Οι εκτοπισμένοι του λιγνίτη (μέρος δεύτερο) - Solomon MAG\nτης Ιωάννας Μπρατσιάκου • Φωτογραφίες Κωνσταντίνος Σταθιάς\nΣτον οικισμό της Μαυροπηγής, δίπλα στο ορυχείο Νοτίου Πεδίου, οι μπουλντόζες της ΔΕΗ κατεδαφίζουν σπίτια και δημόσια κτίρια. Ο πρώην κοινοτάρχης, Τάσος Εμμανουήλ, μας δείχνει τα χαλάσματα της εκκλησίας και τους τάφους που ξηλώθηκαν πριν λίγες εβδομάδες από το νεκροταφείο. Μία διαδικασία ιδιαίτερα επίπονη για τους πρώην κατοίκους που έπρεπε να μεταφέρουν τους νεκρούς τους στο κοιμητήριο της Πτολεμαΐδας, όταν έλαβαν ειδοποιητήρια που ανέφεραν πως αν δεν προχωρήσει το ορυχείο θα επηρεαστεί η επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας για το καλοκαίρι.\nΈπρεπε να μεταφέρουν τους νεκρούς τους στο κοιμητήριο της Πτολεμαΐδας, όταν έλαβαν ειδοποιητήρια που ανέφεραν πως αν δεν προχωρήσει το ορυχείο θα επηρεαστεί η επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας για το καλοκαίρι.\n«Όλες οι αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια είναι εδώ και μάλιστα σε τοπία που δεν υπάρχουν πια. Όλη η έκταση του ορυχείου που βλέπετε ήταν το δάσος του χωριού που εμείς μεγαλώσαμε σαν πιτσιρικάδες, εκεί γιορτάζαμε τις πρωτομαγιές, εκεί ήταν το γήπεδο. Ο οικισμός πορεύτηκε για χιλιετίες, πέρασε πολέμους και τελικά διαλύθηκε στο βωμό της ανάπτυξης» λέει ο Τάσος Εμμανουήλ.\nΤο νεκροταφείο της Μαυροπηγης «σηκώθηκε» πριν λίγες εβδομάδες από τις μπουλντόζες της ΔΕΗ.\nΌπως εξηγεί ο πρώην κοινοτάρχης, δεν έχουν εγκαταλείψει όλοι οι κάτοικοι το χωριό. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων αρνούνται να φύγουν από το σπίτι τους και ζουν χωρίς ρεύμα και νερό, όπως και μία οικογένεια κτηνοτρόφων. «Είναι δύο αδέρφια, ασχολούνται με την κτηνοτροφία και μένουν εδώ με την μάνα τους που είναι άρρωστη. Φροντίζουν το κοπάδι και τη μάνα τους χωρίς ρεύμα και νερό. Είναι σε ηλικία που αν εργάζονταν στη ΔΕΗ θα είχαν βγει στη σύνταξη, αλλά τώρα, αν δεν δουλέψουν με το κοπάδι, δεν έχουν καμία εναλλακτική. Βλέπετε η ανάπτυξη ήρθε αλλά όχι για όλους».\nΟ Νίκος είναι από τους 4 τελευταίους κατοίκους που ζουν στη Μαυροπηγή χωρίς ρεύμα και νερό.\nΟ Νίκος ετοιμάζεται να βγάλει τα ζώα για βοσκή. «Έχω πάνω από τριακόσια κατσίκια και ασχολούμαι αποκλειστικά με αυτά. Ήταν του πατέρα μου, ο οποίος συγχωρέθηκε το 2009. Μετά οι δουλειές άρχισαν να σπάνε, πηγαίναμε στους εργολάβους της ΔΕΗ δεξιά αριστερά, δεν ήταν σταθερή η δουλειά και κρατήσαμε τα ζώα» λέει στο Solomon MAG.\nΗ μάνα μου είναι μεγάλη σε ηλικία και δεν θέλει να φύγει. Αν την πάω στο άλλο χωριό θα τη χάσουμε πιο νωρίς. Θα τη φάει η μοναξιά.\nΜε τα χρήματα που πήρε από την αποζημίωση για τη μετεγκατάσταση του οικισμού αγόρασε σπίτι σε ένα διπλανό χωριό για να μπορεί να αποθηκεύει το γάλα από τα κατσίκια. Η ζωή και η δουλειά του όμως παραμένουν στη Μαυροπηγή. «Η μάνα μου είναι μεγάλη σε ηλικία και δεν θέλει να φύγει. Αν την παω στο άλλο χωριό θα τη χάσουμε πιο νωρίς. Θα τη φάει η μοναξιά. Εδώ κάποια στιγμή θα σταματήσω για λίγο τη δουλειά, θα πεταχτώ πέντε λεπτά να τη δω. Αν είναι στο άλλο χωριό δεν θα μπορώ να το κάνω. Είναι δύσκολη η δουλειά, είμαι στο πόδι όλη μέρα».\nΣημάδια ζωής στα εγκαταλελειμμένα σπίτια της Μαυροπηγής\n«Ζητάνε πίσω τις αποζημιώσεις»\nΟ Νίκος και οι υπόλοιποι πρώην κάτοικοι της Μαυροπηγής καλούνται να επιστρέψουν ένα μεγάλο μέρος των αποζημιώσεων που έλαβαν από τη ΔΕΗ για να φύγουν από τον οικισμό. «Πήραμε 75 εκατομμύρια και τώρα μας ζητάνε πίσω το 47%» υποστηρίζει ο Τάσος Εμμανουήλ, διευκρινίζοντας πως η εταιρεία προσέβαλε την πρωτόδικη απόφαση που όριζε την προσωρινή τιμή μονάδας και πέτυχε σημαντική μείωση στον Άρειο Πάγο.\nΑπό πλευράς της η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι αυτή είναι μια διαδικασία που πάντα ακολουθείται, όμως ο Τάσος Εμμανουήλ κάνει λόγο για ανακολουθία της επιχείρησης και της πολιτείας απέναντι στους κατοίκους ενός οικισμού που στις τελευταίες εκλογές είχε 1039 ψηφοφόρους. «Δεν επιλέξαμε εμείς πότε θα φύγουμε. Αφήσαμε τα σπίτια μας υπό την απειλή ενός ρήγματος που είχε προκληθεί από τη δραστηριότητα του ορυχείου. Εκπρόσωπος της επιχείρησης είχε έρθει στον οικισμό την περίοδο που είχαν δημιουργηθεί αυτά τα προβλήματα και βρέθηκαν δώδεκα στελέχη της εταιρείας κατηγορούμενα μετά από αυτόκλητη εισαγγελική παρέμβαση. Τότε μας έλεγαν ότι επειδή δεν έχουν εκδικαστεί οι αποζημιώσεις, έχουν οι ίδιοι αποτιμήσει το 50% και το υπόλοιπο που θα λάβουμε είναι αυτό που θα ορίσει το δικαστήριο ως προσωρινή τιμή μονάδος. Εισέπραξαν λοιπόν οι κάτοικοι τα χρήματα, άδειασαν βεβιασμένα τον οικισμό και κατόπιν η επιχείρηση προσέφυγε στο εφετείο για τον προσδιορισμό της τελικής τιμής μονάδος. Να σημειωθεί ότι τα στελέχη της αθωώθηκαν επειδή κατέβαλαν αυτά τα χρήματα. Και κάτοικοι που τα εισέπραξαν και αγόρασαν σπίτια υπό πίεση, τώρα κινδυνεύουν να χάσουν για ακόμα μια φορά τις περιουσίες τους».\nΠρώην κάτοικοι διατηρούν ακόμα στο χωριό ζώα και χωράφια\nΗ οικογένεια του Τάσου είχε σπίτια και καταστήματα στο κέντρο της κοινότητας: «Αυτό εδώ το οικόπεδο ήταν της γιαγιάς μου, το κληρονόμησε από τον πατέρα της, που το 1900 είχε δουλέψει στην Αμερική και με τα χρήματα που έβγαλε το αγόρασε από τον Τζαμάλ Μπέη, έναν Τούρκο που έμενε εδώ. Και τώρα το αγοράζουν με 25 ευρώ. Στο βωμό της ανάπτυξης. Ποια είναι η ανάπτυξη όταν θα φύγει η ΔΕΗ και θα πρέπει σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός των πόλεων να συρρικνωθεί βίαια διότι οι κάτοικοι δεν θα έχουν δουλειά; Αυτή είναι η ανάπτυξη; Τα προσχήματα; Το φαίνεσθαι; Αυτό είμαστε;».\nΠώς γίνεται νομάρχης να έχει την ιδιότητα του διευθυντή απαλλοτριώσεων στη ΔΕΗ;\nΟ πρώην κοινοτάρχης και λογιστής στο επάγγελμα κάνει λόγο για δεσπόζουσα θέση της ΔΕΗ στην περιοχή και κατάληψη κάθε θέσης εξουσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση και την κεντρική πολιτική σκηνή. «Μπορούν να το κάνουν αυτό γιατί ακόμα μπορούν και τάζουν τις οκτάμηνες συμβάσεις εργασίας» τονίζει επισημαίνοντας ότι αυτό εμπεριέχει σύγκρουση συμφερόντων που ο ίδιος είχε καταγγείλει στον Ευρωπαίο Επίτροπο Περιβάλλοντος. «Πώς γίνεται νομάρχης να έχει την ιδιότητα του διευθυντή απαλλοτριώσεων στη ΔΕΗ; Ποια είναι η θέση του, να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ανθρώπων που τον εξέλεξαν ή να προσπαθεί να μειώσει τα τμήματα των απαλλοτριώσεων; Πώς γίνεται διευθυντικό στέλεχος της επιχείρησης επιφορτισμένο με το έργο της τήρησης των περιβαλλοντικών όρων να έχει τη διπλή ιδιότητα του αιρετά εκλεγμένου νομαρχιακού συμβούλου υπεύθυνου του τμήματος πολεοδομίας περιβάλλοντος, το οποίο ήταν επιφορτισμένο για λογαριασμό της πολιτείας να επιβλέπει την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων. Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει!»\nΟ Τάσος Εμμανουήλ στο παλιό κέντρο της κοινότητας όπου ζούσε η οικογένειά του\nΗ ζωή στο χείλος του γκρεμού\nΑκόμα ένας οικισμός που εκκενώθηκε έκτακτα είναι οι Ανάργυροι, ένα χωριό σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την Πτολεμαΐδα, δίπλα στο ορυχείο και τον ΑΗΣ Αμυνταίου. Στις 10 Ιουνίου του 2017, o Άκης Πινόπουλος ξεκίνησε από το χωριό με το αγροτικό φορτηγό του πατέρα του που ήταν γεμάτο τριφύλλι από τα κτήματά τους. Για να φτάσει στον προορισμό του διέσχισε τον κεντρικό δρόμο που περνούσε δίπλα από το ορυχείο Αμυνταίου. Όταν επέστρεψε διαπίστωσε έκπληκτος ότι ο δρόμος δεν υπήρχε. Λίγη ώρα πριν, ο πρόεδρος του χωριού Γιώργος Τσισμαλίδης άκουσε έναν εκκωφαντικό θόρυβο. «Γυρίζω κάτω και βλέπω το ορυχείο να καταρρέει. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς ένιωσα. Είμαι υπάλληλος της ΔΕΗ, εκεί μέσα είναι η δουλειά μου. Από τη μια να βλέπω το βουνό να φεύγει και να καταπλακώνουν το χώρο που εργάζομαι κι από την άλλη να κοιτάζω το χωριό μου, το σπίτι μου και να λέω τι θα απογίνουμε;»\nΟ πρόεδρος της κοινότητας Αναργύρων, Γιώργος Τσισμαλίδης, στα όρια της τάφρου που προκάλεσε η κατολίσθηση στο ορυχείο Αμυνταίου το 2017 βυθίζοντας μέρος του χωριού.\nΗ κατολίσθηση 80 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων χώματος κατά τύχη δεν κόστισε ανθρώπινες ζωές. Η τάφρος που δημιουργήθηκε έφτασε 300 μέτρα από τα πρώτα σπίτια των Αναργύρων. Σήμερα έχει αμβλυνθεί με αναβαθμίδες που έχουν δημιουργηθεί, όμως όλα τα σπίτια έχουν κριθεί ακατάλληλα και επικίνδυνα. Οι κάτοικοι μένουν προσωρινά σε διαμερίσματα στην Πτολεμαΐδα που έχουν νοικιαστεί γι’ αυτό το σκοπό με έξοδα της ΔΕΗ, ωστόσο πληρώνουν ακόμα ΕΝΦΙΑ για τα «κόκκινα» σπίτια τους στο χωριό, ενώ είκοσι περίπου οικογένειες παραμένουν στον οικισμό με δική τους ευθύνη. «Τα ενοίκια καλά έκαναν και τα έδωσαν και έφυγαν αυτοί που δεν έχουν δουλεια εδώ. Υπάρχουν όμως και είκοσι οικογένειες που δεν μπορούμε να φύγουμε. Κάποιοι είμαστε κτηνοτρόφοι και γεωργοί. Και το μισό χωριό να πέσει, εμείς δεν μπορούμε να φύγουμε» είπε ο Γιώργος Πινόπουλος.\nΜε αυτό που έγινε με πέθανε κι ο σύζυγος. Άγχος άγχος πώς θα φύγουμε πώς θα πάμε στην Πτολεμαΐδα.\n«Το σπίτι μου είναι στην κόκκινη ζώνη. Φοβάμαι αλλά που να πάω; Έχω μηχανήματα, χωράφια, πρόβατα, η Πτολεμαΐδα είναι 16 χιλιόμετρα μακριά, πρέπει να πηγαινοέρχεσαι όλη μέρα» πρόσθεσε ο Μιχάλης Μπίτας.\nΗ κατολίσθηση του ορυχείου Αμυνταίου έφτασε 300 μέτρα από τα πρώτα σπίτια του χωριού.\nΤο σπίτι της Αλεξάνδρας Αμανατίδου, βρίσκεται λίγα μέτρα από το γκρεμό. «Τον χειμώνα κάθομαι στην Πτολεμαΐδα και κάνω υπομονή πότε θα έρθει το καλοκαίρι να πάω στο χωριό. Έχει ένα σχίσμα μέσα το σπίτι, είναι ακατάλληλο, αλλά τι να κάνω; Να αφήσω τον παράδεισο να κάτσω στα τέσσερα ντουβάρια;» είπε στο Solomon MAG η ηλικιωμένη γυναίκα που μετά την κατολίσθηση έχασε και τον σύζυγό της. «Με αυτό που έγινε με πέθανε κι ο σύζυγος. Άγχος άγχος πώς θα φύγουμε πώς θα πάμε στην Πτολεμαΐδα. Ξέρεις τι κόπο κάναμε για να χτίσουμε αυτό το σπίτι; Από φτώχεια ξεκινήσαμε, δεν είχαμε λεφτά, με τη δουλειά μας τα καταφέραμε, μαραγκός ήταν ο σύζυγος. Είχαμε και 30 στρέμματα εκεί που έγινε το ορυχείο, καλλιεργούσαμε τριφύλλια, αλλά τα απαλλοτριώσανε κι εκείνα, τα πήραν και ούτε το παιδί μας το πήραν στη δουλειά. Σπούδασε ηλεκτρολόγος και είναι άνεργος».\nΤο σπίτι της Αλεξάνδρας Αμανατίδου στην «κόκκινη ζώνη».\nΤα περισσότερα κτίρια στους Αναργύρους είχαν ρωγμές πολύ πριν τη 10η Ιουνίου του 2017 καθώς η περιοχή βίωνε κατά καιρούς (μικρότερα) φαινόμενα εδαφικών υποχωρήσεων. Μελέτες που πραγματοποίησε η ΔΕΗ και το υπουργείο Περιβάλλοντος έδειξαν ότι αυτό οφείλεται σε ένα πολυπαραγοντικό και σύνθετο φυσικό φαινόμενο, το οποίο η εταιρεία δεν μπορούσε να προβλέψει.\nΜεταγενέστερο πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη ωστόσο, επισημαίνει ότι η ΔΕΗ είχε στα χέρια της από το 2010 μελέτη του Ινστιτούτου Γεωτεχνικών και Μεταλλευτικών Ερευνών που συμπέραινε πως για να μην διευρυνθεί η ήδη πληγείσα από τα φαινόμενα εδαφικών υποχωρήσεων περιοχή «θα πρέπει να μην ανορυχθεί καμία νέα γεώτρηση και να μην προωθηθεί το μέτωπο των εκσκαφών». Όπως αναφέρει το ίδιο πόρισμα, η εταιρεία δεν απέστειλε τα συμπεράσματα της εν λόγω μελέτης στο υπουργείο Περιβάλλοντος και συνέχιζε τη λειτουργία του ορυχείου χωρίς λήψη προληπτικών μέτρων και χωρίς εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους.\nΤο ορυχείο Αμυνταίου μετά την κατολίσθηση.\nΣτο καφενείο του χωριού, ο ιδιοκτήτης και πρώην πρόεδρος της κοινότητας Βασίλης Σωτηρόπουλος εξηγεί το σύνθετο φυσικό φαινόμενο με απλά λόγια: «Το χωριό μας βρίσκεται σε πλαγιά πάνω από ένα ορυχείο. Τι το συγκρατεί; Το έδαφος και ο υδροφόρος ορίζοντας. Όταν τραβάς τα νερά για να κάνεις εξόρυξη τι θα γίνει; Εδαφικές υποχωρήσεις. Κάποιοι ήθελαν να το περάσουν ως φυσικό φαινόμενο αλλά είναι ο τρόπος που λειτουργεί το ορυχείο. Είναι δυνατόν να σκάβεις 250 μέτρα οριζόντια; Έπρεπε πριν από χρόνια να “σηκώσουν” το χωριό για να απλωθεί το ορυχείο».\nΜας έλεγαν ψέματα. Ότι δεν φταίει η ΔΕΗ, ότι είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο είναι προκλητή κατολίσθηση με ευθύνη της ΔΕΗ.\nΟ Γιώργος Θεοδωρίδης δούλεψε 27 χρόνια μέσα σε αυτό το ορυχείο. «Ήταν γεμάτο ρήγματα και δεν ένοιαζε κανέναν αν σπάσει εκείνο το κομμάτι και φύγω στο γκρεμό 25 μέτρα βάθος», περιγράφει στο Solomon MAG. «Ένα χρόνο πριν τους έλεγα ότι δεν πάμε καλά. Εκεί που έγινε η κατολίσθηση ρίχνανε κάθε μέρα χαλίκια για να σταθεροποιήσουν το έδαφος και να περνάνε οι εργαζόμενοι. Κι εδώ στο χωριό μπαλώνανε τους δρόμους να μην φαίνονται οι ρωγμές. Μας έλεγαν ψέματα. Ότι δεν φταίει η ΔΕΗ, ότι είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο είναι προκλητή κατολίσθηση με ευθύνη της ΔΕΗ».\nΤο καφενείο των Αναργύρων.\nΚαθώς οι εν λόγω κίνδυνοι είχαν διαπιστωθεί από το 2007, ο νόμος 3937 του 2011 προέβλεπε μετεγκατάσταση του οικισμού με ισομερισμό της σχετικής δαπάνης μεταξύ του κράτους και της ΔΕΗ. Ωστόσο, ο νόμος του 2017 που θέσπισε την αναγκαστική απαλλοτρίωση του οικισμού μετακύλησε τη δαπάνη εξ ολοκλήρου στο ελληνικό δημόσιο. Αυτό σημαίνει ότι οι κάτοικοι πιθανότατα θα λάβουν λιγότερα χρήματα ως αποζημίωση από τα 42 εκατομμύρια ευρώ που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο ταμείο της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας γι’ αυτό το σκοπό.\n«Εγώ μπήκα στο σπίτι το 1991. Με αυτό το σπίτι, με υπόγειο, στάβλο για τα ζώα, αποθήκες, βγαίνει μια γενιά, 50 χρόνια ζει μια οικογένεια άνετα. Ποιος θα μας το αποζημιώσει αυτό; Πάνε τα χωράφια μας πάνε και τα λεφτά μας» λέει ο Μιχάλης Μπίτας.\nΟ ιδιοκτήτης του καφενείου Βασίλης Σωτηρόπουλος έχει συγκεντρώσει πλήθος παλιών φωτογραφιών για να μείνει κάτι ως μνήμη από το χωριό.\nΕπιστροφή στην καταπονημένη γη\nΠλέον το ορυχείο του Αμυνταίου υπολειτουργεί. Σύμφωνα με τον πρώην εργαζόμενο εκεί, Γιώργο Θεοδωρίδη, η παραγωγή έχει περιοριστεί σε κάποιες χιλιάδες κυβικά μέτρα λιγνίτη την ημέρα από εκατομμύρια που ήταν κάποτε.\nΔεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δουλεύεις σε ορυχείο. Στα 10 μέτρα δεν έβλεπες από τη σκόνη. Θα δεις λίγους ανθρώπους να βγαίνουν μέσα από το ορυχείο υγιείς. Εγώ έχω κάνει δύο μπαλονάκια, έχω υπέρταση από το στρες και είμαι 56 ετών.\nΠαράλληλα, ο παρακείμενος λιγνιτικός σταθμός Αμυνταίου, ένας από τους πιο ρυπογόνους της Ευρώπης, έχει πάρει μια παράτυπη διάρκεια ζωής 14.500 ωρών λειτουργίας τις οποίες χρησιμοποιεί κυρίως τους χειμερινούς μήνες για τηλεθέρμανση, ενώ οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Green Tank και ClientEarth έχουν προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας άμεση παύση της λειτουργίας του. Για τους κατοίκους των Αναργύρων, όμως, που τόσα χρόνια είχαν τη ΔΕΗ ως βασικό μοντέλο εργασίας, ο περιορισμός των δραστηριοτήτων της εταιρείας είναι δίκοπο μαχαίρι.\n«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δουλεύεις σε ορυχείο. Στα 10 μέτρα δεν έβλεπες από τη σκόνη. Θα δεις λίγους ανθρώπους να βγαίνουν μέσα από το ορυχείο υγιείς. Εγώ έχω κάνει δύο μπαλονάκια, έχω υπέρταση από το στρες και είμαι 56 ετών» περιγράφει ο Γιώργος Θεοδωρίδης και προσθέτει: «Εδώ από πάνω ήταν το μικρό ορυχείο το λεγόμενο. Καιγόντουσαν τα κάρβουνα και τα εισέπνεε όλο το χωριό. Έχουν πεθάνει νέα παιδιά 16, 20, 30 χρονών από αυτό το πράγμα». Στην ερώτηση πού απασχολούνται σήμερα τα νέα παιδιά της περιοχής ο Γιώργος φέρνει ως παράδειγμα τα δικά του. «Έχω τέσσερα παιδιά, οι τρεις ηλεκτρολόγοι, δεν δουλεύει κανένα πουθενά. Η κόρη μου πρόλαβε και έκανε τρία οκτάμηνα χειρίστρια σε κατοτροχό, σε ένα από τα μεγάλα τα μηχανήματα. Πλέον έχει 6 χρόνια να μπει άνθρωπος εκεί μέσα. Μας καταστρέψανε και δουλειά δεν έχουν τα παιδιά μας, πάνε σε καμιά καφετέρια, σε καμιά ταβέρνα να βγάλουν λιγα μεροκαματα την εβδομάδα. Η περιοχή βλέπετε στηριζόταν αποκλειστικά στη ΔΕΗ. Και τα μαγαζιά από τους μισθούς της ΔΕΗ δουλεύανε. Ξέρεις κανέναν αγρότη κτηνοτρόφο να βγαίνει και να ξοδεύει, οι μόνοι που μπορούσαν να ξοδέψουν ήταν οι ΔΕΗτζιδες».\nΟι δραστηριότητες του ορυχείου Αμυνταίου έχουν περιοριστεί μετά την κατολίσθηση.\nΣήμερα, οι κάτοικοι στρέφονται ξανά στις αγροτοκτηνοτροφικές εργασίες, όμως η απαλλοτρίωση 17.000 στρεμμάτων για τις ανάγκες του ορυχείου και οι επιπτώσεις της ίδιας της εξορυκτικής δραστηριότητας στα εναπομείναντα εδάφη τους δημιουργούν δυσκολίες.\nΟ Γιώργος Πινόπουλος, μας συστήθηκε ως ένας από τους «καθαρούς» αγρότες του χωριού: «Η κρίση μας έκανε όλους να ψαχνόμαστε. Εδώ στον κάμπο δεν είχε ούτε ένα δέντρο. Τώρα άλλος έβαλε ροδάκινα, άλλος έβαλε μύρτιλλα, άλλος έχει μέλι στέλνει στο εξωτερικό, ο γιος μου έβαλε καρύδια. Και στη ΔΕΗ να δουλεύεις πλέον δεν φτάνουν τα χρήματα. Ο γιος μου δουλεύει για 1000 ευρώ, ενώ παλιά δούλευαν για 2500. Αν δεν άνοιγε αυτό το ορυχείο, το χωριό μας θησαύριζε από τα χωράφια. Εγώ έβγαζα καλά χρήματα από τα τέφλα από το 1979 μέχρι και το 1988. Από εκεί και ύστερα, τέρμα τα νερά, τέρμα και τα χωράφια. Στα 7 μέτρα βγάζαμε νερό και τώρα κάνουμε γεωτρήσεις για να πάμε στα 250».\nΟ Γιώργος Πινόπουλος μας δείχνει την κοστοβόρα γεώτρηση που έχει εγκαταστήσει προκειμένου να μπορεί να ποτίζει τα χωράφια του\nΟ πρόεδρος της κοινότητας, ο οποίος εργάζεται στο ορυχείο για την αποστράγγιση των υδάτων εξηγεί στο Solomon MAG ότι το νερό βγαίνει από το ορυχείο με αντλίες που έχουν τοποθετηθεί περιμετρικά και πέφτει σε ένα κεντρικό κανάλι που το οδηγεί στη λίμνη Πετρών κι από εκεί στη λίμνη Βεργορίτιδα. «Αφού κάνει η ΔΕΗ γεωτρήσεις για να αποστραγγίσει το νερό στο ορυχείο και να μπορέσει να βγάλει το λιγνίτη, γιατί δεν μας το δίνει να ποτίσουμε τα χωράφια μας;» διερωτάται ο Γιώργος. «Μήπως επειδή έχει κόστος; Τώρα το κόστος το επωμιζόμαστε εμείς».\nΟ εγγονός του Γιώργου Πινόπουλου είναι ένα από τα δύο τελευταία παιδιά που μένουν στη χωριό.\nΟ Μωυσής, είναι υπάλληλος της ΔΕΗ εδώ και 30 χρόνια, ωστόσο δουλεύει και τα κτήματα που κληρονόμησε από τον πατέρα του. «Ο πατέρας μου από το ‘73 είχε κτηνοτροφική μονάδα με 250 αγελάδες μαζί με τον αδερφό του και 2.000 στρέμματα γης. Το ‘93 άρχισαν οι δουλειες να μην πηγαίνουν καλά. Ευτυχώς τον πήραν στη ΔΕΗ και έβγαλε μια σύνταξη. Εμένα η βασική μου δουλειά είναι στον ΑΗΣ. Πηγαινοέρχομαι στην Πτολεμαΐδα. Διαφορετικά δεν βγαίνει».\nΘυμάμαι κάναμε απεργίες να μην έρθει το φυσικό αέριο. Ήταν μεγάλο λάθος για την περιοχή. Αποδείχθηκε τώρα όμως. Τότε λέγαμε θα έρθει το φυσικό αέριο και τι θα γίνουν τα ορυχεία. Τώρα αποδείχθηκε ότι είναι λάθος.\nΟ Μωυσής έχει τρία παιδιά, έναν γιο 17 ετών που ασχολείται με τη μουσική τον οποίο αποκαλεί «καλλιτέχνη», μία κόρη που θέλει να σπουδάσει νομική και ακόμα μία που -όπως λέει ο ίδιος- δεν τα πάει και τόσο καλά με τα γράμματα. «Εγώ τους λέω να κάνουν αυτό που αγαπάνε κι εγώ είμαι εδώ. Δεν ξέρω τι θα γίνει τώρα που συρρικνώνεται η ΔΕΗ. Η Πτολεμαΐδα και η Κοζάνη ακόμα έχουν χρήματα γιατί παίρνουν καλές συντάξεις. Όμως τα παιδιά σπουδάζουνε και μετά δουλεύουν σερβιτόροι. Πριν 10 χρόνια που δούλευα στον ΑΗΣ Πτολεμαΐδας, θυμάμαι κάναμε απεργίες να μην έρθει το φυσικό αέριο. Ήταν μεγάλο λάθος για την περιοχή. Αποδείχθηκε τώρα όμως. Τότε λέγαμε θα έρθει το φυσικό αέριο και τι θα γίνουν τα ορυχεία. Τώρα αποδείχθηκε ότι είναι λάθος».\nΟ Μωυσής εργάζεται στη ΔΕΗ και παράλληλα εκμεταλλεύεται τη γη που κληρονόμησε από τον πατέρα του.\nΜετά τον λιγνίτη\nΗ αξιοποίηση του λιγνίτη της Δυτικής Μακεδονίας διασφάλισε στην Ελλάδα ενεργειακή αυτονομία που ήταν κρίσιμη κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες και συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της τοπικής και εθνικής οικονομίας.\nΗ εξόρυξη και η καύση του λιγνίτη στους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς έχει ολέθριες συνέπειες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον που ουδέποτε συνυπολογίστηκαν σε καμία οικονομοτεχνική μελέτη.\nΠαράλληλα όμως, η μονοκαλλιέργεια αυτού του ορυκτού καυσίμου στέρησε από τον τόπο αυτόν την ανάπτυξη άλλων παραγωγικών τομέων και αναδιαμόφωσε τον πολιτικό, κοινωνικο και οικονομικό ιστό της περιοχής γύρω από την κάποτε πανίσχυρη ΔΕΗ.\nΗ εξόρυξη και η καύση του λιγνίτη στους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς έχει ολέθριες συνέπειες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον που ουδέποτε συνυπολογίστηκαν σε καμία οικονομοτεχνική μελέτη. Αν είχε υπολογιστεί για παράδειγμα το κόστος της καταστροφής του υδροφόρου ορίζοντα ή η επιβάρυνση του δημόσιου συστήματος υγείας από τις επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων, τότε πιθανώς να μπορούσαμε να πούμε με αριθμούς ότι το κόστος της λιγνιτικής κιλοβατώρας ήταν ασύμφορο πολύ πριν το αυξήσει ο φόρος εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα που επέβαλε η αυστηροποίηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.\nΑν η ΔΕΗ αύριο εκλείψει από την Δυτική Μακεδονία, δεν υπάρχει δραστηριότητα που να μπορεί να αναπληρώσει τις θέσεις εργασίας και το εισόδημα που θα χαθεί. Μια περιοχή ολόκληρη θα βυθιστεί στη φτώχεια και την ανεργία.\n«Με τα σημερινά δεδομένα στην παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας και αυτά τα επίπεδα φόρου διοξειδίου του άνθρακα τη ΔΕΗ δεν την συμφέρει πλέον να κρατά λιγνιτική παραγωγή» είπαν στο Solomon MAG στελέχη της επιχείρησης και πρόσθεσαν πώς αν αυτή κρατηθεί για εθνικές ανάγκες η πολιτεία πρέπει να την στηρίξει και να την επιβαρυνθεί. «Πέραν όμως των εθνικών αναγκών υπάρχουν και οι ανάγκες των περιοχών που δραστηριοποιείται η ΔΕΗ» συμπλήρωσαν. «Αν η ΔΕΗ αύριο εκλείψει από την Δυτική Μακεδονία, δεν υπάρχει δραστηριότητα που να μπορεί να αναπληρώσει τις θέσεις εργασίας και το εισόδημα που θα χαθεί. Μια περιοχή ολόκληρη θα βυθιστεί στη φτώχεια και την ανεργία. Κατά την άποψή μας δεν υπάρχει μεγαλύτερη μόλυνση του περιβάλλοντος από τη φτώχεια και την ανεργία».\n«Ο λιγνίτης βρίσκεται ένα βήμα πριν το οριστικό τέλος του» μας είπε από πλευράς του o Σταύρος Μαυρογένης, Υπεύθυνος Τομέα Κλιματικής και Ενεργειακής Πολιτικής του WWF Ελλάς. «Το δίλημμα που προκύπτει είναι αν η μετάβαση στη μεταλιγνιτική περίοδο θα είναι βίαιη ή δίκαιη για τους εργαζομένους και την τοπική κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας. Μιας περιφέρειας που θυσιάστηκε τις τελευταίες δεκαετίες στο βωμό του εξηλεκτρισμού της χώρας και έχει κάθε δικαίωμα να μην οδηγηθεί στην οικονομική δυσπραγία και το κοινωνικό αδιέξοδο». Ο κύριος Μαυρογένης επεσήμανε δύο μελέτες που έχει εκπονήσει το WWF σύμφωνα με τις οποίες, υπάρχουν 12 βιώσιμες εναλλακτικές οικονομικές δραστηριότητες που βγάζουν από τον οικονομικό μαρασμό τις λιγνιτικές περιοχές και τις οδηγούν στη μετά τον λιγνίτη εποχή, ανοίγοντας ταυτόχρονα έναν νέο ενεργειακό δρόμο για ολόκληρη τη χώρα.\nΟ λιγνίτης εξορύχθηκε και κάηκε για να στηρίξει την ανάπτυξη της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια. Άρα η μετάβαση είναι μια εθνική υπόθεση και έτσι αντιμετωπίζεται σε πολλές περιοχές της Ευρώπης.\nΟ Λευτέρης Ιωαννίδης, όταν ανέλαβε δήμαρχος Κοζάνης το 2015, συγκάλεσε μια άτυπη ομάδα συνεργατών από επιστημονικούς και άλλους φορείς της περιοχής η οποία ασχολήθηκε με το ζήτημα της δίκαιης μετάβασης. Στο τέλος της θητείας του επιχειρεί έναν απολογισμό: «Ξεκινήσαμε επαφές με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να δούμε ποιες είναι οι εξελίξεις εκει, καθώς το ζήτημα της μετάβασης δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Έτσι, σήμερα έχουμε θεσμοθετημένο Εθνικό Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης το οποίο υπολογίζεται σε 30 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για την περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης. Βεβαίως πρέπει να μεγαλώσει και να επεκταθεί μέχρι το 2030 ενώ παράλληλα η δίκαιη μετάβαση θα πρέπει να αποτελέσει έναν από τους άξονες του νέου ΕΣΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, έχουν γίνει κι άλλα βήματα. Η Δυτική Μακεδονία είναι περιφέρεια πιλότος στην πρωτοβουλία της Κομισιόν Coal Platform για να έχει μία σύμβαση με την Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία εκπονεί ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα. Και πολύ σημαντικό θεωρώ το γεγονός ότι αναδείξαμε το ζήτημα της μετάβασης σε εθνικό θέμα. Ο λιγνίτης εξορύχθηκε και κάηκε για να στηρίξει την ανάπτυξη της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια. Άρα η μετάβαση είναι μια εθνική υπόθεση και έτσι αντιμετωπίζεται σε πολλές περιοχές της Ευρώπης».\nΟ κύριος Ιωαννίδης επισημαίνει ότι σε ανάλογες περιπτώσεις στην Ευρώπη οι αντίστοιχες ΔΕΗ είχαν τον έλεγχο και την ευθύνη της αποκατάστασης της περιοχής και έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα. «Εδώ δεν ξέρουμε ποια θα είναι η επόμενη μέρα της ΔΕΗ. Και είμαι πεπεισμένος ότι αν η νέα κυβέρνηση πρέπει να σώσει τη ΔΕΗ, πρέπει παράλληλα να σώσει και την περιοχή, αυτά τα πράγματα πρέπει να πάνε μαζί» λέει χαρακτηριστικά.\nΑπό πλευράς τους τα στελέχη της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία με τα οποία συνομίλησε το Solomon MAG εξέφρασαν την πρόθεση της επιχείρησης να στηρίξει όσο μπορεί την περιοχή. «Έχουμε τις εκτάσεις και το knowhow γι αυτό η προηγούμενη διοίκηση πήρε πρωτοβουλίες σχετικά με τα αρωματικά και θεραπευτικά φυτά που είναι η καλύτερη επένδυση για να κάνει κανείς αυτή την περίοδο. Η ΔΕΗ είναι διατεθειμένη να δείξει στους ανθρώπους ότι υπάρχει αυτή η εναλλακτική, το πρόβλημα είναι ότι λίγοι ενδιαφέρονται να την ακολουθήσουν. Η ΔΕΗ σταθερά εδώ και πολύ καιρό συμμετέχει στο coal platform υποστηρίζοντας την δίκαια μετάβαση στην μεταλιγνιτική εποχή».


Τσίπρας: Εκλογές αν δεν έχω κυβερνητική πλειοψηφία - Ειδήσεις, επικαιρότητα νέα από Θεσσαλονίκη - Έναντι News - Radio1d.gr\nΤσίπρας: Εκλογές αν δεν έχω κυβερνητική πλειοψηφία\nΑυτοκριτική, στιγμές εκνευρισμού αλλά και αποκαλυπτική διάθεση και πλούσιο παρασκήνιο του περιείχε η εφ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε σήμερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο», εν μέσω των σφοδρών αναταράξεων στο εσωτερικό του κόμματος μετά τις διαφωνίες βουλευτών και στελεχών για τις κυβερνητικές επιλογές αλλά και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση με τους δανειστές για την οριστικοποίηση της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου.\nΣτη συνέντευξή του ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε τις επιλογές που τον έφεραν στη συμφωνία της 12 Ιουλίου, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για ένα 6μηνο γεμάτο συγκινήσεις, για το οποίο δεν μετανιώνει ούτε στιγμή, τονίζοντας ότι ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για όσα επιτεύχθηκαν στη διάρκειά του. Εκανε ωστόσοαυτοκριτική παραδεχόμενος ότι «μετά τις 20 Φεβρουαρίου παρασυρθήκαμε σε μια διαπραγμάτευση που ήταν μια διαρκής φθορά της σάρκας μας», κάτι που ήταν «βασικό λάθος».\nΟ κ. Τσίπρας χαρακτήρισε επιλογή υψηλού ρίσκου αλλά και μονόδρομο το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, τονίζοντας πως ο λαός δεν ψήφισε έξοδο από το ευρώ, ενώ αποκάλυψε το παρασκήνιο της απόφασης και της συζήτησης που είχε με την Άγκελα Μέρκελ. «Η καρδιά μου έλεγε να σηκωθώ να τα βροντήξω και να φύγω», παραδέχτηκε αναφερόμενος στην Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου, υπογραμμίζοντας πως αν το έκανε αυτό δεν θα κουρεύονταν οι αποταμιεύσεις καθώς «δεν θα υπήρχαν οι αποταμιεύσεις».\nΕπίσης αναφέρθηκε εκτενώς στις εσωκομματικές και κυβερνητικές διαφωνίες σε σχέση με τη συμφωνία των Βρυξελλών, επαναλαμβάνοντας ότι οι διαφωνούντες πρέπει να παραδίδουν τις έδρες τους και ότι δεν υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία αλά καρτ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να γίνει ενιαίο κόμμα εξουσίας, παραδέχτηκε ενώ, αναφερόμενος στην στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, χαρακτήρισε σουρεαλισμό «να σου λέει κανείς ότι σε καταγγέλλω για να σε προστατεύσω». Μίλησε επίσης για συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον Σεπτέμβριο ενώ, ερωτηθείς για εκλογές είπε: «Εάν δεν έχω κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα πάμε σε εκλογές. Θα εξαρτηθεί και από τις αποφάσεις του Συνεδρίου».\nΘα πρέπει να κάνουμε μια αποτίμηση νηφάλια αυτών των έξι μηνών αλλά να μην αυτο-μαστιγωνόμαστε…Τα συναισθήματα είναι πολλά αλλά πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γιατί αγωνιστήκαμε… Υπερασπιστήκαμε το δίκαιο και άσχετα από τους συσχετισμούς και την επιβολή της ισχύς των ισχυρών, αυτό που μένει είναι η επιβεβαίωση σε διεθνές επίπεδο του αδιεξόδου της λιτότητας.\nΗ εντολή του λαού ήταν αυτή της σκληρής διαπραγμάτευσης. Να σταματήσει να ματώνει ο ελληνικός λαός. Πριν τις εκλογές εγώ δεν είπα πως θα σκίσουμε τα μνημόνια. Δεν υποσχεθήκαμε έναν περίπατο. Ο λαός είχε συνείδηση των δυσκολιών. Ας αφήσουμε τη λαϊκίστική αντιμετώπιση που λέει «είπατε ότι θα σκίσετε τα μνημόνια και θα τα καταργήσετε με έναν έναν νόμο». Εγώ δεν είπα ότι θα σκιστούν τα μνημόνια με έναν νόμο και κανένας δεν το είπε.\nΔεν είχα άλλη επιλογή από το να πάω σε δημοψήφισμα, το οποίο πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν μια επιλογή υψηλού ρίσκου αλλά θα πρέπει να δείτε ποια ήταν τα δεδομένα στις 25 Ιουνίου. Οι πιθανότητες να χάσουμε το δημοψήφισμα ήταν ιδιαίτερα υψηλές μετά και τη σκληρή στάση των δανειστών να «κλείσουν» τις τράπεζες. Η επιλογή όμως αυτή ήταν μονόδρομος. Τα μέτρα ήταν λίγο χειρότερα από τα τωρινά αλλά δεν έδιναν και καμία προοπτική εξόδου.\nΤο δημοψήφισμα το αποφασίσαμε στις Βρυξέλλες. Μόλις επέστρεψα στην Αθήνα συγκάλεσα κυβερνητικό συμβούλιο, το οποίο διέκοψα για να μιλήσω με Μέρκελ και Ολάντ τους οποίους και ενημέρωσα για το δημοψήφισμα, όχι ως εντολή ρήξης, και ζητώντας τους να βοηθήσουν στην ομαλή διεξαγωγή του, πράγμα που υποσχέθηκαν, είπε ο πρωθυπουργός. Μόνο η Μέρκελ μου είπε οτι θα βγει ανοιχτά να πει πως το δημοψήφισμα ανεξαρτήτως του ερωτήματός του, υποκρύπτει το ερώτημα “ευρώ η δραχμή”. Της είπα ότι δεν είναι έτσι, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να πει ότι θέλει. Δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους, πρόσθεσε.\nΤο δημοψήφισμα κατάφερε να διεθνοποιήσει το πρόβλημα, να αποκαλύψει το πραγματικό πρόσωπο εταίρων και δανειστών. Να τους ξεμπροστιάσει. Η ΕΕ έφτασε στα όριά της αντοχής της και σήμερα έχει τεθεί εν αμφιβόλω η πορεία της…Τώρα με τα ίδια μέρα πέρνουμε 83δισ ευρώ και κερδίσαμε στο θέμα του χρέους.\nΠριν το δημοψήφισμα είχαν δημιουργηθεί συνθήκες πραξικοπήματος στη χώρα, κάποιοι λέγανε ακόμη και να μπουκάρουμε στο Μαξίμου.\nΕγώ δεν είπα ψέμματα στον ελληνικό λαό. Δεν έθεσα ποτέ θέμα εξόδου από το ευρώ. Το «όχι» στο δημοψήφισμα απέδωσε και έφερε μια καλύτερη συμφωνία.\nΟρισμένοι επιχειρούν μια λαθροχειρία. Ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε έξοδο από το ευρώ.\nΕκδικητική η απόφαση να κλείσουν οι τράπεζες επειδή καταφύγαμε στο δημοψήφισμα.\nΔεν θα χαρίσουμε την νίκη του δημοψηφίσματος σε κανέναν. Ούτε σε αυτούς που την ερμηνεύουν λάθρα.\nΓια τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου\nΣτη Σύνοδο Κορυφής, αν έκανα αυτό που με συμβούλευε η καρδιά μου, να σηκωθώ και να φύγω, την ίδια ημέρα θα έπεφταν τα τραπεζικά καταστήματα και σε 48 ώρες θα τελείωσε η ρευστότητα έστω και αυτό των 60 ευρώ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, θα κατέρρεαν τα collaterals των τραπεζών.\nΈδωσα τη μάχη γνωρίζοντας ότι αν θα φύγω θα ξαναγυρίσω ίσως με δυσμενέστερους όρους. Το να επικρατήσει στην τελική απόφαση η προστασία των λαϊκών στρωμάτων, της χώρας και της αριστεράς, από μια εκδικητική πολιτική, ήταν μια ορθή επιλογή\nΔεν είχα ποτέ κατά νου να παίξω κορώνα γράμματα τους μόχθους μιας ζωής τόσων συμπολιτών μας…Δεν υπήρχε ποτέ θέμα κουρέματος των καταθέσεων αλλά κατάρρευσης. Δηλαδή υπήχε ο κίνδυνος να μην υπήρχαν καν καταθέσεις.\nΕίχα δίλημμα. Όλος ο κόσμος έλεγε «this is a coop» («αυτό είναι πραξικόπημα»), για κάποιες στιγμές δεν ήξερα τι να κάνω.\nΔεν μετανιώνω ούτε στιγμή για όσα έγιναν αυτούς τους μήνες. Άξιζε πολιτικά. Η Ελλάδα και η ελληνική σήμαία έγινε πρώτο θέμα και μπήκε στο επίκεντρο\nΓια capital controls και Βαρουφάκη\nΓια την Αριστερή διακυβέρνηση\nΗ Αριστερά έκανε ό,τι μπορούσε για να σπάει την συμπεριφορά των δανειστών. Αλλά υπάρχουν δύο επιλογές: ή ρήξη ή μια επώδυνη συμφωνία. Συνεχίζουμε να μαχόμαστε για να δραπετεύσουμε από την σκληρή επιτήρηση. Για να δραπετεύσουμε πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο διεθνές κίνημα βοήθειας προς τη χώρα. Η λύση δεν είναι να πέσουμε στο λάκο με τους κροκόδειλους.\nΗ κυβέρνηση της Αριστεράς που είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει έναν τέτοιο πρόγραμμα, ταυτόχρονα θα προσπαθεί να βρει ισοδύναμα. Η διαπραγμάτευση δεν τελείωσε στις 12 Ιουλίου.\nΠολύ φοβάμαι ότι οι φήμες για νέα πακέτα, πρώτα βγαίνουν απο εδώ, πάνε στις Βρυξέλλες και ξαναγυρίζουν. Εγώ ξέρω τι υπογράψαμε στο Eurosummit.\nΟι διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να γίνουν σε συνθήκες κοινωνικής ρήξης, αλλά σε συνθήκες κοινωνικής συναίνεσης. Δίνουμε τη μάχη για να ανατρέψουμε το μνημόνιο, που αναγκαστήκαμε να δεχθούμε, και να απεγκλωβιστούμε σταδιακά.\nΓια τους διαφωνούντες εντός ΣΥΡΙΖΑ\nΟι διαφορετικές απόψεις είναι πλούτος. Αλλά υπάρχει ένα θέμα. Πριν δύο χρόνια κάναμε ένα ιδρυτικό συνέδριο. Στόχος να έχουμε έναν ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να παραδεχθούμε πως δεν πέτυχε η μετάβαση από κόμμα συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα. Το που είναι οι ευθύνες είναι προς συζήτηση. Αυτό πρέπει να το δούμε νηφάλια και συντροφικά.\nΔεν λειτουργώ με κουλτούρα αρχηγισμού. Σέβομαι την διαφορετική άποψη. Γι’ αυτό και είμαι ο πρώτος που σέβομαι τις συλλογικές διαδικασίες.\nΜε έχει εκπλήξει η στάση ορισμένων συντρόφων. Δίναμε μάχες και καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι με την ίδια αγωνία. Ότι αν κλείσει μια τράπεζα θα καταστραφούμε. Και οι ίδιοι άνθρωποι θεώρησαν ότι, μετά τη διαπραγμάτευση, αφού εξασφαλίσθηκε ότι “δεν θα κλείσει”, είπαν ότι “εσύ μπορείς να ψηφίζεις” και “εμείς θα κρατήσουμε την ιδεολογική καθαρότητα”.\nΔεν μπορεί να υπάρχει αλά καρτ κυβερνητική εξουσία.\nΕίναι σουρεαλισμός να σου λέει κανείς ότι σε καταγγέλλω για να σε προστατεύσω.\nΘα φτάσω ως το τέλος για να διασφαλίσω την ενότητα, αλλά εκβιασμένη ενότητα δεν είναι ενότητα…Εάν δεν έχω κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα πάμε σε εκλογές – Θα εξαρτηθεί και από τις αποφάσεις του Συνεδρίου.\nΜετά τις 20 Φεβρουαρίου παρασυρθήκαμε σε μια διαπραγμάτευση που ήταν μια διαρκής φθορά της σάρκας μας. Παρόλα αυτά επαναλαμβάνω ότι αυτό το εξάμηνο αισθάνομαι υπερήφανος για τη μάχη που δόθηκε.\nΕνώ είχα εντοπίσει και εξηγήσει ότι αν αυτή η σύγκρουση με τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη πάρει μετωπικά χαρακτηριστικά, πρέπει να γίνει νωρίς, τον Φλεβάρη, τελικά μετά τις 20 Φλεβάρη παρασυρθήκαμε σε μια διαπραγμάτευση που ήταν μια διαρκής φθορά της σάρκας μας. Αυτό ήταν βασικό λάθος. Παρόλα αυτά δεν είναι εύκολη απόφαση να πεις “δεν πληρώνω”. Εντούτοις για αυτό το εξάμηνο νιώθω περήφανος για την μάχη που δόθηκε. Δεν φθάσαμε σε καταστροφή. Ολα τα οικονομικά μεγέθη είναι ανατάξιμα.\nNext story Ο απόλυτος Τρόμος ξεκινά στις 31/7 στο Magic Park\nPrevious story ΕΚΤ: Αμετάβλητος ο ELA για τις ελληνικές τράπεζες


Αφιέρωμα Oscar 2014: Ο πραγματικός Λύκος της Wall Street - POPAGANDA\nΣυνεντεύξεις, απόψεις, προβλέψεις για τα μεγαλύτερα βραβεία του κινηματογράφου\nΑφιέρωμα Oscar 2014: Ο πραγματικός Λύκος της Wall Street\nΔιαβάσαμε το αυτοβιογραφικό παραλήρημα του Jordan Belfort.\nΟ Τζόρνταν Μπέλφορτ έχει ζήσει μια ζωή κυριολεκτικά μυθιστορηματική και του αρέσει πολύ να μιλάει σε κοινό, οπότε ήταν μάλλον αναπόφευκτο να κυκλοφορήσει και το βιβλίο που θα την περιγράφει. Αν έχετε δει την ταινία του Σκορτσέζε με τον ΝτιΚάπριο, έχετε πάρει μια πολύ ωραιοποιημένη εκδοχή του βιβλίου, καθώς το σενάριο της ταινίας διαφέρει αρκετά.\nΥπεύθυνος για ένα από τα μεγάλα σκάνδαλα στην ιστορία του Αμερικάνικου Χρηματιστηριου, υπήρξε ένα φαινόμενο ακόμα και για τα δεδομένα του εξωπραγματικά ξέφρενου κόσμου της Wall Street στα τέλη των 80ς και τα 90ς. Πριν γίνει 30 ετών, δημιούργησε από το τίποτα μια εταιρεία με 1000 υπαλλήλους που είχε τον δικό της ανηλεή ηθικό κώδικα: δεν έχει σημασία ποιος είσαι και από πού, αρκεί να μπορείς να πουλάς μετοχές, ακόμα και σε εκείνους που δεν θέλουν. Για σχεδόν μια δεκαετία, όσοι ενεπλάκησαν στην Stratton Oakmont και τις άλλες εταιρείες του Μπελφορτ, κατάφεραν να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο, όσο άγρια μπορεί να το ζήσει κανείς.\nΝαρκωτικά, πόρνες, απάτες και ατελείωτα λεφτά: αυτό είναι το πρώτο μέρος του βιβλίου. Ο Μπέλφορτ παρουσιάζεται ως διάνοια στον τρόπο λειτουργίας της αγοράς, διαρκώς στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους. Όσο περισσότερα κερδίζει, τόσο μεγαλώνει η παράνοια των καταχρήσεων που ξεπερνάνε κάθε φαντασία. Περιγράφει τις εξωφρενικές σπατάλες του με ενδελεχείς λεπτομέρειες, ενώ οι διασκεδαστικές ιστορίες διαδέχονται η μία την άλλη.\nΓια σχεδόν μια δεκαετία όσοι ενεπλάκησαν στις εταιρείες του Μπελφορτ, κατάφεραν να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο, όσο άγρια μπορεί να το ζήσει κανείς.\nΤο δεύτερο μέρος εστιάζει στην ζωή του μετά την απομάκρυνσή του από την Stratton (μετά από συμφωνία με τις Αρχές): συνέχισε να παίζει με το σύστημα, βγάζοντας τεράστια ποσά, ώσπου ξέφυγε τελείως με τα ναρκωτικά και αναγκάστηκε να αποτοξινωθεί. Η σύλληψή του από το FBI, η καταδίκη του σε μόλις 22 μήνες φυλάκιση και το διαζύγιό του περιγράφονται σε ελάχιστες γραμμές, δείγμα της σημασίας που τους δίνει.\nΤο σημαντικό στις περιπτώσεις ανάλογων αυτοβιογραφιών είναι να μάθουμε την αλήθεια του γράφοντα. Ευτυχώς, ο Μπέλφορτ θέλει να πει την αλήθεια ως μέσο αυτοκάθαρσης. Γράφει απολογητικά, αναφέροντας συχνά ότι θα ήθελε να εξηγήσει το παρελθόν του στα παιδιά του που κάποτε θα τον ρωτήσουν. Δεν υπήρξε ήρωας, δεν έσωσε την Stratton Oakmont, πάντα στόχος του παρέμεινε να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα μπορούσε, με τις όποιες συνέπειες. Έζησε τόσα πολλά και τόσο σύντομα, γιατί – πολύ απλά – όλα ήταν δυνατά, ώσπου τελείωσαν.\nΕντυπωσιακός σαν πωλητής και σαν ρήτορας, ο Μπέλφορτ μπορεί να μην είναι λογοτέχνης, αλλά σίγουρα έχει το χάρισμα της αφήγησης και φαίνεται να απολαμβάνει την συγγραφή του βιβλίου. Δεν μετανιώνει καθόλου για αυτά που έκανε στις χρηματαγορές και τους συνεργάτες του, αλλά μόνο για αυτά που έκανε στην οικογένειά του. Γιάτι άλλωστε να μετανιώσει; Μπορεί να πήγε 22 μήνες φυλακή, αλλά ακόμα και σήμερα πληρώνεται 50.000$/ώρα για skype call!\nΤι μας έμαθαν τα φετινά Όσκαρ\nΑφιέρωμα Oscar 2014: Οι κριτικές της Popaganda\nΑφιέρωμα Oscar 2014: Ο Μάθιου Μακόναχι θα πάρει το αίμα του πίσω\nΑφιέρωμα Oscar 2014: οι προβλέψεις των Ελλήνων σινεκριτικών\nΑφιέρωμα Oscar 2014: τι τύπος είσαι με βάση την αγαπημένη σου ταινία της χρονιάς\nΑφιέρωμα Oscar 2014: Συνέντευξη με τον υποψήφιο Φαίδωνα Παπαμιχαήλ


ΣΥΡΙΓΟΣ Travel, Εκδρομές: ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΟ\nΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΟ\nΛήμνος (+ Άγιος Ευστράτιος)\nΣα - Πε, 1 - 6 Σεπτεμβρίου 2018\nΈνα νησί να το πιείς στο ποτήρι. Δρόμοι του κρασιού, δρόμοι μιας γαστρονομίας, που τιμά τη γεύση, τις πρώτες ύλες, τον άνθρωπο. Απέραντες παραλίες με πεντακάθαρα νερά, μικροί λόφοι σπαρμένοι σιτάρι, κριθάρι, αμπέλια και κηπευτικά. Ένας βράχος στεφανωμένος μ’ ένα βυζαντινό κάστρο. Ένας από τους αρχαιότερους οχυρωμένους οικισμούς στην Ευρώπη με το αρχαιότερο βουλευτήριο. Ένα ρωμαϊκό θέατρο και ένας τόπος τέλεσης πανάρχαιων μυστηρίων. Αιώνες ολόκληρους η Λήμνος ήταν σταθμός στα πιο σημαντικά θαλάσσια μονοπάτια που ένωναν τη Μεσόγειο με τη Μαύρη θάλασσα. Σήμερα είναι ένα κομβικό σημείο ομορφιάς του Αρχιπελάγους.\nΣΑ 1/9: Αναχώρηση στις 09.30 από το Σύνταγμα για το Λαύριο. Επιβίβαση στο πλοίο Express Pegasus και στις 12.00 σαλπάρισμα για Λήμνο.\nΚΥ 2/9: Άφιξη στη Μύρινα (λιμάνι – πρωτεύουσα του νησιού) στις 00.50 και άμεση μεταφορά στο ξενοδοχείο PORTO PLAZA (4*). Το πρωί χαρείτε το μπάνιο σας στην πολύ ωραία παραλία του ξενοδοχείου, πρόγευμα και στις 11.30 αναχώρηση για τη Μύρινα. Θα επισκεφθούμε το αρχαιολογικό μουσείο και το κάστρο το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε έκταση οχυρό του Αιγαίου πελάγους. Θα περπατήσουμε στην πρωτεύουσα με τα χαμηλά σπίτια και τα αρχοντικά μιας άλλης εποχής και παραλιακά στο Ρωμεϊκο & Τούρκικο γιαλό. Ο ψαρότοπος αυτός θα φέρει στο πιάτο σας γαστρονομικά μαργαριτάρια. Προτείνουμε γεύμα σε επιλεγμένη ταβέρνα (προαιρετικό). Το απόγευμα επιστροφή στο ξενοδοχείο και ελεύθερος χρόνος. Δείπνο στο ξενοδοχείο.\nΔΕ 3/9: Πρόγευμα και αναχώρηση για να επισκεφθούμε το χωριό Νέα Κούταλη, κτισμένο στην πλαγιά ενός πευκόφυτου λόφου. Κτίστηκε το 1926 από πρόσφυγες που ήρθαν από την Κούταλη της Προποντίδας, κουβαλώντας μια μακραίωνη ναυτική παράδοση, της οποίας αποδείχθηκαν άξιοι συνεχιστές, όταν για δεκαετίες απ’ τη νέα τους πατρίδα όργωναν την Μεσόγειο ως σφουγγαράδες. Εδώ θα επισκεφθούμε την πολύ ωραία έκθεση σπογγαλιείας και το μουσείο Ναυτικής Παράδοσης και την εκκλησιά της Αγίας Μαρίνας. Συνεχίζοντας θα πιούμε καφέ στο Παλιό Πεδινό μ΄ ενδιάμεση στάση στο χωριό Πορτιανό για να προμηθευτούμε τα φημισμένα παξιμάδια «Ποριάζη» και συνεχίζουμε για το όμορφο παλιό χωριό Κοντιά, με μύλους στους λόφους του, ένα εκκλησάκι που δεσπόζει σαν αετοφωλιά στην κορυφή του λόφου και χαρακτηριστικά καλοχτισμένα σπίτια, τα οποία άνηκαν στους άλλοτε ισχυρούς καραβοκυραίους. Προαιρετική επίσκεψη στην Πινακοθήκη της Σύγχρονης Βαλκανικής Τέχνης. Τα έργα που εκτίθενται εδώ είναι εμπνευσμένα κυρίως από το νησί – είναι δημιουργήματα σπουδαίων καλλιτεχνών από την Ελλάδα, την Αλβανία, την Βουλγαρία, το Μαυβροβούνιο, τη Ρουμανία, την Σερβία και την Τουρκία, χώρες της Βαλκανικής. Η Πινακοθήκη αποτελεί μοναδική κιβωτό τέχνης για τη Λήμνο και την Ελλάδα. Μεσημεριανό φαγητό (προαιρετικό) στην παραλία «Νεβγάτης» . Επιστροφή στο ξενοδοχείο. Βραδινός περίπατος στη Μύρινα.\nΤΡ 4/9: Πρόγευμα και αναχώρηση για να επισκεφθούμε τον πολύ σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, ο οποίος είναι ο μόνος που έχει ερευνηθεί συστηματικά και βρίσκεται στην ανατολική παραλία του νησιού, κοντά στα Καμίνια. Οι Ιταλοί ανασκαφείς την ονόμασαν Πολιόχνη και μετά από μελέτη της κεραμικής που απέδωσε η θέση, διέκριναν επτά διαδοχικές φάσεις εγκατάστασης. Πρόκειται για τις διαφορετικές μορφές του ιδίου προσώπου που αποτύπωσε τα χαρακτηριστικά του τόπου και των ανθρώπων του. Σε μια από τις τελευταίες φάσεις του οικισμού ανήκει και ο περίφημος θησαυρός της Πολιόχνης που βρέθηκε θαμμένος σε μία κρύπτη: (χρυσά δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, βραχιόλια, πόρπες, περιδέραια, άλλα ακέραια και άλλα σπασμένα, παρόμοια όλα με εκείνα του περίφημου θησαυρού του Πριάμου που αποκαλύφθηκε στην Τροία.) Στη συνέχεια επίσκεψη στην Μoνή τoυ Αγίoυ Σώζoντoς, πολιούχος του νησιού, στη Φυσίνη. Παλιό μοναστήρι του oπoίoυ το πανηγύρι, στις 6 Σεπτεμβρίου, προσελκύει μεγάλο πλήθος προσκυνητών. Επόμενη επίσκεψη σε ένα όμορφο γραφικό χωριό, τον Μούδρο, στο μυχό του ομώνυμου κόλπου. Ο κόλπος αυτός είναι ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της χώρας μας και αποτελεί σπουδαίο θαλάσσιο βιότοπο, μεγάλης οικολογικής σημασίας. Μπάνιο στην πανέμορφη παραλία «Φαναράκι». Γεύμα (προαιρετικό) σε επιλεγμένη ταβέρνα στο Λύχνο. Επιστροφή στο ξενοδοχείο. Βραδινός περίπατος στη Μύρινα.\nΤΕ 5/9: Πρόγευμα και αναχώρηση για να επισκεφθούμε τον ιερό χώρο τον Καβείρων, στο ακρωτήρι χλόη της Λήμνου - απέναντι ακριβώς από το Καβείριο της Σαμοθράκης. Στη θέση αυτή το τοπίο είναι άγριο και εντυπωσιακό και προκαλεί δέος στους ανθρώπους που στέκουν αντιμέτωποι με τις αθάνατες δυνάμεις της Φύσης και του Θεού. Το ιερό που χρονολογείται από τον 8ο αι. ανακαλύφθηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών το 1937. Στην παραλία κάτω από το τελεστήριο των Καβείρων, υπάρχει η σπηλιά του Φιλοκτήτη. Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε την Ηφαιστία, σημαντική πόλη του νησιού κατά τους ιστορικούς χρόνους. Οι κοινές ανασκαφές της Ιταλικής Αρχ. Σχολής και των Ελλήνων αρχαιολόγων έχουν αποκαλύψει τo ιερό της Μεγάλης Θεάς, νεκρoπόλεις, λoυτρά, και πλήρως αναπαλαιωμένο ελληνιστικό-ρωμαϊκό θέατρo το οποίο εγκαινιάστηκε μόλις το 2010. Επόμενη στάση τo χωριό Ρεπανίδι. Ο οικισμός του Ρεπανιδίου αναφέρεται σε μοναστηριακά έγγραφα το 1825 ενώ τον 14ο αι. αποτελούσε μετόχι της Ιεράς Μονής Πάτμου. Επίσκεψη στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Ο Ναός αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της λημνιακής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Στη συνέχεια στάση στο χωριό Κοντοπούλι για να επισκεφθούμε το Εργαστήρι Αγγειοπλαστικής. Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε το χωριό Κότσινα, στον κόλπο Μπουρνιά. Στη θέση όπου σήμερα έχουν απομείνει λίγες ψαροκαλύβες και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, άλλοτε βρισκόταν μια ισχυρή Βυζαντινή Πολιτεία. Η νέα πόλη του Κότσινα οχυρώθηκε με Κάστρο που φτιάχτηκε μάλλον από τους Ενετούς για να προστατεύονται από της ληστρικές επιδρομές των πειρατών, αλλά και των κατά καιρούς επίδοξων κατακτητών. Το 1478 οι Τούρκοι επιχείρησαν να καταλάβουν το Κάστρο και είχαν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους, την τελευταία στιγμή όμως εμφανίστηκε σαν Άγγελος Σωτηρίας η νεαρή Μαρούλα, η οποία όταν είδε τον πατέρα της Στρατηγό Ισίδωρο να πέφτει νεκρός από το ξίφος φανατικού μουσουλμάνου ενώ υπεράσπιζε κάποια είσοδο του φρουρίου, άρπαξε το σπαθί του πατέρα της και όρμησε με θάρρος πάνω στον εχθρό. Οι υπερασπιστές του κάστρου όταν αντίκρισαν την γενναιότητα και την λεβεντιά της Μαρούλας πήραν θάρρος και κατόρθωσαν να αποκρούσουν τον εχθρό και να τον εξαναγκάσουν να αποπλεύσει από το λιμάνι. Η Μαρούλα τότε έγινε θρύλος και το σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία σε όλη την Λήμνο. Το άγαλμά της βρίσκεται στον Κότσινα στη θέση όπου ήταν το Κάστρο και παριστάνει την Μαρούλα όρθια, κρατώντας με υψωμένο χέρι το σπαθί. Δίπλα στο άγαλμα είναι η εκκλησία της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής, όπου τον 14ο αιώνα υπήρχε μικρό Μοναστήρι. Από τον περίβολο της εκκλησίας ξεκινάει μια σκάλα σκαμμένη μέσα σε βράχο. Έχει 57 σκαλοπάτια από πέτρα, ενώ κάθε 13ο είναι από μάρμαρο και φθάνει στο κέντρο του λόφου σε ένα θόλο που αναβλύζει γλυκό πόσιμο νερό. Γύρω από το Κάστρο υπάρχει τάφρος που επικοινωνούσε με την θάλασσα, με αποτέλεσμα το φρούριο να μοιάζει με νησί προστατευόμενο από τις επιθέσεις της ξηράς. Στο λόφο που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Κότσινα εξορυσσόταν από τα αρχαία χρόνια ένα είδος πηλού που είχε γίνει για τις θεραπευτικές του ιδιότητες και ονομαζόταν «ΛΗΜΝΙΑ ΓΗ». Παραμονή για μπάνιο και μεσημεριανό φαγητό (προαιρετικό). Στην επιστροφή μας στάση στην βιοτεχνία γλυκών «Αχιλλαδελη» Στο Β.Α Αιγαίο, στο νησί του Ηφαίστου, τη Λήμνο, η καλλιέργεια του σησαμιού ήταν γνωστή από τα πολύ παλιά χρόνια. Λαδόμυλοι υπήρχαν διάσπαρτοι κι επεξεργάζονταν τον εξαιρετικής ποιότητας καρπό, παρέχοντας αυτάρκεια λαδιού στους κατοίκους της. Στον τόπο αυτό, τη δεκαετία του ΄30, ο Βασίλης Αχιλλαδέλης, έχοντας παρακαταθήκη τη σοφία (γνώση) των προγόνων και εφόδια το μεράκι και την όρεξή του για δουλειά, έστησε μια οικοτεχνία παραγωγής ταχινιού και σησαμέλαιου (σαμόλαδου). Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο χαλβάς και το λουκούμι, πετιμέζι-μούστο και γλυκά του κουταλιού, φτιαγμένα κι αυτά με παραδοσιακό τρόπο, προστέθηκαν στην παραγωγή, αποσπώντας άριστες κριτικές και καθιστώντας την επιχείρηση άκρως ανταγωνιστική στην ελληνική αγορά. Επιστροφή στο ξενοδοχείο.\nΠΕ 6/9: Πρόγευμα. Χαρείτε το πρωινό σας με ένα ακόμα μπάνιο στην παραλία του ξενοδοχείου. Στις 11:00 αναχώρηση για τη Μύρινα και στις 12:00 σαλπάρισμα με το πλοίο Express Pegasus για Λαύριο. Άφιξη στις 21.00 και άμεση επιστροφή με το πούλμαν στην Αθήνα.\nΚατά τη διάρκεια των εκδρομών θα επισκεφθούμε (προαιρετικά) ένα από τα οινοποιεία που παράγουν εκλεκτά τοπικά κρασιά «ΛΗΜΝΙΟ» και «ΜΟΣΧΑΤΟ ΑΛΕΞΑΝΡΕΙΑΣ» όπως επίσης θα γευθούμε την τοπική κουζίνα που περιλαμβάνει ζυμαρικά (φλωμάρια, βαλάνες), τυροκομικά προϊόντα κ.α. που διατίθενται επίσης σε ειδικά καταστήματα στη Μύρινα.\nΣΗΜ.: Υπάρχει δυνατότητα επίσκεψης στον Άγιο Ευστράτιο με υποχρεωτική όμως διανυκτέρευση. Πληροφορίες στο Γραφείο μας.\nΈξοδα κατ’ άτομο σε δίκλινο:\n€ 380 (ελάχιστη συμμετοχή 30 άτομα)\n€ 435 (ελάχιστη συμμετοχή 20 άτομα)\nΕπιβάρυνση μονόκλινου: + € 150\nΠεριλαμβάνονται: Μεταφορά με πούλμαν προς / από Λαύριο * εισιτήρια πλοίου Λαύριο – Λήμνος – Λαύριο (σαλόνι, χωρίς καμπίνα) * 5 διανυκτερεύσεις με πρωινό * 1 δείπνο στο ξενοδοχείο * μεταφορές προς / από το ξενοδοχείο στην άφιξη / αναχώρηση * εκδρομές όπως περιγράφονται στο πρόγραμμα * 2 βράδια μεταφορά στη Μύρινα * τοπικός ξεναγός (4 ημέρες) * αρχηγός του Γραφείου μας * ταξιδιωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης * ταξιδιωτικά έντυπα * Φ.Π.Α.\nΔεν περιλαμβάνονται: ό,τι αναφέρεται ως προαιρετικό, άλλα κύρια φαγητά, είσοδοι σε μουσεία, φιλοδωρήματα.\nΠεριορισμένος αριθμός δωματίων


Από τη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Πολιτιστικού μας Κέντρου, στην οποία συμμετείχαν νέοι και νέες της Μητροπόλεως μας! – Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου\nΑρχική > Ροή Ειδήσεων > Από τη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Πολιτιστικού μας Κέντρου, στην οποία συμμετείχαν νέοι και νέες της Μητροπόλεως μας!\nΑπό τη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Πολιτιστικού μας Κέντρου, στην οποία συμμετείχαν νέοι και νέες της Μητροπόλεως μας!\nΕυστράτιος Χατζηδάκης Δ/ντής Γραφείου Τύπου της Ι.Μ.Κ.Α. 23/12/2017\nΤην 23η του μηνός Δεκεμβρίου 2017 και ημέρα Σάββατο πραγματοποιήθηκε η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση της Μητροπόλεώς μας στο Πολιτιστικό Κέντρο επί της Αντωνίου Γιάνναρη 2 παρουσία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Δαμασκηνού, του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου μας Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη, Κληρικών της Μητροπόλεως μας και πλήθους κόσμου.\nΗ εορτή ξεκίνησε με την ερμηνεία της εικόνας της Γεννήσεως του Χριστού από τον αγιογράφο κ. Ευάγγελο Μαρματάκη ενώ στην συνέχεια ακούστηκαν βυζαντινή ύμνοι από την Βυζαντινή Χορωδία της Βυζαντινή Σχολής της Μητροπόλεως υπό την Διεύθυνση του κ. Κωνσταντίνου Στεφανάκη Άρχοντα Υμνωδού της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.\nΑμέσως μετά ακολούθησε η παρουσίαση ενός βίντεο, του οποίου επιμέλεια είχε ο κ. Αντώνιος Τζατζάνης και στο οποίο η κα Μαρία Παστουρματζή διάβασε ένα διήγημά της, το «λαθών». Το διήγημα αυτό επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορα, ο οποίος ετοίμασε Χριστούγεννα «λαθών» -κρυφά και ταπεινά- για Εκείνον που λαθών γεννήθηκε στο σπήλαιο.\nΣτην συνέχεια επόμενη παρουσία είχαν οι Χορωδίες των παιδιών και ενηλίκων υπό την διεύθυνση των Χοράρχων κα Έλλη Παπαλιωνάκη και Βασιλική Αθανασιάδου οι οποίες ερμήνευσαν παραδοσιακά κάλαντα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Μάλιστα, για πρώτη φορά φέτος συμμετείχαν παιδιά ηλικίας 4-6 χρονών υπό την διεύθυνση της κα Βασιλικής Αθανασιάδου.\nΤελευταία παρουσία είχε το παραδοσιακό εργαστήρι «Σύγχορος» με υπεύθυνη την κα Μανωλά Μαρίσια χοροδιδάσκαλο του Πολιτιστικού μας Κέντρου. Η ομάδα αυτή μας παρουσίασε δύο χριστουγεννιάτικα έθιμα της βόρειας Ελλάδας, του Χριστόξυλου και του Χριστόψωμου αλλά και παραδοσιακούς χορούς.\nΤην εορτή που συντόνισε η φιλόλογος κα Ιωάννα Δαλάκα παρουσιάζοντας τόσο το πρόγραμμα της γιορτής όσο και τα πρόσωπα που επρόκειτο να ακουσθούν, έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, χαιρετίζοντας την βραδιά, αναφερόμενος στα μηνύματα της περιόδου των Χριστουγέννων και ευχαριστώντας όλους όσους συνετέλεσαν στην περάτωση της εκδήλωσης.\nΠλούσιο φωτ. υλικό εδώ.\nΕυχαριστούμε για το φωτ. υλικό τον κ. Αντώνιο Τζατζάνη.\nπροηγούμενο Ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας στην πανήγυρη του Ι. Ναού Αγίων Δέκα Μεσσαράς!\nεπόμενο Tα Χριστούγεννα στην Ιερά Μητρόπολη μας!


Η Ελλάδα του αύριο - PDF ΔΩΡΕΑΝ Λήψη\nDownload "Η Ελλάδα του αύριο"\n1 Τεύχος Η Ελλάδα του αύριο Να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά την παιδεία μας - Τι θα αλλάζατε αν μπορούσατε στην Ελλάδα - Η κρίση του οράματος για μια καλύτερη Ελλάδα - Για την δημοκρατία ρε γαμώτο - Έχουμε υποχρέωση να φτιάξουμε ένα κράτος φιλικό προς τον πολίτη και το επιχειρείν -...και πως βλέπουν τα κόμματα την Ελλάδα που μας ξημερώνει!\n2 Θεματική έκδοση του ηλεκτρονικού περιοδικού Τεύχος 5 16 Ιουνίου 2012 Η Ελλάδα του αύριο Υπεύθυνος έκδοσης: Δ. Κοντογιάννης Σε αυτό το τεύχος συνεργάστηκαν & συμμετείχαν: Γιώργος Κοντογιάννης, Λίτσα Αμμανατίδου- Πασχαλίδου, Δρ.φ Φώτιος Χρήστου, Θανάσης Καλαμίδας, Στέλιος Σταυρίδης, Δημήτρης Κοντογιάννης. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Καλωσορίσατε 3 Τεύχος5 Ιούνιος Επικοινωνία: Διαφημίσεις: Editorial - Να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά την παιδεία μας 4-7 Συνεργασίες: Συνδρομές: Πληροφορίες: Copyright Apopseis / Δ. Κοντογιάννης Τα άρθρα και το υλικό του περιοδικού apopseis.gr, έχουν γραφτεί αποκλειστικά για το περιοδικό και σε συμφωνία με τη διεύθυνση του περιοδικού. Για κάθε αναδημοσίευση θα παρακαλούσαμε την επικοινωνία με το περιοδικό στο και την παράλληλη ανάρτηση της πηγής. Τι θα αλλάζατε αν μπορούσατε στην Ελλάδα Η κρίση του οράματος για μια καλύτερη Ελλάδα Για την δημοκρατία ρε γαμώτο Έχουμε υποχρέωση να φτιάξουμε ένα κράτος φιλικό προς τον πολίτη και το επιχειρείν...και πως βλέπουν τα κόμματα την Ελλάδα που μας ξημερώνει! Καλωσορίσατε Κάθε φορά μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, περιμένουμε ότι κάτι θα αλλάξει. Πέρα από το ποιός θα είναι ο νέος Πρωθυπουργός ή το νέο κοινοβούλιο και την αντίστοιχη άποψή μας, έχουμε την ελπίδα ότι τα πράγματα για κάποιο λόγο θα είναι λίγο καλύτερα από πριν. Η ελπίδα όμως, και πιο συγκεκριμένα η ελπίδα ότι θα αλλάξει η χώρα μας προς το καλύτερο, είναι χαρακτηριστικά απούσα από το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού ή τουλάχιστον είναι πολύ καλά κρυμμένη. Ανέκαθεν λέγαμε ότι «μας πιάνει κατάθλιψη από τα δελτία ειδήσεων», αλλά ποτέ δε φανταζόμασταν ότι θα βλέπαμε τακτικά συμπολίτες μας να τερματίζουν μόνοι τους τη ζωή τους! Τελικά, τί μπορεί να γίνει για να αλλάξει η χώρα μας προς το καλύτερο; Αν μπορούσε, τί θα άλλαζε κάποιος στην ελληνική πραγματικότητα για να γίνει ο τόπος μας; Πώς μπορεί να δημιουργηθεί υπό τις παρούσες συνθήκες ελπίδα; Σε αυτά τα ερωτήματα καλούνται να απαντήσουν οι αρθρογράφοι του πέμπτου τεύχους του περιοδικού apopseis με θέμα «Η Ελλάδα που ονειρεύομαι» και, αν κάπου διαφωνείτε μαζί τους, ελπίζουμε να μας στείλετε τις ενστάσεις σας στο apopseis.gr Καλή ανάγνωση, Δημήτρης Κοντογιάννης\n3 editorial Ν α α λ λ ά ξ ο υ μ ε π ρ ώ τ α τ ο υ ς ε α υ τ ο ύ ς μ α ς κ α ι μ ε τ ά τ η ν π α ι δ ε ί α μ α ς Τεύχος5 Ιούνιος Γιώργος Κοντογιάννης Σε κάποιον που ασχολείται με τα κοινά, είτε ως πολιτικός την τελευταία οκταετία, είτε ως δημοσιογράφος από το 1980 και εντεύθεν, όταν του θέτουν το ερώτημα «τι θα άλλαζε στην Ελλάδα;», στο πρώτο που πηγαίνει, εύλογα η σκέψη μου είναι «η νοοτροπία του Έλληνα πολίτη». Είναι γεγονός ότι στις κρίσιμες περιόδους αναζητούμε πολίτες υπεύθυνους έτοιμους να αναλάβουν μέρος της ευθύνης των πολιτικών για να επιλύσουμε προβλήματα που η δική μας ατολμία δημιούργησε ή μεγέθυνε. Πολύ συχνά λέμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα από τη μεταπολίτευση και ύστερα- η νοοτροπία του Έλληνα πολίτη έχει αλλάξει. Συχνά διαπιστώνουμε ότι κάποτε ο Έλληνας ενδιαφερόταν περισσότερο για το κοινό καλό και λιγότερο για το ίδιον όφελος. Και όσοι ασχολούμαστε με το δημόσιο βίο πραγματικά έχουμε να εξιστορήσουμε απίθανα περιστατικά που ο πολίτης με εφευρετικότητα αναζητεί τρόπους να προσπορίσει προσωπικά οφέλη, είτε για να «τρουπώσει» στο δημόσιο, είτε για να κερδίσει οικονομικά κάτι. Και συχνά λοιπόν αναρωτιόμαστε αν ο σημερινός Έλληνας έχει σχέση με τους ένδοξους προγόνους του ή ακόμα και με τις πρόσφατες γενιές που δημιούργησαν έπη πολεμικά και ιστορικά όπως αυτό του 1940 στα βουνά της Ηπείρου. Η κατάληξη σε αυτού του είδους τις αναζητήσεις είναι ότι η νοοτροπία του Έλληνα άλλαξε κυρίως με ευθύνη των πολιτικών κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η ευθύνη αυτή δε, επικεντρώνεται κυρίως στο ΠΑΣΟΚ που την ανέλιξή του και παραμονή του στην εξουσία την στήριξε και την οικοδόμησε στις πελατειακές του σχέσεις με τους ψηφοφόρους και στην αναλογική με την θέση που κατείχε κανείς, νομή της εξουσίας. Δεν είναι τυχαία η προκλητική μεν αλλά ειλικρινής σε μεγάλο\n4 βαθμό επισήμανση του Θεόδωρου Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε»!!! Γιατί όντως κάποιοι «έτρωγαν» και κάποιοι ανέχονταν όσους τα «έτρωγαν» είτε προσβλέποντας ότι κάποια στιγμή θα μετάσχουν και οι ίδιοι στο «φαγοπότι», είτε γιατί εξαργύρωναν την σιωπή τους με κάποιο αντάλλαγμα. Ούτε είναι τυχαία η νοοτροπία ότι «όλα γίνονται» και ότι «παντού υπάρχουν παραθυράκια» με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζονται νόμοι που οι ίδιοι εμείς ψηφίζουμε, ακόμα και με πλειοψηφίες απόλυτες, όπως αυτή των 255 ψήφων του νόμου για την παιδεία, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόσθηκε. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι σε αυτό το ιδιότυπο «πάρτι», σε αυτή την ενοχική και γεμάτη ιδιοτέλεια σχέση μετείχε, τελικά, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, με αποτέλεσμα τα μεν συμφέροντα της εκάστοτε κομματικής νομενκλατούρας και των ευνοουμένων της να προωθούνται, τα δε συμφέροντα της Ελλάδος να βουλιάζουν όλο και βαθύτερα στη λάσπη που η δραστηριότητα του ιδίου του πολιτικού συστήματος είχε δημιουργήσει. Αυτή η νοοτροπία λοιπόν πρέπει να αλλάξει. Και πρέπει να αλλάξει τώρα. Τώρα που είναι η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδος να κάνει ένα νέο, έστω και επίπονο, ξεκίνημα. Η νοοτροπία λοιπόν του όλα κινούνται, όλα περιστρέφονται και όλα προωθούνται γύρω από το προσωπικό του καθενός εξ ημών όφελος, πρέπει να αλλάξει. Αλλά για να ακολουθήσει το σώμα πρέπει να δώσει εντολή η κεφαλή. Και η κεφαλή, δηλαδή η πολιτική ηγεσία, είναι η πρώτη που πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα της ανιδιοτέλειας και της φιλοπατρίας. Όλοι εμείς που συναποτελούμε αυτό που ο λαός ονομάζει «σύστημα εξουσίας», πρέπει όχι μόνο να αλλάξουμε αλλά και να αποδείξουμε ότι αλλάξαμε. Πρέπει να δώσουμε δείγματα θυσίας και ανιδιοτέλειας. Πρέπει να ακολουθούμε πολιτική που θα εμπνεύσει και όχι θα απογοητεύσει το λαό. Και τότε ο λαός θα αλλάξει νοοτροπία. Άλλωστε η κρίση που βιώνουμε έδειξε ότι ήδη συντελείται μια σημαντική αλλαγή. Μέσα από τη συλλογή τροφίμων, ρουχισμού και φαρμάκων ο λαός μας απέδειξε ότι έχει μέσα του καλά στοιχεία που έχουν εκπλήξει όλους εκείνους που περίμεναν να έχουμε ήδη «φαγωθεί μεταξύ μας». Αυτές τις δύσκολες για την πατρίδα μας ώρες μια πρωτόγνωρη κοινωνική αλληλεγγύη έχει αναπτυχθεί που αναδεικνύει μοναδικά θετικά στοιχεία αυτού του λαού στο όνομα του οποίου τόσα πολιτικά εγκλήματα έχουν διαπραχθεί. Συνεπώς ο λαός είναι έτοιμος να αλλάξει νοοτροπία. Αυτό, όμως, πρέπει να γίνει σε συνδυασμό με την ενίσχυση ενός συστήματος εθνικής παιδείας που θα διασφαλίζει ότι τουλάχιστον η επόμενη γενιά θα έχει μια άλλη αντίληψη, μια άλλη νοοτροπία, που θα γνωρίζει μια απλή αρχή. Ότι το προσωπικό καλό προκύπτει μέσα από την προώθηση του κοινού καλού. Μέσα από αυτή τη νέα γενιά θα προκύψουν και οι νέοι ηγέτες αυτής της χώρας που τόσα πολλά υπέφερε τις τελευταίες δεκαετίες είτε από τη φαυλότητα, είτε από την ανικανότητα, είτε από την αδυναμία των ηγεσιών της. Γιατί οι ηγεσίες μιας χώρας γεννώνται και αναδεικνύονται από το λαό της. Τους εαυτούς μας λοιπόν πρώτα πρέπει να αλλάξουμε και μετά την παιδεία μας. O Γιώργος Κοντογιάννης, πρώην υφυπουργός Εργασίας, εξελέγη βουλευτής του Νομού Ηλείας με τη Ν.Δ. για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2004 και επανεξελέγη το 2007 και το 2009 μετά απο μακρόχρονη δημοσιογραφική και συγγραφική καριέρα\n5 Τι θα αλλάζατε αν μπορούσατε στην Ελλάδα Λίτσα Αμμανατίδου-Πασχαλίδου ΕΡ. «Τι θα αλλάζατε αν μπορούσατε στην Ελλάδα» ΑΠ. Η «αλλαγή» φαίνεται πως αποτελεί διαχρονικό αίτημα στην Ελλάδα. Από το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου περάσαμε στο «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» του Γ. Παπανδρέου και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με ανάλογα αιτήματα συνθήματα, που εκπορεύονται από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Το συμπέρασμα που συνάγεται από αυτή την ιστορία, το «κρατούμενο», είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Σ αυτό συμφωνούμε όλοι ανεξάρτητα από την πολιτική μας τοποθέτηση. Το ουσιαστικό ζητούμενο όμως είναι ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο των αλλαγών που πρέπει να γίνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είναι ένας πολιτικός σχηματισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς, οπότε, εκ των πραγμάτων, ο στόχος του είναι ο ριζικός μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό προφανώς δεν είναι δυνατό να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη, καθώς προϋποθέτει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα, στην πολιτική, την οικονομία, τις κοινωνικές σχέσεις και την ιδεολογία. Για να είμαστε ρεαλιστές, στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, είναι απαραίτητο οι αλλαγές να αρχίσουν από το οικονομικό επίπεδο. Σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο εξελίσσεται μια κρίση του καπιταλισμού και δυστυχώς τα μέσα που χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις για να την αντιμετωπίσουν δεν είναι μόνο ανεπαρκή, αλλά κινούνται και σε μια λανθασμένη κατεύθυνση. Αυτό δεν υπάρχει λόγος να το αναλύσουμε, καθώς είναι προφανές, όταν μετά από την χώρα μας βλέπουμε ήδη και την Ισπανία να βρίσκεται σε δεινή θέση. Για να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα προβλήματα είναι απαραίτητο να ανασυγκροτηθεί η παραγωγική δομή με στόχο την επίτευξη της κοινωνικής ευημερίας και όχι την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση κέρδους. Ο προηγούμενος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο αν υποστηριχθεί από το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με «άνωθεν επιβολή» και απαιτεί την κινητοποίηση του ελληνικού λαού, ο οποίος πρέπει μέσα από νέου τύπου κοινωνικές διαδικασίες να έχει τη δυνατότητα να εκφράζει τη βούληση του. Θα μπορούσα να είμαι πιο συγκεκριμένη και να αναφερθώ σε άμεσες αλλαγές, όπως η στήριξη του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας παιδείας και της υγείας ή η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, σε πεδία δηλαδή στα οποία οι αλλαγές θα ανακούφιζαν άμεσα το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που τώρα δοκιμάζεται. Δεν το έκανα γιατί αυτές οι αλλαγές είναι μόνο τα μέσα και το σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε τον στόχο. Και για να κλείσω με συνθήματα, όπως άρχισα,, την πρώτη αλλαγή στην Ελλάδα την κάνουμε ήδη γιατί «ανοίγουμε δρόμο στην ελπίδα» ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου (Λίτσα) Υποψήφια Βουλευτής Β Θεσσαλονίκης ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Β Θεσσαλονίκης\n6 Η κρίση του οράματος για μια καλύτερη πατρίδα Δρ.φ Φώτιος Χρήστου Ο πολιτισμός εκτός των άλλων συνιστά και τη μεθοδευμένη αντίδραση του ανθρώπου προκειμένου να μεταβάλει τον υφιστάμενο κόσμο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να προσεγγίζει το δέον, το ανθρωπίνως φιλικό και το ιδανικό. Η συνεχής δηλαδή αμφισβήτηση του υφιστάμενου κόσμου και η αντίσταση σε ένα πραγματικό περιβάλλον συνιστά χωρίς αμφιβολία ρήξη με το υπαρκτό και ταυτόχρονα ανάπλαση της πραγματικότητας. Έτσι αναγορεύεται το όραμα ως μια υπερκείμενη οντότητα η οποία απαιτεί από τον ενεργό άνθρωπο να τροποποιήσει την ατομική και τη συλλογική ζωή και πρωτίστως τη φύση να αλλάξει τη φύση για να να ισορροπήσουν τα πράγματα με τα όνειρα που στην ουσία τα αξιολογούν και τα επηρεάζουν. Από αυτή τη σκοπιά η ύπαρξη αποτελεί μία κίνηση και ένα βήμα από την αφή ως τη μετέωρη σύλληψη του ουρανού και του δημιουργικού κενού, το οποίο αποτελεί και τη βάση που θεμελιώνεται κάθε στερεή ουσία. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος, ως ξεχωριστή οντότητα και η κοινωνία ως συλλογικό πρόσωπο μιας πλειονότητας ανθρώπων που συνυπάρχουν, για να υποστεί οντολογικά χρειάζεται πρωτίστως τη φαντασία και το μέλλον γιατί έτσι ενεργοποιείται κάθε ζώσα ατομική και συλλογική δράση. Πράγματι το μείον είναι εκείνο σύμφωνα με τον Παρμενίδη που τίθεται ως αιτία αλλά και ως ευκαιρία για το συνμπαν ώστε κάθε οντότητα να αποτελεί την αφετηρία της ζωής. Υπάρχουμε δηλαδή με την ευεργεσία που μας προσφέρει η ανυπαρξία του ονείρου και ενεργοποιούμε κάθε ανθρώπινη δύναμη που για την ανθρώπινη υπηρεσία της ζωοποιείται μέσα στην αντίσταση κάθε αμφισβήτησης. Ο γενικός αυτός τύπος της εξελικτικής διαλεκτικής αποτυπώνεται ως εκδήλωση του φαινομένου της πατρίδας η οποία ως συλλογική ύπαρξη ενέχει πέρα από το κοινωνικό στοιχείο τον χαρακτήρα μιας υπερπροσωπικότητας που προεκτείνεται στο άτομο και προκύπτει από το πρόσωπό του. Πρόκειται κατά συνέπεια για μια ανολοκλήρωτη συλλογικότητα με βαθιά εθνικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά η οποία στην άρτια μορφή της τελειούται στο χώρο του οράματος. Πατρίδα δηλαδή είναι αυτό που είναι και ταυτόχρονα αυτό που επιθυμούμε να είναι η ιδιαίτερη κοινωνία μας. Έτσι η υπερπραγματική αλλά και πραγματική αυτή ουσία είναι όραμα και ως εκ τούτου συνθήκη και κατάσταση που ταυτίζεται με την ευθύνη. Επομένως στο ερώτημα πως θα ήθελε κανείς να είναι η πατρίδα η απάντηση σχετίζεται εν μέρει αλλά και στο σύνολό της με την πραγματικότητα και κατά προέκταση με την ύπαρξη ή την ανυπαρξία σχετικού οράματος. Στην ουσία η επιθυμία αναφέρεται κυρίως στην απουσία ή στην ενεργοποίηση της δυναμικής που προκαλεί την εξέλιξη και τη δημιουργία μιας πατρίδας που ενδέχεται περισσότερο να αγαπάμε. Ο συγκεκριμένος προβληματισμός οφείλεται κατεξοχήν στην κρίση και στην ωριμότητα μια συνείδησης η οποία υπερβαίνει την επικαιρότητα και επενδύει στο συναίσθημα και στην αγάπη του ανθρώπου για την πατριωτική ιδέα. Είναι στην προκειμένη περίπτωση η σκέψη για την πατρίδα, το συνολικό όνειρο για αυτό το συλλογικό μόρφωμα το οποίο στις μέρες βιώνεται μόνο ως παρούσα και ιστορική πραγματικότητα. Το έλλειμμα αυτό που εξαναγκάζει την πατρίδα να αποτελεί μόνο υλικό στοιχείο της επικαιρότητας ή ανάμνηση μιας τραγωδίας οφείλεται στη συνολική\n7 κρίση των ιδεών και στον τρόπο που αντιμετωπίζεται σήμερα ο χρόνος. Δυστυχώς η ιδεολογικοποίηση της ευημερίας δεν επιτρέπει τις σκέψεις που μεταθέτουν την ευδαιμονία στο μέλλον με το τίμημα που κάθε όνειρο συνεπάγεται. Προϊόν αυτής της ανίκανης για διαστολή θεώρησης του υπερτοπικού παράγοντα του έθνους είναι η ε1γκατάλειψη του πατριωτικού μέλλοντος και ταυτόχρονα η απόρριψη της θυσίας και η αντίδραση της εφήμερης απόλαυσης. Άρα το πως θα θέλαμε να είναι το μέλλον της πατρίδας μας με τον τρόπο που ζούμε καθίσταται ως όραμα χωρίς νόημα. Η συρρίκνωση αυτή της εθνικής φαντασίας και ο βίαιος περιορισμός των συνόρων της πατριωτικής ιδέας σε ένα έξαλλο καταναλωτικό παρόν οφείλεται σίγουρα στην ανικανότητα του σύγχρονου ανθρώπου να υπερβαίνει μιαν εικόνα για τον εαυτό του, την οποία δυστυχώς φαντάζεται ως συνάρτηση ενός συνόλου αναγκών και την αντιλαμβάνεται ως μέσο που του προσφέρει τη δυνατότητα να ερμηνεύεται με τα μέσα που χρησιμοποιεί το κοινωνικό του περιβάλλον. Είναι γνωστό πως ο άνθρωπος καθορίζεται από τις ελλείψεις του χάριν των οποίων ενεργοποιείται και επεμβαίνει στον εσωτερικό και στον εξωτερικό κόσμο. Αυτό σημαίνει πως όσο περισσότερο το άτομο στην εποχή μας συμβατικά ολοκληρώνεται τόσο λιγότερες ευκαιρίες έχει πραγματικά να ολοκληρωθεί. Εξαιτίας αυτής της στρέβλωσης ο άνθρωπος της εποχής επιχειρεί με κριτήριο τον εαυτό του να αξιωθεί της τελειότητας και να αυτοχαρακτηριστεί ως ευτυχής. Έτσι εξηγείται και η ανατροπή του κανόνα της προσαρμογής σύμφωνα με τον οποίο το άτομο εξαναγκάζει την πραγματικότητα να προσαρμοστεί μόνο στα μέτρα του και να υπάρξει με τις διαστάσεις του. Με αυτόν τον τρόπο εγκαταλείπεται κάθε προσπάθεια της ρευστής αφομοίωσης και της δυναμικής εξοικείωσης του ατόμου με τον κόσμο στην οποία χωρίς να μένει το άτομο αμετάβλητο προσαρμόζεται σε μια πραγματικότητα που αναπροσαρμόζεται στις ανάγκες του και στην αλλαγή. Έτσι δικαιολογείται και το όνειρο το οποίο στην περίπτωση της πατρίδας ως σκοπούμενη βελτίωση εγκαταλείπεται επειδή ο άνθρωπος κατά αυθαίρετο τρόπο σήμερα αντιμετωπίζεται ως αμετακίνητη σταθερή ουσία σε αντίθεση με την πατρίδα που στην πράξη εκλαμβάνεται ως αναλώσιμη μονάδα. Η έλλειψη οράματος για την πατρίδα βεβαίως οφείλεται ακόμη και στην απουσία της γόνιμης αγωνίας αλλά και στη βαρύτητα της σύγχρονης αντίληψης για τη ζωή. Σε αυτήν την παθογένεια επίσης οδηγεί η κρίση κάθε αξιολόγησης που εκτείνεται σε ένα ενεργητικό επίπεδο διαφορών. Η αδυναμία αυτή μαζί με την ατολμία και τη συντηρητικότητα του σημερινού ανθρώπου έχει ως αποτέλεσμα την επιπεδοποίηση των κατηγοριών και την ηθική απραξία του. Δεν ονειρεύεται για την πατρίδα δηλαδή ο άνθρωπος είτε επειδή αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα που ζει ως όνειρο είτε επειδή συγχέει την ιστορική μνήμη με το αναμενόμενο. Ως αποτέλεσμα παραδίδεται στην απάθεια και εγκαταλείπει τη φαντασία από τον φόβο να μετατραπεί το εθνικό όνειρο σε εφιάλτη. Σε αυτή την περίπτωση η εγκατάλειψη του πατριωτικού οράματος οφείλεται στον μηχανισμό της άμυνας σύμφωνα με τον οποίο το άτομο δεν ονειρεύεται κάτι καλύτερο για τη πατρίδα επειδή αισθάνεται αδυναμία να ονειρευτεί και ανικανότητα να καταξιωθεί με το βάρος αυτής της γενναίας φαντασίας. Πολλές φορές όπως συμβαίνει σε μια μεγάλη κατηγορία ατόμων εγκαταλείπουν το προσωπικό όνειρο για την πατρίδα επειδή προσχωρούν σε μαζικότερα όνειρα που στηρίζουν, υπηρετούν και υπηρετούνται από αυτά τα ιδεώδη χρωματικές ομάδες με ιδιαίτερα συμφέροντα. Στο ερώτημα γιατί δεν υπάρχουν όνειρα για την πατρίδα χωρεί ειδικότερα και το ερώτημα γιατί δεν υπάρχουν ποιοτικά όνειρα για το έθνος. Αυτό σημαίνει πως παρατηρείται σήμερα και η ύπαρξη ηχηρών ιδανικών και άλλων παρομοίων όπως λέει ο Καβάφης τα οποία δικαιολογούνται με την ίδια αιτιολογία της έλλειψης των ιδανικών για την πατρίδα. Είναι αλήθεια πως η πλειονότητα των πολιτών δυσκολεύεται να κάνει όνειρα για αυτό το ανώτατο εθνικό μόρφωμα γιατί στερείται των ερεθισμάτων και της κατάλληλης έμπνευσης για την πατρίδα. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που η πραγματικότητα στερείται της φαντασίας και το όνειρο λεηλατείται από την πραγματικότητα. Αυτή η σύγχυση που εμπλέκει κατά τρόπο αντιθετικό το συναίσθημα, τη δύναμη, την ψυχή και την εμπειρία έχει ως αποτέλεσμα την υποταγή του ατόμου σε έναν εσωστρεφή ρεαλισμό που του στερεί την ανοδική όραση. Έτσι δεν υπάρχει το ιδανικό άλλο της πατρίδας που προσφέρεται ως χρέος και το χειρότερο λείπει η ανεξάντλητη πατρίδα ως ανάγκη που απαιτεί πατριωτική καθαρότητα και διαχρονική αγωνιστικότητα από το άτομο. Συμβαίνει επίσης στην εποχή της κρίσης να αντιμετωπίζονται τα μισά ως ολόκληρα με αποτέλεσμα\n8 και το λίγο της επικαιρότητας που σχετίζεται με την πατρίδα να αντιμετωπίζεται χάριν του συμβιβασμού ως απόλυτο όλο. Κι αυτό γιατί αποτιμάται το δέον αυτό της πατρίδας με το κόστος που συνεπάγεται και ανυψώνεται το δίλημμα ρεαλισμός ή ιδεολογία ως ωφέλιμη και φρόνιμη πρακτική. Έτσι ερμηνεύεται γιατί στην εποχή μας η παρούσα γενεά εκταμιεύει για ίδιον όφελος κεφάλαια από το μέλλον με αποτέλεσμα μαζί με τις επόμενες γενεές, που είναι μέρος του ονείρου της πατρίδας, να καταστρέφονται και τα υλικά κεφάλαια που συνεπάγεται κάθε ιδεώδες αυτής της αξίας και να εκποιούνται πατριωτικές ιδέες για την εφήμερη απόλαυση. Αυτός είναι ο λόγος που περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα χρειάζεται να προβληματιζόμαστε, να βιώνουμε το μέλλον της πατρίδας ως παρόν και να τοποθετούμε στη διαδικασία της διαχείρισης κάθε έννοια φιλοπατρίας το όνειρο για μια καλύτερη πατρίδα. Κι αυτό γιατί η μεγάλη ιδέα της εθνικής μας συλλογικότητας για να υπάρξει ως πραγματικότητα ως τέλεια πατρίδα αλλά και να τελεί σε ποιοτική εξέλιξη θα πρέπει να υπάρχει ως ιδεολογία που πάντα συνιστά το βέλτιον, το δέον και το όντως είναι κατά τον Πλάτωνα. Η πατρίδα άλλωστε υπερβαίνει το άτομο, ταυτίζεται μαζί του και ενυπάρχει ως σκοπός που τελικά νοηματοδοτεί την ύπαρξή του. TREAT THE EARTH WELL. IT WAS NOT GIVEN TO YOU BY YOUR PARENTS, IT WAS LOANED TO YOU BY YOUR CHILDREN Δρ. φ. Φώτιος Χρήστου: Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Πτυχιούχος Φιλολογίας, Θεολογίας, Πολιτικών Επιστημών και Παιδαγωγικού.\n9 Για τη δημοκρατία ρε γαμώτο! Θανάσης Καλαμίδας Φαντάζομαι όσοι έχετε διαβάσει άρθρα μου και ξέρετε τη χώρα που ζω, τη χώρα πρότυπο σε παγκόσμιο επίπεδο και σε πολλά θέματα, θα είστε σίγουροι ότι η απάντηση μου στο ερώτημα «πως θα ήθελα την Ελλάδα του αύριο» θα συμπεριλαμβάνει την λέξη Φιλανδία. Το φανταζόσασταν αλλά μετά από αυτόν το πρόλογο το ξανασκέφτεστε και καλά κάνετε. Μετά από δεκατρία χρόνια σε αυτή τη χώρα και μάλιστα ζώντας από μέσα λόγο δουλειάς όλες τις πλευρές της φιλανδική ζωής σας βεβαιώνω ότι κάνεις δεν είναι τέλειος και μάλιστα μια χώρα που δεν ζει απομονωμένη σε ένα μακρινό πλανήτη και με καθημερινή επαφή με όλο τον κόσμο. Παρ όλες τις φήμες και τους μύθους για τη Φιλανδία και διαφθορά υπάρχει και μάλιστα επικίνδυνη, και εγκληματικότητα υπάρχει και ρατσισμός και διακρίσεις και πλούσιοι και φτωχοί και έλλειμμα δημοκρατίας και όλοι αυτοί οι ιοί που βασανίζουν τον σημερινό κόσμο. Αυτό που κάνει την Φιλανδία να ξεχωρίσει αυτή τη στιγμή είναι ότι είναι ο μονόφθαλμος ανάμεσα στους τυφλούς. Αλλά εγώ δεν αρκούμαι με τον μονόφθαλμο. Αφήστε που ο μονόφθαλμος μου φέρνει στη μνήμη πειρατές και ποτέ δεν εμπιστευόμουν πειρατές ειδικά όταν έχουν εξουσία.\n10 Στα τέσσερα θεματικά τεύχη του περιοδικού apopseis διαβάσαμε για τη μετανάστευση, την υγεία, το περιβάλλον και την παιδεία και όταν ξεκινήσαμε τις συζητήσεις για τα θέματα, πολύ πριν τα δείτε στις οθόνες των υπολογιστών σας, θέλαμε σε πρώτη φάση να συμπεριλάβουμε την εργασία και την ανεργία, την οικονομία, το σπίτι και δεκάδες ακόμα θέματα. Καταλήξαμε για διαφόρους λόγους σε αυτά τα τέσσερα. Διαβάζοντας όλα τα άρθρα που συμμετείχαν σε αυτό το αφιέρωμα αν παρατηρήσατε υπήρχε μια κοινή συνισταμένη αδιάφορα αν μιλούσαμε για το σχολείο ή για το περιβάλλον. Η κοινή αυτή συνιστάμενη είναι μια λέξη, μια ελληνικότατη λέξη που πολύ φοβάμαι ενώ έχει γίνει κτήμα όλων των άλλων γλωσσών εμείς οι έλληνες κοντεύουμε να ξεχάσουμε. Η δημοκρατία. Το τελευταίο έτος των πανεπιστημιακών μου σπουδών ένας πολύ γνωστός παγκοσμίως στην επιστήμη που σπούδαζα καθηγητής, στην εναρκτήρια ομιλία του πως πέρασαν 30 χρόνια από τότε δυσκολεύομαι να το πιστέψω είπε: αυτή τη λέξη όλοι μας σε αυτή την αίθουσα την καταλαβαίνουμε και κάναμε αποστολή μας να την σπουδάσουμε αλλά μόνο ένας μπορεί και να την αισθανθεί. Και μου ζήτησε να σηκωθώ όρθιος για να με δουν όλοι. Για εννέα μήνες ο συγκεκριμένος καθηγητής μου έβγαλε την ψυχή με τον λόγο του τι ειρωνεία να χρησιμοποιώ τις λέξεις που ο ίδιος καταλάβαινε αλλά δεν αισθανόταν και τριάντα χρόνια τώρα τον ευγνωμονώ για αυτά που μου έμαθε. Και στα χρόνια που πέρασαν αυτή η συγκεκριμένη πρόταση έγινε η αφετηρία για αναζητήσεις και σκέψεις που κατά κάποιο τρόπο διαμόρφωσαν αυτό που είμαι σήμερα τουλάχιστον όσο αφορά τις ιδέες μου και τις αρχές μου. Η δημοκρατία είναι η πεμπτουσία αυτών των λέξεων που εμείς οι έλληνες όχι απλά καταλαβαίνουμε αλλά και αισθανόμαστε. Η τουλάχιστον θα έπρεπε να αισθανόμαστε. Αλλά η δημοκρατία και εκεί είναι το τρομακτικό λάθος που κάνουμε δεν είναι απλά μια λέξη που εκφράζει ένα πολιτικό σύστημα και η σημασία η οι έννοιες χάνονται στους τέσσερεις τοίχους ενός κοινοβουλίου. Η δημοκρατία είναι τρόπος ζωής και αντίληψης. Εάν ο Άκης και ο κάθε Άκης καταλάβαινε και αισθανόταν τι σημαίνει δημοκρατία δεν θα έκλεβε τον λαό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει για να αγοράσει βίλες και κουρτίνες. Αλλά αν και ο κάθε πολίτης καταλάβαινε και αισθανόταν τι σημαίνει δημοκρατία δεν θα έβαζε μέσο για μια θέση στο δημόσιο αγνοώντας και καταπατώντας κάθε μορφής αξιοκρατίας και σεβασμού. Σας φαίνονται ακραία τα παραδείγματα; Γιατί σας φαίνεται ακραίο το πόσο έχουμε διαφθείρει την δημοκρατία, γιατί αυτό ακριβώς έχουμε κάνει στην Ελλάδα. Αλλά στης δημοκρατίας το κρασί δεν χωράει νερό. Η είσαι δημοκράτης η δεν είσαι, έτσι απλά. Και είσαι δημοκράτης σε κάθε μορφή και πλευρά της ζωής σου και αυτό γιατί σέβεσαι τον πλησίον σου. Τώρα θα μου πείτε, τι θέλω μια Ελλάδα γεμάτη Χριστούς, μιας και η τελευταία μου πρόταση ήταν σαφής αναφορά στον Χριστιανισμό. Ναι, γιατί όχι; Εμείς δεν είμαστε ο λαός που είμαστε περήφανοι για τον Περικλή, τον Πλάτωνα και την ορθοδοξία; Εμείς δεν αναφερόμαστε συνέχεια στις ρίζες μας συμπεριλαμβάνοντας Περικλή και Χριστό; Γιατί δεν θα έπρεπε να γίνουμε το παράδειγμα και οι φύλακες αυτού που υπερηφανευόμαστε σαν δικό μας και κτήμα μας; Θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ το παράδειγμα του Άκη και του «δημοσίου υπαλλήλου» όχι γιατί δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αλλά, η σημερινή Ελλάδα έχει γίνει προσοδοφόρο έδαφος για ανάλογα παραδείγματα, αλλά γιατί είναι εύκολη αναφορά. Αυτός λοιπόν που θεωρούσε δικαίωμα του την πρόσληψη του στο δημόσιο γιατί είχε πρόσβαση στο γραφείο κάποιου βουλευτή η υπουργού η που απλά τον ψήφισε θεώρησε και δικαίωμα του να κτίσει παράνομα το σπίτι του σε απαγορευμένη περιοχή και\n11 στη συνέχεια παράνομα να νομιμοποιηθεί λόγο της γνωριμίας του και λίγο αργότερα θεώρησε δικαίωμα του την κληρονομική πρόσληψη του παιδιού του στο ίδιο δημόσιο. Στην Ελλάδα του 20ου και 21ου αιώνα δεν ισχύει πια το ποιος είσαι αλλά το ποιον ξέρεις και αυτό έγινε κοινωνικά αποδεκτό. Κανένας δεν βρίσκει κάτι λάθος σε αυτό. Θα θεωρηθώ τρελός και το πιθανότερο είναι ότι θα ενοχλήσω αν πω ότι ποτέ δεν κατάλαβα τις πορείες στο κέντρο της Αθήνας για την νομιμοποίηση των εποχιακών που μάλιστα το θεωρούσαν δικαίωμα τους την μόνιμη πρόσληψη τους με την λογική ότι κάποιος υπουργός η βουλευτής το είχε υποσχεθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πιστεύω στο αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη στην εργασία. Έτσι το δημόσιο έγινε πολύ δημοκρατικά κτήμα των κόμματων και των αντιπρόσωπων των, γιατί αυτοί δεν ήταν αντιπρόσωποι του λαού αλλά των κόμματων. Και πάλι υπενθυμίζω ότι αυτό είναι ένα παράδειγμα, εδώ καταντήσαμε πριν από μια δεκαετία να μπαίνεις στον Μαρινόπουλο με μέσο. Και τι να πω για τα φακελάκια των γιατρών και των εφοριακών που ουσιαστικά έκλεβαν το κράτος, τον πολίτη και κατ επέκταση το μέλλον τον ιδίων των παιδιών τους. Ο Άκης και ο κάθε Άκης παράλληλα εκλέχτηκε όλα αυτά τα χρόνια από χιλιάδες συμπατριώτες μας. Αυτό δεν κάνει τους συμπατριώτες μας που τον ψήφισαν συνενόχους στα εγκλήματα του αλλά του έδιναν το δικαίωμα της αμφιβολίας σε μια κοινωνία που δεν δείχνει κανέναν σεβασμό στον συνομιλητή της και έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Στην Ελλάδα που η δεν μετράει η μόρφωση και οι αξίες αλλά τα κυβικά του αυτοκινήτου. Στην Ελλάδα που το «δήθεν» έγινε τρόπος ζωής και αποδοχής. Που δυστυχώς ακόμα και οι σπουδές έχουν ξεφτιλιστεί μπροστά στο μέγεθος του χάμερ. Όπου δημοκρατία είναι να χτυπάς με γροθιές την γυναίκα συνομιλητή σου και μετά να δικαιολογείσαι λέγοντας ότι της άξιζε γιατί είναι γλωσσού. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, αυτό είναι δήθεν δημοκρατία. Και μιας και φτάσαμε σε αυτό το επεισόδιο που έγινε πρώτο θέμα σε όλες τις χώρες του εξωτερικού ντροπιάζοντας μας όλους εμάς που ζούμε εκτός Ελλάδας, όχι γιατί τέτοια επεισόδια δεν γίνονται σε άλλες χώρες αλλά γιατί έγινε στη χώρα που υπερηφανεύεται ότι ανακάλυψε την δημοκρατία, θα σας πω και γι αυτό. Η πράξη του Κασιδιάρη με λυπεί αλλά κυρίως λυπάμαι αυτόν το νέο άνθρωπο με τα όποια προβλήματα και την κατ εμένα χειρίστη ανατροφή που καλό θα ήταν σύντομα να ζητήσει την βοήθεια ειδικών. Αυτό που με κάνει να θυμώνω και να στενοχωριέμαι είναι η υποστήριξη που η κίνηση του βρήκε. Βλέπετε για μένα η δημοκρατία δεν σταματά και λήγει με τα δικά μου δικαιώματα τις απαιτήσεις ή τα θέλω μου και τα μου αρέσει όπως εμένα με βολεύουν και αλλάζουν όποτε εμένα με βολεύουν αλλά συνεχίζει και μάλιστα πολύ ισχυρότερα στο σεβασμό των θέλω και δικαιωμάτων των άλλων. Κανέλλη υπάρχουν πολλές και πολλοί σε αυτό το κόσμο και όλοι μας έχουμε έρθει αντιμέτωποι με ανθρώπους με ισχυρό και πιθανώς βίαιο λόγο, δεν τους γρονθοκοπήσαμε. Απαντήσαμε στο ίδιο ύφος η απλά τους αγνοήσαμε. Βλέπετε σεβαστήκαμε το δικαίωμα τους να λένε ότι θέλουν ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε μαζί τους. Τι όμορφο αξίωμα για τη δημοκρατία! Σε προσωπικό επίπεδο μου φαίνεται τουλάχιστον εφιαλτικό ότι μπορεί ένα κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή και ότι αντιπροσωπεύει αυτό το κόμμα να μπαίνει στην ελληνική βουλή. Αλλά η δημοκρατία μέσω του ανωτάτου ελληνικού δικαστηρίου αποφάσισε να την επιβάλλει και εγώ μέσα στα όρια της δημοκρατίας θα παλέψω να απομυθοποιήσω την λάθος βιτρίνα που έχει δώσει. Αλλά δεν πρόκειται να πάρω κανένα καδρόνι και να αρχίσω να τους χτυπώ γιατί αυτό θα δείξει ότι πρώτα από όλα δεν σέβομαι τον ίδιο τον εαυτό μου και η δημοκρατία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμα λέξη χωρίς κανένα νόημα. Πολύ περισσότερο για μένα που ξέρω και αισθάνομαι τι πάει να πει και Δήμος και Κράτος. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο αγαθό γιατί η δημοκρατία είναι αγαθό και όχι\n12 δώρο και εμείς οι έλληνες σε όλη τη πολυχιλιετή ιστορία μας την υπερασπιστήκαμε πολλές φορές με πάρα πολλές θυσίες. Αλλά η δημοκρατία δεν μας χρειάζεται μόνο όταν κινδυνεύει, μας χρειάζεται πολύ περισσότερο όταν δεν κινδυνεύει άμεσα και αυτό είναι κάτι που εμείς οι έλληνες ξεχάσαμε πολλά χρόνια τώρα και όχι μόνο τις τελευταίες δεκαετίες μετά την περίφημη μεταπολίτευση. Μερικές φορές βρίσκω μέρος να κοιμηθώ Τι θα ήθελα λοιπόν για την Ελλάδα του αύριο, θα ήθελα περισσότερη δημοκρατία. Θα ήθελα ο κάθε Έλληνας να ζει με τις αρχές τις δημοκρατίας και όχι με την περιφραζόμενη ανάλογα με τα θέλω του δημοκρατία. Θα ήθελα η Ελλάδα του αύριο να λειτούργει σε όλα τα επίπεδα με σεβασμό πρώτα στον πολίτη που υπηρετεί και μετά με σεβασμό από τον πολίτη στο κράτος και στη γη που τον φιλοξένει. Θα ήθελα μια Ελλάδα για τη δημοκρατία ρε γαμώτο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να πιεις κώνειο για χάρη της! Αλλά ποτέ δεν ονειρεύομαι Ο Θανάσης Καλαμίδας συνεργάζεται με εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στη Σκανδιναβία και στη Μεγάλη Βρετανία. Ιδρυτής και αρχισυντάκτης του καθημερινού περιοδικού Ovi magazine, του Ovi project και ιδρυτικό μέλος της πανευρωπαϊκής κίνησης μεταναστών καλλιτεχνών και συγγραφέων. Ζει στη Φιλανδία από το 1999.\n13 Έχουμε υποχρέωση να φτιάξουμε Κράτος Φιλικό προς τον πολίτη και το επιχειρείν Στέλιος Σταυρίδης Όλοι μιλούν για ανάπτυξη αλλά κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η ανάπτυξη προϋποθέτει να έχουμε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου φιλικό προς το επιχειρείν, που να γνωρίζει πώς να υποστηρίζει τον πολίτη και τις επιχειρήσεις στην καθημερινότητά τους. Ένα κράτος ελέγχου στο οποίο να μην μπορούν οι διάφορες συμμορίες λεηλασίας και κατασπατάλησης του δημόσιου πλούτου, να δρουν ανενόχλητες και κατά το δοκούν. Σήμερα το ακραίο, γραφειοκρατικό και διεφθαρμένο κράτος, η δικαιοσύνη (που δεν λειτουργεί), η αθλιότητα της παιδείας, της υγείας, της δημόσιας ασφάλειας, αποτρέπει κάθε Έλληνα ή ξένο να επενδύσει, ώστε να δημιουργήσει θέσεις εργασίας κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Όσο δεν υπάρχει σταθερό και δίκαιο φορολογικό καθεστώς, με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές (κίνητρο για επενδύσεις), όσο δεν απλοποιείται ριζικά η γραφειοκρατία, όσο δεν προστατεύεται ο επενδυτής, δεν υπάρχει περίπτωση να έλθουν οι τόσο ζωτικές επενδύσεις. Όσο πολιτικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ) υπόσχονται ευημερία στον λαό, με διόγκωση του κρατισμού, επανακρατικοποίηση της Ολυμπιακής (που λόγω λεηλασίας και σπατάλης στοίχισε 10 δις ευρώ στον Έλληνα φορολογούμενο) ή του ΟΣΕ (που στοιχίζει 1,7 δις ευρώ), με εκδίωξη των Κινέζων από τον ΟΛΠ, με επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ και άλλα τέτοια γραφικά, τόσο θα οδηγούν τον λαό στην εξαθλίωση και την χώρα στον... αγύριστο (στο βωμό της Δημοκρατίας, της Αριστεράς, της αστικής ολοκλήρωσης και της εθνικής υπερηφάνειας). Η Ελλάδα για να επιβιώσει, οι θαυμάσιοι νέοι μας για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, οι Έλληνες για να απολαύσουν υπηρεσίες πρόνοιας (υγεία, παιδεία, ασφάλεια) υψηλού επιπέδου, πρέπει να φτιάξουμε δημόσια διοίκηση που να λειτουργεί. Σήμερα, πληρώνουμε φόρους Σκανδιναβίας, και λαμβάνουμε υπηρεσίες...μπανανίας! Η Ελλάδα έχει πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα, που όσο δεν υπάρχει υποδομή, επικρατεί λαϊκισμός, ανευθυνότητα και οργιάζει το εμπόριο ψεύτικης ελπίδας, δεν μπορεί να τα αξιοποιήσει. Η Ελλάδα πρέπει να γίνει παγκόσμιο κέντρο για την ναυτιλία. Μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο διαμετακομιστικό κέντρο της Μεσογείου. Να αναπτύξει την βιομηχανία τροφίμων, παράλληλα με την προώθηση γεωργικής παραγωγής, υψηλής προστιθέμενης αξίας. Οφείλουμε να αναπτύξουμε κάθετα τον τουρισμό, με εκχώρηση περιοχών, σε\n14 μεγάλους ξένους επενδυτές. Οι οποίοι θα είχαν τη συμβατική υποχρέωση να τις αξιοποιήσουν με κοινωνική και περιβαλλοντική αντίληψη και δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, αλλά και συνεχή επιμόρφωση των εργαζομένων, ώστε να προσελκύσουν υψηλού εισοδηματικού επιπέδου τουρίστες. Τέλος, πρέπει να αξιοποιήσουμε τα μοναδικά πλεονεκτήματα της χώρας για επενδύσεις στην ενέργεια, τους υδάτινους πόρους και τη διαχείριση υδάτινων πόρων και απορριμάτων. Για να γίνουν όλα αυτά, πρέπει να επιστρατευθούν για να στελεχώσουν τον δημόσιο τομέα, οι καλύτεροι Έλληνες κυρίως μη πολιτικοί που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ασκούν με επιτυχία διοίκηση και να φέρνουν αποτελέσματα. Όλα αυτά τα απλούστατα πράγματα έχουν αποδειχθεί πάρα πολύ δύσκολα, διότι ουδέποτε υπήρξε πολιτική βούληση και η απαραίτητη σοβαρότητα. Ας ελπίσουμε ότι η πιεστική σημερινή πραγματικότητα, θα μας υποχρεώσει να κάνουμε αυτό που επιβάλλει το εθνικό μας πλέον καθήκον. Ο Στέλιος Σταυρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από την Σμύρνη. Είναι παντρεμένος με την Κεφαλονίτισσα Τζέλη Γασπαράτου και έχουν 3 παιδιά, τον Κωνσταντίνο, τον Αλέξη και την Χριστίνα. Είναι διπλωματούχος Μηχανολόγος του Πολυτεχνείου Ζυρίχης με μεταπτυχιακές σπουδές σε Business Administration και Οικονομικά. Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και καλά Ιταλικά και Ισπανικά. Έχει μακρά και πετυχημένη πορεία επαγγελματία manager, σε κορυφαίες διοικητικές θέσεις σε πολύ μεγάλες Ελληνικές βιομηχανίες. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο του Έλληνα Quality Leader of the Year από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Ποιότητας. Είναι ιδιοκτήτης και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Ideales (Piscines Ideales, Ideales Spa, Ideales Resort, Ideales Constructions) που ξεχωρίζει για τον τρόπο άσκησης της επιχειρηματικότητας, για το εργασιακό περιβάλλον (European Best Workplace 2009), αλλά και για την κοινωνική και περιβαλλοντική ευαισθησία. Ο Στέλιος Σταυρίδης είναι : Πρόεδρος της Λέσχης Επιχειρηματικότητας. Πρόεδρος της Επιτροπής Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ελληνο- Αμερικάνικου Εμπορικού Επιμελητηρίου. Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικού Διαλόγου του EuroCommerce, Ευρωπαϊκού Οργανισμού Εργοδοτών, που αντιπροσωπεύει 6 εκατ. επιχειρήσεις του εμπορίου, οι οποίες απασχολούν 31 εκατ. υπαλλήλους. Πρόεδρος της Αντιγραφειοκρατικής Κίνησης, που στόχο έχει τη μείωση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς στην Ελλάδα. Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ανωνύμων Εταιριών και ΕΠΕ. Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου Franchise Ελλάδος. Μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων του Ελληνο-Αμερικάνικου Εμπορικού Επιμελητηρίου και του ΕΒΕΑ. Πρώην μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Ολυμπιακός και πρώην Α Αντιπρόεδρος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού. Τακτικός αρθρογράφος της ΕΣΤΙΑΣ και άλλων εφημερίδων.\n16 ...και πως βλέπουν τα κόμματα την Ελλάδα που μας ξημερώνει! ΝΔ: Αγωνιζόμαστε για όσα η κοινωνία απαιτεί! Μια Ελλάδα που πιστεύει και επενδύει στα παιδιά της. Μια κοινωνία δίκαιη και αξιοκρατική, που δίνει ίσες ευκαιρίες χτίζοντας τα θεμέλιά της στην γνώση, στην καινοτομία και στην ανταγωνιστικότητα. Ανάπτυξη με Κοινωνική Δικαιοσύνη! Χωρίς ανάπτυξη δεν μπορούν να υπάρξουν θέσεις εργασίας για όλους και «δίχτυ προστασίας» για τους αδύναμους. Ανάπτυξη με Κοινωνική Συνοχή! Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική συνοχή σε μιαν οικονομία που βουλιάζει και συρρικνώνεται. Δικαιώματα για όλους με αντίστοιχες υποχρεώσεις απ όλους. Δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις, δεν είναι «δημοκρατικά δικαιώματα» είναι «αντιδημοκρατικά προνόμια». Ελευθερία με Δημόσια Ασφάλεια! Χωρίς δημόσια ασφάλεια, κανείς δεν νιώθει ελεύθερος. Χωρίς δημόσια ασφάλεια οργιάζει ο φόβος, δεν ανθεί η Ελευθερία. Μιαν υπερήφανη Ελλάδα μέσα σε μιαν Ενωμένη Ευρώπη! Συμμετέχουμε ισότιμα σε μια σύγκλιση λαών, εθνικών κρατών, εθνικών πολιτισμών και εθνικών συμφερόντων. Αυτό είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όχι η ισοπέδωση των διαφορετικών εθνών. Ενωμένη Ευρώπη είναι εθελοντική σύγκλιση με ελευθερία και δημοκρατία, χωρίς απεμπόληση της εθνικής μας ιδιαιτερότητας. Εξωτερική Πολιτική που εξασφαλίζει την Ειρήνη επειδή ακριβώς εγγυάται το εθνικό συμφέρον. ΠΑΣΟΚ: Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας εξελίσσεται σε πρόβλημα Δημοκρατίας. Ζούμε μια κρίση του κράτους Δικαίου, της εγκυρότητας, της αποτελεσματικότητας και του ανεπηρέαστου της Δικαιοσύνης. Πρέπει να ξαναγράψουμε τους όρους λειτουργίας του κράτους, της κοινωνίας και της οικονομίας. Χρειάζονται συντακτικού και όχι απλώς αναθεωρητικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες. Χρειαζόμαστε μια μεγάλη εθνική, πολιτική και θεσμική συμφωνία, για μια νέα Πολιτεία. Πρέπει να περάσουμε από τη δημοκρατία της πλειοψηφίας, σε μια δημοκρατία της συναίνεσης. ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ: Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει στον ελληνικό λαό, αλλά και στους λαούς της Ευρώπης, τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο, η οποία συνίσταται σε μια νέα έντιμη, δεσμευτική συμφωνία με τους θεσμούς και τους λαούς της ΕΕ η οποία θα επιτρέψει να επιτύχουμε τρεις στοιχειώδεις στόχους. Ο πρώτος είναι η ανακούφιση του κόσμου που υποφέρει, των θυμάτων της κρίσης. Ο δεύτερος είναι η σταθεροποίηση και η ανάκαμψη. Και ο τρίτος είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και μετασχηματισμών μέσα από τις οποίες μπορεί να υπάρξει η ουσιαστική επανένταξη της χώρας μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας.\n17 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Για εμάς Σοσιαλισμός και Δημοκρατία αποτελούν πεδία αλληλένδετα. Η δημοκρατία νοείται ως αποκλειστικό πεδίο και στόχος. Πρώτιστος στόχος μας, η καταπολέμηση της αμφισβήτησης και της υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών που σήμερα πλήττονται και απαξιώνονται διαρκώς. Επιδίωξή μας, επομένως, είναι η συμμετοχή των πολιτών και των νέων συλλογικοτήτων και κινημάτων, που οι ίδιοι δημιουργούν, να έχει αποτελεσματικότητα σε όλους τους θεσμούς που σχετίζονται με την κεντρική πολιτειακή συγκρότηση αλλά και τις τοπικές κοινωνίες. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ Είναι το ισχυρότερο όπλο αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο! ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Πιστεύουμε στο πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και επιδιώκουμε στην ενίσχυση και επέκταση των θεσμών της, με άμεση συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Πιστεύουμε στις αξίες και την διαχρονικότητα της Ορθοδοξίας. Αναγνωρίζουμε την προσφορά της στο Έθνος και ταυτόχρονα εγγυόμαστε το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας και του ατομικού αυτοπροσδιορισμού σε κάθε πολίτη. Πιστεύουμε στην Ενωμένη Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας, όπου όλα τα κράτη-μέλη είναι ισότιμα, διατηρώντας την εθνική τους υπόσταση και αξιοπρέπεια και αρνούμαστε τις λογικές και πρακτικές, που την έχουν μετατρέψει σε όχημα συμφερόντων των πιο ισχυρών χωρών και του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Πιστεύουμε στον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και ταυτόχρονα αρνούμαστε την εξάρτηση που οδηγεί στην διεθνή απομόνωση και στερεί από τη χώρα άλλες γεωπολιτικές συμμαχίες. Πιστεύουμε σε μια ορθολογική ανάπτυξη με κυρίαρχο μοχλό την ελεύθερη αγορά, όπου το παραγόμενο προϊόν κατανέμεται δίκαια. Αγορά που δεν υπονομεύεται και δεν συκοφαντείται από την σημερινή οικονομική τρομοκρατία, των τοκογλύφων και των καιροσκόπων.\n18 ΚΚΕ: Το ΚΚΕ, κόμμα βαθιά πατριωτικό, είναι ο γνήσιος και αντάξιος κληρονόμος των εθνικών, δημοκρατικών και επαναστατικών παραδόσεων του ελληνικού λαού. Αντιπαλεύει κάθε εκδήλωση φασισμού, εθνικισμού, σοβινισμού και ρατσισμού. Υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των μεταναστών. Στην ιστορική του πορεία, το ΚΚΕ συνέδεσε την πάλη για το σοσιαλισμό με την πάλη για την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία, για μια Ελλάδα ανεξάρτητη από τους ιμπεριαλιστικούς οικονομικοπολιτικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς. Στηλίτευσε τη θεωρία της ψωροκώσταινας. Απέδειξε ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να στηριχτεί πρώτα απ όλα στις δικές του υλικές και πνευματικές δυνάμεις. Οι κομμουνιστές ήταν στην πρώτη γραμμή στα χρόνια της εποποιίας της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι ένα γνήσιο λαϊκό εθνικιστικό κίνημα με αρχές, θέσεις και πρόγραμμα. Είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που αγωνίζεται ενάντια στο διεφθαρμένο σύστημα και σε όσους επιβουλεύονται την εξαφάνιση του έθνους και την υποδούλωση του λαού μας. Απορρίπτει τις ξεπερασμένες ιδεολογίες και τα κατασκευασμένα ιδεολογήματα που τεχνητά χωρίζουν τον λαό μας. Η πολιτική της Χρυσής Αυγής ενώνει τους Έλληνες. Στοχεύει στην δημιουργία ενός Εθνικού λαϊκού και κοινωνικού κράτους με ίσες ευκαιρίες για όλους. Ο μπαμπάς, αγαπάει τη μαμά. Την κλωτσάει, την χτυπάει, της φωνάζει την κάνει να κλαίει. Και ο μπαμπάς αγαπάει εμένα. Με καίει, με χτυπάει, με κλειδώνει στη ντουλάπα, και με φωνάζει βλάκα. Εγώ μισώ την αγάπη. Τα κείμενα έχουν παρθει από τα sites των κομμάτων.\n19 Επειδή Όλα είναι\nΚύριε Πρόεδρε, Κυρίες και κύριοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, αγαπητοί φίλοι\nΚύριε Πρόεδρε, Κυρίες και κύριοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι, αγαπητοί φίλοι Μου ζητήθηκε να προβώ σε μία περιγραφή της κατάστασης των εκλογικών νόμων και της εξέλιξης των κανόνων αποκέντρωσης στα


Δάφνη Χρονοπούλου: Σχολή Εμπόρων Φούντας ― 'Οκλαντ, Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ\nΣχολή Εμπόρων Φούντας ― 'Οκλαντ, Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ\nΣας τα έλεγa από καιρό κ.Πρωθυπουργέ. Η λύση είναι εδώ για οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα (και πιό χαρούμενες πλατείες).\nΚαι μάλιστα με εργαλείο το αγαπημένο σας παιχνίδι. Νέους φόρους.\nΣας φέρνω νέα, από το\n"Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ, ... πρώτη σχολή στις ΗΠΑ που εκπαιδεύει επίδοξους εμπόρους κάνναβης".\nΩς απόδειξη. Διότι ένα από τα πιό ενοχλητικά του να ζεις σε δευτεροκλασάτη χώρα είναι που όποτε εκφράζεται μιά καινούργια ιδέα κάποιος πετάγεται να αποστομώσει με τα "πού το είδες αυτό" και "έγινε πουθενά για να το κάνουμε εμείς". Αντίθετα από πρωτοκλασσάτες χώρες κι εταιρίες που μιά έγνοια έχουν, μήπως είναι η ιδέα κλεμμένη και κάποιος τώρα που μιλάμε ήδη την πραγματοποιεί. Ή ήδη έχει ξεκινήσει να την 'τρέχει' ―όπως θα το έλεγαν κάποιοι που επέλεξαν να ζήσουν σε κακή μετάφραση. Μα κρατώ για άλλη ανάρτηση την απέχθειά μου για το μπίζνες ατάιρ λεξιλόγιο όσων μεταγλωττίζουν την ταινία της ζωής τους και επιστρέφω στο σημαντικό μου θέμα.\nΑποδείξεις προς τους δύσπιστους δευτεροκλασσάτους που το έβλεπαν αστείο όταν έλεγα Legalize it, καλλιεργήστε το (που είναι αυτοφυές και θέλει πιό λίγο νερό από το βαμβάκι) και πουλήστε το σε φαρμακευτικές και σε τουρίστες. Υπενθυμίζοντας πως αν-κανείς-ποτέ-δεν-έκανε-κάτι-που-ήδη-δεν-έχει-γίνει θα ήμασταν ακόμα στα δένδρα ή σε νερά (ανάλογα τι ντοκιμαντέρ είδατε τελευταίο). Δηλαδή ακόμα θα ήμασταν άποδα ή τετράποδα δηλαδή δε θα είχαμε εφεύρει το ποδήλατο και το κουπί. ―Συγγνώμη για το τελευταίο, παραέγινε προσωπικό αγαπητοί μου αναγνώστες, μα ελπίζω μήπως με τερτίπια και αναφορές στα παιχνιδάκια του πείσω κάποιο πεισματάρη που έχω στο νου μου.\nΔιότι μου φαίνεται αδιανόητο να ακολουθούμε ακόμα μιά πολιτική που εγκαταλήφθηκε από τις ΗΠΑ που την εμπνεύστηκαν. Ειδικά σήμερα. Που, μήπως, πριν ζητηθούν θυσίες δεν όφειλαν (κάποιοι) να είχαν ψάξει εναλλακτικές;\n[αναδημοσίευση από το http://anor8ografo.blogspot.com]\nαπό τον Γιάννη Παπαδόπουλο:\nΑνταπόκριση από το 'Οκλαντ\nΣε αίθουσες με χαμηλό φωτισμό και θρανία ποτισμένα με μια γλυκόξινη μυρωδιά εκπαιδεύονται οι αυριανοί έμποροι κάνναβης. Στο Πανεπιστήμιο Όκστερνταμ, στο Όκλαντ, μαθαίνουν πώς να καλλιεργούν, να πωλούν και να καταναλώνουν μαριχουάνα.\nhttp://pr0ktik0.blogspot.com/2010/04/h_24.html (Σάββατο, 24 Απριλίου 2010) που επανανήρτησε από το http://anor8ografo.blogspot.com (που δε δέχεται απρόσκλητους).\nΚι επειδή πάντα τσεκάρω πριν αναρτήσω δείτε το επίσημο του Πανεπιστημίου: http://www.oaksterdamuniversity.com/facultyoakland.html και τον Richard Lee Υπεύθυνο Καθηγητή και αφοσιωμένο στην Αποποινικοποίηση εδώ και 17 χρόνια. O σύνδεσμος που σας δίνω είναι η σελίδα Εγγραφής στα μαθήματα στην οποία παρουσιάζονται και οι Καθηγητές. Με τις ευχές μου..\nΕτικέτες Αποποινικοποίηση, Δικαιώματα, ΗΠΑ, Κάνναβη, Κοινωνία, Υγεία, Χρήμα\nΑνώνυμος Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011 1:53:00 μ.μ.\nπληροφοριες κανενας για τα σεμιναρια??\nΔάφνη Χρονοπούλου /Mme Kastell Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011 2:52:00 μ.μ.\nΔεν είναι σεμινάρια, είναι Πανεπιστημιακή Σχολή & δίνω ακριβώς το σύνδεσμο για Εγγραφή.\nΈχουν τον καθηγητή Ρίτσαρντ Λη που αγωνίζεται 17 χρόνια & καθηγητές Νομικής, Φυσικής, Γεωπονικής & (νομίζω) Κοινωνιολογίας με τις φωτογραφίες & λίστα των βιβλίων & συγγραμμάτων του καθενός.\nΜε πτυχίο και "Ονομασία Προέλευσης Καλαμάτα"(κατά την Κορινθιακή Σταφίδα & τον Αχάια Κλάους μετά το 1821) είναι σίγουρη η ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟΣ.\nSummertime Blues Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011 7:50:00 μ.μ.\nκαι με τα φυλλοκάρδια μου τραβώ, τον ξελιγώνω(x2)\nτο Χ2 πολύ μ άρεσε!\nτώρα και με πτυχίο!\nέχεις; ανοίγεις ένα ωραίο φουντάδικο με φοντάν και αναψυκτικά, αμ πώς!\nΠρώτα απ όλα αυτό το φυτό δίνει πρώτης ποιότητος χαρτί κι εμείς κόβουμε τα δέντρα...\nΑνώνυμος Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011 8:23:00 μ.μ.\nΤέλεια ιδέα! Επιτέλους λύσεις...