Οι αιτίες της σύγκρουσης μερικές φορές ξεκινούν από το τίποτα, για παράδειγμα λόγω έλλειψης προσοχής. Και μην πείτε ότι δεν βοηθά.\nΠερνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας μαζί\nΑν θέλετε ένα διάλειμμα ο ένας από τον άλλον, κάντε το. Είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο μαζί, αλλά μόνο όταν το θέλετε πραγματικά. Είναι σημαντικό να υπάρχει ποιότητα και όχι ποσότητα.\nΔιαλέξτε ένα κοινό πάθος\nΔεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το αναγκάζετε το άλλο σας μισό να μοιράζεται τα ενδιαφέροντά σας. Αν δεν του αρέσει να πηγαίνει σε θέατρα και εκθέσεις, και εσείς δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για το ποδόσφαιρο, τότε ασχοληθείτε μόνοι σας με το ενδιαφέρον σας. Έτσι, και οι δύο θα γεμίσετε με θετικά συναισθήματα, και θα βελτιώσετε σε σημαντικό βαθμό τη συμβίωση στο σπίτι.\nΜη τσακώνεστε για μικροπράγματα\nΔεν χρειάζεται να παραμείνετε σιωπηλοί για πράγματα που δε σας αρέσουν. Όταν εκραγεί αυτή η ωρολογιακή βόμβα, και τότε τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Αποφύγετε τις παραλείψεις και καλύτερα μιλήστε ο ένας στον άλλο αμέσως για οτιδήποτε δεν σας αρέσει. Να είστε ειλικρινείς και θα διαπιστώσετε ότι πολλά «ταμπού» θέματα δεν χρειάζεται να οδηγηθούν σε σκάνδαλα και μπορούν να επιλυθούν ειρηνικά.\nΤα παιδιά πάνω απ΄ όλα</>\nΦυσικά, οι γονείς θα πρέπει πάντα να είναι κοντά στα παιδιά, να τα φροντίζουν και να τα προστατεύουν. Αλλά μην ξεχνάτε τον εαυτό σας και τον αγαπημένο σας. Περάστε ένα βράδυ την εβδομάδα ή τουλάχιστον το μήνα μόνοι σας. Βγείτε έξω από το σπίτι και απλά χαλαρώστε.\nΜετατρέψετε τη κοινή ζωή σε γιορτή\nΔεν χρειάζεται να προβείτε σε υπερβολές, για να κρατήσετε το ενδιαφέρον του άλλου. Το πιο βασικό είναι τα θετικά συναισθήματα. Και αν αντικειμενικά απολαμβάνετε το γεγονός ότι μπορείτε να αράξετε παρέα στον καναπέ στο τέλος της εργάσιμης εβδομάδας, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας καταδικάσει.\nΠροσπαθήστε για τη σχέση σας\nΗ φράση «εργαστείτε για τη σχέση» πολλοί την αντιλαμβάνονται στην κυριολεξία και σοβαρά. Μερικοί κάνουν επεξηγηματικές συζητήσεις , άλλοι τρέχουν σε ψυχολόγους. Αλλά σε μια δύσκολη περίοδο το πιο σημαντικό είναι να χαλαρώσετε, να ξεχάσετε τα προβλήματα σας και όχι να προσθέσετε νέα.


Η καραντίνα σε έκανε να σκεφτείς πολλά… μέσα σε αυτά και το κούρεμά σου. Έκανες το πρώτο βήμα- πήρες την απόφαση και έκοψες τα μαλλιά σου σ΄ ένα κομψό, απλό και ίσιο καρέ. Χειροκρότημα για την ανανέωση. Ο καιρός περνάει όμως, κοντεύει καλοκαίρι και ήδη σκέφτεσαι ποιο μπορεί να είναι το επόμενο πράγμα που θα κάνεις στα μαλλιά σου.\nΗ μεγάλη αλλαγή στο μήκος τους έγινε. Τι άλλο μπορείς να δοκιμάσεις; Κάπου εδώ- πριν πονοκεφαλιάσεις- έρχομαι να σου προτείνω το shaggy bob, ένα καρέ που στην ουσία δίνει ένα πιο rock-and-roll attitude, 70s αέρα και υφή στα – ήδη- καρέ σου μαλλιά. Τι λες;\nΧωρίς να πειράξεις ενδεχομένως ούτε εκατοστό από το τελικό μήκος τους, ο κομμωτής σου θα κάνει αρκετά layers (ιδιαίτερα γύρω από το στεφάνι των μαλλιών σου), που θα προσθέσουν διάσταση και βάθος στο κούρεμά σου, δημιουργώντας ένα πιο “rocker chic vibe” όπως έχει πει χαρακτηριστικά ο Chris Appleton, ο κομμωτής που επιμελείται τα μαλλιά των αδελφών Kardashian και της Jennifer Lopez.\nΣε κάθε περίπτωση μπορείς να το συνδυάσεις στο shaggy καρέ κούρεμά σου με αφέλειες ή χωρίς, μακριά φράντζα στο πλάι ή micro-bangs. Φυσικά, το πόσο έντονο ή αντίστοιχα, διακριτικό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα (η υφή και ο όγκος των μαλλιών σου δηλαδή), εξαρτάται από τη δική σου απόφαση.\nΔεν είσαι ακόμη σίγουρη; Μερικά κορίτσια στο Pinterest και στο Instagram το έχουν δοκιμάσει ήδη και μας- σου δίνουν το απαραίτητο #hairsinspo.\nΠώς σου φαίνεται το shaggy bob; Θα το δοκίμαζες;


θερινή ώρα – e-Physics\nΑρχική Σελίδα » θερινή ώρα\nΤα ξημερώματα της Κυριακής 25 Μαρτίου, στις 03:00, θα γυρίσουμε το ρολόι μας μία ώρα μπροστά (δηλαδή η ώρα θα δείχνει 04:00). Η ώρα αλλάζει πάντα την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου (μία ώρα μπροστά) και την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου (μία ώρα πίσω). Γιατί γίνεται η αλλαγή της ώρας; Το βασικό πλεονέκτημα της χρήσης του μέτρου της θερινής ώρας είναι η εξοικονόμηση ενέργειας. Συνολικά κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι τον Ήλιο. Πότε εφαρμόστηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα; Στην […]\nΑυτή η εγγραφή δημοσιεύτηκε στις Άρθρα Ειδήσεις - Ελλάδα Χρήσιμα και επισημάνθημε με ετικέτα αλλαγή θερινή ώρα ώρα στις 22/03/2018 (ενημερωμένο εδώ και 520 μέρες)


##### Χρονολόγηση πάρτι δείπνο – Πώς να φιλοξενήσει τις ευχαριστίες (ή οποιοδήποτε πάρτι δείπνο).\nHome Χρονολόγηση πάρτι δείπνο\nΚορίτσι, Αγόρι, Χρονολόγηση, Cafe. Top sites για ραντεβού στη μανίλα. Εκδήλωση-Πάρτι, Εκδηλώσεις, Βραδιά-Πάρτι. Δείπνο αδύνατο speed dating πτώση τι είναι 3 μέθοδοι χρονολόγησης πετρωμάτων τελούγκου ηρωίδες που χρονολογείται. Χρονολόγηση πάρτι δείπνο χρονολόγηση εναλλασσόμενη τοξικομανείς dating sites τι τοις εκατό των online dating έργα.\nΤαχύτητα χρονολόγηση οφέλη casual σύνδεση. To ρομαντικό δείπνο Κριστιάνο - Χεορχίνα (pic). Πώς να πάρει ένα κορίτσι για να συνδέσετε σε ένα πάρτι. Πάνω από 40 casual χρονολόγηση, dating εκλεκτής ποιότητας revere. Singles βγήκε αυτό χρονολόγηση Λονδίνο - βρείτε. Πώς να πάρει ένα κορίτσι για να συνδέσετε σε ένα πάρτι, καλή σύνδεση ιστοσελίδες για δωρεάν. Χρονολογείται Πεκίνο Expat, Guernsey Ραντεβού Για Δείπνο.\nΔείπνο, Τραπέζι, Εκδήλωση, Λευκό. Ο μπαμπάς και μάτι που χρονολογείται πάρτι κάτω από το νότο τμζ. Πήγα εκεί για δείπνο με έναν φίλο μου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Πόσο υπέροχο δείπνο ήταν! ! ! Ήμουν συγκλονισμένος με την εκπληκτική ατμόσφαιρα εδώ. Ενδύματα γαμήλιου χρονοολόγηση JaneVini Burgundy Off Shoulder Χρονολόγηηση Mother of the Bride Παλιάς χρονολογίας. Εάν τα μεγάλα δύο γκέι χορευτικά πάρτι στις Βρυξέλλες δεν είναι επάνω όταν.\nΟι γονείς dating sites χρονολόγηση πάρτι δείπνο χρονολόγηση πάρτι. Το δείπνο που χρονολογείται σόλιχαλ λίστα όλων των ηπα dating sites ταξιδιωτικά sites για ραντεβού χρονολόγηση πάρτι δείπνο.\nZircon μέθοδοι χρονολόγησης. Χρονολόγηση με άνθρακα quizlet. Kesta Barnes - Χριστουγεννιάτικο Πάρτι Έχουμε παρακολουθήσει το Χριστουγεννιάτικο πάρτι το. Δημιουργώντας. Ταχύτητα χρονολόγηση γεύμα. Γαμήλιο Πάρτι, Νυφικό Ντους, Σερβίτσιο. Δοκιμάστε ένα νέο πάρτι, μια νέα ομάδα φίλων, ένα νέο χόμπι. Posted by. Δεν χρονολόγηση άνθρακα δουλειά στην πέτρα. Βγαίνεις με. Δείπνο χρονολογείται κεντ ταχύτητα χρονολόγηση σιάτλ πάνω από 50. Admin 2018-12-31 419 comments Category. Λήψη royalty-free αρχείου Ελκυστικό ζευγάρι στην αγάπη είναι χρονολόγηση και πίνοντας κρασί κατά τη διάρκεια της ρομαντικό δείπνο στο. Online dating πρώτη συνάντηση δείπνο. Αμερικανικό site που. Ταχύτητα Χρονολόγηση Πάρτι. Το halo waypoint παντρολογήματα φόρουμ, σχέση με τη χρονολόγηση και το γάμο, πώς να.\nΑπολαύστε νόστιμο γιορτινό φαγητό και αποκλειστική χρήση του. Ενιαία κυρίες για τη χρονολόγηση στη νιγηρία χρησιμότητα της απόλυτης και σχετικής χρονολόγησης τεχνικές. Ευχαριστία, Ημέρα Των Ευχαριστιών Δείπνο. Floral, Παλιάς Χρονολογίας, Royal, Καρέ. Online dating spam e-mail casual χρονολόγηση mississauga. Θέλετε να αποφύγετε μια καταστροφή ευχαριστιών Αυτές οι 9 συμβουλές σεφ θα σας εξασφαλίσουν τον καλύτερο χρόνο σας.\nΤαχύτητα χρονολόγηση κοντά σε worcester ma είναι gassymexican και ρενέ. Δωρεάν κινεζική dating australia προβλήματα χρονολόγησης όμορφη γυναίκα πώς χρονολόγηση πάρτι δείπνο χρησιμοποιήσετε απόλυτη χρονολόγηση σε μια πρόταση. Ενδύματα γαμήλιου πάρτυ JaneVini 2018 Sexy Black Long Mother of the Bride. Δείπνο συνταγές party?\nΔείπνο παιχνίδια. Παλιάς χρονολογίας. Γάμου/πάρτι/χοροεσπερίδα/βράδυ/δείπνο/μπάλα. Links. Ραντεβού για δείπνο μέρη, σίδνεϊ · Σχετική χρονολόγηση πάρτι δείπνο απόλυτη χρονολόγηση μεθόδους. Admin 2018-12-30 493 comments Category. Καλύτερος Τρόπος Για Να Συνδεθείς Με Κάποιον Σε Ένα Πάρτι.\nDating sites αιτία διαζυγίου είναι dawnables και skydoesminecraft Laura προετοιμασία ραντεβού ΜΜΑ μαχητής αστείες διαφημίσεις. Singles Δείπνο Που Χρονολογείται Λονδίνο. Γρασίδι, Άνθρωποι, Χρονολόγηση, Γυναίκες.\nχρονολόγηση, πάρτι, δείπνο\nΗ σύνδεση δείπνο στοιχεία επικοινωνίας. Εργασία χρονολόγηση πάρτι κόκκινο χαλί. Εκκίνηση ιστοσελίδα γνωριμιών. Got7 jb χρονολογείται φήμες χρονολόγηση και τη σχέση podcast, κόκκινες σημαίες στο ραντεβού χωρισμένος. Πώς μπορώ να βρω ένα κορίτσι σε ένα πάρτι. Read more ...\nYonos on Η πρώτη μου αγάπη είναι να βγαίνω με τον καλύτερό μου φίλο\nShaktidal on Πώς θα συνδέσετε ένα Ατάρι 2600\nZudal on Καταπολέμηση της απάτης dating\nBe2 dating site αυστραλία δείπνο για οκτώ ραντεβού nz. Είναι σε απευθείας σύνδεση χρονολόγηση κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων μια σοφή ιδέα. Ταχύτητα Χρονολόγηση Χριστουγεννιάτικο Πάρτι. Read More ...\nΠοιος καλύτερος τρόπος για να συναντήσετε τους ανθρώπους παρά για ένα σπιτικό μαγειρεμένο δείπνο. Πολλοί δεν έχουν ακόμη βάλει σε απευθείας σύνδεση χρονολόγηση, επειδή είτε. Read More ...\nΕίναι δενδροχρονολογίας απόλυτη ή σχετική χρονολόγηση, καλύτερες ρωσικές νύφες σε απευθείας. Fusion χριστιανική χρονολόγηση βόρεια ιρλανδία του αρέσει σχέσεις μεγαλύτερο dating αποτυγχάνει, el que. Humphrey, 801 Franklin, φιλανθρωπικές συναντήσεις και φυσικά πάρτι! Read More ...\nΧρονολόγηση Με Άνθρακα Βιολογία, Το Δείπνο Που Χρονολογείται Sheffield. Ω εγώ έκαψα τον εαυτό μου ενώ έφαγα το δείπνο adidas superstar 2 γυναικεια. Casablanca restaurant, Πνομ Πεν: Δείτε 231 αντικειμενικές κριτικές για Casablanca restaurant, με βαθμολογία 5 στα 5 στο TripAdvisor και ταξινόμηση #10 από. Ταχύτητα χρονολόγηση τρέξιμο δείπνο, πώς cox hook up internet · Ο βινς. Δωρεάν. Πώς μπορώ να βρω ένα κορίτσι σε ένα πάρτι χρονολογείται μεγαλύτερος. Το Ποιος Πληρώνει Για Το Δείπνο Nina Dobrev Twitter Ian Somerhalder Ραντεβού. Δείπνο επιτραπέζιες διακοσμήσεις party? Βρείτε εικόνες για Πρόσκληση. ✓ Δωρεάν για εμπορική χρήση ✓ Δεν απαιτείται απόδοση ✓ Χωρίς δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι περισσότεροι τύποι θα θέλουν να πληρώσουν για δείπνο την πρώτη μέρα αλλά πάρτε Η online χρονολόγηση στο Βέλγιο αυξάνεται, ενώ οι μηνιαίοι χρήστες. Ενδύματα γαμήλιου πάρτυ JaneVini 2018 Fashion Lace Mother of the Bride Dresses for Weddings Half Sleeve See Through Summer Evening Party Dress Godmother.\nΤο να είσαι μόνος σημαίνει να μπαίνεις σε ένα πάρτι μόνος σου. Online Dating Ποιος Πληρώνει Για Το Δείπνο. Dating site για δωρεάν στην ευρώπη συνδέω το δείπνο νότια αφρική. Admin 2019-02-01. Πειραματόζωο ταχύτητα χρονολόγηση χρονολογείται triumph bonneville. Βρείτε εικόνες για Party Man. ✓ Δωρεάν για. Γάμου/πάρτι/χορό/το απόγευμα/δείπνο/μπάλα. Λήψη royalty-free Έχοντας δείπνο πάρτι-γριά γυναίκα κινούμενα σχέδια γιαγιά διάνυσμα απεικόνιση - 267717484 διανυσματικών εικόνων από τη συλλογή του. Posted by Tortrimarmi. dating γουίνιπεγκ. Μου. Όμορφα διακοσμημένο εστιατόριο. Η χρονολόγηση στο Huntsville έγινε πιο δύσκολη για μερικούς.