Atlántica 2013 » 11 de marzo. Crónicas de Atlántica (II)\n20:30 no Atlántico\nCharo Pita e María da Pontragha están na barra parolando mentres se vai enchendo o local. Para moitos/as é a primeira vez que as ven e hai certa curiosidade.\nMaría será a primeira en falar e o primeiro que dí é que hai pouca xente que saiba pronunciar ben o seu apelido (eu cóntome entre elas) e comeza a súa intervención falando do seu pobo, onde a maioría da xente é maior e moi esaxerada. E ilústranos cun exemplo, de como un río pode provocar un cisma na súa vila, no que o público rí con ganas.\nCharo Pita dí que fai un ano, máis ou menos, contara por primeira vez no Atlántico e que vai contar o mesmo conto onde os protagonistas son os seus bisavós, un home de palabra (unha soa) e unha muller que sempre disfrutaba da vida, ainda que só fora cunha perna, a esquerda.\nVolve María da Pontragha cunha historia de amor fermosa e dramática. E remata a súa intervención falando dunha muller, a Juaquina, que fai perder a cabeza ós homes, chas-chas. Conta con ironía e suavidade, cun medio sorriso nos beizos.\nPor último Charo Pita pon o broche final cas súas pausas cómplices e o seu doce falar.\nCando acabo no Atlántico e despois de tomar un pincho (por chamarlle dalgunha maneira) de tortilla, vou correndo á Casa das Crechas onde un concentrado Avelino González está na porta.\nSaudámonos e baixo deixándoo cas súas cavilacións.\n22:30h na Casa das Crechas\nSéntome ben preto do escenario, non hai moitas cadeiras cheas e nas que hai xente esperan cunha cervexa na man ou están na barra pedindo.\nO principio tarda un pouco en vir o silencio, mentres Avelino González aproveita para presentarse e dí algo así como:\nChámome Avelino González e mido un metro sesenta.\nA xente vai calando a medida que el conta. Algún barullo chega dende o piso superior, pero como hai pouca xente, non molesta en ningún momento os/as oíntes do espectáculo.\nAvelino comeza con algún murmullo entre os/as presentes, pero enseguida capta a atención do público. A xente vaise relaxando e o ambiente énchese de complicidade e de risas a medida que conta as súas historias de amor, de parellas atípicas e marabillosamente máxicas. A historia de Matías “o fadista”, contrabandista de crocodrilos, e de Lucinda, e a historia de Vicente, un home fermoso, e Jessica que máis que delgada, era anoréxica.\nTamén nos ilustra cunha historia de desigualdades sociais e cunha interesantísima explicación dos diferentes tipos de bicos (non sabía que foran tantos)\nÓ final Avelino González remata cunha gran cantidade de aplausos (é pouca xente, pero eran “aplaudidores/as” profesionais).\nMais a cousa non remata aí, algunhas persoas comezan a recoller as súas cousas e teñen un pé nas escaleiras cando Avelino pide permiso para contar un último conto, un que está a preparar, pero que ainda non pediu permiso á súa autora para contalo, así que eu tampouco me arrisco, só dicirvos que foi un delicioso postre que espero estea pronto no seu repertorio habitual.\nO único que me amola deste día é non ter o don da ubicuidade, houberame gustado moito ir ver a Paula Carballeira, que o parecer contou contos de medo. Co que me gustan.\nUn último apunte: Esa noite ás contadoras cantaron todas. Charo como cantante soprano de coplas, María como cantareira e Avelino como romántico empedernido.


Concello do Barco : A exposición Crónica de Maio de Díaz Ferrer en varias salas de Galicia\nA exposición Crónica de Maio de Díaz Ferrer en varias salas de Galicia\nA exposición de Jesús Díaz Ferrer "Crónica de maio - París 1968", producida polo Concello do Barco baixo a curadoría de Luis Enrique Rodríguez Arias, continúa a súa itinerancia este verán. Está composta por 44 obras do autor valdeorrés sobre o acontecido en París, onde el vivía, durante as revoltas de maio de 1968.\nLogo de estar na igrexa da Universidade en Santiago, dentro da programación da USC, viaxará a Muros onde poderá visitarse no Centro Patrimonial de Sel do 11 ao 25 de xullo. Entre o 30 de xullo e o 14 de setembro a mostra poderá verse no espazo Normal, da Universidade da Coruña, no paseo da Ronda da cidade herculina. Do 19 de setembro ao 5 de outubro as obras do pintor barquense colgarán na sala da Casa da Cultura Poeta Lois Pereiro de Monforte. Xa a comezos de 2019 a mostra estará na provincia de Ourense, concretamente na sede da Fundación Vicente Risco de Allariz e no Liceo de Ourense, onde Díaz Ferrer fixera a súa primeira exposición de pinturas en 1945 apadriñado precisamente por Vicente Risco.


Psiquiatría, psicanálise e literatura\nTrasalba - Amoeiro, Ourense\nNo ano 1991 celebráronse no Pazo de trasalba as primeiras xornadas baixo o titulo xenérico de Psiquiatría, psicanálise e literatura. O nome facía honra a un pulo por conservar e ampliar os lazos que unen disciplinas que nunca terían que estar a separarse por moito que se empeñen dende diferentes lugares e discursos.\nFoi o bulebule do inxenio do lamas e a súa arela quen pariu a idea, e quen fixo que a afectio societatis fixera de pez para tecer a rede de Trasalba, cun certo estilo clandestino e un acabado informal (pero coidado), rasgo definitorio de toda a serie.\nUn tempo despois, adicáronse cada ano a un tema xenérico: a ausencia, as emerxencias, a comunidade, o retorno, a marea negra do Prestige e a saúde mental, coa música a outra parte, os nomes do mal... e así ata 21 títulos que compoñen unha pequena cronoloxía intelectual do país e do oficio. os contidos e as palabras foron conformando uns encontros abertos, dialogantes e cheos dun bo facer que espabilaba os maxíns dos asistentes quen, nun estusiasmo poucas veces visto, xa comezaban a artellar o seguinte Trasalba.\nEsa aposta aínda continúa tras un pequeno paréntese duns anos de silencio, posiblemente interpretable e que coincide cun certo esparexemento e diásporas varias.\nEste ano celebramos de novo as XXI xornadas ás que todos estades invitados. o título xenérico é Galicia Style con toda a retranca que ten escribir títulos deste xeito.\nXurde dunha teima sen resolver sobre a que vimos falando de xeito informal dende xa hai tempo, ata que, por fin, a idea coagulou en facer un encontro (por certo, un mecanismo moi Trasalba style).\nTrátase de poder falar sobre o que os termos Galicia e estilo suscitan nos diferentes invitados, e a partires do que nos conten, facer una conversa que sexa texto e pretexto. Abrir preguntas, desenferruxar os miolos e atreverse a pensar sobre o que acontece ou o que non; do que, se non o fai, debera; do porque si ou porque non.\nSe identidade e identificación non son o mesmo: ¿que rasgos nos configuran como pobo?, ¿é Galicia sitio distinto como dicía reixa? ¿que relacións mantemos co poder? ¿de que maneira gozamos como pobo? ¿que relación temos co saber ? ¿e a relación coa pulsión de morte?.\nEstas son algunhas das cuestións polas que orientarse para abrir o debate.\nSe o estilo supón unha posición subxectiva e a consistencia do mesmo a través do tempo lle podemos chamar identidade, poderiamos aventurar un subtítulo ao redor da cuestión do estilo: ¿que posición ética como pobo temos fronte o desexo, o amor e o goce?\nSobre destas cuestións e outras moitas posibles, falarán os nosos convidados, aportando o seu saber e reflexións sobre o asunto, e o que lles suscita.\nContamos para animar a xornada con: Santiago lamas, Xaime Subiela , Ana Cibeira, Antón Casais, María Antonia de Miguel, Moncho Campos, Francisco Fdez. Naval, Xosé García, Olga Novo e Sánchez Salorio.\n– “A-discreción”. Antón Casais. (Psiquiatra, psicoanalista).\n– “Galegos en Venezuela: 1950-1980. adaptación e choque de percepcións”.\nXosé ramón Campos. (Profesor historia Universidade Vigo)\n–“A nena e o infinito canto do tubérculo”. Olga Novo. (Poeta, profesora IES)\n– “A fraseoloxía como expresión de estilo”“. Francisco Fernández Naval (Chisco). (novelista e poeta)\n– “A identidade galega como creba: unha proposta estilística”. Xosé Manuel García (economista)\n– “Fronteira interior: ¿onde remata Galiza por dentro de nós? Unha aproximación dende a práctica da poesía”. Ana Cibeira (Poeta).\n–“A pasión de Concepción Arenal.¿Un torrente ou abismo?”. María Antonia de Miguel. (Psicoanalista)\n– “A indiferencia coma feito diferencial galego”. Xaime Subiela (Politólogo)\n– Santiago Lamas presenta ao Profesor Manuel Sanchez Salorio (médico oftalmólogo, humanista): “Cambio de papéis na función social do médico. reflexións sobre una peripecia”.


Outra ollada sobre o Muro de Berlín\nFerro72 el Jue Nov 26, 2009 8:44 pm\nHai vinte anos, unha organización sindical mantiña unha folga baixo condicións moi complicadas. Esta organización obreira e os seus dirixentes foron castigados polas institucións empresariais.\nOs empresarios ameazaban, coaccionaban e subornaban á xente para que atravesaran a liña de piquetes. Animaban aos crebafolgas.\nOs líderes da Union International tramaron cos capitalistas acabar coa folga.\nFinalmente, os folguistas perderon. Mais iso non foi dabondo para os xefes.\nNon satisfeitos coa redución dos salarios e as prestacións dos obreiros e con rachar a súa unión, enviaron o seu aparello estatal contra os líderes folguistas coa acusación de crimes atroces. O líder obreiro marchou ao exilio fuxindo da persecución xudicial.\nA organización sindical da que falamos era Amalgamated Transit Workers Unión Local 1202, que se declarou en folga contra o xigante Breyhound Bus Lines en febreiro de 1990.\nMais todo o escrito anteriormente tamén se aplica á República Democrática Alemá – a Alemaña socialista do leste- e á queda do Muro de Berlín uns poucos meses antes, en novembro de 1989. Tanto a clase capitalistas como algúns mal informados progresistas festexaron o 20 aniversario deste suceso.\nUnha liña de piquete significa ‘non cruzar!’\nPregúntelle a calquera persoa que fixera folga se algunha vez aprobou que alguén atravesara a liña de piquetes, e seguramente escoitará un rotundo «Non!»\nO Muro de Berlín -tan criticado e condenado tanto pola máquina de guerra imperialista como polos choromiqueiros liberais- non era máis ca un piquete de folga nunha escala moito maior.\nO muro foi construído en 1961 en resposta ás provocacións do imperialismo norteamericano e de Alemaña Occidental, o seu socio menor, para destruír o intento de construción do socialismo no leste alemán. Estas provocacións incluían a infiltración no Berlín Oriental de axentes anticomunistas, as ameazas militares e o suborno a especialistas cuxo traballo era necesario para o estado obreiro –a chamada ‘fuga de cerebros’.\nO repugnante mito de que o Muro de Berlín foi construído para destruír a liberdades dos berlineses, inmortalizado no famoso discurso do presidente John F. Kennedy, é xusto o contrario da realidade. As potencias capitalistas querían esmagar a liberdade da clase obreira de construír unha sociedade que non se movera polo afán de beneficios.\nO Muro de Berlín era a antítese do muro do apartheid construído por Israel cercando as poboacións palestinas, o muro militar norteamericano e coreano do sur que separara aos familiares de Corea do Norte, ou enorme muro norteamericano contra os inmigrantes na fronteira con México.\nCal é a diferenza? Estes muros están destinados a reprimir aos traballadores e aos oprimidos.\nO Muro de Berlín, pola contra, foi construído para defender aos traballadores e aos oprimidos.\nOs logros da Alemaña Socialista\nA RDA non foi o produto dun levantamento revolucionario clásico. Foi formada por unha alianza entre comunistas, socialistas e organizacións obreiras alemáns que resistiran o Nazismo e sobrevivido á Segunda Guerra Mundial, e o Exército Roxo soviético que liberou a parte oriental do país, todo isto baixo a presión militar e económica dos Estados Unidos –iniciábase a Guerra Fría. E só foi estabelecida despois de que o imperialismo norteamericano, e os seus novos aliados nas vencidas clases altas alemáns, empezaran a facer da Alemaña Occidental un baluarte da agresión contra a URSS e os seus aliados.\nEn certo sentido, era unha casa de transición ao socialismo.\nCalquera que foran as súas eivas, a RDA foi un estado obreiro que proporcionou postos de traballo, vivenda e atención sanitaria para todos os seus habitantes. Proporcionou axuda e apoio, incluíndo axuda militar e médica, aos movementos de liberación nacional de todo o mundo, incluíndo a loita contra o apartheid no sur da África.\nA RDA proporcionou unha terra segura aos refuxiados do terror fascistas de países como Chile ou Arxentina. A Alemaña Socialista tamén proporcionou traballo e educación a traballadores e estudantes convidados de Asia, África e Medio Oriente –moitos dos cales foron aterrorizados ou expulsados polos ataques fascistas de comezo da década dos 90, despois da reunificación coa Alemaña Occidental imperialista.\nAlemaña Oriental estaba por diante de calquera país do mundo no tocante aos dereitos e liberades dos homosexuais, bisexuais, lesbianas e transexuais. O movemento de liberación gay como o coñecemos, naceu dentro do s movementos comunistas e socialistas alemáns do século XIX e principios do XX.\nRespecto aos dereitos das mulleres á educación, ao emprego e á vivenda, e especialmente na creación dunha ampla rede de gardarías, a RDA realizou enormes progresos. Boa parte destes progresos foron ao cadoiro coa fin da RDA.\nA República Democrática Alemá tiña dereito a defender a súa soberanía fronte ao imperialismo, aínda máis cando a fronteira entre o leste e o oeste da Alemaña era tamén a fronteira entre os campos imperialista e prosocialista.\nQuen non pode ou poderá nunca apoiar os dereitos das organizacións obreiras de defenderse –sexa un sindicato, un movemento de resistencia ou un estado obreiro- nunca serán quen de ter éxito nunha loita revolucionaria.\nOs revolucionarios honestos temos que aprender esta lección, e é o deber dos que vivimos estes terríbeis reveses educar ás novas xeracións.\nRe: Outra ollada sobre o Muro de Berlín\nFerro72 el Jue Nov 26, 2009 9:04 pm\nPublished Nov 20, 2009 11:10 PM


photo_camera A cita contou coas intervencións de Agnès Garcia, Rosa Cid, Ana Iriarte e Rosa Sanz.\nA Facultade de Historia celebrou de xeito virtual a terceira edición destas xornadas formativas\nO Campus Remoto da UVigo acolleu a celebración online da terceira edición das xornadas "Olladas á Antigüidade", organizadas pola profesora e decana da Facultade de Historia do campus de Ourense Susana Reboreda. A cita, que levou por título "Mulleres con nome propio", permitiu ao máis de medio centenar de asistentes achegarse á historia de personaxes históricos concretos das catro grandes culturas da antigüidade e ao mesmo tempo reflexionar sobre como se realiza esta ollada ao pasado desde unha perspectiva de xénero.\nA xornada, que contou co apoio da Unidade de Igualdade de Universidade de Vigo e da Deputación de Ourense, puido seguirse de xeito presencial nunha aula da Facultade de Historia e foi inaugurada virtualmente polo reitor, Manuel Reigosa. Na súa intervención, apuntou a importancia de iniciativas coma esta considerando que "unha sociedade máis xuta ten que recoñecer o papel das mulleres, que en moitas ocasións está deturpado, está agachado". Pola súa banda, a deputada provincial Luz Doporto salientou en representación da Deputación de Ourense, a colaboración existente entre o órgano provincial e a institución académica e quixo dar á organización da cita a "noraboa por seguir adiante con estas xornadas, a pesar das dificultades". Durante a inauguración da actividade, Susana Reboreda subliñou a súa satisfacción ante o feito de que "por terceira vez vemos que é posible que estas xornadas sexan unha realidade a pesar dos atrancos, que neste caso son atrancos moi considerables", en referencia á covid-19. A celebración desta cita en formato virtual, incidiu, "vai unida á idea que a Facultade de Historia fixo súa desde o primeiro momento de que a pandemia non nos para".\nAs xornadas contaron coa participación dunha persoa destacada no eido académico de cada unha das catro grandes culturas da antigüidade, falando cada unha delas sobre unha ou varias mulleres significativas nesas grandes culturas. Concretamente Agnès Garcia, doutora en Historia e profesora da Universitat Autònoma de Barcelona, falou de Puabi e Enheduana, "dúas mulleres poderosas na cidade de Ur (aproximadamente 2.500-2.300 antes da era común)". Rosa Cid, catedrática de Historia Antiga da Universidad de Oviedo, interveu sobre "Cleopatra VII, a poderosa raíña ptolemaica", e Ana Iriarte, catedrática de Historia Antiga da Universidad del País Vasco, falou sobre o caso de Neera na Grecia clásica. Por último Rosa Sanz, catedrática de Historia Antiga da Universidad Complutense de Madrid, ofreceu unha conferencia sobre "Augustas romanas, princesas bárbaras: Gala Placidia e Justa Honoria".


O Sindicato Labrego dubida da efectividade da Conta Láctea para negociar coa industria - Campo Galego\nInicio / Leite / O Sindicato Labrego dubida da efectividade da Conta Láctea para negociar coa industria\nÁ organización agraria preocúpalle que o apoio que o sector do leite reciba da Consellería sexa só unha aplicación informática de xestión individual. Reclama que os datos sexan vinculantes para a industria e a mediación directa de Medio Rural\nCampo Galego 05/08/2021 7:29 p.m.\nLogo da presentación este mércores da plataforma Conta Láctea, pensada para estimar os custos de produción nas ganderías de vacún de leite, o Sindicato Labrego Galego (SLG) amosase cauto ante a efectividade e utilidade desta ferramenta para as granxas nas negociacións dos contratos coa industria. “Estamos a favor de calquera instrumento útil para definir con claridade os custos de produción, pois un panorama máis nítido da economía de cada granxa favorecerá a autonomía na toma de decisións, mais temos que amosar a nosa cautela sobre a utilidade desta ferramenta nas negociacións”, valoran dende o SLG.\nDende o Sindicato Labrego apuntan a que a plataforma informática, mesmo cando o seu uso chegue a ser efectivo e estendido, servirá, no mellor dos casos, para dispor de información pormenorizada dos custos de produción, pero non garante que ese enorme banco de datos vaia ser útil para que as granxas poidan negociar os seus contratos de maneira máis horizontal coa industria. “É imprescindíbel que os custos de produción que se coñezan sexan cumpridos por parte da industria. E entendemos que, logo de realizado un investimento público na Conta Láctea, o consecuente é que a Xunta coloque a vontade e traballo político para conseguir que os datos obtidos a través desta ferramenta sexan vinculantes para a industria”, reclaman.\nPor outra banda, a organización agraria tamén reprocha que a plataforma fose levada a cabo por entidades privadas. “Resulta cuestionable que, cada vez con máis frecuencia, a Consellería opte por convenios de contías inxentes con entidades privadas para os seus proxectos e plans estratéxicos”, afean.\nSinalan que este xeito de proceder “pode converterse no comodín ao que a Xunta canalice diñeiro público para as tarefas que persoal e organismos públicos non poden facer, precisamente por unha política de cortes e desinvestimento que leva anos a ser denunciada dende o SLG”.\nAdemais, apuntan a que a utilización desta plataforma vai supor novos gastos para as ganderías, posto que na maioría de casos requirirá ser xestionada polas entidades de aconsellamento ou organizacións de produtores lácteos. Botan en falta que a propia administración pública estableza recursos para quen non teña os coñecementos e habilidades informáticas necesarios para xestionala.\nCooperación ou competición\nA organizacion agraria tamén afea que non se puxera aínda en marcha a Mesa Sectorial do Leite, como un lugar para o debate e a procura de solucións conxuntas para o sector, e se priorizara a plataforma. Ó mesmo tempo reivindican que esta plataforma sirva para establecer cooperación entre produtores.\n“Entendemos a posibilidade de comparar datos, de coñecer as realidades doutras granxas e aprender delas tamén no económico como un enorme potencial. Mais antes para compartir coñecementos e ideas, desenvolver estratexias conxuntas, organizarse ante problemas comúns, do que para ver o resto do sector como competidores”, apuntan.


O Concello de Pontevedra "reinvéntase" para apoiar ao sector da hostalería - Canal Rías Baixas\nPONTEVEDRA> O Concello de Pontevedra comprométese a facer todo o posible para reactivar a hostalería da cidade. Así o afirmou esta mañá o alcalde tras manter unha reunión con diferentes representantes deste sector. Entre as peticións realizadas polos hostaleiros destaca a reformulación do espazo público ou a supresión de taxas como a do lixo ou a dos veladores.\nO alcalde de Pontevedra mantivo esta mañá unha reunión cos representantes do sector da hostalaría da cidade. Nela, Miguel Anxo Fernández Lores trasladou a súa vontade de reactivar a economía local reinventando diferentes actividades.\nNo encontro, Lores asegurou que o goberno municipal fará todo o posible para tratar de minimizar os danos económicos no sector da hostalaría. Un dos máis afectados pola crise do coronavirus. Sen embargo, o alcalde fixo tamén fincapé nas limitacións, tanto económicas como de competencias, que ten o Concello de Pontevedra.\nTras escoitar as ideas e suxestións do sector da hostalaría, o goberno municipal tratará agora de adaptalas de cara á nova normalidade.\nArtigo anteriorAs rúas recuperan pouco a pouco a vida nesta fase da desescalada\nSeguinte artigoO BNG de Ribeira reclama a rebaixa das taxas de Portos e Costas


Xeral : Me gusta ir al super\nO suplemento EURO do diario ourensán La Región publicou o pasado domingo, na súa versión en papel, unha entrevista en profundidade con Artur Yuste, director xeral de Grupo Cuevas, na que fai un balance dos resultados económicos obtidos pola compañía no exercicio 2016 así como da situación actual do sector.\nAs declaracións de Yuste están xa dispoñibles no ámbito online da publicación.\nLer entrevista online\nGRUPO CUEVAS PROMOVE QUE OS NENOS DOEN XOGUETES PROPIOS PARA COMPARTIR CON OUTROS\nOs principais supermercados do Grupo Cuevas instalaron colectores para a recollida de xoguetes, dentro da campaña “Comparte y recicla”, que promoven a nivel nacional Neox Kidz e a Fundación Crecer Jugando, coa colaboración de El Corte Inglés, Hipercor e as principais tendas de xoguetes. A campaña de recollida, que se desenvolve coa participación do Grupo Cuevas e Juguettos Ourense, estenderase ata o próximo 16 de xullo.\nO GRUPO CUEVAS FACTURA 99,8 MILLÓNS E ACADA UN RÉCORD HISTÓRICO DE VENDAS\nA compañía, que cumpre 150 anos no mercado, aumentou en 5,5 millóns a súa cifra de venda agregada en 2016, un 6% máis ca no exercicio anterior.\nA súa fortaleza e a súa sólida posición quedan reflectidas no novo teito histórico do resultado bruto de explotación (ebitda), que volve subir a dobre díxito (16%) e acada por vez primeira os 3 millóns de euros.\nOs investimentos totais creceron un 18% e superaron os 3,8 millóns o ano pasado, e as específicas do sector de alimentación disparáronse un 25%.\nAs subministracións de provedores galegos representan o 42% das compras totais que realiza a compañía centenaria.\nA contratación indefinida e o emprego feminino gañan peso dentro do grupo.\nO NENOS DAN A BENVIDA AO VERÁN NO SÚPER AQUIÉ\nO Concurso de Debuxo Infantil “A que sabe ou verán?”, organizado polos supermercados Aquié, chega este ano á súa 9ª edición. Este concurso, que xa é un clásico entre os máis pequenos, recolle a visión máis divertida dos nenos sobre a época máis cálida do ano. Acompañados dos seus pais e dalgúns familiares, os gañadores recolleron os seus premios e diplomas no seu supermercado habitual.\nEste ano, o premio leváronllo Naia, Ignacio e Uxía – 5, 9 e 10 anos, respectivamente- de Aquié O Porriño. Recolleu o seu premio, tamén en Aquié O Porriño, Alexia, de 7 anos, que resultou gañadora do premio de redes sociais. Á entrega de premios asistiron Orlando Márquez, Concelleiro de Parques e Xardíns do Concello do Porriño; Gino Roncal, Xefe de Publicidade de Atlántico Diario; e María González Lamelas, Directora de Supermercados de Grupo Cuevas. En Aquié Hórreo, os premios foron para Noa, Martina e María de 6, 10 e 10 anos, repectivamente, que recolleron os seus premios de mans de Sandra García, profesora na Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo; Palmira Roo Ceo, Subdirectora Comercial de El Correo Gallego; e María González Lamelas, Directora Liña Supermercados Grupo Cuevas. Finalmente, en Aquié Fleming resultaron gañadores David, Asier e Carla, de 9,7 e 3 anos, respectivamente, que recibiron o seu recoñecemento por parte de Belén Iglesias, Concelleira de Cultura e Educación do Concello de Ourense; e José Paz, Xefe de Fotógrafos do diario La Región, como membros do Xurado; e de Marta Vázquez, do Supermercado Aquié de Fleming.\nParabén a todos os participantes!\nAquié O Porriño Premios\nPremios Aquié Hórreo\nPremios Aquié Fleming\nAQUIÉ ESTREA UN NOVO CICLO DE EXPOSICIÓNS\nUn completo percorrido pola historia da fotografía baseado en diferentes modelos de cámaras antigas. Este é un pequeno adianto da nova exposición que percorrerá os supermercados Aquié nos próximos meses e que xa está dispoñible en Aquié Hórreo.\nCámaras de fol e placas con trípode e en formato portátil, a exitosa kodak brownie que data de 1920, as populares rolleyflex que utilizaron moitas estrelas do cinema e a música da época ou o pesada, pero precisa cámara ANACA dos estudos profesionais dos anos 50.\nSe queres saber máis, só tes que achegarche ao teu Aquié habitual nas datas previstas para a súa exposición.\nAquié Hórreo: do 3 ao 27 de xullo.\nAquié Porriño: do 1 ao 29 de agosto.\nAquié Fleming: do 1 ao 28 de setembro.


O sitio está a cargarse lentamente. Non podo dicirche cantas veces recibín esta mensaxe ao longo dos anos cando traballaba con clientes. A velocidade do sitio é incriblemente importante ... pode reducir os rebotes, manter os visitantes comprometidos, mellorar o seu sitio en Google e, finalmente, levar a máis conversións. Encántanos os sitios rápidos ... é un dos primeiros problemas que atacamos cun cliente (e tamén por que o hospedamos) WordPress no volante - iso é unha ligazón de afiliado).\nObtendo unha nota de que o o sitio é lento é frustrante porque podería basearse en centos de problemas ... canto ancho de banda ten a súa empresa, cantas persoas o están a usar, as descargas en segundo plano que está a facer, o navegador que está executando, os complementos do navegador están a executarse, se é un sitio seguro, onde se aloxan os teus dominios, onde se aloxa o sitio, cantos outros sitios se cargan no mesmo host, como o servidor caché o sitio e se distribuíu recursos estáticos a través dun CDN por citar algúns.\nÉ imposible saber cal pode ser o problema cando os nosos clientes nos contactan e preguntan. Entón, xeralmente visitamos sitios como Pingdom e executa algunhas ferramentas de velocidade e demostralo que todos os que están fóra deles non teñen problemas. Por suposto, é cando volven e dinnos que todos os que saben tamén teñen problemas ... suspiro.\nE analizar a velocidade da túa páxina a través de Google Search Console (sección Labs) é unha broma ... depende de que a xente execute unha barra de ferramentas para informar da velocidade. Realmente non hai demasiados lugares aos que ir para obter unha verdadeira resposta. Ou hai? Torbit Insight é unha verdadeira ferramenta de medición do usuario que engade transparencia ao seu sitio web non só pode proporcionar a resposta, senón tamén solucións. Permite cortar e cortar en cubos aos visitantes e ao sitio para ver unha imaxe real da velocidade do sitio.\nTorbit Insight pon a disposición métricas de medición de usuario reais, permitindo ao comerciante supervisar os tempos de carga reais de cada páxina web para cada visitante. A ferramenta analiza a información para determinar onde exactamente a páxina web é lenta e por que. A resolución dun segundo fai que os datos estean dispoñibles en tempo real.\nA ferramenta ofrece matrices intuitivas como a correlación entre a velocidade de carga do sitio web e as taxas de rebote ou de conversión, a información de datos en tempo real na vista de mapa en directo, un histograma dos tempos de carga do usuario con métricas como a media e os percentís superiores, a comparación do rendemento entre diferentes navegadores e xeografías e suxestións personalizadas sobre como mellorar o rendemento, todo cun 100 por cento de mostraxe. E se estás a executar un sitio de WordPress, podes poñerte en marcha rapidamente con o seu complemento de WordPress.\nCon esta información, agora podes identificar se ese último despregue de código fixo que o teu sitio web fose moito máis lento, se a causa fundamental é un servidor sobrecargado ou ... simplemente demostra ao teu cliente que estás a facer o teu traballo e o sitio está funcionando moi ben.\nTamén é fantástico observar xeográficamente os tempos de carga.\nO prezo tamén é correcto. A versión básica de Torbit Insight, incluíndo un 100 por cento de mostraxe de ata 1,000,000 de páxinas vistas mensuais e 30 días de retención de datos, é totalmente gratuíto. Se desexa profundizar nos problemas, ver as mellores e peores visitas ou incluso controlar as conversións por tempo de carga, a ferramenta require unha actualización.\ntags: volanteadministradores web de googlepáxinasmonitor de velocidadecontrol de velocidaderesolución de problemas de velocidadetorbitvisión do torbitwpengine\nAbre unha tenda de Facebook en 15 minutos con pagamento\n6 X, 2012 en 7: 54 PM\nGrazas por esta información Doug, definitivamente é un servizo moi interesante tendo en conta o prezo.\n6 X, 2012 en 8: 20 PM\nApostas @ twitter-353825851: disqus! Eu tamén o pensaba !!!\n7 de xuño de 2012 ás 9:34\nRealmente non pode subestimar a importancia do tempo de carga do seu sitio web. Aínda que o teu contido e deseño sexan xeniais, se se carga lentamente perderás visitantes. Os motores de busca favorecen sitios web que proporcionan unha boa experiencia de usuario.\n9 de xuño de 2012 ás 2:34\nDoug, é xenial escoitar que estás usando Torbit Insight e que che resulta útil. Grazas polo artigo.


Apoiamos as demandas da ANPA “A Rabadela” de Calo e exiximos a rectificación da Xunta de Galiza - Novas - BNG de Teo - Bloque Nacionalista Galego\nO BNG LEVARA AO PARLAMENTO A NEGATIVA DA XUNTA A MANTER AS TRES AULAS DE CUARTO DE PRIMARIA\nApoiamos as demandas da ANPA “A Rabadela” de Calo e exiximos a rectificación da Xunta de Galiza\n08 xul. 2021 - 20:18\nCEIP Calo Educación Pública BNG\nO portavoz municipal do BNG, Manuel Barreiro, mantivo está mañá unha reunión con representantes da directiva da ANPA “A RAbadela” do colexio de Calo. Na reunión as representantes das nais e pais transmitiron a súa preocupación pola negativa da Xunta de Galiza a manter as tres aulas existentes no curso de cuarto de primaria e reducilas a dúas.\nA ANPA solicitou manter unha reunión presencial coa Inspectora de Educación xa que considera que aínda cumprindo as ratios marcadas pola normativa esta redución vai afectar negativamente a un curso no que o centro ten máis dun dez por cento de alumnado con necesidades educativas especiais e mesmo dous con trastorno de espectro autista. Esta situación xa sucedeu hai dous anos e comprobouse que diminuía a efectividade e a calidade do ensino ademais de incrementar a presión sobre un cadro de persoal que a Xunta sempre mantén nos límites. As familias rexeitan dar un paso atrás e volver agora a unha situación superada, xa que consideran moi positivos os avances feitos dende que existen estas tres aulas.\nO portavoz municipal, Manuel Barreiro, pide “responsabilidade á Xunta de Galiza e que manteñan as tres aulas. As nosas crianzas non son números, non todo son as ratios, que ademais, en todo caso, poñen os límites por riba e non por baixo. Neste caso concreto, no que hai alumnado con necesidades educativas especiais, hai que ter moito coidado co que se fai pois podemos poñer en risco a educación, o desenvolvemento e as dinámicas de grupo na aula de medio cento de nenos e nenas. Hai que escoitar á comunidade educativa”. Barreiro lamentou que “a Xunta continúe co ataque á veciñanza de Teo, hai un desleixo, evidente, na modernización dos CEIP que lle reclamamos en repetidas ocasións e que maquillaron algo hai dous anos pero que precisan de investimentos que solucionen definitivamente problemas coma as pingueiras nas instalacións. Despois do atropelo que pretenderon co comedor dos Tilos, agora volven á carga coa supresión desta aula. Se non fan os investimentos que precisamos que polo menos non nos quiten o que xa hai, isto non é de recibo.” Por outra banda, Barreiro, instou á concelleira de educación do PSOE, Mayte Argibay, a actuar dende xa e a que non cheguemos á mesma situación que no sucedido no Tilos en febreiro deste ano, onde a súa inacción, primeiro, e a súa incapacidade, despois, complicou innecesariamente o asunto.\nO BNG considera que é preciso solucionar este tema con rapidez e dar seguridade á comunidade educativa. Non se entende que o Goberno Galego lles dea as costas ás familias e ás crianzas e exixe que se manteñan as prazas docentes e todos os servizos precisos nos CEIP de Teo.


Visita ao concello de Ponferrada - Blog de Celso Delgado\nHome Estradas Transporte Visita ao concello de Ponferrada\nVisita ao concello de Ponferrada\nVisito hoxe a capital do Bierzo, Ponferrada e participo coa Alcaldesa e outros membros da corporación e da sociedade civil nunha concentración na praza do Concello para concienciar á cidadanía da lacra da violencia de xénero, no Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller.\nA alcaldesa, Gloria Fernández Merayo abriu o acto e demandou tolerancia cero contra os maltratadores. "Hoxe dicimos non ao sufrimento das mulleres, das súas familias e de todas as persoas que rodean ás vítimas", afirmou, lembrando ás mulleres que sofren os malos tratos que "non están soas".\nLogo falou a vicepresidenta do Consello Municipal das Mulleres, Ana López, que leu un manifesto. E ao finalizar tivo lugar unha ofrenda de caraveis en memoria das 56 asasinadas ao longo deste ano por violencia de xénero.\nFinalizado o acto, mantiven unha reunión de traballo coa alcaldesa na que abordamos cuestións relacionadas coa mobilidade dos cidadáns e as infraestruturas de transporte de viaxeiros e mercancías.\nAsí repasamos a situación dos proxectos da autovia A-76 que avanzan na súa redacción e tamén das novas oportunidades que a chegada da alta velocidade a León, teñen que achegar a valdeorreses e bercianos, o que implica o establecemento de servizos ferroviarios adecuados.\nVisita ao concello de Ponferrada Reviewed by Celso Delgado on miércoles, noviembre 25, 2015 Rating: 5


Actividades de promoción económica para todo Área\nA Deputación achega 409.921 euros para apoiar a entidades sen ánimo de lucro // As axudas permitirán ós beneficiarios organizar congresos, exposicións, xornadas ou feiras turísticas e gastronómicas // Oscilan entre 1.770 e 7.800 € TEXTO M. Torres\nDesfile de moda no castelo de Vimianzo con deseños das artesáns da Asociación de Amigos do Liño de Zas. Foto: Concello de Vimianzo\nA Deputación da Coruña otorgou axudas a entidades sen ánimo de lucro da área de influencia de Compostela para realizar actividades de promoción económica. En total para toda a provincia coruñesa, o ente que preside Valentín González Formoso achega 409.921 euros .\nO Boletín Oficial da Provincia (BOP) recollía o pasado 18 de outubro a concesión provisional desta liña de axudas dirixida a colexios profesionais; entidades asociativas e federativas representativas dalgún sector profesional, comercial ou empresarial; cámaras de comercio; e asociacións de veciños e mulleres rurais. Un total de 73 entidades son as beneficiarias destas subvencións, das cales 11 foron concedidas provisionalmente condicionadas.\nAs achegas oscilan entre un mínimo de 1.770 euros a un máximo de 7.800 euros e permitirán aos beneficiarios e beneficiarias organizar múltiples iniciativas como congresos, exposicións, talleres, cursos de formación, xornadas, estudios e seminarios relacionados coa promoción económica da provincia.\nDo mesmo xeito, permitirán cofinanciar iniciativas como festas de interese turístico, feiras de artesanía ou de exaltación de produtos típicos da zona como a trixésimo novena edición da Feira de Artesanía e Alimentación do Couto, a IX Feira dos Oficios da Montaña, Feirauto en Baio, a trixésimo sexta edición Mostra Galega de Apicultura ou VIII Exporpymes, entre outras.\nAsemade, tamén se empregarán as axudas para actividades de promoción, difusión e animación do comercio local, decoración de zonas comerciais, publicidade, revistas ou guías, entre outras iniciativas. Segundo indicou o deputado provincial da área de Promoción Económica, Blas García, “con esta importante achega económica queremos dar apoio ao comercio e á hostalaría local, moi afectados pola crise económica derivada da pandemia, así como impulsar o desenvolvemento económico da provincia e fomentar a creación de emprego”.\nAsí, na comarca de Costa da Morte a Deputación da Coruña otorgou axudas á Asociación de Hostelería de Malpica (7.200 euros), Amigos do Liño (2.553,60), a Casa da Muller de O Couto (4.056 €), o Centro Comercial Aberto de Carballo (7.200), a asociación de comerciantes da Milagrosa (2.965,44 €), o GDR (1.770,71), a Asociación do Automóbil de Baio (2.535) e ó colectivo dos percebeiros da Barca (7.500 euros). Esta última concesión é provisional e está condicionada á rectificación dalgunha información aportada.\nPolo que respecta á zona do Barbanza, as achegas da administración provincial repartiranse entre a Asociación Boirense de Empresarios (7.400 euros), a entidade de comerciantes de Ribeira (7.400) e á patronal de Rianxo (7.400 euros). Mentres que na comarca de Muros-Noia recibiron subvencións o colectivo de empresarios de Carnota (3.591,60 euros) e a asociación Noia Histórica (7.400 euros).\nEn canto á contorna de Santiago, os fondos provinciais recaeron na entidade de comerciantes da Baña (5.128,08 euros), Bertamiráns (5.670), Melide (7.400 €) e Santa Comba (7.300), na Asociación Em-Rede (2.888,97 euros), Gazafellos (3.360), ENE (7.500 €), no colectivo de hostaleiros de Melide (7.500) e na asociación de empresarios de Milladoiro (7.500 euros). As tres últimas están condicionadas.\nA maiores, esta liña de axudas tamén benificiará á asociación de axencias de viaxes, AGASOL, a entidade galega de apicultores e dos viveiristas do noroeste, CECAP ou ó colexio de enxeñeiros, entre outros.


O Concello de Boiro adxudica as obras para a mellora da eficiencia enerxética no CEIP Santa María do Castro – O Barbanza\nO Concello de Boiro adxudica as obras para a mellora da eficiencia enerxética no CEIP Santa María do Castro\nO Concello de Boiro vén de adxudicar as obras para a mellora da eficiencia enerxética do CEIP Santa María do Castro. O proxecto, dun orzamento de 114.925,80 euros conta co financiamento da Deputación da Coruña a través do Plan Único Concellos (POS+2021).\nA obra que se vai a executar consiste na realización do illamento térmico exterior no edificio principal do dito centro de ensino. Na actualidade a clasificación enerxética do centro clasifícase como moi deficiente (G), explica o Concello, engadindo que “coa realización do sistema de illamento STAE previsto o inmóbel pasará a unha situación media-baixa (E)”.\nO sistema de illamento STAE que se contempla para a execución deste proxecto está composto de placas de illamento térmico de polistireno. Mediante estas actuacións, ademais de mellorar a eficiencia enerxética, vanse eliminar pontes térmicas, humidades por condensación e colonizacións de fungos, así como obter unhas axeitadas condicións de confort interior e salubridade dun edificio destinado a centro de ensino.


BIBLIOTECA DE SECUNDARIA DO CPI VIAÑO PEQUENO (TRAZO): Lendo libros dos que non hai peli...todavía\nLendo libros dos que non hai peli...todavía\nEste trailer foi feito por un fan, moi fan, de Apocalipsis zombie. O principio da fin., a primeira das tres novelas que compoñen a triloxía de Manel Loureiro. (Só dispoñemos do trailer, creado por un lector, animando, supoñemos, a algunha productora á financiación da película. Vemos a Hugo Silva como posible protagonista, claro que si.)\nE aquí vamos as valentes do Club de lectura de 2º de ESO a sumarnos tamén a tantos e tantas miles de fans de Manel Loureiro en todo o mundo. Mañá empezamos, a primeira de zombies que se le no noso club de lectura. Xa vos contaremos !!\nEtiquetas: club de lectura, fomento da lectura, medo


‘A carracha vienesa’ vs ‘Parasitismo ilustrado’ | BiosBardia\n@cequelinhos / 17 Maio 2018\nNos cuartos de final, Lois Z fronte a Fran Castiñeira. Tema: ‘Carrachas’.\nA carracha vienesa\n–Picouche algún becho en Madrid?\nO meu marido Fredo encolleu os ombreiros. Vestía só o pantalón do pixama, lucindo ximnasio e dieta sa, pero no seu lombo destacaba un eritema que parecía a picada dalgún insecto. Insistín en que fose a ver o meu compañeiro o doutor Sequeiros, un dos mellores en Infecciosas, pero negouse ao seu xeito: «Non te preocupes, Carlos». Típico del, deixarme quedar como un neurótico.\nEsta conversa quedaría esquecida se Fredo non se erguese dous días máis tarde con febre. Tentou ir traballar pero tivo que volver axiña. Dixo que se cadra collera a gripe en Madrid, onde estivera a semana anterior por un congreso. Pasaron tres días máis e a febre non baixou, e farteime:\n–Abonda. Se mañá segues con febre lévote a Sequeiros.\nCedeu e ao día seguinte foi pola súa conta. Non era a miña especialidade (son anestesista), pero pola miña parte funme informando en libros. Fredo recibiu antibióticos e antipiréticos e colleu unha baixa.\nEsa tarde atopeime con Sequeiros no hospital, el mesmo me preguntou como andaba o meu home. Aínda non sei con que intención, pregunteille que qué pensaba da picada do lombo. Puxo unha sincera cara de abraio: Fredo non lle falara da picada. Recomendoume que o convencera para volver á consulta.\nEu sabía que Fredo me mentía en algo, e o que estaba a coñecer coas miñas pescudas sobre a picada enchíame o maxín de historias. Ata que entendín que só había unha historia posible.\n–Fredo, dime a verdade.\nEstaba deitado na cama por quinto día consecutivo.\n–Sei que me enganaches. Gustaríame rifar contigo e torturarte psicoloxicamente mentres estás aí doente. Pero quérote demasiado –el mirou estrañado– e penso que a túa vida corre perigo, só porque es covarde de máis para confesalo, ou para non ferirme, tanto ten.\n–Non quería magoarte. Funche infiel en Madrid e agora creo que teño algo de transmisión sexual.\n–Non tes nada venéreo, idiota. Picoute unha carracha de campo –miroume abraiado– e pasouche unha doenza. Onde estiveches?\n–Esas carrachas non pican por aquí nin en Madrid senón…\n–De Madrid voei a Viena. Vémonos desde hai medio ano. Chámase Dagmar.\n–Quen, a carracha?\n–Non, perdoa, tes razón. Non hai tempo para isto, para liortas e reproches. Podes estar gravemente enfermo.\n–Só queres asustarme…\n–Escóitame ben, isto é serio. En Centroeuropa as carrachas transmiten unha meningoencefalite moi grave e incurable. Pode matarte ou deixarche secuelas neurolóxicas moi graves e non estás vacinado. Tamén transmiten outras enfermidades, como a borreliose, que si son curables e poida que sexan o que estás pasando. Veremos logo que pasa connosco e co tal Dagmar. Agora levareite a Urxencias, téñente que diagnosticar rápido.\nMiroume cheo de dúbidas. Díxenlle:\n–Prefiro que te divorcies de min a verte morrer. Imos para Urxencias. Agora.\nAsentiu. Mentres se erguía pesadamente pola febre, corrixiume:\n–Dagmar é nome de muller.\nTadeo premeu «enviar». Enseguida apareceron as dúas marquiñas verdes ó pé da foto. Engadiu: Agora tócache a ti. Mándame as túas tetas. Na conversa do whatsapp campaba a súa pirola, ergueita e inchada coma o tronco dun baobab. De alí a un cachiño apareceu a devecida imaxe na pantalla. «Lavirgen, vaia ubres». Tadeo tecleou a toda présa unha prole de verbos húmidos e transitivos, era un fetichista dos peitos. Como me gustaría que estiveses aquí. Lucy respondeu entusiasmada. O aparvado do meu home está fóra toda a finde. Pódome achegar nun cacho. Tadeo batía palmas coas orellas. Estaba quente coma un roxón. A rapaza ía conducir de Curtis a Santiago só para foder con el. Presentáraos unha amiga común nas festas da Ascensión. A súa moza estaba de Erasmus e xa faltaba pouco para rematar o curso, había que aproveitar. Cando Tadeo lle abriu a porta do piso recordou por que Lucy fora a súa terceira opción daquela noite. El estaba afeito a deitarse coa que quería. Non pasaran de sobarse un pouco mentres tocaba o Combo. Foron ó cuarto e espíronse. Non se detiveron en preliminares. Ela púxose a catro patas e dixo que só por atrás. Tantas ansias amolárono. O que debeu ser gozo, para Tadeo foi un traballo. Nesa postura nin sequera lle vía as tetas. Culminou por facerlle un favor. Ó rematar quedaron tombados na cama un anaco. El colleu o móbil. Lucy estaba moi laverca e non calaba. Buf, coller o coche agora tan tarde, que pereza, soltou ela. Tadeo sentiu un calafrío pola res arriba. Pasaban os minutos e non marchaba. Tivo que pasar ó ataque. Mira, por que non quedas aquí esta noite? Eu vou durmir ó sofá. Ela protestou, que por que non ían durmir os dous na cama tranquilamente, que era grande abondo. El estaba preparado. É que estou raiado. Dei en pensar na miña ex e prefiro ir para o sofá. Lucy xa non contestou, vestiuse e recolleu as súas cousas. Tampouco che pedía que me abrazases e me acariñases o pelo, eh? Joder. Se ías estar con esa cara mellor marcho. El púxose á defensiva. E logo que cara teño? A ver, veña, se queres durmimos xuntos e así pola mañá de paso chúpasma. Lucy respondeu dando un portazo que a Tadeo lle soubo a vitoria. Que ganas tiña de que marchara. Nin o nome lle gustaba. Lucy. Pobre do seu home. El aspiraba a máis, non se explicaba como puido caer tan baixo. Durante a ducha prometeuse non volver foder por whatsapp. Cambiou as sabas e botouse na cama. Colleu o móbil e abriu a foto das tetas de Lucy. Sen quitarlle ollo empezou a masturbarse. Apareceu unha mensaxe na pantalla. Segue en pé o de chuparcha mañá? Amolouno a interrupción, pero detívose a contestar. Vale, pero esta vez mellor vou eu á túa casa.\n17 Maio 2018 in Creación, II Torneo de Duelistas Punto e Coma. Etiquetas:carrachas, fran castiñeira, lois z, relatos\n← O cruceiro dos meniños\n‘SYNTAGMA_files’ vs ‘No canto das sereas’ →\n73 comentarios en “‘A carracha vienesa’ vs ‘Parasitismo ilustrado’”\nCarlos Vega di:\n17 Maio 2018 ás 1:52 pm\nDe Parasitismo ilustrado gustoume moito o ritmo do texto, paréceme que as palabras están moi ben escollidas e os pensamentos do prota escollidos e ben postos. Admiro moito ser capaz de escribir un parágrafo así e que encaixe ben.\nA carracha vienesa pareceume un relato moi limpo con diálogos que non se atrancan nunca. No referente ao tema gústame máis como o leva o primeiro, aínda que tamén chama á atención o tratamento que lle fai o segundo.\nO meu voto vai para Parasitismo ilustrado.\n17 Maio 2018 ás 5:39 pm\nNingún dos dous relatos convenceume ó 100%, pero creo que ‘A carracha vienesa’ está un pouco mellor escrito, e lévase o meu voto.\n17 Maio 2018 ás 8:46 pm\nQuen propuxo este tema? ¬¬’ En Madrid, os nenos están tan acostumados a convivir coas carrachas que lles chaman “cucas” (e en moitos outros lugares, obvio, pero falo do vivido). Por extensión, eu tamén as chamo cucas. Detesto as cucas. Quero tanto que non existan que non quero nin pensar en que existen.\nÉ dicir, por se non queda claro: quen propuxo este tema? ¬¬’ Por sorte, polo menos un dos dous relatos non parece que conteña o tema para nada… Hahaha.\nOutra cousa que comentar e parabenizar de ambos os dous relatos deste duelo son o uso das comiñas latinas (beeeeeeen!, grazas!) e dos nomes das personaxes (beeeeeeeeeen!, obrigadísima!).\n«A carracha vienesa»\nGústame o título porque creo que é un resumo moi bo do texto e gústame moito o nome de Fredo polo que significa, que relaciono coa historia; pero teño aí un problema serio entre o frío de Viena e a necesidade de calor das carrachas. Non me gusta nada que me falen ou ler sobre carrachas.\nMmm… «poida que sexan»?\nO final non me sorprendeu. Esperábamo. Con todo, creo que a historia vai levando paseniño (se cadra demasiado lento) a onde nos quere conducir, detense sen amolar, fai viaxes e pasa tempo sen cansar… Tendo en conta que todo podería ser resumido a moitísimas menos palabras, o exercicio de fondo de conseguir que non canse o xeito de estar exposto así paréceme brillante. Normalmente, tería aburrido ou distraído. Creo que só me pareceu innecesaria a explicación do parágrafo de «Escóitame ben». Cóntase demasiado, explicando como se fose todo o mundo parvo (Fredo e todos os lectores).\nCreo que a persoa que escribiu este conto confundiu «carracha» con «carraxe»…\nNon me gusta o título. Gústame o verbo «campar», a «prole de verbos húmidos e transitivos» (por sorprendente segundo adxectivo) e a axilidade narrativa.\nO de conducir de Curtis a Santiago só para foder lémbrame a un poema de Lucía Aldao que di «chégoche en taxi (iso é amor) a plantar a miña tenda de campaña no teu pazo, a roubarche corazón e cama». Lembrarme a Lucía Aldao é ben. É moi ben, de feito. O problema é que continúo na miña cabeza a recitar a Lucía Aldao e quedo sen ganas de seguir co relato. Pero hai que seguir para poder dicir que me parece un relato moi encadrado no seu tempo, aí falando da Ascensión e todo. Que propio para as datas! Hahaha.\nNeste caso, tamén me parece moi apropiado o nome que se escolleu: Tadeo. Ben!\nNon me convence para nada a forma de inxerir os diálogos no texto, pero entendo o esforzo de formar a historia nun parágrafo e enchelo, con todo, desa vitalidade «fórnica» (hehe) e fluída. Pero… xa vimos demasiadas propostas de intentar sorprender coa estrutura neste certame e coido que hai que intentar dar máis que sorpresas de construción en si das historias. Quero dicir… Hai que traballar algo máis que a estrutura dos contos.\nO meu voto vai para: «A carracha vienesa».\n17 Maio 2018 ás 9:00 pm\nTeño que auto-corrixirme porque non son cucas as carrachas senón as cascudas. Iso pásame por chamarlle cucas ou simplemente bechos… Hahahahaha.\nAclároo por se ides a Madrid e non vos entenden, pero coido que se berrades e choutades sobre o chan do metro, entenden a falantes de calquera lingua. Quero dicir, todas son cucas. Mais en fin, aclarado queda.\n17 Maio 2018 ás 9:01 pm\nComo se pode comprobar, todo foi un xogo carracha-carraxe-cascuda.\nA cousa (intencionadísima) foi meterme co tema caca das cucas ou das non cucas. Agora sáenme cucas por todas partes na imaxinación.\nXa vos vale a todos.\n18 Maio 2018 ás 4:12 pm\nClara, o tema propúxeno eu. Agora xa sabes a quen tes que lanzarlle unha maldición xitana 🙂\n18 Maio 2018 ás 5:32 pm\nHahahahahahahaha. Porque non sei facer iso, Couto. Que se non se cadra si que cha lanzaba.\n18 Maio 2018 ás 6:42 pm\nNon sei en que pensaba a Érica ao propor este tema, se era unha vinganza ou tiña unha idea no maxín por se certaba que lle tocase a ela ;). Porque o caso é que ningún dos dous relatos prendeu en min.\nA carracha vienesa daba para un microconto comprimido. En troques, coido que se bota a perder con descricións de enfermidades que penso que non veñen a conto, un desenrolo longo de máis e unha linguaxe algo infantil.\nParasitismo ilustrado nin me semella un relato erótico, nin unha troula, nin contén nada que esperte o meu interés. É unha opinión estritamente persoal. Lino varias veces porque tiña que votar, pero non me enganchou.\nO meu voto vai para A carracha vienesa\n19 Maio 2018 ás 4:29 pm\nO caso é que non pensaba en nada, Amador, e seguramente iso explica a miña elección hahaha. Veume á cachola e escribino sen pensar. E na miña lista de temas había cousas bastante peores que as carrachas, así que xa podedes estar contentxs.\n18 Maio 2018 ás 11:57 pm\nO meu voto vai para “A carracha vienesa”. E a única razón é porque o tema é “carrachas” e no relato fálase dunha carracha. Ningún dos dous relatos me gustou. Pero para nada. “Para nada de todo de vez”, que diría un amigo meu. Son aburridos (para min), aínda que recoñezo que o tema tampouco é para lucirse.\n“Parasitismo ilustrado”… non vexo por ningures ninguna carracha, nin parásito nin moito menos ilustración. Se algún dos dous personaxes fose un psicópata asasino, o autor xa tería medio guión deses films que bota Antena 3 os sábados pola tardiña.\n20 Maio 2018 ás 8:41 am\n“A carracha vienesa”\nCreo que o texto precisa revisión (notei un “picoute unha carracha de campo” por “picouche”). A historia é sinxela pero funciona ben, e ese liña final que pecha o relato pareceume que lle daba un xiro interesante a todo o narrado. Chioume un pouco esa liña de diálogo na que o narrador explica os perigos de ser picado por unha carracha, sooume un tanto “enciclopédico”, aínda que entendo a elección, xa que o narrador pertence á profesión médica e leva días lendo obsesivamente sobre o tema.\nO texto é moi fluído e ben escrito, e iso que a min as historias de moito folleteo, en principio, non me atraen. As frases curtas e o uso de expresións e vocabulario cotiá danlle dinamismo a historia. Eu si lle vexo relación co tema: os dous protagonistas aproveitanse o un da outra de aburridos que están da vida, mesmo se podería pensar que parasitan ás respectivas parellas, visto que as enganan sistematicamente.\nO meu voto vai para “Parasitismo ilustrado”.\n20 Maio 2018 ás 8:18 pm\n«Picoute unha carracha de campo» está ben. Sería picouche se dis: picouche na man a carracha, picoucha (a man). Pero aquí picouno a el, picouno. Está ben empregado.\n21 Maio 2018 ás 6:05 am\nNa miña aldea diríamos “picouche” en ámbolos casos mais, como ti dis, si diferenciamos entre “comeute o lobo” e “comeuche unha man o lobo”. Tedes que perdoar se ás veces meto a zoca, pero cando algo me zoa penso sempre en como se diría tal cousa na miña aldea e, claro, a miña aldea non é o centro do mundo XD\n21 Maio 2018 ás 7:17 am\nPara min si que era o centro do mundo até que me meteron nun tren rumbo a Barcelona. De feito, a miña aldea era sinónimo da Galiza. Lugo era Lugo. Chantada era Chantada. Pero a miña aldea era “Galicia”\n20 Maio 2018 ás 7:41 pm\nEstán os dous ben escritos, cada un na súa liña, pero non me conquistou ningún deles.\nA min o ritmo de “A carracha vienesa” non me acabou de gustar, paréceme que ten recheos e frases que sobran. A historia, sen embargo, paréceme que dá xogo, sen máis.\n“Parasitismo ilustrado” paréceme un bo exercicio de estilo: áxil, rápido, informal… Vaise un pouco polos cerros de Úbeda para ser orixinal co tema, pero non lle saíu mal de todo XD Este tipo de historias tampouco me encantan, pero é o que quere ser, gústeme ou non. Chocoume que “Lucy” o seña con cursiva e logo sen ela.\nNon teño claro o voto pero como hai que votar… vou ir polas carrachas humanas de “Parasitismo ilustrado”.\n20 Maio 2018 ás 7:42 pm\nVaia, saíu dúas veces… síntoo!\n21 Maio 2018 ás 3:08 pm\nNingún me convenceu demasiado. Chámame a atención que os dous teñan que ver con relacións e infidelidades, sendo moi distintos entre eles.\n“A carracha vienesa” é demasiado obvio tanto na linguaxe utilizada como na historia. Non lle atopo nada de interese.\n“Parasitismo ilustrado” paréceme mellor escrito, sen ser unha marabilla, creo que está máis traballado.\nO meu voto é para “Parasitismo ilustrado”.\n21 Maio 2018 ás 8:36 pm\nPois si. É curioso como ambos autores incrustaron o tema carracha entre a infidelidade dos seus protagonistas. Gustáronme os dous. Creo que hai algo máis de solidez no segundo cos personaxes máis labrados (no espazo que dan as 500 palabras). O tirapuxa crapulilla tamén está logrado. En carracha vienesa quédanme un pouco máis fríos o Fredo e o narrador. E como xa apuntaron máis arriba, a explicación da doenza queda algo forzada. Voto por Parasitismo Ilustrado\n22 Maio 2018 ás 9:43 am\nNon sei que lle vedes de malo, queridos comentaristas, a este fantástico tema. Unha carracha non só é un becho moi interesante desde o punto de vista biolóxico, senón que representa unha chea de estereotipos e alegorías vitais onde agroma o conflito, escusas perfectas para a narración. Quen me dera a min verme as caras con este tema. Agardo temas parecidos en próximas edicións, Couto.\nCando vin a noticia do “nini”de trinta anos ao que estado lle negou a pensión do pai pensei que alguén ía usar unha das múltiples saídas de carracha… os camiños seguidos polos autores foron algo irregulares.\n“A carracha vienesa” é un relato ben contado, inda que algo simple. O mellor son os diálogos, inda que por momentos haxa partes algo forzadas. Coñezo a alguén a quen unha picada dese becho lle fodeu a vida, quedou tolo de remate, non é broma. E inda así non dei empatizado co que se conta, fáiseme algo artificial, non sei.\n“Parasitismo ilustrado”, penso que igual outro título lle iría mellor. Este é un relato algo máis traballado, como exercicio de estilo non está mal. Creo que o autor tentou experimentar cun tipo de rexistro ao que non está afeito, a min esa linguaxe coloquial sooume algo impostada. As personaxes están ben perfiladas e meter todo iso nun paragrafo ten moito mérito. A mensaxe é sutil pero píllase, parasitismo dixital e persoal. Dúas carrachas a chucharse. Coido que daba para mais.\nO meu VOTO vaia para “Parasitismo ilustrado” por ser máis arriscado.\n22 Maio 2018 ás 12:30 pm\nEstou con David en que a min o tema tamén me parece moi bo, evocador e con moitas acepcións. Moito co que poder traballar. Agora ben, ningún dos dous relatos resultantes me acabaron de convencer moito.\nComo varios comentaristas antes, creo que o maior problema deste conto é unha excesiva lonxitude. A historia é pequeniña, poderíase resumir en moitas menos palabras e ter o mesmo interese. Tal como esta, temos a sensación de estar dando voltas a algo que xa se albisca un pouco desde o principio e resulta redundante. Solventa un pouco este problema o feito de que os diálogos non están mal construídos e fan áxil a lectura, pero non acaba de despegar.\nEn cuestión de fondo teño un pequeno problema tamén de verosimilitude co tema precisamente da carracha vienesa. É porque como di David, eu tamén sei dalgún que lle quedaron secuelas en Galicia pola picada dunha carracha, non fai falla marchar a centroeuropa. Entendo que é un constructo da ficción do relato, pero non o acabei de comprar e iso me ía sacando fóra.\nO mellor do conto e o que para min o redime en parte é o final, sen dúbida ese detalliño do nome de muller anunciado só nunha frase con puntos suspensivos é o mellor do conto, non se vía vir e dótao de máis profundidade. Esta virtude fortaleceríase aínda máis se o autor conseguise reformar o conto nalgo máis breve creo eu.\nA diferenza de outros comentaristas, eu tamén vexo claramente o tema neste conto. Dúas persoas que son carrachas, chuchándose entre eles, chuchando das súas parellas. Ata o detalliño final de sacar as sabas tamén me parece facer albiscar carrachas por aí. Porén, non acabei de entrar no relato. A personaxe de Tadeo, a cuxa construcción dedica todo o relato, non deixa pouso, é un capullo pero non hai máis matiz nel. Non é que teña que empatizar con el, pero a sensación de repulsión que xenera o cabrón é un pouco morna, supoño que porque non hai nada nel que o redima nin un chisco, e entón non sinto ningunha conexión con el. O mellor do relato é sen dúbida as ferramentas que se empregan para facelo áxil, a capacidade para integrar mensaxes de móbil e conversas, imaxes do pasado repercutindo no presente. Hai recursos ben empregados. Pero ao final todo me queda como un pequeno exercicio de estilo, onde nada do que acontece se queda comigo.\nDubidei moito entre os dous relatos, pero creo que vou votar por “A carracha vienesa”.\n23 Maio 2018 ás 3:45 pm\nQuería comentar isto e ao final enleámonos noutra silveira. Hai casos de borreliose (enfermidade de Lyme) en Galicia, poucos pero en aumento, e de feito inspireime no caso dun paisán que ten que ir a Alemaña a tratarse porque en Galicia, ao non ser endémica, tivo problemas coa diagnose e o tratamento. Non é o único mal que transmiten estes bechos, seguramente os teus amigos colleron algunha infección.\nOutra cousa é a encefalopatía, eu creo que se hai casos na nosa terra, é por xente que viaxou. En Baviera, onde vivo, hai poucos casos a nivel estatístico, pero préstaselle moita atención por ser endémica da rexión e moi moi grave. Pero supoño que isto non é dabondo para establecer a verosimilitude do relato, que é a conexión da doenza de Fredo con Centroeuropa, e por iso tiven que aburrirvos con explicacións técnicas que aportaron pouco, fixeron pesado o relato e que plantexan interrogantes que superan o meu saber sobre o tema, que é moi básico.\nNo fondo: pensei que era unha boa idea, apostei por ela e logo vin que me trabuquei e non houbo tempo para rectificar, só para poñer parches no bote. Disto vai este xogo.\n23 Maio 2018 ás 5:43 pm\nOh vaia, que curioso. Lendo o conto pensei que todo o da encefalopatía era parte da ficción para situar ao pobre Fredo en Viena, non sabía que había unha doenza endémica, que interesante. Si, eu coñecín un caso de borreliose por uns coñecidos dos meus pais, e agora que o penso, non sei se tamén alguén me falou de gando afectado pola enfermidade.\nVisto que é certo, é deses casos onde o coñecemento propio impide ver o alleo. Supoño que é dos máis difíciles de sortear na ficción. Non sei como o tería sorteado eu. De tódolos xeitos, creo que se o resto do relato abrigase mellor a idea, non tería problema con esa ficción (que acabou sendo realidade). Ao final como sempre non é cousa de verdade senón de verosimilitude. Estou contigo en que o momento no que se explica queda un pouco artificial, de explicación ténica.\nDe tódolos xeitos, penso que era unha boa idea inicial e que había fío para tirar dela. Eu penso por exemplo que o teu conto funcionaría moito mellor facéndoo moi moi curtiño. Quizais faltouche atopar os mellores mimbres de forma para contar o que querías. Eu facendo os meus para este concurso, penso que iso é o máis difícil en realidade.\nSobre as outras silveiras. Non vexo tanto debate, a verdade. Eu vin o tema nos dous e votei ao teu. Ao final a percepción do tema sempre é persoal, e creo que todos entendemos que se un relato non ten para nada o tema, que pasou de el, sería unha razón forte para non votalo. Creo que a graza dos comentarios é precisamente esa subxectividade, pero precisamente por iso tamén respeto o teu dereito a comentar que non viches para nada o tema no relato do Lois. Eu prefiriría estarmos un bo tempo falando das enfermidades infecciosas que de esas cousas a verdade hahahaha.\nMarcácheste moi bo concurso, fixeches algúns relatos moi moi bos, Desquite para min entre os mellores do torneo.\n23 Maio 2018 ás 5:50 pm\nConste que eu aí pilleino ben, porque o caso que eu coñezo precisamente é de Lyme e o tipo pillouno en Suíza. Unha enfermidade devastadora.\n22 Maio 2018 ás 8:27 pm\nTeño pouco tempo esta semana. Pídovos desculpas.\n‘A carracha…’ paréceme unha historia cun argumento potente pero quizais non demasiado ben desenvolvido. Os diálogos non me pareceron naturais e as pezas da trama (e isto seguro que foi por causa das limitacións do espazo) non parecen axustadas de todo.\n‘Parasitismo…’ ten dúas virtudes principais. A principal, que é imprevisible. Que nunha escena tan pechada e ríxida consiga sorprender é algo encomiable. A segunda é que o autor domina o estilo. Un autor cómodo case sempre deixa o lector cómodo. Chámame a atención a discusión sobre se hai carrachas ou non neste relato. E como xa non é a primeira vez que hai dúbidas, para o próximo torneo, se o houber, haberá que recalcar que o tema é unha faísca, un punto de partida. Na literatura ten que triunfar a imaxinación sen tanta regra. Que isto non é o concurso de redacción da Coca Cola :))\nVoto por ‘Parasitismo…’\n22 Maio 2018 ás 10:14 pm\nRematado o prazo de votación, quero deixar algo claro. Isto non ten relación coa miña derrota, non enviei un bo texto e o final é merecido. Pero creo que hai regras para facer isto máis interesante, regras que non inventei eu, e que deberiamos seguir. Só hai dúas: a extensión e o tema. Unha cousa é propoñer un relato de 505 palabras e/ou que toca o tema tanxencialmente nunha liña. Outra é mandar un texto de 750 palabras e/ou que non faga referencia ningunha ao tema proposto. Porque para min o texto de Lois está moi ben, pero atínxese CERO ao tema. A xenerosidade de varios de vós pode vencellalo ao “parasitismo”, pero ese non era o tema. Era “carrachas”. Pero se para moitos de vós vale, estupendo.\nO problema é que eu me esforcei por tirar algo con ese tema, tal e como outros compañeiros con temas moito peores que lle tocaron. Ese é o chiste. E non escribir o que me pete ou mandar algo que teño nun caixón.\nCon todo, escribir, comentar convosco e recibir os vosos apuntamentos e críticas foi unha experiencia fantástica. Pensei que o ía facer mellor, sinceramente, atragoeime bastante co formato e faltoume tempo e acougo para traballar os textos. Sobre todo, tendo en conta o nivelazo voso. Baixo as mesmas circunstancias, linvos relatos de grande nivel. Grazas por iso.\nSorte a todos e parabéns a Lois. Seguiremos a comentar por aquí.\n22 Maio 2018 ás 10:19 pm\nGrazas a ti, Fran, por participar, pelexar e deixarnos relatos de gran valía. Orabén, sinto discrepar en que o relato do Lois está vinculado cero co tema. E non che vou dar ningún argumento novo (xa o expliquei no meu comentario e asegúrocho que vai quedar clarificado cento por cento nas bases de calquera futuro torneo). O argumento, digo, vaicho dar o Estraviz coa segunda acepción da palabra carracha: http://estraviz.org/carracha.\n22 Maio 2018 ás 10:42 pm\nÉ unha cuestión de interpretacións e de opinións. Deixaches clara a túa e eu a miña, na que me manteño. Non paga a pena discutir polo sexo dos anxos. Grazas por acollerme e un saúdo.\n22 Maio 2018 ás 10:48 pm\nSíntoo, Fran. Pór a xogar o dicionario da Academia co Estraviz é como pór o Celta fronte ao Cequeliños :). E tamén o sinto porque penses que puido influír en calquera porcentaxe no resultado final do duelo que houbese máis ou menos ácaros no texto. Apertas de novo.\n22 Maio 2018 ás 11:02 pm\nA acepción do Estraviz pode ser válida. Pero tampouco se fai referencia a ela. Fíxate que se o autor trocase “laverca” por “carracha” xa non teríamos esta conversa. Non é recoñecible. É como se o tema fose “cabras” e inclúo un personaxe tolán e insensato, pero non menciono as cabras, nin fago símil nin paralelismo ningún. Se collemos un lector alleo ao concurso non vai relacionar nunca o relato co concepto a posteriori.\nEvidentemente, non pido que o relato sexa unha fábula de carrachas que falan. Pódese ser moi sutil. Pero facer ALGO. Porque eu aquí non vexo nada. Só digo que se o chego saber, fágoo doutro xeito ou adico o meu tempo a outra cousa.\nMágoa, non teño ligazón a diccionarios para isto.\n22 Maio 2018 ás 11:04 pm\nAcabo de poñer un comentario que se borrou. Isto vai de proba.\n22 Maio 2018 ás 11:25 pm\nVale. Parece que xa podo escribir.\nPois dicía no outro comentario que non se enviou que na miña opinión, Lois non mirou o Estraviz. Eu nun relato usei «xémeas» e el destacouno con interrogantes. Como marcando un erro. Se tivese mirado o Estraviz, vería que está admitido. Así que me parecería polo menos gracioso que xusto para a carracha tivese consultado o dicionario que eu adoito usar, que é precisamente ese. Ese que non mirou cando falaba da miña escolla.\nCoido que co argumento que aportas, César, será case imposíbel que Lois non diga que así foi, pero co acontecido anteriormente, penso aínda que non. Mesmo se el di que si que se baseaba no Estraviz, non me vai convencer. Penso sinceramente que el trabucou de verba. E non pasa nada se así foi, porque isto era un exercicio e pode pasar que leamos mal.Recibiu críticas non só polo tema e iso é o que lle vai nutrir e o que vai sacar do exercicio. Todos nos confundimos. Remítovos aos Zanis que moitos dicían Nazis porque lían mal o título. Eu mesma en obradoiros entendo mal os exercicios ás veces. Penso que Lois aquí entendeu mal. Punto. Non creo que sexa cousa do Estraviz para nada, despois do que pasou no meu relato.\nCon todo, el poderá agora sustentarse desa acepción ou das metaforiquísimas carrachas que apuntan outros e que a min, como vexo que a Fran, tampouco me convencen. Para min, como fago cos contos que me auto-monto eu soa, a verdade vai ser que o vitorioso Lois se confundiu de palabra. xD\nE a pesar do asunto do tema, que eu xa comentara no meu voto, penso que o relato das vienesas estaba mellor resolto, mellor narrado, máis axeitado. Por iso votei por el. Obviamente, máis xente non pensou coma min e esa xente gañou en votos. Está ben, obviamente. Por iso son 12 votos e non 1. Porén, coido que este duelo foi moi frouxo e que ambos traballos estiveron bastante mal. Ata parece que algúns votantes dubidaron de cal era menos malo á hora de votar. Que triste, non? Quero dicir, que terían que ter feito os dous mellores traballos, porque demostraron anteriormente que podían. Nesta semana, polo que for, relaxaron ambos. E o resultado foi un duelo de pouca calidade (na miña opinión).\nE pola saúde Fran, aínda que estou máis de acordo con el na exposición do tema (porque realmente penso que Lois non mirou o Estraviz e si confundiu palabras), non debera este anoxarse. El condicionou a súa historia para poder meter o tema e conseguiuno! Que tivera escrito cousas mellores se puidese falar do que quixer? Seguro. Xa demostrou que sabe e pode con restricións que lle eran menos restritivas (hehe). Non me imaxino o que é quen de escribir sen pexas polo camiño. Pero o seu exercicio e esforzo por incluír o tema (que a min non me gustou desde que o vin) nótase aquí. Parabéns por iso, Fran. 🙂 Vaise coa súa non-vitoria (endexamais fracaso) un dos relatistas dos que máis gosteis desde a primeira semana, pola mirada narrativa que intuín nas súas frases. Mirada e verbas que agardo non perder desde xa.\n22 Maio 2018 ás 11:32 pm\nClara: Eu non puxen a definición do Estraviz porque pense que o Lois se cinxiu ao tema logo de seguir o dicionario. Senón para demostrarlle a Fran que carracha en galego é máis ca un becho. E o Lois ben puido escoitar como escoitei eu mil veces que alguén é un carrancho (así é como dicimos en Cequeliños). Os dicionarios corroboran a lingua e non ao revés. De feito, hai unha película que se chama O ano da carracha e coido que non sae ningún ácaro zugasangues 🙂\n22 Maio 2018 ás 11:31 pm\nTiven que prescindir de enviar a ligazón do que recolle o Estraviz porque se non non me deixaba mandar o comentario, mais agardo que fique máis ou menos clara a miña postura. =)\n22 Maio 2018 ás 11:41 pm\nSi, claro. Hai moitos usos para todas as palabras… Algúns máis estendidos que outros… Pero na miña opinión nin así estaba moi… adecuado. Sinceramente.\nMais Lois dirá o que queira. Se quere.\nAdmiro o dereito á queixa de Fran post-votos. El ten comentado en votacións cando dubidaba que elexía un relato porque trataba mellor o tema que o outro. E claro que é cousa persoal, como di Botana. Quero dicir, el dálle moita importancia porque intúo que para el a ten, non só á hora de escribir senón de votar. Tería comentado isto mesmo se el non estivese neste duelo, teño a impresión. Por iso digo que pola súa saúde mellor non se senta así, porque parece que nota unha certa frustración de que el escribiu algo moito peor do que podería por querer meterse no corsé do tema. E noto no seu enfado que lle parece como que o outro relato está… mofándose, en certo sentido, o que el traballou e no que se esforzou. Como: eu fago o que queira aínda que e mandedes tema. Non penso que o seu comentario veña por un cabreo de non gañar, senón por unha frustración de non comprender como o outro mandou iso. E eu creo cegamente que o outro mandou iso pensando noutra palabra. Nin con mala fe nin por querer pasar do tema.\nTamén nestes exercicios aprende un que moitas veces hai que pasar máis das cousas porque os resultados son mellores. Dígocho a ti, Fran, mais dígovolo a todos.\n22 Maio 2018 ás 11:45 pm\nGrazas polos azos, Clara. Concordo en que foi un duelo moi frouxo e estou moi insatisfeito coa miña obriña, e penso que es moi benévola coa miña participación ata agora.\nEn canto ao demais, parecíame algo para salientar e poñer a debate. Oxalá fose noutro duelo, nun que tivese gañado ou un alleo, así non quedaría como unha perrencha de mal perdedor. Porque non o é.\nPor outra, na miña terra “carrancho” é outra cousa, pero nin concordo nin discrepo, eu nunca o ouvira con esa acepción. Curioso.\n23 Maio 2018 ás 12:42 am\nClara, non lera o teu último comentario. Non te preocupes que non estou anoxado. Só quería salientar esa anomalía, non me parece ben e tampouco me parecería ben quedar calado. E xa está, feito está. O tema non é tan crave para min como poderiades pensar, é un punto de partida, unha agarradeira para saír voar. Pero sen el, paréceme que non ten moito sentido o exercicio, para iso poñemos “tema libre”. Pero non, non me vai dar unha úlcera e doulle ao tema a importancia que ten, non máis.\nSobre supoñer que fixo ou que pensou Lois, non quero supoñer nada. Se quere, que o explique, se non quere, ben está. Pode ser un confuso ou pode ser algo que me escapou, pero teño dereito a preguntar (en xeral, non a Lois en concreto) e a opinar.\n22 Maio 2018 ás 11:11 pm\nA min a verdade é que, como din as bases, chégame con unha achega moi tanxencial para valorar un texto respecto ao tema. De feito valorei moito un relato teu onde queixo aparece como palabra ao final podendo set calquera outra cousa, válgame deus censuralo por algo tan trivial. Non lle quitaría o voto por iso, vamos. En pirata pois tamén había un cd pirata que tamén podía ser calquera cousa. Que vale máis? Poñer a palabra en si, ou unha achega ao significado do tema. Penso que iso é algo que corresponde valorar aos votantes. Para min manda o relato, o que me faga sentir nas tripas, porque en última instancia este é un torneo de relatos.\n22 Maio 2018 ás 11:38 pm\nA ver. Eu ao votar dou por suposto que os dous autores se axustaron ao tema. Logo, para min, e isto é moi persoal, valoro o ben integrado que sexa este, pero tampouco é o que máis valoro. Só discrepo no de deixar na man dos participantes se un relato se axusta ou non ás regras. Calquera pode opinar, pero a responsabilidade corresponde á organización. Se ti pensas que un dos meus relatos que aludes tampouco se axustan ás bases, poderías apuntalo no seu momento. A min non me parece comparábel, unha alusión sutil chégame, pero non a vexo. Como apunta Clara, todo puido ser unha mala interpretación de Lois ou unha confusión.\nSó lamento que na vez de estar falando de literatura esteamos a falar disto. E de que unha experiencia que para min fora bonita estea agora dando couces na lameira, facéndome quedar a min mesmo como un “repunante”. Asúmoo, e se vexo algo inxusto, non esperedes de min que me erga e aplaude.\nOff the record, magnífica traxectoria levas ata agora no concurso. Parabéns.\n23 Maio 2018 ás 6:46 am\nTampouco te fagas sangue por isto, home. Debatir sempre é bo e este debate que abres é moi interesante. As interpretacións e valoracións sempre son subxectivas. Por iso eu sigo a pensar que é máis beneficioso que o filtro o poñan os votantes. Non só mostra isto como é cada lector ante un texto (eu agora sei que para moitos tratar un tema queda resolto simplemente metendo a palabra) senón que da máis posibilidades aos contendentes á hora de obter votos por diversos medios. Fíxate que se o sistema fose a validación pola organización (César) esta daría o visto bueno e igual ata tiñas menos votos… Eu intento axustarme o máximo posible para poñerme a proba, pero non soamente usando os termos senón as significacións como parte inherente do núcleo do texto. Aí estou satisfeito comigo mesmo. Para votarvos a vos xa me viro menos Zani hehehehe…\nPd: Unha gran traxectoria a túa tamén. Agardo unha revancha a morte a pirolazo teso no barco pirata na seguinte edición do torneo.\n23 Maio 2018 ás 4:14 pm\nDavid, creo que non me entendes. Non me estou subindo polas paredes nin estou vermello de carraxe (non confundir con carracha) por isto, e sobre todo, non o estou porque acadara máis ou menos votos, sobre todo tendo en conta que estou moi descontento co meu propio texto e asumía que podía perder, pero non así. Penso sinxelamente que non concorremos en igualdade de condicións. Se a decisión foi dos votantes (de algúns deles), pois protesto contra vós, incluído César, pero como votante, non como organizador. Claro que eu non vin quen, cando e como se tomou esa “decisión”.\nPenso que me vou retirar deste debate porque non vou aportar nada novo ao que xa expuxen. Sorte aos catro semifinalistas e aí estarei votando e opinando.\n23 Maio 2018 ás 5:30 pm\nNon ohh, cando digo que non te fagas sangue é polo que dixeches de lamentarte de estar falando disto en vez de literatura. Para min a percepción dos temas é algo interesante do que falar e nada do que lamentarte. Tes todo o dereito do mundo a dicir o que pensas sen que iso sexa algo negativo, vamos. Eu non te estou a ver patalexar nin nada parecido.\n23 Maio 2018 ás 1:03 am\nNon tiven necesidade de consultar ningun diccionario porque xa coñecía a existencia dunha acepción negativa da palabra carracha aplicada a humanos. Non escribín o relato ó chou nin me confundín de palabra nin a malinterpretei. Sempre teño o tema moi en conta á hora de escribir o relato, e tamén sei que arrisco porque o criterio nese sentido o pon o votante. A regra é esa. E se logo alguén non conecta o tema co relato, pois mal para min, xa sabía onde me metía. Unha das cousas que me levou a escoller esta aproximacion ó tema foi que estivese en plural, “carrachas”. Quixen describir 2 personaxes que ilustrasen o termo, cada un cos seus matices. Puideno facer mellor, pero a intencion era esa.\nE non me parece nada elegante, Clara, que estando eu presente aqui neste foro para preguntarme o que sexa, des a tua interpretacion persoal de por que escribin o que escribin, coma se estiveras nun chat privado ou a miña palabra non valera nada (que xa empezabas a desacreditar por adiantado con iso de que agora xa ía dicir que mirara o estraviz). De feito eu non queria intervir aqui, pero claro, unha cousa é que Fran de a súa opinion e diga como se sinte e outra que alguen especule, diante de min coma quen di, tal como fixeches.\n23 Maio 2018 ás 11:14 am\nLin este comentario gracias ao que comentou Amador en referencia a el, pero non me chegan as túas notificacións. Coido que xa me pasou contigo noutro duelo, Lois. Non entendo. :S Chéganme todas menos as túas.\nLois, non teño xeito de dicirche isto por chat privado. Non teño o teu chat privado. Se falase contigo en privado sobre os teus contos, diríache máis cousas e exemplos concretos de cousas e eivas que lle vexo, para que as teñas en conta e mellores se queres, pero tampouco ía mudar a opinión con respecto ao que leo sen coñecer. E obviamente, tería que manifestalo no meu voto, porque diso vai o xogo. Poderíasmo contar e dicir eu: «ai, pois si, mira, tes razón que aquí aparece… Ai, pero isto que dis non se ve no texto para nada…». Pero o que eu interpreto e teño que entender cando leo sen saber o que houbo detrás non ía mudar. Con todo, creo que o espazo para poñelo é precisamente este, onde tiven que xustificar un voto sen saber de onde tiraras ti a túa idea. Repito que isto é o xogo: escribir, pero sobre todo comentar. E a miña xustificación foi que ti non trataras o tema e confundiras a palabra. Aínda así, non quedei aí e continuei a análise do teu relato. Podía ser outra a xustificación que lle vese eu ao tema, mais é esa. Votamos ás cegas e, queiras ou non recoñecelo, ti tamén tes que montar unha historia para supor certas cousas que aconteceron na creación dos contos que votas. Só dixen e repetín que a miña historia foi esa e o meu voto non se vai mover, polo que continúa a ser esa. Non sei se será elegante, pero coido que si respectuoso e equitativo. Non tería sentido que non chegasen a ti todos os comentarios e divagacións xeradas polo teu relato. Pola miña banda e pola de todos os participantes. Trátase disto, repito.\nFíxate que eu só falei da miña percepción e xustificación do tratamento do tema pola túa parte (e pola parte de Fran, así como por outras partes en outros duelos). En ningún momento dixen que ti non coñeceses a palabra (que non sería malo, tamén che digo), senón que pensaba que fora unha confusión. Pensa que polo menos eu lin coa máxima atención o teu relato para poder dicirche cousas que che aportasen algo (queiras ou non aproveitalas, servan ou non de algo). Iso pretendín e ninguén me forzou a facelo, como si te viches ti forzado a re-ler relatos, como lembra Amador. Hai comentarios que segundo como pillen a un, segundo como sexa un e segundo como ti os digas (sobre todo como digas as cousas, non o que digas) poden ferir. Manqueiche eu co meu comentario? Non era a intención e penso que non é o que amoso. Para nadísima. De feito, defendín ante o cabreo de Fran que o teu fora unha confusión sen mala intención e sen pretender pasar do tema porque che dá a gana, porque podes conseguir votos igual e porque queres. Non vexo eu a carencia de elegancia no que dixen desde o principio e continuei afirmando, pero intenta polo menos sacar os puntos técnicos que poidan ser para ti de utilidade e esquece esas cousas sen intención que estás querendo ver no que dixen. Se non ves ningunha axuda nos meus comentarios, mellor que non os teñas en conta para ninguna cousa. Se non son de proveito, sinxelamente desbótaos. Será mellor para ti e para os teus relatos futuros.\n23 Maio 2018 ás 12:45 pm\nNon teño ningunha carracha co comentario no que carrachaches o teu voto. O que non me carrachou foi que unha vez rematado o carrachón e aberto de novo o carracherío entre autor e lector, porfiases en que fixen a carracha e mesmo dixeses que como César carrachou a definición do Estraviz eu me ía carrachar diso para darvos carracha por lebre. Iso foi unha carrachada (outra máis) pola túa parte. De verdade é máis doado carrachear que non sabía do que estaba carracheando e que fun acertar de pura carracha cunha acepcion secundaria do termo? Pode que alguén non carrachase a conexion, acéptoo sen ningunha carracha, pero só con carranchar no título vese a intención de facer carrachas co tema (a carracha é un parasito).\nE si, recarrachear algúns dos relatos paréceme unha carrachada. Nin que fosemos o santo carracho, a veces saenos o tiro pola carracha e xa está. Botana e Guillermo (os 2 autores carrachados) escribiron outros relatos carrachísimos, pero eses dous non. No meu top10 están desquite, rataleon, enicar, arcade, 12345, kluber ross, maleta, talvez de ida e volta ou o das sereas, pode que a torta e peza a peza… Queda un top10 tremendo (e case sen repetir autores!), con relatos carrachudos. É así, algúns relatos danme carrachas de imprimilos e enmarcalos e outros de queimar o monitor. Unha carracha non quita a outra.\nUn saúdo e que vos pique unha carracha.\n23 Maio 2018 ás 9:05 am\nNon entendo, Lois, que che molesten os comentarios da Clara, cando ti mesmo tes dito cousas piores doutra xente (cousas como que te tiñan que castigar para ler de novo dous relatos). Non teñas a pel tan gina. O debate que encetou o Fran seméllame un bo debate. Se hai regras, hai que cumprilas. Xa comentei iso no relato do barco sen dono. Pouca xente conta as palabras dun texto. É a organización a que tería que salientar se un texto excede a lonxitude. E as votantes decidir co seu voto se é relevante ou non a “ilegalidade”. Non digo que neste relato te baseases nesa acepción que eu descoñecía, ou que non te cinguises ao tema (estritamente falando). Si mo pareceu no barco sen dono. Pero tampouco quero persoalizar en ti. Coido que o debate é máis amplo e que as bases terían que ser claras: non é obrigatorio cinguirse ao tema proposto, podes usar o tema para tratar o tema contrario, as votantes decidirán se a autora se cinguiu ao tema, ou calquera outra fórmula que a organización teña a ben pór…\n23 Maio 2018 ás 9:06 am\nA pel tan fina* (malditos dedos de chourizo…)\n23 Maio 2018 ás 10:17 am\nCopiado das bases:\n“Os relatos deberán ter entre 150 e 500 palabras, sen incluír o título. A organización resérvase o dereito de aceptar algún relato que non cumpra esta norma por unhas poucas palabras, pero farase público este incumprimento para que os votantes teñan en conta isto, se queren, na súa valoración.\nO relatos deben ser orixinais e inéditos, e deben tratar o tema proposto para o seu duelo, polo menos de forma tanxencial. Serán os votantes e non a organización quen penalicen, cada un segundo o seu criterio persoal, o cumprimento este apartado.”\nEu, non sei vos, vexoas bastante claras. O debate interesante non é o cumprimento ou non das regras, porque para min iso está máis que claro. Cada votante, un xuíz. Senón a percepción do que é válido ou non para a abordaxe dun tema desde a perspectiva de cada un. Un debate que estivo facendo, por outro lado, desde os comentarios. A min gústame bastante ver o distintos que sodes todos, a verdade. E penso que iso enriquece bastante a labor deste torneo.\nQueredes que César (que está a llevar isto el só, creo) se encargue tamén de facer de xuíz de temas? Aparte do que fai xa: correxir grallas gramaticais polas présas (grazas de novo meu), contar palabras, facer publicidade disto, organizar, conteo de votos, edición, maquetación, buscar fotos, escribir o seu relato e votar…amén de outras cousas que fará para comer, imaxino.\nSendo así igual tiñamos que facer comúns ou algo e ir rotando esos deberes de cara o seguinte torneo, que igual non é mala, vamos.\n23 Maio 2018 ás 10:47 am\n23 Maio 2018 ás 1:22 pm\nGraciñas, David. Eu fago isto encantado e estouvos moi agradecido por compartir o entusiasmo e dedicar moitas horas e enxeño e paixón ao torneo. Oxalá haxa moitas edicións!\n23 Maio 2018 ás 10:56 am\nEstá moi ben meterse no corsé do tempo, do tema e da extensión. Pero non vos esquezades de que isto é un formato-axuda. O premio é para 1, non para os 16 que comezamos. E o premio é simbólico, non son setenta mil euros. O premio que levamos todos, o máis grande e útil, son os comentarios. Que outros ollos lean o que escribimos e que sexamos quen de ver como outros ven o que nós escribimos pensando posibelmente diferente. Insisto: isto é un exercicio. Canto máis presiones en ti, máis saberás canto dás de ti para amoldarte ao exercicio. Podes facer mellor exercicio e ter un peor resultado (máis pexas, peor relato), pero seguro seguro que se fas un mellor exercicio, elaborarás no futuro mellores relatos.\nNon vos esquezades de que isto está plantexado desde o inicio como un xogo. Ide coas verbas por diante e non coas mans!\n23 Maio 2018 ás 1:11 pm\nAs bases danlles potestade aos votantes para decidiren se o tema se trata ou non. En bases futuras cambiaremos iso para que se perciba que o tema é, como xa dixen, unha faísca, e non o realmente relevante. O relevante é a literatura!\nE por alusións, a extensión cumpriuse en todos os relatos, sempre con esa flexibilidade tamén expresada nas bases.\n23 Maio 2018 ás 3:16 pm\nXa o collín polo comentario do David. Moitas grazas polo teu esforzo.\n23 Maio 2018 ás 4:02 pm\nNon sei se é necesario cambiar a base. Non sei o que é necesario. Se a decisión de que este relato si cumpre co tema foi tomada polos votantes (ou parte deles), protesto contra esa decisión, non contra a base. Valoro moito o teu esforzo, César, por levar adiante todo isto. Se cadra é un “marrón” deixarche esas decisións á organización (ti!), pero poderías ter un “voto de calidade” con estas polémicas. En todo caso, xa deixaches clara a túa opinión.\nPor certo, houbo votación para ver cal era o mellor relato, pero non sobre se un relato se axusta ás normas. Só opinións particulares, e non de todos os que votaron, por non falar dos que non votaron. Xa me recomendaredes ti, David e outros unha boa óptica para que eu compre unhas lentes e vexa eu o que vós vedes, porque a min se me escapa.\nQue non luxe isto unha grande proposta como é este certame. Agradézoche sinceramente os esforzos para levalo adiante.\n23 Maio 2018 ás 6:10 pm\nNon considero necesarias lentes de ningún tipo, Fran. O bonito do asunto para min é o teu mirar distinto ao meu. No que eu podo aprender cousas que non vexo. Ti di o que ves e eu farei o propio, malo será que entre dous choscos non se dea visto algo. Hehehehehe…\nPd: tamén pasa que estas cousas fálanse cunha caña diante e xa está. Pero ao escribir todo colle unha dimensión algo esaxerada.\n23 Maio 2018 ás 6:22 pm\nRespondo á pd de Botana: coidado co que dis que eu comento longo, ergo falo moito, ergo saímos todos a gatiñas.\n23 Maio 2018 ás 6:40 pm\nDe gatiñas é o meu segundo de pé… Non hai fallo. Hehehehe…\n23 Maio 2018 ás 7:10 pm\n23 Maio 2018 ás 2:38 pm\nXa é a segunda vez que “o ideólogo” do certame obriga a recontrarredactar as bases. Non sei se será boa cousa esa, aínda que desta volta resulte moito máis inofensivo abrir a man na temática proposta que xustificar conductas pretéritas creando un pequeno obradoiro de plaxio.\nAsí e todo, eu só vexo dúas saídas posibles para evitar futuros mal entendidos: ou prescindir da temática ou facela máis restritiva aínda.\nDito isto: Lois, un relato espectacular. Concordo con César no tema do estilo. Parabéns.\n23 Maio 2018 ás 3:38 pm\nPequeno obradoiro de plaxio! 😂😂😂\nEres mundial, Pablo. (Xa teño tema favorito para o seguinte torneo). Entón…se se restrinxe máis o tema fará falta un xuíz de temas? Quen será a voz da razón? Quen quererá pasar o traballiño de aguantar aos autores? Igual é mellor liberalo e escribir cada un do que lle saia da nabiza, total. Cando entrecomillas ideólogo en que plan o fas? Porque que eu sepa sí que é o ideólogo entón o entrecomillado pode ser irónico? Pexorativo? Molabame máis verte a comentar nos relatos que verte aquí tralo cheiro do sangue. Moito tardan as feridas en fechar… A min con estas historias a verdade é que me dan sobre todo ganas de escribir na casiña e que me coman as vacas os relatos. Total para o que gaño pouco máis ten.\n23 Maio 2018 ás 9:28 pm\nHostia, David, non! Como pexorativo? Era polo palabro, ho!\nA ver, na miña opinión as queixas verquidas por Fran están lexitimadas, e dicho alguén que pasou esta mesma fase na edición anterior porque houbo participantes que acusaron ao seu rival de non cinguirse ao tema (e iso que eu sempre pensei que, acertadamente ou non, si se cinguira).\nTamén penso que o relato de Lois dálle sopas con tiracoios ao de Fran, e a diferencia do que expresaron varios participantes, considéroo no top 3 da presente edición.\nO que procuro manifestar (e xa o procurei na edición pasada) é que se todos deberiamos facer por respectar o formato e aos compañeiros, o ‘ideólogo’ (palabro) e colaborador habitual da paxina, máis aínda. Retocar (outra vez) as normas por unha polémica protagonizada por el non creo que sexa a solución. Aínda que xa digo, desta volta, a solución para lexitimar o comportamento, non semella ir caer no esperpento da última vez, cando, molesto un participante porque se lle plaxiase, a solución consistiu en obrigar nas bases a plaxiar a mantenta.\nResumindo: que a muller do César blablabla…\nP.S.: A miña opción sería liberalizar o tema.\n23 Maio 2018 ás 10:00 pm\nAhhh… Pois a min a nova regra ben que me gustou. Liches o relatazo “plaxiador” de Marcos? E as múltiples referencias ao Enicar de Guillermo? (Tamén saíron uns cantos churros de coidao, pero como experimento molou a mil).\nEu penso que a cousa así está ben. Non entendo demasiado ben o problema cando é cada autor o que censura ou non o relato co voto. Democracia directa, vamos. A min foderiame de verdade perder os temas, quedar sen a oportunidade de meter un Anal Intruder en cuartos de final…\n23 Maio 2018 ás 8:10 pm\nSubscribo palabra por palabra o que deixou escrito Francisco Castiñeira. Entre outras cousas porque non é a primeira (nin a segunda) que Lois Z o fai. Eu voto para que se aclare a norma porque iso de “forma tanxencial” queda moi subxectivo. Para min “tema” significa que o relato ten que xirar sobre a palabra proposta. Se o tema é “X”, o relato versará sobre “X” e non sobre “o que eu penso ou me suxire a palabra X”. Dito isto, noraboa ao campeón do duelo. E que as semis teñan polo menos o nivelazo dos cuartos.\n24 Maio 2018 ás 7:12 am\nA min préstame que xs autorxs teñamos tema obrigatorio, dalle tensión ao duelo. E, a nivel máis persoal, a min axúdame a arrancar coa historia. Tamén estou a favor de que se aclaren as normas para evitarmos disputas ou enfrontamentos (que tamén son cousa boa, ollo).\n24 Maio 2018 ás 10:44 am\nEu non ía entrar ao trapo… pero mira, teño o día libre XD\nAs bases (que limos e aceptamos ao nos apuntar ao xogo) estipulan que xulgar se o tema está tratado como debe estalo recae nos votantes. Hai algo máis xusto ca iso? De verdade hai que cambiar as bases porque un de nós crea convinten que todos pensen coma el? Non lle quito a razón a ninguén precisamente porque a cuestión é subxectiva. Eu, persoalmente, teño recordo de casos máis sangrantes de non tocar o tema (ai, pero incluían a mesma palabra, e iso si o é? Mesmo se só é de refilón e recheo?) e o que se fai é baixar santos na casa e votar polo outro, que é o poder que temos. Esta é a miña opinión persoal, como son persoais as vosas opinións, pero si que me flipa un pouco que se líe esta leria cando noutros duelos pouco vos queixastes de relatos que directamente non cumprían unha norma clara do torneo (conter algo de relatos previos) ou que todo o que tocaban o tema era incluír a mesma palabra nalgún punto. Con diola! :*\n24 Maio 2018 ás 10:46 am\n“Con diola” é de bon rollo, que xa sei que estes exabruptos do meu grupo de amigas ás veces caen polo lado que non é 😀 Ah, e como di Eva, a min préstame o do tema. Dá que pensar, amosa formas distintas de pensar e entender e facilita a creación.\n24 Maio 2018 ás 11:05 am\nÉrica, non lle cambies o nome 🙂\n24 Maio 2018 ás 11:08 am\nSabela: De cambiárense as bases vai ser unicamente para superar a ambigüidade do adxectivo “tanxencial” e reforzar a creatividade e imaxinación ao tempo que se garante que sexan os xuíces (votantes) quen decidan se é ou non coherente cada relato co tema.\nSobre o da inspiración noutros universos, ao final non houbo sanción porque foi culpa miña que moita xente non se decatase. Nas bases había posibilidade de equívoco. No futuro crearemos unha rolda de inspiración allea e ademais xa anuncio que se vai limitar a catalogación de universos. Só se vai poder aludir a un ou como máximo dúas poéticas dos compañeiros. Grazas\n24 Maio 2018 ás 3:32 pm\nEu non pedín cambiar base ningunha, Sabela. Se o xuízo o fixeron os votantes, eu protestei contra ese xuízo. En vindeiras edicións deste concurso, nin entro nin saio. Ou mellor dito, saio. Con diola.\n25 Maio 2018 ás 7:57 am\nFran, falo do conxunto dos comentarios, mesmo se comezaron polo teu, non sinalo. Persoalmente penso que sería unha mágoa que non queiras volver participar, os teus textos foron marabillosos; este foi o que menos me chistou, pero escribiches cousas exemplares. Apertas!\n25 Maio 2018 ás 2:03 pm\nNon, Sabela, dixen que non entraba no do cambio das bases. Non pensei para nada se participo na vindeira edición ou non, non ía por aí. Alédome que che gustaran os meus textiños. Unha aperta.\n24 Maio 2018 ás 11:26 am\nAi, jesús, perdoa, Érica!\nOk, só quería opinar. Así imos perfeccionando este torneo. Parabéns polo traballazo! 🙂 Apertas!\n25 Maio 2018 ás 6:43 am\nHahaha, non pasa nada, Sabela!\nDeixa unha resposta a sabelagpanizo Cancelar a resposta\nO enigma do crítico galego-arxentino Critias\nDaniel Salgado: “Son teimudo, non adoito deixar novelas sen rematar”\n'Retallos' vs 'Bieito, o zapateiro'\nAsí será a I Liga Maruxairas de Relatos\n'Cando levanten as brétemas', cru relato da Guerra de Bosnia\nDaniel Ugarte en Xornada preliminar da I Liga M…\nLois z en Xornada preliminar da I Liga M…\n@cequelinhos en Xornada preliminar da I Liga M…\nÚnete a 193 seguidores máis