Independentzia eta sozialismoa | Borroka Garaia da!\nBorroka garaia da! webgunerako kolaborazioa, egileak: Jon Iurrebaso Atutxa, Fermin Santxez Agurruza, E.T.A.-ko militante ohiak\nJon Iurrebaso Atutxa, Fermin Santxez Agurruza, ex militantes de E.T.A.\nPosted in: Euskal Herria,kolaborazioakTagged: independentzia, sozialismoaPermalink30 iruzkin\n30 thoughts on “Independentzia eta sozialismoa”\nEn momentos de desnorte colectivo e inducido,es muy positivo.Que aunque sea coyuntaralmente una minoria,siempre haya quien conserve,una brujula sin averiar.Quien esto os escribe,es un internacionalista,que tambien sufrio en su momento el daño que causa,el sabotaje intencionado de un proyecto revolucionario,por una direccion traidora y entreguista.En estos dias,en que el ” CARRILLO VASCO-evidentemente,lease otegui-muestra,su disposicion a tomar,hasta la ultima gota del caliz,de la humillacion.Que haya,algunas gentes…que representais,lo que cantaba,la polla records.De algunos,…irreductibles,resistente en las galias.No hay ninguna paz,digna de tal nombre…sino,una nueva version de la victoria franquista del 39.Esperemos que hasta vez,no tarde tanto en surgir una expresion partidaria,bien fuerte que demuestre,que no todo el mundo,acepta tatuarse un vencidos,bien acusado en su frente.Igual que irlanda o palestina,o en colombia..-donde al menos por ahora,la consecuencia del eln,se contrapone a la capitulacion de las farc-.Es importante visualizar un frente de rechazo.Una de las mejores peliculas,sobre la guerra antifascista/internacional española¡¡me niego a llamarla,guerra civil¡¡.Las largas vacaciones del 36,de jaime camino,termina con un dialogo inolvidable.Un personaje..exclama,por fin,llego la paz.Responde otro¡¡no te equivoques,ha llegado la victoria¡¡El procesamiento por ”terrorismo”de recientes participes,en el episodio de kale borroka,en iruña-la verdadera capital de euskal-herria-la jerusalen vasca,es una muestra.De las intenciones con que el pp-batallon vasco español y el psoe-gal.ven la nueva etapa.Contra la sombra de la otan,los mejores deseos de exito para el proyecto herritar batasuna,y coincidencia en la necesidad de un balance historico y politico,riguroso e implacable..de las ultimas decadas de confrontacion..Con las madres de mayo y el che¡¡la lucha perdida,es la que se abandona¡¡hasta la victoria,siempre¡¡\nCompañero y camarada León José:\nGracias de todo corazón por tus palabras de ánimo. Por lo que deduzco al leer tu comentario, eres un militante internacionalista de alguna de las Naciones del Estado Español, lo que da más mérito aún a tus palabras, por lo menos para mí.\nEl proceso de liquidación del PCE, controlado por los servicios secretos de la OTAN (CIA, MI6, DGSE, BND…) fue una operación de contrainsurgencia de gran complejidad de la que todavía no conocemos todos los detalles. Algún día los sabremos.\nDe todas formas, una cosa está clara para todas y todos los comunistas revolucionarios de este planeta: una organización y un movimiento realmente revolucionarios no pueden ser destruidos por los servicios de inteligencia del enemigo de clase si éstos no obtienen la colaboración sumisa y activa para “el sabotaje intencionado de un proyecto revolucionario”, de “una direccion traidora y entreguista.”\nCon el seudónimo de Mikel Erro he repetido muchas veces que la Historia de las luchas de clases tiene una estructura fractal en espiral, exactamente como el ADN, o las galaxias. Asi que lo que está pasando en Euskal Herria en general y en el MLNV en particular no es más que una nueva versión “amejorada” de los procesos de liquidación de lo que en su día fue el Bloque político-militar (EIA-Euskadiko Ezkerra-Organización PM), o el Partido Comunista de España, o más allá de la Península Ibérica, la destrucción del Partido Comunista Italiano, que Arnaldo Kautsky y Santiago Otegi (¿o era Arnaldo Carrillo y Otegi Maroto?) suelen citar en sus mítines como modelo a seguir, entre aplausos de la gente que no sabe qué fue aquélla catástrofe para la Clase Obrera Italiana en especial y para todo el Pueblo Trabajador Italiano en general. Y que todavía están pagando…\n“No hay ninguna paz,digna de tal nombre…sino,una nueva version de la victoria franquista del 39.”\nTotalmente de acuerdo, estimado León José. Es más, el antiguo ministro de Interior del neofranquista PP, un fascista notorio, hijo de fascista franquista, el señor Jorge Fernández Díaz, en Pamplona/Iruñea, frente a la Guardia Civil, fuerza de ocupación militar de Euskal Herria donde las haya, y al entregar una bandera monárquica neofranquista a esa banda armada ilegal, dijo el 21 de septiembre del año pasado lo siguiente:\n“La Constitución del 78 con razón fue llamada la Constitución del consenso, la Constitución de la concordia. Los constituyentes que venían de muy diversos lugares se pusieron de acuerdo en mirar hacia el futuro, en lugar de estar mirando hacia el pasado, buscar la reconciliación y, sobre todo, que no se volvieran a reproducir las circunstancias, las causas que llevaron a la tragedia y al drama de la Guerra Civil y posteriormente”, ha resaltado.\nPor ello, ha considerado que “hay algunos que pretenden ganar la Guerra Civil 40 años o no sé cuantos años después de haber terminado en el año 39” y ha defendido que “lo que interesa a España y a los españoles, a Navarra y a los navarros, es mirar aquello que nos une”.\nAlgunos pensaron que se había equivocado, pues la Guerra Revolucionaria Antifascista empezó hace 80 años. Pero no se había equivocado para nada, ya que la victoria final, total y absoluta del nazi-fascismo nacional-católico españolista sucedió en 1978, con la aceptación de la Constitución neofranquista por parte de (la mayoría de) los derrotados militarmente (que no políticamente) en 1939.\n“Contra la sombra de la OTAN, los mejores deseos de exito para el proyecto Herritar Batasuna, y coincidencia en la necesidad de un balance historico y politico,riguroso e implacable..de las ultimas decadas de confrontacion..Con las madres de mayo y el CHE ¡¡la lucha perdida,es la que se abandona¡¡hasta la victoria,siempre¡¡”\nNada tengo que añadir, camarada León José. La lucha del MLNV durante 50 años no está perdida, porque somos cientos de viejos miltantes que no estamos dispuestos a rendirnos, y son miles de jóvenes que vienen dispuestos a luchar por la Revolución Socialista Vasca. Y las diferentes estructuras y organizaciones que van a conformar el Movimiento Socialista Revolucionario de Liberación Nacional Vasco se están poniendo en marcha, especialmente, la HERRITAR BATASUNA.\nComo dijeron aquellos heroicos militantes sandinistas en 1970 al general somozista Samuel Genie Lacayo, los inolvidables Róger Núñez Dávila, Mauricio Hernández Baldizón y el poeta Leonel Rugama (el Txabi Etxebarrieta nicaragüense):\n¡Adelante! ¡No pasarán! ¡Juntos venceremos!\nUHP, ¡Uníos, Hermanos Proletarios!\nPequeña post-data.En esta hora triste,para el pueblo vasco trabajador-…recordaros tambien,a los no-sumisos al carrillo vasco.Los buenos amigos que conservais en el estado–los blogs–jm-alvarez,odiodeclase,movimiento politico de resistencia..Diversos destacamentos comunistas,pequeños pero firmes en su ideologia–red roja,iniciativa comunista,pce-r..y pcoe.El portal lahaine y un pequeño etcetera,que se podria añadir.\n¡No olvidamos a nuestras hermanas y hermanos proletarios, y no os defraudaremos!\nIMPECABLE…Lo malo es que el “brazo político”, pocas veces ha estado a la misma altura.\nEs ahora cuando TODAS Y TODOS debemos estar a la altura que el momento político requiere.\nUn abrazo rojo (por comunista y por navarro)\n(HE AQUI el documento central aprobado en la primera parte de la VI Asamblea de ETA, celebrada en Hazparne en agosto de 1973, mientras se estaba preparando la ejecución del fascista Carrero Blanco. La segunda parte de aquella Asamblea no se reuniría hasta enero del año 75.)\nNosotros no somos independentistas porque creamos que españoles y franceses nos roban dinero y lo mejor de nuestra juventud y busquemos edificar una sociedad vasca opulenta, ni porque los vascos seamos superiores y no nos convenga tener contacto alguno con maketos, belarrimotzas o cosas por el estilo, ni condicionados por el odio étnico que España y Francia nos tiene, etc. … Todo lo contrario: si éstas fueran las únicas razones que justificasen la independencia de Euskadi, si no existiesen otros motivos, nos opondríamos con todas nuestras fuerzas a tal reivindicación por burguesa, racista y cabalmente reaccionaria.\nEmilio Lopez -k dio:\nAskotan aipatu da VI BNko dokumentu hori, baina inguruan zituenak ezezagunak dira. Dokumentua agertu zen justu Fronte Langileak Erakundearekin hautsi baino lehen, eta egileak edo Fronte Langilean edo Perturren lagunen artean, poli-milietan, gelditu ziren gero. Hots, ETA mili-berezi ildotik kanpoan.\nHazparneko BNan egon nintzen eta Dokumentu horren egileekin landu azalpen teorikoa. Oroitzapenak beti oroitzapen, denak ez ditut zuzenak eta ez ditut aktekin kontrastatu; beraz, erranen dudana nire oroitzapenak baizik ez dira.\nBiltzarrean zuzendaritza zabalagoa eta errepresentatiboagoa aipatu bagenuen ere, Bigarren partean Txomin eta Argalaren lagunek hartu zuten protagonismoa; Biltzar Ttipia eta Exekutiboa militarren eskuetan gelditu ziren eta ETA osorako ‘zentralismo demokratikoa’ onartu zen. Fronte Langilearen eskakizunak pikutara bidali zituzten eta Ezkerraren lagunak (geroko poli-miliak) zain bezala gelditu ziren, hain segur gero etorriko zenaren pentsaeran.\nNiri, joanago pentsaera libertarioan eta argiago iruditzen zitzaidan exekutibo guztiz-ahaltsua edozein erakunde iraultzailerentzat huts handienetakoa zela. Fronte Langilean, sozialismoaren erabilpen “propagandistikoaz” batzuek nahiko aseak ziren, eta ni haiekin. Alderdi langilearen bideratzeko deus ez zen erabaki, eta ematen zuen milien eta EGIren arteko 1972ko ‘ituna’ errespetatzen zela: Biltzar Nagusiaren beste parte bat-edo beharrezkoa izango zela zer sozialismo mota onartzen genuen erabakitzeko.\nHots, ondorio hauetara ailegatu ginen: miliek, ETAko buruzagiek, marxismo-leninismoa onartua zutela bai, baina oso beren moduaz. Klaseko marxismoan, nahikoa lanbrotsua eta, berriz, leninismo egituretan, oso zorrotza. Handik heldu zen Fronte Langilearen parte baten bereizketa eta LAIAren sortzea.\nKontestu horretan, oso gustura irakurri nuen ETA Bosgarren Erakundearen azken emaitza intelektuala, alegia Biltzarrean onartu gisa aurkeztu zen “Zergatik Estatu Euskaldun Sozialista bat” dokumentua, baina zehazki jakin gabe Erakundeko konpromiso ideologikoa zen ala tresna propagandistikoa huts bat, garrantzi handirik gabekoa. Dokumentua komunismoaren alde mintzatzen zen marxismo-leninismoa aipatu gabe, garrantzi handia ematen zitzaizkion euskarari eta internazionalismoari, eta estatu euskaldun hori zapalkuntza nazionalaren aurkako tresna izanik, askatasunarekin laster desagertu beharko zela esaten zen. Bistan dena, musika ez zen klabe leninistan, edukia ez zen moskuteroen esku-liburuetatik hartua eta, nire ustez, Erakundean zahar batzuek erein bide komunista antidogmatikotik zetorren, militante gazteagoek (Pertur edo Generalaren lagunak) ondua.\nNik ustez, Dokumentuaren edukian sobera sakondu gabe argitaratu zuen Exekutiboak, behar bada hestu lotuko zigun soka organizatiboa ideologia libertario pintzelada pare baten gantzaz hobeki pasarazteko. Dokumentua oso gutxi izan zen banatua, gutxiago aipatua gero argitalpen ideologikoetan, eta Mikel Erro bezalako ‘heterodoxoek’ desenterratu dute.\nBagenekien mili gehienek zahar batzuei konfiantza ideologikoa egiten zigutela zentzu zehatz batean: ez genuela deus eginen oinarri abertzaleen aurka. beharbada, zeramaten bizi arriskutsuan ez zuten lan teorikoez arduratzeko beta handirik. Eta ez inor engainatzeko, ez. Ekintzak gauza garrantzitsuena zirela uste osoarekin ibiltzen ziren eta horrela mugatzen zituzten lan teorikoen garrantzia. Dokumentu horren potentziaz ez zirela enteratu pentsatzen dut eta, dudarik gabe, Dokumentua ez da gero izan Erakundearen garapen ideologikoaren oinarria.\nEmilio, biziki gogor eta lodi azpimarratu nahi ditut zure azken hitzak:\n“Dokumentu horren potentziaz ez zirela enteratu pentsatzen dut eta, dudarik gabe, dokumentua ez da gero izan Erakundearen garapen ideologikoaren oinarria.”\nJoanak joan. Iragana ez da itzuliko. Bainan egiten ahal duguna, ORAIN ETA HEMEN, hauxe da: VI. Biltzarreko dokumentu ezin sakon, aberats eta garrantzitsuago hura berreskuratu, aztertu, estudiatu, eta bide berriak urratzeko erabili, ETAren VI Biltzarrak onartutako agiri ofizial bat izateak ematen dion legitimitate historiko, teoriko eta sentimentalaz baliatuz, etorkizun gorria (eta beltza!) irabazteko. Geroa zain dugu. Geroa gure gain!\nHau da, XXI. mendeko hasiera honetan, Euskal Iraultzak behar duen biziberritze estrategikoaren alde erabili, (euskal) komunismo iraultzaileak ere behar duen sintesi berria eraikitzen hasteko baliatu, eta ahal bada, denon elkarrekin aitzina jo… Hau da, urratsez urrats (berr)erakitzen ari garen Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailearen garapen teorikoa eta praktikoaren oinarritzat jo, eta horren gainean jaso gure gogoetak eta ekintzak.\nJonek eta biok diogun bezala:\n“Euskal Herria libre eta burujabea al da gaur egun? Sozialista eta euskalduna? Argi dago ezetz. Honen ondorioz, Euskal Herria askatzeko borrokak aurrera jarraitu behar du nahitanahiez, E.T.A.-rekin ala E.T.A. barik, harik eta Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea lortuko dugun arte. Borrokak ez du etenik.”\nTo! Borroka da bide bakarra…\nIBILen borroka kantua:\nAitzina jo, Euskal Iraultza(re)n alde!\nAitzina jo, euskal iraultzaile!\nHerri Langilearen Askatasuna da,\ngure xede, Herri Boterea! (birritan)\nGoazen denok, gudari iraultzaileok!\nGoazen denok, euskal langileok!\nHerriak bizi behar du Askatasunez,\nbatasuna, borrokan lortuko! (birritan)\nEuskara Ta Askatasuna dugu,\nEuskara Ta Askatasuna da,\ngure helburu, gure amets gure iparra.\nklaserik gabeko Euskal Herria!\nGure helburu, gure amets GURE IZARRA,\nklaserik gabeko Euskal Herrian!\nLehenik eta behin, Emilio, milesker aunitz egin duzun ekarpen argigarriarengatik. Biziki eskertzen dizut!\nEgoera nahasi eta erabakigarri honetan, euskal iraultzaile GUZTIOK, León José lagun eta burkide internazionalista hain ongi erraten duena egin behar dugu, edo egin beharko genuke, bederen:\n“Un balance histórico y político,riguroso e implacable… de las últimas décadas de confrontación…”\nEmilio, badakit zu horretan aritu zarela buru-belarri, eta eskertzekoa da zure ahalegina. Tamalez, Euskal Herrian arras gutti irakurtzen da, eta are guttiago Euskaraz. Beraz, eztabaida hau aberastu eta dinamizatzeko, hagitz garrantzitsua litzateke zure bi liburuotan eta hamaika elkarrizketetan errandakoak honat ekarriko bazenitu:\n–\tETAren estrategia armatuaren historiaz. 2012. Maiatz, Baiona.\n–\tBiolentzia politikoaren memoriak 1967-1978. 2014, Maiatz, Baiona.\nEztabaidari dagokionez, hauxe erran nahi dut laburki eta eskematikoki. Neure izenean mintzo naiz, Jon Iurrebaso lagun, adiskide eta burkideak afera hauei buruz bere ideia propioak baditu-eta. Erranen ditu, berak nahi duelarik.\nHauexek dira ene iritziak:\n1.- ENAMen 2009-2017 urteetan lehertu den krisi estrategikoa, euskal burgesia ttiki nazionalista baskoaren nagusikeria eta gidarikeriaren ondorioa izan da. ENAMen erabat hegemonikoak izan/sentitu direlarik, estrategia guztiz erreformista, oportunista eta elektoralista inposatu dute.\n2.- Euskal burgesia ttikiaren presentzia, gidaritza eta hegemonia hori betidanik izan dira inportanteak eta esanguratsuak ENAMen, bainan azken urteetan, Lizarra-Garaziz geroztik, bereziki, izugarri handitu eta areagotu ziren. Loiolako prozesuaren amaieratik aitzina, militante batzuk isilpeko frakzio gisa antolatu ziren, norabide estrategikoa aldarazteko. “Lobby” ezkutu horren berri zehatza eman izan dute geroztik, indartsu eta guztiz hegemoniko sentitu direnean, hala ahoz nola idatziz ere.\n3.- Euskal burgesia ttiki nazionalista baskoaren helburua, ENAMen borroka iraultzaile GUZTIAK indargabetzea eta likidatzea zen, eta ez bakar-bakarrik borroka armatua. Horretarako, inperialismo anglo-saxoiaren laguntza ukan dute, geroago ikusi den bezala. Gaur egun horren froga idatziak denon eskura daude, Marian Beitialarrangoitiaren gutuna, konparazione.\n4.- Euskal Langileriako militante iraultzaileok, urte hauetan guztietan, desorientatuta, nahasita, atomizatuta eta ederki zein nahita sakabanatuta aritu gara, ildo estrategiko erreformista, oportunista eta likidazionistari aurre egin nahian, eta ezin. Frakzio burges ttiki horrek Ezker Abertzalearen egitura burokratiko guztien bidez lortu du gu neutralizatzea, oso berriki arte. 2014an hasi zen Ezker Abertzale Iraultzailea zinez antolatzen, eta ondorioz, ENAM berreraikitzen oinarri eta zutabe sozialista iraultzaileen gainean, berriz ere.\n5.- Ziaboga erreformista eta oportunistari aurre egiteko lehendabiziko saiakera, nik dakidala, 2007ko urtarrilean egin zuen Mikel Errok (lerro hauek zirriborratzen dituen berberak, hau da, neronek …). Hona hemen testua eskuratzeko esteka:\n6.- Logikoa zen eta den bezala, Ezker Abertzaleko egitura erreformista, oportunista eta burokratiko GUZTIEK ahal zuten guztia egin zuten idazki hura baztertu eta isilarazteko. ENAMen baitan saiakera gehiago izan ziren deriba erreformistari aurre egiteko, eta eztabaida estrategikoa benetan pizteko. Egunen batean jakinen dira den-denak, bainan adibide gisa, 2012an, LABeko VIII Biltzarrean aurkeztu zen ponentzia alternatiboa aipatzen ahal dugu, blog honetan, zintzoki eta eskuzabalki, argitaratu izan zena:\nJakina, ponentzia alternatiboa ZENTSURATUA izan zen. Ainhoa Etxaiderekin elkartu nintzen neure lantokian, Zugarramurdiko eskolan bertan, arratsalde batean, eta buruz buru erran zidan ponentzia alternatiboa erretiratu behar nuela nik neuk. Ondoren, Altsasuko LABeko egoitzan, eta lekuko independente baten aurrean, gauza bera errepikatu zidaten Ainhoa Etxaidek berak, Jabi Garnikak eta Jagoba Zuluetak. Ondoren, zentsuaren konfirmazio zuzen eta aurrez aurreko eman zidan Igor Arroyok LABeko Iruñeko egoitzan. Nork bere ondorioak eta gogoetak egin bitza. Hori bai, sekula santan ezin izanen dute erran ez zekitela, eta ez ginela barnetik gauzak aldatzen saiatu. Gezurrak buztana labur.\n7.- Honen ondorioz, eta prozesu honen erdian, ENAMeko militante abertzale eta sozialista iraultzaile batzuk IBIL antolakundea sortzea erabaki genuen, 2012ko abenduaren 21ean. Data sinbolikoa, jakina.\n8.- Etsaiek eta kolaborazionistek erraten dituzten gezurren aurka, IBILeko militanteok beti izan dugu oso jarrera (auto)kritikoa Euskal Herrian izan den jarduera armatuaren eta estrategia politiko-militarraren desbideratze militaristei buruz. Hona hemen froga idatzia, argia eta dokumentala:\nEKARRI ARMAK. ETAren jarduera armatuaren bukaeraren kronika.\nELKAR/BERRIA, Donostia, 2015eko urria/azaroa. 120-121 orrialdeak:\n“Eztabaidaren ondorioekin oso kritikoa den militante batek, Fermin Santxez Agurruza ETAko kide eta peso ohiak, aldiz, ez du eragozpenik izan bere ikuspegia emateko, argudio nagusi batekin: “ETSAIAK DAKIENA HERRIAK ERE JAKIN BEHAR DU”. Ez zuen Ezker Abertzalearen eztabaidan zuzenean parte hartu, ordurako -2007tik- batzarretara joateari utzi ziolako, Batasunarekin zituen desadostasunengatik. Geroztik IBIL (Iraultzaileen Bilguneak) taldea sortu zuen, eta honen blogean plazaratu bere iritzi kritikoak.\nLiburu honetarako egindako elkarrizketan, “likidazionismoa” bezala, “azken urteetako militarismoa” kritikatzeko bere jarrera “ultraminoritarioa” zela aitortu zuen. Izan ere, Santxez Agurruza kritikoa da borroka armatuaren bukaerarekin, baina baita ETAren azken urteetako “militarismoarekin” ere. Bere hitzetan, “Batzuen militarismoak ekarri du besteen likidazionismoa.” Bere ustez, “borroka armatu batek, beharrezkjoa izatekotan, Euskal Herriko langileen borroken laguntzaile izan behar du, eta ez balizko negoziazio baten motore.” Beste hitz batzuetan: “Bihurtu nintzen oso kritiko Erakundearen ekinbide militarrarekin eta bihurtu nintzen are kritikoago hura likidatzea helburu zutenekin, zeren eta ohartu nintzen hitzez erraten dutela “goazen borroka armatua gelditzera eta dena posible izanen da”, bainan ikusita estrategia osoa zein den, badakit benetan gertatuko dena izanen dela ez bakarrik borroka armatuaren desaktibazioa, BAIZIK ETA BORROKA IRAULTZAILE GUZTIEN DESAKTIBAZIOA.\n–\tAzkenean, prozedurak gora behera, ez zen garbi gelditu Ezker Abertzalearen oinarri soziala estrategia politiko-militarrarekin bukatzearekin ados zegoela?\n–\tHori garbi dago. Ezker Abertzalearen oinarri sozialaren gehiengoa estrategia politiko-militarra jarraitzearen alde egon balitz, zatiketa inportante bat gertatuko zatekeen. Eta ez da gertatu. Hori onartu egin behar da. Ezker Abertzalearen oinarriaren gehiengo handi batek nahi zuen bukatzea behingoz horrekin.\n–\tErabakigarria ez da hori?\n–\tIzan da. Gertatzen da Ezker Abertzaleko oinarria neurri handi batean ENGAINATUA izan dela. Behin eta berriz erran da Ezker Abertzale OSOA ados zegoela erabaki horrekin. Eta hori ez zen egia. Orain da egia. Orduan ez zen egia. Gezurretan aritu dira. Grabea da hori, baina grabeena ez da hori. Niretzat hori da peccata minuta. Benetan larria da negozio honetan sartu ginela Euskal Iraultza Sozialista egiteko, Independentzia eta Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea lortzeko, eta sartu garen bidetik ez da izanen ez independentziarik, ez birbatasunik, ez berreuskalduntzerik, eta are gutxiago sozialismorik. Hori da grabea.” 120-212. orrialdeetan.\n9.- Blog honetan Kolitzak egindako kritika eta ekarpen gehienak onartzen ditut, hau da, interklasismoak ekarri gaituela krisi eta egoera nahasi honetara. Bainan argi eta garbi erran nahi dut EUSKAL BURGESIA TTIKIAREN INTERKLASISMOAK eragin duela hori. Kolitzak arrazoi du, interklasismoaren ernamuinak ETAren V. Biltzarrean ageri ziren. Bainan aurrez aurreko solasaldi luze batean sakonki ñabartu eta matizatu beharko lirateke balorazio hauek, zeren Euskal Langileriak aliantzak behar baititu Euskal Iraultza Sozialista egiteko, eta aliantza horiek euskal burgesia ttikiaren frakzio independentista iraultzaileeki egin behar ditu, eta gainontzeko klase zapaldu ea subordinatuetako frakzio iraultzaileekin. Eta gainontzeko frakzioen pasibitatea, neutralitatea edota zalantzazko inpasse erdietsi behar ditu, oligarkia frantses zein espainolaren zein beren morroi kolaborazionista den burgesia autonomista basko-espainolaren borroka, konfrontazio eta enfrentamendu frontalean.\n10.- Egoera politikoak ekarri digu irauktzaileon betebeharra gaurkotasun bizi-bizira. ENAMen baitan eta euskal prozesu iraultzailean zehar Euskal Langileriaren gidaritza proletarioaren alde etengabe saiatuko den Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea sortzea. Hori da hurrengo urteetako erronka handi bat. Eta horrekin batera, Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailearen gainontzeko egitura eta erakundeak abiatzea ere, bereziki, HERRITAR BATASUNA.\nEztabaida zabal-zabalik dago, lagunok!\nBesarkada gorri bat denendako!\nAipatzen dituzun gaiekin lotzeko, bi puntu. Lehena, ETA Bosgarrenari buruz. Kontradikzioaz eta zuloz beteriko historia da, eta honekin ez dut erran nahi ETA-Berrik, Sextak edo Brankakoek arrazoia zutela ; oraindik ere uste dut ETA-V sostengatu behar zela. Baina klase konposaketa, ideologia eta barneko liskar politikoak nahikoa nahasiak ziren, eta hobe da lukubrazio edo espiritismotik ateratzea: Txabi eta Argala hil ziren, marxista eta abertzale; erran gabe edo zehaztu gabe utzi zutenak ez du existentziarik. Zuk aipatu dokumentu komunistaren garaian, ETA komunista, marxista-leninista zen? Garaiko dokumentuetara jo behar da. Nik diot ezetz, kontua ez zela trenkatua eta bi testu (laburtuak) ekartzen dizkizut, bata LAIArena (haren erredakzioan parte hartu nuen) eta bestea ETA-militarrarena (Argalak idatzia omen, eta, harekin garai haietan mintzatua, posiblea dela iruditzen zait).\n1974ean, LAIA sortu aurrekoa: «ETA (bilakatu da) aktibisten talde hetsi bat, oso abertzalea baina sozialismo lanbrotsu baten jabe, herri borroketan eta bereziki langileenetan kanpotik agitzen duena. Sozialismo lanbrotsua, zeren eta estatalisten kontrako borrokan Erakundera bildu baitira bilakabide komunistaren aurka ziren sektore abertzaleak: Kabrak, EGI-BATASUNA, berdin Monzon. Abertzaletasun erradikala eta borroka armatua dira ETAren identitate-puntu nagusiak, klase-borrokari lotu alderdiaren ideiaren kaltetan. Badakigu argitalpenetan aipatzen direla marxismo-leninismoa edo berdin ideia libertarioak, baina errealitatean bigarren mailako osagaiak dira. Praktikan, burua talde militar klandestinoa da, eta militante berrien eginkizun nagusia, horren laguntzea. Ekintza armatuak duen ospea ikusita, barnetik ezin dezakegu errealitate horri bueltarik eman. ETAn eragin burges-ttipiak irabazi du. Eta masen garapenarekin lotzeko irtenbide bakarra dugu oraingo orientabidearekin hautsi eta langile klasearekin eta beste klase herrikoiekin lotu lantegietan, auzoetan eta herrietan».\nETA militarra, 1974ko Agiriaren zati batzuk: “ETAren inguruko mugimenduaren konplexutasuna: «… kolore askotako pertsona eta talde ainitz.» Helburu berdin batek elkartzen ditu, Euskadi bat, bere buruaren jabe eta sozialista, nahiz zein motatako sozialismo mugatzerakoan bat ez etorri. «Pilatze nabar eta organizatu gabe horretan zera kausi daiteke: behe mailako burgesgoaren zati gogor eta aitzinatuena, profesionalak, baserritarrak, arrantzaleak, ikasle taldeak, kultura-taldeak, langile talde sozial humanistak, langile talde marxistak, eta orain arte ETA izan dena.» Taldeok, ainitzetan, ideologiak ez baina estrategiak eta jokamoldeek dituzte batetaratzen. Hala eta guztiz ere, pentsatzekoa da diren bi ideia-mota nagusiak (sozial humanista bata, marxista bestea), denborarekin eta bion arteko harremanak sakontzearekin, gero eta hobekiago definituko direla.”\nBietan aipatzen da burgesia ttipiaren presentzia eta eragina. Normalean, klase horren militanteek eta intelektualek hautuak egiten dituzte borroka nagusiaren haizeari lotuak. 1974an bagenuen alde batetik klase langilearen ofentsiba zabal eta indartsua, autonomiari lotua, eta bestaldetik frankismo osteko oportunitateei begira zen euskal burgesia nazionala. Burges ttipien aukera ez dira hainbeste lotzen haien kopuru edo portzentaiari, klase borrokaren dinamika orokorrari baino.\nOrain zerbait burgesia nazionalari buruz. Onar daiteke oinarri interpretatibo bat, alegia kolonizazio edo okupazio militar arrotzaren pean dagoen egoera berezia. Baina Mao hamaika aldiz zitatzea alferrikakoa da testuak Txinako historiaren tarte bereziaz ari direnean. Hobe dugu gureari begiratzea.\nNire ustez, euskal burgesia nazionalistak oso negozio ederrak egin zituen frankismo kontsolidatuaren garaian, baina frankismoaren astakeria ideologikoak umiliatzen eta baztertzen zuen. ETAren lehen denboretan PNVko presentzia antifrankismo abertzalean kokatzen zen bereziki, nahiz eta iheskeria askorekin. Berriz, Franco hil eta Trantsizioa bermatzen hasten denetik, PNVk bere leku normala hartzen du, hau da zapalkuntza kapitalistaren eta erregionalismo autonomistaren alde, hots, sistema demokratikoarekin eta iraultza sozialaren aurka.\nEz dut harrigarria aurkitzen ETA Fronte Nazionalaren alde egotea frankismoaren azken urteotan, baina erakunde komunista edo marxista edo dena delako batek horrekin hausteko denbora heldua zenean ikusi behar zuen. Horrela egin zuen ETA Bosgarrenetik ere jaioa zen LAIAk, adibidez. Bosgarrenak burutu Zabala eta Huarteren bahiketekin bat egiten zuen, eta memorian dut burgesiarekiko haustura garbiena, Komando Autonomoen ADEGUIren aurkako ekintza, 1978an. Berriz, harrigarria gertatzen da urte haietan “Maltzagako bidean” aritzea, ‘atzoko eta gaurko gudariak’ edo ‘PNV eta ETA’, edo ‘abertzale guztiak’ biltzeko, HBko lehen pertsonaia zen baten eskutik. Ezker Abertzalearen historia apologetikoetan sobera erraz konpontzen dira Monzonen eragina eta lekua, ETAren fleko iraultzaileak ‘ez guztiz baina oso zintzo’ onartzen zituela erranik. Ez naiz horretan sartuko; zinez, arazoa ez da Monzon, baizik eta zergatik Monzon onartu eta lehen planoan emana izan zen.\n1974ko hautuetan bilatu behar dira geroko klabeak, eta ez hainbeste ETA Bosgarrenean berean.\nHemen Euskal Iraultzari jarraipena eman ziona Milien estrategia eta borroka izan zen. Hemen Miliengatik izan ez balitz Lemoizeko zentrala eta beste hainbat gehiago eginak lirateke. Hemen Miliek Euskal Herri Langilearen antolakuntza eta inperialismoarekiko borroka Euskal Iraultzaren orain arteko maila gorenera eraman zuten.\nAskapen mugimenduaren ardatz teorikoa V:enean finkaturiko abertzaletasun iraultzailea izaki, Miliek oinarri horri eutsi zioten, abiaturiko prozesu iraultzailea ildo eta estrategiaz aitzinatuz. Milien borrokak marko teoriko argia zuen, ABERTZALETASUN IRAULTZAILEA eta baita planteamendu estrategiko argia ere: ahalik eta azkarren espainiar eta frantziar estatuen boterea suntsitzea Euskal Herrian, hortarako euskal herri sektoreak vs oligarkia inperialista talka gauzatuz, askapen nazionalari eta sozialismoari begirako Iraultza Herrikoiarekin. Eta Miliek erabakigarritzat zuten talka hortan eta beraz askapen borrokan arlo militarra. 1978ko ekainean adibidez: “ETAk urratsak eman behar ditu Herri Armada batean bilakatzeko, burgesia garaitzeko ezinbestekoa baita gauzak militarki planteatzea eta beraz zuzendaritza oso zentralizatua izatea.”\nPlanteamendu horiekin beraz borrokatu zuten ezkerkeria eta teorizismoa, joera horien aurkako borroka ideologikoa eginez, ez iradoki daitekeen gisan praktizismotik,baizik eta estrategiatik eta praxi iraultzailetik. Eta iradoki daitekeenaren kontra planteamendu horiekin Miliak izan ziren masekiko atxikimendu altuena lortu eta garatu zutenak eta ez masak gora eta masak behera arita teorizismoan eta ezkerkerian kokaturiko taldexkak.\nElkar ezagutzen dugunez, eta elkarren berri dugunez, galdera zehatza eginen diat: uste duka IK, KAA, LAIA (bai eta ez), LAK, EIA, PM antolakundea, Iraultza eta gainontzekoak “teorizismoan eta ezkerkerian kokaturiko taldexkak” zirela? Zinez?\nEz dago deus esperientzia borrokalari, abertzale eta iraultzaile haietatik gaur egun baliatzen ahal dugunik?\n“Milien” goraipatzeko ez dituk bertzeak hain zakarki mesprezatu behar. Nori berea, zuzenbidea.\nPraxiak erakutsi zian argiki nork zuen arrazoin eta nork ez, non eta zertan bereziki, nor borrokatu zen bururaino eta nor joan zen lasterka Sistemaren altzora. Eta hor “miliek” erakutsi zitean erakutsi beharrekoa, jakina, eta horregatik Argala bezalako komunista iraultzaile zintzo aunitz aritu ziren “miliekin”, eta ez gainontzeko talde, erakunde eta antolakundeekin. Dudarik ez!\nJon Iurrebaso eta biok ezagutzen gaituk, beraz, ez diat uste segundo batez ere pentsatuko duanik gu hortik kanpo ibili garenik, nor bere neurrian eta ahalmenean…\nBaina derrotatuak izan gaituk, Eneko. Hori duk egia latza eta garratza. Bataila bat galdu diagu, etz ez gerla, bistan duk. Baina bataila galdu diagu… Ederki galduta, gainera…\nHonek behartzen gaitik azterketa eta analisi autokritikoak egiten, ez duka uste?\nAla XIX. mendeko karlista euskaldunen bidea errepikatuko diagu eta Tradizio Sainduaren zaindari bilakatuko gara? Noiz arte?\nEz zakiat hi, baina ni komunista iraultzaile euskalduna nauk (izan nahi diat, hobeki erranik…), eta Praxiaren Filosofia, materialismo historiko eta dialektikoa erabiltzen saiatzen nauk, klase, genero eta nazio borrokak ulertu ahal izateko. Saiatzeko, bederen…\nEz duka uste garaia eta tenorea iritsiak direla 50 urteko borrokaren bilan orokorra egiteko? Bistan duk, hik aipatzen dituan “milien” baloreak, arrakastak, bertuteak eta garaipenak hor zaudek. Bertze gauza askoren artean, horregatik sartu ninduan ni ETA militarrean 1992an.\nBainan… Aurrera jotzeko, zer egin genuen ongi aztertzeaz gain, bereziki azkenaldi honetan, azken 20-30 urteetan zer egin dugun gaizki analizatu behar diagu. Ikasteko, eta aitzina joateko…\nEz duka uste?\nSinpatiaz eta adeitasunez,\nNoski uste dudala azken 50 urteetako bilan orokorra egitea beharrezkoa dela. Gertatzen dena da Fermintxo, bilan horretatik zuk eta nik ateratzen ditugun ondorioak ez direla berdinak, kontzepzio eta ikuspegi estrategiko desberdinak ditugulako. Areago, hein handi batean kontrajarriak direla erranen nuke.\nAdibide bat jarriko dut ene azterketaren parte bat bederen azaltzeko:\n-Azter ditzagun Euskal Iraultzaren abiatze garaia eta ondorengo berehalako urteak kultur giroari dagokionez. Euskal berpizte batean kokaturik, euskal gazteri iraultzaileak “Kapitalismoak dakarren” edota “Gu gira Euskadiko gazteri berria” kantatzen zuen kantaldietan eta ekitaldietan. Ez zen giro antifrankista hutsa, giro abertzale eta iraultzailea zen, euskalduna eta langile-herrikoia. Jakina, bazen klase-borroka bere baitan ere, ideologia burges-ttipi eta langile klase kontzientziaren arteko talka. Baina giroa euskal prozesu iraultzailearen oinarriekin uztartua zen, ez zen mugimendu antifrankista baten emaitza eta bultzatzada, nazio askapen borroka iraultzaile baten abiatzearen emaitza eta bultzada baizik.\nNazioartetik Kubako Iraultzaren ereduak eta nazio askapen mugimenduen indarrak ematen zuen haizea.\n-Baina laster bestelako haizeak hasi ziren iristen. Pariseko 68ko maiatzaren ondorengo haizeak adibidez eta harekin kontzepzio eta ideologia ultraezkertiar eta troskisten eraginak. Eragin kontrairaultzaileak nire aburuz, prozesu iraultzailea nahastu eta ahultzen zutenak. Horrela. frankismopean antifrankismoa gainditzen zuen giroa aitzinatu bazen, frankismo erreformatuaren garaietan antisistema giroak egin zuen aitzina, kualitatiboki askoz zehatzagoa den borroka anti-inperialista abertzale sozialistaren kaltetan. Kultur giroan ederki islatuko zen hori eta askapen mugimendua nagusituko ziren joeretan eragitera igaro zen, iniziatiba galduz, defentsiban aritzera igaroz eta azken finean saio horretan penetrazio ideologiko zinez kaltegarria pairatuz. Horren adibide da Rock Radical Vasco deritzonarekin gertatua. Gutxi ikustekorik 70.hamarkadako kantaldietako giro eusladun,abertzale eta langile-herrikoiak, 80.eko mugimendu erdaldun eta lunperizatuarekin. Punka eta joera anarkoideak euskal gazteria penetratzen eta haiekin batera droga. Euskal Iraultzari indarra kentzeko. Askapen mugimenduak hein handi batean lortu zuen joera horiek neutralizatu eta RRVari adibidez bere eragina ematea,baina oinarrian zegoen penetrazio ideologikoa, ultraezkertiar mozorroko burges-ttipikeriak blaitu egin zuen mugimendua bera hein handi batean.\nTestuinguru hortan kokatzen dira Jarrain soldaduskari buruz izandako talkak eta adibide esanguratsuenetako bat da antimilitarismoarena. Arlo eta ikuspegi militarrari funtseko garrantzia ematen zion ENAMen baitan posizio antimilitaristak nagusitzeraino!\nEdota ASKren garapena, hau ere joerak eramanik lehentasunen araberako irizpidea baztertuz eta “borroka guztien” kontzepzioa bereganatuz.\nIkusten duzunez beraz, aitzina begirako irakaspen anitz dagoela deritzot,baina bestelako azterketa batetik.\n(Aipatzen dituan antolakundeen azterketan ez nauk hasiko oso ezaugarritze desberdinekoak aipatu ditualako. Ezkerkerian kokatzen ditut noski KAAk eta Iraultza, LAIA-Ez eta VI. asanblada. Eta ezkerkeria eta ideologia burges-ttipiaren arteko harremaz adibide esanguratsua iruditzen zait Patxa-rena ere.)\nGure arteko eztabaiden beri ez dutenendako, hona hemen estekak:\nAzken idaki honetako iruzkin bat ekarri nahi dut blog honetara:\n“Etapismoa ala ezkerkeria? Ez bata, ez bertzea. Euskal Iraultza Sozialistaren estrategia!\nEuskal abertzale iraultzaile sozialisten arteko eztabaida estrategikoa maha gainean dago, bi ikuspegien inguruan: Euskal Iraultza Herrikoia lehen urrats gisa, ala Euskal Iraultza Sozialista lehentasun bezala.\nBi ikuspegi estrategikoen arteko eztabaidak bizantino samarra ematen ahal du, azken finean bi jarrerek onartzen dute bertzearen osagaia. Euskal Iraultza Sozialistaren lehentasuna defenditzen dugunok prozesu horrek tarteko faseak ukan litzakeela onartzen dugu:\n“Kontua ez da, beraz, Euskal Iraultza Sozialistaren bidean tarteko urratsak beharko direla ukatzea. Tarteko urrats horiek taktikari dagozkio baina. Horregatik ezin dira aurreikusi, ez guztiak, behintzat. Taktikak, estrategiake z bezala, koiuntura konkretu bati erantzun behar diolako. Horregatik, koiuntura aldatzen denean, taktira berraztertzeko beharra dago eta, agian, hau goitik behera aldatzekoa ere bai. KAS alternatiba taktikoa da honen adibide argia. Planteatu zenean, 1970 hamarkadaren\namaieran indar-metaketarako tresna ezin hobea izan zen. Denboraren poderioz, baina, izaera hori\ngalduz joan zen. Baldintza objektiboen aldaketagatik, alde batetik. Eta, bestetik, errebisionismo\neta erreformismoaren eraginagatik.\nOrain, planteamendu taktikoek estrategia iraultzailearen menpe egon behar dute. Eta uste dugu frogatu dugula Euskal Iraultza sozialista izango ala ez da izango. Ondorioz, edozein proposamen taktiko Euskal Iraultza Sozialista planteamendu estrategikoari doitu behar da eta ez alderantziz. Areago, une honetan lehentasuna ez da estrategia zehaztea. . Ez eta, oraindik gutxiago, taktika. Oraingo lehentasuna, berriz, da euskal herri langilearen sektore borrokalariena eta ideologia aldetik aurreratuena iraultza sozialistaren beharraz jabetzea. Euskal Herrian Euskal Iraultza Sozialista egitasmoan zehazten dena Sektore hau ideologikoki indartu eta biltzeko, ENAMSI eraikitzeari begira. Lehentasuna une honetan, beraz, borroka ideologikoa da. Zapaltzaileen zein Sozialdemokrazia Abertzalearen aurkakoa.” IRAULTZA GARAIA. Euskalduntasun Iraultzailea.62-63. orr.\nEztabaidan sakontzeko asmoa dut hurrengo egunetan, bainan gogoeta ttiki bat: Euskal iraultza herrikoiaren ildoan kokatzen zen KAS alternatiba. Norbaitek planteatzen du gaur egun lau herrialdeen arteko AUTONOMIA ESTATUTUA, orduan eskatzen zen bezala? Zergatik ez? BATASUNAk egin zuen horren aldeko kanpaina ttiki bat, Loiolako prozesuaren garaian.. Baina gaur egun INDEPENDENTZIAren alde ari gara denok… Gure Esku Dago izan ezik, jakina!\nGauza bera gertatzen da Sozialismoarekin. Langile klasearen bizi baldintzen hobekuntza eskatzen hasiko gara orain? Hori zen KAK alternatiban ageri zena. Hasierako eskakizunak hagitzez zehatzagoak ziren, baina…\n40 urte hauetan ez da deus ere aldatu Euskal Herrian? Klase osaera eta euskal formazio soziala ez dira kanbiatu? Egoera zehatzare azterketa zehatza. Eta oinarri ekonomikoaren analisia, Kapitalismoaren bilakaera konkretuaren ikerketa konkretua…\nEztabaida zabalik dago…”\nEta nire kasuan, azken hilabeetako eztabaiden ondorioz, inoiz baino argiago dut EUSKAL IRAULTZA SOZIALISTAren aldeko estrategia, eta horren baitan, EUSKAL ERREPUBLIKA EKOSOZIALISTAren kontsigna dela lehentasunezkoa, NAFAR ERREPUBLIKA EKOFEMINISTArekin batera, eta alderantziz. Hori da HERRITAR BATASUNAren barneko eztadaidan defendituko dudana, hau da, “etapa herrikoia” gainditzea, balizko estatu burges “herrikoi” fase hori behingoz lurperatzea (teorian bederen eta gure estrategiaren osagai gisa, ez klase borroken garapenaren ondorio probisonal gisa…), zuzen Errepublika Sozialista independente baten aldeko borroka sustatuz.\nEta bai, Arranomendi, ez gaude ados…\nGeroak eta praxiak-borrokak erranen, nork zertan duen arrazoin…\nAupa, Emilio! Egunon!\nSolasaldi-idaztaldi hauen helburua, ene ustez, eta uste dut nirekin ados izanen zarela, ez da historizismoan edota nostalgian jaustea, militante “zaharren” arteko elkarrizketa eruditoetan murgiltzea, baizik eta gure esperientzia agertzea, “bidea urratzen datozen belaunaldi berriek” aukera izan dezaten guk egindako akats eta hanka sartzeetatik, polemika eta eztabaidetatik ikasteko, hala nahi badute/nahiko balute/nahi balezate. Zeren haiek eginen baitute Euskal Iraultza, norbaitek eta noizbait egitekotan…\nUste dut horregatik idatzi dituzula bi liburu horiek, ez iraganari begira alfer-alferrik egoteko, bainan etorkizuna askatasunez urratzeko. Eta gauza beraren alde ari naiz ni. Iraganaren irakurketa zorrozki kritikoak lagunduko ahal digu oraina hobeki ulertzen eta geroa artoski amesten! Eta iraultzen Agian bai!\nAzken urteetako bilana egitean, ziur aski, ez gara ados egonen alor eta puntu askotan, bainan honek egiten du bi euskaldun independentista eta iraultzaileren arteko solasaldi hau interesgarri, hain zuzen ere.\n“Heterodoxo” erran didazu, eta hala dela uste dut. Materialismo utopistaren goiburua (zeina baita ene joera filosofikoa) hauxe bera da: EGIA HEGIAN DA.\nEgia ez dago erdian, ezta erdibidean ere, baizik eta hegian, mugan, ertzean… Bietatik edan, bietan jarrai, biekin segi…\nMenturaz ez zara oroituko 1991an Bilbon LABek antolatu zituen jardunaldi haietaz: “Marxismoa Euskal Herrian” izenekoak, non Bikilak, Txema Matanzasek eta zuk zeuk parte hartu baitzenuten. Eta militante gazte batek ere, Mikel Erro izenekoa, txosten xelebre bat aurkeztu zuena: “Teoria iraultzailea: marxismotik utopismora” izenekoa. Orduan nintzen militante gazte hari erran zenion txostenean agerten ziren aipuak euskaratzeko, eta hala egin nuen. Tamalez, 1992ko ekainean ihes egin behar izan nuen eta sasian sartu…\nAski esanguratsua anekdota: orduan ASKko formazio arduraduna nintzen (ni bezalako “heterodoxoa”… ez zen leku askotan sobera ongi etorria…), eta Sobiet Batasunaren kolapsoa eta erroiztea aurreikusirik, KASen proposatu nuen sakontze, zaharberritze eta zabaltze teoriko masiboa, gainera zetorkigun uholde burges, erreakzionario, inperialista eta “fukuyamista”ri aurre egiteko. “Teoria iraultzaile(k) Euskal Herrian” zen jardunaldien izenburua. Helburua: XIX. ETA XX. mendeetako teoria iraultzaile GUZTIAK xeheki aztertzea (marxismoa -bere joera GUZTIAK-, anarkismoa, komunismo libertarioa, sozialismo iraultzailea, populismo errusiarra, feminismoa, ekologismoa, indigenismoa, hizkuntza zapalduen aldeko mugimenduak…) sintesi berri bat, edo berri batzuk eraikitzeko Euskal Herrian, gero mundu zabaleko mugimendu iraultzaile orori proposatzeko, eztabaidarako.\nZorigaitzez, KASen agintean zutenek ez zuten begi onez ikusi horrelako “heterodoxokeria”, eta lelo “onargarriagoa” inposatu zuten: “Marxismoa Euskal Herrian”.\nJakina, hura egin zutenak dira azken hamar urteetan norabide aldaketa erreformista eta oportunista buru-belarri bultzatzen aritu diren berberak. Lehengo “marxista-leninista” zorrotz haiek… oraingo ezkerreko demokrata burges hauek… Izenak aski ongi dakizkizu…\nDena den, deus ere ez da galtzen unibertso ttiki honetan, eta txosten horretan agertu ziren ideia aunitz baliagarriak izan ziren urte batzuk geroago, Alternatiba Demokratikoa diseinatzen hasi zenean, 1993-1994 urteetan. 1995eko apirilean agertu zen jendaurrera.\nTamalez, Alternatiba Demokratikoaren irakurketa komunista (libertario) iraultzailea ez zen errotu eta sendotu gure artean, eta bere irakurketa nazionalista burges ttikia nagusitu zen: Lizarra-Garazi eta PNV-EArekiko hitzarmena, militarismo sakon baten erdian eta mendean. Nahasketa kaltegarria eta nahasmendu ikaragarria. Bainan horrelakoa da klase borrokaren historia, prozesu konplexuak eta korapilatsuak dira beti… Ez da ETA V.aren garaiak bakarrik, oraingoak ere nahasiak dira, 1992-1999 urteak izan ziren bezalaxe.\n“Hobe da lukubrazio edo espiritismotik ateratzea”, jakina, eta “erran gabe edo zehaztu gabe utzi zutenak ez du existentziarik”. Horrexegatik, hain zuzen ere, Argalaren azken hitzak dira hain garrantzitsuak, Arrigorriagako jendeari erranak zizkiolakotz, ETAko agiri ofizial bat ez zelakotz, eta bere barne pentsamendua ageri delakotz, ñabardura eta aberastasun guztiekin. Komeni da behin eta berriz entzutea, ohartzeko noraino barneratua zuen ordurako Argalak Marxen eta I. Internazionalaren goiburua (eta beraz, Bakuninena ere bai, baita Parisko Communena ere): “Langileen emantzipazioak izan behar du langileen beraien obra.” Eta ondorioz, noraino ote zen “leninista” stricto sensu, eta noraino ez. Noraino ote zen hari gorri-beltz horren bila…\n[audio src="http://ia600700.us.archive.org/20/items/ArgalarenTestamentua_370/ArgalarenTestamentua.mp3" /]\nHarira itzuliz, Emilio, nik ere uste dut oraindik (azken asteetan Kolitzak, Zurruk eta Patata Gorriak eragindako berrazterketa kritikoa egin ondoren…) ETA V sustengatu behar zela. Areago, iturri garbi horretatik edaten segitzen dut gaur egun ere.\nBainan aldi berean, VI Biltzarreko dokumentuaren garrantzia historikoa azpimarratzen dut behin eta berriz, bere inportantzia V. Biltzarrekoaren parean ezarriz. Eta XXI. mendean abiatze eta abiapuntu berri baten hasieran kokatuz.\nZuk hauxe diozu:\n“Nire ustez, Dokumentuaren edukian sobera sakondu gabe argitaratu zuen Exekutiboak, behar bada hestu lotuko zigun soka organizatiboa ideologia libertario pintzelada pare baten gantzaz hobeki pasarazteko. Dokumentua oso gutxi izan zen banatua, gutxiago aipatua gero argitalpen ideologikoetan, eta Mikel Erro bezalako ‘heterodoxoek’ desenterratu dute.”\nHori egia izanik ere, nire interesa da GAUR EGUNGO jarduera teoriko eta praktikoan zein zabalkunde eta difusioa ematen diogun dokumentu giltzarri honi, Euskal Iraultza Sozialistaren aldeko borrokan aitzina jotzeko. Hori da ene interesa, krisi estrategiko larri honen erdian. Ariadna kolektibo bat, harri gorri-beltzaren bila….\n“Zuk aipatu dokumentu komunistaren garaian, ETA komunista, marxista-leninista zen? Garaiko dokumentuetara jo behar da. Nik diot ezetz, kontua ez zela trenkatua”\nAfera ez da orduan trenkatua zen ala ez, hori niri bigarren mailako kontua da, eta egia erran futitze naiz horretaz, benetan garrantzia duena da kontu hau (estrategia komunista iraultzaile abertzalearena) GAUR EGUN TRENKATUA OTE DAGOEN.\nEta jakina, trenkatua ez dagoenez, ahal dugun guztia egitea ENAM zaharberrituaren estrategia, ENAMSI (Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailea) 1973ko testu horren ildoan kokatzeko, XXI. mendearen hasiera honetan.\n“Dokumentua komunismoaren alde mintzatzen zen marxismo-leninismoa aipatu gabe, garrantzi handia ematen zitzaizkion Euskarari eta internazionalismoari, eta estatu euskaldun hori zapalkuntza nazionalaren aurkako tresna izanik, askatasunarekin laster desagertu beharko zela esaten zen.”\nHain zuzen ere, hori da berreskuratu beharko genukeen ildoa: komunismo iraultzailearena, zeinaren baitan joera komunista guztiak elkartuko ginatekeen, XIX. eta XX. mendeetako prozesu iraultzaile eta trantsizio sozialisten bilan orokorra zintzoki eta sakonki eginez. Beraz, hari fin eta hausko gorri eta beltz hori, Parisko Commune-n izan zena, 1917ko sobietetan gauzatu zena…\nHau da, 1977-1978 urteetan lortu ez zena erdiestea: HASI-EIA-LAIAren arteko konbergentzia, Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea sortzeko, HERRITAR BATASUNAren batzarretan eta herri mugimendu guztien asanbladetan ildo iraultzaile proletarioa defenditu, azaldu, adierazi eta zabalduko duena, beti ere, herri antolakunde hauen autonomia eta burujabetza errespetatuz, eta zinezko gidaritza iraultzailea eginez, Euskal Herri Langilea eta bereziki Euskal Langileria zerbitzatuz, eta ez haietaz baliatuz. Hau da, Parisko Commune-ren ildoa, 1917ko Iraultza Sobietikoaren lehen urteetako izpiritu iraultzaile, emanzipatzaile eta libertarioa berreskuratuz.\n“Zinez, arazoa ez da Monzon, baizik eta zergatik Monzon onartu eta lehen planoan emana izan zen.1974ko hautuetan bilatu behar dira geroko klabeak, eta ez hainbeste ETA Bosgarrenean berean.”\nHorregatik “desenterratu” dut 1973ko agiri hura. Bererskuratu, orain eta hemen erabiltzeko, Euskal Iraultzaren alde.\n1974an egin hautuak berraztertu, azken 45 urteetako bilana egin, akatsetatik ikasi, eta jo aitzina! Ez zait iduritzen bertze biderik dagoenik…\nIzan ongi, Emilio!\nNahiz-eta posible den tendentzia ezberdinetako anarkista eta libertarioek Iraultzaren galdera eta arazo (ezagutu eta ezagutzen ditugunak, baina ere geroan agertuko eta oraindik ezagutzen ez ditugunak…) batzuentzat erantzun edo “erantzun elementu”, edo bederen “hausnarketa bide” onak izatea, eta Argalak hori pentsatzea (baina nik dakidala hortaz inolako frogarik ez dugu…), ez dut uste hori zenik bere kontzepzioetan nagusiki eragiten zuen ideologia, baizik-eta maoismoa (garaian marxismo-leninismo-Mao Zedong pentsamendua, ondotik marxismo-leninismo-maoismo gisa definitua eta sintetizatua 80. hamarkadan).\nBesteak beste, eragin maoista agertzen zuen garaiko “S”E”S”B errebisionista eta sozial-inperialistari (nahiz-eta ez dakigun 1978an bi kalifikazio hauekin ados eta erabiltzen ote zituen) egiten dizkion kritiketan.\nEgia da 1978an, bere “testamendua” bezala ezaguna bihurtu den Arrigorriagako mezuan, besteak beste “Argala” liburuan dioten bezala, garaiko “S”E”S”Beri buruz egiten zituen balorazioak aski minoritarioak zirela bere Erakundean eta ENAMen. Alta, Erakundeak publikatzea erabaki zuen, eta, hori eginez, manera batez, objektiboki, kasik bere egin. Kasu guztietan militanteen parte bat ados zegoen berekin puntu honetan, jakinda gainera 1978an ENAM ez zela oraindik “ofizialki” erabat “SESB”ren aldekoa.\nEz dakigu aldiz, zein hedapen maila zehatza zuten, nahiz-eta susma dezakegun, ENAMen 60, 70 eta 80. hamarkadetan, Argalak garaiko “SESB”eri egiten dizkion kritiken oinarrian dauden ideiek (nahiz-eta seguraski forma “difusoan” zituen), eta maoismoaren ekarpen garrantzitsuenetarikoak direnak : Alderdi Komunista eta antolakunde iraultzaile guztien baitan ILDO BORROKA dagoela NATURALKI, ondorioz ez direla monolitikoak, ez perfektuak, EZIN direla perfektuak izan, tronpa daitezkela, eta batzuetan beren baitan eskuineko ildoak irabazten duela, milaka urteko klase gizarteen eraginagatik eta ideia zahar erreakzionarioen arrastoak luzaz gelditzen direlako Sozialismoa oso garatuta izanda ere, besteak beste burokratizazioaren eta burgesia berriaren fenomenoa sortuz (hortaz badakigu zerbait !!!), eta horri aurre egiteko eta Komunismora heltzeko bide bakarra, IRAULTZA KULTULARAK (pluralean bistan da !) direla, Argalak bere “autobiografia politikoa”n aipatzen duelarik “iraultza kultural sakon baten beharra”, eragin maoista frogatzen duen beste elementu inportante bat !! ; eta Iraultza Kulturaletan, baina jada Iraultza Sozialistaren (eta Demokrazia Berrikoetan, herrialde erdi-kolonialetan !) hastapenetik, gako nagusienetakoak direla komunistek hastapenetik pentsatu behar dutela Estatu Sozialistaren desagerpenari eta beti eta etengabe Komunismoari, nagusiki masa zabalen kontzientzia eta praktika iraultzaileak beti eta etengabe igotzen saiatuz, Alderdia/masen arteko dialektika eta “ekilibrio” ahal bezain zuzenenak aurkitu behar dituztela, nagusiki masa-ildoaren bidez ; hori guztia beste “muturrean” erori gabe : “masek beti arrazoi dute”, hots eskuineko eta “ezkerreko” desbideraketen aurka. Bere momentuko mugekin, Argalak hor berriz ere, beste kasu askotan bezala, erakusten zituen bere ikuspegi eta perspektiba estrategiko izugarriak.\nEgia da gutxi izan direla “erabateko” maoista “puroak” ENAMen, Argala maoistenetakoa izan zen, jakinda gainera bi dokumentuak 1978 eta 1977koak direla. Zeren-eta 1973tik goiti (besteak beste Deng Xiaoping-en berriz heltzearekin) maoismoak pixkanaka galdu zuen indarra, Txinako Herri Errepublika, eskuineko ildoaren indartzearekin, erreferentzialtasuna galtzen zoala, eta bistan da, azkarki 1976ko Estatu kolpe kontrairaultzaile faxistaren ondoren, eta munduko beste hainbat eta hainbat mugimendu iraultzaile bezala, ENAMek bere “lerrokatze internazionala” “S”E”S”Bri kritikatik eta Txinaren aldekotik, posizio “zentrista” batera eta ondotik erabat pro-“sobietarrera” pasa zuen zenbait urtez. Arazoa delarik mugimendu askok ez zutela “soilik” lerrokatzea aldatu, baizik-eta maoismoaren parte handi bat bederen utzi, eta errebisionismo “sobietarraren” (baina beste desbideraketa mota ezberdin batzu pairatuz ere) pozoia irensten hasi…\n“Erreferentzia internazional” aldaketa honek momentuan, lehen fase aski luze batean, ez zuen aldiz eragin nagusirik izan ENAMen estrategia eta praktika iraultzailean, objektiboki zein subjektiboki.\nAskok ahantzi dute (et seguruenik batzuek nahitara ez aipatu edota gordetu) 70 et 80. hamarkadetan maoismoak ENAMen atxiki zuen eragina.\nEta ez zen maoismoaren ekarpenen aplikapen mekanikoa izan, zenbait arlotan ENAMen hastapenean izan zen bezala (egiazki Txinako Demokrazia Berriko Iraultzaren kopia mekaniko baten entsegua zen, oso laburra eta oso partziala, eta ez maoismoaren ekarpen unibertsalena) : nagusiki, EH kolonia bezala ikustea, V. Biltzarraren inguruan erabat baztertua izan zen kontzepzio eta terminoa ; “Frente Nazionalaren” bilatzea PNVko euskal “burgesia nazionala”rekin (existitzen zena bai, baina erabat subordinatu eta integratu espainiar burgesia inperialistan, eta ondorioz desagertu, 70. hamarkadaren bukaeran ! Hor aldiz, ongi dakigu 90. hamarkadan berriz etorri zela ideia indarrean…) ; Euskal “Herri Iraultzaren” kontzepzioa : nik dakidala ikuspegi honen azken agerpena 1973ko dokumentu batean izan zen (behar bada ondotik ENAMek gutxi batzuetan erabili zuen terminoa, baina ez dut erezta uste), ondotik ENAMek (kasik ?) soilik Euskal Iraultza Sozialista aipatzen zuen, honela frogatuz analisia zein materialista eta zuzena zuen. Horrek, eta beste gauza askok !, frogatzen dute ere, ez zela “dena bukatua” (edo bederen “teorizazio eta analisia hoberenak”) 1973an edo 1974an, baizik-eta 70. eta 80. hamarkadetan arlo askotan, gehienetan esanen nuke nik, ENAMek segitu zuela garatzen, indartzen eta hobetzen, eta bistan da, mantentzen ongi zoana, bai teorikoki eta bai praktikoki. ;)\nMaoismoaren aplikapen sortzailea, kreatiboa, izan zen, ENAMen estrategian eta praktikan, zibil eta militarretan.\nEta bistan da soilik honelakoa izan zitakeen eta daiteke mundu osoan, ez baita bestela ez maoismoa, ez leninismoa, ez marxismoa.\nBere huts eta muga guztiekin noski, baina hala ere zuzentasun ikaragarriarekin, ENAM ez baitzen bestela inoiz borroka ezberdinen horrelako mailetara helduko, arlo askotan XIX. Mendetik (hots inperialismoaren arotik), Bigarren Gerra Mundialetik aparte, metropolia inperialista guzietako altuenak. Eta honela, beste mugimendu iraultzaile askok bezala, ENAMek bere ekarpen materialaz gain, teorikoa ere egin zuen eta du, munduko Herrieri, nagusiki metropolia inperialistetakoei, objektiboki maoismoa aberastu du, gai bagara, eta badira, analisatzen eta sintetizatzen…\nEta honetan bereziki ulertu behar dugu zergatik “lerrokatze internazionalaren” aldaketak bere efektuak benetan erakutsi zituen eta katastrofikoa bihurtu zen 1987tik goiti, “S”E”S”Bren suntsiketa finalarekin. Nahiz-eta “ENAMentzat katastrofikoa” erlatiboa den noski, ikusita zer nolako borroka mailak atxiki dituen 90 et 2000. hamarkadetan.\nEsan behar da “Historiaren Bukaeraren” sekulako uholde kontrairaultzailean, munduan zehar mugimendu maoista “puroek” ere jasan zituztela ahultze maila ezberdinak, oro har aldiz neurri ttipiagoan. Bainan batez ere, ondotik, marxismo-leninismo “soilan” gelditu ziren, eta are gehiago errebisionismo “sobietarraren” eragina atxiki zuten, mugimendu gehienen kontrarioan, aski laster eta oso indartsuki berreraiki eta berrabiatu zuten borroka, gaur egun arte, sekulan baino indartsuago, kapitalismo inperialistarentzat mehatxu nagusienetarikoa izanez, populakuntza mundialaren kopuruari begira, argiki nagusiena, Indian eta Filipinetan ; beste hainbat Estatutan, momentuko aski ttipiak izanik ere, antolakunde maoistak direlarik garapen bizienean.\nMikesker, bihotz-bihotzez zure ekarpen mamitsuarengatik. Eztabaida ildo eta lerro bat irekitzen duzu, biziki garrantzitsua: marxismoaren joera guztien eragina Erakunde armatuan. Maxismo-leninismoa, stalinismoa, trotskismoa, maoismoa, kontseiluen komunismoa, luxemburgismoa, marxismo libertarioa…\nLanera joan behar naiz… Sarri artio!\nArgala moaista zela? Gil de San Vicentek ere troskista zela dio bai…\nArgalak SESBren gainbehera kapitalista salatzen bazuen marxista-leninista zelako zen, ez besterik.\nEta iraultza kulturala ez da maoismoaren asmakizuna (bai bere karikaturizazio eta aizuntzea), SESBn ere iraultza teknologikoarekin batera iraultza kultural itzela eman zen. beharbada ez zen bhar zena bezainbeste azpimarratu honekin jarraitzeko beharra, baina marxismo-leninismoaren oinarrian dago. Albania sozialistan, adibidez, hau aurrera eraman zen emakumearen aldeko eta erlijioaren aurkako iraultza kulturalekin, langileriaren eta honen Alderdiaren gidaritzapean.\nKasu, esan dut hain zuzen ez zela subjektiboki maoista “puroa” (objektiboki ez urrun, bere burkideekin proposatu eta garatu zituen estrategien zuzentasun izugarria ikusita) baina bai eragin maoista azkarrekoa, ENAMeko maoistenetakoa, beste buruzagi nagusienetako batzu bezala, Etxebarrieta anaiak, Txikia…\nKuriosoa nintzateke jakitea zertan oinarritzen den trotskista zela errateko, ni elementu oso errealetan oinarritzen naiz, baditut beste ugari…\nGure Historiaz eta maoismoaz eta trotskismoaz (benetakoa he, Trotskik idatzi eta egindako huts egite, tontakeri eta afruskeri sistematikoei ongi fidela dena, ez antolakunde “trotskista” zintzo gutti batzuek izan dituzten zenbait esperientzia interesgarri…) minimo bat dakien edonork laster ikusten eta ikusiko du zeintaz hurbilago (izugarrizko eufemismoa…) ziren Argala eta ENAMen praxia !!\nMomentuko Txinatar Iraultza Kulturala da sozialismopeko berrezartze kapitalistaren aurkako entsegu eta lorpen partzialeko dugun esperientziarik gorena. Jakinda bistan da Iraultza Kultural mota ezberdinak daudela. Txinatarrena, SESBen eta Albanian ez bezala, bide kapitalistaren aldekoen aurkako MASA borroka zuzena izan zelarik, eta kasik alor guzietan. Noski, SESBren esperientzia guzian (lorpen eta huts egite ezberdinak, bere sozialismopeko klase borrokaren jarraipena, eta azkenean kontrairaultzaileen garaipena 50. hamarkadaren bukaeran) oinarrituz zuten hasi eta eraman 1966tik goiti.\nEta besteak beste, SESB, Txina, beste herri sozialistak, eta beste Alderdi Komunistetan gertatutako guztia, Komintern-aren estrategiapean metropolia inperialistetan Iraultza garailerik EZ gertatu izana, herrialde erdi-kolonialetako egoerak eta klaseak ordu arteko baino sakonkiago, eta beste hainbat gauza, analisatuz eta konklusioak sistematizatuz zuten (eta neurri batean, oraindik ari dute, bereziki metropolia inperialistetan) maoistek maoismoa marxismoaren 3. eta altuenen etapa bezala sintetizatu eta definitu, beste gauza askoren artean Iraultza Kultural askoren ezinbestekotasuna azalduz eta aldarrikatuz, bai errestaurazio kapitalista borrokatzeko, bai Komunismora hurbiltzeko, MLMak direlarik hau aldarrikatzen duten bakarrak.\nKomunismo iraultzailearen teoria eta praktika, hots PRAXIA aitzina eramateko, XIX. eta XX. mendeetako esperientzia GUZTIAK kontuan artu behar ditugu, eta nola ez, Txinako Iraultza Sozialista, bere argi eta ilun guztiekin. Eta gauza bera egin Sobiet Batasuna, Korea, Viet Nam, Europa ekialdeko Herri Demokraziak, Albania, Kuba, Yugoslavia, Afrikako iraultza antikolonialistak, porrot egindako saiakerak (Bolivia, Txile, El Salvador, Nikaragua, Espainia, Alemania…)\nJakina, bilan orokor horretan marxismo-leninismo-maoismoak (hala izendatzen baituzu) badu zer erranik, eta aunitz, gainera.\nAdos nago zurekin honetan:\n“Momentuko Txinatar Iraultza Kulturala da sozialismopeko berrezartze kapitalistaren aurkako entsegu eta lorpen partzialeko dugun esperientziarik gorena. Jakinda bistan da Iraultza Kultural mota ezberdinak daudela.”\nAreago, marxista-leninista-maoistak dira Herri Gerra Iraunkorra aurrera eramaten dutena Indian, Filipinetan eta Nepalen. PRAXIA.\nBertze kontu bat da ea komunista iraultzaile guztiok geure burua maoistatzat jo behar ore dugun…\nNire kasuan, ez. Ikasi, aunitz, eta gogo onez! Baina behin eta berriz erraten dudan bezala, Marxen DAS KAPITALen metodoan oinarrituta, eta emaitzak oinarritzat hartuta, SINTESI BERRIA behar dugu. Sintesi horretan Txinako Iraultzaren esperientzia eta maoisten praxiek erakutsitakoa oso kontuan hartzekoak dira.\nAmaitzeko: Eustakio Mendizabal, maoista? Baliteke, ez dakit. Bere bibiotekan CHE Guevavaren obra guztial omen zeuden… Baduzu datu geihagorik? Biziki eskertuko nizkizuke…\nHori bai, Eustakio euskalduna zen ororen gainetik, langile euskaldun iraltzailea. Bere bidea, ene iparra…\nLeninismoa kapitalismoa fase inperialistako marxismoa besterik ez da. Gainbeherako kapitalismoaren azken fasea izanik hau, ezin da beste “ismo”rik egon Sozialismo Zientifikoaren izendapenean.\nPreseski maoismoak beste “etapa” bat zehaztu badu, bere tesiak leninismoaren aurkakoak direlako da.\nEta ildo berean sekulako akatsa da buru edo pentsalari iraultzaile bakoitzatik “ismo” bat ateratzea. Beren ekarpenak marxismo-leninismoaren azterketa eta armategi teorikora gehitu daitezke honen ildoan garatu badira, eta arbuiatu praktika burges baterako desitxuratu direnak (Mao…), baita ezjakintasunaren edo burugogorkeriaren ondorioz antimarxismoan kokatzen direnak ere (fokismoa…). Balorazio hau, hala ere, arlo kualitatiboa aztertuz egin behar da, eta ez handik eta hemendik gauzak hartuz.\n“Amaitzeko: Eustakio Mendizabal, maoista? Baliteke, ez dakit. Bere bibiotekan CHE Guevavaren obra guztial omen zeuden… Baduzu datu geihagorik? Biziki eskertuko nizkizuke…”\nNere mezuan kasik idatzi nuen parentesi artean “beharbada pixka bat [aipatu beste iraultzaileak baino] gutxiago”, baina ezbaian azkenean ezabatu… Kasu berriz ere, idatzi dut : “maoistenetakoa”, ez “maoista”.\nBadugu froga bat, nahiz-eta behar bada pixka bat zeharkakoa : 1969an idatzi zuen poema famatua, azken bi ahapaldiak osoki Maoren esanetan oinarrituak.\nBestalde : “Txikiaren etxean, honako liburuok aurkitu zituen Peixotok: Che Gevararen obra konpletoak, Clausewitz-en “La Guerra”, Orixek idatzitako “Santa Kruz Apaiza” eta Auspoa saileko bertso eta kanta guztiak.\n“Baina bere jokamoldea ezagututa”, dio Peixotok, “garbi iruditzen zait oso ondo ezagutu zuela Zumalakarregi eta bere taktika hautatu zuela, ez estrategia, bere taktika”. Mao Tse Tung-ek ere irakurria omen zuen Londresen Zumalakarregiren bizitza.”\nEz da ezinezkoa pentsatzea irakurketa hau Maotaz inspiratuta egin zuela… Eta Clausewitz irakurtzen zuen gainera, dakigularik honek Maorengan ukan zuen eragin oso handia, baina baita ere Lenin, Giap eta beste teorizatzaile komunista eta maoista batzuengan… (eta neurri bateko eragina Marx eta Engels-en kasuan)\n“Bertze kontu bat da ea komunista iraultzaile guztiok geure burua maoistatzat jo behar ore dugun…”\nNoski ezetz ! Sinpleki ez baita posible (eta neurri batean ezta ere desiragarri…), baina bai bistan da ahal bezainbat konbentzimendu lan egin horretarako… Eta hegemoniaz (bidenabar, gora Gramsciren pentsamendu eta ekarpenenen benetako eta erabateko berreskurapena, MLMan toki osoa du hastapenetik), nahiz-eta erreferentzia eta izendapen ezberdinak izan, tradizio eta tendentzia komunista eta iraultzaile ezberdinetako mugimendu, militante eta masen praktika konkretua objektiboki maoista izaitea lortu !\n“Nik, behin baino gehiagotan erran izan duda bezala, uste dut “marxismo” izendapena espetxe epistemologikoa dela. Zer kristo ote da, hogei euroko hitz potolo-filosofiko hori? Hauxe: ezagutzaren eta gogoeta teorikoaren, praxiaren presondegia. Kontzeptu bat, zeinak sakonki mugatzen duen praktika iraultzailearen gaineko hausnartzea eta teorizatzea.\nBehin marxismoaren labirinto horretan sarturik, hagitz zaila da onik irtetea, hain dira-eta ugariak bihurguneak, kale itsuak, ukondoak eta sigi-sagak…\nMarxismoa dugu lehenik, baina berehala Leninismoa agertu zen, Trostkismoa, Stalinismoa, Luxemburgismoa, Kontseilismoa, Maoismoa, Castrismoa, Guevarismoa, Hoxhismoa, Gonzalismoa…\nNork bere “ismoa” antolatzen du buruzagi iraultzaile baten inguruan.\nHau guztia konpatiblea ote da Praxiaren Filosofiarekin, Materialismo historiko eta dialektikoarekin, Marxen Teoria Iraultzailearekin?\nBai eta ez. Erdizka, nonbait. Erdizka dialektiko eta korapilatsu bat…”\nNik ere nahi nuke mundu ideal bat, non “komunista” hitza aski litzateken gaurko Iraultzaren praxi ahal bezain zuzenena definitzeko, baina azken 200 urteak eta sortutako tendentzia iraultzaile ezberdinak hor daude (ahaztu gabe ehunka eta milaka urte dituzten ideia, tradizio eta praktika komunista (“primitibo”, eta ez hainbeste…), “komunizante” eta iraultzaileak…) !!! Norberak praxi iraultzaile zuzenena zein denaren bere konklusioa eta konbikzioa baitu… Eta noski gauzak zehazki izendatzea ez baldin bagara gai ezer ez da posible…\n“Ismo” guziek ez dute ber esanahi eta “pizua”, batzu teoria, ideologia, eta mundu-kontzepzio oso eta integralak dira, eta jauzi kualitatiboak adierazten dituzte, eta beste batzu ekarpen partzialago batzu definitzeko erabiliak edota “hizkera erraztasunak” dira.\nMarx, Lenin eta Maoren izenak erabiltzea “ismo”ak sortzeko egiari zor bat da, militante horien imajinaezinezko eta ezinbesteko lanari esker baita mugimendu komunista sortu eta aintzinatu beraien herrietan eta (hor “ismo”aren arrazoia) munduko herri guzietan, baina ber momentuan, nagusiki, hitz egiteko ezinbesteko erraztasun eta “markatzaile historiko” soil batzu baizik ez dira : “marxismo” hitzarenpean Marx, Engels eta lehen faseetako mugimendu komunistaren lana eta esperientzia baitago, “leninismo”pean, Lenin, boltxebikeen, Stalinen, sobietarren eta Komintern-a eta bere baitako Alderdi ezberdinen ekarpenak nagusiki, eta “maoismo”pean Mao, bere burkideen eta esperientzia iraultzaile txinatarraren eta mundu osoko mugimendu, teorizatzaile eta militante maoista askoren ekarpenak.\nAldi bakoitzean, Marx eta Engels (nahiz-eta hor salbuespena izan, “marxismoa”, baina pentsatzen dut gehiago “marxista”, hitzen erabilera Marx-en bizialdian hasi baitzen, gogorarazi dituzun kontraesan guziekin ! Mugimendu langile, sozialista eta komunistaren lehen teorizatzaile nagusia eta beraz lehen erreferentzia mundiala (hastapenean kasik Estatu mendebaldetarretan soilik), kasik bakarra, luzaz gainera, baitzen eta mugimenduaren zatiketak eta norbera definitzeko beharra laster etorri baitziren… Galdera da : Marx-ek kritikatzen zituen “marxista” horiek, benetan marxistak ziren ? Ahantzi gabe seguraski umiltasunagatik ere ez zuela onartu nahi terminoa !), Lenin, eta Maoren (“maoista” hitza erabilia izan arren 1976 aintzin, bainan “maoismoa” aski gutxi, “Mao Zedong pentsamendua” gehienbat) heriotzen ondotik izan da oro har termino horien onarpenaren eta erabileraren hedatze eta finkatze mundiala, beraien eta ordezkatzen zituzten mugimenduen borroka eta esperientzien zinezko bilana eta sintesia egiten ahal eta egin zen ber momentuan, hiru belaunaldietako komunistak ohartzen zirelarik ze garapen teoriko eta jauzi kualitatiboak ziren beraien ekarpenak.\nMaoistek badute kontzeptu bat : “Pentsamendua”, herrialde (edo Estatu plurinazional) baten errealitate zehatz bati aplikatutako marxismoaren garapena.\nBeraz, “Gonzalismoa” ez da existitzen, nahiz-eta behar bada laster hitz egiteko edota idazteko batzuk terminoa erabili. “Gonzalo Pentsamendua” badago, Peruko errealitateri aplikatutako MLMa. Eta lehenago “Mariategi Pentsamendua”, zeinaren gainean noski oinarritu ziren Gonzalo eta Alderdia, garatuz eta aberastuz !\nBestalde, “marxismo” hitzak badu erabilpen eta esanahi berezi bat, lehena izan baitzen, eta laster hitz egiteko eta labubilzeko erabiltzen baita. Maoistek diote : maoismoa gaur egungo marxismoa da, leninista “soilek” leninismoa gaur egungo marxismoa dela zioten eta dioten bezala, beraz marxista/ML eta marxista/MLM sinonimo gisa erabiltzen dira batzuetan, baina adibidez zientzia/teoria/ideologia/praktika/praxia aipatzen direnean, eta ez adibidez mugimendu eta Alderdiak.\n“Marxista” erabiltzen da ere leninismoa eta maoismoa partzialki baizik barneratu eta aplikatzen dituztenak izendatzeko, eta desbideraketa “arinak” dituzten mugimendu eta pertsona komunista iraultzaile (eta noski Marx eta Engels-etaz, bederen, erreklamatzen badira) zintzoak izendatzeko… Gainera hor ditugu ere “marxizante” (edo “marxzale” ?), “leninizante”, “maoizante”… etab termino biziki baliagarriak.\n“Areago, marxista-leninista-maoistak dira Herri Gerra Iraunkorra aurrera eramaten dutena Indian, Filipinetan eta Nepalen. PRAXIA.”\nNepalen momentuko ez dago gehiago Herri Gudarik, baina bai bizpahiru mugimendu maoista, denak biziki indartsuak, besteak beste herrialde osoan erabateko greba orokarrak egiteko gai direnak, denak pixkanaka 2006tik, baina bereziki 2012tik goiti (data horiek gauza batzu gogorazten dituzte jejeje !), XXI. mendeko lehen Iraultza garailea izanen zena botere osoaren hartzearen bezperan (“soilik” 10 urteko Herri Gudaren ondotik gainera) !!! (1979ko Nikaraguakoa geroztik lehena, hau perfektua ez bazen ere …) gelditu eta pixkanaka osoki desegin, suntsitu eta saldu zuten Prachanda-Bhatarrai traidore neo-burges taldeak osoki kontrolatu eta usteldutako alderditik bereizi zirenak !! Baina momentuko ildo-borroka berri eta konplexuetan daude…\nTurkiar Estatuan ere badago Herri Guda (eta non 2016an hamar bat baino gehiago mugimendu maoista, marxista eta iraultzaile turkiar eta kurdu batu diren ber frente batean), Perun bezala, non “Alderdiaren berrantolaketa orokorra” burutzen ari duten azken urteetan, egoera eta ildo borroka oso gogor eta konplexuen erdian, eta diotenez, lan honen konklusio garailera heltzetik inoiz baino hurbilago daude.\nAdierazten dutenaren arabera Afganistanen eta Bhutanen (bereziki) HGren prestakuntza lanetan ari dira ; Brasilen mugimendu maoista indartsua eta garapen lasterran da, eta beste herri mugimenduak eta brasildar poliziaren faxismo eta arrazismoaren biktimak diren proletarioak bezala erahiltze faxistak jasaiten ditu, besteak beste. Askok diote hurrengo Herri Guda hor izanen dela ; Ameriketako beste herri askotan badituzte presentzia maila ezberdinak, besteak beste badirudi azken hilabeteetan Mexikon eta Txilen garatzen ari direla ; Sri Lankan eta Tamil Eelam-en gauzak mugitzen ari direla entzuten da ; Bangladesh-en badago mugimendua, ez dut aldiz sobera ezagutzen beraien egoera, besteak beste Iran, Malaisia, eta Indonesiakoak bezala ; Marokon badago mugimendu aski azkar bat, bereziki ikasle mugimendu indartsu bat, preso politiko ugari ukan eta beti dituenak, baldintza afrusetan eta ondorioz borroka oso gogorrak eramaten dituztenak, Estatuko beste preso politikoek bezala ; Tunisian badirudi mugimendu maoista garatzen ari dela azken urte eta hilabeteetan.\nEstatu kanadiarran mugimendu nabarmena dago, bereziki ikasle mugimendu indartsu bat ; azken hilabeteetan Estatu Batuetan garapen zalua dute, hiri askotan sekzio berriak sortuz ; Europan, historikoki Estatu italiarran da izan indartsuena maoismoa (eta XX. mendeko bigarren parteko Europako mugimendu iraultzaile handiena Irlanda eta EH ta gero), eta gaur egun ere hala da, bereziki mugimendu feminista iraultzaile proletario indartsu batekin eta presentzia aski azkarrarekin sindikatuetan ; irlandar mugimendu iraultzaile errepublikanoetan badaude maoista kopuru bat ; Estatu ukrainiarran eta Donbass-en badute presentzia bat, bereziki Borotba mugimenduan, tendentzia komunista ezberdinez osatua den mugimendua eta Estatu faxista borrokatzen duena bistan da ; Estatu frantsesean eta Alemanian badute garapen aski azkarra azken urte eta hilabeteetan ; Grezian, Estatu britanikoan, Errusian, Norvegian, Portugalen, Austrian, Serbian, Suedian, badute presentzia eta kasu gehienetan garapena, seguraski gehienetan abiadura moderatuan, baina ez dut datu sobera zehatzik.\nGaur egun eta momentuko, mendebaldeko Europan Estatu espainiarran da seguraski ahulena maoismoa…\n“Marxismo sobietarrak ere bazuen bere eragina. Txabi Etxebarrietaren formazioaz pentsatzen ari naiz. (…) Ez naiz segur horrek loturarik zuen ala ez blog honetan Gorrik aipatu duen Sobiet Batasunaren tesi eta joerei geroko hurbilketarekin, eta ez dakidanez ez dut deus erranen.”\nEz dut uste elementu zehatz honek loturarik zuenik geroko “lerrokatze” aldaketarekin, baina erran dudan bezala nere ustez 60. hamarkadatik goiti Etxebarrieta anaiek, Argala eta besteek kontzepzio maoista asko “kreatiboki” aplikatu zituzten arren EHn eta EHri (hau baita marxismoaren, eta beraz maoismoaren, esentzia), egia da aldiz “lerrokatze internazionalean” aski “zentristak” (nahiz-eta erlatiboa izan) gelditu zirela, “SESB”ko ildo-borroka, kontrairaultza eta azkenean transformazio kapitalista eta sozial-inperialista ez erabat ulertuz, eta beraz ez osoki hautsi harekin. Posizio hau ENAMen erreferentzia gorenetarikoenenatik aski hurbil zen, hots bereziki Cuba (gutxi gora behera 1970 urtea arte, non Cuba erabat itzuli zen “SESB”rengana) eta Vietnam, zeinen momentuko buruzagi, sinbolo et “boz” gorenenak Che Guevara (Castro-rekin berdintasunean) eta Ho Chi Minh ziren.\nAlta azken hau kasik maoista zen, besteak beste garatu zuen HGren estrategia Maoren berdin-berdina zen, eta ez dakigu zer neurritaraino “SESB”ri bere kritiken “eztitasuna”, Vietnamdar Iraultzaren behar taktikoek (laguntza materiala) determinatzen zuten.\nAski ezagunak dira Che Guevararen erlazioak Txinatarrekin, eta “SESB”eri egiten zizkion kritikak oso gogorrak eta justuak ziren, geroz-eta gogorrago eta justuagoak gainera, eta besteak beste gizarte sozialistari buruzko bere hausnarketak oso interesgarriak ziren, Txinatar Iraultzatik hurbil, baina bere “foquismoa”ren teoria huts oso larria zen, zoritxarrez bizia kostatuko ziona ere, nola eboluzionatzen ahal zuen jakin gabe utziz, nahiz-eta zantzu azkarrak badauden…\nOro har ados, eta biziki interesatuta gaur egungo marxismo-leninimo-maoismoaren garaoen teoriko eta praktikoak hobeki ezagutzeko.\nArgi eta garbi errateko: Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea behar dugu, joera guztietako komunistak elkartzeko eta gure arteko BATASUNA BORROKAN aitzina eramateko. Ildo diferenteen arteko talka, eztabaida, debate eta polemika teoriko-ideologikoen bidez, estrategia berria eraiki, borrokan eta borrokaren bidez.\nHemen adibidez informazio asko, besteak beste India eta Filipinetako berri eta agiri kasik guztiak :\nAhaztu zait aipatzea indiar Estatuak zapaltzen duen nazioa den Manipur-eko Alderdi Komunista maoistak HGa eramaten duela, eta zehaztea alderdi maoista (eta beste marxista eta iraultzaile) turkiar eta kurdoek Rojava eta Siriako Iparraldean borrokatzen dutela Daesh eta beste faxisten eta erreakzionarioen aurka, mundu osoko beste militante marxista eta iraultzaile internazionalista asko eta askorekin batera, Batailoi eta beste unitate internazionalistetan edota YPG, YPJ eta QSDetan.\nEta hau izan da 2016an turkiar Estatuan Frente iraultzaile batu bat osatzen lagundu duen faktoreetako bat.\nBestela, Txinan ere Alderdi maoista bat badago, baina ditugun informazio oso oso gutxien arabera (zuhurtasuna beraz) ideologikoki aski mugatua dirudi.\n“Eta ildo berean sekulako akatsa da buru edo pentsalari iraultzaile bakoitzatik “ismo” bat ateratzea.”\nZergatik ez egin gauza bera Marx eta Leninekin? Ez zerotik hasteko, inolaz ere, baizik eta sintesi berri bat eraikitzeko, Leninek II. Internazionalaren porrota, traizioa eta desertzioa (“Iraultza proletarioa eta Kautsky damutua) gertatu ondoren egin zuen bezala? Erran nahi baitut, zergatik ez teoria iraultzaile komunista zientifikoa deitu, eta gaur egun ditugun baliabideekin (Marxen testu gehienak, Gründrisse” barne..) berreraiki, XXI. mendeko beharretara egokitua?\nUste dut hori dela hurrengo hamarkadetako errronka komunista iraultzaileondako, teoriaren arloan.\nHau da, Lenin kolektibo bat behar dugu XXI. mendeko hasiera honetan.\nDuela 100 urte baino gehiago hauxe idatzi zuen:\n“Es bien conocido el aforismo que dice que si los axiomas geométricos afectasen los intereses de la gente, seguramente habría quien los refutase. Las teorías de las ciencias naturales, que han chocado con los viejos prejuicios de la teología, provocaron y siguen provocando hasta hoy la oposición más enconada. Nada tiene de extraño, pues, que la doctrina de Marx, que sirve en forma directa a la educación y organización de la clase de vanguardia de la sociedad moderna, que señala las tareas de esa clase y demuestra la sustitución inevitable — en virtud del desarrollo económico — del régimen actual por un nuevo orden, haya debido luchar por conquistar cada uno de sus pasos.\nLa lucha ideológica, librada a fines del siglo XIX por el marxismo revolucionario contra el revisionismo no es más que el preludio de los grandes combates revolucionarios del proletariado que, pese a todas las vacilaciones y debilidades de los filisteos, avanza hacia el triunfo completo de su causa.”\nV. I. Lenin MARXISMO Y REVISIONISMO. 1890.\nGauza bera egin behar dugu guk XXI. mendean. Ene ustez…\nAhantzi zait: IBILen sinboloa da bortz erpineko izar gorria… eta bere bihotzean lauburu beltza…\nEztabaida ildo eta lerro berria zabaldu da gure artean. Marxismoaren joera desberdinen eragina ENAMen historian oro har eta ETAren ibilbidean bereziki. Gaiak badu bere garrantzia, azke 50 urteetako bilan estrategikoa egiten ari garen honetan.\nNik, behin baino gehiagotan erran izan duda bezala, uste dut “marxismo” izendapena espetxe epistemologikoa dela. Zer kristo ote da, hogei euroko hitz potolo-filosofiko hori? Hauxe: ezagutzaren eta gogoeta teorikoaren, praxiaren presondegia. Kontzeptu bat, zeinak sakonki mugatzen duen praktika iraultzailearen gaineko hausnartzea eta teorizatzea.\nBai eta ez. Erdizka, nonbait. Erdizka dialektiko eta korapilatsu bat…\nBehin baino gehiagotan errana dut blog honetan: Marx ez zen Marxista. Ez zuen marxista izan nahi. Marxistak ez zitzaizkion gustatzen, eta ez zituen sobera jasaten… Ez da broma. Egia da, egia dokumentatua, gainera!\nIkus: Teodor Shanin (edit.) Late Marx and the Russian Road: Marx and the Peripheries of Capitalism. (Frantsesez: “Le Marx de la maturité et le chemin de la Russie : Marx et la périphérie du capitalisme.” New York 1983.) Espainolez ere bada: “El Marx tardío y la vía rusa. Marx y la periferia del Capitalismo.” Editorial Revolución/Talassa, 43, ISBN: 9788485781744.\nEta gauza bera erraten ahal da Lenini buruz: Lenin ez zen Leninista. Bai aldiz, marxista sutsua eta jakintza handikoa, bere belaunaldiko hoberena, distantzia handiz. Ene ustez, jakina…\nGainera, zein Leninez mintzo gara? Zeren Leninen koherentzia handia onartuta ere, bere pentsamenduan gorabeherak nabari daitezke, ezinbertzez, baldin eta materialista historiko eta dialektikoak bagara, bederen.\nZein Lenin? “Zer egin” idatzi zuena? “Urrats bat aurrea, bi pauso atzera” izkiriatu zuena? “Apirileko Tesiak” eskribitu zituena? Ala, ororen gainetik eta guztiaren azpitik, “Estatua eta Iraultza” Finlandiako sasian zirriborratu zuena? Ala “Ezkerkeria, komunismoan haur-eritasuna” plazaratu zuena? Ala “Kongresuari Gutuna” utzi zuena?\nGauza bera erraten ahal da gainontzeko teoriko iraulzaile guztiei buruz: Stalin, Trostki, Luxemburg, Gramsci, Mao, Ho Txi Min, Castro, CHE Guevara, Enver Hoxha, et tutti quanti…\nArgalaren pentsamenduan zein eragin marxista nagusia zen, eztabaida aski antzua iduritzen zait, eta labirintiko samarra. Jokinek ongi erraten duen bezala: “Argala moaista zela? Gil de San Vicentek ere troskista zela dio bai…” Hau da, nork bere opilari ikatza, bakoitzak bereari sua hurbildu…\nHala ere, eztabaida honetatik kontu jakingarriak ateratzen ahal dira ORAIN ETA HEMEN euskal komunista iraultzaileok ditugun erronkak (eta ez dira gutti, ezta ttikiak ere!) argitzeko eta estrategia (zahar)berria finkatzeko.\nLehenik Gorri lagunari erantzunen diot:\nGorri, ados nago zurekin Argalaren pentsamenduan Mao eta maoismoaren eragina kontuan hartu behar dela. Bainan aztertu behar da, ere bai, CHE Guevara eta guevarismoarena. Argala irakurle amorratua omen zen, beti ari zen liburuak leitzen eta gomendatzen, etengabe lantzen zuen bere formazio teorikoa eta praktikoa.\n“La lectura era una de sus principales pasiones (TXIKIA komandoko kideez ari dira), en especial de Argala, que pasaba las horas enfrascado en la lectura y el estudio de textos, fundamentalmente políticos. La obra a la que más tiempo dedicó es a El Capital. A pesar de haberla leído con anterioridad, Argala releía pequeños fragmentos, y los analizaba detenidamente, con la intención de adentrarse en la comprensión más profunda posible de la obra magna de Marx.” (Iker Casanova/Paul Asensio, “Argala”, Txalaparta, Orreaga bilduma, 50. alea, Tafalla, 199ko abendua, 142. orrialdea).\nTamalez eta zorigaitzez, Argalaren zorroztasun teorikoak ez zuen segidarik izan, eta Das Kapitalen irakurtze, estudiatze eta eztabaidatze kolektibo eta masiborik ez da sustatu ENAMen. Nik dakidala…\n“Como resultado de ambos factores –estudio del marxismo y resurgir nacional vasco–, tomé conciencia clara de la existencia de Euskadi como nación diferenciada, integrada por siete regiones separadas por las armas de los Estados opresores, español y francés; de la división de la sociedad en clases enfrentadas por interés irreconciliables; de que Euskadi misma no era una excepción en este sentido, comprendí lo que fue la “evangelización de América” por los españoles y lo que fueron “las cruzadas”, lo que fueron “los rojos” y el “glorioso alzamiento nacional”; que no se trata de que los ricos ayuden a los pobres, ni únicamente de que se aumenten los salarios de la clase obrera, sino de socializar los medios de producción; que para lograr la solidaridad social es precisa una profunda revolución cultural, y que para ello, no basta con la buena voluntad, sino que es precisa una transformación del modo de producción capitalista actualmente dominante por otro socialista; que para ello es preciso que la clase obrera obtenga el poder político; que un aparato de Estado no es neutral y que esto obliga a la clase obrera a destruir el Estado burgués para crear otro propio, que la burguesía recurre a las armas cuando ve en peligro sus privilegios, lo que induce a pensar que si la clase obrera no se plantea el problema en términos semejantes, tendremos ocasión de presenciar muchas matanzas y pocas revoluciones. Iniciado este proceso de comprensión, que espero jamás llegue a considerar suficientemente maduro, se me planteó la entrada en E.T.A., y acepte.”\n“Profunda revolución cultural” ez zen termino neutroa 1977-1978 urteetan, zeren berriki amaitua baitzen Txinako Kultur Iraultza Proletarioa (1966-1976), Frantzian oihartzun handia ukan zuena, eta ondorioz, Ipar Euskal Herrian ere. Eta jakina, Hego Euskal Herrian eta Espainian, non alderdi batzuk, eta ez gutti, maoismoaren inguruan mugitzen ziren: ORT, PTE, MCE, PCE(r)…\nEtxeko lanak ditut zain, utzi behar zaituztet. Gero segituko dut…\nIzan ongi! (eta lotu borrokari!)\nBertze eztabaidagai mamitsua, Euskaraz eztabaidatzeko toko honetan:\nEuskal borroka armatuak zer harremanak izan zituen garaiko pentsaera, ideologia edo potentzia iraultzaileekin aztertzea oso garrantzitsua da. Baina, nire ustez, bide okerra, bide itsua da doktrina bat hartzea neurgailu eta handik ikertu noraino izan ziren ‘egiazko’ maoista, trostkista, guevarista, edo ‘zinezko marxistak’ edo nahi dena, ‘egiazko marxista iraultzaileak’ hamaika mila izan baitira historian, usu etsaituak. Frankismo edo trantsizio garaian bai, alderdi batzuk sortu ziren tendentzia ideologiko ‘garbi’ baten gauzatzeko, eta bereziki maoistez pentsatzen ari naiz. Baina ez da hori izan euskal mugimendu armatuen kasua.\nETA historikoan maoismoa ikertu zuten, beste gauzen artean. Krutwigek anitz idatzi zuen, berdin Herbeheretako txinetar enbajadan ibili ere, baina gure “nazionalismo iraultzaile” ontzeko lehen gai bezala maoismoaren kontzeptu asko erabili baziteun ere, segidismorik gabe egin zuen; berdin kolonialismoa aipatzen zuenean ere. Harek esana: “Das Kapital osoa euskaratuko diat, baina egun batez konturatzen banaiz ez duela Euskadirako balio, uzki paper gisa erabiliko diat itzulpena”. Krutwigek zioen bera ez zela maoista izan, baina bai Jose Antonio Etxebarrieta horrela zela.\nEtxebarrietaren kasuan, nik uste, maoismotik hartu zituen ideia eta joera estrategiko anitz, baina ez maoismorako Euskadin aplikazio leku egokia bilatzeko, baizik eta euskal abertzaletasun erradikalari euskarri zindo eta ‘serioak’ emateko. Inperialismoaren aurkako borrokan, herria (eta bereziki langileria) abertzaletasunaren oinarria egiteko, praktika armatuari esker eginkortasunaren mugak hedatzeko, bai eta alderdi zuzentzailea talde armatuarekin batzeko.\nCastrismoa eta guevarismoa ETA abertzalean sartu ziren ETA-berriko jendeari aurre egiteko. FLPko jendeak oso formazio marxista sakona zuen eta erantzun sakonak behar ziren; Estatu espainola ikusten zuen klase borrokarren espazio batua bezala, eta borroka armatu serioan abiatzeko herri kontzientzian eta egoera sozio-politikoan oso baldintza finko eta ebidenteak exigitzen zituzten. 1966an, haien kontra zen taldeak (erran nahi dut V Biltzar Nagusian ‘Txatarra’ txostenaren alde ageriko zirenak) banatu zigun Régis Debray-ren liburua bat, ‘Revolución en la revolución’, guztiz kastrista eta moskuteroen kontrakoa, non aurreratzen baitzen talde kontziente baten errebolta egokiak zapalkuntzaren estalgi pean ziren indar iraultzaile masiboak berpizten ahal zituztela.\nMarxismo sobietarrak ere bazuen bere eragina. Txabi Etxebarrietaren formazioaz pentsatzen ari naiz. Bilbon (Gasteizen ez bezala) bazen talde marxista bat, bilkura eta tertulietan biltzen zena, oso jende formatuaren ondoan (Luciano Rincón, adibidez), eta Txabi han zen gazteen artean. Handik zetorkion, pentsatzen dut, alderdi serios eta ongi antolatuaren beharraren kontzientzia, handik ere Bizkakiko Langile Komisioetan gure ETAren lehen denboretako lankidetza.\nEz naiz segur horrek loturarik zuen ala ez blog honetan Gorrik aipatu duen Sobiet Batasunaren tesi eta joerei geroko hurbilketarekin, eta ez dakidanez ez dut deus erranen.\nEz nuke bukatu nahi langile autonomiaren inguruko eraginak . Komando Autonomoak ageri zirenean, erreferentzia nagusia ez zer ‘ezkerkeria ideologikoa’, baizik eta Euskadi osoan klase langilearen uholde asanbleario, hots, masa mugimendu erreal eta esperantzagarria. Gasteizen Jesús Fernández Naves izan zen mugimenduaren arima bat, beste askorekin kartzelan bukatu zena. Michelin fabrikan hasi aitzin, Jesús ibilia zen Argentinan eta Uruguayn, eta handik zekarren formazio teoriko handia, praktika armatu hiritar eta garaikoei lotua. Horregatik izan dugu beti lagun Euskadin autonomia biziarazteko entseguetan.\nAzken hitza. Gure historian izan eragin ideologikoak ulertzeko ez da metodo egokia edozein doktrinaren aplikazioa on ala txarra ikertzea. Hobe biografiak, ekintzak, erabakiak eta indar harremanak aztertu, beren konkretuan. Finean, esperientzia bera eta beregainekoa izan da Euskadikoa.\n← Aurrekontu sozial, parte hartzaile eta burujabeen alde\nErrepresiorik ez! Oreretako 3ak askatu! →


Parrokia artxiboak | Abandoko San Bizente Martiriaren parrokia · Bilbao\nGaur, Martxoak 8, Bilboko Elizbarrutiak ekitaldi instituzionala ospatuko du Indautxuko Karmengo parrokiako aretoan. Elizbarrutiko webgunetik zuzenean jarraitu daiteke 12:30etatik aurrera. Ekitaldi horretan, Elizan eta...\nDatorren igandean, otsailak 13, Manos Unidasen kanpaina egingo da, “Gure axolagabekeriak ahanzturara kondenatzen ditu” lelopean. Manos Unidasek, munduan ehunka milioi pertsonak pairatzen duten desberdintasunaz,...\n2021eko datuak. Bizitzen jarraitzen dugun egoera zaila eta murrizketa ezberdinak gorabehera, 2021ean gure parrokian ospatu ahal izan dugu: 43 bataio 29 lehen jaunartze 14...


Oihan Zubizarreta: "Tripetako hizkuntza" - - Goiena.eus\nOihan Zubizarreta: "Tripetako hizkuntza"\nOihan Zubizarreta 2011-06-06 02:00\nDuela ez asko, munduko hizkuntza minorizatuen egoeraz hizketan ari ginela...\n... lagun batek munduko pertsona orok gure baitan dugun hizkuntzaz hitz egin zidan. Norbere buruari hitz egiteko erabiltzen dugun hizkuntza horri, tripetako hizkuntza deitzen zion berak. Ama hizkuntza izan edo ondoren eskuratua izanik ere, gure tripek hizkuntza bakarrean hitz egin ohi digutela esaten zuen nire lagunak.\nHizkuntzen gaineko aurreiritzi okerrak irentsi eta elebitasunaz uste faltsuak hedatzen diren garaiotan, gogoeta ederra irudi zitzaidan, hizkuntza bakoitzari dagokion espazioa itzultzeko, tripetatik abiatzea, alegia –baina buruarekin jokatuz–.\nEgunotan, tripak dantzan ibili ditugu askok. Askori tximeleten zirrara berezia bildu zaigu tripan, beste askori tripak nahastuko zitzaizkien akaso. Eta tripek agindutakoa buruarekin egitea baino ez zaigu geratzen. Tripa asko eta desberdinak garela ohartuta, baina norbere triparen hizkuntza, gogo eta bulkadari, buruak eskaintzen dion argitasuna eta pentsamendua emanez.\nBatzuentzat gutxi gara, beste batzuentzat asko. Garenaren %100 baino ez gara ordea, eta errespetu bera merezi dute gure buru, tripa eta mihiek. Buru eta tripen oreka horretan, mingain bakoitzak dauka-eta bere hitza.


Ehunezko eta larruzko artikuluen konponketa\n– Ehungintzako material eta produktuak.\n– Larrukigintzako produktuak konpontzea eta garnizionaritzako artikulu txikiak sortzea.\n– Oinetakoak konpontzea eta jarduera osagarriak.\n– Jantziak eta etxeko arropak konpontzea eta egokitzea.\n– Apaintzeko ehunezko gaiak egitea.\n– Bezeroentzako arreta.\n– Ehunen eta ijeztuen mihiztatzea.\n– Lanpostua, erremintak eta makineria prest jartzea -ehunezko gaiak garbitzeko eta lisatzeko eta horietan konponketak egiteko, baita oinetakoak eta larrukigintzako produktuak konpontzeko ere- eta lehen mailako mantentze-lanak egitea.\n– Ehunezko gaiak uretan eta/edo lehorrean garbitzeko prozesuak egitea, baita tratatutako gaiak lehortzea, lisatzea, poltsan sartzea eta biltegiratzea ere, ezarritako prozesua, metodoak eta produktuak aplikatuta.\n– Jantziak edo etxeko gaiak konpontzea eta egokitzea, ehungintzako berariazko oinarrizko teknikak aplikatuta eta beharrezko akabera ziurtatuta.\n– Oinetakoak eta larrukigintzako produktuak konpontzea eta, horretarako, desmuntatzeko eragiketak egitea, konpontzeko aukerak ebaluatzea eta piezak eta osagarriak eskuz edo makina bidez josita mihiztatzeko aukera ebaluatzea, betiere erresistentziako, ekonomiako eta funtzionaltasuneko irizpideen arabera.\n– Oinetakoak eta larrukigintzako produktuak konpontzeko eragiketa osagarriak egitea, hala nola uhaleriako objektuak egitea eta, hala badagokio, giltzak eta aginteak bikoiztea.\n– Bezeroari arreta ematea eta haren beharrak behar bezala ebazteko interesa eta kezka azaltzea.\n– Informazioaren eta komunikazioaren teknologiak erabiltzea, ikaskuntza sakontzeko tresna gisa, eta etengabeko ikaskuntzak eskaintzen dizkigun aukerak baloratzea.\nProfesional honek bere kontura edo besteren kontura egiten du lan oinetakoak eta larrukigintzako produktuak konpontzera zuzentzen diren enpresa txikietan edo eskulangintzako lantegietan, baita kolektiboei arreta emateko enpresetan, industria-garbitegietan eta antzekoetan, ehunen eta larruen konponketako establezimenduetan, edo modako saltokientzat edo azken bezeroentzat gisa horretako gaietan konponketak egiten dituzten enpresa txikietan ere


21 April, 2021 by Josu Belar Leave a Comment\nFoto de la web de la autora\nPoesiaren gaitasun lirikoak harrapa zaitzala gustuko baduzu, nobelaren botere narratiboan sinisten baduzu oraindik, zein iruzkin zorrotzen bitartez munduari aurre egiten, baduzu zerikusirik Karmele Jaiorekin. Gasteiztar idazle eta komunikatzaile honek diziplina guzti hauek landu ditu arrakasta nabarmenez, eta ez da kasualitatea: kazetari eskarmentuduna izanik, Jaiok argi dauka konstantzia dela idaztearen gakorik garrantzitsuena. Josu Belarren eskutik, elkarrizketa honetan 2020. urteko Euskadi Sariaren irabazleak begirada nasaiaz errepasatzen ditu idaztearen gorabeherak, eta lezio bat edo bi uzten ere gure irakurleentzako.\nNiretzat sortze lana behar bat da. Badaude zenbait gauza sorkuntza horren bitartez bakarrik azaleratu daitezkeenak. Beraz, niretzat gauzak deskubritzen joateko modu bat da idaztea.\nGaldera: Idazleek esparru asko landu behar izaten dituzue proiektu bat aurrera eraman ahal izateko. Zein da zuk gustukoen lantzen duzun esparru hori? Pertsonaiak asmatu, ingurugiroak sortu, erlazioak pertsonalak landu…\nErantzuna: Idazketa prozesuak fase ezberdin asko ditu, eta bakoitzak baditu alde ezberdinak, batzuk gustukoagoak eta beste batzuk gutxiago. Niri gehien asetzen nauen fasea agian izan daiteke proiektu bat forma hartzen hasten den momentu hori. Idazten ari zaren hori zentzua hartzen hasten den momentu hori eta pertsonaiak sinisten hasten zaren une hori.\nG.: Ipuinen bitartez sartu zinen literaturaren mundura, eta orain nobelen munduan zara ezaguna. Zein duzu gustukoen? Zure nobelak sortzean ipuinen efekturik sumatzen al duzu?\nE.: Ni beti sentitu naiz ipuingile nobelagile baino gehiago, orain hirugarren nobelarekin, genero honetan ere gero eta erosoago banago ere. Eta nik uste dut ipuinek duten hitzen ekonomiarako joera eta gauza batzuk kontatu beharrean iradokitzeko joera horrek presentzia duela baita ere nire nobeletan.\nG.: Zure azken lanean, ‘Aitaren etxea’-n, sormenaz hitz egiten duzu lehenengo pertsonan. Zeure esperientzian oinarrituta daude pasarte hauek? Nola egiten diozu aurre sortzearen lanari?\nE.: Ez dut bertan nire sortze prozesua kontatzen baina badaude edozein sortze prozesuan ematen diren egoera batzuk. Niretzat sortze lana behar bat da. Badaude zenbait gauza sorkuntza horren bitartez bakarrik azaleratu daitezkeenak. Beraz, niretzat gauzak deskubritzen joateko modu bat da idaztea.\nIdaztea oso lan bakartia eta une oro zaude erabakiak hartzen. Nekagarria da zentzu horretan eta askotan izaten dituzu zalantzak. […] Gorabehera handiko lana da eta konstantzia da lana ateratzeko tresnarik inportanteena.\nG.: Edozein sormen diziplinatan, ibilbide luze bat beharrezkoa da zuk bezala Euskadi Saria irabazi arte. Nolakoa izan da ibilbide hau? Beti izan duzu argi idazten jarraituko zenuela, ala zalantzazko aldiak ere sortu dira bidetik?\nE.: Idazten duzunean zalantza beti dago hor. Idaztea oso lan bakartia eta une oro zaude erabakiak hartzen. Nekagarria da zentzu horretan eta askotan izaten dituzu zalantzak. Egun batean iruditzen zaizu idazten ari zarena oso ondo dagoela eta hurrengo egunean pentsa dezakezu ez duela ezertarako balio. Gorabehera handiko lana da eta konstantzia da lana ateratzeko tresnarik inportanteena.\nG.: Irakurle eta instituzioengandik esker on handia jasotzeak zure lanean ondoriorik izan dezakeela uste duzu? Presiorik sortarazten al dizu egoera onek? Edo lasaitasuna eman dizu?\nE.: Presioa beti dago hor. Zure lanari buruzko hitz ederrak entzuteak poza ematen du, baina egia da hurrengo lana idaztean horrek presio bat eragin dezakela. Idazten ari naizen bitartean ez naiz presio horren konsziente, baina ziur naiz inkonszientean egon daitekeela. Baina, dena den, norberak bere buruarekin duen exijentzia maila da indartsuena, besteena baino gehiago.\nNire gomendioak: irakurri eta idatzi. Lan egin. Eta zintzotasunez idatzi.\nG.: Ahotsak proiekturako elkarrizketa baten, zenion berandu hasi zinela idazten. Idazten hasteko adin aproposik dagoela esango zenuke?\nE.: Ez. Ez dakit, pertsona bakoitza ezberdina da eta nire 18 urteak ez dira zertan izan behar beste baten 18 urteak bezalakoak. Egia da, urteekin gero eta gauza gehiago pilatzen zaizkigula barruan, eta hori sekulako ongarria da literatura idazteko. Baina horra heltzeko ere entrenamendua behar da.\nG.: Zure lanak hainbat hizkuntzara itzuliak izan dira. Azalduko zeniguke nolakoa den itzulpen prozesu bat? Zein besteko parte hartzea du jatorrizko idazleak? Zeuk egin al duzu itzulpenetako baten bat?\nE.: Itzulpen prozesu bakoitza da ezberdina. Batzuetan modu oso autonomoan egin dituzte itzultzaileek euren lanak eta beste kasu batzuetan nire parte hartze handiagorekin. Eta gero, gaztelaniazko itzulpenak denak egin ditut nik neuk, eta prozesua neketsua da, zaila, baina oso aberasgarria, nola idazten duzun hobeto ezagutzeko modu bat.\nG.: Orain zure tokia egin duzu argitaletxeen munduan, baina ez da erraza holako lorpena izatea. Zure ustez, zer nolako egoera dago argitaletxeen inguruan idazle izan nahi duten horientzat? Ze gomendio emango zenioke profesionalki idazteari ekin nahi dion pertsona bati?\nE.: Nire gomendioak: irakurri eta idatzi. Lan egin. Eta zintzotasunez idatzi. Beste guztia etorriko da etorri behar bada.\nDeustuko Unibertsitateko Filosofia, Politika eta Ekonomiako hirugarren mailako ikaslea. 21 urteko durangar hau dantzan eta yogan afizionatua izateaz gain, irakurle zaletua da, hizkuntzaren erabilera baitu gogoko.\nLatest posts by Josu Belar (see all)\nKarmele Jaio: “Ni beti sentitu naiz ipuingile nobelagile baino gehiago” - 21 apirila, 2021\nFiled Under: Elkarrizketa


Crespy-le-Neuf - Wikipedia, entziklopedia askea.\nClaude FROMONT (2014-2020)\n48° 23′ 47″ N, 4° 35′ 40″ E / 48.396388888889°N,4.5944444444444°E / 48.396388888889; 4.5944444444444Koordenatuak: 48° 23′ 47″ N, 4° 35′ 40″ E / 48.396388888889°N,4.5944444444444°E / 48.396388888889; 4.5944444444444\nCrespy-le-Neuf Frantziako udalerria da Aube departamenduan dagoena, Grand Est eskualdean. 2013an 152 biztanle zituen.\n2007an Crespy-le-Neuf udalerrian erroldatutako biztanleak 150 ziren. Familiak 60 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.\n2007an 74 etxebizitza zeuden, 64 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 55 etxeak ziren eta 15 apartamentuak ziren. 64 etxebizitza nagusietatik 44 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek gela bat zuen, 10 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 14 etxek lau zituzten eta 29 etxek bost zituzten. 46 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 29 etxetan bat baino gehiago zituzten.\nCrespy-le-Neuf udalerriko biztanleria-piramidea 2009an .\n2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 99 ziren, horien artean 79 aktiboak ziren eta 20 inaktiboak ziren. 79 pertsona aktiboetatik 73 lanean zeuden (43 gizon eta 30 emakume) eta 6 langabezian zeuden (1 gizon eta 5 emakume). 20 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.\n2009an Crespy-le-Neuf udalerrian 56 unitate fiskal zeuden, 146,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.708 euro zen.\n2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.\n2000. urtean Crespy-le-Neuf udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden, 465 hektarea erabiltzen.\nJuzanvigny (1,7 km)\nMaizières-lès-Brienne (4,3 km)\nChaumesnil (4,3 km)\nBrienne-le-Château (5,1 km)\nPerthes-lès-Brienne (5,3 km)\nVallentigny (5,5 km)\nBrienne-la-Vieille (5,6 km)\nWikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Crespy-le-Neuf\nOrriaren azken aldaketa: 9 maiatza 2016, 20:15.