A Federación ecoloxista galega denuncia a destrucción da Veiga de Lobás en Ourense – Federación Ecoloxista Galega\nBiodiversidade e espazos naturais,Ecoloxía e sustentabilidade,Xeral\nPosted by federacion ecoloxista galega on 5 Maio 2022 5 Maio 2022\nA degradación dos sistemas naturais na comarca do Baixo Limia asóciase na súa meirande parte á expansión da gandería intensiva, un proceso que ven de fai moitos anos pero que nos últimos asemella terse acelerado. O aumento da produción de porcino, con todo o que isto significa, estase a amosar como unha actividade ambientalmente destrutiva que, nos últimos anos, ten levado a un forte incremento na produción de residuos, nomeadamente os residuos orgánicos en estado liquido coñecidos como xurros que, non existindo posibilidade de tratamento para os mesmos in situ, estanse a espallar por toda a comarca e zonas limítrofes en cantidades moi superiores ás razoables e ás permitidas, provocando un forte impacto ambiental.\nNeste caso, a Federación Ecoloxista Galega, ven de denunciar a destrución da zona asociada á veiga do Río Lobás, que foi considerada pola Dirección Xeral de Conservación da Natureza como “área con valores naturais” de importancia tal como para excluíla do proceso de concentración parcelaria que se levou a cabo na parroquia de Lobás.\nEn efecto, na Declaración de Impacto Ambiental da Zona de Concentración Parcelaria de Castelaus-Lobás, no Concello de Calvos de Randín, publicada en agosto de 2013, indícase que debido aos seus valores naturais:\n“Deberase excluír do proceso de concentración parcelaria as seguintes delimitacións, definidas segundo os informes emitidos pola Dirección Xeral de Conservación da Natureza correspondente, caso de:\n3. Zona 3, zona asociada á veiga do Río Lobás, próximo ao núcleo de poboación de Serois”\nA pesar diso, tal e como denuncia a FEG, nos últimos meses vense realizando nesta área unha roturación con maquinaria pesada que implica a total destrución do hábitat que afecta á práctica totalidade da súa superficie, aproximadamente a 10 das 12 has. que conformaban esta zona protexida da realización de actividade agrícola. A realidade é que a degradación desta área con valores naturais lévase a cabo co único obxectivo de ser utilizada para o depósito de xurros, o que implica a contaminación das auas, dos solos e dos acuíferos existentes. É de destacar que nesta área recoñécese por parte da administración a presencia dun dos Hábitat da lista da DIRECTIVA 92/43/CEE do Consello, de 21 de maio de 1992, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres, concretamente o denominado “Queirogais húmidos atlánticos de zonas temperadas de Erica ciliaris e Erica tetralix”, que posúe o código 4020 na devandita lista. Este hábitat posúe unha grande importancia pola súa riqueza ecolóxica e polo seu papel como reservorio de Carbono en formas orgánicas e polo tanto con potencial como regulador do ciclo deste elemento e mitigador da emerxencia climática.\nPero o máis sorprendente destas actuacións ilegais que provocan un severo impacto ambiental que vai crecendo ano tras ano conducindo a unha espiral de degradación á que non se lle pon límite, é a falla de resposta por parte das administracións responsables da conservación do noso patrimonio natural e da loita contra a emerxencia climática. En efecto, tanto a Dirección Xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático como a Dirección Xeral de Patrimonio Natural están a amosar unha inacción cómplice con este grave atentado contra o medio ambiente, co incumprimento da Declaración de Impacto Ambiental da concentración parcelaria e co incumprimento da lexislación comunitaria e estatal en materia de protección do medio ambiente.\nDende a FEG solicítase que se paralice calquera actividade agrícola nesta área, máxime si esta non é máis que unha pantalla para a contaminación con xurros; que se investigue, se identifique e se sancione aos responsables e se procure, na medida do posible a restauración da zona degradada. No caso de que a administración galega siga sen actuar e, xa que logo, sendo cómplice desta situación, a Federación Ecoloxista dirixirá a súa denuncia ás institucións europeas por incumprimento da lexislación comunitaria.\nArtigo anterior Colectivos ecoloxistas advirten dos impactos da planta de Altri na Ulloa\nArtigo seguinte ADEGA inaugurou en Ames o Curso de formación en técnico/a de compostaxe en 2022


marcos_viso – Brétemas\nOnte 1776: «Todo o tempo do mundo», presentación en Noia\n5 de Novembro de 2016 /0 Comentarios/en Autores, Literatura infantil e xuvenil, Novidades, Onte, Premios, Xerais /por bretemas\nMoi emocionante e divertida resultou a presentación do serán de onte en Noia de Todo o tempo do mundo, a novela de David Pérez Iglesias, ilustrada por Marcos Viso, gañadora do Premio Merlín de Literatura Infantil 2016. O escritor Agustín Agra, gañador hai dez anos do Premio Merlín, despois de relatar como coñeceu a David Pérez Iglesias hai máis dunha década, cualificou Todo o tempo do mundo como «un libro infantil de altísima calidade, escrito coas vísceras seguindo o fío da esperanza e da memoria». A seguir Agra debullou tres ideas que singularizan a novela de David : a ollada do seu narrador, os temas abordados e os destinarios da obra, «sendo consciente de que é na adolescencia cando se len as novelas máis fermosas». Rematou Agra dicindo que «Todo o tempo do mundo é na literatura infantil e xuvenil galega o que Os Eidos na nosa poesía».\nComezou o seu discurso David Pérez Iglesias confesando que esta novela nacera dunha ambición moi persoal. «O meu pai non falaba nos seus últimos trece anos de vida. “Que lle tería dito aos netos se estivese ben durante este tempo?” Sei que a intención de responder a esa pregunta non está completamente cumprida na obra, foi un traballo moi ambicioso que non fun capaz de facer, precisaría máis de dous anos sen facer outra cousa, tempo do que non dispoño». «Todo o que escribo o leo en alta voz; se o que leo non canta é que non funciona. A narración debe ter unha voz auténtica que escribe por ti. O texto hai que facelo e refacelo tantas veces como sexa necesario, até que non se note o traballo. O texto ten que fluír». Referiuse despois a parte fundacional do libro, que aparece ao final. «Lembro ao avó e a papá cravuñando na gadaña. Era este un momento de moita introspección, que sinalaba o paso do tempo e que quixen recoller no booktrailer que preparamos para o libro».\nDespois de ler varios fragmentos, David comentou que «comeza a haber ocos moi grandes sobre o que somos, existen ocos e silencios que debemos encher, construíndo unha nación e tomando o poder». «Neste libro hai referencias concretas, non hai nada que sexa mentira, aínda que todo é unha invención»: «Escribín todo o libro escoitando na orella o reloxo do meu tío, tic tac tic tac. Non hai unha boa narración se non é tempo; se non escoitas o corazón do tempo, a narración non é boa». «Mentres escribía sentín a veces a pena de non dedicarlle máis tempo e facer unha gran obra sobre a perda de todo este mundo devastado onde resisten con dignidade, traballando e traballando miles de persoas maiores. Canto me queda por dicir? Creo que no libro se nota que detrás hai un mundo máis grande».\n«Quería facer un libro que falase do real. Cando desaparece o mundo rural non desaparece só o atador do trigo [que David levaba na man], tamén o imaxinario, como a Xente Pequena, homiños pequenos que vivian nos caborcos da montaña. Preocúpame moito a desaparición deste imaxinario, é unha obsesión, iso foise e con iso foise gran parte do que fomos». «As frases sapienciais que aparecen no libro son frases que eu oín. Esa frase “as túas raíces medran no futuro« escoiteilla a David, o meu padriño, que me dixo: “David, ti es a miña raíz”, e dende entón comprendín que as nosas raíces están diante, sen elas non hai nación. Como me dixo esoutra: “David, non te enganes, o mundo móveo o amor”». Rematou o autor o seu discurso confesando a satisfacción polos comentarios que a súa nai (89 anos) fixera do libro: «”Moito viaxaches!”, “Era así, era así”, foron as súas palabras». Comentou tamén que «o único medo que teño é que a xente di que chora lendo no libro, aínda que para min foi unha experiencia de escritura moi feliz».\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2016/11/Agustin_Agra_David_Perez_Iglesias_04-11-2016.jpg 749 1194 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2016-11-05 10:56:202016-11-05 15:48:15Onte 1776: «Todo o tempo do mundo», presentación en Noia


Participaron 18 nenos e neas de 8 a 15 anos\nA Deputación de Ourense en colaboración co Departamento de Cultura do Concello de Xinzo de Limia realizaron un Taller Tecnolóxico sobre Cinema e Animacións 3D, que tivo lugar na aula Cemit na Casa da Cultura do Concello, ao longo das dúas últimas semanas do mes de Agosto, para 18 nenos e nenas de idades entre os 8 e 15 anos, cubrindo así todas as prazas existentes. Desde fai tres anos consecutivos, que Ourense ICC Week mediante o programa ICC Kids cambiou as actividades de verán para os nenos e nenas da provincia de Ourense, xa que deixaron de entenderse como a mera experiencia de ir de acampada, xogos de gymkanas ou contar historias ao redor dunha fogueira.\nA introdución plena das tecnoloxías nas vidas cotiás dos mozos fixo que a oferta de actividades de verán tivese que cambiar e adaptarse aos novos tempos. Os nenos e nenas actuais da provincia de Ourense, son nativos dixitais que están familiarizados coas novas tecnoloxías.\nOs seus intereses cambiaron, agora queren aprender a construír realidade virtual, deseñar videoxogos ou crear animacións 3D. Por este motivo, a Deputación de Ourense e a Organización da ICC Week aposta por este tipo de talleres, ofertando estes servizos co nome de ICC Kids a diferentes Concellos da provincia durante as épocas vacacionais. Para ICC Kids, este taller de cinema e animación 3D tivo por obxectivo achegar o cinema aos nenos e nenas máis novas, non como mero produto de consumo, senón como unha arte, unha cultura e un oficio.\nÉ necesario formar espectadores críticos, creativos e capaces de ter un xuízo autónomo, e que tamén os mozos descubran os medios audiovisuais como medio de creación artística e de expresión persoal.\nO temario que se deu ao longo destas dúas semanas, consistiu en crear un escenario de animación onde as leis da física se poideran controlar ao antollo dos nenos e nenas, dando vida ás súas propias figuras en 3D, controlando a iluminación, os diferentes encadres e puntos de vista da cámara, todo isto sendo controlado mediante a programación. Para iso usáronse diferentes ferramentas tecnolóxicas como Alice 3.0, Makehuman, Leigo Desinger (sendo todos aplicacións de software libre).\nxinzo limia taller de cinema ICC\nAccidente de tráfico a altura de Solveira


Órrea celebra as patronais do 9 ao 11 de agosto - GALICIAXA\nÓrrea celebra as patronais do 9 ao 11 de agosto\nPor amarina2 Agosto, 2019Sin comentarios\nA parroquia riotortega de Órrea celebrará as súas festas patronais do 9 ao 11 de agosto, na honra de Santa Comba e San Antón.\nAs festas darán comezo o día 9 cunha churrascada a partir das 22.00 horas que estará amenizada polo díuo Eclipse. Os interesados en participar neste evento poden solicitar o seu ticket na Taberna de Montse.\nO sábado 10 comezarán as celebracións coa misa solemne ás 13.00 horas, seguida de procesión e sesión vermú coa orquestra La Gira. Pola noite volverá actuar o mesmo gruño, que estará acompañado polo dúo La Hora Bruja.\nO domingo as festas rematarán coa sesión vermú, que volverá a estar ao cargo de la Hora Bruja e trala celebración relixiosa ás 13.30 horas.\nFestas patronaisÓrreaRiotortoSan AntónSanta Comba\nA PastorizaComarca TERRACHÁXARiotortoRiotorto AMARIÑAXA\nRematan as obras da estrada que une Bretoña e Riotorto\nAxenda AMARIÑAXAAxenda TERRACHÁXARiotortoRiotorto AMARIÑAXA\nÓrrea non terá festa pero si oficios relixiosos, unha charla e unha reunión veciñal\n28 Xullo, 2021\nO alcalde de Riotorto acusa á Deputación de discriminación


Música para vivir, sobrevivir e para que se salve quen poida - La Opinión de A Coruña\nEntre Trastes acada dous premios Opinión de Música de Raíz, un por 'Candolla', á mellor peza orixinal, e outro por 'Umami', ao mellor disco - Tanxugueiras gaña con 'Desposorio' o galardón á mellor adaptación dunha peza tradicional e Germán Díaz, o de mellor artista, que xa recibira no ano 2015\n30·09·20 | 02:09\nGala dos XIX Premios Opinión da Música de Raíz\nDezanove anos para dar visibilidade á música tradicional, para amosar o que se está a facer nas asociacións, nos estudos dos músicos e tamén nas cabeciñas dos que aínda non teñen un proxecto, pero que queren seguir explorando no repertorio tradicional, nas músicas herdadas dos seus antergos, nas partituras esquecidas e nos nomes que aínda non teñen o seu lugar na historia. Os premios Opinión da Música de Raíz cumpriron onte a súa décimo noveno edición, con máscaras, con medidas de seguridade e con fotos de familia cos membros separados, sen apertas nin máis parabéns que os das verbas, pero concon aplausos e público, na que foi sempre a súa casa, o teatro Rosalía de Castro, e na web.\nO grupo Entre Trastes subiu onte dúas veces ao escenario, a primeira, polo tema Candolla, que foi gañadora do premio á mellor peza orixinal, e, a outra, para distinguir Umami, como mellor disco do ano.\nFoi a de onte, segundo lembrou o presentador da gala, Moncho Lemos, unha noite "para aprender", un acto "en familia" na que todo estaba perdoado, porque as ganas de escoitar música en directo, de volver a unha normalidade na que os teatros están abertos e hai entradas dispoñibles era superior a calquera atranco técnico que se puidese presentar.\n"Esta gala é un punto de encontro", definiu Lemos, para dar a benvida ao público e para lembrar que, aínda que fose nunha data "rara" porque antes de que o coronavirus irrumpise no día a día, a xuntanza era no mes de maio, a música non fora esquecida, que seguía a ter un oco no calendario.\nLemos reivindicou onte a cultura "como espazo físico", como un lugar seguro, para poder seguir medrando e vendo como os proxectos se van desenvolvendo. No seu discurso de agradecemento, Xosé Liz, de Entre Trastes, asegurou que, a pesar de levaren vinte anos xuntos, a de Candolla fora "o único tema lento" que os compañeiros lle deixaran meter nun disco en "vinte anos". E lembrou, nestes tempos do "sálvese quen poida", de intentar aproveitar todas as oportunidades que xordan, que o organizador dos premios Opinión, Óscar Losada, sempre lles dixo que tiñan que continuar co proxecto, que non se rendesen e seguisen adiante ca súa música, con esa maneira de reinterpretar a tradición e de levala a unha nova dimensión. Nesta categoría, Candolla impúxose a Teste q levantar, de Zoelas; a Maltraer, de Tanxugueiras; e a Es un sombrero, de Germán Díaz e Benxamín Otero. O premio entregouno o subdirector de LA OPINIÓN, Marcos Mosquera.\nOs encargados de poñer música á gala foron Pedro Lamas, Sabela Camaño e Sofía Adriana, que xuntos forman Quinta San Vitorio, un proxecto que recupera parte do repertorio de Jacinta Landa e do seu home Xoán Vicente. que abrían as portas da súa casa á cultura e aos visitantes. Coñecéronse no festival de Guísamo e, desde aí, empezaron a traballar nestas cancións que Jacinta conservou logo de ter emigrado. Sonou o Estou vivindo no ceo, como homenaxe ao público que, a diferencia da cantante portuguesa Sofía Adriana, coñecía a canción, porque medrou escoitándoa. O músico de Cecebre Pedro Lamas reivindicou este proxecto para sacar do esquecemento a "grandes compositoras, mulleres que foron intérpretes incribles no seu tempo e que aínda non teñen o seu oco na historia", explicou Lamas. Entre elas, a coruñesa Pilar Castillo Sánchez, que naceu en 1895 e que foi unha pianista prodixiosa e que, "con dezasete anos asombraba ao mundo" coa súa maneira de tocar. Sendo aínda unha nena compuxo Maruxiña, que sonou onte no Rosalía. Lamas reivindicou tamén "o espazo dos músicos", moito máis alá de tocar nos balcóns e agradeceu a este diario que abra o escenario do teatro Rosalía de Castro a proxectos "que non se escoitan na televisión e que non teñen acollida na radio", pero que existen e que precisan de atención para seguir medrando.\nAs primeiras premiadas da noite foron Tanxugueiras, polo seu tema Desposorio, na categoría de Mellor adaptación dunha peza tradicional, na que se impuxeron ao Alalá de Muxía, de Germán Díaz e Benxamín Otero, ao Van, de Fiandola, e á Xota do Norte, de Nelson Quinteiro e Brais González.\n"Sonamos mellor no Spotify", dixo unha das integrantes de Tanxugueiras, que agradeceu "ter chegado" até o intre de recoller o premio porque significa que dan "un pasiño máis" non só elas, senón tamén "a música tradicional" e a "fala".\nO director de comunicación de Gadisa, José Luis Fernández Astray, foi o encargado de lle entregar a Germán Díaz o premio a mellor artista, unha categoría na que estaban tamén nomeados Xurxo Iglesias, Brais González e Xoán Curiel.\n"É un pracer poder vernos no teatro", dixo onte Díaz, que agradeceu non só o premio ao xurado senón tamén a todas aquelas persoas "que se dedican á música para faceren felices aos demais". Díaz, que lle dedicou o galardón á súa familia, xa que hoxe ou mañá será pai outra vez, xa resultou premiado como Mellor artista na gala do ano 2015.\nNo premio que non había ningunha intriga foi no Andaina Senlleira, que recaeu este ano na asociación Cántigas e Frores, unha entidade que naceu da fusión, en 1948, de dúas entidades "moi interesadas na etonografía" e que cultivaron o interese polo baile e a música tradicionais, atesourando melodías e puntos. Nos anos setenta, segundo lembrou onte o presentador da gala, "non era habitual" ese interese pola cultura popular, pero Cántigas e Frores fixo que deixase de selo tanto porque empezou a abrir obradoiros e a ensinar a pequenos e maiores baile e gaita, un labor que non deixou nunca e que mantén na actualidade, 72 anos despois, a agrupación conta con máis de 300 alumnos e alumnas. O encargado de lle entregar este premio foi o secretario xeral de Cultura da Xunta, Anxo Lorenzo.\n"A nós gústanos meter ruído se pode ser", dixo onte o voceiro de Cántigas e Frores, que destacou quea formación mantén "a obriga" de facer que a música e o baile tradicionais sexan conservados tal e como se recolleron, que se manteñan "intactos", a pesar dos anos e das influencias que poderían absorber, iso iso, desde o ano 2003, cunha estrutura moito máis moderna, que deixou atrás a "asociación monolítica" que eran até ese momento.\nOs gañadores do Andaina Senelleira fixeron tamén fincapé na dificultade "de manter en pé" unha asociación como Cántigas e Frores a base do traballo de voluntarios.\nPara agradecer o premio ao mellor disco, que gañou Entre Trastes, por Umami, -entregado pola alcaldesa, Inés Rey- e que se impuxo a Ao cabo leirín, de Faia; a Contrapunto, de Tanxugueiras e a Trece cancións bonitas, Germán Díaz e Benxamín Otero, os seus membros quixeron botar a vista atrás e facer contas para dicir que, entre o Rosalía e o Colón, a formación fixera máis do 70% dos seus concertos. de feito, foi no Rosalía onde gravaron o seu último disco, tan só uns meses antes de que chegase a pandemia e o cambiase todo, tamén a maneira de vivir a música de dos que pulan por sobrevivir.\n"Din que vinte anos non son nada, pero na cultura son moito", dixo onte Belém Tajes que, onte compartiu escenario e repertorio coas irmáns Montero, de Lilaina, que, se ben tocaran máis veces na gala da Opinión de Música de Raíz nunca o fixeran co seu propio proxecto. Coas súas voces e pandeiretas percorreron temas das dúas beiras do mar, da galega e da do alén, a da emigración.


En pista, e grazas á desinteresada colaboración de diferentes clubs galegos (C.B. Tui, Rosalía de Castro, Celta de Vigo e C.B. Cluny) puideron tomar nota das cuestións a mellorar e de aqueles aspectos que reforzan a súa confianza. Coñezamos como lles foi nestes duelos amigables, previos aos que terán que disputar en Andalucía, sede confirmada xa dos Campionatos Nacionais.\nPreselección Galega Minibasket Masculina (Pavillón Municipal Tui)\n(10/02/13) (18.30 h) Preselección Galega - C.B. Tui (infantil/cadete) (51 - 101)\nNo comezo do partido, os xogadores acusaron os nervios ante un conxunto que foi superior fisicamente durante o total dos 48 minutos. Xa no segundo cuarto, o equipo imprimiu unha dose de carácter, subindo moito a intensidade defensiva e a concentración.\nIsto se reflectiu no marcador, pero non duraría moito, xa que segundo ían pasando os minutos a diferenza física co opoñente pasaba factura, afectando á concentración e ao propio xogo. Aínda así, os minis galegos non se renderon e continuaron loitando durante todo o encontro.\n(11/02/13) (16.30 h) Preselección Galega - C.B. Tui (infantil/minibasket) (65 - 75)\nNesta ocasión os galegos saíron con maior confianza nas súas posibilidades, o que, sumado a que a diferenza física era menor que no día anterior, permitiu despregar o seu xogo con maior facilidade. Na primeira metade mantiveron un alto nivel defensivo, anotando canastras rápidas ao contraataque.\nXa na segunda parte, o cansazo de toda a concentración fixo aparición, acompañado dun baixón no nivel defensivo e na concentración dos cativos preseleccionados. Aproveitando esta situación, o rival adquiriu unha boa vantaxe no marcador que os nosos non foron capaces de reducir a pesar dos seus esforzos.\nPreselección Galega Minibasket Feminina (Pavillón Municipal Tui)\n(11/02/13) (16.30 h) Preselección Galega - Celta (1º división infantil) (29 - 80)\nAs xogadoras da preselección mini non dubidaron en saír ao campo cun ritmo de xogo excelente, marcando a diferenza desde o primeiro segundo.\nNa primeira metade, cun contundente 14-34, as galegas deixaron claro que o esforzo e o bo xogo tanto defensiva como ofensivamente, seguindo sempre moi atentas ás instrucións do corpo técnico, obtiñan a súa recompensa.\nSen apenas faltas, con máis confianza e complicidade, comezaron a segunda metade crecendo en actitude. Mostra diso, o marcador final, un 29 - 80 que premiaba o seu traballo e mitigaba os lóxicos erros derivados dos nervios.\nPreselección Galega Infantil Feminina (Pavillón Alonso Rodríguez - Noia)\n(11/02/13) (17.00 h) Preselección Galega - C.B. Cluny (júnior/sénior) (83 -34)\nGalicia destacou dende o inicio pola súa agresividade e concentración defensiva, roubando moitos balóns e conseguindo canastras sinxelas. A defensa galega puxo en apuros tanto á subida do balón como ao ataque estático de Cluny. Con esta situación, o electrónico marcaba un 23 - 6 finalizados os primeiros 10 minutos.\nNo segundo cuarto non variaron moito as cousas, e as xogadoras galegas seguiron cun gran traballo defensivo e con rápidos contraataques, deixando de novo ao seu rival con escasas opcións e con tan só 6 puntos sumados. Ao descanso a vantaxe era xa de 40 puntos(52-12).\nA recta final do encontro serviu para que o seleccionador, Armando Otero, realizase diferentes probas e botase man de rotacións.\nO resultado final (83 -34) reflectiu o bo partido da preselección, bloque que está no camiño axeitado, debutando con vitoria e con anotación para todas as xogadoras.\nPreselección Galega Infantil Masculina (Pavillón Municipal Tui)\n(11/02/13) (18.30 h) Preselección Galega - C.B. Tui (2º división júnior)\nGalicia rubricou cunha vantaxe de 16 puntos un encontro no que tivo a oportunidade de aplicar, durante os primeiros 20 minutos, os conceptos defensivos traballados durante estas datas de concentración.\nNa segunda parte, o cansazo fíxose notar, acusando falla de concentración e perdas de balón. A cita, a primeira importante dentro da preparación do equipo, serviu ademais para poñer en pista diferentes quintetos.\n(12/02/13) (17.00 h) Preselección Galega - C.B. Tui (2º división júnior/cadete) (53 - 50)\nUn claro dominio da preselección marcou a primeira parte do encontro, establecendo, ao descanso, un amplo tenteo de 40-22 acadado grazas ao gran acerto ofensivo e a unha boa selección de pases e tiros.\nA fatiga foi a protagonista na segunda parte, na que os nosos recibiron un parcial de 15 puntos por só 1 anotado. Os locais lograban achegarse.\nNo derradeiro cuarto o encontro chegou a estar empatado, desequilibrando o marcador a favor galego o seu acerto dende os tiros libres a falla de 30 segundos.


Subvencións programas de interese xeral para fins de carácter social - Algalia\nSubvencións programas de interese xeral para fins de carácter social\nO establecemento das bases reguladoras e a convocatoria de axudas para a realización de programas de interese xeral que atenden a fins de carácter social con cargo á asignación tributaria do 0,7 % do imposto sobre a renda das persoas físicas xestionado pola Consellería de Política Social da Xunta de Galicia\nO contido dos programas deberá axustarse ás liñas de actuación sinaladas a seguir, segundo a tipoloxía de cada programa:\nLiña I: actuacións no ámbito da familia, infancia e dinamización demográfica.\nLiña II: actuacións de inclusión social.\nLiña III: actuacións de promoción da autonomía persoal e apoio a persoas maiores ou con discapacidade.\nLiña IV: proxectos de investimento e adecuación de centros e unidades de atención destinados a persoas maiores ou con discapacidade.\nLiña V: actuacións destinadas á xuventude.\nLiña VI: actuacións destinadas ao voluntariado.\nPoderán ser beneficiairas de estas subvencións ás entidades do terceiro sector de acción social que reúnan os seguintes requisitos, sen prexuízo de cumpriren os requisitos específicos establecidos no anexo I para cada liña subvencionada, se é o caso:\nEstar legalmente constituídas con dous anos de antelación á data da publicación da presente convocatoria no Diario Oficial de Galicia e debidamente inscritas no correspondente rexistro administrativo de ámbito autonómico.\nA/as entidade/s solicitantes de programas das liñas I, II, III e IV deberán estar inscritas no Rexistro Único de Entidades Prestadoras de Servizos Sociais (RUEPSS) da consellería da Xunta de Galicia con competencias en materia de política social.\nA/as entidade/s solicitantes de programas da liña V deberán estar inscritas no Rexistro de Entidades Xuvenís da consellería da Xunta de Galicia con competencias en materia de política social, agás no caso de entidades solicitantes de natureza fundacional legalmente constituídas que entre os seus fins inclúan actuacións destinadas á xuventude.\nA/as entidade/s solicitantes de programas da liña VI deberán estar inscritas no Rexistro de Acción Voluntaria de Galicia da consellería da Xunta de Galicia con competencias en materia de política social.\nFigurar nos estatutos da entidade solicitante que os seus fins institucionais corresponden á realización e a execución de programas sociais de similar natureza á dos programas para os cales solicita a subvención.\nNo caso de entidades que formen parte de federacións, confederacións ou outras formas de agrupación con personalidade xurídica de entidades sociais de ámbito autonómico, a solicitude das axudas realizarase a través da entidade en que estea integrada.\nAcreditar experiencia e especialización durante un prazo mínimo de 2 anos, no ámbito territorial da Comunidade Autónoma de Galicia, na xestión e execución de, cando menos, un programa dos definidos na mesma liña do anexo I a que concorre, e que se posúen os medios persoais e materias necesarios para iso mediante declaración responsable do representante legal.\nDOGa 21.09.20 Subv programas de interese xeral para fins de carácter social\nDOGa 21.09.20 Extract Subv programas de interese xeral para fins de carácter social\nPromoción de la autonomía personal y atención al envejecimiento, a la discapacidad y a la…\nAxudas para a continuidade de casas do maior\nSubvenciones a las ONLs para el apoyo al desarrollo de las artes escénicas\nSubvencións para sufragar os gastos de funcionamento das entidades asociativas\nSubvencións para realizar actividades de promoción do cooperativismo e a economía social\n12ª Edición Premios Dependencia y Sociedad\nConvocatoria TICCámaras 2020–comercio minorista\nSubvenciones entidades musicales A Coruña para actividades culturales 2021\nSubvencións a producións e coproducións audiovisuais de contido cultural galego\nSubvenciones ONLs A Coruña titulares de museos, centros de interpretación o bibliotecas, para actividades culturales…


Coronavirus Galicia: recorren o uso do Pasaporte Covid e o toque de recoller ante o TSXG\nRecorren ante o TSXG a obrigatoriedade do Pasaporte Covid e o toque de recoller en Nadal\nA Xustiza galega terá que avalar de novo ou retirar o seu apoio ao uso do certificado en toda a hostalaría, que xa leva semanas vixente, e ao toque de recoller estipulado para controlar a situación epidemiolóxica polo nadal.\nUnha peregrina amosa o seu certificado covid nun albergue, o pasado mes de outubro. (Foto: Salomé Montes / Europa Press)\nRedacción 19:15 do 7 de xaneiro de 2022\nA obrigatoriedade de presentar o Certificado Covid para acceder á hostalaría e o toque de recoller estabelecido pola Xunta para reducir o risco de contaxios do coronavirus durante o nadal volven estar en tela de xuízo. Malia que o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) foi dando o seu visto e prace ás diferentes medidas para loitar contra a sexta onda, ambas normas veñen de ser recorridas.\nEn consecuencia, a Xustiza galega terá que referendar a súa opinión positiva sobre a necesidade de contar co pasaporte Covid nos locais -agora en todos, mais até hai unhas semanas só a partir das 21 horas.\nTamén deberá volver opinar sobre o estabelecemento dun toque de recoller de 3 a 6 da madrugada até o 18 de xaneiro, ou retirar o seu apoio a estas limitacións fronte á pandemia.\nO TSXG alegara que era o máis adecuado ao prevalecer a seguridade por enriba dos dereitos persoais\nNo seu momento alegou que era o máis adecuado porque prevalecía a seguridade sanitaria por enriba dos dereitos persoais e que estas cuestións tampouco afectaban tanto a estes últimos. Porén, Vox vén de tramitar un recurso contencioso-administrativo contra a orde da Consellaría de Sanidade do pasado 29 de decembro.\nAliás, a formación exixe que se suspendar cautelarmente outras medidas como o certificado de vacinación para aceder aos negocios de lecer nocturno e aos hospitais, entre outros espazos.\nConsidera que "a Orde ditada polo Goberno da Galiza diferencia entre dúas categorías de persoas no acceso aos dereitos fundamentais, en virtude dun criterio arrazoábel e arbitrario".\ntsxg coronavirus toque de recoller certificado covid


A fuxida bancaria impacta de cheo na estratexia sobre a declaración de independencia - Praza Pública\nOficina do Banco Sabadell\nVenres 6, Outubro 2017 | Política\t| 2\nA fuxida bancaria impacta de cheo na estratexia sobre a declaración de independencia\nO Constitucional volve actuar contra o Parlament, que tenta celebrar o luns un pleno\nAs dúbidas sobre a tradución parlamentaria do referendo do 1 de outubro instaláronse na maioría independentista. A procura do Govern da fórmula coa que satisfacer aos máis de dous millóns de votantes independentistas e, á vez, evitar ser acusados dunha ruptura unilateral, bateu este xoves cun novo contratempo: o Banco Sabadell anunciou o traslado da súa sede de Barcelona a Alacant.\nA fuxida bancaria podería aumentar este venres. CaixaBank, a xoia da coroa financeira catalá, convocou ao seu consello para analizar o traslado do seu domicilio social fóra de Catalunya. A reunión producirase despois de que o Consello de Ministros, previsiblemente, aprobe un decreto para facilitar o cambio de sede das compañías. Outra firma importante, Freixenet, tamén afirmou que proporá a saída. Así o dixo o seu presidente, José Luís Bonet.\nO Banco Sabadell trasladou a súa sede a Alacant e CaixaBank decide este venres se tamén marcha\nDesde o Govern esgrimen os bos datos económicos recentes para espantar o medo á inestabilidade. Así, aseguran que o investimento estranxeiro creceu en 2016 pero sobre todo en 2017, que o PIB aumentou en Catalunya máis que en España, que as exportacións continúan vento en popa e que o paro baixa desde hai dous anos. Con todo, ben sexa pola fuxida de empresas ou por máis factores, desde o PDeCAT, partido de Puigdemont, xa piden frear a declaración unilateral de independencia prevista para o vindeiro luns.\nO traslado do Sabadell, a cuarta entidade en cota de mercado en Catalunya, sempre é un golpe para calquera economía, e o anuncio da reunión do consello de CaixaBank axitou o risco dunha ringleira de fuxidas similares. O mercado non castigou este xoves as entidades catalás, senón todo o contrario.\nA demostración de forza que o pasado martes fixo o soberanismo cunha folga xeral sen a axuda dos grandes sindicatos tradicionais CCOO e UGT entraba dentro dos plans dun sector do Govern. É a chamada "operación prima de risco", unha medida que pasaría por axitar a economía como forma de activar a intervención europea no conflito entre Catalunya e o Estado.\nAs saídas dos grandes bancos non só intranquiliza o sector do gran empresariado que apoiou a Convergència, senón tamén sectores decididamente independentistas\nAs saídas dos grandes bancos, con todo, non só intranquiliza o sector do gran empresariado que durante décadas apoiou a Convergència, senón tamén sectores decididamente independentistas. E este medo impactou de cheo no debate que manteñen os partidos no Govern sobre unha posible declaración de independencia en Catalunya.\nA montaña rusa da DUI\nOs partidos que forman Junts pel Sí reduciron as súas diferenzas despois da contundente mensaxe do rei, ao entender o PDeCAT que as palabras do monarca non presaxian ningunha opción para a negociación co Estado. Con todo, o pánico á fuxida cara a adiante segue intacta no partido ex-convergent, e máis tras as últimas noticias económicas.\nA folla de ruta no Govern pasou da improvisación á montaña rusa segundo avanzou a semana posterior ao 1-O\nA folla de ruta no Govern pasou da improvisación á montaña rusa segundo avanzou a semana posterior ao 1-O. O luns parecía claro que, despois do discurso dos representantes do Govern na noite electoral, a intención era seguir adiante coa declaración. O martes xurdiron as primeiras dúbidas desde o lado do PDeCAT e, o mércores, a Generalitat centrouse no discurso da mediación internacional.\nEste xoves só a CUP mantiña tanto en público como en privado que a sesión parlamentaria do próximo luns debe ser unha declaración de independencia formal, extremo que cortou de vez o Tribunal Constitucional coa suspensión da comparecencia de Puigdemont ante a Cámara que acordaron JxSí e os anticapitalistas en base á lei do referendo, suspendida polo alto tribunal. No venres, as voces críticas dentro do PDeCAT aumentaron aínda máis.\nJunts pel Sí atópase dividido entre os que prefiren pagar o prezo de decepcionar os votantes do 1-O e os que optan por pagar as posibles consecuencias de aproveitar o foco mediático internacional para declarar a independencia\nIsto non quere dicir que Puigdemont non explique no pleno do Parlament o mesmo luns os seus plans para o post-1-O, grazas a unha petición de comparecencia realizada polo portavoz de Catalunya Sí Que é Pot, Joan Coscubiela en base ao regulamento da Cámara e non á norma suspendida polo TC.\nCon todo, Junts pel Sí atópase dividido entre os que prefiren pagar o prezo de decepcionar os votantes do 1-O e os que optan por pagar as posibles consecuencias de aproveitar o foco mediático internacional para declarar a independencia. A fin de semana, en días sen cotización bolsista, deberán tomarse as decisións.\nAsí, a coordinadora xeral do PDeCAT, Marta Pascal, e o conseller de Empresa, Santi Vila, valoraron ete venres que a prioridade neste momento é a mediación entre a Generalitat e o Goberno central. Pediron aparcar a proclamación inmediata da independencia, aínda que sen renunciar a ela.\nA coordinadora do PDeCAT e o conseller de Empresa piden adiar a declaración de independencia\nNunha entrevista na SER, Pascal evitou responder se o luns haberá declaración de independencia, pero deu a entender que, se fora por ela, non. "O 1-O vincúlanos, pero hai que facer as cousas ben", dixo. Noutras palabras: si a proclamar a independencia, pero non este luns. Así, fixo fincapé en que "a fotografía que saia" do Parlament non pode parecerse á imaxe de división da Cámara do pleno no que se aprobou a lei de referendo. Por todo isto, avogou por que nos vindeiros días non se "disolva a complicidade" entre os independentistas e a cidadanía que se indignou polas cargas policiais do domingo. "Temos que intentar non perder nin expulsar a ninguén", engadiu.\n"O referendo obríganos, pero temos que reflexionar sobre se as présas poden estragar o soño", di Vila\nAdemais, Pascal insistiu en que o seu partido quere "garantir que a independencia sexa efectiva" e, ao igual que Vila, situou a mediación como a prioridade a curto prazo. Precisamente, o conseller de Empresa reitorou en RAC-1 o freo á declaración de independencia inmediata que xa defendera nun artigo no diario ARA. "O referendo obríganos, pero temos que reflexionar sobre se as présas poden estragar o soño", dixo. "Primeiro temos que acougar e acordar, se se me permite, un alto ao fogo, non tomar decisións irreparábeis nos vindeiros días. A suspensión da autonomía ou as detencións tensionarían o país e polarizarían a situación. Hai que acougar, asinar unha especie de tregua que nos permita un movemento de serenidade, de moderación", rematou Vila.\nSábado 7, Outubro 2017 | Política\t| 4\nO Goberno espera que as fisuras do PDeCAT impidan a declaración unilateral de independencia


Nikolo Koba | Café Barbantia\n3 Febreiro, 2018 Narrativa, Viaxes, Xerardo AgraFoxocafebarbantia\nXerardo AgraFoxo. A ruta atravesaba poboados con vivendas moi vulnerables. Semellaban adormecidas, sen persoas nas portas, nin canastros coas mercadorías. Só cobraban vida aquelas aldeas situadas nas encrucilladas. Destes lugares saían cara ao leste carreiros que se perdían nas faldras do Fouta Djallón, onde nacían os regatos que morrían na conca do Gambia. A circulación parecía máis levadía, polas mañas do condutor e o estado do Peugeot, ata que a picadura dunha roda nos obrigou a deter a marcha. O tempo que aproveitou Mariama, empurrada polos meus aloumiños, para engulir nun instante a banana que eu tirara da mochila. Acazapados nunha gabia, ás beiras do carreiro martelado polo sol, parecíamos uns foraxidos sen rumbo coñecido.\nFatoumata, a nai da pequecha, convidoume debaixo dun baobab. Levaba na faldriqueira un botelo cunha beberaxe que non fun quen de rexeitar. Entón, mentres lle facía unhas garatuxas á meniña, fixen unha brinde:\n–Polo Gran Magal!\n–Non somos musulmás, nin cristiás –dixo Fatoumata–. Imos a Tamba, ao casorio dunha sobriña. Levamos connosco parte do enxoval da noiva. Os nosos homes non asistirán á cerimonia porque foron cos poldros a unha feira gandeira.\n← Os soños da sombra\tJohnny Cash renaceu no 1968 →


ondanois: octubre 2011\nGrandes titulares na prensa xeralista, voces do seu amo, para anunciarnos o gran acordo do cumio de xefes de estado da Unión Europea. Eufóricos, anúnciannos a salvación do Euro e do sistema financieiro mundial, mais non din o máis mínimo sobre as consecuencias desastrosas que este acordo vai procurar as clases populares, e nomeadamente as da periferia europea.\nO gran acordo do “consello de administración do gran capital”, capitaneado por Fraumerkel e supervisado polo gran infiltrado de Wall Street e da City, Mr. Cameron, logra o seu obxetivo de evitar, polo de agora, unha crise financieira que causaría moitas baixas entre os actores da escea financieira internacional.\nMoitos preguntaránse porqué a débeda dunha economía como a grega, que representa únicamente o 2% do PIB europeo, ten capacidade para xerar unha reación en cadea que poña en risco todo o tinglado financieiro mundial. A resposta é moi sinxela, esa débeda grega e por extensión a débeda xeral, ben sexa pública ou privada, serve de base para a especulación con derivados financieiros, derivados que teoricamente servirían como cobertura de risco, mais na práxe non son máis que instrumentos especulativos nos que a entidade que garantiza os títulos consegue unha boa suma de diñeiro cobrando primas coa inestimábel axuda das axencias de calificación e as entidades propietarias dos mesmos cubren riscos de impago, ou dito de outra maneira, fan apostas sobre os devanditos títulos . Se temos en conta que sobre un mésmo título de débeda, pode pesar unha chea de títulos derivados (CDS) asociados, un impago por parte do emisor suporía a quebra das entidades financieiras aseguradoras por non dispoñer de liquidez para facer fronte á cobertura, arrastrando consigo a todo o sistema financieiro, núcleo do sistema capitalista. Cómpre sinalar que son precisamente catro grandes entidades financieiras con sede en Wall Street e na City quenes teñen no seu seo a prática totalidade dos derivados e debemos ter en conta que o mercado das devanditas coberturas (CDS) supón unha cantidade lixeiramente superior a nove veces o PIB mundial, para botarse a tremer e de ahí a especial interese de Mr. Cameron neste cumio.\nDe novo, as decisións tomadas, a asunción dunha quita da metade da débeda grega por parte da banca europea, a recapitalización da mesma e a ampliación do fondo de rescate, non supoñen máis que un pequeno parche para manter vivo unhas semanas máis un sistema capitalista monopolista financiarizado moribundo á conta das clases traballadoras.\nEvidentemente, os grandes medios non nos dín que a asunción da quita non vai ser gratuita, cobraráse en especie a conta do pobo grego apropiándose de infraestructuras e con un plan de privatizacións dos servizos públicos, a recapitalización da banca para cubrir o furado de tan mínima quita suporá un estrangúlamento económico de primeira orde que influirá á baixa na recaudación fiscal, obrigando a un adelgazamento do sistema público para equilibrar o déficit e facer fronte aos vencementos da débeda e a ampliación do fondo de rescate faráse tamén a conta de máis endebedamento público que a súa vez retroalimentará toda esta diabólica espiral.\nNon cabe dúbida que estamos ante unha gran estafa, posibelmente a máis grande da historia da humanidade, unha contínua expropiación dos recursos da maioría mediante a chantaxe de unha minoría e coa inestimábel axuda de unhos charlatáns que nos gobernan, unhos de forma explícita e otros co inxenuo disfraz de domadores do sistema, prostituindo o dereito inalienábel á soberanía.\nÁ vista do deterioro económico derivado da socialización das perdas das entidades financieiras nos últimos tempos, resuta paradóxico que se atrevan a afirmar que esta restra de medidas son tomadas a prol de garantir o crecemento económico, sen máis argumentación que a fé cega na doutrina ideolóxica neoliberal.\nVelaí que definintivamente, tómannos por parvos!.\nPublicado por Ondanois en 19:48 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada\nQuédavos aquí un documental moi pedagóxico sobre o diñeiro. Imprescidíbel para comprender o noso sistema económico.\nPublicado por Ondanois en 13:29 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada\nVan xá unhos dias que sorprendeu a toda a comarca da Mariña unha nova verdadeiramente dramática, o despido de cen traballadores de unha importante fábrica de mobles, algo máis da metade da plantilla, un auténtico bombazo na liña de flotación do corpo social da comarca. Aproveito desde este recuncho da rede para mostrar o meu apoio para con todas as traballadoras e traballadores nestos momentos de incertidume e nerviosismo que supoño, rallarán a desesperación, apoio que quero facer extensibel a todas aquelas persoas sen traballo nin fonte de ingresos que o están a pasar tan mal nestos tempos que corren e cuxo drama non se destaca na primeira páxina dos medios de “incomunicación”. Como traballador que son, ao longo da miña vida laboral tiven ocasión de probar nas miñas costas latigazos similares e son plenamente conscente que en calquera momento pódense ver azoutadas de novo.\nMais non pretendo con estas liñas entrar no xogo morboso, hipócrita e reaccionario de lamentar a desgraza allea, diso xa se encargan outros, escribo coa pretensión de abrir un debate serio e riguroso, fuxíndo da demagoxia e deixándo de lado absurdos prexuízos sobre o gran problema que nos axexa, ataca e fere a todos os traballadores, e cando digo traballadores non estou a referirme exclusivamente aos traballadores por conta allea ou asalariados, tamén me refiro aos autónomos, pequenos comerciantes e en definitiva a todos aqueles colectivos que conforman a gran clase popular galega, a falta de ocupación no seo da sociedade.\nDinnos que estamos ante unha grave crise económica, mais non é de todo certo, estamos ante unha gravísima crise ideolóxica que proxecta as súas eivas no plano económico, xerando recesión e polo tanto destrucción de tecido económico productivo que se traduce en desemprego, marxinación e exclusión social.\nChegados a este punto resulta obvio preguntarse que podemos facer para enfrentarmos a devandito problema, como se pode frear semellante sangría, mais ninguén pode dar solucións mentres nos movamos no marco ideolóxico do neoliberalismo, doctrina ideolóxica xurdida para asentar os cementos da evolución do sistema capitalista e lograr a consecución do seu gran fín, a acumulación de capital, transferindo riqueza das clases populares cara a unha elite minoritaria. Resulta contradictorio que unha sociedade sobradamente capacitada para mellorar as súas condicións de vida se vexa paseiña e imparablemente empobrecida.\nAtopámonos entón ante unha encrucillada ideolóxica, permitir o avance dun sistema que nos empuxa as profundidades do abismo obrigándonos a finar afogados, tal como estamos a comprobar, ou mudar de sistema, nas nosas mans está. Mais para semellante labor resulta indispensabel recuperar unha ferramenta que nos foi roubada vai moito tempo, a Soberanía, con todas as súas connotacións.\nBasta con botar unha ollada a estrutura económica da Mariña e do resto da Galiza para comprobar que o noso país transformouse en unha colonia periférica ao servizo do capital monopolista debidamente xestionado para favorecer os seu interes por eses grandes consellos de administración chamados estado español e unión europea.\nXá decía o noso devanceiro D. Ramón Vilar Ponte alá polo ano 1921 que a política colonial, en contra do que digan os pseudo-amantes da civilización, foi, é e será decote política de opresión, de asoballamento, de tortura e de aniquilación de pobos.\nPublicado por Ondanois en 2:31 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada\nDeixo aquí un video de Pedro Olalla, filólogo ovetense afincado en Grecia, no que fai unhas reflexións moi interesantes e que penso merecen ser escoitadas. Baixo o meu punto de vista, Grecia non é máis que o experimento de toda unha operación deseñada para someter as clases populares, non só da periferia, senón tamén do centro de poder en Europa.\nPublicado por Ondanois en 13:42 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada\nPublicado por Ondanois en 0:31 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada\nPublicado por Ondanois en 1:33 No hay comentarios: Enlaces a esta entrada


Coraciformes - Wikipedia, a enciclopedia libre\nGaio azul (Coracias garrulus)\nOs coraciiformes ou coraciformes (Coraciifromes) son unha orde de aves neognatas, normalmente moi rechamantes, entre as que se atopan os picapeixes, as bubelas, os abelleiros, os momotos e os calaos. Xeralmente teñen sindactilia, é dicir, tres dedos do pé apuntando adiante. Inclúe 218 especies.\nSon case exclusivas do Vello Mundo, con representación no Novo Mundo limitada a 13 especies de tódidos e momótidos, e seis de pica peixe.\n4 Nova clasificación\nA maioría dos coraciiformes son de tamaño mediano ou grande; o máis pequeno é o abelleiro de gorxa vermella, con 20 cm de lonxitude, mentres que algúns calaos acadan 1,5 m. Todos eles caracterízanse pola presenza constante do padal desmognato, é dicir, as apófises palatinas dos maxilares están soldadas na liña media. O pé ten tres dedas dirixidas cara adiante e unha cara atrás, formando unha pinza, na cal dúas ou tres dedas están soldadas na base (fóra dos corácidos que os teñen libres), coa sola plantar ben desenvolvida. A unlla media é maior cá do polgar (agás nos upúpidos). As ás son curtas e redondeadas ou longas e puntiagudas.\nO peteiro é sólido e robusto e ten un tamaño e unha morfoloxía variables; nos calaos acada un tamaño desmesurado e está adornado con excrecioóns córneas en forma de crista dura e coloreada; os momótidos téñeno aserrado para curtar e mastigar insectos; nos abelleiros é longo, fino e curvado cara abaixo. A plumaxe é pouco abondosa, lustrosa e de cores vivas e rechamantes. Nos picapeixes é graxa, o que impide que as plumas se mollen ao mergullarse. O voo é elegante e acrobático, como nos abelleiros, ou rápido e sostido, coma o dos pica peixes, mentres que as bubelas teñen un voo ondulante. Os calaos producen ao voar un son silbante moi semellante ao dos tucanos e que lembra unha válvula de vapor. Os gaios azuis son verdadeiros acróbatas do aire. A cola está formada por dez ou doce rectrices e ten unha lonxitude variable acadando nos momótidos de Suramérica un tamaño considerable que excede claramente a lonxitude do corpo.\nOs coraciiformes son frecuentemente gregarios e ás veces migradores. Todas son aves eminentemente arborícolas, malia ser algunhas das especies terrestres, como certos calaos e os Coracias terrícolas. A maioría aniñan en cavidades, xa sexa en troncos de árbores, buracos en muros ou facendo galerías subterráneas que poden ser de trazado horizontal, de até 3 m de lonxitude, rematadas nunha pequena cámara para os ovos, ou pode presentar un ángulo agudo a poucos centímetros da entrada. O orificio circular da entrada ten o diámetro xusto para o paso da ave o que as protexe das aves de rapina e outros inimigos, mais non das serpes, que levan un gran número de ovos e pitos. A posta consta de dúas a oito ovos lustrosos, case sempre dun branco uniforme. O niño e a incubación realízana ambos os dous proxenitores, aínda que nos calaos a femia é a única responsable xa que permanece emparedada tras tapar o macho a entrada con barro. Os pitos son nidícolas, nacen completamente espidos pero ao pouco tempo médranlles unha especie de espiñas en cuxo interior están as plumas verdadeiras.\nA alimentación é esencialmente zoófaga e consiste en toda clase de insectos, pequenos mamíferos, réptiles, ras, peixes etc. Os bucerótidos son omnívoros. Todos teñen un método de caza semellante; Os abelleiros, Coracias e todús axexan dende unha póla nunha árbore, pola que teñen preferencia, permanecendo á espreita ou ben voan a intervalos para capturar as súas presas que levan até a súa póla para bater nelas até matalas. Os pica peixes mergúllanse en picado e, tras capturar un peixe, báteno sobre unha superficie dura, voltéano para tragalo comezando pola cabeza ("a favor de escama"). Algúns, coma os pica peixes, son territoriais; unha parella defende a súa parcela nun tramo de río escorrentando a calquera conxénere que se achegue aos seus dominios. Outros, como os calaos e as Coracias agrúpanse para defenderse ante unha rapaz berrando e facendo balbordo. As bubelas secretan como defensa, sobre todo en época de cría, un líquido oleaxinoso de cheiro nauseabundo a través dunha glándula situada na base da cola.\nSegundo Clements, os coraciiformes inclúen as seguintes familias:\nAlcedinidae - pica peixes\nMeropidae - abelleiros\nUpupidae - bubelas\nBucerotidae - calaos\nNova clasificación[editar | editar a fonte]\nVarias familias que tradicionalmente eran asignadas a este clado foron removidas, como é o caso de Bucerotidae, Bucorvidae, Upupidae e Phoeniculidae, ás cales se lles asignou unha orde de seu (Bucerotiformes). A Leptosomus discolor, a única especie dentro de Leptosomatidae, foi antes incluída na familia Coraciidae.\nCladograma baseado en Hackett et al (2008).\n↑ Dicionario Digaleo calao Arquivado 01 de marzo de 2019 en Wayback Machine.\n↑ Hackett Shannon J.; et al. (27-06-08). "A Phylogenomic Study of Birds Reveals Their Evolutionary History". Science 320.\nWikispecies posúe unha páxina sobre: Coraciformes\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Coraciformes\nTree of Life. Arquivado 27 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Coraciformes&oldid=5950748"\nA última edición desta páxina foi o 3 de xaneiro de 2022 ás 07:46.


Leo, viaxo, Leo\nO pionono é un pastel de tamaño pequeno elaborado en Santa Fe, que esta moi preto á cidade de Granada (España). O nome de pionono foi dado en honra ao papa Pío IX.\nNo seu inicio escribíase con dúas palabras Pio nono, porque Leopoldo Alas escribiu na súa novela La Regenta o nome todo xunto e desde ese momento escribiuse todo xunto.\nComponse de dúas partes: Una fina lamina de biscoito enrolado en forma de cilindro cun liquido moi doce, coroado con crema tostada.\nIngredientes e elaboración:\n1. Para o biscoito:\nUn pelisco de sal\n70 gr. de fariña de repostería\nCanela molida (a empregamos no montaxe final)\n2. Para o xarope:\n60 gr. de Ron Montero\n250 gr. de auga\n3. Para a crema pasteleira:\nMedio litro de leite (250 gr.)\nUnha culleriña de azúcar vainillado\nOutras notas que vos poden interesar:\nUsar azúcar moreno da un toque de cor e sabor.\nA leite desnatada fai a crema pasteleira mais lixeira.\nIntroducir as porcións en almíbar antes de poñerlle a crema, fanas moito mais xugosas\nEn América Latina solíanse facer cun sabor doce ou salgado e consistían nunha fina masa de bizcochuelo.\nEn Porto Rico e un rolo frito de plátano maduro con carne molida dentro.\nPublicado por 3º ESO PMAR do IES Manuel García Barros en 5:15 No hay comentarios:\nPoesía Femenina Hispanoárabe\nAs mulleres de al-Andalus compoñían poemas que só eran recoñecidos polos seus familiares, son os homes os que transmitían seus poemas; versos de fillas, tías ou de avoas. Wallada y Hafsa ar-Rakuniyya son as poetisas das que temos máis versos.\nHafsa Bint al-Hayy Ar-Rakuniyya de Granada:\nA una dama que le pidió un escrito de su puño y letra.\n!Oh bella señora y más aún noble señora!,\naparta sus ojos de las líneas que trazó mi cálamo\nsi no es para mirarlas con amor,\nsin prestar atención a sus defectos de escritura y estilo.\n(Poesía femenina hispanoárabe, Castalia)\nPublicado por 3º ESO PMAR do IES Manuel García Barros en 4:24 No hay comentarios:\nA catedral de Granada é un templo católico e a sede da arquidiocese da cidade.Localizase no centro da cidade, entre a rúa Oficial, rúa Cárcel, praza das Pasiegas e a Gran Vía de Colón. É unha das obras cumes do Renacemento español.\nDurante o reinado de Carlos I leváronse a cavo numerosas construcións coma a Catedral de Granada, a Catedral construíuse entre o ano 1526 e 1561, a súa arquitectura e do Renacemento e do Barroco.\nNo 1664 Alonso Cano reformou a fachada principal, na cal introduxíronse elementos barrocos dándoselle tamén o seu nome a faculdade de belas artes. En 1706 Francisco de Hurtado e despois del José Bada contribuíron ao actual sagrario da catedral.\nDentro da Catedral hai varias capelas como a capela da Virxe do Pilar a capela da nosa señora do Carmen.\nA catedral só ten unha torre debido a que cando a estaban construíndo os arquitectos non calcularon os cimentos. Chegado un certo momento, os arquitectos observaron coma os cimentos da torre que estaban construíndo empezaron a derrumbarse e detiveron a súa construción.\n- Entrada xeral individual ou grupos: 5 euros (audioguía incluída)\n- Estudantes: 3,5 euros\n- Menores de 12 anos e discapacitados: entrada gratuíta\n- Colexios de Granada e da provincia: gratuíto (sen audioguía)\n- De luns a sábado: de 10:30 a 18:00 horas\n- Domingos e festivos: 14:30 a 17:30 horas\nDireción: Gran Vía de Colón 5, 18001.\nPublicado por 3º ESO PMAR do IES Manuel García Barros en 3:28 No hay comentarios:\nO Albaicín é un barrio popular onde vivían os árabes no século XI ata o século XV.\nO Albaicín fórmano casas con rúas estreitas e algunhas sen saída, para protexer o barrio, as casas están pintadas de branco xa que absorbe menos a calor e tamén por motivos de hixiene. Algunhas vivendas teñen xardíns, son os chamados Cármenes.\nA Porta Elvira construíuse no século XI polos sultanes Zeríes, foi a entrada principal a Granada e por onde entraban as mercadurías como a seda.\nAo entrar pola Porta Elvira atópase unha rúa principal co mesmo nome, ao longo dela hai moitos bares algúns serven comida rápida como shawarma, tendas de obxetos típicos do Norte de África e cerámicas típicas de Granada.\nÁ esquerda atópase a Rúa da Caldererería Nova coñecida como a Rúa das Teterías,porque abundan as tendas de teterías, cachimbas, farolas árabes, Tajine, etc.\nO Mirador de San Nicolas é un lugar situado na colina do Albaicín, onde a xente vai pasar as tardes para escoitar a música dos guitarristas, mirar a Alhambra dende o alto e sacar fotos. Nél atópase a igrexa de San Nicolás do século XVI, foi construída sobre unha antiga mesquita.\nSubindo atopáse San Miguel Alto, o Mirador máis alto da cidade. Desde el pódese ver toda Granada, nél atópase a Ermida de San Miguel Alto construída no 1671.\nA Ermida era un lugar de oración e acollida de persoas de relixión católica.\nPublicado por 3º ESO PMAR do IES Manuel García Barros en 2:13 No hay comentarios:\n3º ESO PMAR do IES Manuel García Barros\nEste blog ten unha finalidade exclusivamente académica; se alguén considera que se fixo un uso inadecuado de contidos ou imaxes, por favor, fáganolo saber.


Unha degustación de cócteles pon o peche á Festa da Anguía e Mostra da Caña do País\n30 agosto 2021 12:30 h.\nDiego Silva, con traxe de cor negra, presentando os seus combinados. CEDIDA\nO cocteleiro profesional Diego Dasilva empregou augardente de Valga para elaborar catro combinados diferentes ante 25 persoas\nPara pechar a programación da XXXI Festa da Anguía e Mostra da Caña do País, así como o 'Agosto Gastronómico', os exteriores do Centro de Interpretación da Caña do País recibiron ao cocteleiro profesional Diego Dasilva, que realizou unha demostración de elaboración de cócteles en directo ante 25 persoas.\nEmpregou como ingrediente estrela a augardente de Valga -nas súas variedades máis tradicionais: branca, de herbas e tostada- para preparar catro combinados pensados específicamente para esta cita. A degustación comezou co 'Oroliu', inspirado no mojito, e que mistura caña branca, lima, herba luisa e azucre. Do frescor desta proposta pasouse á dozura do segundo cóctel, unha verdadeira lambetada que combinaba xeado de chocolate, angostura, caña tostada, caramelo líquido e xarope de framboesa.\n'Explosión' foi o nome da terceira bebida que Diego Dasilva preparou en vivo. Caña de herbas, tónica, mazá verde e curri en po provocaron un auténtico estalido de sabores na boca dos participantes. Para pechar a degustación regresou o doce co cóctel "Freviant", con base de caña branca e crema de augardente, amorodos, esencia de vainilla e azucre.\nDurante todo mes de agosto, os chefs de Indo e Vindo Gastronomía, Rocío Garrido, Fran Jamardo e Coque Fariña, ofreceron showcookings e unha cata-maridaxe coas que amosaron a versatilidade culinaria dos dous produtos que se exaltan na festa.\nAdemais, realizouse un obradoiro de cociña ao que asistiron vinte nenos e varios concursos, coma o 'Anguía Chef', no que mozos de 13 a 18 anos competiron por ser os mellores cociñando o preciado peixe. Tamén se organizaron senllos concursos de fotografía e receitas.\nUnha degustación de cócteles pon o peche á Festa da Anguía e Mostra...\nLas 'bestas' vuelven este lunes a su hábitat natural tras la rapa de 62 caballos\nTerra Termarum aprovecha su vigésimo aniversario para divulgar su labor


Nas terras do Alto Minho, fronterizas con Salvaterra da Galiza, aséntase o grandioso Palacio da Breijoeira, onde nos anos setenta, por iniciativa da súa propietaria se retoma a experiencia dos viños da cepa Albariña. Lección de xestión do patrimonio.\nDa outra banda de Salvaterra , río Miño por medio, aséntase a vila portuguesa de Monçao, ben sabido polo romántico, admirador dos vates do Rexurdimento galego, José Rodrigues Vale co pseudónimo de Joâo Verde (1866-1934) , o que escribiu os versos que agora campan en azulexo mirando á Galiza :\nBen paga a pena facer pousada e fonda en Monçao, a carón das súas ben conservadas murallas estilo Vauban pra defenderse de España....saber ademais da lenda da heroica panadeira Deu-la-Deu Martíns nas guerras entre España e Portugal do século XIV ... tomar os baños nas súas termas, xantar o año asado e beber os seus viños verdes, base pra recorrer esas terras arraianas que levan cara Melgaço, suben ao Leboreiro, pasan ao Santuario da Peneda e seguen pola serra do Soajo. Sen deixar de visitar e saber da icona desta Terra, dos seus viños e do seu bo facer, como pensaba Joâo Verdes, referímonos ao Palacio da Breijoeira, situado na parroquia de Pinheiros, a banda dereita da estrada Nacional 101, que leva de Monçao a Arcos de Valevedez, a uns cinco quilómetros de Monçao. Conxunto declarado Patrimonio Nacional Portugués dende o 1910.\nSeñorial construción, grandioso pazo, complementado con capela, adegas, casas dos caseiros entre xardín, bosque, horta e viñedos ben coidados e coutados por un sólido valado. 30 hectáreas das que máis da metade están dedicadas a cepas de viño Albariño, sabia e precursora iniciativa de Herminia Paes, a derradeira “Señora da Breijoeira”, finada no fin de ano do 2015, a súa fantasma e a súa memoria nunca abandonarán esta súa casa nin a parroquia de Pinheiros onde quixo ser enterrada xunto coa súa xente. Preocupada por que non se falase da súa vida íntima e familiar e si de traballo e de futuro. Experimentando e sabendo que a modalidade da antiga e entón case desaparecida cepa galego do albariña prefire os solos de arxila calcaria que aquí hai en combinación co sol e a humidade; señora coidadora dos vellos alambiques onde se destila, segundo a antiga tradición, a augardente pra levala a envellecer ás vellas cubas de carballo francés da Adega Vell, templo onde se cría seguindo o transcurso de non menos dunha ducia de anos. Cotizada augardente vella da Breijoeira, brindar con ela é brindar co pasado e co porvir das tradicións galegas.\nO Palacio da Breijoeira é construción versallesca, con referentes no Palacio Nacional de Ajuda en Lisboa, atribuído ao arquitecto Carlos Amarante, coñecido en Braga e Porto, aínda que outros autores se inclinan por José da Costa e Silva autor de devandito Palacio de Ajuda. Edificación en diálogo coa paisaxe e como ben se di ven a ser o “ex libris”, o símbolo, a imaxe , do Alto Minho, da ruta e dos seus excelentes viños verdes. Obra na que confluirán, deica hoxe, tres familias, algunha con apelidos de orixe galega, Moscoso, Fonseca... Iniciada no 1806, momentos conflitivos pola francesada, especialmente nestas ribeiras do Miño sometidas aos exércitos de Soult, iniciativa dun influínte novo rico local , mesmo con palacete no Largo de Caldas en Lisboa, capital que frecuentaba, Luis Pereira Velho de Moscoso (1767-1837). Grandilocuente construción esquinada con torres as que soamente se lle permitín aos fidalgos, e como non era, buscou e conseguiu autorización real. O seu segundo fillo Simâo continua o proxecto. Polas crónicas sabemos que en marzo de 1874 a Breijoeira recibe á Condesa de Pardo Bazán e ao seu marido don José Quiroga cando facían un longo periplo cara Porto, Lisboa onde collerían un barco rumbo ao Havre e logo a París... días de tren, carruaxe, cabalos e mesmo camiño a pe... tema que aproveita o historiador da Breijoeira Ernesto Português para introducir á vida e obra da escritora da Coruña. No Caderno n.- 6 Ana María Freira López da UNED de Madrid, en base a un inédito do “Cahier de voyage”da escritora, refírese ao camiño e á estancia da coruñesa na Breijoeira. Abonda a escritora na decoración, nos parladoiros, nos criados... Simâo Pereira morre sen descendencia e o predio da Breijoeira pasa á lisboeta Joana de Caldas, a que non se preocupa e abandona o iniciado até determinar sacalo a poxa pública no 1901. O novo propietario será Pedro María de Fonseca Araujo, Presidente da Asociación de Comercio do Porto, que reinicia a restauración, obras nas que colaboran dous grandísimos arquitectos dente tempo e amigos de Antonio Palacios, Ventura Terra e Marques da Silva, incorporando incluso capela, teatro e revestindo de azulexo os recibidores de entrada, invernadoiro de cristal, mesmo aproveitando o lago para enerxía eléctrica propia. Ao morrer Pedro Araujo retorna a decadencia.\nO 1937 abres unha nova etapa de modernización deica hoxe, será agora Francisco de Oliveira Paes, outro rico comerciante de Lisboa, quen adquire para regalarlle a súa filla semellante predio, María Herminia de Oliveira Paes (1918, que aquí pasará a súa vida até o seu pasamento no 1999) , casada e, sen descendencia, quen a fin de garantir o futuro da casa crea unha Sociedade Anónima da que será a súa principal accionista. Dende entón o pazo revive: os salóns con revestimentos de papel pintado, os teitos de escaiola e pintura mural, lámpadas, a mellor ebanistería en zócalos, pisos, mobiliario e porcelanas da china, da India, do Brasil.... a rica biblioteca...engrandecendo os xardíns e o bosque con árbores exóticas. E a partir dos anos 60 cando se determina mudar os tipos de cultivo da horta, froiteiras e oliveiras pola cepa que Cunqueiro dicía ser orixinaria de Galiza, provinte no medievo da Borgoña do Cister, o Albariño, iniciativa que abre a todo unha era, que brilla hoxe por obra e gracia do asesor e administrador do pazo, Emilio Sousa Magalhaes.\nO xardíns con tantas variedades de camelias danlle cor ao inverno; o lago dos nenúfares entre as simbólicas estatuas a de Ceres e de Flora, en alusión aos produtos da terra, a avenida dos tilos, dos plátanos, o pavillón de xogos, o pombal, as fontes, a illa dos amores...\nConxunto longa e silenciada historia, onde os ditadores Salazar e Franco se reuniron un 27 de setembro do 1950, parada e fonda nin periplo conxunto no que tratar sobre estratexias ibéricas. Instalación abertas ao público, onde se organizan eventos, servindo as cortes como recepción de visitantes, onde se ofrecen os produtos do predio, o viño albariño e moi especialmente a cotizada auguardente vella, onde se ofrece a historia “ “Palacio da Breijoeira dois séculos de historia” (2018) da autoría de Ernesto Portugués. Contaxio de bo facer.\n9 - XII -2018


Comezaron este luns as obras de restauración do palco de música de Tui | Noticias Vigo\nComezaron este luns as obras de restauración do palco de música de Tui\nO palco, construído en 1897, vai ser rehabilitado na súa totalidade para recuperar o seu uso\nOnte luns comezaron as obras de rehabilitación do palco de música de Tui. O palco situado no Cantón de Diomedes, ao pé do paseo da Corredoira foi construído en 1897 e dende hai varios anos deixara de utilizarse polo deterioro que presentaba. Para a realización destas obras foron precisos dous proxectos. Por un lado o de rehabilitación de carpinteiría e canteiría, redactado polo arquitecto Rubén Martín Vázquez, e outro específico para os elementos de forxa, cuxa redacción correu a cargo de Gonzalo Buceta Brunete.\nAs obras terán unha duración de tres meses e a empresa adxudicataria, encargada de realizalas é Construcciones Mascareñas e Hijos S.A. O importe total das mesmas será de 51. 400€ IVE incluído.\nO proxecto de restauración pretende restablecer a finalidade inicial do palco cando foi construído, acoller actuacións musicais de grupos, bandas de música ou mesmo de teatro.\nA actuación centrarase en tres partes: cuberta e marquesiña, columnas e varandas e a base de pedra.\nO alcalde de Tui, Carlos Vázquez Padín, considera que unha vez rematadas as obras , o palco poderá volver a ser utilizado e cumprirá a función para a que no seu día foi realizado, dar vida e dinamizar o paseo da Corredoira, recuperando tamén un elemento de gran valor, tanto arquitectónico como cultural da nosa cidade.


O AUDITORIO RECIBE DURANTE O MES DE XANEIRO UNHA EXPOSICIÓN DE PINTURA DE ESTHER POTEL\n- A mostra “Motivos galegos” inclúe paisaxes, estampas mariñas e retratos\n- A artista valguesa descubriu o mundo da pintura aos 50 anos e xa non o deixou\nValga, 8 de xaneiro de 2021.\nO Auditorio Municipal dá comezo ao ano 2021 recibindo unha nova exposición artística, neste caso unha colección de pinturas da autoría de Esther Potel, valguesa natural de Campaña pero afincada en Pontecesures.\nA mostra, que leva o título de “Motivos galegos”, pode verse na sala de exposicións do Auditorio ata finais deste mes de xaneiro e está formada por unha quincena de obras, entre as que hai paisaxes, estampas mariñas ou retratos coma o dunha leiteira.\nEsther Potel foi modista de profesión e iniciouse na pintura, que practica como afección, aos 50 anos de idade. “Cando estaba deixando a costura veu un profesor dar un curso á aldea e probei. Díxome que se me daba moi ben e, ademais, a min gustoume. Por iso decidín seguir con esta actividade e xa levo case trinta anos”, conta.\nMoitas das ideas para os seus cadros, que están á venta, tómaas de fotografías ou de escenas cotiás. Hai catro anos xa protagonizara outra exposición en Valga, e tamén no Auditorio.


Que é o hisopo útil? | Revista Pan Amarelo\nMajestic Hyssop - unha planta que sempre é útil na economía. O hisopo ou a herba de San Xoán azul, da familia do yasnotkovyh, crece en Asia, o Mediterráneo, o Cáucaso e Crimea. El ama a zona de estepa e ladeiras rochosas. O cultivo do hisop desde os tempos antigos foi considerado un ritual importante e sagrado. Cada sacerdote e xamán trataron esta planta con tenrura e coidado. Crese que o isótopo é o alento dos deuses.\nRego, alimentación e desaparición\nReprodución de hisopo\nO uso do hisop en diferentes áreas\nAromaterapia e perfume\nDano e contraindicacións de hisopo\nO hisopo é unha herba agradablemente húmida ou un arbusto anano. Flores - cun ton azul, branco ou rosa. A planta florece de xullo a setembro, ata que as froitas semellantes a noces aparecen nas súas ramas.\nNa natureza, hai ata 50 especies de hisopo, pero as principais son: hisopo medicinal (común), hisopo calcário, anís hisopo.\nO hisopo úsase na cociña como un condimento, en perfumería, medicina e mesmo o licor está feito de hisopo.\nÉ importante! Se creas varias variedades de hisop, debes dar cada espazo de arbustos, xa que poden polinizarse.\nPlantar e coidar do hisop sen complicaciones. O pozo da planta resiste a baixa temperatura e vento. Para o hisop ten que coidar coidado, suxeito a todas as regras, pode crecer nun só lugar ata 5 anos.\nOs termos para plantar o hisopo dependen da forma en que o xardineiro quere plantalo:\nSe tes sementes de hisopo, o mellor é sementalo en terra aberta en maio ou método de mudas - en marzo.\nO hisopo de Bush debería dividirse na primavera, ao redor de finais de marzo e principios de abril.\nOs cortes xeralmente teñen lugar en abril, despois de cortar os novos brotes do hisopo.\nComprenderemos onde é mellor plantar o hisopo. A principal condición para plantar o hisopo é que o chan debe ser lixeiro e fértil. É mellor plantalo nun solar soleado cun contido moderado de pedra caliza no chan. No outono, é mellor depositar o esterco no chan, unha pequena dose de sal de potasio e superfosfato, mentres cavando o chan de profundidade.\nAsegúrese de que no lugar onde plantará o hisopo, a acidez do solo non exceda a norma.\nPara que o teu isótopo floreza fermosa e sexa útil, debes saber algunhas regras para coidar del. Debe humedecer o chan cando sexa necesario, tamén a maleza regularmente e, de cando en vez, alimenta.\nPara o primeiro resorte de vestir superior é axeitado, entón é necesario aplicar fertilizantes despois de cada poda. A última tempada fertilizante da estación debe ser fertilizante fosfato-potasio un mes antes da primeira xeada.\nÉ importante! Para o inverno, sempre debes realizar herba de poda sanitaria. Crecerá e florecerá máis produtivamente o próximo ano.\nCada tres anos, a planta debe ser dividida e profundizada, neste caso, as plantas novas van acelerar no crecemento e floración.\nO hisopo florece todo o verán, e ata finais de agosto os froitos maduran. Se cultivas unha planta para o secado, podes eliminalo mesmo durante a floración. Durante o período de floración na planta a maior concentración de aceites esenciais. Se tes plantas antigas no terreo, deberían ser cortadas a un nivel de 5 cm do chan antes do inverno.\nO isótopo multiplica as sementes, os estacas e divide o arbusto. Agora considere con máis detalle estes tipos de reprodución de Hypericum azul.\nO isótopo reproduce ben pola semente. Para recolección, é necesario cortar as inflorescencias case antes do momento da súa maduración. Entón espallouse en papel groso para que secaran e maduran. As sementes xa maduras son facilmente derramadas das vainas de sementes. Para facer máis doado separar as sementes dos ósos, as inflorescencias deben ser invertidas e abalanzadas sobre o papel. Crecer o hisopo con sementes é posible de dous xeitos: rassadnym e sen sementes.\nUn feito interesante! Se as sementes son castañas, deben ser recollidas.\nPara as mudas, preparanse caixas especiais co chan necesario e, en marzo, as sementes de helecho son sementadas nun chan cálido. A plantación en terreo aberto debe facerse en maio. As sementes de hisopo non requiren estratificación e brotan nunhas 2 semanas.\nUn feito interesante! A xerminación de sementes do hisop é do 80%.\nA forma máis exitosa e efectiva de preservar a variedade é o enxerto. Para iso, escolla o arbusto máis exuberante e fermoso. Ata mediados de xuño (antes da floración), cómpre cortar as cortes de ata 15 cm de lonxitude e cortar as follas inferiores. A continuación, cada tallo mergúllase nos medios de crecemento e, despois de plantar os estacas nun recipiente de area, cubra cada frasco. As cortes deben ser regadas con moito coidado, e é mellor pulverizar.En aproximadamente un mes, deberían enraizarse. Estacas plantadas con raíces no viveiro preparado para o inverno.\nÉ importante! Canto máis cedo prepare as estacas, canto máis cedo poida plantalo no chan, e a planta mellorará durante moito tempo.\nA división do arbusto - a forma máis sinxela de criar o hisopo. O mellor momento para tal mellora é a primavera. No outono, o solo fértil debe ser vertido preto da zona da raíz para que toda a parte inferior dos brotes estea cuberta cunha capa espesa de terra. Se non hai choiva, o chan baixo este arbusto debe regarse regularmente cando seca. Máis tarde os brotes aspersos darán raíces. Na primavera, este arbusto debe ser dividido en brotes e plantado no lugar de residencia permanente, deixando unha separación entre cada brote de aproximadamente 30 cm. Cando as plantas crezan, corten os brotes, entón crecerán mellor.\nHyssop é unha planta marabillosa e útil. Pode chamarse despensa de propiedades útiles.\nAs propiedades medicinales do hisop son coñecidas por moito tempo. Sempre mantívose en alta estima non só na medicina clásica, pero tamén foi popular entre xamáns e curandeiros tradicionais.\nO aceite esencial de hisopo, extraído polo método de destilación, úsase para mellorar a saúde humana. Moi boas propiedades beneficiosas do aceite esencial de hisopo manifestado na angina, asma. Excelente remedio para o tratamento do reumatismo, que posúe propiedades antisépticas e antiespasmódicas.\nO aceite de hisopia ten un efecto beneficioso sobre o sistema nervioso, recoméndase para depresión, estrés e esgotamento nervioso. Perfectamente axuda con varias reaccións alérxicas. As propiedades curativas do hisop axudan aos pacientes con hipotensión, aumentando a presión normal.\nSe ten unha bronquite ou un mal frío, recoméndase engadir 20 gotas de aceite vexetal a 10 gotas de aceite de hisopo e esfregue para mellorar a respiración e reducir os síntomas.\nSe ten enfermidades nerviosas: esgotamento nervioso, estrés, entón cómpre tomar baños con hisop (5-10 gotas de aceite no baño) e permanecer nel por ata 7 minutos.\nO aceite combina perfectamente con acne, feridas, eczema, hematomas, verrugas e ata hematomas.\nAs propiedades do aceite esencial do hisopo son valoradas durante moito tempo.Incluso os primeiros crentes cristiáns consideraron que este aceite era sagrado.\nO isótopo é usado en cosméticos para coidar diferentes tipos de pel. Reduce e elimina o acne, a irritación e a inflamación. As propiedades principais do aceite esencial do hisop son que hidrata e elimina perfectamente a pel seca, facéndoa suave e suave.\nAceite esencial de cor amarela-verde, fácil, con agradable aroma. Usándoo na aromaterapia, pode mellorar a súa saúde, elevar o ton e o humor dunha persoa, aumentar o nivel de resistencia. Na perfumería, o aceite de hisopo é usado como 4 notas de composicións de perfume, reforzando os aceites máis débiles da composición.\nComo unha especie de hisopo usa as follas e non tivo tempo de endurecer parte das ramas. O seu aroma delicado e rico, cun sabor amargo da tarta, é perfecto para preparar moitos pratos. Ao mesmo tempo, ademais de mellorar o sabor, tamén enriquece o alimento con sustancias benéficas.\nTamén na cocción usan follas frescas e tops de ramos con flores. Pódense engadir ao recheo, sopas e varias tortas. Este temperado se sente moi harmoniosamente en salchichas e ovos caseros. O hisopo é indispensable na preparación de carne de porco e carne. Se sente ben cos pratos de queixo, pero é mellor engadilo con coidado ás verduras. Por exemplo, unha pequena pitada de flores nunha ensalada fresca de pepinos e tomates mellorará o sabor da ensalada, pero se esaxera, non sentirás nada máis que o hisopo.\nUn feito interesante! Despois de cociñar un prato con hisop, é mellor non cubrilo cunha tapa, xa que o seu sabor se deteriora.\nO hisopo vai ben co perexil, o eneldo, a manjerona, o apio, o herba-doce e a menta.\nO hisopo non é unha das plantas que pode auto medicarse con seguridade. O uso do hisopo en grandes doses (tanto internas como externamente) está cheo de unha redución frecuente das mucosas (espasmos). Por iso Hyssop é estrictamente prohibido usar para o tratamento de pacientes con epilepsia e mulleres embarazadas. Ademais, as persoas con hipertensión elevada están en risco.\nPero, como especias, pódelo aplicar con seguridade, porque debido ao forte aroma úsase en pequenas cantidades, polo que non pode ser prexudicial para a saúde. O isotipo estimulará o sistema dixestivo e promoverá a fácil dixestibilidade dos alimentos.\nHyssop é unha planta universal, os seus métodos de aplicación son diversos e interesantes. O máis importante é recordar que o hisopo debe aplicarse con moderación, coñecer todas as súas características e contra-indicacións. A continuación, o dano e os beneficios do isótopo perfectamente equilibrado.\nEn 2016, as exportacións agrícolas de Ucraína superaron os 15.000 millóns de dólares\nHíbrido prometedor para os amantes dos clásicos - descrición e características da variedade de tomate "Verlioka"\nComo xestionar as enfermidades do melocotón


'Cantares Gallegos': os días previos ao 17 de maio de 1863 - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\n'Cantares Gallegos': os días previos ao 17 de maio de 1863\nXOÁN COSTA 17 Maio 2018 12:53 h.\nO retrato de Rosalía nunha manifestación\nSobre como foi recibido Cantares Gallegos unha vez publicado hai moito escrito; sobre como se anunciou a publicación, ou como diríamos hoxe, como se planificou o lanzamento editorial e se creou o ambiente necesario para a súa comercialización hai menos, por non dicer nada.\nRosalía de Castro xoán costa cantares gallegos\nMais, como foron os días previos ao 17 de maio de 1863?\nO quince de marzo de 1863 Galicia, Revista Universal de este reino anuncia a publicación de Cantares Gallegos, versos de Rosalía Castro de Murguía.\nEstá na prensa, di a revista, “esta preciosa colección de poesías galegas tan apreciadas polos periódicos da Galiza e de Castela”. 300 páxinas, excelente papel francés, letra compacta mais clara e elegante. O prezo, 12 reais. Editor, D. Juan Compañel, Vigo.\nDetallado o produto, cómpre criar o interese necesario para o poder vender e para iso o autor do texto, Francisco de la Iglesia, identifica e illa os elementos que dan valor ao libro e polo tanto xustifican a súa compra:\n3.-O coñecemento que a autora ten da súa terra.\n4.-A empatía que este coñecemento vai producir especialmente nas clases populares e\n5.-A consecuente popularización da obra derivada da interiorización por parte de lectoras e lectores da proposta literaria de Rosalía.\nAsí que, continúa a revista, “recomendamos a adquisición da súa nova obra, que non só debe ocupar o andel de todo bon galego literato, senón que parece chamado ese libro a ser de texto para todo poeta que teña que metrificar no galego idioma”\nCualidade literaria e perfección métrica perfectamente recoñecidas. Mais hai máis: os cantares, co tempo, han de se popularizar tanto que mesmo ocuparán a memoria dos campesiños, que os entoarán unidos ás cantigas populares que o propio libro ten pois a autora soubo facer un texto de simbiose total entre a poesía popular, entre as notas “tenras, sentimentais e sinxelas” dos campesiños e a súa propia poesía.\nAsí publicitou a editora o lanzamento de Cantares: “Non só debe ocupar o andel de todo bon galego literato, senón que parece chamado ese libro a ser de texto para todo poeta que teña que metrificar no galego idioma”\nNa mesma revista o un de maio faise de novo unha apelación á compra do libro: “son tan dignos de atención pública estes textos que parece imposíbel que lidos unha vez ou parte deles, exista persoa normal que non trate de adquirir estas producións”\nSó achamos estas dúas notas anunciando a publicación de Cantares. É moito menos do que aconteceu con outras obras. E contrasta coa fría recepción, máis ben indiferenza, que a crítica na Galiza outorgou aos Cantares a partir do 17 de maio de 1863.


Gárgolas, as festas vistas por Evaristo Correa Calderón\nNon sabemos desde cando se celebra a Festa do San Vitorio que, como tódalas galegas, ten a súa orixe en ritos relixiosos que se perden no misterio dos tempos.\nA través do relato ¿Gárgolas¿ que Evaristo Correa Calderón publica, xunto con outros, en 1923, podemos imaxinar como era unha romaría do San Vitorio en tempos pasados.\nComeza dicindo que acudían a romaxe do santo Vitorio ¿ tradicional e milagreiro -desde dez légoas á redonda. A imaxe atopábase nunha ermida hoxe desaparecida e que estaba ao pé do actual cemiterio de Baralla. Segue falando dos ofrecidos, para pasar a describir unha procesión:\n¿Saiu a procesión, pol-o redor da eirexa. Sóbor d´unhas angarillas ia o Santo Vitorio. Facía un sol plan e ardente, que caía sóbor dos santos e a moitedume. Os mozos facían repicar a campá choca. Os ramistas alcendian as bombas de palenque que deixaban ao rubir un regueiro de fogo, e que retembraban no ceo cóncavo e azul.\nOs rapaces corrian pol-os prados e pol-o horto do Crego, para coller as variñas das bombas. Ladraban os cás nasa iras, ao estoupo. As aldeanas levaban panos coorados, panos de seda branca, mantelos de lá negra, con cintas e reberetes roxos.\nOs petrucios ¿ testas viriles da coor da madeira dos castiñeiros, testas inclinadas e brancas- puñan sobor da cabeza os panos d´herbas pra se quitar o sol. Os hidalgos levaban abertos os seus quitasoles. As voces dos cregos, que ian revestidos con casullas douradas e con sobrepellices rizadas, cramaban:\nSanta Virgo Virginum¿!\nOs romeiros contestaban a coro:\nOra pre nobis!\nTras da procesión a banda de Guimarei tocaba o hino de Riego¿.\nSegue contando como era unha romaría dos tempos vellos:\n¿Pol-o campo da romaxe había carros con gábados (bocois) de viño. Fondos caldeiros de pulpo con fogo d´estelas por baixo. Vellas que fritian sardiñas. Tendas de roscas. Postos de froitas: Uvas brancas e mouras do Vierzo, melós alpeces, péxegos aterciopelados, peras d´auga, todo amoreado en cestós.\nHabía un pregón:\nAuga de limón fría\nPasaban grupos de mozas entrelazadas. Os mozos dicíanlles requiebros, e levaban unha rosa na boca.\nDebaixo dos castiros, arrodeando un mantel branco, comían os romeiros o xantar que traguían as mulleres en cestos, ou o pulpo da festa e as roscas e a froita madura.\nOs cegos que andaban pol-a romaxe púñanse acarón das merendas, e tocaban a zanfona, a gaita ou o violin, pra que bailasen os mozos, soltos, coas maus outas, castañoleando os dedos, facendo puntos c´os pes, as antigas bailas do peís.¿\nSegue a descrición dos moinantes postos a beira do camiño que conducía á romaría. Un mundo marxinado e terrible no que se mesturaba a miseria e a picaresca.\nSomos afortunados por poder contar cunha descrición da nosa festa de mans dun dos fillos ilustres desta terra, Evaristo Correa Calderón, poeta, narrador, ensaísta e erudito.


Inauguración das salas de lactancia de Ribeira – Ribeira\nInauguración das salas de lactancia de Ribeira\nVenres, 3 Outubro 2008 - 1 Comment\nA Secretaria Xeral de Igualdade, Carme Adán, e a Directora Xeral de Comercio, Ana Rúa, inauguraron onte en Ribeira un servizo pioneiro que pon en marcha o Centro Comercial Aberto, Viamare, ao que tamén asistiu a voceira municipal do BNG, Dominga Brión.\nA presentación das salas de lactancia realizouse na sede da Asociación de Empresarios de Ribeira e á mesma acudiron o concelleiro do BNG, Xosé Luís Groveiro, e outros membros da Corporación Ribeirense. Tampouco faltaron un importante número de nenos e nenas acompañados das súas nais, que puxeron a nota de cor ao acto.\nAs xestións do BNG de Ribeira diante da Secretaría Xeral de Igualdade e da Dirección Xeral de Comercio foron decisivas para acadar a financiación necesaria para a posta en marcha deste servizo nun concello que conta con un censo de máis de 1.000 nenos e nenas de 0 a 3 anos.\nViamare dá o pistoletazo de saída ás salas de lactación de bebés coa participación de tres establecementos\nOne Comment on “Inauguración das salas de lactancia de Ribeira”\nSábado, 4 Outubro 2008 ás 13:25\nJústame o conto. Meu pai disia que cando era pequeno ainda mamaba con sinco anos. Empesou os trese anos a ir o mar e fixoo toda a vida sin queixarse. Ajora os meus sobriños que mamaron do biberon e falan castellano queixanse se non lle carjas o mobil ou non lle compran as convers. E si aproba todo compranlle a moto.\nEu mamei da teta pero teño un amijo do meu tempo fillo de nai moi moderna que mamou bibron e ajora solo fode con muñeca hinchable. Estou sejuro que as dúas cousas están relasionadas por eso dixen que me justou este conto.


Veremos se se atreve co pedigree palleirán\n“Malas Pulgas” (Cuatro, 21.30 h.)\nTras adestrar humanos en todas as facetas posibles, agora Cuatro propón a educación de mascotas. Unha vez que están domesticadas as persoas, grazas a unha incontable serie de programas de coaching que nos aprenderon a comer san, a non gastar cartos de máis, a educar nenos, a solucionar conflitos con fillos rebeldes ou a deixar as drogas, que de todo iso houbo, coa nosa condición humana nunha forma espléndida a televisión coida que, por fin, estamos en disposición de facernos cargo dunha pobre criaturiña dependente. Logo da febre por César Millán, ese gurú místico do sometemento canino, a mesma canle opta por adaptar á española o formato co expresivo título de “Malas Pulgas” e un novo experto, Borja Capponi, que nos aprenderá a falar o idioma dos ladridos.\nO futuro da vivenda\n“¿Quién vive ahí?” (La Sexta, 22.15 h.)\nÁ saúde económica dos países convenlles que vivamos concentrados a maior parte posibles de todos nós no mínimo espazo concibible. Resulta unha forma de economizar o gasto en servizos. Disque en Galicia vívese ben e eu teño o convencemento de que un dos motivos para iso é a dispersión poboacional, precisamente o mesmo criterio polo que os nosos políticos reclaman máis axudas e financiamento, xa que, aínda que esparexidos, todos queremos auga corrente e luz eléctrica e iso custa cartos. Vivir espallados no territorio ten vantaxes como aturar menos ruído procedente da rúa ou reducir as posibilidades de ter un veciño ao que lle gusta demostrar as súas dotes co bricolaxe os domingos pola mañá, cando crea sinfonías de martelo e a túa cabeza exerce de bombo na orquestra. Outro aspecto positivo da dispersión é un mellor e máis humano reparto do espazo dispoñible. Pero isto último vai en contra de todas a tendencias. Cando eu oía falar de vivendas minimalistas coidaba que se referían a unha decoración sucinta, pero resulta que agora ten máis que ver cun espazo habitable verdadeiramente mínimo. O programa de espionaxe inmobiliaria de La Sexta, “¿Quién vive ahí?”, visita un destes pisos minúsculos.\nAlgo de comedia por iso de rebaixar tanta épica\n“Zona Champions” (TVG, 20.15 h.)\nA televisión autonómica non retransmite os partidos do único equipo galego na primeira división do fútbol profesional, e porén ten a exclusiva do partido máis importante do ano dun equipo catalán con seguidores en todo o Estado e que Televisión Española non puido emitir porque nalgunha clase de sorteo perverso lle tocou programar onte en horario de máxima audiencia na súa canle principal o duelo entre un equipo de Munich e outro de Lyon. Benvidos ao fútbol globalizado e á tolemia en que derivou o mundo dos dereitos televisivos das retransmisión deportivas peneirada polo invento do interese xeral. Arestora en San Marcos dan palmas coas orellas, sabedores de que rebentarán índices de audiencia coa nai de todas as batallas, un partido para as épocas ou como esaxeradamente se lle queira chamar ao encontro entre o Barcelona e o Inter de Milán nas semifinais da Copa de Europa e cuxas circunstancias só podería ter concibido un xenio maquiavélico como Hitchcock, cuxo trinta cabodano celebramos nestes días.\nPara nenos cantores abondaba xa cos de Viena\n“Cántame una canción” (Telecinco, 22 h.)\nCando eu era pequeno, espertaba tanta admiración como agora indiferenza. Hai fotografías que testemuñan que as miñas fazulas gordechas e os meus rizos louros facían de min o máis semellante á personificación dun querubín, provocando admiración alí onde sacase os meus pantalóns curtos a pasear. Non quero pensar que tería sido de min se ademais de todo iso contase cun talento excepcional, por exemplo para o canto. O máis preto que estiven de tal cousa foi nun tempo no que imitaba a Raphael con certa graza: claro que ver a un lampantín cantando “Que sabe nadie” debe ser motivo de hilaridade sempre. Os meus pais, con bo criterio, consideraron que tal patrimonio de voz e beleza estaba ben para a contemplación privada e que non había por que forzar ao resto do mundo a aturalo. Oxalá tiveran a mesma sensatez todos os aspirantes a vivir de versións miniaturizadas de Isabel Pantoja ou Chayanne, que cada certo tempo atopan unha pasarela de pequenos reiseñores para torturarnos. Un dos meus peores pesadelos televisivos vén de tomar forma. Chámase “Cántame una canción” e estréase, onde se non, en Telecinco esta noite.


As Pontes foi a localidade escollida por un colexio vallisoletano como destino da sua excursión de fin de curso - Vive As Pontes\nInicio Sociedade As Pontes foi a localidade escollida por un colexio vallisoletano como destino...\nAs Pontes foi a localidade escollida por un colexio vallisoletano como destino da sua excursión de fin de curso\nAs Pontes, 5 de xuño| Un grupo de 62 alumnos e alumnas de cuarto de primaria, xunto con tres profesores e o conductor do bus, van estar tres días na nosa localidade disfrutando dun programa que consensuaron co Concello, moi agradecido con esta aposta polo noso municipio.\nAsí se lles facía saber hoxe nunha recepción oficial no salón de plenos, na que estiveron Ana Pena, Concelleira de Turismo, e as profesoras que acompañan a este grupo do CIP Marina Escolar.\nHoubo tempo para intercambio de agasallos e para que estes pequenos e pequenas puideran amosar o moito que estudaron sobre As Pontes, interesándose por moitos detalles da historia da vila, do lago e da producción enerxética.\nO acto da recepción celebrábase coa chegada da expedición. Logo, xa á tarde, tiñan a primeira actividade, cunha visita á Casa do mel, e despois veu a ocasión de coñecer o lago.\nMañá farán unha visita á central térmica de Endesa, e pola tarde volverán ó lago para participar, se o tempo o permite, dunha xornada de achegamento á vela e ó piragüismo cos clubes da vila, e tamén se espera poder facer un paseo pola senda da Memoria.\nO venres tocaría visitar o museo Etnográfico e de novo sendeirismo, pola senda da Ribeira.\nCunha visita á Ecoescola, ás 12:30h, acabaría este programa para despedirse cun xantar denantes de emprender viaxe de volta a Valladolid.\nArtigo anteriorAs escolas deportivas municipais celebrarán as galas de fin de curso\nSeguinte artigoHoxe presentábase unha nova edición do DéporCampus


Club de Atletismo MillaRaio: I TROFEO FONTES DO SAR\nDe novo este sábado temos unha cita co atletismo, esta vez participando no I Trofeo Fontes do Sar, no Estadio Universitario de Santiago. Serán probas para escolares, dende pre-benxamín ata xuvenil, e nalgunhas disciplinas tamén poderán participar as categorías superiores. Por suposto o noso club terá participación en tódalas categorías e en todas as disciplinas e tamén botaremos unha man na organización para o que lles faga falta unha vez que a programación das probas foi feita en conxunto con o Millaraio e o ontes do Sar tamén colaborou no noso Torneo.\nAo longo do día de hoxe enviaremos as listas coas probas que fará cada atleta.\nRecordamos tamén que han de estar todos os participantes no Estadio, polo menos 30 minutos antes da saída da súa proba. E imprescindible levar a camiseta do clube, pantalón corto e , os que teñan, as zapatillas de cravos.\nNeste enlace tendes toda a información dos horarios das probas e das categorías participantes:\nVémonos no Estadio!!


MR604D - Notificación para aproveitamentos de cortizas en montes ou terreos forestais de xestión privada que conten cun instrumento de ordenación ou xestión aprobado pola Administración. - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nMR604D - Notificación para aproveitamentos de cortizas en montes ou terreos forestais de xestión privada que conten cun instrumento de ordenación ou xestión aprobado pola Administración.\nSerán obxecto de notificación os aproveitamentos de cortiza en masas de sobreiras nos montes ou terreos forestais de xestión privada que conten cun instrumento de ordenación ou de xestión aprobado pola Administración forestal de conformidade co establecido no artigo 8 e no capítulo II do título III da Lei 7/2012, do 28 de xuño, de montes de Galicia, e sempre que o aproveitamento se faga seguindo as prescricións contidas nel. Esta notificación previa ao aproveitamento irá dirixida á xefatura territorial da Consellería do Medio Rural e do Mar onde se sitúe o terreo obxecto do aproveitamento.\nPrazo para a execución do aproveitamento: a fin de reducir ao mínimo os danos que se produzan nos tecidos internos da árbore, as operacións de descortizamento de sobreiras deberán efectuarse durante o período vexetativo, entre o 20 de xuño e o 30 de agosto de cada ano, ambos inclusive. Non se poderán realizar operacións de descortizamento fóra deste período e, dentro deste, as devanditas operacións suspenderanse cando, por causas climatolóxicas, a cortiza se adhira á árbore e a súa extracción poida causarlle danos. As operacións de reunión, enfardamento e retirada ou transporte da cortiza extraída poderanse realizar en calquera época do ano.\nPersoas físicas ou xurídicas de dereito privado que xestionen aproveitamentos de cortiza en masas de sobreiras en montes ou terreos forestais de natureza privada situados na Comunidade Autónoma de Galicia.\nMontes ou terreos forestais que dispoñan de instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado pola Administración forestal e se axusten ao disposto nel.\nÁ hora da realización dos aproveitamentos de cortiza deberanse seguir as condicións específicas establecidas no artigo 32 do Decreto 50/2014, do 10 de abril.\nCorrección de erros. Decreto 50/2014, do 10 de abril, polo que se regulan os aproveitamentos madeireiros e leñosos, de cortiza, de pastos e micolóxicos en montes ou terreos forestais de xestión privada na Comunidade Autónoma de Galicia e o contido, organización e funcionamento do Rexistro de Empresas do Sector Forestal (DOG nº 87 do 8 de maio de 2014).\nCorección de erros. Decreto 50/2014, do 10 de abril, polo que se regulan os aproveitamentos madeireiros e leñosos, de cortiza, de pastos e micolóxicos en montes ou terreos forestais de xestión privada na Comunidade Autónoma de Galicia e o contido, organización e funcionamento do Rexistro de Empresas do Sector Forestal (DOG nº 149 do 7 de agosto de 2014).\nO Decreto 50/2014, do 10 de abril, entrará en vigor aos vinte días da súa publicación no Diario Oficial de Galicia: o 27 de maio de 2014.\nEsta notificación será presentada, como mínimo, cunha semana de anticipación ao inicio dos traballos.\nComunicación segundo o Anexo VII.\nMR604J Aproveitamentos de resinas en montes ou terreos forestais de xestión privada que conten cun instrumento de ordenación ou xestión aprobado pola administración.


opq oeste - engalecine\nO CÍRCULO DE LUME\nTras cumprir sete anos de condena, Clay Lomax (Gregory Peck), un ladrón de bancos, sae do cárcere cunha soa idea: vingarse da traizón do seu socio Sam Foley (James Gregory). Foley, agora un rico rancheiro, que imaxina as intencións de Lomax, contrata tres pistoleiros para que o vixíen de preto. Pero os plans de Lomax toman un xiro inesperado, cando ten que facerse cargo dunha orfa de seis anos, filla dunha amiga súa que morreu, e levala consigo.\nO DESERTOR DO ÁLAMO\nAo forte Do Álamo, asediado polas tropas do xeneral Santa Anna, chega o tenente Lamar cunha mensaxe do xeneral Huston, no que se ordena á gornición resistir custe o que custe. O comandante fai saber á gornición que que non estea disposto a resistir ata a fin poderá marcharse con toda liberdade. John Stroud aproveita a ocasión para saír da praza asediada.\nO RIFLE E A BIBLIA\nRooster Cogburn, un sherif bebedor e en decadencia (Wayne), é despoxado da súa placa polo xuíz federal Parker, que o acusa de exceso de celo na busca e captura de foraxidos. Mais, axiña, o propio Parker confíalle unha nova misión: capturar a banda de Hawk, que roubou nitroglicerina ao exército. Polo camiño, Rooster encóntrase cunha ríxida e adusta misioneira (K Hepburn), cuxo pai foi asasinado por Hawk. Xuntos deciden capturar os foraxidos.\nOs humildes habitantes dun pobo mexicano, que viven modestamente da agricultura, áchanse a mercé dunha desapiadada banda de foraxidos que a miúdo lles esixen un pagamento polas súas colleitas. Como eles non son quen de defenderse, deciden contratar os servizos de sete pistoleiros, sete implacábeis mercenarios, cada un cunha habilidade especial no manexo das armas.\nO VAL DO FUXITIVO\nNunha América aínda chea de pioneiros, Willie Boy, un indio de comezos do pasado século, mata accidentalmente ó pai da súa noiva e provoca con este feito a implacábel persecución do shériff Cooper (Redford), xa que foxe da xustiza. Western de argumento sinxelo que destacou por reflectir o punto de vista dos indios.