παπαρούνα στον αέρα: 2011\nποίηση Γιώργου Ανδρέου\nτα δώρα που σε καρτερούν\nμελομακάρονο σαν παραμύθι\nΑπό την αγαπημένη Άρτεμις.\nΜια... μελό ιστορία\nσυναγερμός στην άχνη\nΟρδές ζαχαροπλαστών, γκουρμεδόφιλων και ορκισμένων κουραμπιεδολατρών κατακλύζουν από σήμερα το μεσημέρι τα νοσοκομεία του πλανήτη, μετά τη σοκαριστική και ξεδιάντροπη αποκάλυψη της αλήθειας για την ιστορία του διάσημου χριστουγεννιάτικου γλυκίσματος. Εμφανίζουν συμπτώματα οξείας νευρικής κρίσης, παραληρήματος και γενικής κατάρρευσης, ενώ οι γιατροί δηλώνουν αδυναμία να τους συνεφέρουν. Στις ψυχιατρικές κλινικές γίνονται αγωνιώδεις προσπάθειες να στεγαστούν οι νέοι ασθενείς, χωρίς να διαταράξουν την ήδη εύθραυστη ισορροπία των τροφίμων ψυχασθενών.\nΗ κρίση πανικού αρχίζει να εξαπλώνεται με γοργό ρυθμό, μέσα και έξω από τα νοσοκομεία, ενώ ταυτόχρονα καταγράφονται περιπτώσεις λιποθυμίας στη θέα ή στο άκουσμα του κουραμπιέ. Δεν είναι λίγες μέχρι στιγμής οι περιπτώσεις ατυχημάτων εξαιτίας του ισχυρού σοκ κατά τη συνειδητοποίση της αλήθειας.\nΗ απομυθοποίηση της λαχταριστής λιχουδιάς επηρεάζει ακόμα και τα παιδιά, που δηλώνουν ότι φοβούνται να βγουν για τα κάλαντα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μήπως και κάποιος αθεόφοβος χαιρέκακος κακούργος τα κεράσει τον -απαγορευμένο πια- κουραμπιέ. Τα χαρούμενα τριγωνάκια φέτος θα σωπάσουν, βυθισμένα σε βαθιά θλίψη και αγωνία. Φημολογείται πως πίσω από αυτό το γεγονός κρύβεται η σατανική μάγισσα Φρικαντέλα, που νομίζει πως με αυτό το υποχθόνιο κόλπο βρήκε επιτέλους τον τρόπο να απαλλαγεί από τα κάλαντα. Ειδικοί μυστικοί πράκτορες ερευνούν την κατάσταση.\nΤαυτόχρονα, χωρίς βασιλόπιτα και χωρίς ψωμί φαίνεται πως θα μείνουν αυτήν την Πρωτοχρονιά χιλιάδες οικογένειες, αφού ο ένας μετά τον άλλο οι φούρνοι κλείνουν, ελλείψει προσωπικού. Τσαρλατάνοι ψευτομάγειρες επιχειρούν να θησαυρίσουν πουλώντας γιαλαντζί ψωμάκια, ενώ στη μαύρη αγορά ανάρπαστες γίνονται οι λίγες βασιλόπιτες που υπήρχαν στα καταστήματα.\nΔεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά δεν είναι παρά μόνο μερικά από τα αποτελέσματα της σημερινής αποκάλυψης. Οι Αρχές καταστρώνουν σχέδιο καταπολέμησης πιθανών καταστροφικών συνεπειών.\nΚαταζητείται ο δημοσιογράφος Λαζαρολύκ Μεγαλοστοματίκ, ενώ άγνωστες ακόμη παραμένουν οι πηγές του. Έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης, με τις κατηγορίες της ανεύθυνης διάδοσης απόρρητων πληροφοριών και της ανεπανόρθωτης κατάλυσης του Μύθου των Χριστουγέννων.\nΜε αφορμή το Στόμα του κακού Λύκου: El Kurabiero\nΟι πραγματικοί κουραμπιέδες πήραν το όνομά τους από τον Ιταλό κόμη Don Curabiatto, που ήταν γνωστός για τις γαστρονομικές του ευαισθησίες και τα συμπόσια στην αυλή του ήταν μυθικά. Μάγειρες και ζαχαροπλάστες από όλα τα μέρη του κόσμου ένωναν τις δυνάμεις τους, σε μια πανδαισία γεύσεων, χρωμάτων και μεθυστικών μυρωδικών.\nΜάλιστα, φήμες λένε ότι η όλη ιστορία με το μεξικανό Kurabiero είναι πλαστή και οι μαϊμού κουραμπιέδες φτιαγμένοι μόνο και μόνο για να σαμποτάρουν το αληθινό ευγενές γλύκισμα.\nΑν προχωρήσουμε λίγο ακόμη τις έρευνές μας, ανακαλύπτουμε ότι η έχθρα αυτή ξεκίνησε όταν ο Curabiatto ξεμπρόστιασε το Σικελό μαφιόζο παππού του τρομοκράτη, τον κακόφημο χοντρό Kurabiedonni. Μετά από αυτό το γεγονός, εκείνος μετανάστευσε στο Μεξικό για να γλιτώσει και να ξεφύγει από τη λοιδορία των συνεργατών του. Εκεί στην εξορία, δίδαξε στον εγγονό του την τέχνη της εκδίκησης.\nΒέβαια, όλα αυτά είναι εικασίες που ερευνώνται ακόμη, αλλά η δικαιοσύνη δε θα αργήσει να κάνει τη δουλειά της και να αποκαταστήσει το όνομα και την υπόληψη του γιορτινού πειρασμού.\nΚαλή όρεξη, φάτε άφοβα! Φροντίστε μόνο να βγείτε και καμιά βόλτα στο κρύο για να μη σας βρει ο νέος χρόνος τετράπαχους και κολλημένους σε στρώσεις ζάχαρης, επάνω στο τραπέζι!\nέρωτας άνευ όρων\nΓλυκιά παράδοση στα χέρια του εραστή, παθιασμένα φιλιά, αξεχώριστα σώματα, μπλεγμένα σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι γεύσεων, αισθήσεων, υφών και αρωμάτων.\nΚουραμπιέδες, ασφαλώς. Το απόλυτο χριστουγεννιάτικο γλύκισμα, απόλυτα χειμερινό, απόλυτα ζεστό, απόλυτα ευωδιαστό, απόλυτα εύγευστο. Άρωμα βανίλιας, διακριτικά ποτισμένο από καβουρντισμένα αμύγδαλα, βελούδινη γεύση αγνού μυρωδάτου βουτύρου, με επίγευση αφράτης κατάλευκης ζάχαρης άχνης.\nΝυχτερινή παρασκευή κουραμπιέδων με συνοδεία καλής μουσικής και χαμόγελου είναι η απόλυτη ευτυχία των γιορτών. Εκεί, που η καρδιά πλημμυρίζει έρωτα, τον άνευ όρων έρωτα των απλών υλικών, που οδηγεί σε μια σχεδόν παιδική μπισκοτένια γεύση, αλλά εξευγενισμένη και κολασμένα νόστιμη, προκλητική για όλες τις ηλικίες.\nΕκεί, είναι που θέλεις να χιονίζει και η πόλη να είναι γεμάτη φωτάκια και να έχει χρώμα ασπρόμαυρο και να ξεχωρίζουν μέσα στη νύχτα μόνο τα πολύχρωμα τρυφερά κασκόλ των ανθρώπων. Ίσως, κάπου μακριά, να νιώσεις πως είδες την άκρη ενός έλκηθρου που γλιστρούσε απαλά στο σκοτάδι...\nΔεμένος με τα Χριστούγεννα, από τότε που τα θυμάσαι. Αυτός ο φτηνός αρκουδάκος με το σάκο των γιορτινών παιχνιδιών είναι ο αγιοβασιλάκος σου. Ενσαρκώνει το πνεύμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Τον έψαχνες πάντα, ανάμεσα στα στολίδια, τον έβρισκες με χαρά και τον κρεμούσες πρώτο πρώτο, σε εξέχουσα θέση στο δέντρο. Ήταν το γούρι, η βεβαιότητα ότι ο Άη-Βασίλης θα ερχόταν και πάλι, να φάει τον κουραμπιέ, να πιει το λικεράκι και λίγο από το γάλα του και να σου αφήσει ένα δωράκι.\nΤώρα, που τα στολίδια εκείνα πια έχουν παλιώσει, καταχωνιαστεί σε ένα κουτί βαθιά στο πατάρι και ξεχαστεί, ο αγιοβασιλάκος επιμένει, σε εξέχουσα θέση, να σου θυμίζει τί ήταν για σένα οι γιορτές. Τί είναι για σένα οι γιορτές. Εκεί, στη λάμψη των πλαστικών του ματιών, αντικρίζεις εκείνον το χοντρούλη με τη μακριά άσπρη γενειάδα που κάθε χρόνο σου υποσχόταν μυστικά πως όλα θα γίνονταν λίγο καλύτερα.\nΚαι συνεχίζει να σου υπόσχεται.\nη λεηλασία του μουσείου\nΠαιδικό δωμάτιο. Παιδικό δωμάτιο που δεν είναι πια παιδικό. Παιδικό δωμάτιο που δεν είναι πια για παιδιά. Παιδικό δωμάτιο που εγκαταλείπεται, δίνοντας χώρο στη φυγή προς μια κάποια ενηλικίωση. Πάντα το δωμάτιο μένει πίσω. Απομένει, ερημώνεται, περιμένει καρτερικά, αφήνεται στην παρακμή του. Ένα λείψανο παιδικού δωματίου, στεγάζει περιοδικά μικρές επιστροφές. Επιστροφές, δηλαδή επισκέψεις. Επιστροφές, δηλαδή σύντομες εξορμήσεις επούλωσης τραυμάτων.\nΣε πονάει κάθε επιστροφή. Σε πονάει και σε ανακουφίζει ταυτόχρονα. Σε ελευθερώνει και σε φυλακίζει. Σου θυμίζει αυτά που θέλεις να θυμάσαι, αυτά που κάποτε ήσουν και πια έχεις διώξει μακριά σου, αυτά που θα ήθελες να είσαι και ποτέ δεν έγινες. Σου θυμίζει τις προσδοκίες, τα όνειρα, τα απροσδόκητα όνειρα, την αφέλεια, τα όσα πια ξέρεις πως δεν πρόκειται να γίνουν. Σου θυμίζει αυτά που δε θέλεις να θυμάσαι, σου φτιάχνει υπομνήσεις για το μέλλον, σου επισημαίνει την αξία του παρόντος σου.\nΕίσαι στο μουσείο σου. Κάθε αντικείμενο και μια ιστορία. Κάθε βιβλίο, κάθε ράφι, κάθε ρωγμή, κάθε παιχνίδι, κάθε μικρή τελίτσα, ένα έκθεμα μόνο δικό σου. Μόνο για σένα μιλάει, μόνο εσύ ξέρεις γιατί είναι τόσο σημαντικό το σπασμένο γλαστράκι από το ξεραμένο κακτάκι να μη μετακινηθεί ούτε χιλιοστό. Μόνο εσύ. Κάποτε, φεύγοντας, άφησες τα πάντα στην ίδια γνωστή θέση πιστεύοντας αφελώς πως θα μπορούσες μια μέρα να συνεχίσεις τη ζωή εκεί που την άφησες, στο ίδιο παιδικό δωμάτιο. Σήμερα, ξέρεις πόση ουτοπία έκρυβε μέσα της αυτή η σκέψη.\nΣαν άλλος πειρατής του εαυτού σου, έχεις λαηλατήσει πολλαπλά το μουσείο σου. Στην αρχή, παίρνοντας τα απαραίτητα, τα αναγκαία, αυτά που δεν μπορούσες να αποχωριστείς. Αυτά που αποτελούσαν την ψυχή της καθημερινότητάς σου αλλά όχι την ψυχή του παιδικού δωματίου. Όχι την ψυχή του μουσείου. Έπειτα, λεηλάτησες κι άλλα, αναζητώντας εναγωνίως στάλες οικειότητας και ζεστασιάς στη νέα σου φωλιά, πιστεύοντας αφελώς ότι θα μπορούσες να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα που αγαπούσες. Ότι θα μπορούσες να έχεις ένα φορητό χωρικό πεδίο θετικής ενέργειας. Μα όχι, όχι, ούτε αυτό λειτούργησε.\nΚι έχεις τώρα απέναντί σου ένα λεηλατημένο μουσείο, που δεν παύεις να λεηλατείς αλλά δεν παύει να είναι μουσείο. Κάπως ιερό και απείραχτο, δεν μπορείς να το διαλύσεις, να κόψεις τα δεσμά, δεν μπορείς να το αλλάξεις, μπορείς μόνο να το λεηλατήσεις κι άλλο. Σιγά σιγά και βίαια, αφαιρώντας του κομμάτια, καταστρέφοντας το χαρακτήρα του, αλλοιώνοντάς το ως το τέλος. Με τύψεις. Πολλές. Και για το ότι το παιδικό δωμάτιο εκφυλίστηκε σε μουσείο και για το ότι το λεηλατείς μέχρι τελικής πτώσης.\nΜη γνωρίζοντας τί από τα δύο βαραίνει πιο πολύ, μη γνωρίζοντας αν είσαι περισσότερο συλλέκτης ή πειρατής, παραπαίεις. Και η λεηλασία του μουσείου συνεχίζεται, σε μια παράξενη συνύπαρξη αντικρουόμενων χαρακτήρων.\nJoan Baez. Πάντα μου θύμιζε τη Φλέρυ. Μια μετενσάρκωσή της, μυστική, ανεξήγητη. Μια επικοινωνία πλανάται μεταξύ τους, στο μυαλό μου, μια επικοινωνία αιθέρια και τέλεια όσο οι φωνές τους.\nΔεν ξέρω αν ποτέ συναντήθηκαν, δεν ξέρω αν ποτέ αντάλλαξαν δυο νότες, δεν ξέρω αν ενέπνευσαν η μία την άλλη. Αυτά τα ξέρουν οι ειδικοί μουσικόφιλοι κι εγώ ασφαλώς δεν ανήκω σ' αυτήν την κατηγορία. Δεν ξέρω αν οι φωνές τους μοιάζουν, αν ταιριάζουν μουσικά, αν έχουν παρόμοιες συχνότητες, παρόμοια τεχνική. Αυτά είναι για τους μουσικούς κι εγώ δε σκαμπάζω ούτε νότα. Εσύ, μουσικέ μου, που διαβάζεις τώρα, πες μου την επιστημονική σου γνώμη.\nΤο μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω μια αιωρούμενη, δυνατή και αβέβαιη συγγένεια ανάμεσά τους. Κάθε φορά που τις ακούω και τις βλέπω. Από παιδί.\nμυτούλα που τρέχει και ματάκια δακρυσμένα\nΑπό το συνάχι, φυσικά. Φατσούλα κόκκινη, κατακόκκινη από τον ερεθισμό και φωνή βραχνή σαν νταλικέρη. Με τρίχρονη αφέλεια και μπουκωμένα χάχανα, τρέχουν ασταμάτητα και ακούραστα, χοροπηδάνε, γελάνε, παίζουνε. Πλατύ χαμόγελο με βλέμμα ταλαιπωρημένο και εκδηλώσεις τρυφερότητας. Παναγιωτούλα μου εγώ σ' αγαπάω... Σ' αγαπάω και σε φιλώ!\nΜόνο αγάπη ξέρουν να προσφέρουν τα παιδιά. Μόνο αγάπη. Είναι δυνατόν να μη σε κάνουν ευτυχισμένη;\nη μακέτα που δεν υπήρξε ποτέ\nΈνας μήνας. Ένας μήνας μέσα στο υπόγειο. Ένας μήνας πάνω σε σχεδιαστήρια. Ένας μήνας ανάμεσα σε χαρτόνια, πολυκαρβονικές διατομές, ελαστικά καλούπια και πολυεστερικές ρητίνες. Ένας μήνας με μάσκες και γάντια και επικίνδυνες καρκινογόνες ουσίες. Ένας μήνας άπειρης φαιάς ουσίας σπαταλημένης σε τεχνικές τελειότητας μιας αναπαράστασης ενός φανταστικού κτηρίου. Ένας μήνας αϋπνίας και μαύρων κύκλων και κούρασης και ζέστης, μέσα στη σκόνη. Ένας μήνας. Τέσσερις εβδομάδες. Τριανταμία ημέρες. Εφτακόσιες σαράντα τέσσερις ώρες. Μία μακέτα.\nΕνα χρόνο και κάτι αργότερα. Καμία μακέτα. Καμία φωτογραφία. Κανένα τεκμήριο για την ύπαρξη του εξεζητημένου αντικειμένου. Κανένα ίχνος. Η μακέτα αυτή δεν υπήρξε ποτέ. Είναι καταδικασμένη να μείνει στη μνήμη σου, μα μόνο εκεί. Είναι καταδικασμένη να φαντάζει για πάντα προϊόν του εγκεφάλου σου. Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα περάσει στη λήθη, εκεί όπου δε θα ξέρεις πια αν είναι όνειρο, φαντασία, μύθος ή πραγματικότητα.\nΚαμία μακέτα. Ή μάλλον, μια μακέτα λιγότερη. Ένας μήνας, τέσσερις εβδομάδες, τριανταμία ημέρες, εφτακόσιες σαράντα τέσσερις ώρες από τη ζωή σου αφιέρωμα ολοκληρωτικό σε κάτι που ποτέ δεν υπήρξε. Αφιέρωμα σε μια μακέτα που ποτέ δε θα υπάρξει, από 'δω και στο εξής.\nμακάρι η πτήση της εν λόγω κυρίας μακέτας να ήταν σαν κι αυτήν εδώ\nΌταν οι νύχτες φαντάζουν μεγάλες και κρύες, όταν οι σκέψεις πια δε χωράνε στο μυαλό, όταν οι λέξεις είναι λίγες, όταν το κλάμα δεν έχει πια δάκρυα, όταν το γέλιο μοιάζει ψέμα, όταν οι ώρες γίνονται στιγμές και οι στιγμές αιώνες, όταν οι μνήμες είναι τόσες που πια μετατρέπονται σε αχνή συννεφένια λήθη...\nΥπάρχει πάντα ένα σωτήριο καταφύγιο. Πάντα ζεστό και πάντα διαθέσιμο. Μια παλιά αγαπημένη καλή ταινία μπορεί να κάνει θαύματα. Και, να σου πω ένα μυστικό; Αν η μία ταινία δεν αρκεί, μπορείς να δεις και δεύτερη. Ακόμα και τρίτη.\n[Woody Allen, Meryl Streep | Manhattan]\nΕσύ, που πάντα ζεις στο δικό σου κόσμο, εσύ, που πάντα ελπίζεις για το καλύτερο, εσύ, που πάντα πιστεύεις ότι οι δυσκολίες στο περιβάλλον μπορούν μόνο να σε κινητοποιήσουν και να προκύψει μια λάμψη μες στην καταχνιά, εσύ, ξύπνησες με έναν εφιάλτη.\nΜέσα στον ιδρώτα και το άγχος, πετάχτηκες με σπασμούς και αναφιλητά. Συνειδητοποίησες ότι ήταν εφιάλτης, όνειρο, φαντασία, πλανεύτρα μάγισσα κακιά. Συνειδητοποίησες και προσπάθησες να το αποτινάξεις από πάνω σου κουνώντας χέρια και πόδια, με απελπισία. Κι όμως, δυσκολεύτηκες να ξυπνήσεις. Βαθιά μέσα σου ένιωσες πως αυτή κατά βάθος είναι η αλήθεια. Με πόνο, αισθάνθηκες αυτήν την πραγματικότητα να σε κυριεύει, να καταπλακώνει τον κόσμο, και τον κόσμο σου μαζί.\nΣτο όνειρο, βρέθηκες μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αντίκρισες μια εικόνα παρακμής, ερήμωσης, κούρασης και εγκατάλειψης. Δε διέφερε πολύ από την εικόνα που βλέπεις στην τηλεόραση. Για το τέλος, τεράστιοι παχουλοί πολιτικοί σε χλεύασαν και φουσκωμένοι αστυνόμοι-φύλακες αποπειράθηκαν να σε παρενοχλήσουν, λέγοντας πως έτσι κι αλλιώς ο βιασμός είναι κάτι που δέχεσαι αδιαμαρτύρητα. Χρόνια τώρα, όπως και τα άλλα μικρά ανθρωπάκια σαν κι εσένα.\nΣτην πράξη, δεν υπάρχει πια τίποτα που να νιώθεις θετικό εδώ. Θεσμικά και κοινωνικά μιλώντας. Υπάρχουν ακόμη τα πράγματα και οι άνθρωποι που αγαπάς, ναι. Υπάρχουν ακόμη αυτά που σε εμπνέουν. Έχουν πληθύνει όμως επικίνδυνα αυτά που σε πνίγουν, αυτά που σε φοβίζουν, αυτά που σε σπρώχνουν και αυτά που σε διώχνουν. Και αναρωτιέσαι: γιατί; Και αναρωτιέσαι: πώς φτάσαμε ως εδώ;\nένα χρόνο πριν, ακριβώς\nΈνα χρόνο πριν, ξημερώματα Κυριακής, γεννήθηκε αυτό εδώ το κουτί σκέψεων, αναμνήσεων και συναισθημάτων. Ένα χρόνο πριν, αναζητώντας απεγνωσμένα μια έξοδο από τη συσσωρευμένη ένταση, αναζητώντας μια ανάσα από τη φορτισμένη καθημερινότητα. Ένα χρόνο πριν, ψάχνοντας τη χαμένη ηρεμία, κυνηγώντας τις εύθραυστες ισορροπίες. Όχι, δεν ήξερε τί ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει αυτό το μπλογκ. Ακόμα δεν ξέρει, εδώ που τα λέμε. Ξέρει όμως ότι θέλει να μεγαλώσει, χωρίς βιασύνη αλλά με πάθος. Ξέρει ότι θέλει να εξερευνήσει, να αναλύσει, να θυμηθεί, να ξεχάσει, να συγκινηθεί και να γελάσει όσο πιο πολύ μπορεί. Να αποφορτίσει ψυχή και πνεύμα και να ξεκινήσει πάλι. Συνέχεια.\nΞέρει ακόμη ότι χρωστάει ένα γιγάντιο ολόψυχο ευχαριστώ σ' εσένα που διαβάζεις τώρα. Και σ' εσένα, που σου αφιερώνει μυστικά κάποιες αράδες. Και σ' εσένα, που ξέρει πια πότε συμφωνείς και πότε όχι. Και σ' εσένα, που δεν ξέρω το όνομά σου. Και σ' εσένα, που θέλεις να είσαι αόρατος. Υπάρχεις όμως. Και μέσα από σένα υπάρχει και η μικρή μου παπαρούνα.\nένα βίντεο που εμφανίζεται σήμερα στο A RONDA DOS DIAS\nΜια αγορά. Μια απλή καθημερινή κλειστή αγορά, σε μια απλή κοινή μέρα. Με απλό, καθημερινό και βιαστικό κόσμο. Με κόσμο που κάνει απλά ψώνια, αγχωμένος, θυμωμένος, χαρούμενος, ανέμελος, σκεφτικός, ερωτευμένος, αφηρημένος. Ξαφνικά, μέσα από τους ανθρώπους, ανάμεσα στους πολυάσχολους πωλητές, πίσω από υπαλλήλους που κουβαλάνε τρόφιμα, ξεπετάγονται τραγουδιστές της όπερας. Περπατάνε δίπλα τους, τραγουδούν, χαμογελάνε, χορεύουν μαζί τους. Για λίγα λεπτά, όλα σταματούν, για λίγα λεπτά, όλοι κοιτάζουν έκθαμβοι. Για λίγα λεπτά, όλοι ακούνε μουσική.\nΑμηχανία, ασφαλώς, υπάρχει. Γιατί η τέχνη, η μουσική, το θέατρο, η παράσταση, το πηγαίο ή στημένο δρώμενο, δεν είναι μέρος της ζωής. Είναι ένα κομμάτι ξεκρέμαστο, ξεκομμένο από την καθημερινότητα. Η τέχνη είναι για το μουσείο, οι πίνακες για την γκαλερί, ο πολιτισμός για το θέατρο, η καλή μουσική για τα σοβαρά κονσέρτα, η όπερα για τη Λυρική, οι καλές ταινίες για τους κουλτουριάρικους εναλλακτικούς κινηματογράφους. Εκεί όπου όλοι φοράνε τα καλά τους, ετοιμάζονται κατάλληλα και μπαίνουν σε "λειτουργία πολιτισμού", παίρνουν τη δόση τους και μετά τέλος. Τέλος. Είναι ελεύθεροι να να κάνουν τα ψώνια τους, να πάνε στις δουλειές τους, να οδηγήσουν, να βρίσουν στο φανάρι, να σπρώξουν τον κόσμο στο λεωφορείο, να ποδοπατηθούν για να μπουν πρώτοι στο μετρό, να πάνε για καφέ και να συζητάνε μεγαλόφωνα αναλύοντας τα κουτσομπολιά των ημερών.\nΌταν, όμως, οι τενόροι και οι σοπράνο είναι άνθρωποι σαν κι εκείνους; Όταν ξεπροβάλλουν στο πλάι τους ανέλπιστα, ντυμένοι με φόρμα εργασίας; Όταν αντί για πολυτελές θέαμα η όπερα θυμίζει μεσαιωνικό θέατρο δρόμου;\nΕίναι το απρόβλεπτο, η έκπληξη, το διαφορετικό που κανει το θαύμα του. Αυτό που κάνει το χρόνο να σταματήσει, το χώρο να ξεχαστεί, το περιβάλλον να γίνει οικείο. Είναι αυτό το ίδιο απρόβλεπτο που μας θυμίζει αυτό που ίσως έχουμε ξε-χάσει. Να αναζητάμε την ποιότητα, την αλήθεια και την ομορφιά στις απλές, μικρές, καθημερινές μας στιγμές. Γιατί είναι οι στιγμές που απαρτίζουν τα χρόνια, είναι οι στιγμές που (απο)δομούν την ευτυχία.\n6.35 αποφασίζεις να βγεις. 7.05 φεύγεις. 8.35 είσαι πίσω.\nΈχεις γίνει άλλος άνθρωπος, μέσα σε δυο ώρες έχεις ρουφήξει τόνους ζωής και θετικής ενέργειας. Είσαι έτοιμος να αρχίσεις και πάλι, γελώντας, και να κατακτήσεις τον κόσμο.\nΠάντα (πρέπει να) βρίσκουμε χρόνο για αυτούς που αγαπάμε. Τα σφηνάκια ψυχοθεραπείας με καλούς φίλους είναι πάντα ευεργετικά. Και όσα μαθαίνουμε από αυτούς υπέροχα και χρήσιμα. Και η υπομονή τους μαζί μας μνημειώδης.\n[Παρίσι, Μάρτιος 2011]\nΗ ζωή, η πραγματική ζωή, στο παρόν, δεν είναι πάντα όπως την ονειρεύεσαι. Δεν είναι πάντα όπως θα την ήθελες. Νιώθεις προδομένος, νιώθεις μισός, νιώθεις ανεκπλήρωτος. Νιώθεις ότι έφτασες αργά, ότι σου καταστρέψανε τον κόσμο που λαχταρούσες και σε πετάξανε σε έναν άλλο, μίζερο, φτηνό, φτωχό και ασφυκτικό. Το προβληματικό σου παρόν φταίει για όλα κι εσύ, ονειροπόλος, χαμένος στις φαντασίες σου, ανάμεσα στα χιμαιρικά σου συννεφάκια, αναπολείς. Αναπολείς ένα παρελθόν που δεν έζησες, νοσταλγείς εποχές που δεν πρόλαβες, φθονείς τις προηγούμενες γενιές. Ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο, χρησιμοποιώντας τη μαγική άμαξα - κολοκύθα της σταχτοπούτας, εκείνη που ξέρεις ότι θα χαθεί μαζί με το γοβάκι σου μόλις η ώρα περάσει.\nΈχεις εξιδανικεύσει το παρελθόν σου, έχεις μυθοποιήσει αυτό που ποτέ δεν ήταν δικό σου. Και ψάχνεις απεγνωσμένα να το φτάσεις. Είναι όμως η δική σου προβολή του παρελθόντος που το κάνει τόσο μαγικό, γιατί και το παρελθόν αυτό υπήρξε κάποτε το παρόν κάποιου άλλου που ονειρευόταν ένα χρυσαφένιο παρελθόν. Γιατί αυτή τη στιγμή, τώρα, εδώ, εσύ κατασκευάζεις άθελά σου το παρελθόν που κάποιος θα ονειρεύεται νοσταλγικά τις νύχτες με αστέρια ή θα βλέπει στους εφιάλτες του όταν ο παγωμένος αέρας θα θερίζει την πόλη και θα σφυρίζει ανάμεσα από τις γρίλιες των κατεστραμμένων παραθύρων. Γιατί στο παρελθόν που εσύ νοσταλγείς, κάποτε κάποιος ευχήθηκε να ζήσει όπως εσύ, κάποτε κάποιος οραματίστηκε το παρόν σου.\nΚι είναι το ίδιο αέναο ταξίδι πίσω που όλο σου γλιστράει απ' τα χέρια που σε κρατάει εδώ, αλυσοδεμένο σε αυτό το κομμάτι χρόνου που νιώθεις ξένο και κρύο, σαν φυλακή.\nΚαι ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι αυτό που τόσο εκτιμάς και αγαπάς δεν μπορείς να το αναστήσεις, ούτε να το ξαναζήσεις, μόνο να το αγαπήσεις ακόμη πιο βαθιά, να το οικειοποιηθείς και να δημιουργήσεις από αυτό το καταφύγιό σου. Για να μπορείς να χωρέσεις στον κόσμο αυτό, για να μπορεί κάποιος από το μέλλον να νοσταλγήσει ένα ταξίδι στο πλάι σου.\nΚάνε το ταξίδι μέσα σου, μα ζήσε έξω από αυτό.\n[με αφορμή τα Μεσάνυχτα στο Παρίσι]\nΑnd listen to it grow\nΝα ακούς το γρασίδι να μεγαλώνει... Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες, που κρύβονται επιμελώς πίσω από αυτό που φαίνεται... Να ξεκινήσεις ένα χαμόγελο από εκείνο το μικροσκοπικό σημείο του σύμπαντος που μόνο μπορείς να φανταστείς την ομορφιά του...\nΝα μετρήσεις τη ζωή δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, δροσοσταλίδα τη δροσοσταλίδα, χιλιοστό το χιλιοστό... Να χωρέσεις στη φρενήρη απεραντοσύνη της...\nΚαι στη Ραΐσα, πόλη θλιμμένη, υπάρχει ένα αόρατο νήμα που, για μια στιγμή, δένει ένα ζωντανό πλάσμα με ένα άλλο και έπειτα κόβεται, ύστερα επανασυνδέει κάποια κινούμενα σημεία σχεδιάζοντας νέες γρήγορες φιγούρες έτσι ώστε, σε κάθε στιγμή, η δυστυχισμένη πόλη να περιλαβάνει μια ευτυχισμένη πόλη που η ίδια ούτε καν υποψιάζεται ότι υπάρχει.\n(Ίταλο Καλβίνο, Οι Αόρατες Πόλεις, σ. 182)\nΜου αρέσουν όλες οι εποχές. Όλες, από λίγο, για κάποιο λόγο. Εντάξει, αγαπώ ιδιαιτέρως το χειμώνα. Το κρύο, το χιόνι, τα ζεστά φουντωτά ρούχα, το γκρίζο του ουρανού που μοιάζει γαλήνια θυμωμένος, απόκοσμος. Τη μελαγχολία, τις λιγοστές ακτίνες που φέρνουν την κίτρινη λάμψη τους ανάμεσα απ' την ομίχλη. Αυτό όμως είναι άλλη συζήτηση, άλλης μέρας, άλλης ώρας.\nΜου αρέσουν όλες οι εποχές. Ο χειμωνιάτικος χειμώνας, η ανοιξιάτικη άνοιξη, το καλοκαιρινό καλοκαίρι, το φθινοπωρινό φθινόπωρο. Όταν όμως έχουμε καλοκαιρινό φθινόπωρο; Ανοιξιάτικο χειμώνα; Φθινοπωρινό καλοκαίρι; Χειμωνιάτικη άνοιξη; Φθινοπωρινό χειμώνα; Όταν όμως έρχεται η ώρα να αλλάξει η βάρδια αλλά η προκάτοχος δε λέει να αποσυρθεί από το χρυσαφένιο θρόνο της και η μέλλουσα φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες της;\nΘα σας πω τί έχουμε τότε. Στιχομυθία θεατρική κι επίμονη. Στιχομυθία κυκλοτερή, χωρίς εξέλιξη. Κι εμείς, ανήμποροι θεατές, απλώς κοιτάμε με απορία. Άλλοι με νοσταλγία για αυτό που η πλοκή του έργου τους υποσχέθηκε ανεκπλήρωτα, άλλοι με ανυπομονησία γι' αυτό που ακόμα δεν είδαν.\nΚάθε που αλλάζει η εποχή, λαμβάνει χώρα μια μετάβαση. Μετάβαση εξωτερική, που ωστόσο δεν αργεί να διεισδύσει στο εσωτερικό. Να επιβληθεί εκ των έξω και στο δικό σου κόσμο. Μετάβαση σημαίνει αλλαγή, σημαίνει όμως και παύση. Παύση σημαίνει σκέψη, σημαίνει ξεκούραση, σημαίνει όμως και πόνο. Οι μεταβάσεις είναι δύσκολες, δεν έχει σημασία από ποιά πλευρά τις βιώνεις. Γνωρίζοντας το τελεσίδικο του αποτελέσματος, δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, παρά να περιμένεις να ολοκληρωθούν. Να επανεγγράψεις συνθήκες και δεδομένα για να ξεκινήσεις ξανά. Να προσαρμοστείς εκ νέου. Να αρχίσεις να χτίζεις.\nΦθινόπωρο, έλα επιτέλους! Σε μυρίζω, μα δε σε φτάνω. Μου μιλάς, μα σε χάνω. Μ' αγγίζεις και φεύγεις τρομαγμένο. Μένω με το χάδι σου στην πλάτη μου. Και με το ζηλιάρικο Καλοκαίρι να παραμονεύει πίσω από τις γρίλιες. Φοβάμαι.\nΣτην αρχή αναπολώ τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες. Στη συνέχεια ανυπομονώ για τις επόμενες. Με τη δίψα εκείνου που περπατάει ξυπόλητος στην έρημο για μέρες.\nιδέα τρόπον τινά κλεμμένη από την pepperann\nΦωτάκια. Πολύχρωμα, ατμοσφαιρικά φωτάκια. Αναβοσβήνουν, τρεμοπαίζουν και χάνονται. Όπως στις ταινίες, εκείνες τις ρομαντικές ονειροπόλες τρυφερές, με τους μεγάλους έρωτες, τις ζωές που αλλάζουν μέσα σε μια στιγμή, τη δυστυχία και τη θλίψη όλου του κόσμου μπροστά στα μάτια σου, τις ζεστές αγκαλιές και τα χαμόγελα. Χαμόγελα συγκαταβατικά, φοβισμένα, γεμάτα πόνο. Χαμόγελα αληθινά, που προσπαθούν να φανούν δυνατά, να μη λυγίσουν, να κρατήσουν λίγη από τη λάμψη τους. Με μια βαθιά, θολή και βραχνή νότα σισιοδοξίας.\nΈξω κάνει κρύο, μέσα κάνει κρύο, και τα φωτάκια απλώνονται μαγικά σαν αντίδοτο. Προσπαθούν να ξεγελάσουν τη θλίψη σου. Της χαρίζουν κοσμοπολίτικο αέρα φαντασμαγορίας, τη ζεσταίνουν. Την κάνουν να μοιάζει με σπίτι φιλόξενο. Είναι στη μελαγχολία που κατοικείς, με φωτάκια ή χωρίς.\nφανταστικές ιστορίες | περιτύλιγμα\nΞεκίνησε το ταξίδι του τυλιγμένος σφιχτά σε στρώσεις εαυτών, κουβαλώντας εικόνες για να προβάλλει, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε πιθανή περίπτωση. Ένιωθε προστατευμένος, ασφυκτικά κουκκουλωμένος σε έναν κατασκευασμένο μικρόκοσμο, μα προστατευμένος. Κινήσεις μηχανικές, φαινομενικά εξωστρεφείς, σίγουρες, άνετες και ήρεμες. Καθημερινές αντιδράσεις, απλές.\nΌλα του έμοιαζαν απλά. Όλα του έμοιαζαν εύκολα. Κι έτσι συνέχιζε το ταξίδι του, περνώντας μέσα από χώρες άγνωστες, άγνωστος κι εκείνος μεταξύ αγνώστων που έκαναν πως γνωρίζονταν. Συνέχιζε το ταξίδι του, κρατώντας γερά το πανωφόρι του κεντημένο από στρώσεις εαυτών, λες και φυσούσε κάποιος μανιακός άνεμος που ετοιμαζόταν να του το ξεσκίσει.\nΏσπου... Ώσπου μια μέρα έφτασε σε μια χώρα ολωσδιόλου παράξενη. Ήταν εντελώς άγνωστη, μακρινή και αλλιώτικη αλλά υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε απροσδόκητα οικεία. Άλλοτε έκανε αφάνταστη ζέστη, τόση ώστε εκείνος ο τυλιγμένος ταξιδιώτης να θέλει να απαλλαγεί από τις στρώσεις που φορούσε. Άλλοτε η χώρα αυτή γινόταν τόπος άγριος, και τον ξεγύμνωνε ξαφνικά χωρίς έλεος. Σαν να εισχωρούσε μέσα του με βία. Ξαφνικά, τίποτα πια δεν ήταν απλό.\nΠροσπάθησε να φύγει, μα δεν τα κατάφερε. Δεν έβρισκε τον τρόπο να φύγει μακριά, μια δύναμη ανεξήγητη τον τραβούσε και πάλι πίσω. Κάθε μέρα έχανε κι από μια στρώση. Κάθε μέρα, ένιωθε λιγάκι πιο ελαφρύς. Και φοβισμένος. Και λιγάκι πιο ελεύθερος. Κάποια μέρα, έχασε όλες του τις στρώσεις, ένιωσε γυμνός. Τότε ήταν που μπορούσε πια να φύγει, να συνεχίσει το ταξίδι του.\nΚι αν... Κι αν τώρα ισορροπώ σε μια κατάσταση πλασματικής ελευθερίας, πλασματικής γύμνιας; Κι αν... Κι αν το πανωφόρι μου έχει πολλές ακόμη στρώσεις καμουφλαρισμένες έτσι ώστε ούτε κι εγώ να το γνωρίζω; Πότε θα μπορέσω να καταλάβω πού τελειώνει το ταξίδι μου; αναρωτήθηκε, καθώς η κορυφογραμμή της παράξενης χώρας έσβηνε στον ορίζοντα πίσω του.\nΈχεις αναρωτηθεί πολλές φορές τί σημαίνει η σιωπή. Η δική σου ή των άλλων. Από πού προέρχεται; Είναι ευτυχία, είναι μελαγχολία, είναι η στιγμή λίγο πριν ξεσπάσεις σε δάκρυα; Είναι η μεταβατική φάση πριν το δημιουργικό οργασμό; Είναι ο βαθύς ύπνος μετά από μια δύσκολη μέρα; Είναι απλώς το προσωρινό τέλος; Είναι το κλείσιμο ενός κυκλου;\nΛένε ότι η σιωπή είναι αμήχανη. Όχι πάντα. Είναι όμως αναγκαία. Κάποτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο. Ή μάλλον, για κάποιους συχνότερα, για άλλους πιο σπάνια. Η σιωπή είναι μια ανάσα. Βαθιά. Από αυτές που εισπνέεις αχόρταγα για να πάρεις κουράγιο. Κάποιες φορές νιώθεις να τρέφεσαι από αυτήν, οπότε κουρνιάζεις στην ασφάλεια της αγκαλιάς της, άλλες νιώθεις να σε πνίγει ανυπόφορα, να σε φυλακίζει, και προσπαθείς να τρέξεις μακριά της, με κραυγές φοβισμένες. Έπειτα, είναι κι εκείνη η σιωπή η πλημμυρισμένη από δράσεις, φωνές και συναισθήματα. Εκείνη η σιωπή που επιβάλλεται γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί κανένας ήχος δεν θα ήταν αρκετός για να την αντικαταστήσει. Στο μυαλό σου τουλάχιστον. Στο συναισθηματικά φορτισμένο εγκέφαλό σου που όλα τα ερμηνεύει κατά βούληση.\nΕίναι όλα αυτά μαζί και τίποτα από αυτά ξεχωριστά. Η σιωπή είναι μια μάχη. Βίαιη μάχη. Είναι η φαινόμενη ηρεμία μιας καλά κρυμμένης τρικυμίας. Είναι οι χαμένες ισορροπίες που ψάχνουν στο σκοτάδι να βρουν το δρόμο τους. Συχνά χωρίς επιτυχία. Με τη βεβαιότητα όμως ότι κάποτε θα βγουν στο ξέφωτο που τις περιμένει υπομονετικά.\nΜε τη βεβαιότητα ότι κάποτε θα ακουστεί ένας ήχος, ο σωστός ήχος, αυτός που θα ήθελες κατά βάθος να ακουστεί, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις.\nψήγματα σκέψεων καλοκαιρινών\nΤα νησιά επιπλέουν σαν τεράστια ήρεμα κήτη απάνω στη θάλασσα.\nΓυμνές πατούσες, γυμνές ιστορίες.\nΒότσαλα, φύκια, ο ήχος της θάλασσας. Εσύ εκεί απέναντι, μου μαγνητίζεις το βλέμμα. Με τυφλώνεις. Πού πας; Το ξέρω πως θα φύγεις. Κάθε σούρουπο τέτοια ώρα φεύγεις μακριά μου. Σε χάνω. Σε κοιτάω, σε νιώθω μα δε σε φτάνω. Παραλύεις τη μέρα, αλλοιώνεις τη στιγμή. Έχουμε ραντεβού, το ξέχασες; Έχουμε ραντεβού, το ξέρεις; Ετοιμάζομαι για σένα. Σε περιμένω ανυπόμονα. Και πριν σε δω ξέρω πως θα τελειώσει. Δε μου φτάνει ο χρόνος. Δε μου φτάνει. Βασανιστικά σε χαζεύω που φεύγεις. Και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, κάθε μέρα την ίδια ώρα, είναι πόσο όμορφος είσαι. Ομορφιά ζεστή και εύθραυστη. Απρόσιτη. Χρώμα πύρινο, κρυστάλλινες λάμψεις, αντανακλάσεις στο νερό. Όσο φεύγεις μεγαλώνεις. Μεγαλώνεις, ώσπου εξαφανίζεσαι. Βυθίζεσαι.\nΕίναι η τελευταία φορά που σε βλέπω μέσα σε αυτήν τη γαλήνη. Ίσως έχω άλλη μια ευκαιρία προτού επιστρέψω. Ίσως, αν είμαι τυχερή.\nΌμορφα που είναι τα δέντρα.\nΠερήφανα. Μοιάζουν μόνα, μα δεν είναι. Ψηλά, εκεί, ανάμεσα στα φύλλα, έχουν τις παρέες τους. Τις στιγμές τους τις ιδιαίτερες. Ερωτεύονται, αγαπούν και φιλιούνται. Συζητάνε μέσα στον άνεμο που περνάει εντός τους. Μόνο που μένουν ασάλευτα. Ακλόνητα.\nΦεγγάρι, αστέρια, ουρανός.\nΕγώ και ο ουρανός Απέραντος. Κάπου εκεί μέσα βρίσκεσαι κι εσύ. Μου λείπεις και σου μιλάω. Σε κοιτάζω. Κλείνω τα μάτια και δακρύζω. Έρχεσαι κοντά μου. Ανεβαίνω ψηλά, ξαναγυρίζω πίσω. Τόσο μακριά μα τόσο κοντά μας τα αστέρια...\nΓυμνές πατούσες. Γυμνές ιστορίες.\nΚαλοκαιρινές. Αλλιώτικες. Παρθένες κι απείραχτες. Μοιάζουμε πιο πολύ όταν φοράμε μόνο τα μαγιό μας. Κάνουμε πέρα όσα εύκολα μας χαρακτηρίζουν και γινόμαστε απλώς εμείς. Εγώ, εσύ, κάποιος άλλος.\nΣυζητήσεις, μουρμουρητά, γελάκια, παρέα.\nΈφυγες πια, βασιλιά μου. Το αχνό σου φως που απέμεινε χαμηλώνει κι αυτό. Χαχανητά. Νιώθω να με πνίγουν μα πρέπει να πάω κοντά τους. Θέλω να πάω κοντά τους. Είμαι πια μακριά σου. Αύριο την ίδια ώρα, χρυσαφένιε βασιλιά μου;\nΚαθένας μας έχει κι από ένα ταλέντο. Όλοι είμαστε, ας πούμε, καλοί σε κάτι. Μέσα από αυτό ξεδιπλώνεται καλύτερα το εγώ μας, ανοιγόμαστε, γαλάμε, ηρεμούμε, είμαστε πιο "εμείς", χαιρόμαστε, κλαίμε από ανακούφιση. Η φύση αυτού του ταλέντου σε γεννά και σε ορίζει. Είναι ευχή και κατάρα μαζί. Είναι η αύρα σου, είναι οι γέφυρες επικοινωνίας σου.\nΈχει ασχολίες μοναχικές και άλλες που τις μοιράζεσαι. Κάποιες σε κάνουν θέαμα και άλλες θεατή. Κάποιες προκαλούν γέλιο, άλλες θλίψη. Σε κάποιες η επικοινωνία είναι άμεση, σε άλλες έμμεση, αργή. Αλληλεπίδραση ίσως να μην υπάρχει εμφανής, είσαι πομπός χωρίς να ξέρεις το δέκτη σου. Ξέρεις μόνο τους πομπούς των μηνυμάτων που έλαβες. Σε άλλες περιπτώσεις, πομπός και δέκτης συνυπάρχουν, δράση και αντίδραση ταυτόχρονη. Ομαδική θεραπεία.\nΈχει έτσι ανθρώπους μελαγχολικούς, δραστήριους, ακτινοβόλους, χαρούμενους, ελεύθερους, ήρεμους, εκκεντρικούς, απαρατήρητους. Έχει αυτούς που ζούνε απλώς τις όμορφες στιγμές και τους άλλους που διψάνε για μια στάλα θλίψη. Έχει τα πειραχτήρια και τους πιο σοβαρούς. Έχει αυτούς που ξορκίζουν τη λύπη τους με γέλιο και τους άλλους που την κοιτάνε κατάματα και βυθίζονται απαλά στην αγκαλιά της.\nΗ φύση σου σ' έχει κάνει να είσαι κάποιος από τους παραπάνω κι έχει ήδη διαλέξει για σένα τον κατάλληλο τρόπο για να σ' ελευθερώσει από τα δεινά που σου πρόσφερε. Το δώρο σου.\nΑπόψε που σε κυνηγάνε\nΞέρεις δε φταίνε τα λιοντάρια\nΑν μείνουν νηστικά πεινάνε\nΑερικό είσαι... Αερικόοοοο...\nαπό πού ήρθες εσύ, στιχάκι;\nΔέκα λεύκες πήρα προίκα\nΚαι τ' ασήμι τους\nΈγινα το τρέμουλό τους\nΚαι τ' αγρίμι τους\nΠέμπτη απόγευμα. Πέμπτη απόγευμα και ξαφνικά μες στη σιωπή της βιασύνης και το άγχος του χρόνου που τρέχει, τις τελευταίες αχτίδες της μέρας, τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων, τη βουή και τις φωνές των ανθρώπων, ένα στιχάκι. Ένα στιχάκι, για χρόνια παραμελημένο. Ένα στιχάκι, ξεκάθαρο και κρυστάλλινο, γεμίζει τα ηχεία του μυαλού μου. Συνοδεύει τα βήματα, δίνει ρυθμό. Ακούγεται πιο δυνατά. Λειτουργεί καθαρτικά, απαλύνει το άγχος, πλημμυρίζει το σούρουπο με μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης. Πέμπτη απόγευμα. Μέσα στο πλήθος ορθίων στο βαγόνι του μετρό, το στιχάκι δυναμώνει. Σιγοτραγουδάω, προσπαθώντας ασυναίσθητα να μπω πιο βαθιά στο καταφύγιό μου. Σταματάω, δεν είναι σωστό, συνεχίζω να το ακούω μέσα μου κοιτώντας αδιάφορα, ευθεία. Πέμπτη απόγευμα. Επόμενη στάση. Μπαίνει στο βαγόνι μια κοπέλα και στέκεται ακριβώς δίπλα μου. Ακριβώς δίπλα μου. Τεντώνω αυτιά, παρατηρώ επίμονα. Μουρμουράει το ίδιο ακριβώς στιχάκι, κοιτώντας τις μύτες των παπουτσιών. Έχει βρει το καταφύγιό της. Φαίνεται ασφαλής. Πέμπτη απόγευμα. Επόμενη στάση. Κατεβαίνω. Στη μεγάλη λεωφόρο, το αχνό κοκκινωπό ημίφως του δειλινού κι ένα ελαφρύ παιχνιδιάρικο αεράκι. Μόνη στο μεγάλο πεζοδρόμιο, κάτω από τα δέντρα, δίπλα από τις εξωφρενικές ταχύτητες και τον ήχο των προσπεράσεων, το στιχάκι δυναμώνει. Ξεγλιστράει απ' τα χείλη μου, αφήνεται στην απαλή αύρα. Τώρα θα χορεύει εκεί, πάνω απ' τα σύννεφα.\nΥπάρχουν φορές που συμβαίνουν απρόσμενα πράγματα. Δε χρειάζεται να τα εξηγήσεις.\nμουσική Νίκος Ξυδάκης, ποίηση Θοδωρής Γκόνης\nχαμένοι (;) στη μετάφραση\nΣκέψεις. Πράξεις. Κινήσεις. Χειρονομίες. Λόγια. Επικοινωνία.\nΠροτού η σκέψη σου φτάσει σ' εμένα, μεταφράζεται. Μεταφράζεται μέσα στο μυαλό σου, από σκέψη σε λέξη ή σε κίνηση, σε βλέμμα ή σε αναστεναγμό. Μεταφράζεται μέσα στο μυαλό μου, από ερέθισμα, ήχο, κίνηση, άγγιγμα, μυρωδιά, εικόνα, γεύση, σε σκέψη. Δική μου σκέψη. Η δική (σου) μου σκέψη πυροδοτεί άλλη σκέψη, χιλιάδες νευρώνες κινούνται ασταμάτητα. Μεταφράζεται σε αντίδραση. Σε λέξη ή σε κίνηση, σε βλέμμα ή σε αναστεναγμό. Τη λαμβάνεις ως απάντηση. Μεταφράζεις ξανά σε σκέψη (μου) σου.\nΠροβάλλω τον εαυτό μου σ' εσένα. Αντικαθιστάς ψήγματα της εικόνας μου με καθρέφτες. Στο μυαλό μου υπάρχεις όπως ποτέ δεν ήσουν πραγματικά. Η εικόνα σου για μένα είναι δική σου, ολόδική σου. Μοναδική.\nΓι' αυτό είναι οι σκέψεις. Για να πλέουν ελεύθερες στο διάστημα, να ισορροπούν σε τεντωμένες κινήσεις, να κρέμονται από λόγια που έμειναν μετέωρα, να κρύβονται πίσω από προσηλωμένα βλέμματα. Να συναντούν άλλες σκέψεις και να συνάπτουν δεσμούς ελευθεριάζοντες. Να κάνουν οικογένειες και παιδιά. Να ελευθερώνονται και να συνεχίζουν το ταξίδι τους.\nΕίναι ανάγκη να σκεφτώ ό,τι μου δίνεις, να επεξεργαστώ και να μεταφράσω. Κάπως ετσι το νόημα γίνεται πλουσιότερο. Και δεν είναι πια δικό σου. Είναι δικό μας.\nΚυκλοφορείς σε μια πόλη που την ξέρεις καλά. Την ξέρεις σχεδόν σαν την παλάμη σου. Μπορείς να περπατήσεις σ' αυτήν σχεδόν στα τυφλά. Ξέρεις τα ονόματα των δρόμων της; Τις πλατείες; Τα πάρκα; Τα ονόματα των μαγαζιών; Όχι. Ξέρεις όμως τις σιωπές της. Ξέρεις όμως τις ανάσες της. Ξέρεις τις στιγμές που έζησες εκεί. Τις στιγμές αυτές που είναι ολόδικές σου, μοναδικές. Που κρατάς φυλαγμένες στη μνήμη των αισθήσεων. Που θα θυμάσαι πάντα, κάθε φορά που θα περνάς από τη γνωστή γωνία, κάτω από το δέντρο, μέσα από τη στοά, μπροστά από το ερείπιο, δίπλα απ' το πάρκο.\nΣκέψου λίγο την ίδια αυτή πόλη. Έχεις ξεδιπλώσει πάνω της, με χρωματιστά νήματα, διαδρομές. Αλληλουχίες στιγμών. Έχεις χαρτογραφήσει τη μοναξιά σου και τους μελαγχολικούς περιπάτους, τις βιαστικές πορείες με το κεφάλι σκυμμένο να κοιτάει τις μύτες των παπουτσιών, τις κινήσεις ρουτίνας, τα αδιάφορα βήματα, τις στιγμές που απλώς περίμενες να περάσουν. Έχεις χαρτογραφήσει τις όμορφες βόλτες, τις περπατητές εξομολογήσεις, τα μυστικά που εξαφανίστηκαν σε γωνίες, σε εισόδους καταστημάτων, τα όνειρα που κρύφτηκαν στα κλαδιά του πεύκου. Έχεις χαρτογραφήσει τα ρομαντικά ραντεβού, τις τρυφερές αγκαλιές, τα χέρια που ακούμπησαν απαλά στα μαλλιά σου, τα βήματά σας που συγχρονίστηκαν, το πεζούλι όπου ένιωσες το χτύπο της καρδιάς του, το κοίταγμα του φεγγαριού κάτω από το όμορφο μπαλκόνι και τη μυρωδιά του πιο παθιασμένου φιλιού.\nΚάθε στιγμή και άλλο συναίσθημα. Κάθε διαδρομή και άλλο χρώμα. Διαδρομές που τέμνονται, πολλαπλά, σε πολλά σημεία. Πολλές πόλεις πάνω στον ίδιο χάρτη. Κάθε φορά βρίσκεσαι σε μια διαφορετική. Κάθε φορά, μέσα σ' αυτήν την πόλη που ξέρεις σαν την παλάμη σου, ανακαλύπτεις μια νέα.\nΑναμεταδίδω από pepperann...\nDebtocracy... ένα ντοκιμαντέρ για την (οικονομική) κρίση στην Ελλάδα. Ιστορία, οικονομία, αίτια, προβλήματα, λύσεις, αδιέξοδα, πολιτική. Μια παραγωγή που χρηματοδοτήθηκε εκ των υστέρων από τους θεατές της.\nΤα δικά μου σχόλια μάλλον περισσεύουν.\nΜπορεί να μη σου αρέσουν και πολύ οι γάμοι. Μπορεί να μισείς την πολυκοσμία. Μπορεί να νιώθεις ξενέρωτος και αντικοινωνικός πολλές φορές. Μπορεί να μη γνωρίζεις την οικογένειά σου και αυτό να μη σου φαίνεται και τόσο παράξενο. Μπορεί... Συμβαίνει και σε άλλους, να είσαι σίγουρος.\nΕίναι φορές όμως που όλα γυρίζουν ανάποδα.\nΚαι ανακαλύπτεις ξαδέρφια που αμυδρά είχες ακούσει για την ύπαρξή τους, άλλα που δεν είχες δει ποτέ, άλλα που θυμάσαι μόνο φασκιωμένα κλαψιάρικα και φαλακρά σ' ένα καρότσι και άλλα που είχες χάσει τα ίχνη τους για πολλά πολλά χρόνια. Και αντικρίζεις θείους που ηχούσαν σαν μύθοι άγνωστων πολιτισμών στο μυαλό σου. Και προσπαθείς να αποκαταστήσεις ένα σπασμένο γενεαλογικό δεντράκι. Με αρκετή επιτυχία, για πρώτη φορά στη ζωή σου...\nΕίναι νύχτα με φεγγάρι και δροσιά, έχει αεράκι όσο χρειάζεται και πολλά δέντρα τριγύρω. Διάχυτη ατμόσφαιρα πάρτι, μουσική για όλους, φαγητό και κρασί. Γυμνές συζητήσεις που ξεφεύγουν από τα τυπικά οικογενειακά που αποφεύγεις, αστεία και χαμόγελα παντού. Ένα ζευγάρι που λάμπει και φωτίζει τριγύρω και μεταδίδει ενέργεια και ενθουσιασμό.\nΕίσαι ξαφνικά ένας όμορφος άνθρωπος ανάμεσα σε όμορφους ανθρώπους. Ατελείς, όλοι, αλλά αυτή είναι η ομορφιά. Και ξαφνικά ο χορός είναι ένα μέσο για να πέσουν οι μάσκες, ένα μέσο για να μοιραστείς τη χαρά σου. Ένα μέσο για να γεννηθεί ένα σύννεφο από θετική ενέργεια. Και ξαφνικά, όλοι διαθέτουν λίγη τρέλα μέσα τους, μέσα στην ευφορία όλοι είναι και λίγο αυθόρμητοι, ακόμη και άθελά τους.\nΚι ο σοβαρός αξιότιμος ξάδερφος γίνεται σε μια νύχτα πραγματικός Μαζωνάκης, με κοινό που προσκυνάει και λιώνει για χάρη του. Όλοι στην πίστα... πίστα... πίστα... πίστα... και εφέ ηχητικά με το στόμα. Κι έτσι καταλήγει μια ομάδα συγγενών να κυλιέται στα πατώματα τρίβοντας το πιπέρι, τραγουδισμένο α καπέλα από τη θεία που έγραφε τα στιχάκια του Άη-Βασίλη. Κι η πάντα μετρημένη γιαγιά να χορεύει ροκ εντ ρολ.\nΩραία όλα αυτά. Ξέρεις όμως ότι τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από ωραία όταν μαγειρεύεται στα κρυφά, σε μια γωνιά του κήπου, η ομελέτα με το παπιγιόν του γαμπρού. Συνομωσία της θεόμουρλης θείας και του συμπαθή γκρουβαλάκου που είναι η μασκότ του πάρτι. Από αυτήν τρώνε οι χορευταράδες και συνεχίζουν το χορό. Και κατά την παράδοση, έτσι είναι που ο γάμος στεριώνει.\nΜακάρι να 'ναι έτσι τα γαμήλια πάρτι κι οι γάμοι να μένουν φορτισμένοι με μια τέτοια δόση ενέργειας και αισιοδοξίας. Μακάρι οι οικογένειες να γνωρίζονται λίγο καλύτερα και να βλέπονται λίγο συχνότερα και μακάρι να ανακαλύπτουν λίγα λίγα τα κοινά που είχαν κρυμμένα ο ένας απ' τον άλλον.\n[στη φωτιά... (καλ)ομελέτα κι έρχεται...]\nτο μεγάλο βιβλίο...\nΕίναι σαν ένα γιγάντιο άλμουμ. Σαν ένα υπέρογκο λεύκωμα. Μας χωράει όλους μέσα. Ολόκληρους. Είναι ανεξάντλητο. Είναι χρωματιστό. Είναι χαρούμενο. Είναι λυπημένο. Είναι γρήγορο. Είναι άμεσο. Είναι απλό. Είναι εύκολο. Πολύ εύκολο. Είναι δωρεάν. Είναι στο κινητό σου. Είναι παντού. Μπορείς κι εσύ να είσαι μέρος του. Μπορείς κι εσύ να είσαι κάτι. Join us!\nΜια τρέλα. Απόλυτη. Ένα παραλήρημα. Ένας κόσμος ολόκληρος. Είναι καλοκαίρι και είσαι μέσα. Μαζί με όλους σχεδόν τους φίλους σου. Λέξεις, μουσικές, εικόνες, σκέψεις, κείμενα, βίντεο, ειδήσεις, αηδίες.\nΌλα πάνε κι έρχονται. Ανεξέλεγκτα. Αβοήθητα. Ασυνόδευτα. Δεδομένα ταξιδεύουν μόνα στο ιντερνετικό κενό, όπως τα μπουκάλια με μηνύματα στη θάλασσα. Μόνο που μπορούν να έχουν ταυτόχρονα πολλούς αποδέκτες. Πάντα όμως είναι μόνα. Ποτέ δεν ξέρεις αν έφτασαν. Δεν ξέρεις πού έφτασαν. Δεν ξέρεις αν ταλαιπωρήθηκαν στο δρόμο. Αν το ταξίδι ήταν καλό. Τα φιλάς στο μέτωπο και τα στέλνεις. Αποχαιρετισμός. Άλλα φτάνουν σ' εσένα. Δεν ξέρεις από πού. Δεν ξέρεις πώς. Περνάνε πλάι σου. Ψαρεύεις. Αν θέλεις τους δίνεις σημασία. Κάποια σε κάνουν να ενοχλείσαι, άλλα να αηδιάζεις, άλλα απλώς περνάνε απαρατήρητα. Κάποια τα πετάς πίσω στη θάλασσα. Κάποια σε κάνουν να γυρίσεις το κεφάλι και να τα προσέξεις. Να σταματήσεις. Ίσως να γελάσεις. Ή να κλάψεις. Μόνος. Κάποτε ίσως αντιδράσεις. Ίσως απαντήσεις. Ίσως δώσεις σημεία ότι πήρες το μήνυμα. Ίσως πεις ένα ψέμα. Μια εξυπνάδα. Κάτι αστείο. Κάτι ευχάριστο. Μια υπερβολή. Ίσως υπάρξει ανταπόκριση. Μια μικρή συνομιλία, κάτι.\nΌλα πάνε κι έρχονται. Ανεξέλεγκτα. Αυτά που θέλεις να δεις κι αυτά που δε θέλεις να μάθεις. Αυτά που θέλεις να πεις κι αυτά που άλλοι είπαν για σένα. Χωρίς εσένα. Κάποτε ψάχνεις κάτι που θέλεις να βρεις. Ανοίγεις ξένα συρτάρια. Περιπλανιέσαι σε σκονισμένες αποθήκες. Αντικρίζεις άπλυτα πιάτα και λερωμένες τουαλέτες. Μυρίζεις φρεσκοπλυμένα εσώρουχα. Κυλιέσαι σε ζεστά ανακατωμένα σεντόνια. Τρυπώνεις σε ένα πατάρι. Μυρίζεις τη σοφίτα. Χωρίς να φοβάσαι μήπως σε πιάσουν ξαφνικά να χαϊδεύεις έναν παλιό καθρέφτη. Είναι μια σκηνοθετημένη σοφίτα. Επιμελώς ακατάστατη και αυθόρμητη όμως. Τόσο που να σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπήκες εκεί λίγο στα κρυφά.\nΆλλοτε περιμένεις. Κάτι. Κάποιον. Κρυφοκοιτάς από τη γωνία. Κρατάς την ανάσα σου. Παίζεις κι εσύ το κρυφτό σου. Χωρίς πρόσωπα. Με τα πρόσωπα της φωτογραφίας. Με τα παγωμένα βλέμματα μιας άλλης στιγμής. Με ενέργεια ψηφιακών σημάτων.\nΩραία όλα αυτά, δε λέω. Γοητευτικά. Ανακαλύπτεις ένα σωρό κόσμους μακρινούς από το δικό σου. Απρόσμενα. Ανακαλύπτεις ανθρώπους και πράγματα που αγνοούσες. Ξαφνικά. Είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσεις κι αυτός. Μερικές φορές μοιάζει σαν να φωνάζεις σε μια χαράδρα. Αδειάζεις τα νεύρα σου, την πίκρα σου. Διατυμπανίζεις τη χαρά σου. Και μετά; Τί μένει μετά; Βγαίνεις κάποια στιγμή από αυτό το σύμπαν. Πρέπει. Νιώθεις κάπως πλουσιότερος; Νιώθεις κομματάκι πιο γεμάτος; Νιώθεις ολόκληρος;\nΕίναι παράξενο. Είναι παράξενος ο τρόπος που μαγνητίζει αυτό το τεράστιο βιβλίο. Και πανέξυπνος. Κρίνω εκ του αποτελέσματος. Τα έχει όλα. Θέλεις μουσική; Είναι εδώ... Θέλεις κουλτούρα; Έχει σελίδες με βιβλία για τους πιο διανοούμενους... Θέλεις τέχνη; Έχει κι απ' αυτό... Θέλεις καψούρα; Αυτό κι αν περισσεύει... Θέλεις αστεία; Είναι εδώ... Θέλεις παιχνίδια; Μπορείς να διαλέξεις... Θέλεις να θυμάσαι γενέθλια, επετείους, ονόματα, σχέσεις, πληροφορίες; Δε χρειάζεται, θα σου υπενθυμίζει πάντα και τα πάντα. Θέλεις να ανοίξεις τον κύκλο σου; Φροντίζει αυτό για σένα, διαλέγοντάς σου ανθρώπους που μπορεί να ξέρεις ή να ενδιαφέρεσαι να μάθεις... Θέλεις να πας για ψώνια; Έχει διαφημίσεις, πού να κοιτάς βιτρίνες τώρα, πού να ψάχνεις προσφορές... Θέλεις να μιλήσεις; Ελεύθερα, έχει και τσατ... Θέλεις να γράψεις; Άνοιξε μια νέα σημείωση... Θέλεις να φιλοσοφήσεις; Ανοιχτά... Θέλεις να δείξεις το άλμπουμ σου; Ορίστε... Θέλεις να κορνιζάρεις τις φωτογραφίες; Έχουμε πολλούς τοίχους... Θέλεις να κάνεις το φωτογράφο; Εδώ είναι το κατάλληλο μέρος... Μπορείς να φτιάξεις ακόμη και το Μουσείο του Εαυτού σου... Έτσι, για τους πιο ματαιόδοξους.\nΌλα είναι εδώ. Οι βασικές εφαρμογές του διαδικτύου συγκεντρωμένες σε μία. Είναι απλό. Είναι εύκολο. Σου το 'πα απ' την αρχή. Δε θέλει κόπο. Ούτε τρόπο. Θέλει το χρόνο σου κι εσύ τον προσφέρεις. Τον σκοτώνεις. Του δίνεις φιλάκι στο μέτωπο και τον αποχαιρετάς μαζί με τα μπουκάλια και τα μηνύματα.\nΔεν μπορεί, κάτι καλό θα συμβαίνει σ' αυτό το γιγάντιο βιβλίο. Ή είμαστε ηλίθιοι σ' ένα σύμπαν ηλιθίων.\nΤα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις.\n- [...] Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό, είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα μ' έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα...\n- Μα τώρα θα κλάψεις!\n- Και τότε τί κέρδισες;\n- Κέρδισα, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.\n[Ο Μικρός Πρίγκηπας, κεφ. ΧΧ]\nΘυμάσαι, ήσουν 8 χρονών, μικρή, αδύνατη με κόκκινη καρό φουστίτσα, κόκκινο καλσόν και φθαρμένα μποτάκια. Περίμενες την Τετάρτη για να διαβάσεις το Μικρό Πρίγκηπα. Υπολόγιζες τη βδομάδα σου γύρω από την Τετάρτη. Και ήξερες ότι είχες περίπου δύο ώρες το απόγευμα για να καθίσεις αναπαυτικά και ήρεμα μαζί με το βιβλίο που μύριζε εφηβεία του μπαμπά και σκονισμένο ράφι. Δύο ώρες για να ταξιδέψεις με την αλεπού και το τριαντάφυλλο. Δύο ώρες για να χωρέσεις στην παιδική σου φαντασία όλα εκείνα τα παράξενα. Δύο ώρες κάθε Τετάρτη.\nΕίναι τα χωράφια με το στάρι, η μνήμη μιας σφαίρας, η εικόνα αυτού που δεν υπήρξε. Είναι το ποτέ που ενυπήρξε στο πάντα. Είναι οι μέρες που δε χωράς πουθενά. Που θέλεις να πάρεις τη φανταστική σου σχεδία και να φύγεις για άλλους κόσμους. Είναι οι φορές που τίποτα δε σου μοιάζει αρκετό. Είναι οι στιγμές που τα πάντα μπορεί να σε συγκινήσουν.\nΚι εσύ, που κρύβεσαι δειλά πίσω από τις πολυκατοικίες, γύρνα πίσω. Παίρνεις μαζί σου κάτι από μένα.\nΑττικό Μετρό. Έτος 2011.\nΑνακοίνωση από τα μεγάφωνα. Παρακαλείστε να αναμένετε την αποβίβαση των επιβατών από τους συρμούς πριν επιβιβαστείτε σε αυτούς.\nΆφιξη του συρμού. Συνωστισμένος κόσμος, όλοι μπροστά από την κόκκινη γραμμή της αποβάθρας. Όλοι αναμένουν εναγωνίως την πόρτα να ανοίξει, με τη μύτη κολλημένη πάνω στο συρμό. Δειλά δειλά βηματάκια προς τα πίσω, μαζική έξοδος από το τρένο.\nΕπιβάτες αναμένουν στην αποβάθρα, μπαίνουν αργά αργά στα βαγόνια. Οι πόρτες του συρμού κλείνουν απότομα, κόσμος εγκλωβίζεται στις αυτόματες πόρτες. Μπιιιπ μπιιιιιπ... Ξανά απόπειρα να κλείσουν οι πόρτες, ακόμα ο κόσμος παλεύει να μπει. Μπιιιπ μπιιιιιιπ...\nΣτριμωξίδι, σπρωξίματα, κακό. Θα περάσω και από πάνω σου αν χρειαστεί. Αρκεί να μπω μέσα. Αρκεί να χωρέσω. Προτού κλείσουν οι πόρτες.\nΧωρίς σχόλια. Είναι η παιδεία που έχουμε.\nΕίναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο έρχονται τα όνειρα που βλέπεις. Όχι αυτά που συνειδητά κάνεις, με το νου και τη φαντασία σου. Αυτά που έρχονται στον ύπνο σου και σε αιφνιδιάζουν. Ακόμα πιο εντυπωσιακός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο, μπερδεύουν και ανακατεύουν την πραγματικότητα με τον παραλογισμό. Ο τρόπος με τον οποίο όλα αυτά τελικά σου φαίνονται φυσιολογικά. Ένα σπίτι που δεν είναι σπίτι σου, πράγματα που δε σου ανήκουν, καταστάσεις στις οποίες ποτέ δε βρέθηκες, συνδυασμοί προσώπων και γεγονότων που ποτέ δεν είχες τολμήσει να κάνεις... Και μια αίσθηση γλυκιά και παράξενη με το ξύπνημα...\nΤαξιδεύεις κάθε μέρα. Μακρύτερα από εκεί που σκεφτόσουν ότι θα μπορούσες να φτάσεις. Μερικές φορές αυτό είναι αρκετό.\nΣτη Χλόη, τη μεγάλη πόλη, τα άτομα που περπατάνε στους δρόμους δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Σε κάθε τους συναπάντημα φαντάζονται χίλια πράγματα ο ένας για τον άλλον, τις συναντήσεις που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μεταξύ τους, τις συζητήσεις, τις εκπλήξεις, τα χάδια, τις δαγκωματιές. Κανένας όμως δεν χαιρετά κανέναν, τα βλέμματα διασταυρώνονται για μια στιγμή, ύστερα δραπετεύουν, ψάχνουν άλλα βλέμματα, δεν σταματάνε πουθενά.\n[Ίταλο Καλβίνο, Οι αόρατες πόλεις, σ.. 73]\nΗ Χλόη δεν είναι πολύ μακριά από μας, είναι μια από τις πόλεις που κρύβονται μέσα σ' αυτήν που ζούμε. Και μερικές φορές είναι ακριβώς έτσι. Μεγάλη. Ηδονική με ένα δικό της τρόπο. Χωρίς λόγια. Με μια παράξενη, ιδιόρρυθμη, δική της επικοινωνία. Στη φαντασία μας.\nΜόλις διάβασα το κείμενο της Μαρίας στον Υπογραμμιστή, με αναμνήσεις από την πρώτη ημέρα των Πανελλαδικών. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στις δικές μου μνήμες που ήρθαν ξαφνικά, να αντιπαρατεθούν σ' εκείνες της Μαρίας.\nΟι δικές μου Πανελλήνιες λοιπόν... Μετά από 5 ολόκληρα χρόνια. Θυμάμαι στιγμές. Σκόρπιες και ανάκατες. Εικόνες. Χρώματα. Ήχους. Μερικές μυρωδιές. Τίποτα το συγκεκριμένο. Τίποτα το συνεχόμενο.\nΤο μάθημα της Έκθεσης στο φροντιστήριο, παραμονή της εξέτασης. Αγχωμένοι συμμαθητές με χέρια που έτρεμαν, μια κοπέλα που ξέσπασε σε κλάμματα. Τελευταίες συμβουλές και υπενθυμίσεις, τόσο ξένες σε μένα. Τόσο άχρηστες. Μη γράφεις τόσο λογοτεχνικά, το ύφος σου να είναι δοκιμιακό. Δεν άκουγα, είχα κατεβάσει ρολά. Ήμουν απλά χαρούμενη που αυτό το μαρτύριο του δοκιμίου επιτέλους θα τελείωνε. Σε μία μόλις μέρα. Ήμουν ήρεμη, ή ίσως μουδιασμένη. Τα τρομερά πιτσάκια της μαμάς, με μοτσαρέλα και ρόκα. Το σχεδιάγραμμα που ποτέ δεν έκανα, που ποτέ δεν είχα συνηθίσει να κάνω. Αγωνιώδη χέρια τριγύρω μου να γράφουν μανιωδώς στο πρόχειρο, κι εγώ να κοιτάζω το θέμα. Κατάματα, περιμένοντας να μου μιλήσει. Και ύστερα τη λευκή μου κόλλα, στήνοντας στο μυαλό μου την εικόνα του κειμένου. Κάπου εδώ θα φτάσει. Αγχώδεις ερωτήσεις, στο προαύλιο του σχολείου. Υπέροχο φαγητό στο σπίτι. Και ύπνος. Πολύς, βαθύς ύπνος.\nΤο κόκκινο παντελόνι, το άσπρο μπλουζάκι με τις κόκκινες ρίγες. Πίστευα ότι είναι τυχερό. Το άσπρο λινό μου παντελόνι. Πήγα τουαλέτα, με συνοδεία μιας χοντρής επιτηρήτριας που άνοιξε το καζανάκι ψάχνοντας για τα σκονάκια που δεν είχα. Γύρισα και αντίκρισα το βλέμμα συμμαθήτριας καημενούλα, έχεις χάσει 10 λεπτά! Ο φόβος των ημερών, μη χυθεί νερό επάνω στο τετραδιάκι με τις απαντήσεις... Τα τυροψωμάκια της μαμάς, με δυόσμο και βασιλικό από το μπαλκόνι μας. Τα οχτασέλιδα (!) θέματα της Φυσικής, σκέφτηκα ότι μόνο για να τα διαβάσω θα χάσω πολύ χρόνο! Η απρόσμενη ψυχραιμία μου σε στιγμές που δεν περίμενα. Τα απογεύματα στο φροντιστήριο, που μόνο εγώ είχα διάθεση για πλάκα... Εκείνο το απόγευμα στο σπίτι που αποκοιμήθηκα καθιστή στο κρεβάτι προσπαθώντας να βγάλω τα παπούτσια μου. Το τριήμερο που πέρασα απαγγέλλοντας τη Βιολογία κατεύθυνσης, που βγήκα από το σπίτι μόνο για να πάρω εφημερίδα μια Κυριακή μεσημέρι.\nΗ αφόρητη ζέστη, τα βράδια στο τηλέφωνο, προσπαθώντας να εξηγήσω πράγματα που σε λίγες ώρες θα έπαυαν να έχουν σημασία. Οι τακτοποιημένες σημειώσεις, που σε λίγες ώρες θα έμεναν για πάντα στο ράφι. Τα αγχωμένα μεσημέρια στο φροντιστήριο, τα κλάματα δίπλα μου, οι παρηγορητικές αγκαλιές. Το καφέ λινό παντελόνι της κοπέλας στο Σχέδιο που είχε άσπρους λεκέδες από τον ιδρώτα, πίσω από τα γόνατα. Το πενάκι που παραλίγο να τρέξει πάνω στην κόλλα μου. Παραλίγο. Τα πράσινα παράθυρα της αίθουσας.\nΔεν κοιμήθηκα το βράδυ πριν την ανακοίνωση των βαθμολογιών. Την παραμονή της ανακοίνωσης των βάσεων έβλεπα εφιάλτες, ότι έχανα τη Σχολή για 2 μόρια. Θυμάμαι την παρηγορητική βόλτα στο ΙΚΕΑ εκείνο το πρωί, πριν μάθουμε τις βάσεις. Θυμάμαι τη φίλη που έχασε τη Σχολή για 7 μόρια. Ίσως της βγήκε σε καλό τελικά. Θυμάμαι το τηλεφώνημα που με ενημέρωσε για την επιτυχία (η βόλτα στο ΙΚΕΑ είχε τραβήξει λίγο παραπάνω...). Θυμάμαι...\nΔε διάβαζα πια. Δεν ένιωθα πια. Ο χρόνος είχε σταματήσει για μένα. Μόνο κοιμόμουν. Πολλές, πολλές ώρες. Δεν ξέρω αν έβλεπα όνειρα. Και κάθε φορά, σε κάθε μάθημα, άδειαζα κι από ένα φορτίο. Άφηνα τις ατελείωτες ώρες προσπάθειας σε μια κόλλα χαρτί. Οριστικά.\nΤελευταία μέρα των Πανελλαδικών πήγα για ψώνια. Μου αγόρασα ένα θαυμάσιο αέρινο μεταξωτό φαρδύ τιραντάκι. Είχα ραντεβού το βράδυ. Ήταν για 5 καλοκαίρια το αγαπημένο μου. Φέτος είναι πια τρύπιο... Μαζί μ' αυτό φθείρονται και οι αναμνήσεις μου.\nΝαι, τα πράγματα παίρνουν την πραγματική τους αξία αφού τα ζήσεις, αφού τα ξεπεράσεις. Όταν μπορέσεις να τα δεις με ψυχρό βλέμμα. Και τότε οι αναμνήσεις σου μοιάζουν παράξενες. Αλλόκοτες. Αλλοπρόσαλλες. Σπονδυλωτές. Ίσως ακριβώς εξαιτίας αυτής τους της ιδιοτυπίας να σου είναι χρήσιμες. Ακριβώς τώρα. Που οι φόβοι έχουν πια περάσει, που τα όνειρα έχουν αλλάξει. Που οι στιγμές έχουν γίνει φωτογραφίες στο υποσυνείδητο, που ανασύρεις με αφορμή το κείμενο της Μαρίας.


efi apo to eftichia | Έφη. Από το Ευτυχία | θεατρικός μονόλογος\nΑρχική σελίδα/Λογοτεχνία/Μαρτυρίες - Βιογραφίες - Θέατρο - Ταξιδιωτικά/Έφη. Από το Ευτυχία/Σελίδα 1\nΗ ζωή την κάνει κι εμείς περιμένουμε κάποιο θαύμα, φίλε, κι όσο περιμένουμε τόσο εκείνο δεν έρχεται. Δεν ξέρω τι πρέπει ακριβώς να κάνεις: πρέπει να περιμένεις, να ελπίζεις ή να πιστεύεις στο θαύμα; Και τι είναι θαύμα; για πες μου; Να γυρίζει πίσω αυτός που σου ρήμαξε τη ζωή, σε φάση «το παρόν κατεδαφίζεται», για να του φτιάξεις τίλιο ή να ζήσεις τη ζωή σου με κάποιον που έχει στο βλέμμα του τη λάμψη που είχαν τα μάτια της Έφης όταν με κοίταζε… να ᾿χεις μια ζωή με φως, όχι μέσα στα σκοτάδια σαν τα κολάδικα και τις εθνικές τα βράδια με το φορτηγό, …χιλιόμετρα σκοτάδι, τόνοι σκοτάδι.\nΓιατί δεν τη διαλέγουμε αυτή τη ζωή, ρε φίλε; Τι πρέπει να κάνουμε για να τη διαλέξουμε, γαμώ τη γκαντεμιά μου; Πώς μαθαίνεται αυτό, για πες…Πώς έμαθε το γαμημένο το γουρουνάκι να χτίζει γερό σπίτι; Αυτά είναι…\nΈφη. Από το Ευτυχία ποσότητα\nΚωδικός προϊόντος: 978-960-615-145-3Κατηγορία: Μαρτυρίες - Βιογραφίες - Θέατρο - ΤαξιδιωτικάΕτικέτες: Έφη. Από το Ευτυχία, Μαγγανά Κατερίνα\nefi apo to eftichia\nΗ Κατερίνα Μαγγανά είναι ψυχολόγος MSc-ψυχοθεραπεύτρια και εργάζεται ιδιωτικά. Σπούδασε στο ΕΚΠΑ και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει ολοκληρώσει τον διετή κύκλο των εκπαιδευτικών σεμιναρίων «Εισαγωγή στην Ψυχοσωματική», της Ελληνικής Ψυχοσωματικής Εταιρείας IPSO P. MARTY (2012- 2014). Είναι εισηγήτρια διαλέξεων και σεμιναρίων σε ιδρύματα, συνέδρια και φορείς. Επιστημονικά της άρθρα έχουν δημοσιευθεί στα «Τετράδια Ψυχιατρικής» και στο ψυχαναλυτικό περιοδικό «Οιδίπους». Από το 2003 ως το 2017 συνεργάστηκε με το περιοδικό «Αρμονία», μηνιαίο ένθετο της εφημερίδας «Έθνος του Σαββάτου», με άρθρα για θέματα ψυχολογίας. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τη δημόσια τηλεόραση στην έρευνα και στα κείμενα ντοκιμαντέρ πολιτισμικού περιεχομένου. Το 2013 έλαβε το βραβείο κοινού για το θεατρικό της έργο «Έφη. Από το Ευτυχία» (καλύτερο νεοελληνικό έργο, θεατρικά βραβεία περιοδικού Αθηνοράματος). Έχει δημοσιεύσει το βιβλίο «Δημιουργώντας το αύριο», εκδόσεις Παπαϊωάννου (2002) και έχει συμμετάσχει με κείμενά της στο βιβλίο του εικαστικού Γιώργου Λάππα «Maqams of blood and maqams of milk», εκδόσεις Futura (2003). Δείτε αρθρα της Κατερίνας Μαγγανά εδώ.\nΟ Φώτης λοιπόν, στο στέκι του το καφενείο, ξετυλίγει το “παραμύθι” της δικής του ζωής, σε ένα οικείο πρόσωπο της καθημερινότητας του, το νεαρό άντρα που το έχει.Μια αφήγηση- εξομολόγηση που ενώνει το κάποτε με το τώρα και έχει αφορμή την παράδοξη επανασύνδεσή του με τον έρωτα των νεανικών χρόνων που σημάδεψε τη ζωή του. Επανασύνδεση που ανατρέπει τις εύθραυστες βεβαιότητες που είχε φτιάξει για να μπορεί να συνεχίζει και να αντέχει την καθημερινότητα. Αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη “κρίση” της ζωής του ο Φώτης μιλώντας στο φίλο, μα και στον εαυτό του, διατρέχει τις στιγμές- κλειδιά του παρελθόντος του: με τη μάνα, τον πατέρα, τον έρωτα, που τις ορίζουν η επιθυμία, αλλά και κυρίως, η ανάγκη. Ο ήρωας του “Έφη. Από το Ευτυχία” αναρωτιέται αν ξέρει πως να συνεχίσει αλλά δεν φοβάται να ζήσει. Το τέλος μένει ανοιχτό στις προκλήσεις και τις προσκλήσεις της ζωής. ” Ο Φώτης συμπυκνώνει κομμάτια όλων μας: από τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες που έρχεται η στιγμή να “εξοφλήσουμε”, τις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις που καλούμαστε να διαχειριστούμε, τους φόβους και τους δισταγμούς, τις σεισμικές δονήσεις της απώλειας, τους εγκλωβισμούς σε σχήματα, ως τη λαχτάρα για το παρακάτω, ψάχνοντας, μέσα από τις ανατροπές τα νήματα της ζωής που υφαίνουν την συνέχεια και την ελπίδα. Την συμφιλίωση με τον εαυτό, τους άλλους, με την ουσία της ζωής.\nΌταν η ψυχή διαταράσσει το σώμα. Στην εποχή μας είναι δεδομένη επιστημονικά η ψυχοσωματική μας ενότητα. Απτό και ορατό το σώμα μας, όμως, όταν μιλάμε για την ψυχή ξέρουμε που είναι; Στο κεφάλι μας, στην καρδιά μας; Πετά κάπου γύρω μας ως πνοή, όπως πρέσβευαν οι στωικοί; Και πως μπορούμε να την αναγνωρίσουμε; Στις σωματικές εκφράσεις, στο βλέμμα, στην τέχνη…; Που βρίσκονται οι οριογραμμές της ψυχοσωματικής μας οντότητας; Με ποιους τρόπους οι ψυχικές κινήσεις ή σιωπές επηρεάζουν τη σωματική μας πραγματικότητα; Και τότε τι θέλει να μας πει το σώμα που δεν μπορεί να εκφράσει η ψυχή;Μια ιστορική αναδρομή της ψυχοσωματικής ανθρώπινης περιπέτειας από τις ρίζες της ζωής, την αρχαιότητα ως τη σύγχρονη πρακτική. Κι από τις νεότερες εξελίξεις στη σύνδεση με τα γερά παλιά υλικά, που μένουν πάντα καινούργια σε ό, τι είναι θεραπευτικό για τον άνθρωπο: την ουσιαστική σχέση και το νόημα όσων βιώνει και μοιράζεται με τους σημαντικούς άλλους, με τον κόσμο.\nΔώστε πρώτος μία αξιολόγηση “Έφη. Από το Ευτυχία” Ακύρωση απάντησης\n€8.46 €6.77Προσθήκη στο καλάθι


Κίνα: 11 νεκροί μεταξύ των οποίων οκτώ παιδιά σε τροχαίο με σχολικό λεωφορείο - ΝΕΑ Τηλεόραση Κρήτης\nΚίνα: 11 νεκροί μεταξύ των οποίων οκτώ παιδιά σε τροχαίο με σχολικό λεωφορείο\n11 Ιούλ 2014 09.27\nΤο λεωφορείο που μετέφερε τα παιδιά από το νηπιαγωγείο στα σπίτια τους, ανετράπη -υπό άγνωστες συνθήκες- ενώ περνούσε από έναν αγροτικό ορεινό δρόμο και έπεσε σε μια λίμνη\nΈντεκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων οκτώ μικρά παιδιά, από την ανατροπή και την πτώση σε λίμνη ενός σχολικού λεωφορείου στην επαρχία Χουνάν της νότιας Κίνας όπως μετέδωσαν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Το λεωφορείο που μετέφερε τα παιδιά ανατράπηκε ενώ περνούσε από έναν αγροτικό ορεινό δρόμο κοντά στην απομακρυσμένη πόλη Ξιανγκτάν, πως μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.\nΟκτώ παιδιά σκοτώθηκαν σε δυστύχημα με λεωφορείο στο νησί Χαϊνάν στη νότια Κίνα τον περασμένο Απρίλιο και ενώ πήγαιναν σε μια σχολική εκδρομή. Το 2011 πανεθνική κατακραυγή ξέσπασε από το θάνατο 18 παιδιών νηπιαγωγείου μετά τη σύγκρουση ενός φορτηγού με το υπερφορτωμένο σχολικό βαν που τα μετέφερε στη βορειοδυτική Κίνα.\nΗ τραγωδία εκείνη είχε προκαλέσει οργισμένες αντιδράσεις και ο τότε πρωθυπουργός Γουέν Τζιαμπάο είχε υποσχεθεί περισσότερα κρατικά κονδύλια για τη βελτίωση των υπηρεσιών στα σχολικά λεωφορεία.


Εγκυμοσύνη και Γυμναστική | Γυναικολογος Κατερίνα Γεωργαντοπούλου\nΕγκυμοσύνη και Γυμναστική, ταιριάζουν; είναι συχνή απορία των ασθενών μου. Ναι, κάθε γυναίκα μπορεί να γυμνάζεται στην εγκυμοσύνη. Όχι, δεν πρόκειται ούτε να αποβάλλετε, ούτε να σπάσουν τα νερά, ούτε να γεννήσετε πρόωρα, ούτε να πάθει κάτι το μωρό. Αντίθετα εάν μειώσετε την φυσική σας δραστηριότητα κινδυνεύετε από διάφορες επιπλοκές πχ θρομβώσεις, οστεοπενία κλπ. Η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια και η γυμναστική είναι ασφαλής και ωφέλιμη.\nΣυγκεκριμένα τα οφέλη της γυμναστικής στην εγκυμοσύνη είναι τα ακόλουθα:\nΑυξάνει τα ποσοστά Φυσιολογικού Τοκετού\nΑυξάνει την αίσθηση ευεξίας και βελτιώνει την διάθεση μας\nΜας βοηθά να ελέγξουμε το βάρος μας\nΜειώνει τα ποσοστά Καισαρικής Τομής\nΜειώνει τον κίνδυνο Σακχαρώδους Διαβήτη στην Κύηση\nΜειώνει τον κίνδυνο Υπέρτασης και Προεκλαμψίας\nΤο Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων-Γυναικολόγων συνιστά να αρχίσετε να γυμνάζεστε από το πρώτο τρίμηνο, για 30 – 60 λεπτά την ημέρα, 3-4 φορές την εβδομάδα τουλάχιστον, μέχρι να γεννήσετε.\nΕάν δεν έχετε συνηθίσει να γυμνάζεστε, είναι λογικό να αρχίσετε με ήπιες ασκήσεις και να αυξήσετε την ένταση και την διάρκεια σταδιακά.\nΟι ασκήσεις πρέπει να είναι τέτοιας έντασης που να μπορείτε να μιλάτε κατά την διάρκεια τους. Ο καρδιακή συχνότητα δεν πρέπει να ξεπερνά τους 140 παλμούς/λεπτό. Ακόμη πρέπει να είστε καλά ενυδατωμένη και να αποφύγετε να ξαπλώνετε στην πλάτη σας για μεγάλα διαστήματα.\nΠερπάτημα, τζόκινγκ, χορός, αεροβική άσκηση, βάρη, stretching είναι κατάλληλα για εγκύους. Το κολύμπι είναι εξαίρετη άσκηση και θεωρείται ιδεώδες για εγκύους. Πολλές πισίνες έχουν τμήματα για εγκύους. Η γιόγκα για εγκύους μπορεί να σας δώσει σωματική και ψυχική ευεξία. Τα τμήματα Pilates για εγκύους μπορούν να σας βοηθήσουν σε μυοσκελετικές ενοχλήσεις της πλάτης και της μέσης.\nΕπικίνδυνα σπόρ- που ενέχουν κίνδυνο τραυματισμού – όπως το σκι, η ιππασία, οι πολεμικές τέχνες, η ενόργανη γυμναστική, το snowbord, οι καταδύσεις, απαγορεύονται.\nΓενικά σας συστήνω να είστε δραστήρια και να περπατάτε όσο μπορείτε. Εγκυμοσύνη και Γυμναστική μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά ώστε και εσείς και το μωρό να είστε στην καλύτερη φυσική κατάσταση όταν αρχίσει ο τοκετός.\nΓια οποιαδήποτε άλλη πληροφορία, κλείστε ένα ραντεβού στο 210 7256991 κι ελάτε να τα πούμε. Τέλος για άλλες χρήσιμες πληροφορίες διαβάστε τις συμβουλές εγκυμοσύνης.\n← Πολυκυστικές Ωοθήκες Τελευταίες Εξελίξεις για το Σύνδρομο Down →


27/04/201629/04/2016 - ΠΡΩΤΑ ΘΕΜΑΤΑ\n«O Σάββας παραμένει φίλος, τον θεωρούμε κομμάτι της Ανεξάρτητης Ενωμένης Κεφαλονιάς και δεν υπάρχει κάτι το διαφορετικό».\nΑυτά τονίζει ο επικεφαλής της δημοτικής αντιπολίτευσης και τ. δήμαρχος κ. Θεόφιλος Μιχαλατος σε δήλωσή του προς τον «Η», μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε με την τοποθέτηση του τ. αντιδήμαρχου κ. Σάββα Σαββαόγλου ως συμβούλου ΕΣΠΑ στην Ενωση Δήμων Ιονίων (ΠΕΔΙΝ) με την υπογραφή του προέδρου της και δημάρχου Κεφαλονιάς κ. Αλέξανδρου Παρίση (Βλ. «Η» 21/4/2016, αρ. φ. 6.300).\nOλόκληρη η δήλωση του κ. Μιχαλάτου έχει ως εξής:\n«O Σάββας παραμένει φίλος, είναι ένα πρόσωπο το οποίο εκτιμώ και σέβομαι απεριόριστα, δώσαμε έναν αγώνα για μία καλύτερη μέρα στην Τ.Α. Τον θεωρούμε κομμάτι της Ανεξάρτητης Ενωμένης Κεφαλονιάς δεν υπάρχει κάτι διαφορετικό. Επίσης,θεωρούμε ότι είναι διακαίωμα του και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να σχολιάσει τις επιλογές του στην επαγγελματική του ζωή.\nO δημοτικός σύμβουλος Διονύσης Αραβαντινός στήριξε απ’ την πλευρά του, αφού είναι μέλος της ΠΕΔΙΝ, τον Σάββα να πάρει τη συγκεκριμένη θέση».\nΕν ολίγοις, από τη δήλωση του κ. Μιχαλάτου προκύπτει ότι δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα από πλευράς Ανεξάρτητης Ενωμένης Κεφαλονιάς, στην οποία ο κ. Σαββαόγλου παραμένει.


Τηλεόραση | Page 63 | δημοκρατία\nΟ... Λατίνος Μπραντ Πιτ που φημολογείται ότι είναι η αιτία χωρισμού της Τζένιφερ Λόπεζ από τον Μαρκ Αντονι δεν μας είναι και τόσο άγνωστος. Ο Γουίλιαμ Λεβί είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς «Μαρία, άγγελέ μου», που προβάλλεται από το Star κι έγινε...\nΗ ωραία Ευγενία στην... κατάψυξη\nΘα μπορούσε να λέγεται και η παρουσιάστρια... πασπαρτού. Παρουσιάζει, χορεύει, μαγειρεύει και... συμφέρει. Ομως, και αυτή τη φορά η πολυπράγμων Ευγενία Μανωλίδου είναι στο... περίμενε από τον ΑΝΤ1.\nΕχουμε ακούσει τις ατάκες τους χιλιάδες φορές κι έχουμε γελάσει άλλες τόσες... Οι παλιές καλές ελληνικές ταινίες είναι all time classic και δεν αποκλείεται να τις δούμε να μεταφέρονται στη μικρή οθόνη ως μίνι σειρές περίπου πέντε επεισοδίων.\nΔόσεις σάτιρας χωρίς σενάριο\nΠρωτοτυπία, επικαιρότητα, σάτιρα. Συνταγή τρία σε ένα έψαχνε το Mega προκειμένου να εντάξει μια διαφορετική πρόταση στο πρόγραμμά του και τη βρήκε. «Κάψε το σενάριο» είναι ο τίτλος της νέας σατιρικής εκπομπής που θα ξεκινήσει να προβάλλεται από τον Νοέμβριο και απ' ό,τι προδίδει ο τίτλος της...\nΠαρέα με... αράχνες στο απόλυτο σκοτάδι\nΑν νομίζετε ότι η «Στιγμή της αλήθειας» ήταν ό,τι πιο προκλητικό έχετε δει στην ελληνική τηλεόραση, κάνετε λάθος. Ερχεται το «Total blackout». O ANT1 φέρνει τη νέα τηλεοπτική σεζόν στις οθόνες μας ένα νέο τηλεπαιχνίδι που πρόκειται να συζητηθεί πολύ.\nΚολέγια αλά ελληνικά με τον... Τζορτζ Μάικλ!\nΤι σχέση έχει ο Τζορτζ Μάικλ με τους φοιτητές ενός αμερικανικού κολεγίου και τον... Βελζεβούλ; Ολοι έρχονται στον... ΑΝΤ1. Μπορεί οι νέες τηλεοπτικές παραγωγές να αργήσουν να κάνουν «ποδαρικό» τη νέα τηλεοπτική χρονιά, αφού ο προγραμματισμός τους έχει μετατεθεί πιθανότατα για...\nΣενάρια τρόμου σε ριάλιτι... αίμα\nΜετά τις «Οικογενειακές ιστορίες» έρχονται οι «Κρυμμένες αλήθειες».\nΔυο ντάμες, ένας βαλές στην παρτίδα του Alpha!\nΔύσκολοι καιροί για... tv stars, και στον Alpha δύο έχουν αποδειχθεί οι «βασίλισσες» (Μενεγάκη - Χατζηβασιλείου) του καναλιού και ένας ο «βασιλιάς» (ο Λάκης Λαζόπουλος που ανανέωσε το συμβόλαιο και θα συνεχίσει με το «Τσαντίρι» του).\nΕκθεση αναμνήσεων με... κομμάτια από το «Νησί»\nΤι θα ήταν το «Νησί» χωρίς την προσεγμένη φωτογραφία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, τα οποία γέμισαν τη μικρή οθόνη με εικόνες από μια άλλη εποχή και πλημμύρισαν το κοινό με αισθήματα ελπίδας και αισιοδοξίας; Ολα εκείνα τα στοιχεία που συνέθεσαν με γνήσια πιστότητα την Κρήτη στις αρχές του 20ού αι\nΗ γοητευτική πράκτωρ που λατρεύει τα γεμιστά\nΤη λένε Σοφία Μίλος, είναι ελληνικής καταγωγής και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο διάσημες ηθοποιούς της αμερικανικής τηλεόρασης. Η 42χρονη καλλονή έχει στο ενεργητικό της ουκ ολίγες συμμετοχές σε πασίγνωστα σίριαλ (13 στο σύνολο) που έχουν προβληθεί ανά την υφήλιο.\nΗταν μια φορά κι έναν καιρό μια αυλή που ήταν... γκρι. Και τότε κάτι άλλαξε. Οι τοίχοι ζωγραφίστηκαν με δεντράκια, μπήκαν λουλούδια, όμορφα χρώματα και το μόνο που ακουγόταν ήταν πολλά παιδικά γέλια. Το ορφανοτροφείο Βόλου... ντύθηκε στα πράσινα και φρόντισαν γι' αυτό «Οι κηπουροί του Mega».\nΤα σχέδια της Ξένιας στη «Ζωή της άλλης»\n«Η ζωή της άλλης» έγραψε φινάλε -για τους συντελεστές, αλλά όχι για τους τηλεθεατές- και το τέλος γνωρίζουν μόνο οι συμμετέχοντες στο τελευταίο επεισόδιο, οι οποίοι το κρατούν επτασφράγιστο μυστικό.\nΠεθερικά με... ταλέντο σε νέο ριάλιτι με φάρσες!\nΗρθε η ώρα της εκδίκησης της Ελληνίδας πεθεράς. Ποιος είπε ότι η γνωριμία του γαμπρού με τους γονείς της νύφης είναι μια απλή υπόθεση; Κάποιοι θα μετανιώσουν πικρά για την ώρα και τη στιγμή που βγήκαν στο κυνήγι της αναζήτησης του έρωτα.\nΗ Αμερική βρήκε την Ελλάδα που (ξε)χάσαμε\nΑλλα ακούν τα αυτιά των Αμερικανών κι άλλα... βλέπουν τα μάτια τους.


Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε; – Animartists\nΑnimartists 30 Μαΐου, 2015 ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ3369 views\nanimartistsαγάπηανθρώπινες σχέσειςανθρωποιανθρωποςβίαγονείςγονείς-παιδιάζωήΗρώ ΔημητρίουΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑπαιδιάπονοςσκέψειςσυναισθήματασχέσειςφόβοςψυχολογια\nPrevious ArticleΣμίλεψα τη μοναξιά\nNext ArticleΣυνέντευξη απο τη θεατρική ομάδα VOLT!\nΆννα Καρτσάκη 11 Νοεμβρίου, 2018\nΜαρία Μαθιουδάκη 7 Μαΐου, 2021\nΧριστίνα Ζερδεβά 19 Φεβρουαρίου, 2018\nΜένη Κουτσοσίμου 12 Ιουνίου, 2017\n31 Μαΐου, 2015 Evangelos Kantartzis Απάντηση\n“Κι εμεις που φάγαμε ξύλο τι πάθαμε;” Νομιζω μια καίρια απάντηση θα ηταν: “ακριβώς αυτό, για αυτο και ακομα αναρωτιέσαι…”\n31 Μαΐου, 2015 Ηλέκτρα Απάντηση\nΘα ήθελα να ξέρω… Έχετε την εντύπωση πως οι “μάγκες” είναι αυτοί που δεν έφαγαν ξύλο; Ως καθηγήτρια μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως συνήθως ισχύει το αντίθετο. Όσο πιο βίαιο είναι το οικογενειακό περιβάλλον, τόσο πιο βίαια είναι τα παιδιά. Όσο για την παρθενιά… ποιος αποφασίζει πότε είναι καλό να “χαθεί”;;\n31 Μαΐου, 2015 Tonia Απάντηση\nΥπερβολες. Εγω εχω παρατηρησει οτι οι “προοδευτικοι” γονοις δεν εχουν κανενα σεβασμο απο τα παιδια τους, και ειναι αυτοι που εχουν το πολυ ζωηρο παιδακι σε ενα παρτυ που δεν ακουει ΚΑΝΕΝΑΝ και αναστατωνει τα αλλα παιδια και χαλαει τον κοσμο και ολοι οι αλλοι γονεις αγανακτουν με την ανατροφη του! Ο σεβασμος δεν εβλαψε ποτε την κοινωνια, αντιθετα η ελλειψη σεβασμου οδηγει στην αναρχια. Θα επρεπε λοιπον σαν παιδαγωγος να μην εκφραζεται τοσο ακραιες αποψεις, γιατι σιγουρα θα σας εχετε ακουσει παιδακι να λεει “δεν μπορεις να μου κανεις τιποτα, αρα θα κανω οτι θελω”. Εγω ειχα ενα τετοιο, το οποιο φυσικα δεν σεβονταν τιποτα, ειχε πολλα ψυχολογικα θεματα, γινονταν σκληρο με τα αλλα παιδια και ειχε δυο γονεις που τα ελυναν ολα με συζητηση….\n31 Μαΐου, 2015 Δήμητρα Απάντηση\nΓιατί κάποιοι χωρίζουν τα παιδιά σε δύο κατηγορίες; Στα παιδιά που τρώνε ξύλο και σε εκείνα που δεν τρώνε και είναι ασεβή; Φυσικά και οι ελάχιστες ξυλιές έχουν αντίκτυπο ψυχολογικό. Δεν υπάρχει πολύ ή λίγο ξύλο. Το παιδί νιώθει απόρριψη, θυμό, ταπείνωση. Έχω γνωρίσει ως εκπαιδευτικός κι εγώ, άπειρα παιδιά υπέροχα, που δεν έχουν φάει ποτέ ξύλο. Αντίθετα, παιδιά από βίαιες οικογένειες, ήταν παιδιά που ήδη από μικρά αντέγραφαν τέτοιες συμπεριφορές. Όσο για τον αναγνώστη που σχολιάζει πως του άξιζαν λίγες ξυλιές, αυτό ακριβώς είναι που κάνει το ξύλο σε ένα παιδί : Δημιουργεί ενοχικούς ενήλικες. Όχι αγαπητέ μου. Καθόλου δεν άξιζες το ξύλο που έφαγες. Ξύλο ρίχνει όποιος αποτυγχάνει να επικοινωνήσει.\n31 Μαΐου, 2015 chris Απάντηση\nως ανερχομενος στο χωρο της παιδαγωγικης εχω να πω οτι αυτη η θεωρια πασχει οταν εχεις να κανεις με κακομαθημενα νηπιοπαιδα η και παιδια δημοτικου, που δεν σε ακουνε στο 90% των περιπτωσεων ,αρνουνται να ακολουθησουν αρκετους κανονες πασης φυσεως ,ειναι ατακτα (ξερετε τι εννοω, και δεν εννοω απλ να τρεχουν πανω κατω) και οι γονεις τα επικροτουν και σιγονταρουν τα εργα τους. και συγγνωμη, αλλα μπορει να μην ριξεις ξυλια ,ομως η αγριαδα κατα καιρους ειναι αναγκαια για να μπαινουν καποια πραγματα στη θεση τους και να καταλαβει το παιδι οτι δεν του χει δωσει κανεις το δικαιωμα να κανει παντα και παντου οτι θελει\n3 Ιουνίου, 2015 Θάνος Απάντηση\nΗ Μοντεσόρη ήταν υπέρ της τιμωρίας.\nΗ βία ξεκινάει από κει που σταματάει η γνώση.\nΜα καλά… τι είναι η παρθενιά και δεν πρέπει να την σπάσει στα 13; Υπάρχει πρακτικό πρόβλημα; Τι το πολύτιμο έχει; Ή μήπως ο αριθμός είναι το πρόβλημα…\nΚαι γιατί χρησιμοποιείται ο όρος ΄΄χάνει΄΄; Απαλλάχτηκε δεν την έχασε…\nΒασικά είτε ξύλο είτε χωρίς ξύλο, η συμπεριφορά του γονιού από θέση ισχύος το ίδιο κακό είναι. Η συμπεριφορά που δηλώνει ισχύ είναι που κάνει το κακό.\nΜια κοινωνία που ταυτίζει δυο αισθήματα που είναι αντίθετα μεταξύ τους, τον σεβασμό και τον φόβο, έχει μεγάλη ανηφόρα μπροστά της.\n3 Ιουνίου, 2015 jj Απάντηση\nΕσυ φιλος που θεωρεις τον εαυτο σου αξιο κακοποιησης,εισαι απλως ενα κακοποιημενο παιδι που δεν εχει συνειδητοποιησει τι σου εχει κανει το ξυλο,και δηλωνεις μαλιστα οτι θα κακοποιησεις το παιδι σου στα οπισθια,σαν να ειναι κατι ανευ συνεπειων.Θα σε παροτρυνα να διαβασεις το κειμενο,και να καταλαβεις μια προς μια τις συνεπειες της βιας στο ψυχολογικο τομεα και ψυχοσυνθεση του ατομου.Επειδη νομιζω οτι θεωρεις τον εαυτο σου μαγκα επειδη εφαγες ξυλο.\nΚαταλαβαινω τους σχολιαστες που σαν στουθοκαμυλοι προσπαθουν να πεταξουν στα ταρταρα το ξυλο που εφαγαν απο τους γερους τους και τη ρετσινια του κακοποιημενου παιδιου….ετσι μιλανε για ‘λιγεες ξυλιες’ ‘προοδευτικους γονεις’,’το ξυλο με εκανε αντρα’ και με θρασος χιλιων πιθηκων μας πληροφορουν οτι αν χρειαστει θα δωσουν και ξυλιες στο ποπο των ατακτων παιδιων τους……κλασικη αντιδραση κακοποιημενων παιδιων που αναπαραγουν τη βια,ως μοναδικη επιλυση στις δυσκολες καταστασεις……συγκρινοντας τον εαυτο μου ως κακοποιημενο συνειδητοποιημενο ομως παιδι…αισθανομαι πολυ καλα που δεν καταντησα ενας αναισθητος,αλλα ενας ανθρωπος που καταλαβε το γιατι και το πως.\nΜερικοί άνθρωποι, όταν τους λέει κάποιος για μη βία στα παιδιά, νομίζουν ότι εννοεί να αδιαφορήσουν.\n17 Ιουνίου, 2015 Θάνος Απάντηση


Οι ταινίες της εβδομάδας [ 14-20 Ιανουαρίου ] από τον Ευριπίδη Ταρασίδη | Cinema - Alternactive\nHome Citylife Cinema Οι ταινίες της εβδομάδας [ 14-20 Ιανουαρίου ] από τον Ευριπίδη Ταρασίδη | Cinema\nΤι θα δούμε, που θα το δούμε, με ποιον θα πάμε, πως θα πάμε, τι θα φάμε, τα θα πιούμε και αν θα δούμε; Ε δεν θα τα απαντήσω όλα. Θα σας πω μόνο δυο τρια πραματάκια για το τι παίζεται αυτή τη βδομάδα στις αίθουσες!\nΔεσμοί Αίματος/ Rams\nΤο ξερό το κεφάλι του ανθρώπου δεν μπορεί να το αλλάξεις με τίποτα. Είτε είσαι στο Παρίσι είτε σε αγροτική περιοχή στην Ισλανδία. Εκεί που δυο αδέρφια, μοιράζονται την ίδια φάρμα, τον ίδιο αέρα, το ίδιο αίμα μα δεν ανταλλάσουν ούτε μισή καλημέρα. Όλα αυτά μέχρι που μία επιδημία σκοτώνει τα πρόβατα των γειτόνων, οι δυο άσπονδοι εχθροί, ενώνουν τις δυνάμεις του και αντιμετωπίζουν αυτό που έρχεται να επιβληθεί από τη φύση. Κομψοτέχνημα, με θανατερό χιούμορ, βρυχάται από την απομονωμένη Ισλανδία και δομεί ένα αναπάντεχο αριστούργημα που πήρε με το σπαθί τον Χρυσό Αλέξανδρο στο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.\nΤο μυστικό στα μάτια της/ Secret in their Eyes\nΠρωταγωνιστούν: Τσιουετέλ Ετζιοφορ, Νικόλ Κίντμαν, Τζούλια Ρόμπερτς, Ντιν Νόρις, Aλφρεντ Μολίνα, Τζο Κόουλ, Ζόι Γκρέιαμ\nΌχι φίλε αμερικάνε. Δεν θα παίρνεις έτοιμες ταινίες που γυρίστηκαν με αίμα και ιδρώτα, θα τις πλασάρεις σαν δικές σου, θα τις διαλύσεις και θα περιμένεις να την αναλύσω σε βάθος. Όχι. Θα σε θάψω. Και θα προτείνω να δείτε το αυθεντικό φιλμ με τον ίδιο τίτλο που κατάφερε να κερδίσει το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.\nΔεκατρία χρόνια μετά την Πολίτικη Κουζίνα, ο Μπουλμέτης επιστρέφει με τον ίδιο ενθουσιασμό, το ίδιο πάθος και την ίδια γλυκύτητα που προσέγγιση και την πρώτη του ταινία-φαινόμενο. Νοσταλγική, ερωτική, ίσως και αυταναφορική, η ταινία κινείται σε προσωποκεντρική τροχιά και μετατρέπει όπως και ο πρωταγωνιστής, τα ερωτικά σκιρτήματα, σε ταινία. Πανέμορφη οπτικά, δουλεμένη μέχρι το τέλος της, εναλλάσσεται συναισθηματικά από το δράμα στην κωμωδία και λέει εύκολα αυτό που θέλει να πει. Αυτές τις δουλείες χρειάζεται το ελληνικό σινεμά για να ανασάνει. Μακριά από σοβαροφάνειες, από δήθεν διδακτισμούς, ουσιαστικές ταινίες, που τις βλέπεις με την καρδιά! Εύγε!\nTags : Rams, Secret in their Eyes, νοτιας, ταινιες εβδομαδας


Ν. Ξυδάκης στον ΑΝΤ1: Πώς η αίγλη του ποδοσφαίρου αξιοποιείται για ασυλία | ΣΥΡΙΖΑ Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς\nΣτην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» του Γιώργου Παπαδάκη μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και βουλευτής Β’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης. Μαζί στο τραπέζι και η Ντόρα Μπακογιάννη από την ΝΔ.\nΗ πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου αφορούσε τα γεγονότα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ.\nΕγώ ξέρω από ποδόσφαιρο, απάντησε ο Ν. Ξυδάκης (σημ. η αμέσως προηγούμενη ομιλήτρια είχε ξεκινήσει λέγοντας «από ποδόσφαιρο δεν καταλαβαίνω»). Ξέρω με ποια έννοια: Ξέρω την υπόθεση Κοσκωτά. Όταν ο Λάγιος Ντέταρι έγινε δεκτός στον Πειραιά με «τιμές αρχηγού κράτους» από τον τότε δήμαρχο Ανδριανόπουλο, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ.\nΌλοι ξέρουμε τι είναι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Θα σας πω τι είναι: Είναι ο Κοσκωτάς, είναι ο Ζούγκλας ο Σαλιαρέλης, είναι ο Αγαπούλας που απέθανε κατάδικος, είναι ο Τίγρης, είναι ο Ρίγκο, είναι ο Χοντρός, αυτοί είναι. Μια διαπλοκή φυλάρχων, μεγάλων επιχειρηματιών. Επιχειρηματίες που πάνε να βγάλουν λεφτά και τα καταφέρνουν χωρίς να βάλουν τίποτα, και άλλοι που χάνουν λεφτά γιατί αξιοποιούν τη θέση και την εικόνα τους για άλλες δουλειές, για επιρροή και πολιτική ακτινοβολία. Όλοι ξέρουν τι είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο από τη δεκαετία του ‘80, το ξέρουν και τα κόμματα, που έχουν πολλές φορές κάνει πίσω και δεν έχουν επιβάλλουν το νόμο.\nΘεσμικό πλαίσιο υπάρχει: υπεύθυνη είναι η ΕΠΟ. Η κυβέρνηση έκανε μια πρώτη κίνηση με τη διακοπή, απλώς για να αποσυμπιεστεί η κατάσταση. Οι ποδοσφαιρικές αρχές θα πρέπει να τοποθετηθούν γρήγορα, για αυτό εξάλλου έρχεται και η FIFA. Ο πρώην υπουργός Οικονομίας, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ανανέωσε το νόμο περί ανωνύμων εταιριών. Να προσέλθουν σύμφωνα με το νόμο οι ΠΑΕ να δείξουν τα πιστοποιητικά οικονομικής υγείας και τότε μόνο να πάνε να διεκδικήσουν συμβόλαια με την ΕΡΤ και τη Νόβα. Τι προϊόν πουλάνε οι εταιρίες αυτές, μπορούμε να ξέρουμε; Γιατί ξετινάζουμε κάθε παραγωγική επιχείρηση για το ΦΠΑ και τις ασφαλιστικές εισφορές και όχι τις ΠΑΕ;\nΠολιτικό πλαίσιο θέτω, πολιτικό είναι το θέμα. Πολλές φορές η αίγλη μπορεί να είναι ασυλία. Για τον κ. Μπέο ήταν ασυλία. Το 2010 στον Καλλικράτη υπήρχε άρθρο με το οποίο προβλεπόταν ότι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης που έχουν καταδικαστεί για σοβαρό αδίκημα, από το Εφετείο μάλιστα, όπως ξέπλυμα χρήματος και σωματεμπορία, τίθενται σε αργία μέχρι η υπόθεση να τελεσιδικήσει. Το 2014 από την κυβέρνηση Σαμαρά άλλαξε αυτό το άρθρο. Με βάση αυτή τη αλλοίωση του Καλλικράτη επανήλθε ο Μπέος δήμαρχος στο Βόλο. Όταν βρίσκουμε τρόπο να αφήνουμε τον υπόκοσμο του ποδοσφαίρου και των βρώμικων ΠΑΕ και των αναμεμειγμένων στην Παράγκα να παίζουν πολιτικό παιχνίδι, υπάρχουν ευθύνες σε όλους.\nΓια την υπόθεση Σαββίδη, υπάρχουν τα ποινικά αδικήματα. Η εισβολή, οι απειλές, η οπλοφορία και ό,τι άλλο. Θα πρέπει να τα διαπιστώσουν οι εισαγγελείς και οι δικαστές να εφαρμόσουν το νόμο. Κανείς δεν έχει ασυλία κρυβόμενος πίσω από το δικέφαλο ή το τριφύλλι ή οτιδήποτε άλλο.\nΗ δεύτερη ερώτηση του δημοσιογράφου αφορούσε τα ελληνοτουρκικά και το θέμα των δύο στρατιωτικών.\nΗ εκτίμηση, με τα λίγα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας, είναι ότι η υπόθεση θα λήξει αίσια για τα δύο παιδιά και τις οικογένειές τους. Αυτό που δεν θα λήξει εύκολα και θέλει πολύ δουλειά εκ μέρος μας και εύνοια από τη συγκυρία, είναι η ένταση με την Τουρκία. Φαίνεται ότι η πολιτική που είχαμε για δύο δεκαετίες, η ανάγνωση της πραγματικότητας, με την υπέρ-επένδυση στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και τη «μαγική της μεταμόρφωση», τη λεγόμενη «εξημέρωση του θηρίου» δεν ήταν αρκετή. Μπαίνουμε σε άλλη φάση. Η Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί έτσι. Συμπεριφέρεται διεθνώς ως ταραξίας, που το κάνει από τη δεκαετία του ’50 με το πογκρόμ, με το σπάσιμο των συμφωνιών Ινονού και Βενιζέλου. Όλα αυτά που βλέπουμε τώρα είναι επεισόδια σε μια μακρά πορεία και στρατηγική της Τουρκίας.\nΥπάρχει λοιπόν ένταση και «μεταλλαγή» της Τουρκίας, με την έννοια ότι πλέον δεν κρύβει τις προθέσεις της. Ακόμα και ο Ερντογάν έχει αλλάξει. Κάποτε έλεγε στην Κωνσταντινούπολη, γιατί να ξοδεύουν οι δύο λαοί χρήματα για εξοπλισμούς. Ήθελε να γίνει ο ηγέτης του σουνιτικού Ισλάμ, κάτι που δεν του βγήκε.\nΤα πράγματα είναι περίπλοκα και δύσκολα. Θα συμφωνήσω πάντως με αυτό που είπε προηγουμένως η κα Μπακογιάννη: Με τον γείτονα, ακόμα και με τον αντίπαλο με τον οποίο έχεις τεταμένες σχέσεις, πρέπει να έχεις διαρκώς ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας. Και πέρα από αυτό, να αξιοποιείς όλα τα βήματα που έχεις στη διάθεσή σου. Στη Σόφια, στη διακοινοβουλευτική των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων τις προηγούμενες μέρες, υπήρξε συνεννόηση Ελλάδας με ορισμένα κράτη του νότου και συμπεριλήφθηκε στο κείμενο των αποφάσεων η καταδίκη για την τουρκική επιθετικότητα και στο Αιγαίο και στην ΑΟΖ της Κύπρου.


on 29 Σεπτεμβρίου 2002 . Posted in Kρυπτογραφία\nΘεαματικά είναι τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης σε ολόκληρο τον κόσμο για τα τεχνολογικά εργαλεία που πιθανώς να χρησιμοποίησαν οι τρομοκράτες για σχεδιασμό και εκτέλεση του απεχθούς χτυπήματός τους στις HΠA. Kατ' αρχήν οι επικοινωνίες τους πρέπει να ήταν κρυπτογραφημένες σε βαθμό που οι μυστικές υπηρεσίες όλου του κόσμου να μην έχουν την παραμικρή ιδέα ότι ετοιμαζόταν ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους. Aκούσαμε για φαντασμαγορικά εργαλεία, που μπορούν να αποκρύπτουν μηνύματα ανάμεσα στις κουκκίδες των φωτογραφικών (στεγανογραφία), δορυφορικά κινητά που κρυπτογραφούν τις συνομιλίες κ.λ.π.\nΌλες αυτές οι τεχνολογίες είναι υπαρκτές και διαδεδομένες -- ακόμη και τα κινητά που εμείς οι Έλληνες κουβαλάμε σήμερα κρυπτογραφούν τις συνομιλίες μας, αλλά με απλό σχετικά τρόπο, έτσι ώστε να μην προσφέρουν μεγάλη ασφάλεια. Tο ερώτημα που τέθηκε άμεσα είναι πως και γιατί τέτοιες τεχνολογίες επιτρέπονται στην αγορά, αφού είναι δεδομένο πως θα χρησιμοποιηθούν από αιμοσταγείς τρομοκράτες για να σκοτώσουν χιλιάδες ανθρώπων. Eύλογο το ερώτημα της επικίνδυνης τεχνολογίας, αλλά απλοϊκό.\nTο πρώτο που πρέπει να σκεφτεί κάποιος είναι πως από την στιγμή που μια τεχνολογία γεννηθεί, δεν υπάρχει τρόπος να περιοριστεί μακροχρόνια. Eίναι γνώση και η γνώση δεν σταματά σε συρματοπλέγματα. Πρόβλημα επίσης αποτελεί πως ακόμη κι αν περιοριστεί δια νόμου η διάχυση μιας τεχνολογίας, δεν αποτρέπεται η κατοχή της από τους εγκληματίες. Έχουν τα μέσα και τα χρήματα να την αποκτήσουν: «αν η κρυπτογραφία γίνει έγκλημα, μόνο οι εγκληματίες θα έχουν κρυπτογραφία», είπε κάποιος.\nTο δεύτερο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι «μέχρι που πρέπει να φτάσει η απαγόρευση της "επικίνδυνης" τεχνολογίας; Στην κρυπτογραφία; Στα προγράμματα εξομοίωσης πτήσεων; (ας μην ξεχνάμε ότι πιθανότατα οι τρομοκράτες να εκπαιδεύτηκαν στους στόχους τους χρησιμοποιώντας το κοινότατο πρόγραμμα Flight Simulator της Microsoft.)Aπό την άλλη πλευρά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, το τεχνολογικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για να σύρει στον όλεθρο χιλιάδες ανθρώπων ήταν το πολύπλοκο μεν, κοινό δε τζετ αεροπλάνο. Mήπως πρέπει να απαγορευθεί και η τεχνολογία των πτήσεων;\n«Tο πεζοδρόμιο βρίσκει τις δικές του χρήσεις για κάθε τεχνολογία», είχε γράψει ο William Gibson. Oι απαγορεύσεις ποτέ δεν έλυσαν προβλήματα. Aπλώς δημιουργούν ψευδαισθήσεις ασφάλειας...\nΔημοσιεύτηκε στο ένθετο «New Millennium» της εφημερίδας «Tύπος της Kυριακής» στις 29.9.2002


Χθες ο αγιασμός και από σήμερα, λάβετε θέσεις στα θρανία! (pics + vid) - Εφημερίδα ΛΑΟΣ Βέροια Ημαθίας\nΧθες ο αγιασμός και από σήμερα, λάβετε θέσεις στα θρανία! (pics + vid)\n12 Σεπ 2019 11:10\nΠρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς χθες και η έναρξη έγινε με τον καθιερωμένο αγιασμό, χαιρετισμούς των διευθυντών, προϊσταμένων και εκπροσώπων τοπικών και εκκλησιαστικών Αρχών και πολλές ευχές στους μαθητές και τους γονείς τους.\nΙδιαίτερο καλωσόρισμα έγινε στα πρωτάκια αλλά και στα προνήπια και από σήμερα ο ήχος του κουδουνιού θα είναι καθημερινός.\nΠολλές ευχές και από μας στην εκπαιδευτική και μαθητική κοινότητα, με όρξη για διασκαλία και μάθηση αντίστοιχα, για παιδιά και αυριανούς πολίτες με γνώσεις και ελεύθερη σκέψη!


Αντώνιος Παρασκευόπουλος: Ο Ιερέας, η Συμμορία και ο Ευγνώμων Ανδρας\nΜια ωραια ιστορια με νοημα !\nΒρισκόμαστε μέσα σ’ένα ναό. Έχει μερικά λεπτά που η αγρυπνία έχει τελειώσει. Ο νεωκόρος αρχίζει σβήνει τα καντήλια του τέμπλου αφήνοντας αναμμένα μόνο του Χριστού και της Παναγίας.\nΟ ιερέας έχει τελειώσει την κατάλυση και αρχίζει σιγά σιγά να βγάζει τα ιερατικά του άμφια. Το ημίφως μέσα στον ναό δίνει μια νότα χαρμολύπης. Δυο τρεις οικογένειες έχουν μείνει μέσα στον ναό περιμένοντας υπομονετικά να πάρουν την ευχή του ιερέα κατ’ ιδίαν πριν φύγουν για το σπίτι τους…είναι ο πνευματικός τους πατέρας, θέλουν να του πούνε έστω ένα «καληνύχτα» πριν τον ξεπροβοδίσουν για το πατρικό του.\nΕτικέτες εν βρασμω ψυχης, ιστορια


Ο Μητσοτάκης κατηγορεί τον Τσιόδρα επειδή η Ελλάδα έχει λίγους νεκρούς και θα πάρει λιγότερα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση | πιτσιρίκος\n27 Μάιος, ’20 9:35 ΜΜ\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης υποστηρίζει πως η Ελλάδα θα μπορούσε να πάρει πολύ μεγαλύτερο ποσό και κατηγορεί τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι η Ελλάδα δεν είχε πολλούς νεκρούς από τον κορωνοϊό, ώστε να διεκδικήσει περισσότερα χρήματα.\nΌπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν η Ελλάδα είχε γύρω στους 20 χιλιάδες νεκρούς, θα μπορούσε να πάρει διπλάσια χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης.\nΤα περισσότερα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πάρουν η Ιταλία και οι Ισπανία που είχαν καλύτερο πρόγραμμα και κατάφεραν να έχουν χιλιάδες νεκρούς από τον κορωνοϊό.\nΣε αυτή τη Γιουροβίζιον νεκρών, η Ελλάδα βγήκε τελευταία, αφού δεν είχε ούτε 200 νεκρούς -και δεν πήρε καν το δωδεκάρι της Κύπρου-, οπότε δεν μπορούσε να διεκδικήσει μεγαλύτερο ποσό από την Ευρωπαϊκή Ένωση.\nΟ Σωτήρης Τσιόδρας αντέδρασε έντονα στις κατηγορίες του Κυριάκου Μητσοτάκη και έριξε σε αυτόν την ευθύνη που η Ελλάδα δεν πήρε περισσότερα χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης.\nΌπως είπε ο κ. Τσιόδρας, θα μπορούσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη να του ζητήσει να παρουσιάζει μεγαλύτερους αριθμούς νεκρών από τους πραγματικούς, ώστε η Ελλάδα να πάρει μεγαλύτερο μερίδιο από την ευρωπαϊκή πίτα.\nΜάλιστα, ο Σωτήρης Τσιόδρας αφιέρωσε με νόημα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ένα ακόμα εμβληματικό στίχο του Οδυσσέα Ελύτη:\n“Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.”\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης σκοπεύει να ζητήσει να μετρηθούν ξανά οι νεκροί της Ιταλίας και της Ισπανίας -επειδή πιστεύει πως είναι λιγότεροι από αυτούς που έχουν ανακοινώσει οι δυο χώρες-, ώστε να πάρει η Ελλάδα περισσότερα χρήματα από το Ταμείο ανάκαμψης και να εκτιναχτεί το ελατήριο της οικονομίας.\nΑν και όπως φαίνεται στον πίνακα, η Ελλάδα πετάει. Οι άλλες χώρες τρώνε τη σκόνη μας.\nTags: ΚορωνοϊόςΚυριάκος ΜητσοτάκηςΣωτήρης Τσιόδρας\nNext story Και όποιος αντέξει\nPrevious story Σοκάρει έρευνα που δείχνει πως οι Έλληνες θέλουν να υπάρξουν νεκροί, για να επιστρέψει ο Τσιόδρας


Έκτακτο!!! Σοβαρές πλημμύρες στην Λεμεσό — CYPRUS WEATHER\nΕνημέρωση ώρα 22:45:\nΝέος γύρος βροχών στην Λεμεσό. Όπως βλέπετε στην πιο κάτω εικόνα του ραντάρ του Τ.Μ, βροχές άρχισαν να επηρεάζουν την πόλη της Λεμεσού από τα νότια. Πολύ πιθανό να έχουν μικρότερη ένταση και διάρκεια με προηγουμένως αλλά μπορούν να προκληθούν παρόμοια προβλήματα και με μικρότερα ύψη βροχής αφού το έδαφος είναι τελείως κορεσμένο και ακόμη υπάρχει αρκετή συσσώρευση νερού σε διάφορα σημεία. Την ίδια ώρα έντονες και παρατεταμένες βροχές θα εισέλθουν στο νησί από τα δυτικά.\nΟι παρατεταμένες και έντονες βροχές που επηρέασαν νωρίτερα την πόλη και επαρχία Λεμεσού, κινούνται προς την πόλη και επαρχία Λάρνακας. Συστήνεται όπως περιορίσετε τις μετακινήσεις σας και απομακρυνθείτε από πλημμυρικά ευάλωτες περιοχές.\nΠαρατεταμένη βροχόπτωση παρατηρείται τις τελευταίες ώρες στην πόλη και επαρχία Λεμεσού και άρχισαν να δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα και τοπικές πλημμύρες, όπως βλέπετε στις πιο κάτω εικόνες του ραντάρ και βίντεο. Δείξτε ιδιαίτερη προσοχή!!!


Τα σημάδια που φανερώνουν ότι θα σε ζητήσει σε γάμο | Pronews\n23/06/2020 - 23:16 | Τελευταία ενημέρωση: 23/06/2020 - 23:16\nΤα σημάδια που φανερώνουν ότι θα σε ζητήσει σε γάμο\nΑναρωτιέσαι αν θέλει για γάμο ή όχι, αν είσαι η γυναίκα της ζωής του; Tα πράγματα είναι απλά αφού εύκολα μπορείς να καταλάβεις πόσο σοβαρά βλέπει τη σχέση σας!\nΔιαβάστε παρακάτω τα σημάδια που το φανερώνουν.\nΣε ξέρουν όλοι\nΟι δικοί του άνθρωποι. Οι πιο κοντινοί, οι απλοί γνωστοί, όλοι γνωρίζουν για εσένα. Αναφέρεται σε εσένα, δεν κρύβει ότι έχει σχέση. Το ότι σε έχει φέρει σε επαφή με άτομα που τον ξέρουν μια ολόκληρη ζωή, λέει πολλά από μόνο του.\nΕίναι το πιο βασικό σε μια σχέση. Αν τον βλέπεις να επικοινωνεί μαζί σου συχνά, είναι γιατί είσαι σημαντική για αυτόν. Είναι γιατί χρειάζεται τη γνώμη σου για κάτι. Είναι ειλικρινής μαζί σου.\nΕπικοινωνία θεωρείται και το σεξ. Τα πάτε πολύ καλά στο κρεβάτι και ο ίδιος δείχνει πολύ ικανοποιημένος από τη «χημεία» που υπάρχει.\nΑπό τα πιο σημαντικά πράγματα σε μια σχέση. Νιώθει άνετα μαζί σου. Σου λέει κάθε του σκέψη. Κάθε του φοβία. Κάθε του χαρά και ελπίδα τη μοιράζεται μαζί σου.\nΞέρει ότι θα βγεις με τους φίλους σου και δε θα ζηλεύει γιατί ξέρει τι άνθρωπος είσαι. Γνωρίζει ότι δε θα του έκανες ποτέ κάτι που θα τον έφερνε σε άσχημη ψυχολογική θέση.\nΕίναι προφανές ένα πολύ μεγάλο βήμα η συγκατοίκηση. Σε θέλει δίπλα του συνέχεια. Θέλει να ξυπνάτε και να κοιμάστε μαζί. Να τρώτε μαζί, να βλέπετε ταινίες και να κάνετε διάφορες δραστηριότητες μαζί.\nΗ συντροφικότητα είναι κάτι που μετουσιώνεται στην πράξη όταν ένα ζευγάρι μένει στον ίδιο χώρο.\nΝιώθει ότι είσαι τέλεια\nΑν όχι τέλεια, η ιδανική για αυτόν. Νιώθει ότι δε θα μπορούσε να ταιριάζει κάποιος άλλος άνθρωπος μαζί του όπως εσύ. Το να περνάτε χρόνο μαζί είναι το πιο φυσικό πράγμα για εκείνον.\nΗ καλύτερή του παρέα\nΌχι φίλη. Παρέα. Έχει διαφορά το ένα με το άλλο. Καλό είναι η φιλία να μένει για τους φίλους και η σχέση για την παρέα που κάνει ο ένας σύντροφος στον άλλον. Καλό είναι να υπάρχουν αυτά τα όρια διότι διαφορετικά οι καταστάσεις «μπερδεύονται».\nΘα σε ρωτήσει πάντα πριν πάρει μια απόφαση, γιατί έτσι νιώθει ότι μπορεί να δει τα πράγματα πιο σφαιρικά και ορθά. Επειδή ακριβώς νιώθει μαζί σου σα να είστε «ένα», η δική σου γνώμη είναι το ίδιο σημαντική με τη δική του.


Φιλιά στο χάος: Σεπτεμβρίου 2013\nΦιλιά στο χάος\nπου όμως γέρασαν νωρίς.\nΘα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το κείμενο αφιερώνοντας το στον γονιό. Στον δικό σου, τον δικό μου, του γείτονα. Σε κάθε γονιό ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας και οικονομικής κατάστασης.\nΝέος θα πει να είσαι επαναστάτης. Θα πει να αμφισβητείς τα πάντα και να επιθυμείς να σπάσεις τα “πρέπει” με τα οποία η κοινωνία σε φιμώνει συνεχώς. Θα πει να ζεις εκτός ορίων, να είσαι χύμα και να σνομπάρεις την κυρίλα και το δήθεν. Θα πει να είσαι αντιδραστικός και αυθόρμητος. Να είσαι αλληλέγγυος και να αγαπάς τον διπλανό σου. Να έχεις μότο ζωής το “αγάπη ρε μουνιά” κι ας φαντάζει στερεοτυπικό. Διότι η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να κλειστεί σε καλούπια, δε μπορεί ποτέ να μετατραπεί σε στερεότυπο. Είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Είναι ανιδιοτελής και πηγάζει αυθόρμητα από μέσα μας. Δεν ζητά τίποτα, μόνο δίνει.\nΈτσι και οι νέοι. Θέλουν να δίνουν αδιαλείπτως, να αλλάξουν τον κόσμο, να τον αφήσουν καλύτερο απ' ό,τι τον παρέλαβαν. Τουλάχιστον έτσι μου τα 'χαν πει. Κι έτσι ονειρευόμουν να γίνω από παιδί.\nΆργησα λίγο βέβαια μέχρι να διαπιστώσω προς έκπληξή μου πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.\nΈχοντας συμπληρώσει τα πρώτα 20+βάλε χρόνια του κοντέρ της ζωής μου, συναναστρέφομαι με πολλά άτομα της ίδιας, μικρότερης ή και μεγαλύτερης ακόμη ηλικίας. Είναι πράγματι άξιο θαυμασμού το πως αυτή η κρίση -χρόνια τώρα- κατάφερε να μας κάνει να πτωχεύσουμε, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πνευματικά και -κυρίως- ηθικά. Να πτωχεύσουμε ως κοινωνικά όντα, ως προσωπικότητες.\nΚαι αυτό πρώτα πρώτα το διαπιστώνεις αν ρίξεις ένα βλέφαρο στους νέους σήμερα. Ίχνος επαναστατικότητας δεν τους διακατέχει, εκτός κι αν εγώ είμαι ανίκανη να την δω. Βολεμένοι και καθισμένοι αναπαυτικά στους καναπέδες τους παρακολουθούν τη ζωή τους να περνάει μπροστά από τα μάτια τους και κείνοι ανίκανοι αλλά και απρόθυμοι να κάνουν το οτιδήποτε για να αλλάξουν τη μίζερη κατάστασή τους.\nΑχ καλοί μου γονείς, μας κάνατε σαν τα μούτρα σας. Ή μας παραμελήσατε τόσο, ώστε να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε!\nΑλλά φταίμε και μεις!\nΒλέπεις νέους, ανεξαρτήτως φύλου, που ζουν μόνο και μόνο για να διασκεδάζουν στα κέντρα, να κάθονται στριμωγμένα ο ένας δίπλα στον άλλον με το ποτό στο χέρι και να χασκογελάνε τάχα ερωτικά μεταξύ τους. Χαμένη γενιά.\nΒλέπεις τυπάκια, δήθεν εναλλακτικά, που με την πρώτη ευκαιρία σε κράζουν πίσω από την πλάτη σου. Ίσως γιατί δεν τους έδωσες αυτό που πραγματικά ήθελαν από σένα, ίσως γιατί ζηλεύουν κάτι, ίσως απλώς επειδή δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν στη ζωή τους. Δυστυχισμένα πλάσματα.\nΒλέπεις κοπέλες που ξεκινάνε τις ετοιμασίες για την έξοδό τους τρεις και τέσσερις ώρες πριν από αυτή, αλλά παρόλα αυτά ποτέ δεν είναι έτοιμες στην ώρα τους. Ασυνεπείς και ανασφαλείς σε κάθε πτυχή της ζωής τους.\nΒλέπεις αγόρια που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια φήμη γύρω από το όνομά τους, συνήθως αυτή του μάγκα σε συνδυασμό μ' αυτή του γυναικά, και πληγώνουν ανυποψίαστες κοπέλες στο πέρασμά τους. Άτιμα παιδικά χρόνια. Πόσο καθοριστικά υπήρξατε για τη ζωή τους.\nΒλέπεις νέους που αδυνατούν να ζήσουν χύμα. Αδυνατούν να κάτσουν στο χώμα ή στην άμμο ή σε παγκάκια για να μην λερώσουν τα ρούχα τους. Δε γουστάρουν να πάνε μια βόλτα στην πλατεία το απόγευμα ή για έναν καφέ το μεσημέρι. Δε γουστάρουν να φοράνε φόρμες, αλλά βολεύονται στα εφαρμοστά ακριβοπληρωμένα τους τζιν παντελόνια.\nΜόνο λύπη νιώθω γι' αυτούς.\nΝέοι που δεν ενθουσιάζονται με τα ταξίδια ή ακόμα κι αν ενθουσιαστούν μένουν πάντα στην θεωρία και δεν τα πραγματοποιούν ποτέ. Είτε γιατί δεν το θέλησαν πολύ, είτε γιατί οι συνθήκες δεν τους το επέτρεψαν και εκείνοι, αντί να αλλάξουν τις συνθήκες, συμβιβάστηκαν.\nΥπάρχουν τέτοιοι; Δε μπορεί να το διανοηθεί ο νους μου.\nΝέοι που αποστρέφονται την ιδέα του κάμπινγκ γιατί την θεωρούν ξεπερασμένη ή χίπικη και την κατακρίνουν.\nΠόσο άνοστες ζωές πρέπει να γεύεστε.\nΟι γέρικες, φθαρμένες ιδεολογίες αντικατέστησαν για τα καλά τις φρέσκιες, τις νεανικές. Λεφτά και “φαίνεσθαι” κάνουν πάρτυ στον κόσμο πλέον.\nΝα τα βράσω τα λεφτά σας.\nΓια το “είναι” ούτε λόγος. Το σκοτώσαμε το “είναι” πριν καιρό. Φάγαμε και κόλλυβα.\nΗ ευθύνη είναι όλη δική τους ή μήπως όχι;\nΠου πήγαν οι νέοι που αποστασιοποιούνται από κόμματα και φοιτητικές παρατάξεις; Αυτοί που ορίζουν μόνοι τους τα θέλω τους και τη ζωή τους χωρίς κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία να τους στριμώχνει στα καλούπια της.\nΤα καλούπια δεν τα μπορούν αυτοί. Δεν τα αντέχουν και τα πολεμούν.\nΠου πήγαν οι νέοι που άραζαν σε παγκάκια με κιθάρες στις πλατείες και τραγουδούσαν και μιλούσαν μέχρι το πρωί; Αυτοί που γελούσαν με τα αστεία των άλλων και τα γέλια τους αυτά ήταν τόσο αληθινά και αυθόρμητα. Αυτοί που φώναζαν και έβριζαν ο ένας τον άλλον, αλλά μετά από μερικά λεπτά ήταν και πάλι φιλαράκια.\nΑυτές οι πραγματικές παρέες που βρίσκονται; Γιατί δεν τις βρίσκω;\nΠου πήγαν οι νέοι που άναβαν φωτιές στην παραλία και έμεναν εκεί συζητώντας και μιλώντας για τα όνειρά τους μέχρι το πρωί; Που πήγαν εκείνες οι κοπέλες που ετοιμάζονται μέσα σ' ένα τέταρτο; Οι ακομπλεξάριστες, αυτές που βγαίνουν άβαφες έξω και δε δίνουν δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος.\nΠου πήγαν εκείνα τα αγόρια που επιζητούσαν σχέσεις αληθινές; Σχέσεις με έρωτα και αγάπη κι ας μην κρατήσουν μια ζωή.\nΔεν σας βλέπω. Που είστε;\nΣκότωσαν την νεανικότητά μας ή μόνοι μας την εξαφανίσαμε;\nΔημιούργησε η foufoutos_ στις 01:34\nΜου φάνηκε :\nTweets by @foufoutos_


Εμφανίστηκε φωτογραφία του OnePlus 5\nΜια ματιά στο dual camera setup και στη συσκευή γενικότερα.\n18/05/2017 11:47 πμ.\nΤο OnePlus 5 αναμένεται να αποκαλυφθεί τις επόμενες μέρες και να κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι, ωστόσο φαίνεται πως ένα πρωτότυπο τς συσκευής έφτασε στα χέρια κάποιου, ο οποίος το φωτογράφησε για λογαριασμό της ιστοσελίδας Android Authority.\nΠροφανώς και μιλάμε για κάτι που δεν δείχνει την τελική εικόνα του προϊόντος, ωστόσο μας δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα για την απουσία fingerprint reader και από το οποίο συμπεραίνουμε πως δεν θα πάμε σε λύση bezel-less σχεδιασμού στα του μπροστινού τμήματος.\nΣτο πίσω μέρος ξεχωρίζει πάντως το dual-camera setup και κάτι που δείχνει σαν dual-LED tone flash. Υπενθυμίζεται, τέλος, πως βάσει φημολογίας, η νέα συσκευή θα έχει 8GB RAM, Snapdragon 835 και QHD οθόνη.


«Εφυγε» πρόσφατα από κοντά μας ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ. Υπήρξε μέλος του Κόμματος έως το τέλος τα ζωής του, συνολικά για 37 χρόνια. Ανταποκρίθηκε με επάρκεια σε οποιαδήποτε κομματική χρέωση, μεταξύ των οποίων και αυτή του Γραμματέα στην Κομματική Οργάνωση της Πυλάρου. Υπερασπίστηκε το Κόμμα σε όλες τις δύσκολες στιγμές και στην πανελλαδική και στην τοπική τους έκφραση. Διετέλεσε πρόεδρος στην Κοινότητα Μακρυωτίκων. Ανθρωπος γλυκύτατος, πάντοτε χαμογελαστός, δίπλα στους δικούς του και στον τόπο του, ενσάρκωνε τις αρετές του κομμουνιστή.\nΣτη μνήμη του σύντροφοί του προσφέρουν, μέσω της ΚΟΒ Σάμης - Πυλάρου Κεφαλονιάς, 30 ευρώ.\nΣτις 3 Μάρτη 2019 «έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 93 ετών, ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης ΑΝΤΩΝΗΣ ΗΛΙΑΣ, του Ηλία, γεννημένος στην Αθήνα και μόνιμος κάτοικος Περιστερίου από το 1936.\nΤο 1942 οργανώθηκε στο ΕΑΜ Περιστερίου και παρά το νεαρό της ηλικίας του έφερε σε πέρας πολλές και δύσκολες αποστολές. Το 1943 πέρασε στην ΕΠΟΝ και αργότερα στο ένοπλο τμήμα του ΕΛΑΣ Περιστερίου και συγκεκριμένα στον 1ο Λόχο, 1ου Τάγματος, 4ου Συντάγματος με καπετάνιο τον Πελοπίδα Κωνσταντινίδη (Λεωνίδα). Στις 4 Γενάρη 1945 τραυματίστηκε σοβαρά στις μάχες της Ομόνοιας, ενώ αμέσως μετά την ανάρρωσή του ανέλαβε την Οργανωτική Γραμματεία της ΕΠΟΝ Περιστερίου. Αποτέλεσμα της δράσης του ήταν η σύλληψη, φυλάκιση και εκτόπιση από τις αρχές του 1947 έως το 1962 στις φυλακές Αβέρωφ, Γιούρας, Βούρλων και Μακρονήσου και η εξορία στον Αγιο Ευστράτιο. Παράλληλα με τον 15ετή εγκλεισμό του, στις εξόδους του συνέχισε να αγωνίζεται μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ και του εκτός νόμου ΚΚΕ. Ετσι, το 1964, όντας αδειούχος από τη Μακρόνησο, οργάνωσε και καθοδήγησε από τη θέση του Γραμματέα της ΕΔΑ Περιστερίου τις νικηφόρες για την Αριστερά δημοτικές εκλογές στο Περιστέρι, που τον οδήγησαν στην εξορία του Αγίου Ευστρατίου.\nΓια χρόνια, επί δημαρχίας Δημήτρη Φωλόπουλου, κατείχε θέση δημοτικού συμβούλου. Εζησε όλη του τη ζωή πιστός στα ιδεώδη που τόσο θερμά υπερασπίστηκε.\nΣτη μνήμη του η οικογένειά του προσφέρει 150 ευρώ στον «Ριζοσπάστη».\nΣτις 3 Απρίλη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που «έφυγε» από τη ζωή ο ΘΑΝΑΣΗΣ Κ. ΤΖΙΟΥΒΑΡΑΣ, γεννημένος στο Μαυρομάτι Καρδίτσας και μέλος του Κόμματος από το 1975 έως το τέλος της ζωής του.\nΣτις 4 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν 19 χρόνια από το θάνατο της ΕΥΑΝΘΙΑΣ Κ. ΤΖΙΟΥΒΑΡΑ (Νάσιου), ψηφοφόρου του Κόμματος.\nΣτις 20 Γενάρη έκλεισαν 13 χρόνια από το θάνατο του ΣΤΕΛΙΟΥ Κ. ΤΖΙΟΥΒΑΡΑ, μέλους της ΚΝΕ από το 1975 και του Κόμματος από το 1980 έως το τέλος της ζωής του.\nΣτη μνήμη τους ο αδελφός τους Βασίλης προσφέρει 100 ευρώ μέσω ΚΟΒ Θησείου.\nΣτη μνήμη των γονιών μου ΑΠΟΣΤΟΛΗ και ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΝΤΡΕΓΚΑ, αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, προσφέρω 30 ευρώ, μέσω της ΚΟΒ Αμφιάλης.\nΟ γιος τους Δημήτρης Ντρέγκας\n«Εφυγε» πριν από μερικούς μήνες από κοντά μας ο ΗΛΙΑΣ ΤΣΙΜΑΣ. Υπήρξε μέλος του Κόμματος έως το τέλος της ζωής του, υπερασπιζόταν το Κόμμα και τις θέσεις του και στην εργασία του και στον τόπο κατοικίας του. Ανθρωπος σεμνός, στήριγμα στην οικογένειά του, πρότυπο εργατικότητας, έδωσε με κομμουνιστική γενναιότητα μάχη απέναντι σε μακροχρόνια προβλήματα υγείας.\nΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (Ανδρέας)\nΣτη μνήμη του αγαπημένου μου αδερφού ΠΑΣΧΑΛΗ ΜΙΤΟΛΙΔΗ, που έως το τέλος της ζωής του ήταν πιστός στα ιδανικά του Κόμματος και του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, προσφέρω, μέσω της ΚΟΒ Ηράκλειας Σερρών, 50 ευρώ.\nΟι σύντροφοι και αδέλφια ΤΡΥΦΩΝΑΣ και ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ φέτος συμπλήρωσαν, ο πρώτος 8 χρόνια και ο δεύτερος 2 χρόνια από τότε που «έφυγαν» από κοντά μας (στα 96 τους χρόνια). Μέχρι το τέλος έμειναν πιστοί στα μεγάλα ιδανικά και τις αληθινές αξίες που χαρακτηρίζουν το δίκιο και τους αγώνες κατά της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Ακόμη και τις ώρες της αδυναμίας τους συμβούλευαν για ό,τι είναι ωραίο, δίκαιο και σωστό για να είναι ο άνθρωπος πραγματικός άνθρωπος.\nΣτη μνήμη τους οι ανιψιές τους Ελένη και Αντωνία προσφέρουν στο ΚΚΕ, μέσω της ΚΟΒ Ανατολικής Μάνης, 150 ευρώ.\nΠέρασαν τρία χρόνια από το θάνατο του ΑΛΕΚΟΥ ΜΠΑΚΑΚΟΥ, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης. Τιμώντας τη μνήμη του και ενόψει των ερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, προσφέρω, μέσω της ΚΟ Γαλατσίου, 50 ευρώ στο ΚΚΕ.\nΗ σύζυγός του Μαίρη Μπακάκου\nΣτη μνήμη του ΤΑΝΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, που πρόσφατα «έφυγε» από τη ζωή, η σύζυγός του, Ταντή Πασχαλιά, προσφέρει 50 ευρώ στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μέσω της ΚΟΒ Ανατολικού Ολύμπου Πιερίας.\nΣτη μνήμη των γονιών ΘΕΟΔΩΡΟΥ (Αντρέα) και ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ καθώς και στη μνήμη της αδελφής ΛΕΥΚΟΘΕΑΣ και του συζύγου της ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ η Ελένη Χρυσοχοΐδου προσφέρει 50 ευρώ στο ΚΚΕ μέσω ΚΟΒ Ωραιοκάστρου.\nΣυμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το τελευταίο «αντίο» στον ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΟΡΦΙΑΤΗ. Τον μεγάλο σπουδαίο δάσκαλο, που εκτός όλων των άλλων φρόντισε να με «διδάξει» ότι σ' αυτό το καπιταλιστικό σύστημα δεν βολεύονται η ζωή μας και τα όνειρά μας, γι' αυτό είναι καθήκον και υποχρέωσή μας να το ανατρέψουμε. Είμαι σίγουρη ότι το κενό που άφησε θα καλυφθεί από πολλούς τολμηρούς κι αποφασισμένους.\nΗ αδελφή του Κατερίνα Κορφιάτη\nΣτη μνήμη του αγαπημένου μας συζύγου, πατέρα και παππού ΣΑΒΒΑ ΠΟΖΑΤΖΙΔΗ, που από παιδί μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε πιστός στο τιμημένο ΚΚΕ, προσφέρουμε 200 ευρώ στο Κόμμα μας, ως οικονομική ενίσχυση ενόψει εκλογών, μέσω ΚΟΒ Χαλκηδόνας - Κέντρου Κοκκινιάς.\nΣτη μνήμη του συζύγου και πατέρα ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ προσφέρουμε 50 ευρώ στο ΚΚΕ.\nΗ σύζυγος Μαίρη και η κόρη Δάφνη\nΣτη μνήμη του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΙΜΠΙΡΗ, από την Κοζάνη, που πέθανε πρόσφατα, η οικογένειά του και συγγενείς προσφέρουν ένα ποσό στο Κόμμα για την οικονομική ενίσχυσή του.\nΟ ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ ήταν μέλος του ΚΚΕ, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ. Φέτος κλείνουν 100 χρόνια από τη γέννησή του και 27 χρόνια από το θάνατό του. Στη μνήμη του προσφέρουμε στο ΚΚΕ 500 ευρώ, ως πρώτη δόση.\nΗ σύζυγός του Κατσαρού Φωτεινή και τα παιδιά τους Φιλίτσα και Γιάννης\nΤον Απρίλη του 2009 «έφυγε» από κοντά μας ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΙΨΑΣ, από την Καλλιθέα Φωκίδας. Στα χρόνια της Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των κατακτητών. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον συνέλαβε η Εθνοφυλακή και φυλακίστηκε για επτά χρόνια, ξεκινώντας από τις φυλακές Ακροναυπλίας, Γυάρου (τέσσερα χρόνια).\nΗταν πιστός στα ιδανικά του ΚΚΕ μέχρι το τέλος της ζωής του. Διακρίθηκε για το ήθος, την τιμιότητά του και απολάμβανε το σεβασμό από το σύνολο της κοινωνίας.\nΣτη μνήμη του η σύζυγός του Σοφία και τα παιδιά του προσφέρουν 50 ευρώ στο ΚΚΕ.\nΠέρασαν 14 χρόνια από τότε που «έφυγε» από κοντά μας ο πατέρας και παππούς σύντροφος ΒΑΪΟΣ ΣΙΑΚΑΒΑΡΑΣ. Στη μνήμη του η κόρη του Κατερίνα και οι εγγονές του Βάγια και Ηρώ Νίκα προσφέρουν 50 ευρώ στην ΚΟ Ανω Λιοσίων του ΚΚΕ, μέλος της οποίας ήταν μέχρι το τέλος της ζωής του.\nΣτη μνήμη του ιατρού ΝΙΚΟΥ ΜΙΧΙΩΤΗ η οικογένειά του προσφέρει στο ΚΚΕ, μέσω της ΚΟΒ Αγίου Σπυρίδωνα, 100 ευρώ.\nΣτις 14 Απρίλη έκλεισαν δύο χρόνια από τότε που «έφυγαν» από κοντά μας η συναγωνίστρια ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ και 35 χρόνια ο συναγωνιστής ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.\nΗ κόρη τους, συντρόφισσα Ρωξάνη, προσφέρει στη μνήμη τους, μέσω ΚΟΒ Ζαχάρως, 50 ευρώ.\nΣτη μνήμη του αγαπημένου μας ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΟΝΙΔΑΚΗ, που «έφυγε» πρόσφατα, προσφέρουμε για την Οικονομική Εξόρμηση του ΚΚΕ, μέσω ΚΟΒ Κέντρου Εκπαιδευτικών, 50 ευρώ.\nΟικογένεια Δήμητρας Ξεκομνηνού\nΓια τον φίλο μας ΚΟΥΤΣΟΥΛΑ ΠΑΣΧΑΛΗ, από τη Μεσημβρία Αλεξανδρούπολης, και στη μνήμη των αγαπημένων μας ΟΛΓΑΣ και ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, από τα Φωναΐτικα Πύργου Ηλείας, που «έφυγαν» πρόωρα από κοντά μας, οι αδελφές του Ευτυχία, Χριστίνα, Γιώτα και ο γαμπρός και αδελφός Σταμάτης Ντούβος προσφέρουν στην ΚΟΒ Λυκόβρυσης - Πεύκης 200 ευρώ ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων.\nΣτη μνήμη του συντρόφου ΣΤΑΘΗ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, που «έφυγε» στις 31 Μάρτη 2019, οι σύντροφοί του από την ΚΟΒ Κέντρου Βύρωνα προσφέρουν 370 ευρώ.\nΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (ΤΑΣΟΣ) ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ\nΛΕΥΚΟΘΕΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ - ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ\nΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΣΩΝ(22/5/2014)\nΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ(9/11/2013)\nΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ(7/7/2013)\nΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ(13/11/2005)\nΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ(23/10/2005)


1 Σχόλιο / κατασκευή eshop, κατασκευή ιστοσελίδων / 24 Ιανουαρίου 2019 19 Ιανουαρίου 2022\nWordPress vs Joomla vs Drupal. Αποτέλεσε το επίκεντρο πολλών online συζητήσεων. Στη συζήτηση σύγκρισης των CMS, κάθε στρατόπεδο είναι συνήθως πεπεισμένο ότι η επιλογή τους είναι η καλύτερη. Τα συστήματα διαχείρισης περιεχομένου έχουν γίνει πολύ δημοφιλή. Έχουν δώσει στους καθημερινούς χρήστες τη δυνατότητα να δημιουργούν και να διαχειρίζονται ιστοσελίδες χωρίς να είναι προγραμματιστές. Κατά συνέπεια, βοήθησαν …\nΤα πιο δημοφιλή CMS παγκοσμίως Περισσότερα »\nΣε αυτή την εποχή, με την αυξανόμενη πορεία του Διαδικτύου και την τεχνολογική πρόοδο, είναι πολύ πιο γρήγορα και πιο εύκολο να αγοράσετε και να πουλήσετε online τώρα από ποτέ. Οι χρήστες χρησιμοποιούν τώρα τους φορητούς υπολογιστές τους και τα κινητά τηλέφωνα για να κάνουν αγορές προϊόντων μέσω του Διαδικτύου. Οι άνθρωποι μπορούν τώρα να …\n7 λόγοι για τους οποίους πρέπει να αποκτήσετε ένα e-shop Περισσότερα »\nΜπορεί να έχετε ακούσει τον όρο συστήματα διαχείρισης περιεχομένου (ή CMS σε συντομογραφία). Είναι μια πλατφόρμα που κάνει την ενημέρωση του site μας εύκολη. Σε αυτό το άρθρο θα διαβάσετε:\nΑφήστε ένα Σχόλιο / κατασκευή ιστοσελίδων / 19 Ιανουαρίου 2019 30 Ιανουαρίου 2022\nΓιατί να δημιουργήσετε έναν ιστότοπο; Ένας δικτυακός τόπος είναι το ισχυρότερο εργαλείο επικοινωνίας σας. Ένας ιστότοπος είναι ένας μοναδικός τρόπος για να συνδεθείτε με τον ψηφιακό κόσμο. Είτε επιλέγετε να δημιουργήσετε έναν ιστότοπο για να μοιραστείτε το πάθος σας για μουσική, να ενημερώσετε τους ανθρώπους για την επιχείρησή σας, να πουλήσετε προϊόντα ή για οποιονδήποτε …\nΤι μου προσφέρει μια ιστοσελίδα; Περισσότερα »