Η κοιλια της μεταφραστριας: 2010\nΤα δάχτυλα του σαλιωμένα έψαχναν τη σκοτεινή τρύπα. Γλίστρησε μέσα μου βιαστικός. Οι κινήσεις του γρήγορες, σχεδόν μηχανικές. Σε κάθε σπρώξιμο ένιωθα την κοιλιά μου να δυστροπεί. Προσπαθούσα να κρατήσω λίγη απόσταση μην τη συνθλίψει. Ύστερα σκέφτηκα καλύτερα να τον βοηθήσω να τελειώσει πριν σκορπιστεί το περιεχόμενο της πιτσιλίζοντας τοίχους και σεντόνια. Ένα βογκητό συρτό βγήκε απ' το στόμα του. Μαρία, σου χύνω. Το υγρό ξεχείλισε στον κόλπο μου. Για λίγο σιωπή. Ακινησία. Η βροχή δυνάμωσε και άρχισα ν' αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν τα λεωφορεία στην Πατησίων.\nΟ Λύσιος αποτραβήχτηκε από πάνω μου. Τα χείλη του ζεστά και λίγο υγρά στο μέτωπο μου. Μου χαμογελούσε σαν παιδί ζητώντας συγγνώμη για κάποια αταξία του. Τον κοίταξα. Σχεδόν δεν άκουσα τι μου είχε πει. Σκέφτηκα πως ότι και να 'ταν καλύτερα να χαμογελάσω. Σηκώθηκε γρήγορα και τυλίχτηκε στη ρόμπα του. Βιαστικά έβγαλε απ' την τσέπη το πακέτο κι άναψε τσιγάρο, έτρεξε ξυπόλητος στο μπάνιο.\nΚοίταξα το ρολόι. Επτά. Είχα ακόμη λίγο χρόνο. Το σπέρμα είχε τρέξει στον κώλο μου και μούσκευε το κατωσέντονο. Μαντάρα έγιναν πάλι σκέφτηκα. Έπρεπε να τ' αλλάξω ξανά. Και να θυμηθώ ν' αγοράσω χαρτομάντιλα. Η έλλειψη τους σήμαινε περισσότερα σεντόνια τη βδομάδα για πλύσιμο. Ένιωσα να κρυώνω και τράβηξα πάνω μου το πάπλωμα. Ύστερα όμως θυμήθηκα τον καφέ και προτίμησα να σηκωθώ. Έπιασα το καλοριφέρ χωρίς καμιά ουσιαστική ελπίδα. Η παγωμάρα κρατούσε τη θέση της καλά. Ένα ζεστό μπάνιο ίσως με συνέφερε καλύτερα απ' τον καφέ. Άκουσα τον Λύσιο να τραβά το καζανάκι κι ύστερα το νερό να κελαρίζει στην μπανιέρα. Μπήκα την ώρα που τέλειωνε το σφύριγμα του τελευταίου τραγουδιού της Αλεξίου.\n«Έχεις φούσκωμα;». Τον κοίταξα να δω που έβλεπε. Το βλέμμα του χαμηλά στην κοιλιά μου. Ασυναίσθητα άπλωσα τα χέρια μου να την κρύψω στις παλάμες μου. Την ίδια στιγμή άρχισα να ακούω και πάλι την παράσταση της. Προσπάθησα σφίγγοντας τη να την κάνω να σταματήσει κι η φιμωμένη κραυγή για βοήθεια αντήχησε ξανά στο μυαλό μου. Την ένιωσα να 'ναι τόσο δυνατή που φοβήθηκα μήπως την άκουσε και εκείνος. Ο Λύσιος όμως δεν φαινόταν ούτε καν να περιμένει απάντηση στην ερώτηση του.\nΕίχε τελειώσει το μπάνιο του και άρχισε με την πετσέτα και σκουπίζει βιαστικά το σώμα του. Η υγρασία τον έκανε να τουρτουρίζει. Τον βοήθησα να τελειώσει πιο γρήγορα και του έδωσα τη ρόμπα να τυλιχτεί. Μου χαμογέλασε. «Έφτιαξες καφέ;» «Όχι ακόμα.» «Άσε τον φτιάχνω εγώ.»\nΜπήκα στην μπανιέρα κι άφησα το ζεστό νερό να τρέχει παντού σ' όλο μου το σώμα, τα μάτια κλειστά, ξεκίνησα να ταξιδεύω. Μέσα στους αχνούς που γέμιζαν το στενό χώρο του μπάνιου το μυαλό μου χαλάρωσε. Αφέθηκα στις εικόνες του. Προσπαθώντας να ταιριάξω το παζλ στο μέλλον. Μου ξέφευγε ευέλικτο, δεν μπορούσα να το συλλάβω. Ακόμη μια φορά που ένιωθα να μου γλιστράνε οι μυστικές προθέσεις του εαυτού μου. Κάτω απ' το ζεστό νερό που γέμιζε ατμούς το στενό χώρο, θόλωνε τον καθρέφτη του μπάνιου, έπηζε μέσα στη μύτη μου, ανάσαινα με δυσκολία. Και συνειδητοποίησα: η κοιλιά μου μεγάλωνε σαν το μανιτάρι. Χωρίς ανάσα. Με ταχύτητα αστραπής.\nΚαι να τος πάλι ο πόνος. Κάθε φορά που η κοιλιά έδινε ώθηση να μεγαλώσει με ξέσκιζε μια σουβλιά που έμοιαζε ατέλειωτη. Διέσχιζε τα σωθικά μου απ' άκρη σ' άκρη. Διπλωνόμουν στα δυο ασυναίσθητα. Μόνο τότε ησύχαζε. Κοίταξα το λυγισμένο μου σώμα στον καθρέφτη - θολός απ' τους ατμούς, η εικόνα που έδινε σαν όνειρο. Είχα από ώρα αυτή την αίσθηση ότι ονειρεύομαι. Κάτι απ' όλα δεν έμοιαζε αληθινό. Ίσως αυτό να 'ταν μονάχα η κοιλιά μου. Μου 'χουν μιλήσει για τη δύναμη του πνεύματος που μπορεί να εμφανίσει πράγματα εκεί που δεν υπάρχουν. Το βλέμμα ακόμη στον καθρέφτη. Έκανα μια μικρή δοκιμή. Έκλεισα τα μάτια σφιχτά και τ' άνοιξα ξανά απότομα. Αντίκρυ στον αχνισμένο καθρέφτη εγώ. Μπροστά μου η κοιλιά μου πρόβαλε όπως την ένιωθα. Μεγάλη. Άσπρη. Τεντωμένη. Γυαλιστερή. Σαν αυγό. Σκέφτηκα: Άρα υπάρχει. Και σίγουρα πήρε δυο πόντους ακόμα. Πού θα έφτανε, λοιπόν;\nΣτο περίγραμμα της πόρτας ανάμεσα στους ατμούς διέκρινα τον Λύσιο θολά. Είχε ντυθεί. Κοστούμι, πουλόβερ. Γραβάτα. Στα χέρια του το παλιό του μακρύ μοντγκόμερι. Το 'χε φέρει απ' την Αγγλία. Πέρασαν χρόνια. Εφτά ή οχτώ. Δεν θυμάμαι. Ευχόταν να πάρει μπρος το αυτοκίνητο. Τα πάντα ήταν μουσκεμένα και παγωμένα. Έκανε βλακεία που δεν είχε βάλει αντιψυκτικό. Μπορεί να έσπαζε η μηχανή. Το βρήκα υπερβολικό κάτι τέτοιο. Ο καφές, συνέχισε, είναι στην κουζίνα. Να μη βγω καλύτερα. Ας πάω άλλη μέρα στο ίδρυμα. Ό,τι ήθελε έλεγε, σκέφτηκα. Ύστερα τον έχασα πέρα απ' τους ατμούς, ο ήχος της εξώπορτας που ανοιγόκλεισε σφράγισε την αναχώρηση.\nΠετάχτηκα απ' την μπανιέρα και σκουπίστηκα βιαστικά. Ήμουν πλέον μόνη στο σπίτι, ευτυχώς. Ο καφές ήταν σχεδόν κρύος, ήθελε ζέσταμα. Μέσα στο σπίτι θα ήταν το πολύ 12 βαθμοί, τουρτούριζα. Απ' το παράθυρο δεν έβλεπα κανένα να βαδίζει στο δρόμο. Μια πόλη έρημη. Έμοιαζε σαν να 'ταν κιόλας νεκρή. Μισάνοιξα το παράθυρο και αφουγκράστηκα. Προσπάθησα να μαντέψω τους ήχους ανάμεσα στο χτύπημα της βροχής. Στενά μακριά ο θόρυβος της Πατησίων ελάχιστος. Κάτι ήταν κι αυτό. Δεν έμοιαζαν ακόμη όλα νεκρά. Η Πατησίων αντιστεκόταν. Προσπαθούσε να επιβιώσει. Σκέφτηκα πως τελικά θα 'ταν καλύτερα να μείνω σπίτι. Να τηλεφωνήσω και στο γραφείο πως ήμουν λίγο αδιάθετη. Θα γλίτωνα τις μετακινήσεις μέσα σε τέτοια βροχή. Αμέσως στο μυαλό μου πρόβαλε το μεγάλο κόκκινο πέτρινο σπίτι χωμένο στα δέντρα, στο βάθος του δρόμου. Εκεί δεν μπορούσα να μην πάω. Ακόμη και με τον κατακλυσμό . Αυτή η συνάντηση δεν μπορούσε ν' αναβληθεί. Το ίδρυμα με περίμενε. Ευχήθηκα μόνο τα λεωφορεία να μπορούν να πλεύσουν τη λεωφόρο μέχρι τους Αγίους Αναργύρους.\nΤο ρολόι χτύπησε κιόλας οκτώ. Το είχα ρυθμίσει χτες, συνυπήρχαμε πάλι. Οι δυο μας όταν μέναμε μόνοι στο σπίτι μετρούσαμε το χρόνο που πλησίαζε. Βήματα αργά. Στο μυαλό κάλπαζαν όμως. Χτυπούσαν στα τοιχώματα και γύριζαν πάλι απ' την αρχή. Ρεκόρ που δεν είχε νόημα. Χαμογέλασα στη σκέψη. Το μυαλό φτάνει πάντα πριν από σένα στο τέλος ενώ εσύ είσαι μόνο στην αρχή. Βιαζόμαστε και χάνουμε το κουβάρι της διαδρομής. Αυτό είναι. Ξαναγυρίζουμε λοιπόν. Όλο ξαναγυρίζουμε στην αρχή. Αναθεωρούμε, διορθώνουμε, μετανιώνουμε. Ζούμε τα ίδια πράγματα με άλλη όψη, είμαστε πάντα στην αρχή βαδίζοντας ολοταχώς προς το τέρμα.\nΈνιωσα ξανά τυλιγμένη στις απαισιόδοξες σκέψεις μου - με κατέκλυζαν τον τελευταίο καιρό.\nΟ καφές ήταν πιο γλυκός απ' ό,τι τον έπινα συνήθως και μου 'ρθε αναγούλα. Ρίγη κατέβηκαν κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης, άρχισα να τρέμω. Φυσικά ανακάλυψα πως ήμουν ακόμη γυμνή μετά το μπάνιο στην παγωμένη κουζίνα, το παράθυρο ορθάνοιχτο, η κοιλιά μου ακουμπούσε στο μαρμάρινο περβάζι.\nΆκουσα να χτυπά το τηλέφωνο. Ο Λύσιος θα 'ναι, σκέφτηκα, να δει αν θα μείνω σπίτι ή έφυγα, τ' άφησα να χτυπάει. Αδιαφόρησα. Ήμουν πολύ απορροφημένη στα δικά μου. Έτσι και αλλιώς στην ουσία δεν ήμουν εκεί. Είχα φύγει κιόλας με τη σκέψη. Ήμουν ολόκληρη μια απουσία. Δραπέτης του εαυτού μου. Συγκεντρωνόμουν μονάχα εκεί, σ' αυτό το στρογγυλό σημείο του σώματος μου. Μια ατέλειωτη συμπύκνωση σ' ένα μονάχα γεγονός. Γκαστρωμένη.\nΝτύθηκα βιαστικά με όσα πιο πολλά μάλλινα μπορούσα, γαλότσες, γάντια και σκούφο. Δεν είχα αδιάβροχο. Τηλεφώνησα στο γραφείο και αναγκάστηκα να πω ότι ψηνόμουν στον πυρετό. Ο αντιπαθής τύπος προσπάθησε να με πείσει να κατέβω, κατάλαβα πως το γραφείο είχε διαλυθεί, οι μεταφράσεις όμως μπορούσαν εν πάσει περιπτώσει να περιμένουν. Έκλεισα. Αυτή τη φορά είχα αποφασίσει ν' ακολουθήσω το νήμα του εαυτού μου που έλπιζα να με οδηγήσει στα στενά του λαβύρινθου μέχρι το φως.\nΗ παγωνιά στο δρόμο ήταν τσουχτερή. Βάδιζα με μικρά προσεκτικά βήματα στο κατάστρωμα της λεωφόρου. Τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα μαλακιά λάσπη και γλιστρούσαν. Σε πολλά σημεία σπασμένα κλαδιά δέντρων που δεν αντιστάθηκαν για πολύ στο χαλάζι. Τα αυτοκίνητα του δήμου θα 'πρεπε κιόλας να 'χαν φροντίσει να τα μαζέψουν. Μου 'ρθε να σκάσω στα γέλια. Ποιος νοιάζεται;\nΗ Πατησίων είχε μια όψη μοναδική. Με ξάφνιαζε αυτή η πόλη που έβρισκε πάντα τρόπο να κρατιέται στη ζωή αργοπεθαίνοντας. Τα λεωφορεία λιγοστά, γλιστρούσαν και αυτά. Κατευθύνονταν μόνο από το ένστικτο επιβίωσης των οδηγών τους. Αφέθηκα σ' ένα απ' αυτά και έλπιζα να φτάσω στους Αγίους Αναργύρους. Οι επιβάτες ήταν λίγοι. Κάθισα σε μια θέση κενή δίπλα στο παράθυρο. Το λεωφορείο ταξίδευε άλλοτε πλέοντας κι άλλοτε γλιστρώντας. Μερικοί τρόμαξαν, ήθελαν να κατέβουν. Ο οδηγός δεν σταμάτησε παρά μόνο στην κανονική στάση παρά τις διαμαρτυρίες. Οι περισσότεροι κατέβηκαν. Οι άλλοι το διακινδύνευσαν και έμειναν. Το λεωφορείο ξεκίνησε πάλι. Οι εναπομείναντες επιβάτες άρχισαν να σχολιάζουν ειρωνικά εκείνους που κατέβηκαν. Θα 'μαστε όλοι κι όλοι πέντε. Ο οδηγός προσπαθούσε να κρατήσει το όχημα κοντά στο ρείθρο. Είναι πιο σταθερά εξήγησε.\nΑπορροφήθηκα πάλι κοιτάζοντας τη βροχή από τις σκέψεις μου. Άρχισε ξανά να με ταλανίζει η ιδέα της κοιλιάς μου. Με νέα αιτία. Καινούριο θηρίο είχε βγει τώρα και έκανε επίθεση. Η ιδέα βασανιστική είχε καρφωθεί στο μυαλό μου, με γέμιζε φόβο. Έπεσα σε βαθιά περισυλλογή, ένιωσα τα δάχτυλα μου να πονάνε, είχα φάει τα νύχια μέχρι ρίζα. Αμέσως ρούφηξα το αίμα που πρόβαλε σε μια άκρη τους και τ' άφησα στο στόμα μου μέχρι να σταματήσει.\nΑν καταλάβουν εκεί πως είμαι γκαστρωμένη, την πάτησα, σκεφτόμουν όλη την ώρα. Το μέλλον δεν έμοιαζε ευχάριστο. Η σκέψη που προσπαθούσα ν' αποφύγω ξεχείλισε. Σίγουρα θα μου απορρίψουν την αίτηση. Φυσικά τρομοκρατήθηκα στην ιδέα να ξαναρχίσω τα πάντα άλλη μια φορά απ' την αρχή και σηκώθηκα αποφασισμένη να κατέβω πριν το τέρμα. Θα γυρίσω πίσω. Δεν είμαι ακόμη έτοιμη να τους αντιμετωπίσω. Εχθρικά βλέμματα. Υποψίες. Σούσουρο. Και τέλος άρνηση επίσημη, τελειωτική. Χτύπησα το κουδούνι για στάση. Είμαστε κιόλας στο τέρμα ακούστηκε η φωνή. Το νόημα της πόνεσε το μυαλό μου. Κοίταξα τον οδηγό που χαμογελούσε. Εγώ και εκείνος μόνοι στο λεωφορείο. Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων δέσποζε στο χώρο. Δείλιασα. Αλλά προχώρησα. Άλλη μια φορά δεν κατόρθωσα να ξεφύγω απ' την παγίδα του εαυτού μου - με οδηγεί συνεχώς παρακάτω σπρώχνοντας.\nΚατέβηκα απ' το λεωφορείο και άνοιξα την ομπρέλα. Έριχνε ακόμη με μανία. Ο κόσμος ελάχιστος. Το περίπτερο της πλατείας κλειστό. Είχα σκεφτεί ν' αγοράσω τσιγάρα. Όταν με πιάνει αγωνία καπνίζω. Περπατούσα με δυσκολία στον ανηφορικό δρόμο. Ήξερα πως δεν θα γυρίσω πίσω τώρα που έφτασα μέχρι εδώ. Κοίταξα από πάνω την κοιλιά μου. Το παλτό φαρδύ την κάλυπτε. Πέρασα το χέρι μου από πάνω της ακολουθώντας το σχήμα της. Η καμπύλη τροχιά αναδεικνυόταν απειλητικά έντονη. Αν έβγαζα το παλτό θα την έβλεπαν. Η βροχή δυνάμωσε ξανά. Η ομπρέλα άρχισε να βαραίνει και γω βάδιζα αργά ενώ το μυαλό πυρετικά σχεδίαζε τις σκηνές. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα που να κάνει την κοιλιά μου να περάσει απαρατήρητη. Άρχισα να μονολογώ απ' την αγωνία. Ευτυχώς δεν υπήρχε κανείς άλλος εκτός από μένα στο μικρό ανηφορικό δρόμο που στενεύει πηγαίνοντας. Βάδιζα προς το τέρμα, θέλοντας να γυρίσω πίσω. Ήδη μετά τη στροφή διακρίνονταν τα μεγάλα δέντρα. Στο βάθος τους το μακρόστενο, κόκκινο, πέτρινο σπίτι περίμενε να με καταπιεί. Ξανάφερα στο νου την απόφαση ν' ακολουθήσω το νήμα του εαυτού μου στο μονοπάτι. Εκεί θα συναρμολογούσα τα κομμάτια μου απ' την αρχή.\nΔιακινδύνευσα να δουν την κοιλιά μου και δρασκέλισα το κατώφλι. Η σιδερένια πόρτα άνοιξε αργά, με είχαν δει απ' το πέτρινο σπίτι. Ο φύλακας δεν ήταν στο στέκι του σήμερα - τέτοια παγωνιά. Η βροχή είχε εξαφανίσει τα λουλουδένια παρτέρια της μεγάλης αυλής, παρ' ολίγο να χάσω το δρόμο μου, όλα τα σημάδια είχαν εξαφανιστεί κάτω απ' τις λάσπες. Μια φωνή. Γύρισα προς τα κει. Ένα παράθυρο μισάνοιχτο, η κυρία Αντωνία Σ. μου κουνούσε το χέρι. Η πόρτα στ' αριστερά της. Ήμουν ήδη κάτω απ' το υπόστεγο. Έκλεισα την ομπρέλα κι έσφιξα στη μέση μου το παλτό. Φοβόμουν μήπως ανοίξει ξαφνικά και φανεί η κοιλιά μου.\nΗ κυρία Αντωνία Σ. με χαιρέτησε ευγενικά, σχεδόν χαρούμενα, ένιωθα ωστόσο μια ψυχρότητα στο βάθος της, ήταν τυπική. Στο γραφείο της έκανε κρύο. Δεν έχουν θέρμανση; ρώτησα. Φυσικά, τι λόγος, απλώς δεν άναψε ακόμη, υπερασπίστηκε την οργάνωση. Δεν μπόρεσα να μην κοιτάξω απ' την πίσω μεριά του γραφείου, κοντά στα πόδια της, να κοκκινίζει μια μικρή, ατομική, ηλεκτρική σόμπα. Παρακολούθησε το βλέμμα μου. «Νιώθω ρίγη, ίσως είμαι κρυωμένη», δικαιολογήθηκε. Κι εγώ συλλογίστηκα τα μικρά παιδιά στους παγωμένους θαλάμους. «Όχι δεν θέλω καφέ, έχω πιει. Ευχαριστώ.»\nΜε κοιτούσε απ' την αρχή εξεταστικά. Από πάνω μέχρι κάτω. Ένιωθα την ανάσα μου να κόβεται και έσφιξα πιο πολύ το παλτό γύρω στην κοιλιά μου. «Τι παγωνιά σήμερα, δεν μπορώ ν' αποχωριστώ το παλτό» ανταπέδωσα την κοροϊδία. Η κυρία Αντωνία Σ. χαμογέλασε, όπως και γω πριν, με κατανόηση. Αυτό όμως μ' έκανε να τρομάξω. Να κατάλαβε τίποτα; Τράβηξε το βλέμμα της από πάνω μου και άνοιξε το συρτάρι του γραφείου της. Έβγαλε από μέσα προσεκτικά ένα μεγάλο κόκκινο ντοσιέ και φυλλομέτρησε τα χαρτιά που είχε μέσα. Κάτι σκεφτόταν. Κάτι σκεφτόμουν κι εγώ. Το μυαλό μου κάλπαζε πάλι με πυρετό. Είδα την κυρία Αντωνία Σ. να σηκώνεται βιαστικά αποφασισμένη. Είχε καταλάβει φαίνεται τι προσπαθούσα να της κρύψω. Στα μάτια της άστραφτε μίσος. Πάντα το 'νιωθα πως με μισούσε. Μέχρι προ ολίγου με θεωρούσε άχρηστη. Ένα πλάσμα περιττό που δεν έχει τη δυνατότητα να δικαιολογήσει τη θηλυκή του ύπαρξη σ' αυτό τον κόσμο. Τώρα με μισεί πιο πολύ γιατί έπαψε να με θεωρεί περιττή μ' αυτό που κατάλαβε ότι συμβαίνει στην κοιλιά μου.\nΤην βλέπω να έρχεται καταπάνω μου. Φοβάμαι πως δεν θα διστάσει κιόλας να με κλοτσήσει στην κοιλιά. Όμως όχι, έχει κάτι άλλο στο νου. Και χωρίς αναστολές τα κοκαλιάρικα χέρια της τραβάνε το παλτό μου. Ο εφιάλτης συμπληρώνεται με το ξέφρενο γέλιο της. Εγώ σφίγγω όσο μπορώ το παλτό με τρελή, βασανιστική αγωνία. Το παλτό σκίζεται, τραβιέται. Αποκαλύπτει. Αποκαλύπτομαι μπροστά της. Με κοιτάζει ειρωνικά. Ώστε μας κοροϊδεύετε Μαρία; Ποια είναι λοιπόν η αιτία όλου αυτού του παιχνιδιού; Νιώθω να βουλιάζω σ' ένα ατέλειωτο πηγάδι χωρίς πάτο. Ο ίλιγγος κάνει το κεφάλι μου να βουίζει. Ασυναίσθητα τα χέρια μου σφίγγουν την κοιλιά μου. Η μέγαιρα στέκεται μπροστά μου και γελά. Ακόμη πιο δυνατά. Το γέλιο ακούγεται στη διαπασών. Το χαχανητό της σκορπιέται στο χώρο. Ξαναγυρίζει, ατέλειωτη βουή. Στα χέρια της γυαλίζει ένα τρυπάνι. Θέλει μ' αυτό να παραβιάσει την κοιλιά μου. Δεν μπορώ να την εμποδίσω. Ούτε καν ν' αντιδράσω. Μου λείπει η δύναμη. Ή θέλω κι εγώ να μάθω τι κρύβεται εκεί μέσα. Προσπαθώ να μιλήσω. Δεν βγαίνει ήχος. Κάπου στο βάθος ο εγκέφαλος μου στέλνει απεγνωσμένα μηνύματα. Αν δεν έχω τρελαθεί σίγουρα έχω πολύ κουραστεί.\nΗ εικόνα της κυρίας Αντωνίας Σ. μεταβάλλεται. Θολώνει και ξαναπαίρνει σάρκα και οστά. Το κρύο της χαμόγελο διακοσμεί ξανά τα στεγνά χείλη. Κρατά ένα μεγάλο φύλλο χαρτί στα χέρια της. Με κοιτάζει ανέκφραστα στα μάτια. Λέει αυτό που κουβαλήθηκα σήμερα, εδώ μέσα, μ' αυτό τον καιρό ν' ακούσω. «Την ερχόμενη βδομάδα γίνεται το συμβούλιο. Θα περάσει η αίτηση σας οπωσδήποτε. Κάντε υπομονή.. Φάγαμε το γάιδαρο.»\nΒλέπω τα δάχτυλα μου, έχουν ασπρίσει, σφίγγουν με δύναμη τις άκρες του παλτού μην ανοίξει. Η απέναντι μου σηκώνεται αργά. Δεν γνωρίζει σίγουρα τίποτα για μένα. Τίποτα έξω απ' αυτά που τυπικά ζητάνε οι αιτήσεις του ιδρύματος. Ονοματεπώνυμο. Χρονολογία γέννησης. Τόπος. Οικογενειακή κατάσταση. Μόρφωση, επάγγελμα, εισόδημα. Και δύο άτομα, όχι συγγενικά, να δώσουν πληροφορίες. Δεν ήξερε ποια ήμουν στ' αλήθεια. Αλλά αυτό τότε δεν το 'ξερα ούτε εγώ. Είναι τυπικά όλα αυτά είχε πει. Η βαθύτερη ουσία είναι να μπορέσετε ν' αγαπήσετε το παιδί κι εκείνο να νιώθει πως έχει μια οικογένεια. Στην πραγματικότητα είχε κάνει ότι μπορούσε για να μ' απορρίψει, προβάλλοντας πάντα τυπικές, όπως επέμενε να τις ονομάζει, δικαιολογίες. Σχεδόν είχα αρχίσει να την αντιπαθώ πολύ όταν θυμήθηκα ότι πάνω απ' αυτή υπήρχαν άλλοι και πάνω απ' όλους το δημόσιο, μεγάλη η χάρη του, ο κύριος υπαίτιος της κατάστασης. Η σκέψη μου μαλάκωσε και χαρίστηκα στην κυρία Αντωνία Σ. Ύστερα σκέφτηκα πως το δημόσιο αποτελείτο από άτομα σαν κι αυτή και της θύμωσα πάλι.\nΣηκώθηκα προσεκτικά κρατώντας πάντα σφιχτά τυλιγμένο το παλτό μου. Οι φράσεις της αντηχούσαν ακόμη στ' αυτιά μου. Θα περάσει το θέμα απ' το συμβούλιο την ερχόμενη βδομάδα. Είμαστε λοιπόν πολύ κοντά στο τέλος. Πολύ κοντά σε μια καινούρια αρχή. Η κυρία Αντωνία Σ. δεν απομακρυνόταν πολύ απ' τη γωνία του γραφείου της μην ξεφύγει απ' την τροχιά της ηλεκτρικής σόμπας. Μου μιλούσε ωστόσο σκύβοντας προς το μέρος μου. Ζήτησα να δω το μικρό Παναγιώτη και συμφώνησε. Ο καιρός πλησίαζε και θα 'πρεπε να έχω εξοικειωθεί αρκετά μαζί του. Συμφωνούσε πως καλό θα ήταν να τον έβλεπα από σήμερα όσο το δυνατόν συχνότερα. Κάθε μέρα αν μπορούσα. Κι εγώ το 'θελα. Κάτι πιο πολύ από θέληση. Ήταν ανάγκη. Αναλογιζόμουν ωστόσο με αγωνία πώς θα περνούσε όλος αυτός ο καιρός που θα επισκεπτόμουν εδώ στο ίδρυμα τον Παναγιώτη προσέχοντας να μην ανακαλύψει αυτή ή κανένας άλλος την κοιλιά μου.\nΗ κυρία Αντωνία φώναξε μια κοπέλα να με οδηγήσει στους θαλάμους των παιδιών. Η νέα κοπέλα φορούσε τη λευκή ποδιά του ιδρύματος. Το βλέμμα της είχε μια παθητικότητα ζώου. Όλη της η παρουσία με προκαταλάμβανε θετικά, ένιωθα όμως μια θλίψη. Σκέφτηκα πως θα είχε ζήσει όλη της τη ζωή στο ίδρυμα. Κι ίσως δεν θα 'φευγε ποτέ. Εκπαιδευόταν να γίνει μια καινούρια κυρία Αντωνία. Πρόσεξα σήμερα πως κούτσαινε ελαφρά απ' τ' αριστερό της πόδι. Κατάλαβα γιατί ήταν ακόμη εδώ. Κανείς δεν γύρευε ποτέ να υιοθετήσει παιδί με πρόβλημα. Και η κοπέλα έδειχνε το πρόβλημα να το είχε εκ γενετής. Θυμήθηκα τα μυωπικά μάτια του μικρού Παναγιώτη. Δεν με πείραζε αυτό το πρόβλημα. Δεν σήμαινε τίποτα για μένα μπροστά στην τρομακτική μου επιθυμία ν' ανταποκριθώ σ' αυτό το μοναδικό πράγμα που οι άλλοι περίμεναν από μένα. Έτσι είχα βαλθεί με κάθε τρόπο ν' αποκαταστήσω τη φύση. Να δικαιολογήσω στα μάτια τους την παρουσία μου ανάμεσα στους ζωντανούς. Τίποτ' άλλο δεν ζητούσαν από μένα. Κάθε άλλη πράξη μου θεωρείτο από περιττή μέχρι γελοία. Είχαν κερδίσει την παράδοση μου πριν ακόμη δώσω μάχη.\nΟι σκέψεις του παρελθόντος υποχώρησαν. Πήρε τη θέση τους χωρίς περιστροφές το βουνό από σάρκα που βάραινε μπροστά μου. Την ένιωθα να τεντώνει όλο και πιο πολύ. Πίστεψα ξαφνικά πως κάποια στιγμή θα σπάσει. Κι ο τόπος θα πλημμύριζε από έντερα, βλέννες, αίματα - μια δυσωδία.\nΕίχαν περάσει δυο χρόνια από τότε που ξεκίνησα τις ενέργειες μου στο ίδρυμα για να υιοθετήσω παιδί. Τώρα, δυο χρόνια μετά, θα μου έδιναν ένα. Τώρα δυο χρόνια μετά είχα κι εγώ γκαστρωθεί. Αλλά ακόμη δεν ήξερα τι άλλα παράξενα μου μαγείρευε ο εαυτός μου.\nΠροχωρούσα μαζί με την κοπέλα αμίλητη στους θαλάμους. Βρήκαμε το μικρό Παναγιώτη να ξεφυλλίζει κάποιο βιβλίο με εικόνες καθισμένο σ' ένα πάγκο. Τ' άλλα παιδιά γύρω του, μεγαλύτερα στην ηλικία, έπαιζαν χρησιμοποιώντας πρωτόγονα παιχνίδια. Για τον Παναγιώτη δεν υπήρχαν παιχνίδια. Και οι άλλοι δεν τον έπαιζαν. Απόρησα γι' αυτό. Δεν σκέφτηκα να ρωτήσω μπροστά στην επιθυμία που μου παρουσιάστηκε ξαφνικά να τρέξω και να τον γεμίσω φιλιά. Κρατήθηκα ωστόσο. Ακόμη δεν είχε περάσει η υπόθεση απ' το συμβούλιο. Ο μικρός με κοίταξε με το παιδιάστικο βλέμμα του, λίγο φοβισμένο, λίγο ανέκφραστο, ήταν και δεν ήταν εκεί. Σιγουρεύτηκα. Η υπόθεση είχε πολλές πιθανότητες να περνούσε απ' το συμβούλιο με θετικά αποτελέσματα. Το ίδρυμα ήθελε ν' απαλλαγεί απ' το μικρό Παναγιώτη. Άπλωσα το χέρι μου και μετά από ένα μικρό δισταγμό έβαλε μέσα του το δικό του χέρι. Τον τράβηξα ελαφρά και σηκώθηκε. Άφησε το βιβλίο προσεκτικά δίπλα του. Κινήσεις μετρημένες. Οδηγημένες εκ των προτέρων από κάποιον μέσα στο ίδρυμα. Είχα δίκιο. Αυτό που με φόβιζε πιο πολύ και συγκρατούσα τις εκδηλώσεις της συμπάθειας μου ήταν μη χαλάσω τη δική του μέχρι στιγμής, στερημένη έστω, ισορροπία. Η κοπέλα του έβαλε ένα μικρό παλιό αδιάβροχο με κουκούλα. Ρούχα αταίριαστα, φορεμένα πριν χρόνια από άλλα παιδιά του ιδρύματος. Ο Παναγιώτης κι εγώ θα βγαίναμε μια μεγάλη βόλτα κάτω απ' το υπόστεγο για πρώτη φορά. Πρόσεξα τ' άλλα παιδιά - μας κοιτούσαν. Εμένα και το μικρό Παναγιώτη. Είχαν σταματήσει το παιχνίδι. Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ζήλευαν. Ή αν κορόιδευαν.\nΒγήκαμε. Η κοπέλα έμεινε. Λίγα βήματα και τους άκουσα να γελούν. Όχι δεν κορόιδευαν. Έπαιζαν. Και η κοπέλα μαζί τους.\nΚανείς από τους δυο μας δεν μιλούσε. Κατεβήκαμε στο λασπωμένο υπόστεγο περπατώντας χέρι χέρι ο καθένας βυθισμένος στα δικά του. Δεν του είχαν πει πως τον είχα ζητήσει. Το ίδρυμα το κρατούσε μυστικό. Με είχαν συμβουλέψει και μένα το ίδιο. Αν τελικά δεν τον έπαιρνα θα 'ταν μεγάλο πλήγμα για το παιδί. Είχαν δίκιο βέβαια. Μόνο που καθώς όλα γίνονταν στο περίπου έτσι, το κάθε παιδί καταλάβαινε συνειρμικά τι συνέβαινε και στο ίδιο. Και κάτι χειρότερο. Βούλιαζε στις αμφιβολίες. Προτίμησα να μην παραβιάσω αυτή την πλασματική ισορροπία και παρέμεινα αμίλητη. Μην ξέροντας τι να πω, που να μην έκανε έναν απ' τους δυο μας να πονέσει. Πήγα να τον αγκαλιάσω και κρατήθηκα. Φοβήθηκα μην αισθανθεί κάτω απ' το παλτό μου τη μεγάλη μου κοιλιά.\nΤον έβαλα να καθίσει σ' ένα μικρό πεζούλι που βρήκα χωρίς λάσπες κάτω από το υπόστεγο. Υπάκουσε χωρίς καμιά αντίδραση. Η παθητικότητα του μπορούσε να σε τρελάνει. Γονάτισα μπροστά του. Τα μάτια μου χωθήκανε βαθιά στα δικά του, διαπέρασαν το φράγμα των γυαλιών. Σαν θωπεία αγγίχτηκε το βλέμμα. Δεν έκλεισε τα μάτια. Έμεινε να με κοιτάζει και 'κείνος σιωπηλός, ανέκφραστος, το ένα μάτι λίγο δεξιότερα από το άλλο - μου είχαν πει πως διορθώνεται με εγχείριση. Του έσφιξα τα χέρια, χαμογέλασα. Περίμενα. Τον ένιωσα να πάλλεται και ν' αμφιβάλλει. Ύστερα η επιθυμία μέσα του νίκησε. Χαμογέλασε και 'κείνος. Τα μάτια του μισόκλεισαν. Μείναμε έτσι να χαμογελάμε ο ένας στον άλλον μ' ελπίδα. Να κοιτιόμαστέ στα μάτια. Άυλο αγκάλιασμα. Σφιχτό. Σχεδόν ασφυκτικό. Αρκετή ώρα. Αισθάνθηκα το κρύο να με διαπερνά. Η βροχή μας πιτσιλούσε ασταμάτητα. Ο μικρός Παναγιώτης ακίνητος μη χαλάσει η στιγμή. Ρουφούσε ελπίδα.\nΚαι τότε ξαναφάνηκε δυνατός όσο ποτέ, οξύς, γεμάτος αγωνία ο πόνος.\nΜε δίπλωσε πάλι στα δυο. Σχεδόν ξαπλωμένη στο υπόστεγο. Κομματιαζόμουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια του μικρού, στο αφιλόξενο λασπωμένο τοπίο. Η κοιλιά μου έκανε ξανά την παρουσία της αισθητή. Δεν μ' άφηνε για πολύ να ξεχαστώ. Έσφιξα πιο δυνατά το μικρό, αδύναμο παιδικό χέρι. Ανταποκρίθηκε με αγωνία. Η κοιλιά μου ξανάδινε το μήνυμα. Ήμουν γκαστρωμένη. Το ερώτημα άστραψε στο μυαλό μου. Υπήρχε όλη την ώρα εκεί μέσα. Κι εγώ απέφευγα μόνο να το δω. Το ερώτημα δεν ζητούσε απλά απάντηση. Την απαιτούσε διεκδικητικά. Τι γυρεύω πια εγώ εδώ μέσα μ' αυτή την κοιλιά; Κοίταξα με δέος τον Παναγιώτη. Όλα ξανάρχισαν να θολώνουν. Μια ζάλη σαν ηλεκτρισμός πέρασε απ' το μυαλό μου, δεν ήταν η πρώτη φορά. Στεκόταν ακίνητος. Το χαμόγελο έσβηνε αργά στα χείλη του. Ένιωθε αναταραχή. Ίσως ο πόνος να είχε φτάσει μέχρις εκείνον. Να 'χε λοιπόν καταλάβει; Το δίλημμα σφυροκοπούσε το μυαλό μου. Με χώριζε πάλι στα δυο και ήμουν μία. Το κάθε κομμάτι μου χώρια και πονούσε. Νόμιζα πως ο Παναγιώτης ετοιμαζόταν να φύγει. Του έσφιξα το χέρι πιο πολύ. Δεν είχε κινηθεί. Μια τρελή ιδέα αναδυόταν. Πώς δεν το είχα καταλάβει από πριν; Απ' το βάθος μου ξεκινούσε ένα τρεμούλιασμα. Με ταχύτητα απλωνόταν παντού. Ο μικρός γελούσε, ένιωθε χαρά. Κι εγώ στροβιλιζόμουν, βουτούσα, χανόμουν μέσα στον εαυτό μου, κολυμπώντας σ' ένα κενό χωρίς βαρύτητα.\nΚοίταξα το μικρό Παναγιώτη με το ξαναεμφανισμένο μου χαμόγελο. Ήθελα να του το φωνάξω και κρατήθηκα. Ίσως ακόμη να 'ταν πολύ νωρίς για όλους να το μάθουν. Εγώ μονάχα ήξερα το μυστικό. Αν ήταν ποτέ δυνατόν. Μέσα στη μεγάλη μου κοιλιά να παίρνει σάρκα και οστά αυτός εδώ. Μήπως τρελάθηκα ή εγκυμονούσα στ' αλήθεια τον Παναγιώτη;\nΑναρτήθηκε από Λεία Βιτάλη συγγραφέας στις 11:22 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Λεία Βιτάλη συγγραφέας στις 11:20 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ αίθουσα λευκή, κάτασπρη, γυαλιστερή. Μεσ' το μυαλό μου υπήρχε πάντα αυτό το χρώμα σαν εφιάλτης. Ξανά και ξανά στην ξαναμμένη σκέψη η άσπρη λαδομπογιά των χειρουργείων. Συνειρμικό το σφίξιμο στην καρδιά. Έδωσα στον υπάλληλο το μικρό βαζάκι με τα ούρα. Ήταν ακόμη ζεστά. Υγρά του σώματος μου προς εξέταση. Πάντα μ' ενοχλούσε αυτό. Εισχωρούσαν ψάχνοντας τα σωθικά μου, αναλύοντας και αποκρυπτογραφόντας τις μυστικές μου διεργασίες. Τα ναι και τα όχι μου. Τις άμυνες και τους συμβιβασμούς. Πάθη και όνειρα. Οι εκκρίσεις μου περικλείουν τον εαυτό μου. Είμαι εγώ που διατάζω. Είμαι εγώ που διατάζομαι από μένα. Εγώ είμαι ο παράδεισος και η κόλαση μου. Οι εκκρίσεις μου θα πουν την αλήθεια για το περιεχόμενο της κοιλιάς μου.\nΗ κοπέλα γράφει τ' όνομα μου στο μικρό αυτοκόλλητο χαρτάκι που κολλά στο βαζάκι. Με λένε Μαρία λοιπόν. «Επίθετο;» Το χαμόγελο μου δεν της λέει πολλά. Κυρίως δεν μαρτυρά αυτό που εκείνη θέλει. Μπορώ να πω πως είμαι μια Μαρία απ' όλες. Ίσως κι όλες μαζί. Κι ίσως όχι μόνο αυτές. Αλλά άπασες. Είμαι όλες. Πάντα ένιωθα πως δεν ήμουν μόνο εγώ. Η μοναξιά μου δεν είχε σχέση με την ποσότητα των ατόμων, έστω κι αν αυτά δεν ήταν δίπλα μου, αλλά βαθιά κρυμμένα εντός μου. Η μοναξιά έχει σχέση με την ουσία. Ή την αλήθεια, όπως θέλετε πέστε το. Η μοναξιά υπάρχει όταν δεν ξέρεις την αλήθεια. Η μοναξιά υπάρχει και όταν ξέρεις την αλήθεια. Η μοναξιά υπάρχει έτσι κι αλλιώς. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι πια εχθρός.\nΗ κοπέλα περίμενε υπομονετικά. Κόντευα να την ξεχάσω. Έγραψε το επίθετο που κατάφερα να ψιθυρίσω στη σύγχυση μου και ζήτησε να την ξοφλήσω. Σε δυο ώρες μπορούσα να έχω το αποτέλεσμα είπε κοιτάζοντας επιδεικτικά πλέον την τεράστια κοιλιά μου. Σίγουρα δεν της είχε ξανατύχει τέτοια πλάκα. Μια πελάτισσα λίγο πριν γεννήσει να ρωτά αν είναι γκαστρωμένη. Έκανα πως δεν το κατάλαβα. Άλλωστε αυτό ήταν κάτι που δεν το συζητούσα καν με τον εαυτό μου, πόσο μάλλον μ' αυτήν. Λίγο πριν φύγω με ρώτησε νομίζω αν, σε περίπτωση που το τεστ έβγαινε θετικό, ήθελα να προχωρήσουν σε ορμονικό προσδιορισμό για να μου δώσουν τις πιθανότητες του φύλου. Την κοίταξα σχεδόν χωρίς να τη βλέπω. Μα είναι σίγουρο πως πρόκειται γι' αγόρι, την αποστόμωσα. Το βλέμμα της κυριεύτηκε από μια υποψία. Πάγωσα όταν την κατάλαβα. Η κοπέλα του εργαστηρίου για εξετάσεις ούρων με υποψιαζόταν για τρελή. Χαμογέλασα βεβιασμένα. Δεν ήθελα να δώσω συνέχεια. Ο κόσμος δίπλα μου ανανεωνόταν διαρκώς. Είχα μείνει ήδη παραπάνω απ' όσο απαιτούσε η ανάγκη. Άλλωστε κανείς τους δεν θα μπορούσε να καταλάβει. Δεν είχα καν ούτε εγώ την πολυτέλεια της κατανόησης των πρόσφατων γεγονότων. Απλά τα δεχόμουν.\nΈκλεισα την πόρτα πίσω μου. Είχα ακόμη δυο ώρες χρόνο να μη γνωρίζω την αλήθεια. Κατηφόρισα την Αναγνωστοπούλου μέχρι την πλατεία. Δυο ώρες καιρό . Είχε σταματήσει να ρίχνει και οι λάσπες πύκνωναν στους πατημένους δρόμους. Τα πεζοδρόμια βρόμικα γλιστρούσαν. Σκαλοπάτια από λευκό μάρμαρο, εκτυφλωτική λευκή γυαλάδα δίπλα στις λάσπες. Πάλι το λευκό ακτινοβολεί στο μυαλό μου. Και νάτο ξανά αυτό που κάθε τόσο υπονομεύει τον εαυτό μου. Κρατιέμαι στον πέτρινο τοίχο του μαγαζιού με την εντυπωσιακή χρυσοασημιά βιτρίνα. Η μύτη μου κολλημένη στο τζάμι. Για κλάσματα του δευτερολέπτου βγαίνω εκτός. Η ζαλάδα μου με κυνηγά. Με νεκρώνει. Έλπιζα πως κάποτε αυτό θα μέρευε. Πατάω σταθερά το πόδι μου που είναι έτοιμο να μετρήσει τα σκαλοπάτια, να με τσακίσει στον ανώμαλο κατηφορικό δρόμο. Η πωλήτρια της μπουτίκ με κοιτάζει. Κοιτάζω το βλέμμα της που με βλέπει. Όχι, δεν πρόκειται για υποψήφια πελάτισσα. Μου γυρίζει την πλάτη και συνεχίζει τη δουλειά της.\nΤο κεφάλι μου βουίζει. Οι σκέψεις αστράφτουν εντός. Κρατιέμαι από τους τοίχους των καταστημάτων πρώτης κατηγορίας και κατηφορίζω. Στην πλατεία τα καθίσματα υγρά αν και σκουπισμένα. Το εσωτερικό των καφενείων σκοτεινό. Μ' αρέσει το φως όταν είναι πρωί. Λατρεύω το σκοτάδι το βράδυ. Γλιστράω σε μια κόχη πολυκατοικίας στη Σκουφά. Λευκά σκαλιά οδηγούν σε ψηλότερα πατώματα. Κάθομαι σ' αυτά στριμωγμένη στον τοίχο. Βαμμένος γκρίζος σκούρος, σχεδόν με κάνει αθέατη. Ο κώλος μου παγώνει στο μάρμαρο. Είναι το λιγότερο που μπορεί να μου συμβεί. Κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει. Κρατά πλαστικές σακούλες. Διακρίνω παπούτσια χορού. Μάγιες. Κολάν. Η Αθήνα διψάει να χορεύει. Να μη σκέφτεται. Μικρές και μεγάλες Μαρίες ακολουθούν το σωρό. Τις υποδείξεις. Από πάντα. Κι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Τους έχουν χτίσει ακόμη και την έξοδο κινδύνου. Μετά γκαστρώνονται. Είναι μια λύση για να εξακολουθούν να υπάρχουν. Κι ύστερα περιμένουν το παιδί. Η αίθουσα αναμονής ποτέ δεν τελειώνει. Η γέννηση λένε βάζει το δικό της φωτοστέφανο. Ύστερα υπάρχει πια το παιδί. Το πιο γερό άλλοθι να διαιωνίζεις την ύπαρξη σου. Αυτό δεν σταματά ποτέ. Ακόμη κι αν πάψει να βρίσκεται ανάμεσα στους ζωντανούς - μοτοσικλέτες, πόλεμοι, ναρκωτικά - εσύ πρέπει να εξακολουθείς να υπάρχεις. Κάποιος καλείται ν' ανάβει κερί στη μνήμη του, τριήμερα, εννιάμερα, σαράντα κι ύστερα τα χρόνια κυλάνε. Έχεις πάντα ένα λόγο να ζεις. Δεν λέω αιτία. Ποιος ξύνει πια με τα νύχια τον τοίχο;\nΤο ρολόι βαδίζει αργά κι εγώ πάλι καλπάζω. Κάθομαι στα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Οι περαστικοί με κοιτάνε, θα με θυμούνται αν με ξαναδούν; Χαμογελώ. Περιμένω. Στο μυαλό μου κουδουνίζουν καμπάνες, τα λεπτά που μετρώ. Μου μένουν ακόμη εβδομήντα λεπτά για να αγνοώ την αλήθεια\nΤο κίτρινο σαν χρυσό μικρό σπορ αυτοκίνητο με τους μεγάλους προβολείς σταμάτησε μπροστά μου. Τα λεπτά που περίμενα με έκαναν να παγώνω. Είχε από ώρα σκοτεινιάσει. Ο οδηγός άνοιξε την πόρτα δίπλα του από μέσα. Χώθηκα γρήγορα ελπίζοντας να ζεσταθώ, αλλά όχι μόνο γι' αυτό. «Με συγχωρείς.» Ήξερα υπήρχαν όλες εκείνες οι υποχρεώσεις που καμπουριάζουν τους ώμους των αντρών. Κι ύστερα κάνουν μια έτσι, αποτίναξη λέει, και νομίζουν ότι ξέφυγαν. Διαλέγουν κάτι άλλο που καταλήγει στο ίδιο. Δεν έμαθαν το κόλπο της επιλογής. Ίσως γιατί απλά δεν υπάρχει. Τον κοίταξα. Το λευκό στρογγυλό πρόσωπο, μελαχρινό, εκφραστικό. Σγουρά μαλλιά. Φρεσκοξυρισμένος αλλά η περιοχή με τα γένια διαγράφεται έντονα. Θυμάμαι κάποιος φίλος του πατέρα μου έβαζε πούδρα, είπα. Χαμογέλασε. Όχι δεν ήταν αδελφή. Λίγη κοκεταρία παραπάνω δεν πειράζει. Είχε μεγαλώσει άλλωστε στο εξωτερικό. Πάει αυτό. Το μικρό σπορ αυτοκίνητο κυλά σιγανά. Μποτιλιάρισμα. Τα μαγαζιά έχουν κλείσει. Η λεωφόρος Αλεξάνδρας πηγμένη. Κάθε βράδυ το ίδιο. «Πού πάμε;» Κάπου εξοχικά. Ήξερε εκείνος. Βγήκαμε από την Αλεξάνδρας στη Μεσογείων και ο δρόμος άνοιξε πια. Το μικρό κίτρινο σπορ αυτοκίνητο απέδειξε ό,τι υποσχόταν. Ταχύτητα, σπινάρισμα, εκκωφαντική στροφή από το Σταυρό δεξιά για Παιανία. Ο Λύσιος χαμογελούσε. Για μένα ήταν σαν να μη συνέβαινε τίποτ' απ' αυτά. Το μυαλό μου ταξίδευε αλλού . Χρειάστηκε να μου τονίσει τις ικανότητες του αυτοκινήτου, τα φαρδιά λάστιχα, το κράτημα στις στροφές, το σίγουρο φρενάρισμα, την ετοιμότητα του οδηγού του. Και φτάσαμε. Εξοχικό ταβερνάκι, λίγα φώτα, δεν έμοιαζε να είναι μέσα κανείς. Ώρα οκτώ και μισή. Οι συμπατριώτες μας βγαίνουν μετά τις δέκα. Τόσο το καλύτερο. Δεν είχα όρεξη για συναναστροφές. Με κοίταξε στα μάτια. «Σ' αρέσει εδώ;» Δεν ήξερα ακόμα. Ωστόσο έμοιαζε ζεστό. Κατεβήκαμε. Κλείδωσε το αμάξι του προσεκτικά. Μου άνοιξε την πόρτα του μαγαζιού. «Πού θες να καθίσουμε;» Τράβηξε την καρέκλα μου. Επιτέλους απέναντι μου χωμένος στον κατάλογο των φαγητών. Δεν πεινούσα πια. Όλα έμοιαζαν πολύ οργανωμένα. Λεπτό προς λεπτό. Στρατηγική. Περίμενα το επόμενο βήμα. Ήρθαν οι πίτσες. «Μπίρα;» «Όχι κρυώνω αρκετά. Η καλύτερη ιδέα θα 'ταν κανένα κονιάκ.» «Δεν το 'χω ξαναπιεί με πίτσα.» «Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά.» Με κοίταξε με σημασία. Ύστερα αναζήτησε το ρολόι του. Κι άρχισε να τρώει βιαστικά. Προτίμησα να μην αρχίσω να συνδυάζω από τώρα τα γεγονότα.\nΤο μυαλό μου πάντα προέτρεχε και μου χαλούσε τη στιγμή. Ιδιαίτερα εκ των υστέρων που αποδεικνυόταν πως είχα δίκιο. Ουδέν κέρδος ωστόσο μια και οι εξελίξεις σπανίως εξαρτιόνταν από τις δικές μου επιθυμίες. Μόνο μια άρνηση μπορούσε να επηρεάσει εκ μέρους μου τα γεγονότα. Αλλά άρνηση δεν σημαίνει ζω. Κι ύστερα πάντα ελπίζεις πως το επόμενο βήμα θα ξεπλύνει την προηγούμενη αποτυχία. Θα καλύψει την αίσθηση του κενού.\n«Δεν σ' αρέσει;» «Μου έκοψε την όρεξη το κονιάκ.» Βιάστηκε να ζητήσει το λογαριασμό και μέτρησε τα χρήματα ακριβώς. Κέρδιζε χρόνο. Το γκαρσόνι χαμογέλασε. Επιτέλους όλοι ήξεραν τι επρόκειτο να συμβεί τις επόμενες στιγμές μεταξύ μας. Σίγουρα η βιασύνη δεν σήμαινε πως τρέχαμε για να προλάβουμε αεροπλάνο. Στο αυτοκίνητο έβαλε μουσική. Την είχε διαλέξει από πριν προσεκτικά. Δεν ήταν απόλυτα του γούστου μου, είπα μ' αρέσει. Χειμώνας 1982. Δεν τολμούσα να 'χω επιθυμίες.\nΤο αυτοκίνητο σταμάτησε μαλακά μπροστά σ' ένα μονόροφο σπίτι, μισοχτισμένο με πέτρα. Απ' την ταράτσα ξέφευγε η καμινάδα του τζακιού. Γύρω συρματόπλεγμα, πρασινάδα πυκνή, λιγούστρα ανέβαιναν γρήγορα χωρίς λουλούδια. Κρατούσε το μεγάλο κλειδί σε ιδιαίτερο κρίκο. Δεν ερχόταν συχνά. Χόρτα και λάσπες ανακατωμένα. Μια λίμνη μικρή με τοιχάκι βαμμένο γαλάζιο και ξεπηδούσε ένα σιντριβάνι. Το καλοκαίρι γέμιζε τη λιμνούλα νερό. Κολυμπούσαν μου είπε βατράχια. Στο εσωτερικό του σπιτιού μάς τύλιξε η μυρωδιά της κλεισούρας. Είχε καλοριφέρ αλλά δεν θα προλάβαινε να ζεσταθεί. Καλύτερα με τη σόμπα. Δεν άναψε φως. Η σόμπα κοκκίνιζε το χώρο. Με παρέσυρε σ' ένα δωμάτιο απαλά. Απ' το παράθυρο αγωνιζόταν να μπει φως απ' το φανάρι του δρόμου. Τράβηξε βιαστικά τις κουρτίνες. Ίσως δεν έπρεπε ν' ανακαλύψω το χώρο. Θα 'ταν σαν να παραβίαζα τη ζωή του που λίγο ως πολύ προσπαθούσε να την κρατήσει μυστική. Καθίσαμε στο κρεβάτι. Είχε στρώσει πάνω του ένα σεντόνι. «Να 'μαστε καθαρά.» Το 'νιωθα υγρό. Άφησε το χέρι του να ταξιδεύει στο πρόσωπο μου. Τώρα πια κάθε σκέψη ήταν περιττή. Βάδιζα στην προκαθορισμένη πορεία. Ελπίζοντας, είναι αλήθεια. Το 'χα ανάγκη. Η μοναξιά μου είχε κρατήσει πολύ. Μήνες. Στην ηλικία μου έμοιαζε ατέλειωτος χρόνος. Αφέθηκα στο χάδι του. Το χέρι του χούφτωνε τα βυζιά μου πάνω απ' το λεπτό πουλόβερ. Οι ρώγες μου είχαν τεντωθεί περιμένοντας. Κάτω μου άρχιζε να καίει μια φωτιά. Ο Λύσιος ταξίδευε τα δάχτυλα του μέσα στο σουτιέν μου. Ήθελα να το βγάλω, αλλά κρατιόμουν θέλοντας να έχει εκείνος την πρωτοβουλία. Οι ρόλοι προκαθορισμένοι. Η εκπαίδευση είχε αφομοιωθεί εύκολα. Δεύτερη φύση.\nΤα χείλη του σιγοψιθύριζαν στ' αυτί μου. Φιλούσαν με δεξιοτεχνία το λαιμό μου. Ήμουν έτοιμη να εκραγώ . Το δωμάτιο είχε ολότελα φλογωθεί, κατακόκκινο σχεδόν ριγούσε από καβλωτικούς ατμούς. Η καρδιά μου βασανιζόταν στο στήθος μου. Ο Λύσιος κατάλαβε. Μπορούσε να προχωρήσει. Χωρίς βία ξεκούμπωσε τα ρούχα μου. Τον βοήθησα να με απαλλάξει. Έμεινα με τη μικρή μαύρη μου δαντελένια κιλότα στο υγρό σεντόνι. Εκείνος μεθοδικά έβγαλε τα ρούχα του και τα στοίβαξε σε μια καρέκλα κάπου στο δωμάτιο. Ακόμη δεν είχα καταλάβει τα σύνορα των τοίχων. Ήρθε κοντά μου. Το φύλο του ορθωμένο κοντά στο πρόσωπο μου - με πονούσε η αναμονή της επαφής. Κάθισε δίπλα μου. Χάιδεψε τις τρίχες ελαφρά. Ένιωθα την αναπνοή μου να χάνεται. Ασφυκτιούσα από προσμονή. Κινήθηκα αργά βοηθώντας τον να πετάξει το εσώρουχο. Επιτέλους. Οδήγησε το χέρι μου στο σκληρό του όργανο. Το 'πιασα διστακτικά, ενώ θα 'θελα να το ξεσκίσω στις χούφτες μου, να το ζουλήξω, ακόμη να το καταπιώ. Ήμουν λιωμένη απ' την αναμονή. Ένα κύμα που χυνόταν, έπλεε πάνω στο υγρό σεντόνι. Υγρή φωτιά. Το δάχτυλο του βυθίστηκε με βία μέσα στον κόλπο μου. Ανακάλυψε την πλημμύρα. Δεν τον έβλεπα πια. Άκουσα μόνο ψιθυριστή τη φωνή του να καίει τ' αυτί μου. «Είσαι έτοιμη.» Δεν μίλησα. Ήταν μια διαπίστωση. Δεν ρωτούσε. Και γλίστρησε μέσα μου με ορμή. Το βάρος του έκανε την καρδιά μου να παλεύει ακόμη πιο πολύ. Η διέγερση μου σφυροκοπούσε στα τοιχώματα του μυαλού μου. Η αναπνοή κομμένη. Φουσκωμένο κάθε κύτταρο του σώματος με καυτό αίμα. Στον κόλπο μου μια σκληρή σάρκα πηγαινοέρχεται. Ιδρώνω. Η φούντωση μένει σταθερή. Προσδοκία για ένα σπασμό, λύτρωση που δεν έρχεται. Τεντώνω τις αισθήσεις μου και περιμένω. Η φούντωση μένει σταθερή. Κι ύστερα τα σωθικά μου παγώνουν. Το σώμα γίνεται ένας κόμπος που δεν λύθηκε. Ο Λύσιος έχει τελειώσει και ξαπλώνει δίπλα μου. Στο πρόσωπο του λάμπει η ικανοποίηση. Κλείνει για λίγο τα μάτια. Σφίγγω τα βλέφαρα να φυλακίσω τα υγρά που θέλουν να ξεχυθούν από κει. Έχει ανέβει η στάθμη μέσα μου και ξεχειλίζω. Καταπίνω τον κόμπο στο λαιμό. Ανοίγει τα μάτια. Με φιλά στο μέτωπο. Χείλη υγρά. «Την άλλη φορά θα 'ναι καλύτερα. Σε ήθελα βλέπεις πολύ.» Δεν μίλησα. Πιέστηκα να χαμογελάσω. Ένιωθα τις ωοθήκες μου να με σφάζουν. Ένας σουβλερός πόνος στη μήτρα και αντανακλούσε σ' όλο το κορμί. Πίστευα ότι με τον Λύσιο θα 'ταν αλλιώς. Αν με ρωτούσε όμως κανείς δεν θα 'ξερα ν' απαντήσω. Στα τυφλά προσπαθούσα να βρω το δρόμο, να οδηγηθώ στον εαυτό μου.\nΔεν κατάλαβε τίποτα. Σηκώθηκε να πάει στο μπάνιο. Άκουγα τα νερά. Το χέρι μου ασυναίσθητα κατέβηκε χαμηλά. Ένα τρομακτικό ρίγος ηλέκτρισε όλο μου το σώμα. Ίσως την άλλη φορά. Σηκώθηκα κουρασμένη. Το σπέρμα κυλούσε. Τα μέλη μου πονούσαν. Το σώμα μου είχε πάλι αρρωστήσει. Το μυαλό - τέρας με δόντια σουβλερά - βύθιζε τη μανία του στις δικές του σάρκες. Παραδόθηκα. Ο έρωτας έμοιαζε να 'χει διαχωριστεί απ' τον οργασμό στη ζωή μου. Αλλά να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο έμοιαζε πολύ οδυνηρό για να διαρκέσει για πάντα. Έτσι ο έρωτας έπρεπε να βρει άλλη δικαίωση για την ύπαρξη του. Ο οργασμός έδωσε τη θέση του σε κάτι πιο ιερό. Κάτι που μπορούσες να μιλάς γι' αυτό με καμάρι. Που μπορούσε να γίνει σκοπός της ζωής και του σώματος χωρίς ντροπή. Αφού έτσι κι αλλιώς ο οργασμός, η ηδονή, ακόμη και αν υπήρχε, δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός όχι σαν ο\nίδιος ο σκοπός της ζωής αλλά ούτε ακόμη σαν ένας κάποιος τρόπος ζωής. Ο έρωτας συνδέθηκε με τη δημιουργία ενός παιδιού. Κι η χαρά του σώματος κλείστηκε έξω από τον τοίχο. Αυτά όμως δεν τα καταλαβαίνεις τη στιγμή που συμβαίνουν.\nΤο ρολόι έλεγε ακριβώς. Δυο ώρες συμπληρωμένες. Ο κόσμος είχε αραιώσει. Ο καταστηματάρχης με κοίταξε χαμογελαστός. Ήμουν ακόμη καθισμένη στα λευκά σκαλιά του, στριμωγμένη στον γκρίζο σκούρο τοίχο. «Κλείνουμε.» Σηκώθηκα με κόπο. Πονούσα παντού . Τα δόντια του τέρατος ακόμη βυθισμένα στο μυαλό μου. Με αγωνία ακούμπησα το χέρι στην κοιλιά μου. Έκλεισα τα μάτια. Η ανατριχίλα τάραξε όλα τα κύτταρα. Σχεδόν μια ηδονή. Η κοιλιά μου ακόμη υπάρχει. Έχω λόγο να ζω. Αποδεχθείτε με λοιπόν. Χαμογέλασα στον καταστηματάρχη· ξανθός, σπασμένα ελληνικά, εμπορεύεται ότι μπορεί στην Ελλάδα ακόμη και τον εαυτό του. Ξέρει πως όλοι διψάμε ν' αγοράζουμε υποκατάστατα. Ιμιτασιόν. Είναι πιο εύκολο. Είναι κάτι τέλος πάντων που μπορείς να το γευτείς.\nΗ βροχή είχε πάλι αρχίσει να πέφτει. Σιγά. Σε λίγα λεπτά ό,τι είχε στεγνώσει θα πλημμύριζε απ' την αρχή. Βάδιζα αργά προς την Αναγνωστοπούλου. Πίσω μου κουδούνιζαν δυνατά κατεβαίνοντας τα ρολά των καταστημάτων. Οι μάγιες και τα κολάν θα 'ταν πάλι στη διάθεση των αγοραστών μετά τις πέντε. Στο μεγάλο περίπτερο της πλατείας αγόρασα τσιγάρα. Ήθελα κάτι να ρουφήξω βαθιά μου ζεστό και χωρίς όγκο. Όσο μπορούσα πιο βαθιά. Μέχρι το τελευταίο κύτταρο του μυαλού μου. Δεν είχα σπίρτα. Μου άναψε το γκαρσόνι του Τοπ κοιτάζοντας με εξεταστικά. Πολλά είχαν δει τα μάτια του σ' αυτή την πλατεία. Αλλά γκαστρωμένη στο δρόμο να φουμάρει περπατώντας χάλασε ο κόσμος δηλαδή. Του χαμογέλασα. Το πιο παράξενο σε μένα σίγουρα δεν ήταν αυτό. Έστριψα τη γωνία αργά και ανηφόρισα την Αναγνωστοπούλου προσεκτικά. Σταμάτησα πάλι στην ίδια βιτρίνα. Χρυσή και ασημιά. Τα φώτα κλειστά. Το ρολό κατεβασμένο. Απόμεινα με το κεφάλι μου να βουίζει. Δυο πόρτες παραπάνω το μικροβιολογικό εργαστήριο. Εκεί, πάνω στο κρύσταλλο που φινίριζε το σκουρόχρωμο γραφείο της εισόδου, δίπλα στο τηλεφωνικό κέντρο, τη γραφομηχανή και την ξαφνιασμένη κοπέλα, ήταν μια θήκη κατακόκκινη, πλαστική, με χωρίσματα-καρτέλες που στο καθένα υπήρχε καβαλάρης με ένα γράμμα του αλφάβητου. Εκεί, ανάμεσα στ' άλλα φάκελα, μηχανικά τοποθετημένο, κάποιο που το περιεχόμενο του έμοιαζε να μου δημιουργεί ασφυξία.\nΗ ώρα είχε περάσει. Έσβησα το τσιγάρο. Ήξερα πως δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Προσπέρασα τη χρυσή-ασημιά βιτρίνα και βάδισα ολοταχώς προς τα πάνω. Δεν σταμάτησα καν στο μικροβιολογικό εργαστήριο. Η Αναγνωστοπούλου τράβαγε πολύ. Ανηφόρα μέχρι ψηλά. Κι ύστερα κάθετος η Δημοκρίτου. Λίγο παραπάνω βγήκα στου Δοξιάδη κι ύστερα στον περιφερειακό . Μ' άρεσε ο γύρος του Λυκαβηττού. Πιο κάτω αριστερά θα κατηφόριζα την Αλεξάνδρας. Χαιρόμουν. Η βροχή έπεφτε τώρα καταρρακτωδώς. Ακουμπούσα το ένα χέρι στην κοιλιά μου. Αυτή δεν θα μου την έπαιρνε κανείς. Είχα αρπάξει την κατάσταση στα χέρια μου. Όριζα το σώμα μου και τις λειτουργίες του. Για πρώτη φορά ήταν δικό μου και ήταν για μένα όλα όσα συνέβαιναν εντός του. Δεν θα το άφηνα να χαθεί. Δεν ήξερα τι προβλήματα σήμαινε αυτό για μένα, ούτε τι κουβαλούσε στο βάθος της αυτή η απόφαση. Χαιρόμουν όμως σαν να 'βλεπα για πρώτη φορά τη βροχή να πέφτει. Πάνω και γύρω μου. Τη ζωή ν' αναβλύζει από μέσα μου. Ένα άλλο νόημα επιτρεπτό για το κάθε τι που συντελούνταν εντός και εκτός μου.\nΧτύπησα το κουδούνι. Δεν είχα προγραμματίσει να 'ρθω στο γραφείο και είχα αφήσει τα κλειδιά μου στο σπίτι. Ο συρτός ήχος του ανοίγματος της πόρτας μ' έκανε να δειλιάσω, το ξεπέρασα γρήγορα. Σήμερα άρχιζα τη ζωή μου απ' την αρχή. Η Ευγενία Β. με κοίταξε ερωτηματικά. «Είχες πει δεν θα 'ρχόσουν.» Τη φίλησα. Είχε πάντα ένα ύφος ερωτηματικό, σχεδόν τρομαγμένο. Οτιδήποτε γινόταν γύρω της μπορούσε να τη βλάψει, δεν ήξερε ν' αμυνθεί, ταμπουρωνόταν. Αναρωτιόμουν φορές φορές στο γραφείο κοιτάζοντας τη ν' απαντάει μ' αγωνία στα τηλέφωνα, ποια θα μπορούσε να 'ταν η προσωπική της ζωή. Δεν μιλούσε πολύ. Ήταν παντρεμένη και είχε δυο μικρά παιδιά. Δεν ξέραμε αν είχε οικονομικά προβλήματα. Αν τα πήγαινε καλά με τον άντρα της. Πώς ήταν η γέννα της. Αν ζούσε καλά. Κάθε πότε γαμιόταν. Αν το φχαριστιόταν ή μόνο άνοιγε τα πόδια της προσφέροντας τη σκοτεινή της τρύπα γι' αντάλλαγμα. Κεκτημένη ταχύτητα. Δεν υπήρχε πια τίποτα να κερδίσει κανείς. Η ασφάλεια έτσι κι αλλιώς δεν συνυπάρχει με το ανθρώπινο είδος. Και δεν είναι αυτή που μπορεί να δώσει στιγμές ευτυχίας. Βλέπαμε μόνο την Ευγενία Β. να φεύγει τα μεσημέρια βιαστικά, γεμάτη άγχος, όταν τα μικρά της αρρώσταιναν. Αυτό κάτι μου θύμιζε και μ' έκανε ν' αρχίζω να την καταλαβαίνω. Έπιασα το χέρι της, τ' ακούμπησα στην κοιλιά μου. Χαμήλωσε το βλέμμα της, το σφήνωσε εκεί. Για λίγο έτσι. Ύστερα με κοίταξε θλιμμένα. Με καλωσόριζε στον κόσμο της. Είχε κιόλας δυο από δαύτα. Το 'χε μετανιώσει, έλεγε. Μπορούσε να το λέει τώρα πια. Κανείς δεν θα της τα 'παιρνε πίσω. Κρυμμένη καλά πίσω απ' τη μητρότητα. Δεν φοβόταν κανένα. Μπορούσε επιτέλους ν' αφεθεί στα μαρτύρια. Το φωτοστέφανο τής είχε χαρισθεί. Ζωή μέσα απ' τους άλλους, για τους άλλους, εξαιτίας των άλλων. Και το ποτάμι κυλά. Μ' έσφιξε στην αγκαλιά της. «Κοντεύεις;» Έγνεψα ναι. Κι ύστερα τρόμαξα με τη σκέψη. Έφτανα κιόλας στο τέλος πριν συνειδητοποιήσω την αρχή. Φυσικά υπήρχαν κι άλλα τυπικά πράγματα να τους εξηγήσω. Ιδιαίτερα στον Γιώργο Μ. που είχε περισσότερο απ' όλους ξαφνιαστεί και ίσως θα υφίστατο σαν διευθυντής εκεί μέσα τις συνέπειες της επαγγελματικής αναστάτωσης που προμήνυαν οι πιο λίγες ώρες δουλειάς μου στο μέλλον. Καθώς του εξηγούσα τα γεγονότα τα 'πλαθα. Έφταιγε η αδυναμία μου που τόσο καιρό η κοιλιά μου δεν είχε φανεί. Τώρα άρχισα να τρώω και πιο πολύ. Δεν προσπαθώ κιόλας πια να το κρύψω.\n«Είσαι ευτυχισμένη;» Κοίταξα προς το μέρος που ακούστηκε η φωνή. Βραχνή, γνώριμη και λίγο ξεχασμένη. Ναι, ήταν ο Αντρέας. Ο Αντρέας των τεσσάρων χρόνων πριν. Γαμώτο. Αυτόν δεν θα 'θελα με τίποτα να τον συναντήσω. Τουλάχιστον τώρα. Και ιδιαίτερα εδώ μέσα. Στην κατάσταση αυτή. Με κοιτούσε γεμάτος έκπληξη. Του ανταπέδωσα το ίδιο βλέμμα. Για λίγο έτσι. Οι άλλοι σώπαιναν. Ακούστηκαν αναπτήρες ν' ανάβουν. Καπνοί γέμισαν το δωμάτιο. Κατάλαβαν όλοι. Η Ευγενία μίλησε πρώτη. Ήξερε να μαλακώνει την αγωνία των άλλων. Είχε υποστεί στη ζωή της πολλή απ' αυτή. «Ήρθε για κάτι μεταφράσεις. Μας θυμήθηκε. Δουλεύει τώρα στο Υπουργείο Συγκοινωνιών.» Κατάλαβα τι έλεγε πολύ αργότερα. Οι άλλοι είχαν κιόλας αρχίσει να φλυαρούν για τον καιρό και τη βροχή. «Κανένας φούρνος θα γκρεμίστηκε.» Πήρε τ' αυτί μου το καλαμπούρι. Θα το 'λεγαν για τον Αντρέα. Σταμάτησα να τον κοιτάζω. Η ερώτηση του όμως εξακολουθούσε να σφυροκοπά στο μυαλό μου. Ο Αντρέας είχε με το πρώτο αγγίξει την ουσία. Αυτό ήταν που πονούσε. «Δεν κατάλαβα την ερώτηση σου», είπα ψέματα και δήθεν χαζά. Ακολουθούσα τη φύση μου. Αυτός δεν ήταν ο προορισμός στη ζωή; Πως μπορούσα να μη νιώθω πλήρης; «Ευτυχισμένη;» Επέμενε. Τι διάολο παιχνίδι προσπαθούσε να μου παίξει; Ίσως δεν καταλάβαινα την έννοια της λέξης. Ίσως ο Αντρέας να 'θελε κάτι άλλο να πει. Ίσως δεν ήταν η λέξη κατάλληλη. Πάντως ήταν μια δική μου επιλογή αυτό που συνέβαινε εντός μου. Δεν ήμουν ωστόσο σίγουρη γι' αυτά που του 'λεγα. Γύρισε το βλέμμα του αλλού. Άφησε μια τροχιά δυσπιστίας να πλανιέται. Προτίμησα να μη σκεφτώ τίποτ' άλλο. Ηρεμήσαμε. Το γραφείο μου βουτηγμένο στο χαρτομάνι δεν μπορούσε άλλο να περιμένει. Οι μεταφράσεις ξεχείλιζαν. Χάρηκα που διαπίστωσα ακόμη μια φορά πως με είχαν ανάγκη. Άλλοτε αυτό και μόνο βούλωνε το στόμα του θηρίου. Το σώμα όμως έχει τη δική του ζωή. Η επιβίωση προηγείται. Το θηρίο δεν ξεγελιέται για πολύ . Κουρνιασμένο εκεί, λίγο πιο κάτω απ' τη μέση, δείχνει τα δόντια του. Φάε λοιπόν. Σου 'φτιαξα ολόκληρο παιδί εκεί μέσα. Θα 'χεις να τρως μια ζωή.\nΈπεσα με τα μούτρα στη δουλειά. Η φαντασία μου έφτιαχνε λέξεις και ερμηνείες συγκλονιστικές. Σίγουρα το εγχειρίδιο για νέους δικηγόρους που θα εξέδιδε η εταιρεία μου σε μετάφραση από τα γαλλικά θα ήταν ένα μικρό αριστούργημα.\nΤο τοπίο λάσπωσε ξανά. «Ας φύγουμε» είπαν όλοι. Θα πλημμυρίσουν πάλι οι δρόμοι. Ξεκίνησα. Στην έξοδο χαιρέτησα όλους βιαστικά. Ιδιαίτερα τον Αντρέα. Είχα διακρίνει με πανικό ένα δισταγμό στο βήμα του. Σαν να κοντοστεκόταν. Την κοπάνησα στα γρήγορα. Δεν μ' έπαιρνε για τέτοιες συναντήσεις αυτή την εποχή. Έδειχναν όλα να 'χουν αρχίσει να κατασταλάζουν μέσα μου διυλισμένα. Το κατακάθι βάραινε ακόμη βέβαια βαθιά μου, αλλά θα το φιλτράριζα κι αυτό αργότερα απ' την αρχή.\nΣτο τέταρτο στενό σταμάτησα να τρέχω. Ήταν ασυναίσθητο. Και με είχε κάνει να λαχανιάσω. Με την κοιλιά ν' ανεβαίνει στο στόμα μου. Συνέχισα το βάδισμα αργά, σχεδόν απολαμβάνοντας τη διαδρομή κάτω απ' τη βροχή. Γυρνούσα σπίτι φορτωμένη έναν εαυτό παραπάνω.\n(Για τα επόμενα κεφάλαια 4-9 πατάτε "παλιότερες αναρτήσεις)\nΑναρτήθηκε από Λεία Βιτάλη συγγραφέας στις 11:16 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


Αρχική ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ Giovanni Reyna Ιστορία της Παιδικής Ηλικίας Συν Unntold Γεγονότα Βιογραφίας\nΝαι !, είναι παρατσούκλι "Captain America". Το άρθρο μας σας δίνει πλήρη κάλυψη από την ιστορία παιδικής ηλικίας Giovanni Reyna, τη βιογραφία, τα οικογενειακά γεγονότα, τους γονείς, την πρώιμη ζωή, τον τρόπο ζωής, την προσωπική ζωή και άλλα αξιοσημείωτα γεγονότα από την εποχή που ήταν παιδί μέχρι που έγινε δημοφιλής.\nΗ ζωή και η άνοδος του Giovanni Reyna. Image Credit: SI\nΝαι, όλοι γνωρίζουν ότι είναι εξαιρετικός μέσος με μεγάλες προοπτικές. Ωστόσο, μόνο λίγοι θεωρούν την έκδοση του βιογραφικού του Giovanni Reyna αρκετά ενδιαφέρον. Τώρα, χωρίς περαιτέρω χέρια, ας αρχίσουμε.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Παιδική ιστορία:\nΜία από τις παλαιότερες γνωστές παιδικές φωτογραφίες του Giovanni Reyna. Image Credit: SI.\nΞεκινώντας, Giovanni Alejandro Reyna γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2002 στην πόλη Sunderland στην Αγγλία. Είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά που γεννήθηκαν από τη μητέρα του Danielle Egan Ρέινα και στον πατέρα του Claudio Reyna.\nΑν και ο Giovanni γεννήθηκε στην Ευρώπη, είναι ευρέως γνωστός ως αμερικανός υπήκοος επειδή πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας που μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη μαζί με τον παλαιότερο αδελφό του Τζακ και τα νεώτερα αδέλφια Joah και Carolina.\nΠαιδική φωτογραφία του Giovanni (πολύ αριστερά) Μεγαλώνοντας στη Νέα Υόρκη παράλληλα με τους αδελφούς και την αδελφή του. Image Credit: SI.\nΜεγαλώνοντας στη Νέα Υόρκη, ο Τζιοβάνι ήταν ένας φυσικός αθώος αθλητής που είχε ό, τι χρειάστηκε για να φτάσει σε κάθε είδους διοργάνωση. Στην πραγματικότητα, είχε πρωταρχικά συμφέροντα στο γκολφ και μπορούσε να βουτήξει ένα μπάσκετ πριν περάσει 5 χρόνια.\nΌταν ο Τζιοβάνι ήταν τελικά 5 χρονών, άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο σε πάρκα για να ευχαριστήσει τους γονείς του που ήταν περισσότερο από ευτυχής να έχουν το δεύτερο γιο τους να δείχνουν ενδιαφέρον για ποδόσφαιρο και να το υιοθετήσουν ως ένα από τα παιδικά του αθλήματα.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Οικογενειακό υπόβαθρο:\nΝαι, ο μπαμπάς και η μαμά του Τζιοβάνι δεν ήταν φτωχοί, αλλά η απόλαυση που είχαν στα παιδικά του ποδόσφαιρα προσπάθειες ήταν δικαιολογημένη καθώς και οι δύο γονείς έχουν μια πλούσια ιστορία στο παιχνίδι του αθλήματος. Για να ξεκινήσει με τη μαμά του Τζιοβάνι, ήταν πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και πρώην μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου των γυναικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρακάτω φαίνεται μια υπέροχη φωτογραφία των γονέων του Giovanni Reyna (Claudio και Danielle Egan).\nΓνωρίστε τους γονείς του Giovanni Reyna. Image Credit: SI.\nΑπό την πλευρά του, ο μπαμπάς του Τζιοβάνι ήταν επίσης διεθνής των Ηνωμένων Πολιτειών που παίζει ιστορία για τα Γλασκόβικ Ρέιντζερς, το Μάντσεστερ Σίτι και το Σάντερλαντ όπου γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του. Έτσι, ήταν φυσικό να απολαύσουν το ενδιαφέρον του Τζιοβάνι να περάσουν τα μονοπάτια τους στην οικοδόμηση μιας καριέρας στο άθλημα.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Εκπαίδευση και Σταδιοδρομία\nΌταν ήρθε η ώρα, ένας νέος και φιλόδοξος Τζιοβάνι έγινε μέρος του ακαδημαϊκού συστήματος της Νέας Υόρκης (NYCFC) όπου άρχισε να αναπτύσσει μια σοβαρή καριέρα στην ποδοσφαιρική εκπαίδευση.\nΈγινε μέλος της NYCFC σε πολύ νεαρή ηλικία. Συντελεστές εικόνας: NYCFC και SI.\nΚατανοώντας την επιθυμία του αγοριού για να παίξουν ζωντανό το ποδόσφαιρο, οι γονείς του Giovanni Reyna (Claudio και Danielle Egan) έκαναν ό, τι μπορούσαν για να στηρίξουν τις φιλοδοξίες του. Ενώ ο Giovanni έμαθε το εμπόριο, έδινε ιδιαίτερη προσοχή στις οδηγίες και δεν βρέθηκε να στερείται σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα καταπληκτικό ποδοσφαιρικό παιχνίδι που ήξερε ότι είχε ένα λαμπρό μέλλον στο ποδόσφαιρο.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Πρώτα χρόνια στο ποδόσφαιρο:\nΩς εκ τούτου, η άνοδος του Τζιοβάνι μέσω των τάξεων ήταν γρήγορη και κυρίως σημαντικό, επειδή ο μπαμπάς του - ο Claudio ήταν ο αθλητικός διευθυντής της NYCFC αλλά δεν χρησιμοποίησε το μακρύ βραχίονα επιρροής στην προώθηση εγωιστικών επιθυμιών για τον νεαρό.\nΈτσι, η πρόοδος του Τζιοβάνι ήταν διαφανής και αξιοσημείωτη για τους συνομηλίκους και τους προπονητές που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν φυσικό με προοπτικές που θα καθιστούσαν την ακαδημία περήφανη στο μέλλον.\nΤο λαμπρό μέλλον του Τζιοβάνι στο αθλητισμό έγινε νωρίτερα από τους συμπαίκτες του και τους προπονητές του στο NYCFC. Πιστοποίηση εικόνας: Instagram.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Ο δρόμος προς τη φήμη Ιστορία:\nΣτην κορυφή των αθλητικών προσπαθειών του Giovanni στο NYCFC, έκανε πολύ καλά για να βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει το Κύπελλο Generation Adidas τον Απρίλιο του 2017, ένα τουρνουά που είδε τους τότε 14χρονους να εμφανίζονται επίσης ως ο καλύτερος παίκτης.\nΤι περισσότερο? Ο Τζιοβάνι συνέχισε να βοηθά τα Αμερικανικά U15s να κερδίσουν το διάσημο τουρνουά νεολαίας Torneo Delle Nazioni και είχε ένα ισχυρό τερματισμό 2017/18 με το NYCFC βαθμολογώντας 13 γκολ σε 17 εμφανίσεις.\nΜπορείς να τον εντοπίσεις ανάμεσα στην πασίγνωστη ομάδα; Πιστοποίηση εικόνας: Instagram.\nΒιογραφία του Giovanni Reyna - Η ιστορία ανόδου στο φήμη\nΜε τέτοιες εξαιρετικές επιδόσεις, δεν ήταν περίεργο το γεγονός ότι η Borussia Dortmund δεν έχασε χρόνο στην εξασφάλιση των υπηρεσιών του μέσου. Ήταν αρχικά για να παίξει για τη γερμανική πλευρά U19s ομάδα το 2019/20 πριν κερδίσει την προώθηση στην πρώτη ομάδα του συλλόγου κατά τη διάρκεια του χειμερινού διάλειμμα.\nΜε το ντεμπούτο του στο Bundesliga για το Borussia Dortmund, ήταν ρεκόρ για τον Giovanni που ανατράπηκε Christian Pulisic με το να γίνει ο νεότερος Αμερικανός που εμφανίζεται ποτέ στη Bundesliga.\nΓνωρίζατε ότι ο Giovanni έγινε και ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία του γερμανικού κυπέλλου, όταν βρήκε την πλάτη του δίχτυ με 2-3 ήττες στο Werder Bremen κατά τη διάρκεια του DFB-Pokal Round of 16;\nΠάλι μόλις 15 ημέρες αργότερα, ο Giovanni έγινε ο νεώτερος Αμερικανός που έπαιξε και κατέγραψε βοήθεια σε ένα Τσάμπιονς Λιγκ καθώς ίδρυσε Ο Erling Håland παιχνίδι-κερδίζοντας στόχο να βοηθήσει Borussia Ντόρτμουντ ρεκόρ 2-1 νίκη επί PSG. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.\nΔείτε ποιος έδωσε στον Erling Håland την βοήθεια που έκανε τον Ντόρτμουντ νικηφόρο. Image Credit: Στόχος.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Φιλενάδα?\nΟι οπαδοί και ο τύπος δεν είναι ικανοποιημένοι που ο Giovanni κάνει μόνο νέα για τις εντυπωσιακές ποδοσφαιρικές επιδόσεις του και για ρεπορτάζ. Ως εκ τούτου, θέλουν ειλικρινά να μάθουν για τη φίλη του ή να εξακριβώσουν αν έχει μυστική σύζυγο.\nΔυστυχώς, τέτοιες επιθυμίες θα συνεχίσουν να παραμένουν, καθώς ο Giovanni είναι μόνο 17 ετών όταν γράφει αυτή τη βιογραφία και δεν έχει κανένα γάμο ή κόρη εκτός γάμου.\nΟ νεαρός, επιτυχημένος και όμορφος Giovanni είναι ο μοναδικός από τον Φεβρουάριο του 2020. Image Credit: SI και LB.\nΔεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μέσος δεν θεωρεί προτεραιότητα την κοπέλα ή τη σύζυγό του. Αυτό έρχεται καθώς ο ίδιος προτίθεται να εδραιώσει τη θέση του με την πρώτη ομάδα της Borussia Dortmund. Περισσότερο, χάραξε το όνομά του στα μάρμαρα των νέων ποδοσφαιρικών μεγαλοφυιών για να προσέξουμε την επόμενη δεκαετία του ποδοσφαίρου κορυφαίων πτήσεων.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Οικογενειακή ζωή:\nΕίναι αδιαμφισβήτητα αλήθεια ότι μια οικογένεια που ασχολείται με τον αθλητισμό μένει μαζί. Σε αυτό το τμήμα, θα σας φέρουμε στοιχεία για τα μέλη της οικογένειας του Giovanni ξεκινώντας από τους γονείς του.\nΓνωριμία με την Οικογενειακή Ζωή του Τζιοβάνι Ρέινα. Πιστωτική εικόνα: Instagram\nΠερισσότερα για τον μπαμπά του Giovanni Reyna:\nΟ Claudio Reyna είναι ο πατέρας του μέσου. Κρίνοντας με το όνομά του, μπορείτε εύκολα να υποθέσετε ότι έχει μη-αγγλικές ρίζες της οικογένειας. Η αλήθεια είναι ότι ο μπαμπάς του Τζιοβάνι Ρέινα "Claudio"Έχει οικογένεια καταγωγής Αργεντινής και Πορτογαλίας. Όπως και οι πρώην επαγγελματίες, ο Claudio έπαιξε ενεργό ρόλο στις νεανικές προπονήσεις του Giovanni και βοήθησε στην άνοδο του ποδοσφαίρου κορυφαίων πτήσεων.\nΠερισσότερα για τη μαμά του Τζιοβάνι Ρέινα:\nΟι μεγάλες αθλητικές μητέρες έχουν δημιουργήσει αθλητικούς γιους και η μητέρα του Giovanni Reyna δεν αποτελεί εξαίρεση. Η Danielle Egan Reyna είναι ένας Αμερικανός συνταξιούχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος κάποτε έπαιξε για την εθνική ποδοσφαιρική ομάδα των γυναικών των Ηνωμένων Πολιτειών το 1993. Φανερωμένος παρακάτω με τον Giovanni (ο γιος της), και οι δύο μοιράζονται έναν μοναδικό δεσμό.\nΠερισσότερα για τη μαμά του Giovanni Reyna, Danielle Egan. Πίστωση: Instagram\nΣχετικά με τα αδέλφια και τους συγγενείς του Giovanni Reyna:\nΟ μέσος έχει τρία αδέλφια με τα οποία μεγάλωσε. Περιλαμβάνουν τον μεγαλύτερο αδερφό του Τζακ και τους νεώτερους αδελφούς - τον Ιωά και την Καρολίνα.\nόπως ο Τζιοβάνι, ο Τζακ είχε αρχικά συμφέροντα στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά υπέφερε από παιδικό καρκίνο που προκάλεσε τον πρόωρο θάνατό του όταν ήταν μόλις 13 ετών. Μιλήστε για τα υπόλοιπα αδέλφια του αδερφού, ο μικρότερος αδελφός του Joah ενδιαφέρεται για το μαγείρεμα και το ποδόσφαιρο, ενώ η μόνη κόρη της οικογένειας - η Καρολίνα είναι σε πολλά αθλήματα τη στιγμή που γράφει τη βιογραφία του Giovanni Reyna.\nΦωτογραφία του μέσου με τη μαμά του, τον μπαμπά και τα αδέλφια του. Image Credit: SI.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Προσωπική ζωή:\nΠροχωρώντας στη ζωή του Τζιοβάνι μακριά από το ποδόσφαιρο, έχει ένα πλούσιο πρόσωπο που αντικατοπτρίζει τις παθιασμένες, διαισθητικές, φιλόδοξες και εξαιρετικές ιδιότητες των ατόμων των οποίων το ζώδιο είναι ο Σκορπιός.\nΟ μέσος που αποκαλύπτει μετρίως στοιχεία σχετικά με την ιδιωτική και προσωπική του ζωή, έχει συμφέροντα και χόμπι που περιλαμβάνουν το παιχνίδι γκολφ, τη διατήρηση των παιχνιδιών μπάσκετ και την περάτωση ποιοτικού χρόνου με τους φίλους και την οικογένειά του.\nΑυτή είναι μια σπάνια φωτογραφία του Giovanni που παίζει γκολφ για αναψυχή. Πιστοποίηση εικόνας: Instagram.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Τρόπος ζωής:\nΌσον αφορά τον τρόπο ζωής του Giovanni, η καθαρή του αξία εξακολουθεί να υπόκειται σε έλεγχο κατά τη στιγμή της σύνταξης αλλά έχει αγοραία αξία 6 εκατομμυρίων ευρώ. Με τέτοια αξία, είναι προφανές ότι ο μέσος δεν είναι μεγάλος μέτοχος ή μεγάλος ξενιστής.\nΩς εκ τούτου, είναι δύσκολο να δει ο μέσος να ζει με τον πολυτελές τρόπο ζωής των συμπατριωτών του που ταξιδεύουν στους δρόμους της Γερμανίας με εξωτικά αυτοκίνητα και δικά τους πολύτιμα σπίτια. Παρά ταύτα, φορέζει αριστοκρατικό για να παρακολουθήσει ειδικές περιστάσεις και πάρτι με φίλους.\nΔεν είναι κάθε φορά που βλέπετε τους μεσαίους να φορούν κομψό αλλά ο Τζιοβάνι. Πιστοποίηση εικόνας: Instagram.\nΟ Τζιοβάνι Ρέυνα Γεγονότα:\nΓια να ολοκληρώσετε την παιδική μας ιστορία και βιογραφία του Giovanni Reyna, εδώ είναι λίγα γνωστά ή ανυπολόγιστα γεγονότα γι 'αυτόν.\nΑπό τότε που έπεσε στη σκηνή του ποδοσφαίρου του Ντόρτμουντ, πολλοί οπαδοί έκαναν στο διαδίκτυο σε μια προσπάθεια να μάθουν πόσο κερδίζει ο Giovanni Reyna. Η αλήθεια είναι, tο επιθετικός σύμβουλος του midfielder με την BVB τον βλέπει να τσακίζει ένα επιβλητικό μισθό γύρω € 600,000 ανά έτος. Ακόμη πιο περίεργο είναι η κατανομή των μισθών του Τζιοβάνι Ρέυνα ανά έτος, μήνα, ημέρα, ώρα, λεπτό και δευτερόλεπτα (όπως τη στιγμή της γραφής).\nΚέρδη σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών ($)\nΚέρδη ανά έτος € 600,000 £522,767.12 $ 669,501.00\nΚέρδη ανά μήνα € 50,000 £43,563.9 $ 55,791.75\nΤα κέρδη ανά εβδομάδα € 12,500 £10,890.98 $ 13,947.9\nΚέρδη ανά ημέρα € 1,785.7 £1,555.85 $ 1,992.56\nΤα κέρδη ανά ώρα € 74.4 £64.83 $ 83.02\nΚέρδη ανά λεπτό € 1.24 £1.08 $ 1.38\nΚέρδη ανά δευτερόλεπτα € 0.02 £0.018 $ 0.02\nΑυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Giovanni Reyna έχει κερδίσει από τότε που ξεκινήσατε να βλέπετε αυτή τη σελίδα.\nΕάν αυτό που βλέπετε παραπάνω διαβάζει (0), σημαίνει ότι βλέπετε μια σελίδα AMP. Now Κλίκ ΕΔΏ για να δείτε την αύξηση του μισθού του κατά δευτερόλεπτα.\nΤο ήξερες?… Ο μέσος άνθρωπος στη Γερμανία πρέπει να εργαστεί για τουλάχιστον 1.1 χρόνια να κερδίσω € 50,000, το οποίο είναι το ποσό που κερδίζει ο Giovanni Reyna σε ένα μήνα.\nΕίναι προφανές ότι ο Giovanni δεν έχει σωματικές τέχνες κατά τη στιγμή της γραφής. Είναι μάλλον ερωτευμένος με την εμφάνιση ενός πεντακάθαρου δέρματος στο μέτριο-εντυπωσιακό ύψος του 6 πόδια και 1 ίντσα.\nΣίγουρα φαίνεται καλό χωρίς τατουάζ. Πιστοποίηση εικόνας: Instagram.\nΓεγονός # 3 - Κάπνισμα και πόσιμο:\nΟ Τζιοβάνι δεν καπνίζει και δεν πίνει ανεύθυνα. Ως επαγγελματίας, γνωρίζει την ανάγκη να παραμείνει υγιής και έντονη ανά πάσα στιγμή για τα συμφέροντα του.\nΓεγονός # 4 - Αξιολόγηση FIFA:\nΟ Giovanni έχει μια εντυπωσιακή συνολική βαθμολογία της FIFA 63 από τον Φεβρουάριο του 2014. Παρ 'όλα αυτά, δεν υπάρχει καμία απολύτως παραβίαση του γεγονότος ότι οι βαθμολογίες του είναι ανεβασμένες για μετεωρική αύξηση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχει μόνο λίγους μήνες εμπειρία παίζοντας ποδόσφαιρο κορυφαίων πτήσεων τη στιγμή της γραφής.\nΥπάρχει πάντα μια ταπεινή αρχή. Image Credit: SoFIFA.\nΓεγονός #5 - Θρησκεία:\nΟ μέσος δεν είναι μεγάλος στη θρησκεία κατά τη στιγμή της γραφής. Ως εκ τούτου, η επίλυσή του σε θέματα πίστης δεν μπορεί να συναχθεί οριστικά. Παρ 'όλα αυτά, είναι πολύ πιθανό οι γονείς του Τζιοβάνι Ρέυνα να τον έχουν αναστήσει για να υιοθετήσουν τις χριστιανικές θρησκευτικές πεποιθήσεις.\nGiovanni Reyna Wiki Έρευνα:\nΟ παρακάτω πίνακας παρέχει γρήγορες και σύντομες πληροφορίες για τον Giovanni Reyna.\nGiovanni Reyna Στοιχεία Βιογραφίας (Wiki Enquiry)\nΟνοματεπώνυμο: Giovanni Alejandro Reyna\nΠαρατσούκλι: Captain America\nΓονείς: Η Danielle Egan Reyna (Μητέρα) και ο Claudio Reyna (Πατέρας)\nΑδερφια: Τζάκ Ρέινα (Αργά), Γιόα Ρέυνα\nΑδελφή: Καρολίνα Ρέινα\nΠροέλευση Οικογένειας: Αμερικανική, Αργεντινή και πορτογαλική οικογενειακή καταγωγή\nΤόπος που μεγάλωσε: Bedford, Νέα Υόρκη.\nΤόπος Γέννησης: Σάντερλαντ, Αγγλία.\nΎψος: 6 ft 1 σε (1.85 m)\nΖωδιακός κύκλος: Σκορπιός\nΕΛΕΓΧΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ: Σας ευχαριστούμε που διαβάσατε τα γεγονότα της βιογραφίας μας για το παιδικό μυθιστόρημα Giovanni Reyna Plus. Στο LifeBogger, προσπαθούμε για ακρίβεια και δικαιοσύνη. Αν βρείτε κάτι που δεν φαίνεται σωστό, παρακαλώ μοιραστείτε μαζί μας σχολιάζοντας παρακάτω. Πάντα θα εκτιμούμε και θα σέβουμε τις ιδέες σας.


Κοτζιάς Αρχεία - DailyPost.gr\nΟ Β. Σκουρής στο ieidiseis.gr\nΕπιστολές στους επικεφαλής οκτώ πολιτικών σχηματισμών, στην οποία υπογραμμίζεται η «αδήριτη», όπως χαρακτηρίζεται, ανάγκη δημιουργίας «ενός Πατριωτικού, Δημοκρατικού, Προοδευτικού Μετώπου της Δημοκρατικής Παράταξης», απέστειλε την περασμένη Τέταρτη (09/12/2020) το ΠΡΑΤΤΩ.\nΟ πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, υποδέχτηκε τον Οκτώβριο με τρυφερό ποίημα στο Twitter.\nΣημειώνεται ότι καθε πρώτη του μήνα γράφει ενα ποιηματάκι.\nΕπίθεση Κοτζιά στα «ΝΕΑ»\nΟ πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς έχει παράπονα από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».\nΚαι το «τιτίβισε»: «Κάθε μέρα τα ΝΕΑ έχουν δύο ή τρία άρθρα, ακόμη και περισσότερα, που με δυσφημούν και μου χρεώνουν όλα τα κακά του κόσμου.\nΚοτζιάς έτοιμος για όλα\nΟ πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς φέρεται αποφασισμένος να τεντώσει το σκοινί που συνδέει την κίνηση ΠΡΑΤΤΩ της οποίας είναι επικεφαλής με τον ΣΥΡΙΖΑ.\n«Άδειασμα» Κοτζιά σε Τσίπρα για συμφωνία με την Ιταλία: «Δεν αληθεύει»\nΟ πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, σχολίασε τα όσα υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας για τη συμφωνία που υπήρχε το 2016 μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας για την οριοθέτηση ΑΟΖ, διαψεύδοντας τον.\nΠοιητικός Νίκος Κοτζιάς: «Κάθε βουτιά και μια ανάμνηση»\nΗ 1η Ιουνίου ενέπνευσε τον πρώην ΥΠΕΞ και επικεφαλής της κίνησης «Πράττω», Νίκος Κοτζιάς.\nΤο ομαδικό μήνυμα που έστειλε:\n«Όλα τα δικαιώματα\nπεριουσία μας είναι,\nκάθε ελπίδα μας\nκαι μια υπόσχεση.\nΤο Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία διευκρινίζει ότι δεν υπάρχει «καμία ξένη δύναμη σε ελληνικό έδαφος».


Ιθαγένεια στους μετανάΣτΕς με... ελληνόμετρο | Γλέντι\n1:08 μ.μ. Πολιτική 1 comment\nΟμως η προσπάθεια αυτή βρήκε ξαφνικά εμπόδιο την πρόσφατη απόφαση του Δ' τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε αντισυνταγματικές τις ρυθμίσεις Ραγκούση όσον αφορά και την απόκτηση ιθαγένειας και το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Οι ανώτατοι δικαστές ζητούν να μπει ένα είδος «ελληνόμετρου» που θα αξιολογεί τις ατομικές επιδόσεις των νέων στις «ελληνικές αξίες»!\nΒέβαια, η απόφαση του Δ' τμήματος του ΣτΕ δεν είναι οριστική. Την τελική κρίση θα κάνει τους επόμενους μήνες η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπου αναμένεται να δοθεί μεγάλη νομική και ιδεολογική μάχη. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς φτάσαμε εδώ, δέκα χρόνια μετά την υπόθεση των ταυτοτήτων.\nΣε άρθρο του, για την πρόσφατη απόφαση του Δ' τμήματος του ΣτΕ, ο συνταγματολόγος Αντ. Μανιτάκης κάνει λόγο για «ιδεολογική ανάγνωση του Συντάγματος» και καλεί τη δικαστική εξουσία «να υπερασπιστεί τη συνταγματική νομιμότητα χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις και με αυτοσυγκράτηση». Ερωτά μάλιστα εάν η έννοια της «αποσύνθεσης του έθνους», που επικαλείται ως κίνδυνο το ΣτΕ, είναι κρίση ή νομική αξιολόγηση, που προκύπτει από το Σύνταγμα και αρμόζει σε δικανικό συλλογισμό;\n«Προφανώς το Δ' τμήμα αγνοεί την πραγματικότητα της δεύτερης γενιάς μεταναστών -ή καλύτερα μιας πολυεθνοτικής και πολυπολιτισμικής νέας γενιάς με πολλαπλές ταυτότητες στην Ελλάδα σήμερα- κάτι που και η ελληνική κοινωνία και ο νομοθέτης αναγνώρισε και ανταποκρίθηκε έστω και με καθυστέρηση μερικών ετών» παρατηρεί ο Μιλ. Παύλου από το Ινστιτούτο για τα Δικαιώματα, την Ισότητα και την Ετερότητα (i-red).\nΣτην περίπτωσή μας, ο Μάθιου τακτοποιήθηκε προσωρινά με άδεια επί μακρόν διαμένοντος, πενταετούς διάρκειας! Ο ίδιος δηλώνει απογοητευμένος από την Ελλάδα και σκέφτεται να φύγει. Ευτυχώς γι' αυτόν, έχει από τον πατέρα του την αμερικανική υπηκοότητα. Στις ΗΠΑ, βλέπετε, δεν ισχύει αποκλειστικά το δίκαιο του αίματος...\nGlenti Comment: Το δίκαιο του αίματος είναι μία από τις μεγαλύτερες ανοησιες που έχουν εφευρεθεί ποτέ. Ας αποδείξουν όλι αυτοί οι "κύριοι" του Συμβουλίου της Επικρατείας ότι δεν εχουν τούρκικο ή αλβανικό αίμα από κάποιον πρόγονό τους. Εγώ, φοιτητής στην Αγγλία για 1 μόνο χρόνο, κληθηκα να ψηφίσω στις δημοτικές εκλογές γιατί οι Άγγλοι θεώρησαν ότι ως - προσωρινός έστω - κάτοικος επηρεαζόμουνα και εγώ από τα δημοτικά πράγματα. Αυτός είναι πολιτισμός!\nDominic 6 Φεβρουαρίου 2011 - 6:46 μ.μ.\nτο glenti comment τα λέει όλα! έλεος...


😀😈😎🙈🙌 - Emoticons & Σύμβολα του Whatsapp - Προσθέστε εικονίδια & φατσούλες\nEmoticons & Σύμβολα του Whatsapp - Προσθέστε εικονίδια & φατσούλες\nΠλήρης λίστα με όλα τα emoticons για Whatsapp με ορισμένα εξαιρετικά εικονίδια. Προσθέστε σύμβολα, emojis, φατσούλες και καρδούλες από το PC, το tablet και το κινητό.\nΠώς να προσθέσω εικονίδια στο WhatsApp;\n3. Επικολλήστε το εικονίδιο στο WhatsApp. ( CTRL+V στον υπολογιστή σας ή κάντε "επικόλληση" στο κινητό σας)


Τ.Τζιωνή, Τελευταία συνάντηση, ανθρώπινες στιγμές με πολιτικό νόημα – Παναγιώτης Ήφαιστος – Panayiotis Ifestos\n«Καλά, δεν θα πω τίποτα;» διερωτήθηκε μονολογώντας την Πέμπτη το βράδυ καθώς καθόμασταν μαζί του μπροστά στην τηλεόραση. «Τι εννοείτε» ; ρωτήσαμε, για να μας απαντήσει μ’ έναν κεραυνό: «Πεθαίνω, δεν θα πω τίποτα για να ευχαριστήσω αυτόν τον κόσμο; Αυτόν τον κόσμο που με στήριξε και μου συμπαραστέκεται»;\nΉμασταν με τον αδελφικό μου φίλο Γιώργο Ηλιάδη. Όταν συνήλθα από το ξαφνικό ράπισμα των φαινομενικά πεισιθάνατων λόγων του κι ενώ ο Γιώργος τελούσε ακόμη υπό τη συγκλονιστική επίδρασή τους, τον ρώτησα διαμαρτυρόμενος αν παραδόθηκε και του υπέδειξα προτρεπτικά ότι δεν πρέπει να χάνει τις ελπίδες του. Με μια χαρακτηριστική αυστηρή κίνηση του χεριού και μ’ ένα μορφασμό του, μου έδωσε το μήνυμα να σταματήσω τους παρηγορητικούς λόγους. Αυτός γνώριζε. Ήξερε καλά την κατάστασή του. Αισθάνθηκα άσχημα για την ενστικτώδη απρεπή εκδήλωση του ευσεβούς μου πόθου. Όταν βρήκαμε την ψυχραιμία και μιλήσαμε αντιληφθήκαμε πως δεν ήθελε μόνο να ευχαριστήσει το λαό ήθελε, για τελευταία φορά, να του πει τις σκέψεις του για τα επερχόμενα και τον συμβουλεύσει. Μένω ως εδώ. Την Παρασκευή ήταν καλύτερα. Ήταν η ώρα των ειδήσεων. Με χαρά τον άκουσα να σχολιάζει τις ειδήσεις: από την απόφαση της Κυβέρνησης να εκποιήσει κρατική περιουσία έως τα συμβαίνοντα στην Ανόρθωση. Έφυγα συγκρατημένα αισιόδοξος, Όταν το Σάββατο, το βράδυ, εξέφρασα την επιθυμία να τον δω, η κυρία Φωτεινή, η πιο αρχόντισσα Κυρία που γνώρισα, δεν έκανε ερωτήσεις. Την ακολούθησα στο εσωτερικό της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας. Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του με την τηλεόραση σε λειτουργία. Δεν μου φάνηκε να παρακολουθεί. Γύρισε αργά προς το μέρος μας. Η σύντροφος της ζωής του, τον κοίταξε εξεταστικά για να δει αν χρειαζόταν κάτι, έφτιαξε κάπως το σεντόνι που τον σκέπαζε, του έριξε μια στοργική ματιά και μας άφησε μόνους. Φαινόταν καταπονημένος. Έβγαλα το μπουφάν μου και κάθισα στην καρέκλα δίπλα. Με κοίταξε χωρίς να μου μιλήσει. Δεν τον ρώτησα πώς ήταν. Θα πρέπει να πονούσε πολύ. Άνοιξα μηχανικά το χαρτί μου και χωρίς να το βλέπω άρχισα να του λέω τις σκέψεις μου για κάτι που μου είχε ζητήσει να ετοιμάσω. Δεν ήταν όπως τις προηγούμενες φορές που μιλήσαμε. Μου απαντούσε με νεύματα. Ψέλλισε μερικές λέξεις κατάφασης φορτωμένες με δολοφονικό πόνο. Τον ρώτησα αμήχανα αν πονά. Έγνεψε «ναι» με τον ίδιο τρόπο που θα έγνεφε και «όχι» αλλά με μια αίσθηση απελπισίας. Μου έδειξε το μέρος της καρδιάς του και μου είπε πως μέσα του παλεύει ο πιο δυνατός μυς του σώματος με έναν άλλο, τους πνεύμονες. «Η καρδιά θέλει χώρο για να δουλέψει κι οι πνεύμονες δεν την αφήνουν. Πόσο θα αντέξει» μονολόγησε. Γύρισε το κεφάλι προς την οροφή του θαλάμου και έκλεισε τα μάτια. Κοιμήθηκε; Έμεινα και τον έβλεπα με όση αγάπη δεν κατάφερα να του δείξω στα πέντε χρόνια που δούλεψα μαζί του. Στη λευκή απροσδόκητη μοναξιά του δωματίου επέτρεψα στον εαυτό μου το βούρκωμα. Σηκώθηκα και έκανα νευρικές βόλτες. Όταν μπήκε ο γιος του, ο Κωνσταντίνος , άνοιξε ξανά τα μάτια. Με ρώτησε αν θα επέστρεφα την επομένη στη χώρα που υπηρετώ. Φαινόταν πιο ήσυχος. Θα είχε επιδράσει το ισχυρό αναλγητικό. Η δύσπνοια όμως δεν υποχωρούσε. Του απάντησα πως «ναι» και ότι θα ερχόμουν ξανά προτού φύγω. Θα τον έβλεπα πάλι τα Χριστούγεννα. Είδα ένα θλιμμένο χαμόγελο στο χαραγμένο από το χρόνο και τον πόνο πρόσωπό του. Του άγγιξα το χέρι, τον καληνύχτισα και βγήκα.\nΤην επομένη πήγαμε πάλι με το Γιώργο Ηλιάδη. Ο γιατρός ήταν μέσα δεν έβγαινε. Προσπαθούσαμε να κρύψουμε την ανησυχία μας που μεγάλωνε. Τι να συνέβαινε; Πέρασε πολλή ώρα. Κοίταζα το ρολόι. Σύντομα έπρεπε πάρω το δρόμο για το αεροδρόμιο. Κάποτε βγήκε ο γιατρός και έσπευσε να φύγει, κατηφής, σιωπηλός και συνοφρυωμένος . Ρώτησα το Νικόλα αν μπορούσα να δω για έστω ένα λεπτό τον Πρόεδρο. Μπήκε και βγήκε σε λίγο. Τα φάρμακα τον είχαν αποκάμει κι αποκοιμίσει. Έφυγα λυπημένος. Έξω έκανε κρύο. Οσφράνθηκα τον αέρα. Αυτός ο συνδυασμός ψύχρας, περιβάλλοντος και της συγκεκριμένης ψυχονοητικής κατάστασής μου κάτι μου θύμιζε. Αυτήν τη σύνθετη οσφρητική και ψυχονοητική εμπειρία την είχα ξαναβιώσει. Ναι. Την είχα ξαναβιώσει ένα παγερό πρωινό του ’94 στη Βιέννη, όπου υπηρετούσα, βγαίνοντας από ένα Νοσοκομείο. Την είχα ονομάσει, μάλιστα: , «θανατίλα». Ρίγος με διεπέρασε. Σε λίγο το αεροπλάνο πετούσε πάνω από τα νερά της Ανατολικής Μεσογείου.\nΓια πρώτη φορά ένιωσα τόσο έντονα αυτό που πρέπει να αισθάνονταν οι εξόριστοι περασμένων εποχών. Μαύρες σκέψεις και πικρές με έζωσαν . Δεν έφυγε, τον διώξαμε Τον διώξαμε. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν έφυγε. Τον διώξαμε. Τον εκδικηθήκαμε σκληρά και τον τιμωρήσαμε ανελέητα για τα καλά που μας έκανε. Ημεδαπή πολιτική μετριότης, αμβλεία πολιτική όραση και μικροπολιτική απληστία, επικουρούμενες από τη διεθνή κοινότητα των δυο-τριών κυβερνήσεων, προσπάθησαν να εκμηδενίσουν την περήφανη κι αξιοπρεπή στάση του λαού μας απέναντι στο Σχέδιο Ανάν τον Απρίλη του 2004 και να ταπεινώσουν τον ηγέτη του. Τον μείωναν, τον χλεύαζαν και, μαζί με τους εχθρούς και άσπονδους φίλους της Κύπρου, τον δαιμονοποίησαν και του φόρτωσαν κάθε πραγματικό ή φανταστικό κακό συνέβηκε ή συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο. Εγκαταλελειμμένος από τέως δικούς βίωνε την πολιτική του μοναξιά αναμένοντας περήφανα και στωικά. Τις μέρες, βδομάδες και μήνες που ακολούθησαν την αποχώρησή του από την Προεδρία θα ένιωσε έντονα τη γεύση της προδοσίας. Στα ταμεία της έσπευσαν πολλοί «φίλοι» και συνεργάτες του για να εισπράξουν τα αργύρια της. Αίφνης η πολιτική μας σκηνή μετατράπηκε σε παζάρι όπου τα πάντα πωλούνταν. Συνειδήσεις και ιδεολογίες, πολιτικές θέσεις και αξίες, ψευτιές, ρουφιανιές και πληροφορίες, εξαργυρώνονται έναντι μιας θέσης επ’ αμοιβή , έναντι κάποιου αξιώματος με επιρροή, έναντι μιας κάποιας εύνοιας ή έστω ολίγης αίσθησης εξουσίας. Στο θυσιαστήριο του προσωπικού συμφέροντος, έθυαν, συχνά με τη μάσκα του καταδότη, το προηγούμενο ίνδαλμά τους μαζί και τα ψήγματα αξιοπρέπεια που τους είχαν απομείνει, για να εξευμενίσουν τη θεά νέα τάξη πραγμάτων ώστε να τους διασφαλίσει τα προσωπικά τους κεκτημένα και να τους επιδαψιλεύσει με νέες τιμές. Τα έβλεπε όλα αυτά και δεν παραπονιόταν. Μειδιούσε με θλίψη για την κατάντια των ανθρώπων μα δεν κατηγορούσε κανένα. Αντίθετα, εύρισκε για τον καθένα και μια δικαιολογία. Η αγνωμοσύνη, όμως κι η αχαριστία σκοτώνουν αργά, σταθερά και σίγουρα.


Την κατάντησαν ανέκδοτο στο Twitter - Γ. Σερέτης - SPORT 24\nΕπιμέλεια: Γιάννης Σερέτης Δημοσίευση: 04 Σεπ. 2015 23:38\nO Γιάννης Σερέτης γράφει για τον ασταμάτητο κατήφορο της Ελλάδας, τον χλευασμό στα social media, την περίφημη “κατάρα” και τους πραγματικούς υπεύθυνους για την κατάντια της ομάδας.\nΚάπου, κάπως, κάποτε θα σταματήσει ο κατήφορος. Με κάτι συγκλονιστικό. Δεν θα είναι κάτι που το έχουμε δει. Θα είναι κάτι εκκωφαντικό ή κάτι πολύ παράξενο. Θα συμβεί με αριστερή οβίδα του Λουκά, με ανάποδο ψαλιδάκι του Καρνέζη, με καρφωτή κεφαλιά του Μπουανανότε που θα έχει πάρει την ελληνική υπηκοότητα επειδή θα έχει ανακαλυφθεί ότι ο μπατζανάκης του προπάππου του έχει γεννηθεί στο Μέτσοβο; Δεν ξέρω. Αλλά αυτός ο συνδυασμός ατυχίας – αστοχίας – ποδοσφαιρικής ανοησίας και ανικανότητας ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ σε διαδοχικά ματς, σπάει πια κάθε ρεκόρ.\n19-4 οι τελικές προσπάθειες. Μόνο οι τρεις εντός εστίας. Προτιμότερο θα ήταν το 4-4-2, το ίδιο λάθος έκανε και ο Κώστας Τσάνας, αφήνοντας τον Μήτρογλου μόνο του στο “κουτί”. 59%-41% τα ποσοστά κατοχής μπάλας εναντίον των Φιλανδών που πανηγύρισαν (όπως και πολλοί άλλοι...) την πρώτη εκτός έδρας νίκη επί της Ελλάδας στην ιστορία τους. Καλύτεροι παίκτες σε εντός έδρας ματς ο στόπερ Παπασταθόπουλος και ο αριστερός μπακ Χολέμπας. Καλό πρώτο ημίχρονο από τον Φορτούνη, αλλά στο β' μέρος, ειδικά μετά το 60', εγκλωβισμός. Αν σε πάρει από κάτω, δεν σηκώνεσαι εύκολα.\nΜείναμε πάλι στο μηδέν. Μηδέν από μηδέν, μηδέν. Τέσσερα εντός έδρας ματς, μηδέν βαθμοί. Μηδέν γκολ. Εναλλάξ. 0-1 από τη Ρουμανία, 0-2 από τη Β. Ιρλανδία, 0-1 από τις Νήσους Φερόε, 0-2 από τη Σερβία (φιλικό), ήταν σειρά και πάλι του 0-1. Μόνο εμείς και το Γιβραλτάρ που παίζει για πρώτη φορά σε προκριματική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 4 εντός έδρας ματς – 0 γκολ – 0 βαθμοί. Η Ανδόρα, η Μολδαβία, η Μάλτα, τουλάχιστον έχουν πετύχει ένα γκολ στην έδρα τους.\nΜπορεί να μην σκοράρει η Εθνική Ελλάδας ούτε και στο τελευταίο εντός έδρας ματς, εναντίον της Ουγγαρίας. Δεν θα προξενήσει εντύπωση. Όποιοι κι αν επιλεγούν. Ακόμη κι αν παίξει η εθνική με δέκα επιθετικούς και τον Ορέστη στην εστία. Είναι... “κατάρα”, όπως λένε πολλοί; Οχι βέβαια. Μοιάζει με τέτοια όμως. Για όλα τα αμαρτήματα μιας ομοσπονδίας και πέντε – έξι ανθρώπων που διέλυσαν μετά το Μουντιάλ ό,τι υγιέστερο είχε να επιδείξει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μοιάζει με μια σκληρή, αδυσώπητη, ασταμάτητη τιμωρία. Ξανά και ξανά. Τέσσερις – πέντε ευκαιρίες η Ελλάδα; Αουτ, δοκάρια (με τα Φερόε εκτός έδρας), αποκρούσεις, τάκλιν, κόντρες, τίποτα. Δυο – τρεις ευκαιρίες ο αντίπαλος; Ενα – δυο γκολ.\nΗ μια αποτυχία μετά την άλλη. Σαν αυτομαστίγωμα. Σαν... ματαιότητα. Με διαφορετικούς ακραίους μπακ, στόπερ, μέσους, εξτρέμ, σέντερ φορ ανά ματς. Με διαφορετικούς προπονητές. Με διαφορετικές συνθήκες, σε διαφορετικούς μήνες, σε διαφορετικό timing. Xάνουν πλέον και οι παίκτες τα λόγια τους, μιλά και ο Τσάνας για “ελπίδα”, ανακαλύπτονται καινούριες εύηχες φράσεις όπως το περίφημο – ίσως και “πιασάρικο” εδώ που τα λέμε - “μικρόβιο της ήττας”, για το οποίο μίλησε ο Παναγιώτης Κονέ.\nΥπάρχουν παίκτες φιλότιμοι. Παίκτες δουλευταράδες. Παίκτες που προσπαθούν. Παίκτες ταλαντούχοι. Παίκτες επιπέδου. Και καλή, πολύ καλή νέα φουρνιά, εξακολουθώ να το πιστεύω ακράδαντα. Τον Ελληνα, όμως - τα έχουμε πει - αν τον βάλεις να εργαστεί σε σωστό περιβάλλον, θα αποδώσει. Στο εξωτερικό συνήθως, όπου οι περισσότεροι εκ των παικτών δεν πάνε κι άσχημα... Αν τον βάλεις να εργαστεί σε προβληματική ή “άρρωστη” ατμόσφαιρα, δύσκολα θα ανταποκριθεί. Θα τον πάρει η μπάλα. Γι' αυτό και δεν μας κάνει “γκελ” η υπόσχεση του Γιώργου Γκιρτζίκη περί “ξένου προπονητή μαζί με τον κύριο Τσάνα”, ούτε η προοπτική της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ.\nΤα “Μykonoοοοος” και όλες οι παρόμοιες αστειότητες απέχουν έτη φωτός από τη δική μου προσέγγιση και οπτική γωνία. Οταν ο παίκτης μπαίνει στο γήπεδο, μπαίνει για να τα δώσει όλα. Προσπάθησαν και σήμερα. Δυστυχώς, όμως, η εθνική Ελλάδας κατάντησε ανέκδοτο και αντικείμενο χλευασμού και ειρωνείας στο facebook και στο twitter. Την κατάντησαν – όχι οι παίκτες – πεδίο συναγωνισμού για το ποιος θα γράψει το πιο πνευματώδες τιτίβισμα. Αντικείμενο πλάκας. Ο κύριος Σαρρής, οι πρώην (και κάποιοι ακόμη παρόντες) συνεργάτες του μαζί με όσους “εξωθεσμικούς\n“ είχαν συμβουλεύσει τον πρώην πρόεδρο της ΕΠΟ να διαλύσει τη δομή και τη νοοτροπία που είχε στηθεί επί Σάντος ως συνέχεια της εποχής Ρεχάγκελ, έφεραν την εθνική Ελλάδας σ' αυτό το σημείο. Πολλά, θερμά, ολόψυχα συγχαρητήρια.\n* Follow me on Twitter @Seretinio


Καταχωρήθηκε από hristodoulosmak Οκτώβριος 24, 2018 238 0Προσθήκη\n*ΑΜΕΣΗ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ - ΚΑΝΤΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΣΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ/ΕΣΟΠΤΡΟΝ/2004/978-960-831-734-5/Πολιτεία/|->9€\n(* -> ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ - ΚΑΤΗΡΓΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ)\nΣε άριστη κατάσταση, όπως αγοράστηκε το 2007, καλοδιατηρημένο άθικτο σαν καινούργιο.\nΑΜΕΣΗ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ - ΚΑΝΤΕ ΤΙΣ ΕΠΙθΥΜΙΕΣ ΣΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ\nΒάρος: 0,561 kg(κιλά-χιλιογραμ.)\nΧρονολογία Έκδοσης: 12/2004\nΣυντελεστές/Επιμέλεια: Χριστίνα Γαλανάκη\nΞενόγλωσσος τίτλος: The spontaneous fulfillment of desire: Harnessing the infinite power of coincidence\nΚάθε σύμπτωση είναι μια πύλη για την εκπλήρωση των επιθυμιών σας. Με τη δύναμη της συγχρονικότητας : αποκτήστε υγεία και οικονομική ευημερία, βιώστε την αγάπη και την ψυχική αρμονία, αναπτύξτε ουσιαστικές διαπροσωπικές σχέσεις, ανακαλύψτε τον υπέρτατο σκοπό της ζωής σας. Είχατε ποτέ κάποια από τις παρακάτω εμπειρίες; Σκέφτεστε κάποιον τον οποίο έχετε πολύ καιρό να δείτε, όταν χτυπά το τηλέφωνο. Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούτε τη φωνή αυτού ακριβώς του ατόμου. Έχετε μια βαθιά επιθυμία. Ξαφνικά, απρόβλεπτα γεγονότα «συνωμοτούν» για την εκπλήρωσή της. Βρίσκετε την ιδανική λύση σε ένα πρόβλημα· ο καλύτερος φίλος σας έχει την ίδια ακριβώς ιδέα, την ίδια χρονική στιγμή. Οι περισσότεροι σπεύδουν να χαρακτηρίσουν αυτά τα γεγονότα ως «απλές συμπτώσεις». Αν όμως τα εξέταζαν πιο προσεκτικά, θα έβλεπαν πως αποτελούν φευγαλέες ματιές σε έναν μαγικό κόσμο όπου τα πάντα συμβαίνουν «συγχρονιστικά», όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα. Το έγκυρο και επαναστατικό αυτό βιβλίο μας μαθαίνει - συστηματικά και πρακτικά - πώς να εφαρμόζουμε τις Αρχές της Συγχρονικότητας, ώστε να κατακτούμε κάθε στόχο και να προκαλούμε συνειδητά κάθε επιθυμητή αλλαγή σε όλους τους τομείς της ζωής μας! (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)\nΚάθε σύμπτωση είναι μια πύλη για την εκπλήρωση των επιθυμιών σας. Με τη δύναμη της συγχρονικότητας: - αποκτήστε υγεία και οικονομική ευημερία - βιώστε την αγάπη και την ψυχική αρμονία - αναπτύξτε ουσιαστικές διαπροσωπικές σχέσεις - ανακαλύψτε τον υπέρτατο σκοπό της ζωής σας. Είχατε ποτέ κάποια από τις παρακάτω εμπειρίες; - Σκέφτεστε κάποιον τον οποίο έχετε πολύ καιρό να δείτε, όταν χτυπά το τηλέφωνο. Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούτε τη φωνή αυτού ακριβώς του ατόμου. - Έχετε μια βαθιά επιθυμία. Ξαφνικά, απρόβλεπτα γεγονότα «συνωμοτούν» για την εκπλήρωσή της. - Βρίσκετε την ιδανική λύση σε ένα πρόβλημα· ο καλύτερός σας φίλος έχει την ίδια ακριβώς ιδέα, την ίδια χρονική στιγμή. Οι περισσότεροι σπεύδουν να χαρακτηρίσουν αυτά τα γεγονότα ως «απλές συμπτώσεις». Αν όμως τα εξέταζαν πιο προσεκτικά, θα έβλεπαν πως αποτελούν φευγαλέες ματιές σε έναν μαγικό κόσμο όπου τα πάντα συμβαίνουν «συγχρονιστικά», όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα. Το έγκυρο και επαναστατικό αυτό βιβλίο μάς μαθαίνει -συστηματικά και πρακτικά- πώς να εφαρμόζουμε τις Αρχές της Συγχρονικότητας, ώστε να κατακτούμε κάθε στόχο και να προκαλούμε συνειδητά κάθε επιθυμητή αλλαγή σε όλους τους τομείς της ζωής μας!\nΚάθε σύμπτωση είναι μια πύλη για την εκπλήρωση των επιθυμιών σας\nΜε τη δύναμη της συγχρονικότητας:\n- αποκτήστε υγεία και οικονομική ευημερία\n- βιώστε την αγάπη και την ψυχική αρμονία\n- αναπτύξτε ουσιαστικές διαπροσωπικές σχέσεις\n- ανακαλύψτε τον υπέρτατο σκοπό της ζωής σας\nΕίχατε ποτέ κάποια από τις παρακάτω εμπειρίες;\n- Σκέφτεστε κάποιον τον οποίο έχετε πολύ καιρό να δείτε, όταν χτυπά το τηλέφωνο. Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούτε τη φωνή αυτού ακριβώς του ατόμου.\n- Έχετε μια βαθιά επιθυμία. Ξαφνικά, απρόβλεπτα γεγονότα «συνωμοτούν» για την εκπλήρωσή της.\n- Βρίσκετε την ιδανική λύση σε ένα πρόβλημα· ο καλύτερός σας φίλος έχει την ίδια ακριβώς ιδέα, την ίδια χρονική στιγμή.\nΟι περισσότεροι σπεύδουν να χαρακτηρίσουν αυτά τα γεγονότα ως «απλές συμπτώσεις». Αν όμως τα εξέταζαν πιο προσεκτικά, θα έβλεπαν πως αποτελούν φευγαλέες ματιές σε έναν μαγικό κόσμο όπου τα πάντα συμβαίνουν «συγχρονιστικά», όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα.\nΤο έγκυρο και επαναστατικό αυτό βιβλίο μάς μαθαίνει -συστηματικά και πρακτικά- πώς να εφαρμόζουμε τις Αρχές της Συγχρονικότητας, ώστε να κατακτούμε κάθε στόχο και να προκαλούμε συνειδητά κάθε επιθυμητή αλλαγή σε όλους τους τομείς της ζωής μας!\nΈνας άντρας που ίσως ονομαζόταν Σουλτς\nΟ ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΡΕΝΑΛ - Αντρέα Κανόμπιο\nΡετρό στην ομίχλη-\nΤη μέρα που σε γνώρισα (Λένα Μαντά)\nΣυστήματα Αυτομάτου Ελέγχου: Βασικές Έννοιες με Εφαρμογές\nCa marche bien! 2 - Livre de l'eleve\nΗ ΑΛΛΑ ΑΜΕΡΙΚΗ


Miss~Immortality: 14+1 Μυρωδιές και αρώματα by Papoutsanis~Olivia\nEva M./journeytofantasy 18 Οκτωβρίου 2015 - 1:02 μ.μ.\nΠοσό ευωδιαστή η συγκεκριμένη ανάρτηση!\nΥπέροχα τα προϊόντα Παπουτσάνης!\nΈχω και μια ιδιαίτερη αδυναμία στα σαπούνια,τα οποία ειναι σε πλάκα.\nΝα τα ευχαριστηθείς όλα!\nMiss Immortality 18 Οκτωβρίου 2015 - 4:52 μ.μ.\nΕυχαριστω πολυ κουκλιτσα μου!!Ναι εχεις πολυ δικιο!!!Επισης τις μπαρες σαπουνιου τις βαζω σε ντουλαπακια-συρταρακια και μοσχομυριζουν!!!\nMyNonBoring World 18 Οκτωβρίου 2015 - 5:43 μ.μ.\nπολυ ωραια εταιρια!! κι εγω εχω ανοιγμενο ενα σαπουνακι παπουτσανης για τα χερια αυτον τον καιρο!θα ηθελα πολυ να δοκιμασω και ενα αφρολουτρο! ωραιο post. φιλιά\nMiss Immortality 18 Οκτωβρίου 2015 - 5:54 μ.μ.\nAntonia Zilianeou 19 Οκτωβρίου 2015 - 2:05 π.μ.\nΤώρα αν εγώ πω πως χαίρομαι που μία τοσογνωστή εταιρία με καλής ποιότητας προιόντα είναι Ελληνική,θα είμαι εκτός θέματος;Μάλλον κοιτώ με άλλο πρίσμα..Μυρωδάτο post!!\nMiss Immortality 19 Οκτωβρίου 2015 - 10:46 π.μ.\nΣε ευχαριστω πολυ για το σχολιο!\nΦυσικα και δεν εισαι εκτος θεματος!Το αντιθετο μαλιστα!\nΠρεπει να μαθει ο κοσμος να αγοραζει και να υποστηριζει τα ελληνικα προιοντα!!!!\nAlexandra Alexandridou 19 Οκτωβρίου 2015 - 7:45 μ.μ.\nΤο μόνο που έχω δοκιμάσει είναι το αφρόλουτρο Aromatics αλλά με βανίλια Μαδαγασκάρης το οποίο έχει ένα τόσο υπέροχο άρωμα που θέλω να τα δοκιμάσω όλα! Φιλιά!\nMiss Immortality 19 Οκτωβρίου 2015 - 9:59 μ.μ.\nΝαι!!!!!!Νομιζω πως επιβαλλεται να τα δοκιμασεις ολα!!!Η σειρα aromatics ειναι τελεια!!!\nKate T 28 Οκτωβρίου 2015 - 1:25 μ.μ.\nΚλασικη αξια, πολυ ωραιο review, τι να πρωτο δοκιμασεις χιχι!\nMiss Immortality 28 Οκτωβρίου 2015 - 2:34 μ.μ.\nΕυχαριστωω πολυ πολυ που το διαβασες!!!\nΙσχυει δεν ξερεις τι να πρωτοδοκιμασεις και τι να πρωτομυρισεις χεχε!!!\nStevi DABL 4 Νοεμβρίου 2015 - 4:08 π.μ.\nΠολύ ωραίο και μυρωδάτο ποστ γεμάτο Ελλάδα! Η Παπουτσάνης είναι μία εταιρεία που στην οικογένεια μου εμπιστευόμαστε εδώ και πολλά χρόνια! Η σειρά τους με το ρόδι, καθώς και με το κουμ κουάτ είναι φοβερές! Φιλιά πολλά Αθανασία μου :) x\nMiss Immortality 27 Νοεμβρίου 2015 - 11:00 π.μ.\nΕυχαριστω Σταυρουλα μου!!!Ναι εχεις δικιο!!!Κι εγω τα αγαπω τα προιοντα του!!!Οπως καταλαβες χιχιχι!!!


Γκόλντι Χον: «Είχα φρικτές εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης» | Athens Voice\nΓκόλντι Χον: «Είχα φρικτές εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης»\nΗ διάσημη ηθοποιός μιλά για τις πιέσεις που δέχτηκε στην αρχή της καριέρας της\nMike Coppola / ideal / Getty Images\nΗ Γκόλντι Χον δήλωσε ότι αντιμετώπισε «φρικτή» σεξουαλική παρενόχληση τα χρόνια που ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια και ηθοποιός.\nΜιλώντας στο CNBC, η 72χρονη ηθοποιός που πρωταγωνίστησε σε μία από τις πιο εμπορικές ταινίες, την κωμωδία «Private Benjamin», μίλησε για το κίνημα #MeToo κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης και τις δικές της εμπειρίες.\n«Η σεξουαλική παρενόχληση, δυστυχώς, ήταν πάντα εκεί» τόνισε η Χον. «Είχα κάποιες φρικτές εμπειρίες ως νεαρή χορεύτρια στη Νέα Υόρκη, εννοώ πως ξεπερνούν όλες τις άλλες».\nΕξήγησε ότι ήταν σε θέση να τις αντιμετωπίσει σε μεγάλο βαθμό χάρη στον τρόπο με τον οποίο την ανέθρεψαν οι γονείς της. «Είχα μια πολύ ισχυρή μαμά, έναν πολύ ισχυρό μπαμπά και είχα μεγάλη αντοχή, πραγματικά ήξερα ποια ήμουν» είπε. «Και, ξέρετε, η απάντηση ήταν πάντα, δεν θα δεχθώ ποτέ δουλειά με αυτό τον τρόπο». «Πολλά κορίτσια δεν το κάνουν, δεν ξέρουν τι να κάνουν».\nΤι κοινό έχει η Μέγκαν Μαρκλ με τη Ρέιτσελ από «Τα Φιλαράκια»;\nΗ Χον αποκάλυψε ότι μία από τις «επιθέσεις» έλαβε χώρα σε ένα «σκοτεινό δωμάτιο». «Πρέπει να ελιχθείς για να βγεις έξω. Είναι πολύ άσχημο» ανέφερε.\nΗ Αμερικανίδα ηθοποιός εξέφρασε την άποψη ότι οι δράστες ασκούν εξουσία.\nΑπαντώντας στην ερώτηση αν τα σκάνδαλα σεξουαλικής παρενόχλησης στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με την ανάληψη ευθύνης από άτομα ή με ρύθμιση, είπε στο CNBC: «Δεν νομίζω ότι μπορείτε να ρυθμίσετε αυτό το είδος ανθρώπινης συμπεριφοράς».\nK. Μαρκουλάκης για το Λόγω Τιμής: «Δεν το νοσταλγώ σαν εποχή» (video)\n«Νομίζω ότι υπάρχει εθισμός. Έχουμε να κάνουμε με σεξουαλικό εθισμό. Έχουμε να κάνουμε με ναρκισσισμό. Ο ναρκισσισμός είναι μια ασθένεια» εκτίμησε. «Το να πιστεύουν ότι είναι αήττητοι και ότι μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν να κάνουν».\nΗ κόρη της Γκόλντι Χον, η ηθοποιός Κέιτ Χάντσον, έχει προσπαθήσει με δηλώσεις της να ρίξει φως στην παρενόχληση που αντιμετωπίζουν συνεχώς οι γυναίκες στο Χόλιγουντ. Ως γυναίκες στη showbiz είμαστε μειονότητα στον κόσμο ανδρών - τουλάχιστον ήμασταν μειονότητα μέχρι πολύ πρόσφατα, ανέφερε.\n«Οι άνθρωποι σε ισχυρές θέσεις είναι κατά κύριο λόγο άνδρες. Αυτό αλλάζει γρήγορα, πράγμα που είναι εκπληκτικό, αλλά είναι σίγουρα [κυρίως] άνδρες» τόνισε.


Λάθος κολάν φόρεσε για τη γυμναστική της! | fthis.gr\nΛάθος κολάν φόρεσε για τη γυμναστική της!\nΠαρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013, 21:00\n- Τελευταία ενημέρωση: 18/07/2016, 01:37\nΜια μέρα από τα γενέθλιά της η διάσημη ηθοποιός του Hollywood Anne Hathaway εθεάθη έξω από το χώρο που κάνει χορό φανερά αναψοκοκκινισμένη. Η 31χρονη ηθοποιός που απ ‘ότι φαίνεται το ‘ριξε στο φαί την ημέρα των γενεθλίων της μετά από το τραπέζι που της έκανε ο σύζυγός της, Adam Shulman, για να της κάνει έκπληξη, κατέφυγε στην αίθουσα χορού για να κάψει τις θερμίδες που κατανάλωσε. Δεν πρόσεξε όμως το στενό κολάν που φορούσε το οποίο φωτογράφιζε τα επίμαχα σημεία της!\nΗ Anne Hathaway φανερά εξαντλημένη και αναψοκοκκινισμένη βγήκε έξω στο δρόμο κρατώντας ένα μπουκάλι με νερό. Το πρόσωπο της ήταν κατακόκκινο και η ίδια φαινόταν τόσο εξουθενωμένη που είχε φορέσει το γαλάζιο στενό κολάν γυμναστικής της τόσο ψηλά που έκανε τους περαστικούς αλλά και τους παπαράτσι να εστιάσουν στα επίμαχα σημεία.\nΗ star του Hollywood όπως έχει δηλώσει και στο παρελθόν δεν ήταν φίλος της γυμναστικής μέχρι που χρειάστηκε να ενσαρκώσει την Catwoman στην ταινία “The Dark Knight Rises”. Συγκεκριμένα, για να καταφέρει να φορέσει τη στενή στολή της Catwoman, η Anne Hathaway γυμναζόταν πέντε μέρες την εβδομάδα ενώ έκανε και μιάμιση ώρα χορό καθημερινά. Η έντονη άσκηση την έκανε να καταλάβει ότι είναι πολύ σημαντικό να είναι υγιής και δυνατή. Τα αποτελέσματα είναι εμφανή βέβαια αφού η διάσημη ηθοποιός ήταν πιο κόκκινη και από παντζάρι την ώρα που τελείωσε το μάθημα χορού.\nΤο πρόσωπο της ήταν αναψοκοκκινισμένο, τα άκρα της απεριποίητα, τα μαύρα τεράστια γυαλιά έκρυβαν σχεδόν όλο της το πρόσωπο και το γαλάζιο στενό κολάν της Anne Hathaway που διαγράφει πλήρως τα επίμαχα σημεία της δεν κολάκευαν και δεν παρέπεμπαν καθόλου στην Χολιγουντιανή ηθοποιό.


Design & Development | EtherLogic\nΣχεδιασμός και κατασκευή Websites, Microsites, Portals, Web Applications\nH EtherLogic προσφέρει υπηρεσίες web development καλύπτοντας πλήρως τις ανάγκες κάθε επιχείρησης ή brand για σωστή προβολή στο διαδίκτυο. Εγγυόμαστε την άρτια υλοποίηση κάθε έργου είτε πρόκειται για την ενός απλού εταιρικού website είτε πρόκειται για την δημιουργία της πλέον σύνθετης web εφαρμογής.\nΣυγκεκριμένα πελάτες μας έχουν εμπιστευτεί για:\nΔημιουργία εταιρικών Websites / Blogs\nMicrosites / Special Landing Pages\nΗ ιστοσελίδα της επιχείρησης σας είναι η εικόνα σας προς τον κόσμο και τους υποψήφιους πελάτες σας. Θα αποτελέσει τον κύριο πυλώνα για σωστή και ολοκληρωμένη προώθηση της επιχείρησης σας στο διαδίκτυο. Η EtherLogic αποτελεί τον ιδανικό συνεργάτη για την δημιουργία της εταιρικής σας ιστοσελίδα. Εγγυόμαστε πως θα κατασκευάσουμε για την επιχείρηση σας ένα σύγχρονο, γρήγορο και εύχρηστο website προσφέροντας το καλύτερο τεχνολογικά και αισθητικά αποτέλεσμα.\nΔίνουμε έμφαση στην δημιουργία ιστοσελίδων φιλικών ως προς τις μηχανές αναζήτησης. Φροντίζουμε να εφαρμόζουμε κατά την δημιουργία όλες τις βέλτιστες πρακτικές που θα κάνουν το website σας να γίνει Indexed ευκολότερα.\nΔίνουμε βάση στον αποκριτικό σχεδιασμό (responsive design) για την καλύτερη προσαρμογή τους σε όλους τους τύπους και μεγέθη οθονών. Έτσι ώστε η ηλεκτρονική σας παρουσία να προσεγγίζει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό. Με το responsive design δίνουμε έμφαση στην δυνατότητα πλοήγησης στο site σας από την μικρότερη οθόνη tablet ή smartphone έως την μεγαλύτερη οθόνη υπολογιστή.\nΧρησιμοποιώντας τις πλέον σύγχρονες τεχνολογίες, σχεδιάζουμε και υλοποιούμε ενημερωτικά portals σύγχρονα, εύχρηστα και γρήγορα, που καλύπτουν απόλυτα τις ανάγκες των παρόχων περιεχομένου, δημοσιογραφικών οργανισμών ή και ανεξάρτητων δημοσιογράφων.\nΑναλύοντας τους τύπους περιεχομένου που κατά περίπτωση θα διαμοιραστεί δημιουργούμε τους αντίστοιχους μηχανισμούς για σωστή δημοσίευση του αλλά και διασύνδεσης του με άλλα μέσα (πχ. Social Media).\nΕκτός από την δημιουργία ενός σύγχρονου, γρήγορου και εύχρηστου portal, φροντίζουμε να σας καθοδηγήσουμε στην σωστή ιεράρχηση και δημοσίευση των πληροφοριών και του περιεχομένου με τρόπο που θα αυξήσει τα page views άρα και τα έσοδα.\nΔημιουργία Microsites / Special Landing Pages\nΤα Micro sites χρησιμοποιούνται για την παρουσίαση διοργανώσεων ή διαγωνισμών, το λανσάρισμα νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Η διαφορά ενός Microsite από οποιαδήποτε άλλη ιστοσελίδα είναι ο σκοπός και η ανάγκη που καλύπτουν, ο όγκος του περιεχομένου, αλλά και η διάρκεια που παραμένουν online. Παγκοσμίως θεωρείτε ως ορθή πρακτική από πολλές εταιρείες να χρησιμοποιούν microsites πέρα από το εταιρικό web site και να στήνουν γύρω τους ξεχωριστές internet marketing καμπάνιες. Τα Microsites έχουν δικό τους domain name και αποτελούν ξεχωριστή οντότητα.\nΕναλλακτικά για τις ανάγκες υποστήριξης συγκεκριμένων ενεργειών κάποιες φορές είναι απαραίτητη η δημιουργία μιας landing page. Μιας σελίδας που θα ενημερώνει τους επισκέπτες σας για μια συγκεκριμένη προσφορά ή υπηρεσία και θα αποτελεί την σελίδα υποδοχής τους στην σελίδα σας καλώντας τους να προβούν σε μια ενέργεια (πχ. να συμπληρώσουν φόρμα ή να σας καλέσουν στο τηλέφωνο).\nΗ EtherLogic λαμβάνοντα υπόψιν τις ανάγκες της επιχείρησης σας θα σας προτείνει και θα δημιουργήσει για λογαριασμό σας την καλύτερη δυνατή λύση. Θα χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας σε υλοποίηση τέτοιων έργων για λογαριασμό πελατών μας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό για λογαριασμό της επιχείρησης, των προϊόντων ή των υπηρεσιών σας.\nΜπορούμε να δημιουργήσουμε για λογαριασμός παιχνίδια στα ακόλουθα μέσα είτε πρόκειται για web είτε για mobile με δυνατότητα συμμετοχής πολλών Επικοινωνήστε μαζί μας και μοιραστείτε την ιδέα σας μαζί μας. Θα σας καθοδηγήσουμε και θα σας προτείνουμε τις καλύτερες επιλογές.\nΓια τις ανάγκες προωθητικών ενεργειών είναι αρκετά σύνηθες να χρησιμοποιούνται παιχνίδια καθώς αποτελούν τον καλύτερο τρόπο να κάνετε engage το κοινό σας ή να πείτε μια ιστορία.\nΣε αρκετές περιπτώσεις οι τυποποιημένες εφαρμογές δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες μιας επιχείρησης. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι καλύτερο να αναπτύσσεται μια εφαρμογή «κομμένη και ραμμένη» στις ανάγκες αυτές. Γι’ αυτό για τις πιο σύνθετες ανάγκες των επιχειρήσεων είναι αρκετά σύνηθες να προτείνουμε αυτό που ονομάζεται custom web εφαρμογή.\nΗ ομάδα της EtherLogic,με τις εξειδικευμένες γνώσεις και το υψηλό επίπεδο κατάρτισης, μπορεί να αναλάβει την ανάπτυξη τέτοιων ειδικών εφαρμογών βάσει των αναγκών κάθε επιχείρησης. Έχοντας ως γνώμονα τις ανάγκες σας αναπτύσσουμε και σας παραδίδουμε εφαρμογές που μπορούν να καλύψουν και τις πιο εξειδικευμένες σας ανάγκες.\nΑΡΘΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ WEBDESIGN ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΜΑΣ


##### Πόλη dating app – Ας μιλήσουμε για τα dating apps - Antivirus Magazine.\nBlog Home » Πόλη dating app\nΤην Τρίτη (30 Απριλίου) που μας πέρασε, έλαβε χώρα το ετήσιο developer conference του Facebook και όπως περιμέναμε, έβγαλε μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση.\nΤοξότης συμβατότητα ραντεβού ταιριάζει com best dating site. Μπορείτε από το site της ΕΛΕΠΑΠ, να κάνετε τη δική σας επιλογή, μέσα πόλη dating app πολύ ωραίες προτάσεις που συνεχώς ανανεώνονται πόλη dating app.\nΜε αυτό τον τρόπο, όχι μόνο θα μειωθεί κατά πολύ η δημιουργία dsting λογαριασμών. Αυτό δεν ήταν και πολύ δύσκολο, Ίσαλος Συνδέστε το ψυγείο και στον κύκλο μου υπάρχει.\nΗ εξαρτητική σχέση που έχεις διαμορφώσει με τα dating apps μπορεί να γίνει πολύ βασανιστική, και φαίνεται ότι εσύ έτσι το βιώνεις. Ben Affleck –λίγο μετά από τον χωρισμό του με την. Dating sites στην πόλη bangalore όαση dating app. Dating site για τους αγρότες, ηνωμένο βασίλειο αρραβωνιάστηκαν μετά από έξι μήνες της χρονολόγησης μαύρο singles. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, το Vespr φαίνεται να γίνεται η.\nΠράγματι το Daging έχει βοηθήσει πολύ κόσμο να γνωρίσει πολλούς. Η Γιαγιά Που Χρονολογείται Τον Εγγονό. Πρόγραμμα ΕΣΠΑ με επιδότηση έως 65% για μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις.\nΣτα dating apps επικρατούν οι. ελληναράδες στρέιτ τύποι που συνήθως, πιο πολύ κι πόλη dating app το σεξ, θέλουν ένα πράγμα. Στρατιωτική Singles Dating Sites, Βουδιστές Μια Χριστιανική Χρονολόγηση.\nBest dating sites για διαφημιστικά, ταχύτητα χρονολόγηση στο σάλεμ, όρεγκον tempat χρονολογείται menarik di ipoh. Το City Tag είναι ο νέος οδηγός πόλης για smartphones και tablets, που σε. Το Instagram παραμένει το κορυφαίο dating app.\nΣυμβατική χρονολόγηση άνθρακα ασιατική. Γαλλική dating app όπως το tinder χρονολογείται απατεώνας ιρίνα από τη ρωσία. Phone 11 Pro εμπνέει για NSFW φωτογραφίες σε dating apps. Τελικά, πώς μας επηρεάζουν τα dating apps Πότε μπορούν πραγματικά να. Αν ενδιαφέρεσαι, ο Ben Affleck «ψάχνεται» σε dating app! Στη σημερινή εποχή η επικοινωνία έχει γίνει πολύ πιο δύσκολη σε.\nΤουρκική dating sites στην τουρκία παρακολουθήστε το γάμο ραντεβού eng sub ep 1. Την επικοινωνία ενός νέου dating app, του ανακοίνωσε πως aop. Auckland δωρεάν online dating το δείγμα του online. Dating sites των ηλικιών πόλη dating app και. Τέλος σου δίνουν και την επιλογή να επιλέξεις πόσο σημαντικό είναι αυτό σε κλίμακα Λίγο-Σχετικά-Πολύ.\nΑποτελώντας μία από τις πιο παλιές πόλεις της βόρειας Αμερικής, παρουσιάζει ένα μοναδικό Το Instagram παραμένει το κορυφαίο dating app. Θέλω Ένα Πολύ Καλό Site Που Χρονολογείται.\nΠολύ καλό επίπεδο αντρών, τείνει περισσότερο προς ανθρώπους με καλλιτεχνικές ανησυχίες, κουλτουριάρηδες και techies. Αγγλικά psp dating games ταύρος που χρονολογείται ωροσκόπιο. Στις 30 Απριλίου, έλαβε χώρα το ετήσιο developer conference του Facebook και όπως περιμέναμε, έβγαλε μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, η οποία αφορά το. Το καλύτερο ραντεβού σημεία σε cebu city. Το πρώτο. Ήταν το πρώτο μου ραντεβού μετά από περισσότερο από 6 χρόνια και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Επίσης, ακόμη ένα πολύ σημαντικό κίνητρο είναι η τόνωση της αυτοπεποίθησης των χρηστών από.\nΓιατί πολύ απλά θα δώσεις την εντύπωση ότι διαθέτεις το λεξιλόγιο ενός 5χρονου ή ότι βαριέσαι. Δροσερό χρονολογείται μέρη στην πόλη μανίλα fearson σύνδεση αποκάλυψε.\nΣτην εποχή μας, το περιστασιακό σεξ νομίζω πως βρίσκεται πόλη dating app εύκολα. Καμία δέσμευση dating sites μικρή πόλη πόλη dating app χρονολογείται ιδέες warwickshire ταχύτητα χρονολόγηση. Η μόνη διαφορά, και επομένως και ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Χρονολογείται μέρη στην πόλη gandhinagar, καλό γραμμές για dating sites.\nPosted by Pigamluri • Filed under Δροσερό χρονολογείται taglines. Τα Ραντεβού Σας Γραφομηχανή Underwood, Δωρεάν Dating Site Οχάιο. Χρονολογείται μέρη σε jurong mc συλλογή παντρολογήματα θέματα.\nDating scan σύνδρομο down μεταξύ chat dating. Tinder είχαν πολύ χαμηλότερη αυτοπεποίθηση και. Πλέον υπάρχουν τα dating apps για να σε βοηθήσουν να βρεις το ταίρι που. Θηλυκό Αναζητούν Αρσενικό Για Τη Χρονολόγηση Και Τη Διασκέδαση Στην Πόλη: Τσενάι. Για μένα το τμήμα dating site δωρεάν ρωσικά sites για ραντεβού κριός βγαίνεις. Ταχύτητα. Δωρεάν διεθνές site γνωριμιών chat τηλεφωνικές γραμμές.\nΤι Συμβαίνει Όταν «Κόβεις» τα Dating Apps και Φλερτάρεις Από Κοντά. Γιατί τα. Η Holt επιμένει ότι τα παραδοσιακά social media έχουν μία πολύ σημαντική βάση. Με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο θα μειωθεί κατά πολύ η δημιουργία.…\nΔιαφυλετικός χρονολόγηση κεντρική φλόριντα δωρεάν dating site για την ουκρανία. Νέα κοπέλα ακόμα dating site. Yummy μούμιες που χρονολογούνται dating ένα infj θηλυκό. Best sites κοινωνικής δικτύωσης για τη χρονολόγηση δωρεάν σύνδεση ιστοσελίδα καναδά. Με πάνω από 454 εκ. χρήστες να. Σε όλη την πόλη.…\nΕρχεται η νέα υπηρεσία dating από το Facebook. Πάνω από. Litsaki, 27, Θεσσαλονίκη - Θέλει να κάνει dating με έναν άνδρα, από 24 τότε η Ρόδος με την περίφημη μεσαιωνική της πόλη είναι μια πολύ καλή επιλογή. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που επιλέγουν κάποιο dating app για να κάνουν. Με πάνω από 445 εκ. Θέλεις να κάνεις νέους φίλους στην πόλη που διαρρέεται από τον ποταμό Maas Ή μήπως.…\nprevious post: L Oreal χρώμα Riche ραντεβού κοράλλια\nnext post: Δημιουργήστε το δικό σας site γνωριμιών δωρεάν\nΧρονολόγηση άνθρακα από dwarka πόλη διεθνή online dating sites. Amish που χρονολογείται αμπέλου κριστίν, πολωνικά ραντεβού στο λονδίνο, ο γάμος δεν βγαίνει με kdrama περίληψη. Με πάνω από 454 εκ. χρήστες να ψάχνουν τον έρωτα στο Fiesta, έχεις περισσότερες πιθανότητες να βρεις το ταίρι σου εδώ! Στην καλύτερη περίπτωση, μες στην εβδομάδα, ή ακόμα και το ΣΚ που έρχεται. Online dating στην Πάτρα, Ελλάδα. Online dating στην Αθήνα, Ελλάδα.\nΕνώ αρκετά από αυτά έχουν καταφέρει να χτίσουν μια πολύ δυνατή.\nΕμπλουτίστε κάθε βήμα του ταξιδιού σας με μια ξενάγηση στην Ντόχα.\nOnline dating στο Ρότερνταμ, Ολλανδία.\nΜε πάνω από 455 εκ. χρήστες να. Σε όλη την πόλη. Πόσο νωρίς είναι πολύ νωρίς για να αρχίσουμε να βγαίνουμε και πάλι.\nΡαντεβού με μετεωρίτη


Αρκαδία 93.8 | Η Αντικειμενική Ενημέρωση της Αρκαδίας - ΑΡΚΑΔΙΑ 93.8 & ARCADIASPORTS: 2016 ευχές με δώρα για όλους!\nΑΡΚΑΔΙΑ 93.8 & ARCADIASPORTS: 2016 ευχές με δώρα για όλους!\nΜε πολλές ευχές, μεγάλη διάθεση, όμορφα χαμόγελα και ασφαλώς, πλούσια δώρα για τους τυχερούς. Η πρώτη εντύπωση, λένε, είναι η πιο σπουδαία. Μια ματιά, λοιπόν, στη Βασιλόπιτά μας, αρκούσε για να "ανάψει" το κέφι. Πανέμορφη, στολισμένη, προσφορά από το ζαχαροπλαστείο "Λάκης", το οποίο και ευχαριστούμε πάρα πολύ.\nΤα δώρα για τους τυχερούς που θα έβρισκαν τα φλουριά ήταν τέτοια, που δημιούργησαν πολύ ευχάριστη προσμονή. Πείτε το και "ανταγωνισμό"...\nΠρώτο δώρο: Δύο διανυκτερεύσεις στο ξενοδοχείο, "Art Mainalon Hotel" στη Βυτίνα. Προσφορά από το ξενοδοχείο - χώρο τέχνης.\nΔεύτερο δώρο: Ένα ρολόι από το κατάστημα "Μπαντούνας", είτε γυναικείο "Breeze" είτε ανδρικό "Tommy Hilfiger". Τέτοια ακούσαμε και δεν... βλέπαμε την ώρα για την κοπή της πίτας.\nΤυχεροί, λοιπόν, για τη χρονιά που μας ήρθε είναι ο Γιώργος Θεοδωράκης, που κερδίζει το διήμερο και η Δέσποινα Ακρανίδου, που κερδίζει το ρολόι. Να ευχαριστηθούν τα δώρα και... άντε μέρες που είναι. Ενα χαμόγελο από όλους μας, για όλους εσάς. Μια μεγάλη αγκαλιά για το 2016.\nΟ "Αρκαδία 93.8" και το arcadiasports.gr σάς εύχονται Χρόνια Πολλά, καλή χρονιά με υγεία. Και του χρόνου!