32 Comments on “Εικόνες”\nApril 26th, 2017 at 4:09 pm Καμπούρηδες ξύλα κουνούν, νομίζουν τέχνη κάνουν\nΑ, μπαρδόν, άκυρον: τώρα που διαβάζω πιο προσεκτικά το ποστ, δεν προκηρύσσει διαγωνισμό κατασκευής αινίγματος, κατά προτίμηση σε παραδοσιακό 15σύλλαβο, του στυλ Ψηλός ψηλός καλόγερος και κόκκαλα δεν έχει (απ.: ο καπνός), στο οποίο η απάντηση να είναι ‘το σκάκι’, αλλά στην πραγματικότητα αναδημοσιεύει ένα λεκτικό παράδοξο, ένα αίνιγμα που η εκφώνησή του περιέχει την απάντηση.\nΕπαιρόμαστε, ευκαίρως ακαίρως, ιδίως ενώπιον ανύποπτων μη-σκακιστών, ότι το σκάκι είναι και άθλημα, και τέχνη, και επιστήμη.\nΈχω κατά καιρούς διατυπώσει τις αντιρρήσεις μου για καθεμιά από αυτές τις υποτιθέμενες ιδιότητες του παιχνιδιού μας.\nΕν προκειμένω (‘νομίζουν τέχνη κάνουν’), μια μη-ζωτική ανθρώπινη δραστηριότητα από την οποία αντλούν αισθητική ευχαρίστηση λιγότεροι και από αυτούς που την εξασκούν, ούτε καν καταχρηστικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τέχνη. Δύο από τα σημεία που διαφοροποιούν, νομίζω, ριζικά το σκάκι από τις τέχνες και το καθηλώνουν στο επίπεδο της απλής ασχολίας, είναι:\n_ ο κύκλος ανθρώπων που απολαμβάνουν τα προϊόντα καθεμιάς δραστηριότητας, και\n_ ο βαθμός εξοικείωσης που πρέπει να έχει ο δέκτης των προϊόντων καθεμιάς δραστηριότητας.\nΈνας πίνακας του Μουρίλιο, ένας τάπητας ανώνυμου αφγανού τεχνίτη, ένα μινωικό περιδέραιο (φτιαγμένο κάνα τεσσάρι-πεντάρι χιλιετίες πριν, για να μην ξεχνιόμαστε), μπορεί να τέρψει αισθητικά πλήθος ανθρώπων από όλο το εύρος των δημογραφικών χαρακτηριστικών, που συχνά μάλιστα δεν έχει ιδέα για τα εργαλεία, τις τεχνικές κ.ο.κ. που χρησιμοποιήθηκαν, πολύ περισσότερο τις ιστορικές κλπ. συγκυρίες υπό τις οποίες τεχνουργήθηκαν.\nΑντίθετα, μια παρτίδα του Ρουμπινστάιν ή μια σπουδή των Πλατώφ πρέπει να ξέρει κάποιος βαθύ σκάκι -και όχι απλώς τις κινήσεις- για να τις κατανοήσει -και όχι απλώς να τις αναπαραστήσει στη σκακιέρα- και, συνακόλουθα, να τις απολαύσει. Αλλιώς, πράγματι ‘καμπούρηδες ξύλα κουνούν’· ναι, καμπούρηδες: οι περισσότεροι, εκτός του ότι δεν είμαστε υποδείγματα φυσικής κατάστασης, σκεφτόμαστε με τη μύτη μας να γαργαλά το στέμμα της Βασίλισσάς μας ή τη χαίτη του Ίππου μας.\nΑς το αντιμετωπίσουμε, ωγαθοί: το αγαπημένο μας παιχνίδι δεν είναι ούτε κατ’ εκδοχήν τέχνη. Σύμφωνοι, το προϊόν του πνευματικού μόχθου του Αλιέχιν και του Λιμπιούρκιν είναι υψηλής ποιότητας, όμως δεν είναι κατανοητό παρά από υποσύνολο των σκακιστών, και έξω από τον κύκλο μας, από κανέναν άλλον· και τέχνη χωρίς λαϊκότητα και λαϊκή απήχηση δεν νοείται.\nΜην αυταπατώμαστε: το σκάκι είναι απλώς ένα επιτραπέζιο παιχνίδι· το συνθετότερο και πολυπλοκότερο (τουλάχιστον για την πλειοψηφία των δυτικών ανθρώπων: οι κινέζοι πιθανότατα θεωρούν σαν τέτοιο το γκο· οι ταϊλανδοί το μακρούκ· οι ηλικιωμένοι θαμώνες του καφενείου “Εθνικός 1924” τη μανσούβα· για μιαν ακόμα φορά: “οι αλήθειες των άλλων”), πλην όμως παιχνίδι, παίγνιο, πώς το λένε. Δεν του προσδίδουμε περισσότερη αίγλη, ούτε ανεβαίνει το προσωπικό μας κύρος ως ασχολουμένων με αυτό, με το να του αποδίδουμε πρόσθετες ιδιότητες που δεν διαθέτει.\nApril 26th, 2017 at 11:34 pm Το σκάκι είναι τέχνη! Απόδειξη: Στο καφενείο όταν ο Κυριάκος κοπανούσε τους άλλους τους μαζέτες αναφωνούσε “Πω πω Τέχνη που έχω!”\nΕπίσης μια μάνα που ρώτησε έναν δάσκαλο γιατί να μάθει το παιδάκι της σκάκι πήρε την απάντηση :\n“Μάθε τέχνη και άστηνε και άμα την θέλεις πιάστηνε.”\nΜετά από αυτές τις αδιάσειστες αποδείξεις Δόκτωρα πρέπει να αναθεωρήσεις.\nApril 27th, 2017 at 6:59 am Το σκάκι σαφώς είναι τέχνη και άθλημα. Το Wikipedia αναφέρει για το καλλιτεχνικό σκάκι “Η τελειότητα, η πρωτοτυπία και η ομορφιά δικαιολογούν το επίθετο: καλλιτεχνικό.” Και στη σελίδα για το σκάκι αναφέρει “Το σκάκι είναι επιτραπέζιο παιχνίδι και ιδιαίτερα πνευματικό άθλημα για δύο παίκτες.” “Έχει περιγραφεί όχι μόνο ως παιχνίδι αλλά και ως τέχνη, επιστήμη και άθλημα” Αυτά για την ιστορία…\nApril 27th, 2017 at 8:20 am Από την WIKI ¨Η τέχνη, με την ευρύτερη έννοια, είναι η έκφραση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας¨\nΔε νομιζω να λειπει κατι από τα παραπανω στο σκακι. Το πρόβλημα που περιγράφεται (το ποσοι κατανοουν δηλαδή αυτην την τεχνη) δεν την κανει λιγοτερο λαμπρη από καποιου αλλου είδους τεχνη. Πχ σημερα μια καλλιτεχνης αντιστοιχη της Μαρια Καλλας χωρις ηδη να εχει αποκτησει φημη στην Ελλαδα θα ειχε ένα πολύ μικρο κοινο σε αντιθεση με αλλους καλλιτεχνες που ασχολουντε με ρεμπετικο λαικο. Αν μιλησουμε για jazz kai μαλιστα βαλουμε και δυσκολα κομματια του John Coltrane η του Miles Davis εκει να δεις κλαμα. Επειδή εχω ιδια πειρα. Μολις βαζω το πικαπ ακουω “αλαξτο – αλαξτο” η στην καλυτερη των περιπτώσεων με υφος προστακτικης (χαμηλωσε το!) Επισης στον χωρο της ζωγραφικης. Ενας καλλιτεχνης που κανει ένα τοπιο κι ενας άλλος που τραβάει καποιες περιεργες γραμμες, στην αντιληψη του απλου κοινου ο δευτερος δεν θα ειχε καμμια τυχη σαν εκτιμηση του δημιουργήματος του, αλλα στην αντιληψη των ειδικων (ζωγραφων) θα γνωριζαν ότι ενδεχομένως ο δευτερος να ηταν σε μεγαλο καλλιτεχνικο οιστρο με εξαιρετικα δυσκολες και δυσνόητες τεχνικες και μεγαλη φαντασια που οι ασχετοι με το αντικειμενο δεν είναι δυνατον να το κατανοησουν και περισσοτερο να τους διεγειρει συναισθηματικα. Οποτε κυριε Καλιγγαρι περυχατε τον στοχο σας, που φυσικα δεν ηταν άλλος από τα μας παρασυρετε σε συζητήσεις και προβληματισμούς σε αγαπημενα προς εσας θεματα που είναι οι τεχνες!\nApril 27th, 2017 at 10:12 am Υπάρχει βιβλιαράκι, που λατρεύανε οι ψαγμένοι Μαρξιστές «Η αναγκαιότητα της τέχνης», Έρνεστ Φίσερ (καμία σχέση με τον Μπόμπι). Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας με την βοήθεια της «επιστημονικής» μεθόδου, όπως θεωρούσανε την Μαρξιστική Διαλεκτική οι ειδήμονες, έδινε απαντήσεις (καλύτερες και από την Ροζίτα Σώκου) σε όλα αυτά τα ερωτήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο. Πώς γεννήθηκε η τέχνη, πώς ορίζεται η τέχνη, ποια η εξέλιξη της τέχνης στην ιστορία, ποιά η διασύνδεση της τέχνης με την κοινωνία και την οικονομία κλπ. Στο τέλος κατέληγε περισπούδαστα στο εκπληκτικό και ορθότατο, όπως αποδείχτηκε, συμπέρασμα, ότι το απόγειο και το τέλος της τέχνης έρχεται με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και εκεί μπαίνει μια τελεία.\nΈτσι λοιπόν, πιστός στο δόγμα Κασπάροβ «αν γίνει συνδυασμός με πάνω από 5 κινήσεις, τότε έχει τρύπα», θα προτιμήσω την εξήγηση του μυθικού Αυστριακού σκακιστή Κυριάκου, που με την βαθυστόχαστη φράση «Έλα μαζέτα να σου δείξω την τέχνη μου» κάνει μια σαφή τοποθέτηση υπέρ της άποψης ότι το σκάκι είναι τέχνη.\nΤι είναι όμως τέχνη; Ποιος είναι ο αυθεντικός καλλιτέχνης;\nΕδώ θα ανατρέξω στην άποψη γνωστού διανοούμενου μουσικού,\n«Καλλιτέχνης θα πει,\nνα μιλάς στη σιωπή\nκαι να ακούνε οι άλλοι.»\nΒέβαια εδώ ο Κυριάκος φαινομενικά τίθεται σε αμφισβήτηση. Μπορείς να παίζεις σκάκι και να μιλάς στην σιωπή;\nΕ, ναι λοιπόν! Ο Κυριάκος έπαιζε και τραγουδούσε, όλες αυτές τις αισθησιακές περιπέτειες που θα ζούσε ο αντίπαλος στην παρτίδα του, και εμείς οι άλλοι ακούγαμε. Τι ακούγαμε, κρεμόμασταν από τα χείλη του. Έτσι λοιπόν και ο Αυστριακός σκακιστής και ο μουσικός διανοούμενος μας δίνουν κατηγορηματική ετυμηγορία.\nΤΟ ΣΚΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ.\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 6 24\nApril 27th, 2017 at 3:37 pm Το ίδιο και η μαλακία.\nApril 27th, 2017 at 5:15 pm @Δρ.Καλιγκάρι Δεν έχω σκοπό να διαφωνήσω με την άποψή σας, άλλωστε πιστεύω ότι είναι πολύ “γκρίζο” το συγκεκριμένο δίλημμα. Απλά θέλω να αναφερθώ στα παραδείγματα που θέτετε μετά τις παύλες. Νομίζω καθιστάτε κάπως απόλυτα τις αρχές του τι είναι τέχνη και αυτό μου φαίνεται ανακρίβεια (pun intended).\nΔε χρειάζεται κάτι πολύπλοκο για να βρεις κάτι που μοιάζει με τέχνη στο σκάκι. Μπορεί να σου φτάνει ο τρόπος που συνδυάζονται ο αξιωματικός και το αλογάκι για να κάνουν ματ έναν γυμνό Ρουά. Ή κάποιος ανίδεος, χωρίς να έχει δει ποτέ ξανά σκάκι στη ζωή του, μπορεί εντυπωσιαστεί από τη σκάλα που κάνουν δύο πύργοι για να εγκλωβίσουν το βασιλιά, που είναι από τα πιο απλά ματ που υπάρχουν. Το ζητούμενο πιστεύω, είναι μια αλληλουχία σχημάτων και εικόνων που με κάποιο απλό τρόπο γοητεύουν.\nΕπίσης, με άλλο τρόπο θα νιώσει την τέχνη της Γκουέρνικα του Πικάσο ένα παιδί του δημοτικού (ίσως και να μην του αρέσει και να μη το θεωρήσει τέχνη, ή απλά “αποτυχία”, συχωρήστε μου τη λέξη) και με άλλο τρόπο κάποιος που έζησε σκηνές πολέμου, για παράδειγμα.\nApril 29th, 2017 at 9:00 am Κότσαν και Sparafucil mi nomino ή Τσούκερτορτ και 28.Ββ4;\nΛίγη ανάπτυξη σχετικά με τη μη-λαϊκότητα του σκακιού που υποστήριξα.\nΔύο συγκριτικές περιστάσεις:\nΑν, σε φίλο που δεν γνωρίζει από λυρικό τραγούδι (ενώ εγώ γνωρίζω· γελάστε πόρτες και παράθυρα, που έλεγε και ο γνωστός ΙΜ), του πω ‘μεγάλε, κάτσε να σου δείξω κάτι τύπους σ’ ένα ντουέτο από τον Ριγκολέττο’ και του προβάλω αυτό, υπάρχουν καλές πιθανότητες να συναρπαγεί, και ας μην ξέρει ακριβώς τι και γιατί συμβαίνει. (Ας αφήσουμε για άλλη ώρα την κουβέντα για τις μοντερνιές στη σκηνοθεσία και τη μεταφορά τής δράσης τής συγκεκριμένης παράστασης από τη Μάντοβα του 16ου αιώνα στο Λας Βέγκας των 60s, όπου π.χ. ο Δούκας είναι τραγουδιστής στο καζίνο και ο Μοντερόνε είναι άραβας σεΐχης.)\nΕντάξει, εμείς οι μυημένοι (πόρτες και παράθυρα, τη δουλειά σας εσείς) που ξέρουμε την πλοκή, και επιπλέον γνωρίζουμε τον υποδειγματικά ελλειπτικό διάλογο και τον μουρμουρίζουμε μαζί με τους μονωδούς, καθώς και τον ιδιοφυή τρόπο που ο Βέρντι αντιστοιχίζει τον βαρύτονο με το βιολοντσέλλο και τον βαθύφωνο με το κοντραμπάσσο, έχουμε πρόσθετους λόγους να ενθουσιαζόμαστε. Όμως, δεν νομίζω να υπάρξει κάποιος που να μη μείνει Παυλόπουλος με την εγκελαδική ακροτελεύτια κορώνα, που διαρκεί μια αιωνιότητα: τα όργανα έχουν σβήσει, και ο σλοβάκος το χαβά του…\nΑν, από την άλλη, σε φίλο που δεν γνωρίζει από σκάκι, του πω ‘μεγάλε, κάτσε να σου δείξω ένα διπλό ντικόι’ και του αναπαραστήσω στη σκακιέρα, ή μάλλον του ταχυδείξω στην οθόνη την Τσούκερτορτ – Μπλάκμπερν, Λονδίνο 1883… αφήνω στην κρίση και τη φαντασία του αναγνώστη για το τι θα συμβεί.\nΔεν διάλεξα τυχαία παρτίδα που παίχτηκε τον προπερασμένο αιώνα. Μέχρι εκεί, [νομίζω ότι] και καταλαβαίνω και μπορώ να εξηγήσω τι συμβαίνει στη σκακιέρα. Αν μιλάμε για παρτίδες του τέλους τού 20ού αιώνα, ας πούμε Ιβαντσούκ – Γιουσούποβ, Βρυξέλλες 1991 (η πρώτη παρτίδα των μπαράζ μετά το 4-4, με μειωμένο χρόνο, 45’/60 κινήσεις και ανάλογα μετά), τότε είμαι εγώ αυτός που χρειάζεται υποτίτλους. Αν δε φτάσουμε στο σημερινό σκάκι, ας πούμε Μορόζεβιτς – Βασιέ, Μπιλ 2009, πιθανότατα θα χρειάζεται υποτίτλους και αυτός που θα μού βάλει υποτίτλους στην προηγούμενη παρτίδα. Να, αυτό εννοώ όταν λέω ότι το σκάκι το καταλαβαίνουν και συνακόλουθα το απολαμβάνουν ακόμα λιγότεροι και από αυτούς που το εξασκούν.\nApril 29th, 2017 at 11:00 am Καμιά διάθεση δεν έχω να υπερασπίσω την άποψη ότι το σκάκι είναι τέχνη. Πρώτα και κύρια θεωρώ και εγώ ότι είναι παιχνίδι. Όμως το επιχείρημα ότι κάτι δεν είναι τέχνη επειδή χρειάζεται …υπότιτλους με προβληματίζει αρκετά. Σκέφτομαι πως αν εφαρμοστεί πιστά ως κανόνας θα πρέπει η μισή – ίσως και βάλε – λογοτεχνική παραγωγή να αποχαρακτηριστεί ως τέχνη. Διότι όσοι ξέρω – και κάποιοι απ’ αυτούς είναι, αν και όλα είναι σχετικά, σχετικά επαρκείς αναγνώστες, χρειάστηκαν υπότιτλους των υποτίτλων για να “παλέψουν” τον Οδυσσέα του Joyce για παράδειγμα. Ή ας πιάσω τον Pynchon. Ακόμα με κυνηγάει αναγνώστης – σχετικά επαρκής και αυτός – του οποίου δάνεισα το “Ενάντια στη μέρα” για να μου το φέρει στο κεφάλι – και είναι και βαρύ το άτιμο. Εγώ 5 χρόνια τώρα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω το “Ουράνιο τόξο της βαρύτητας”. Ή μήπως είναι πχ το “Πέδρο Πάραμο” του Rulfo το βιβλίο που θα πιάσεις από την βιβλιοθήκη, θα το ανοίξεις τυχαία σε μια σελίδα και διαβάζοντας 2-3 σειρές θα συναρπάσεις τον οποιονδήποτε βρίσκεται απέναντι σου; Καλά, για μη αναγνώστες δεν το συζητώ. Αφού λοιπόν παίρνουμε το παράδειγμα του ανθρώπου που δεν ξέρει ούτε τις κινήσεις, ας πάρουμε το αντίστοιχο παράδειγμα του ανθρώπου που δεν έχει διαβάσει τίποτα άλλο στην ζωή του πέρα από αθλητική εφημερίδα. Αρχίζουμε να του διαβάζουμε Joyce, Pynchon, Rulfo ή Καβάφη, Παπαδιαμάντη ή όποιον άλλον θέλετε και από την αντίδραση του θα κρίνουμε αν όλοι αυτοί κάνουν τέχνη ή όχι; Αν δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία τους απορρίψει (πράγμα που εδώ που τα λέμε έχει ήδη συμβεί) τότε το συμπέρασμα θα είναι ότι αυτοί δεν κάνουν τέχνη διότι είναι περιορισμένο το κοινό το οποίο ενθουσιάζεται μαζί τους; Και πόσο είναι αυτό το κοινό; Από ποιον αριθμό ή ποσοστό αποδοχής και πάνω κάτι γίνεται τέχνη ή παραμένει απλή ασχολία; Η τέχνη νομίζω μας δίνεται με πολλές μορφές. Τέχνη μπορεί να είναι και μια ιδιοφυής και δύσκολη στην εκτέλεση πάσα του Ronaldo de Assis Moreira, κάτι δηλαδή που μπορούν να καταλάβουν και να το απολαύσουν μεγάλα πλήθη σχετικά εύκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η τέχνη στις πιο σύνθετες μορφές της δεν απαιτεί κόπο και χρόνο από τον δέκτη αν αυτός επιθυμεί να νιώσει την αισθητική απόλαυση που μπορεί το έργο να του δώσει. Ούτε μπορεί να σημαίνει ότι το οτιδήποτε απαιτεί προσπάθεια και μύηση έχει αυτόματα αποκλειστεί από το πεδίο της τέχνης.\nApril 29th, 2017 at 5:16 pm Να μην ξεχναμε ότι ένα σωρο καλλιτεχνες αναγνωρισθηκαν και δικαιωθηκαν πολλα χροννια μετα …τον θανατο τους! Για τους ποιητες τι να πουμε, εχω πεσει σ ένα σωρο περιπτώσεις που οι λιγοι χειροκροτουσαν και οι πολλοι γιουχαριζαν.\nΘα παραθεσω επιλεγμενα αποφθεγματα για την τεχνη. Θα ηθελα στο τελος να αναρωτηθούμε τι απ όλα αυτά δεν ισχυει στο σκακι? Το να μιλάς για ηθική στην τέχνη είναι σαν να μιλάς για νομοθεσία στο σεξ. Τέχνη είναι το σεξ της φαντασίας. – Νάθαν Τζ.\nΗ τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να δούμε την αλήθεια. – Πάμπλο Πικάσο\nΤέχνη είναι η πνευματική ηδονή. – Πλάτων\nΌταν η αγάπη και η τέχνη συμβαδίζουν, βρίσκεται στα σκαριά ένα αριστούργημα. – Τζον Ράσκιν\nΜια τέχνη, όσο ταπεινή κι αν είναι, εξυψώνει πάντα την ψυχή. – Θεόφιλος Γκωτιέ\nΜετα από τα παραπανω, καθολου μα καθολου δεν μ ενδιαφερει ποσοι θα νιωσουν την ψυχη τους να εξυψώνεται μετα από ένα σκακιστικο αριστούργημα. Μπορει να είναι παρτιδα, σπουδή η καλλιτεχνικο πρόβλημα. Μπορει να το νιώσω μονο εγω, αλλα θα το νιώσω σαν ένα αριστούργημα τεχνης. Όχι απλα σαν μια πολύ ωραια παρτιδα (αντιστοιχα σπουδή η καλλιτεχνικο προβλημα). Μιας και μιλαμε για το σκακι θα παραθεσω μια σπουδή (δεν γνωρίζω τον συνθετη αν καποιος γνωριζει θα παρακαλουσα να γραψει το ονομα του) Η συγκεκριμενη σπουδή για μενα είναι ένα ποιημα, ένα πραγματικο αριστούργημα. Το γεγονός ότι παρομοιες ιδεες υπαρχουν και σ άλλες σπουδες καθολου δεν μειωνουν την ομορφια του δημιουργήματος\nΛευκα:Ργ5, Πβ8, Αδ4, Ιε5, πιονια: θ2, η2, ε3, ε6\nΜαυρα:Ρθ4, Βγ1, Αθ6, πιονια:γ4, ζ7, η6, θ5\nΕάν καναμε την ερωτηση πιο από τα κομματια – πιονια του λευκου μπορει να αποδειχθεί το πλεον αμετοχο στην εξελιξη της σπουδης με σιγουρια θ απαντούσαμε το λευκο πιονι στο ε3!\nΛυση: 1.ε7-Βα3+ 2.Πβ4-Βα7+ 3.ΡΧγ4-ΒΧε7 (ως εδώ πολύ μπαναλ τα παντα, αλλα απ εδώ και περα αρχιζουν τα πυροτεχνηματα) 4.ΙΧη6!-ζη6 5.Αζ6!-ΒΧζ6 6.Ρδ5+-Ρη5 (χανει ευκολα το 6…Αζ4 σε φιναλε πιονιων πιονι πανω για το λευκο)7.θ4-Ρζ5 8.η4!-θη4 9.Πζ4!-ΑΧζ4 10.ε4 ματ!\nΕ τι λες δοκτωρα να μην την βαλουμε την σπουδη στα αριστουργήματα της σκακιστικης τεχνης?\nApril 30th, 2017 at 7:13 am Γενικολογίες και ορισμοί περί του τι είναι Τέχνη είναι τόσο άσχετοι και βαρετοί όσο και τα ηθικά διδάγματα στο τέλος των μαθημάτων Θρησκευτικών. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του αισθητήρια που αργότερα αναπτύσσονται σε κριτήρια. Αν δεν υπάρχουν αυτά τόσο το καλύτερο για τον ίδιο και για την Tέχνη φυσικά!\nΔιαφορετικά καταλήγουμε σε Σουσλοφικά τερατουργήματα τύπου Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού ή τα ανάλογα των Ναζιστικών καθεστώτων.\nΕχει δίκιο Ο Ιοκόνδιος, που στα λέει! (κι ας οικτίρεις)!\nΦιλάκια, φεύγω για Κω!\nApril 30th, 2017 at 8:21 am Πολυ ενδιαφερουσα συζητηση, να ειναι καλα ο Δρ Καλιγκαρι που την ανοιξε. Συμφωνω με τον rotten, το επιχειρημα ειναι αδυναμο αλλα το συμπερασμα σωστο, το σκακι ειναι πρωτα απ’ ολα ενα παιχνιδι με δυο αντιπαλους, κι αυτο καθοριζει τον χαρακτηρα του. Σιγουρα μια καλοπαιγμενη παρτιδα εμπεριεχει στοιχεια καλλιτεχνικης δημιουργιας, αλλα ειναι αναμφιβολο οτι οι δυο αντιπαλοι δεν ενδιαφερονται καθολου\nγια την αισθητικη εμπειρια που θα προσφερουν δυνητικα στον οποιον θεατη κατα τον χρονο που σκεφτονται. Αναμφιβολα ακομα το σκακι, με ολη αυτην την αναπτυξη της θεωριας, περιλαμβανει και στοιχεια επιστημης αλλα ουτε αυτο ειναι το κυριαρχο χαρακτηριστικο του.\nΘεωρω οτι ολη αυτη η φιλολογια γυρω απο τον πραγματικο χαρακτηρα του σκακιου ειναι μια προσπαθεια να “πωληθει” το παιχνιδι στους γονεις σαν μια “χρησιμη” ασχολια για τα παιδια τους, μια και ειναι πολυ αμφιβολο αν θα καταφερει ποτε να γινει ενα πραγματικα επαγγελματικο σπορ οπου καποιος αρκετα καλος αλλα οχι εξαιρετικα καλος, θα μπορει να βγαζει τα προς το ζειν βασιζομενος στις ανταγωνιστικες του ικανοτητες του στο σκακι, και ηδη διακρινεται μια παγκοσμια στροφη των ενασχολουμενων στην συνδεση του με την εκπαιδευση.\nΟποιοσδηποτε καλος πωλητης θα σου πει οτι ειναι μακροπροθεσμα λαθος να πουλας κατι στηριζομενος σε μια ιδιοτητα του που ενυπαρχει μεν, αλλα δεν ειναι το κυριαρχο χαρακτηριστικο αυτου που πουλας. Ετσι θα ηταν χρησιμο για τα παιδια να ελθουν σε μια πρωτη επαφη με το σκακι και μετα ας αποφασισουν μονα τους αν τους ενδιαφερει ν’ ασχοληθουν περισσοτερο, καμμια αναγκη δεν υπαρχει να γινει το σκακι υποχρεωτικο μαθημα στα σχολεια.\nΟσον αφορα το τι πραγματικα ειναι τεχνη και τι οχι,εξω απο το σκακι, προσωπικα ειμαι υπερ της θεωριας της προσληψης οπου το αισθητικο αποτελεσμα παραγεται απο την συναντηση του καλλιτεχνικου εργου με το οποιο κοινο του, και δεν υπαρχει τροπος να καταληξουμε σ’ ενα οριστικο και απολυτο συμερασμα, εξω απο την εκαστοτε ιστορικη συγκυρια.\nΠαρομοια επιχειρηματα εξεφρασε πριν ενα μηνα και ο Grischuk σε μια ρωσικη συνεντευξη του, αντιγραφω απο την Αγγλικη μεταφραση:\nDon’t accelerated time controls kill chess?\nIn what sense? Chess is only a game. If your opponent is better than you and wins he hasn’t killed you, after all.\nPeople think that it’s only at the classical time control that chess approaches a work of art, while in rapid you can’t create an immortal work.\nThat depends on your approach to chess. If someone thinks chess possesses some sacred meaning then I can only envy that person. Perhaps I’d also like to think like that, but I don’t. For me it’s just a game and I can’t rank it alongside, for instance, an art like music.\nApril 30th, 2017 at 9:27 am Νόμιζα ότι στο παλιό σκακιστικό περίπου το είχαμε εξαντλήσει το θέμα…\nApril 30th, 2017 at 10:18 am @ Gypaetos\nΤο σκακι, μιας και δεν ειναι καθαγιασμενο, δεν εξαιρειται απο τον αριθμητικο περιορισμο των πιθανων θεματων αφηγησης, ειμαστε καταδικασμενοι να ξαναγυριζουμε στα ιδια και τα ιδια, σε βαθος χρονου.\nΤο οποιο ενδιαφερον παραγεται απο την συνδεση με την τρεχουσα συγκυρια.\nApril 30th, 2017 at 4:00 pm Τα τρία desert island books μου\n@ Βασίλης Τσαρουχάς Απρ 29 5.16′ μμ\nΌχι απλώς συμφωνώ, παρασυμφωνώ. Και όχι τώρα, από καιρό: θυμίζω τη σειρά ‘Ο Σαμουήλ-Ερρίκος Νυκτοπάτης επιλέγει’, στο παλιό ιστολόγιο, το 2010, και την προμετωπίδα του σχετικού ηλεβιβλίου μου:\n…eine der schönsten Erfindungen des menschlichen Geistes…\n(μια από τις ωραιότερες εφευρέσεις του ανθρωπίνου πνεύματος)\nΟ Γκαίτε βέβαια, στο βιβλίο του ‘Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ’ (1795) -από εκεί το παράθεμα-, δεν αναφερόταν στο σκάκι, πολύ περισσότερο το καλλιτεχνικό.\nΔεν συζητάμε εδώ για την αξία του πονήματός μου, η οποία, ως εκ της φύσεώς του (ερανιστική και όχι κριτική ή εκπαιδευτική), προφανώς είναι χαμηλή: τόσο μπορούσα, τόσο έκανα. Την παλαιόθεν εκτίμησή μου για το καλλιτεχνικό τεκμηριώνω.\nΑυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι, όταν βλέπω σπουδή τού π.χ. Μιτροφάνωφ και δεν καταλαβαίνω βαγγελίστρα, η πρώτη μου αντίδραση δεν είναι η ανάταση που αντανακλαστικά και αβίαστα (πρέπει να) γεννά ένα έργο τέχνης, αλλά μια βαθιά απογοήτευση, μια ματαίωση. Ρε αρσενοκοίτη μου -λέω στον εαυτό μου-, μετά από τόσες δεκαετίες και τόσες χιλάδες εργατώρες στο σκάκι, λες, οκέι, κάτι σκαμπάζω. Και έρχεται ένας τύπος από τα βάθη της στέππας, χαμογελά σαρδόνια, σου ανεμίζει την ουσάνκα του και, ως άλλος Ράντυ Μπάχμαν, σου λέει, με προσποιητό τραύλισμα, για να εντείνει την απόγνωσή σου: b-b-b-baby, you just ain’t seen n-n-nothing yet. Πόσα ν’ αντέξω πια, ο δεξιός;\nΕντάξει, το ξέρω, η απάντηση είναι: φίλε, δεν υπάρχει βασιλική οδός, όχι μόνο για τη Γεωμετρία, που έλεγε ο Ευκλείδης, για οτιδήποτε, πολύ περισσότερο για το καλλιτεχνικό σκάκι· όσο για την υπνοπαιδεία, βρίσκεται στα πιτς. Κάτσε μελέτησε συστηματικά, και σύντομα θα δεις πρόοδο. Εμ, άμα είναι να πρέπει να μάθω όσα ξέρουν ο Μούρτζια, ο Εβσέγιεφ και ο Νανν μαζί για να μπορώ να κατανοήσω -όχι να συνθέσω· άααλλο κεφάλαιο αυτό-, και συνακόλουθα να απολαύσω, μια κάπως απαιτητική σπουδή, να λείπει το βύσσινο, μένω στη μουσική μου, από την οποία, ξέροντας να διαβάζω νότες περίπου όσο ήξερε ο Μπιθικώτσης μετά το εντατικό φροντιστήριο που του έκανε ο Μίκης (‘ανεβαίνει τ’ αραπάκι, ανεβαίνει η φωνή· κατεβαίνει τ’ αραπάκι, κατεβαίνει η φωνή’), αντλώ πολλαπλάσια ευχαρίστηση.\nΠάντως, αν μου τεθεί να διαλέξω τρία desert island books, το ένα θα είναι οπωσδήποτε το 555 этюдов-миниатюр του Κασπαριάν. (Τα άλλα δύο, αν έπρεπε να επιλέξω σήμερα, τώρα, θα ήταν ο ‘Δον Κιχώτης’ στο πρωτότυπο, στα ισπανικά τού 1600, και η παρτιτούρα μαέστρου για την ‘Τραβιάτα’. Σίγουρα όμως δεν θα ήταν κάποιο από αυτά που αναφέρει ο αγαπητός rotten. Όχι τίποτ’ άλλο, ερημονήσι θα είναι, δεν θα έχω και ξυραφάκια…)\nΜια και παρατέθηκαν ρητά, ας επαναλάβω τη ρήση του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σώου (την είχα ξανααναφέρει προ τετραετίας σε σχόλιό μου σε ανταπόκριση τού middlewave από τα Candidates 2013):\nΑυτά. Έχω κάποια άποψη να εισφέρω, που έχει να κάνει με την ανάπτυξη των υπολογιστών στο σκάκι. Από αύριο πια.\nMay 1st, 2017 at 11:21 am Δόκτωρ, αυτά τα “κολακευτικά” για το σκάκι τα είπε ο Τζ. Μπ. Σώου και χωρίς να έχει δελτίο στην ΕΣΟ! Φαντάσου τι θα έλεγε αν είχε φάει στη μάπα 35 χρόνια Μακρυπούλια…\nMay 1st, 2017 at 7:28 pm Φοβερά ενδιαφέρον το θέμα που πιάσατε και πολύ πρωτότυπο! Είναι το σκάκι τέχνη;\nΝα ζει κανείς ή να μην ζεί; Ο κάβουρας ή το ζουμί; Κοτόσουπα ή ψαρόσουπα; Μερικά νωχελικά πράσινα χεράκια, μια επίπλαστη αβρότητα και τώρα αυτό είναι συζήτηση και μάλιστα πολιτισμένη! Έρχεται τέλος και ο Dimarath ο ανέμπνευστος να πει την γνωστή καράκομπλεξική σαχλαμάρα του για τον τεράστιο Μακ, να βάλει το κερασάκι στην τούρτα την νερόβραστη.\nΑυτά βέβαια δεν γίνονται καθόλου τυχαία σε αυτό το site! Θέλει αυτός ο κακίστρος ο ΗΘ να με διώξει και προσπαθεί να με κάνει να εγκαταλείψω από βαρεμάρα. Για τους χιλιάδες αναγνώστες που κάνουν χαρακίρι ή κόβουν τις φλέβες τους από ανία δεν ενδιαφέρεται καθόλου. Είναι παράπλευρες απώλειες σου λέει.\nΌπως καταλαβαίνετε δεν θα επιτρέψω μια τέτοια γενοκτονία, μια τέτοια εκατόμβη αμάχων! Δεν μου το επιτρέπουν και τα δεκάδες γράμματα που έλαβα από τους θαυμαστές μου και τα χιλιάδες από τις θαυμάστριες μου, αυτές τις 2.5 ημέρες που έμεινα σιωπηλός. Μα πιο πολύ με άγγιξε το γράμμα του Διαχειριστή. «Jokoda λύσε την σιωπή σου! Σε εκλιπαρώ! Σώσε το site από τον αφανισμό!» Επανέρχομαι δυναμικά να θέσω θέματα επίκαιρα και εκρηκτικά! Να δώσω και τελειωτικές απαντήσεις.\nΤέρμα στις βαρετόσουπες! Σούπα από πτερύγια καρχαρία! Τι; Δεν είναι οικολογικό; Κρίμα το ψαράκι!\nΈρχεται καλοκαίρι, στην Ελλάδα υπάρχουν κάμποσοι λευκοί! Άμα σας δει να κολυμπάτε σαν σαμπρέλα στην πλαζ με την πλαδαρή κοιλίτσα σας, τι νομίζετε ότι θα πεί; «Κρίμα το ανθρωπάκι!»; Λάθος! «Νόστιμο το χεράκι!» θα πει το αιμοσταγές κτήνος και Χαμ! Αν επιβιώσετε από την ακατάσχετη αιμορραγία, θα γίνετε επιτέλους νομοταγής στο σκάκι. Θα πατάτε και θα παίζετε με το ίδιο χεράκι, με αυτό που σας έμεινε. Γιαυτό σας λέω, φάτε τον, προτού σας φάει.\n(Homework, Αρκάς: Επικίνδυνα Νερά – Μην Ψαρώνεις – Στο Βάθος κήτος – Προσοχή δαγκώνει – Μην Πας Βαθιά)\nΟ κάβουρας σε πιάνει από την μύτη. Το σκάκι δεν είναι τέχνη, εκτός αν παίζει ο Jokoda. Σήμερα ζείς, αύριο δεν ζείς, οπότε καλά είναι και τα δύο. Τέλος. Πάμε στα επίκαιρα. Θα κάνουν την Βιέννη λαμπόγυαλο οι οπαδοί των δύο δικέφαλων; Θα τσικνίσουμε με καπνογόνα; Το αμάξι του γέρο Jo έχει Αθηναϊκές πινακίδες! Θα οδηγάει την άλλη Κυριακή κάμπριο ή θα την γλιτώσει από το λοστάρι του Σερβετά; Θα στεφθεί η ΠΑΟΚάρα τροπαιούχος σαν τον Αι Γιώργη τον Jurasοκτόνο, στον Πύργο τον Λευκό ή θα φάμε κάνα τρίμπαλο από τις ξαδέρφες και θα το φυσάμε και δεν θα κρυώνει; Τι βγάζει πιο πολύ γέλιο; Ο Τζίμης ο Πανούσης στο τελευταίο σόου, ή ο Σάββας Θεοδωρίδης, παρέα με τα βαζέλια, να διαμαρτύρονται για την διαιτησία; Sorry Τζιμάκο, εδώ χάνεις.\nΧρόνια Πολλά στον Διαχειριστή, στον Παναγιώτη τον Κονιδάρη και στους λοιπούς κομμουνιστές για την Εργατική Πρωτομαγιά. Αντιαμερικάνοι, αντιαμερικάνοι, αλλά η γιορτούλα made in usa, εισαγόμενη από το Σικάγο.\nΝα δούμε και Ρίτσο, Μίκη αφιέρωμα στον Επιτάφιο σήμερα στην ΕΡΤ. Άλλαξε ρε τηλεθεατή λίγο από το Survivor! Θα μαστουρώσεις από τα πολλά μπουτάκια. Εντάξει δεν λέω, το βλέπεις για την πλοκή και γιατί δεν έχει και τίποτα καλύτερο. Δίκιο έχεις και εσύ που είσαι στόκος, τι να γίνει. Κατά την άποψη Δόκτωρα που διαφώνησε ο Ρότεν το Survivor σίγουρα εντάσσεται στην Τέχνη.\nΠάω σκάκι, ρεπορτάζ για τον τεράστιο Jokoda. Παίζω τουρνουαδάκι 6 παρτιδούλες, έστησα και στις 6. Λάσκερ φάση, δημιουργία ασυμμετριών, τσιμπάω 25 μοναδούλες, πέρασα τα 1600. Άλλες 1000 μοναδούλες και έφτασα το πραγματικό μου έλο. Είναι θέμα χρόνου. Ήταν να μην γίνει η αρχή. Προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω το Interzonal.\nΚάποιος πρέπει να τα βάλει με τον αλητάκο τον Κάρλσεν. Αφού ο μάπας ο Αρμένης τα κάνει θάλασσα στο τέλος, πάλι ο γέροντας με την μεγάλη ψυχή θα κάνει την βρώμικη δουλειά.\nΆλλο θέμα. Σκακιστική Ένωση Βόλου! Πως χωράει ένας ελέφαντας σε ένα ψυγείο και τόσο κόμπλεξ σε ένα χαμηλοτάβανο; Θα βγάλετε συγχαρητήρια ανακοίνωση στο site σας για το παιδάκι από το Βόλο που πήρε την πρώτη θέση στο πανελλήνιο μαθητικό; Ξέρω ότι έχετε σκάσει από το κακό σας, αλλά μην τον δείχνετε κιόλας. Ντροπής πράματα! Λίγο τάκτ! Λίγο τάκτ!\nΤελευταίο και σημαντικότερο ζήτημα.\nΠόσο καιρό θα κρατάει μούτρα ο ΑΣΟΣ; Έλα ρε ΑΣΟ, γύρνα στο σκακιστικό. Πες και τι σκόνη προτιμάς να σε κάνω; Αστρική; Σκόνη γάλακτος; Σκόνη από την Σαχάρα; Ότι πεις το κάνω. Αρκεί να γυρίσεις πίσω. Γύρνα επιτέλους να σε κονιορτοποιήσω και πάλι!\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 7 29\nMay 2nd, 2017 at 12:12 am Ωραίο θέμα και βέβαια ξέρω ποιος φταίει για τον εμπρησμό. Δεν έχω χρόνο τέτοια ώρα να σχολιάσω, κατατροπώνοντας με ομοβροντίες τα επιχειρήματα του Δόκτωρα, απλά μπήκα για να διευκρινίσω κάτι πραγματάκια για την σπουδή που αναφέρει ο Β.Τσαρουχάς.\nΤην πρωτοέφτιαξε ο Καζάντσεφ και πήρε 1ο-2ο βραβείο στον σχετικό διαγωνισμό της σκακιστικής Ολυμπιάδας του 1964. Εκείνη βέβαια η εκδοχή είχε ίππο στο ζ4 και έλειπε το μάυρο πιόνι στο η6. Ο Μπονταρένκο και ο Τσέχοβερ, γνωστοί συνθέτες, βρήκαν εύκολα την τρύπα με 1.Πη8 και αμφισβήτησαν το βραβείο. Ο Καζάντσεφ δικαιολογήθηκε ότι ήταν άρρωστος στο νοσοκομείο όταν κάποιοι φίλοι του ανέλαβαν να στείλουν την σπουδή, όπου και ξέχασαν να βάλουν το ΜΣη6 (για όσους ξέρουν τους συνθέτες=φτηνές δικαιολογίες). Ωστόσο και τότε ο Μάρβιτς και άλλοι βρήκαν ότι έχει πάλι dual με 4.Ιδ5! Ο Καζάντσεφ στενοχωρημένος για το αριστούργημά του συνέχισε να το παλεύει μέχρι που κατέληξε σε αυτή την διόρθωση (correction για τους καλλιτεχνικούς) και σε αυτή την βερσιόν λίγο αργότερα. Την θέση με Ιε5 δεν την θυμάμαι και δεν έχω τώρα διάθεση να ψάξω στην βάση, αλλά κάποια στιγμή θα το κάνω. Πιθανολογώ ότι μπορεί να είναι κάποια νεότερη βερσιόν.\nΓια τα της τέχνης (ή μη) θα επανέλθω Δημήτριος.\nMay 2nd, 2017 at 11:10 am “Αντζουλέτα, κοίτα τι σου έχω εδώ!” είπα στην ανηψιά μου, προσχολικής εκπάιδευσης, δίνοντάς της το χαρτί με τα πάλλευκα τετράγωνα. Με κοίταξε με τα πελώρια μάτια της ξέχειλα από απορία. “Θέλω, αν φυσικά το θες κι εσύ καλή μου, να τα ζωγραφίσεις, το καθένα με ό,τι χρώμα σου κατέβει” της εξήγησα δείχνοντας τους μαρκαδόρους. Τα πράσινα μάτια της φωτίστηκαν. Άρπαξε το χαρτί και σε λίγο μου έφερε ΑΥΤΟ ΕΔΩ. Το πρώτο που μου πέρασε από το μυαλό ήταν να παρατήσω το φαρμακείο, την συγγραφή, το σκάκι και όλες τις άλλες μαλακίες στις οποίες αναλίσκομαι και να αναλάβω το μανατζάρισμα του παιδιού, να τα κονομήσω. Μετά το σκέφτηκα καλύτερα. Ανηψιά μου είναι. Το αγαπάω το παιδί. Γιατί να είμαι εγώ υπαίτιος να γίνει κάτι σαν κι ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ;.\nΉ, ακόμα χειρότερα, σαν κι ΕΤΟΥΤΟΝ;. Όχι. Δεν άντεχα να της το κάνω αυτό. Και τότε; Πού θα μπορούσα να κατευθύνω το πηγαίο (τι πηγαίο; geiger μιλάμε!) ταλέντο της; Στην ΓΛΥΠΤΙΚΗ;. Όχι και πάλι όχι! Μήπως στα ΚΟΜΙΞ;. Θα με σκότωνε ο πατέρας της (μολονότι ο ίδιος έχει ξεψαχνίσει τον Εντικά). Από την άλλη το είχε πει ο πάνσοφος Μανάρα (ποιος Τζοκόντα καλέ; μεσκαλίνη παίρνεις;). Σκέφτηκα και την συγγραφή και την μουσική και το θέατρο ή το σινεμά καθώς και όλες τις άλλες μορφές τέχνης που μπορούσα να ανακαλέσω με την αλτσχαϊμερική μνήμη μου, αλλά σε όλες έβρισκα ψεγάδια.\nΓι’ αυτό, αν και με πόνο ψυχής οφείλω να ομολογήσω, κατέληξα (ή ίσως κατάντησα) ΕΔΩ. Μα είναι Τέχνη τώρα αυτό; Καλή ερώτηση, αλλά με φωνάζει η Αντζουλέτα (και κάτι πελάτες) αυτή την στιγμή, οπότε αναγκαστικά θα επανέλθω αργοτέρα για την απάντηση.\nMay 2nd, 2017 at 10:59 pm Μυρωδιάς καταρρίπτει Σιαπέρα και Φάιν\nΕ, κάπου εδώ είναι το κλειδί, το λογικό σφάλμα αν θέλεις: αποδίδουμε την ίδια ιδιότητα στον Βελάσκεθ και στον Μοντριάν (και αντίστοιχα στις άλλες Καλές Τέχνες με πρώτη τη μουσική, μην πλατειάζω με παραδείγματα τώρα).\nΣύμφωνοι, η τέχνη είναι, σε μεγάλο βαθμό, υποκειμενική, όμως σκόπιμο είναι να συγκρίνονται κατά το δυνατόν ομοειδή μεγέθη, π.χ. όχι απλώς ζωγράφοι -ή φερόμενοι ως τέτοιοι-, αλλά ζωγράφοι της ιταλικής Αναγέννησης. Ο Ραφαήλ είναι συγκρίσιμος με τον Τιτσιάνο – όχι, ή όχι τόσο, με τον Καντίνσκι ή τον Γαΐτη.\nΑλλά το θέμα μας είναι το σκάκι. Ας (επιχειρήσουμε να) δούμε τι ισχύει σ’ αυτό. Ήδη, με τις EGTB, ξέρουμε με βεβαιότητα το αποτέλεσμα θέσεων με 6 (Ναλίμωφ) ή 7 (Λομονόσωφ) κομμάτια, και μάλιστα, σε περίπτωση που η μία από τις δύο παρατάξεις κερδίζει, σε πόσες κινήσεις κάνει ματ.\nΑυτό έχει σαν άμεση, άκομψη και ωρισμένως άδικη συνέπεια, εγώ ο μυρωδιάς, να καταρρίπτω τον Σιαπέρα και τον Φάιν. Θέλω να πω, και οι δύο παραθέτουν αυτή τη θέση, και υποστηρίζουν ότι είναι ισοπαλία στη θέση του διαγράμματος, νίκη για τον λευκό αν τα πιόνια είναι μια οριζόντια πίσω, και νίκη για τον μαύρο αν τα πιόνια είναι μια οριζόντια μπροστά (ο Σιαπέρας έχει ένα οφθαλμοφανές λάθος στη διατύπωση, κάπου θα μπλέχτηκε με τη μεταγραφή του περιγραφικού συστήματος γραφής στο αλγεβρικό, μη μένουμε σε αυτό). Ε, αν ταΐσω τη θέση στις Ναλίμωφ EGTB, η ετυμηγορία είναι ισοπαλία ακόμα και αν τα πιόνια είναι μια οριζόντια μπροστά. (Ενδιαφέρον έχει αν, σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση, αρχίσω να μετατοπίζω τη θέση διαδοχικά κατά μία στήλη δυτικά: είναι ισοπαλία με πιόνια ζ4,η3,θ2, είναι σύντομη νίκη για τον μαύρο με πιόνια ε4,ζ3,η2 -ματ σε 10 λέει το εργαλείο-, και είναι πάλι ισοπαλία στις άλλες τέσσερις περιπτώσεις.)\nΑλλά και σε θέσεις με περισσότερα, ενίοτε πολλά περισσότερα, κομμάτια, τα σιλικονούχα τέρατα έχουν την τελεσίδικη απάντηση.\nΘα χρησιμοποιήσω την παρτίδα που πρότεινες, Κασπάροβ – Τοπάλοβ, WAZ 1999. Έστω η θέση πριν την 24Λ, δηλαδή αμέσως πριν την κρίσιμη κίνηση 24.Π:δ4.\nA priori, η θέση είναι ένα από τα τρία: ή 1-0, ή 0-1, ή 1/2-1/2. A posteriori όμως, είναι ένα και μόνο ένα από τα τρία, και αυτό τεκμηριώνεται με ψυχρό, αντικειμενικό και μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης τρόπο. Εννοώ ότι, αν ταΐσω τη θέση στον κατάλληλο υπερυπολογιστή και έχω επαρκή για την περίπτωση σκληροσκευή, σύντομα -ή λιγότερο σύντομα- θα έχω την αλήθεια, την αληθινή αλήθεια, ότι με άριστο παιχνίδι και των δύο, η θέση είναι, π.χ., 0-1.\n(Το ότι, από την ίδια παραπάνω θέση, ο 2000ρος θα κερδίσει με οποιοδήποτε χρώμα τον 1500ρη και θα χάσει με οποιοδήποτε χρώμα από τον 2500ρη, δεν αναιρεί ότι η θέση που έφερα ως παράδειγμα είναι αντικειμενικά 1, 2 ή Χ.)\nΚάπου εδώ τελειώνει η κουβέντα: αν υπάρχει μία και μόνο μία αδιαμφισβήτητη απάντηση σε μεγάλο και ραγδαίως αυξανόμενο πλήθος θέσεων (θεωρητικά, είναι θέμα χρόνου να φτάσουμε και σε αυτή τη θέση) και μάλιστα, σε περίπτωση νικηφόρας έκβασης, σε πόσες ακριβώς κινήσεις επέρχεται το ματ, τότε το σκάκι, ως πλήρως προσδιορισμένο, είναι αντικειμενικό, και άρα, για έναν ακόμη λόγο, δεν είναι τέχνη.\nMay 3rd, 2017 at 8:25 am Έλα βρε Δοκτωράκο, κόλλησες με το σκάκι που δεν είναι τέχνη.\nΤι επιχείρημα είναι πάλι αυτό;\nΘεωρητικά υπάρχει πεπερασμένος αριθμός βαριαντών με απόλυτη αξιολόγηση στο τέλος. Καθότι όμως αυτός ο αριθμός είναι μη διαχειρίσιμος από τον ανθρώπινο νου, ακόμη και με την βοήθεια PC, αυτομάτως οι αποφάσεις στο σκάκι είναι υποκειμενικές. Άλλη βαριάντα θα υποδείξει το δικό σου υποσυνείδητο, άλλη βαριάντα το υποσυνείδητο του GM. Στο τέλος κερδίζει ο GM που κατέχει καλύτερα την «τέχνη». Και τα μουσικά κομμάτια θεωρητικώς πεπερασμένα είναι. Έχεις κάποιες νότες, κάποιοι συνδυασμοί θα είναι, άρα, κατά την δική σου λογική, και η Μουσική δεν είναι τέχνη. Τέλωσπαντων μια μας λες ότι επειδή δεν είναι δημοφιλές δεν είναι τέχνη, μια ότι επειδή είναι αντικειμενικό στο βάθος δεν είναι τέχνη. Αυτά δεν στέκουν.\nΔώσε έναν ορισμό αποδεκτό στην τέχνη και μετά με αυτόν τον ορισμό δες αν το σκάκι εμπίπτει.\nΗ αγαπημένη σας Wikipedia λέει:\n“Με τον όρο Τέχνες εννοείται η ανθρώπινη δραστηριότητα ή δημιουργία που είναι σημαντική εξαιτίας της έλξης που προκαλεί στις ανθρώπινες αισθήσεις, διεγείροντας τον νου ή και το συναίσθημα. Είναι η δημιουργική έκφραση που μέσα στο έργο αποτυπώνει την ψυχική κατάσταση, τα συναισθήματα, τις ιδέες, την αίσθηση ή τον οραματισμό του καλλιτέχνη. Η τέχνη κάποιες φορές εφαρμόζεται και σε πρακτικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως ένα πήλινο μπολ μέσα στο οποίο τοποθετούνται αντικείμενα. Η τέχνη βασίζεται στην εμπειρία και στο ταλέντο. Πολλοί διαφωνούν για το τι ακριβώς είναι τέχνη και έτσι ο ακριβής ορισμός της είναι ιδιαίτερα δύσκολος.”\nΜε αυτόν τον ορισμό και το σκάκι είναι τέχνη και η μπάλα είναι τέχνη. Είναι και παιχνίδια. Όπως το να φτιάξεις ένα μπολ είναι και βιοτεχνική δραστηριότητα. (Άμα δέχεσαι ή όχι τον παραπάνω ορισμό είναι άλλο.)\nΔεν μας έλκει το σκάκι, δεν μας διεγείρει το νου και το συναίσθημα;\nΠαίξε το ζατρίκιο και άσε τους θεολογικούς προβληματισμούς. Με αυτά που λες Θα πλακώσει όπου να ναι και ο “Μόνο Jesus” να μας αναλύσει τις θέσεις του Ιησού πάνω στο ζήτημα, να μας τα κάνει τσουρέκια δηλαδή.\nMay 3rd, 2017 at 11:23 am Τα προηγούμενα που έγραψα παραπάνω ως πρόλογο, έχουν ασφαλώς πινελιές χιουμοριστικές. Ήθελα να δείξω ότι το θέμα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο για να το αντιμετωπίζει κανείς με αφορισμούς. Ωστόσο σε όσα θα πω παρακάτω δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήσω κι εγώ μερικούς τέτοιους. Για παράδειγμα, αν ο Μοντριάν και ο Πόλοκ (ή ο Καντίνσκι ή ο Μπέικον…) είναι τέχνη, γιατί να μην είναι και το σκάκι; Ας ξεκινήσουμε όμως από το Α. Για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε πρέπει κάπως να το ορίσουμε ή έστω να το περιορίσουμε. Πώς να ορίσεις κάτι τόσο υποκειμενικό και περίπλοκο; Με δυσκολία, είναι η απάντηση. Μιλώντας για την πάρτη μου και μόνο, θα όριζα αποδίδοντας τα εξής χαρακτηριστικά στην τέχνη:\nα) Δεν είναι αυτοφυής, αλλά κατασκεύασμα θηλαστικών και δη των πιο μυαλωμένων από αυτά. Είναι δηλαδή προϊόν πνευματικής διαδικασίας και μόχθου.\nβ) Είναι η έκφραση της δημιουργικότητας και άλλων ανώτερων εγκεφαλικών διεργασιών ενός ανθρώπου (μνήμη, συνδυαστικότητα, γνώσεις, διαίσθηση, φαντασία κτλ)\nγ) Χρησιμοποιεί κάποια (όσο διαφορετικά κι αν είναι μεταξύ τους) εκφραστικά μέσα.\nδ) Προκαλεί (ή σκοπεύει να προκαλέσει) αισθητικές και αισθητηριακές αντιδράσεις στους θεατές της.\nε) Είναι (ή θα έπρεπε να είναι) φορέας ενός μηνύματος (ή και περισσοτέρων).\nστ) Άσχετα με το ποιο πλήθος την παρακολουθεί, την κατανοεί ή την θαυμάζει (πρέπει να) απευθύνεται σε όλους.\nζ) Απαιτεί ένα μίνιμουμ τεχνικής.\nη) Εκπέμπει ομορφιά, ακόμα κι όταν περιγράφει κάτι άσχημο.\nθ) Έχει σαν απώτερο σκοπό (ή τουλάχιστον θα έπρεπε) να κάνει τον κόσμο καλύτερο.\nΕίναι βέβαιο ότι κάποιοι θα διαφωνήσουν με ορισμένες από τις παραδοχές μου για την τέχνη και ακόμα περισσότεροι θα προσθέσουν δικές τους. Σεβαστό και θεμιτό. Δεν αποκλείεται αυτοί να έχουν περισσότερο δίκιο. Αυτές οι φραξίδες ωστόσο με βοηθούν να κατηγοριοποιήσω τα πράγματα και να τα κάνω σε έναν βαθμό συγκρίσιμα. Πάμε παρακάτω.\nΑστειεύτηκα με την Αντζουλέτα και τον Μοντριάν, αλλά στο Άμστερνταμ, όπως είδα πρόσφατα, δεν αστειεύονται καθόλου: παρακινούν τα παιδιά τους να ζωγραφίσουν σαν κι εκείνον, στα μουσεία τους. Είναι το ίδιο βρε άσχετε; θα μου επιτεθεί κάποιος φιλότεχνος και μετά θα αρχίσει να μου εξηγεί σε έντονο ύφος πράγματα για τον νεοπλαστικισμό, τις κυβιστικές επιρροές του καλλιτέχνη, τον μινιμαλισμό των έργων του και δεν συμμαζεύεται. Κι όμως εμένα δεν μου αρέσει, όπως και πολλοί από τους μοντερνιστές και μεταμοντερνιστές και δεν αναφέρομαι μόνο στην ζωγραφική.\nΥπάρχουν ωστόσο έργα ανθρώπινα που κατά γενική ομολογία και αβλεπί κατατάσσονται στην τέχνη και μάλιστα την κλασική, μια ανώτερη μορφή τέχνης δηλαδή. Ο Παρθενώνας, το Έγκλημα και Τιμωρία, η Τραβιάτα ή η Τζιοκόντα (ποιος Τζοκόντας παιδάκι μου, μεσκαλίνη παίρνεις;) παίρνουν μόνο πράσινα χεράκια, ακόμα και από αυτούς που δεν τα έχουν δει από κοντά, δεν τα έχουν ακούσει ή διαβάσει. Γιατί; Σε αυτό θα επανέλθω αργότερα. Το βέβαιο είναι ότι πληρούν όλα τα παραπάνω που (υπ)έθεσα ως «χαρακτηριστικά» της τέχνης.\nΒέβαια, δεν κρατιέμαι από το να ομολογήσω ότι η Τζιοκόντα (Ποιος; Καλά εσύ έχεις πέσει μέσα στο καζάνι με την μεσκαλίνη όταν ήσουν μικρός…) δεν με συγκίνησε ποτέ. Ούτε και σε ανατυπώσεις της, ούτε όμως και την μοναδική φορά που βρέθηκα (σχετικά) κοντά της στην μοναδική μου μέχρι τώρα επίσκεψη στο Λούβρο. Δεν ξέρω αν ασφυκτιούσε η κακομοίρα κάτω από τα χνώτα των συνωστισμένων Ιαπώνων, αλλά όσο καλοπροαίρετα κι αν την παρατήρησα δεν διέκρινα την απαράμιλλη και θρυλούμενη εκφραστικότητά της. Πιο εκφραστική μου φάνηκε η εύσωμη φρουρός που της παράστεκε. Ούτε και είδα το βλέμμα της να είναι στραμμένο πάνω μου. Μάλλον δεν έβλεπε την ώρα να αδειάσει το μουσείο (και η Τζιοκόντα και η φρουρός).\nΓιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Η εν πολλοίς υποκειμενικότητα, την οποία ουδείς μπορεί να αρνηθεί, (ούτε εσύ Δόκτωρα, βλέπω, τόλμησες) που παρεισφρέει στην κριτική μας στάση παίζει πάντα τον ρόλο της. Και είναι μία από τις βασικές αιτίες για να υπάρχουν πολλές φορές αμφισβητήσεις σε έργα τέχνης και σε καλλιτέχνες, ακόμα και σε μορφές τέχνης, όπως τολμώ να ισχυριστώ ότι είναι το σκάκι (το καλλιτεχνικό σίγουρα, για το αγωνιστικό διατηρώ κάποιες μικρές επιφυλάξεις ακόμα).\nΜιας και κατάρτισα την ως άνω λίστα ας κάνω και την βρωμοδουλειά να εξετάσω το σκάκι μέσα από το (αλλήθωρο) πρίσμα της, μπας και δικαιολογήσω τον ισχυρισμό μου αυτόν. Το σκάκι ταιριάζει ταμάμ στα α) και β). Χρησιμοποιεί επίσης εκφραστικά μέσα (σκακιέρα, πιόνια, σκ.γραφή). Προκαλεί αισθητικές αντιδράσεις που ποικίλουν (θαυμασμός, γέλιο, απέχθεια κτλ). Σκεφτείτε κάτι εδώ, το έχω ξαναπεί νομίζω: Σε ποιο άλλο άθλημα μπορεί ο θεατής να συμμετέχει τόσο ενεργά όσο στο σκάκι; Δεν μπορώ να πω του Μαραντόνα πως θα ντριμπλάρει πέντε Άγγλους ή πώς ακριβώς θα χρησιμοποιήσει το χέρι του θεού, αλλά μπορώ να δω (ακόμα και να σφυρίξω) την βαριάντα που οδηγεί στο ματ στην παρτίδα του τάδε. Επίσης το σκάκι είναι όμορφο και στην στρατηγική του φόρμα και στην τακτική του, αφού προκαλεί εκείνον τον αναπάντεχο σπινθήρα που ενθουσιάζει το ανθρώπινο πνεύμα. Απαιτεί ακόμα ένα μίνιμουμ τεχνικής (τι μίνιμουμ- βουνό ολάκερο). Και δεν μπορούμε επίσης να παραγνωρίζουμε την θετική (έως μυθική) άποψη που έχουν οι απέξω για το σκάκι και τους σκακιστές. Κάποιοι μας θαυμάζουν και μας σέβονται ακόμα κι αν οι ίδιοι τοποθετούν την σκακιέρα με μαύρο τετράγωνο κάτω δεξιά, γιατί απλούστατα νομίζουν ότι έχουμε πολύ μυαλό (συγκρατήστε τα γέλια σας παρακαλώ). Τέλος απευθύνεται σε όλον τον κοσμάκη, δίχως διακρίσεις και με μικρότερο κόστος από το γκολφ, το σκι και την ιστιοπλοΐα. Κάνει καλύτερο τον κόσμο μας; Ευθαρσώς απαντώ, ναι! Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσουν, αλλά αμφιβάλλω αν θα βρεθεί και κάποιος να υποστηρίξει ότι τον κάνει και χειρότερο.\nΟτιδήποτε αφορά στο σκάκι είναι τέχνη; Μην το παρακάνουμε κιόλας, η απάντηση είναι ασφαλώς αρνητική. Κυρίως είναι χόμπι και άθλημα, κάποιοι απλά διασκεδάζουν με αυτό, κάποιοι κάνουν πρωταθλητισμό, κάποιοι βιοπορίζονται και πάει λέγοντας. Δεν είναι όλοι αυτοί καλλιτέχνες, ούτε και αισθάνονται έτσι θαρρώ. Όμως υπάρχουν στοιχεία και προϋποθέσεις καλλιτεχνικής δημιουργίας στα 64 τετράγωνα και ακόμα κι ο πιο πραγματιστής σκακιστής κάποτε νιώθει τον καλλιτέχνη να ξυπνάει μέσα του.\nΜα οι άνθρωποι κάνουν λάθη, λέει ο Δόκτωρας, και το κομπιούτερ τα αντιλαμβάνεται σε ντε-τε. Σωστά, αλλά ποιος σου είπε ότι ανάμεσα στα χιλιάδες αυγά που χρησιμοποίησε ο Καραβάτζο για να ανακατέψει με τις μπογιές του δεν υπήρξαν και μερικά κλούβια; Θέλω να πω, λάθη κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες, σημασία όμως έχουν τα ρίγη που προκαλούν σε μας, κι όχι οι τύψεις που έχουν εκείνοι για την άλφα ή την βήτα φόρμα. Σε τελική ανάλυση, πάντα πίστευα ότι ένα έργο που παραδίδεται στα πεινασμένα μάτια του κοινού, παύει να είναι ιδιωτικό, γίνεται δημόσιο, κτήμα όλων.\nΕίναι βέβαιο ότι κούρασα με τα μακροσκελή μου φληναφήματα, αλλά είναι κι άλλα πράγματα που πρέπει να εξεταστούν οπότε, προς μεγάλη σας απογοήτευση, θα επανέλθω. Ο Gombrich στο θεμελιώδες βιβλίο του «Το χρονικό της τέχνης» ξεκινάει ως εξής: «Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει Τέχνη». Αλλού το πάει ο μάστορας στην συνέχεια, μιλώντας για την Τέχνη με ταυ κεφαλαίο, αλλά η φράση με έκανε έτσι κι αλλιώς να στοχαστώ. Μου ήρθε στο νου ένας ενενηντάχρονος σταφιδιασμένος γέρος, κάπου σε έναν ορυζώνα στους πρόποδες του Καρακόρουμ. Δεν έχει ακούσει και ασφαλώς δεν έχει δει ποτέ τον Παρθενώνα. Γι’ αυτόν, το πανανθρώπινο αρχιτεκτονικό αριστούργημα, η ποίηση με μάρμαρο, δεν υπάρχει. Δεν αγνοεί απλά: αδιαφορεί. Γιατί ακόμα και την πιθανή γνώση του, δεν θα την αντάλλασσε ούτε με έναν κόκκο ρυζιού.\nΚαι τότε; Πώς γίνεται ένα έργο τέχνης να υπάρχει και να μην υπάρχει την ίδια στιγμή; Μήπως με τον ίδιο τρόπο που το σκάκι είναι και δεν είναι τέχνη ταυτόχρονα; Λέω, μήπως; Θα συνεχίσω κάποια στιγμή τον προβληματισμό, κι αυτό είναι απειλή.\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 19 1\nMay 3rd, 2017 at 12:54 pm κ. Κονιδάρη, στο φαρμακείο μήπως δοκιμάζετε τα φάρμακα πριν τα πουλήσετε;\nΤο κάνει και ο Παρλιάρος με τις σοκολατίνες του, αλλά είναι λίγο διαφορετικό.\nΈνα πράσινο από μένα γιατί με αρέσουν τα τρελά ποστάκια. Κυρίως το “στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Τέχνη” τα σπάει.\nΓια την Τζιοκόντα προσυπογράφω. Και εμένα δεν μου λέει τίποτα. Και έκατσα κάνα τέταρτο στο Λούβρο μπας και παρατηρήσω το χέρι που τρέμει, το μάτι που αλληθωρίζει και όλα αυτά. Επειδή έχω κάνει κάτι κτίρια για γκαλερί και γνώρισα ανθρώπους του σιναφιού, σχημάτισα την εικόνα ότι μια σημαντική παράμετρος είναι η δυνατότητα και η συγκυρία να πουληθεί μούρη και να ανέβουν οι μετοχές στο ιδιότυπο χρηματιστήριο έργων τέχνης.\nΓια τον Παρθενώνα, έχω μια φίλη που μου είπε ότι δεν το βρίσκει σπουδαίο. Είχα μια φίλη για την ακρίβεια… (Είπαμε ανεκτικός, δημοκράτης, αλλά όλα έχουν και ένα όριο).\nΑυτό όμως που θέλω να κάνω είναι να ανασκευάσω το (ε) με το μήνυμα και προπαντώς το (θ) με τον απώτερο σκοπό να κάνει τον κόσμο καλύτερο.\nΈντονες οι Μαρξιστικές επιρροές στην σκέψη σας. Πιο έντονες και από τα φάρμακα που δοκιμάζετε. Για το (ε) θα πω ένα παράδειγμα. «Ο καιρός των τσιγγάνων» μια ταινία ποίημα, που δεν περνάει κανένα απολύτως μήνυμα. Δεν είναι Τέχνη; Το σινεμά για μένα είναι εικόνες, μουσική και ψυχογραφήματα. Ούτε σενάριο, ούτε μηνύματα.\n(θ). Πολλές φορές η υψηλού επιπέδου Τέχνη έχει σαν σκοπό ή σαν αποτέλεσμα να κάνει τον κόσμο χειρότερο!!! Ας πούμε η πολιτικοποιημένη τέχνη. Παρακολουθούσα προχτές τον Επιτάφιο στην ΕΡΤ. Ρίτσος, Μίκης, Φαραντούρη! Βλέπεις την σπαρακτική φωτογραφία, ακούς τον Ολύμπιο Ρίτσο να απαγγέλει\n«Κόσμος περνά και με σκουντά,\nουδέ σε παρατάει…»\nμελοποιεί ο μεγάλος Μίκης, καπάκι στο τραγουδά η μνημειώδης Φαραντούρη ή ο τεράστιος Σέρ :\n«Σημαίες τώρα σε ντύσανε,\nκαι παίρνω τη φωνή σου.»\nΝατο το μήνυμα. Αφού η Τέχνη έχει σμπαραλιάσει κάθε λογική αντίσταση, σε παραδίδει έρμαιο στα διαβολικά και πονηρά μηνύματα. Και τσουπ γίνεσαι κομμουνιστής. Πηγαίνεις και ψηφίζεις Χαρίλαο, για να φέρεις τον Στάλιν στην ωραία Ελλαδίτσα. Να φέρεις τον απολυταρχισμό και το σκοτάδι!\nΑν ψήφισα 10 φορές στην ζωή μου, δεν υπήρχε μια φορά να μην ψηφίσω αριστερά. (Ευτυχώς τώρα κρατιέμαι και δεν ψηφίζω καθόλου.) Μετά κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και απορώ! «Μα γιατί το έκανα αυτό; Αφού λένε μια παρωχημένη μπούρδα και οι περισσότεροι εκμεταλλεύονται καταστάσεις για να τα κονομήσουν. Ποιος φταίει για την κουτουράδα του Jokoda;»\nΠροχτές το κατάλαβα! Η Τέχνη! Ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, η Διδώ, ο Κατράκης και ο Μίκης είναι σειρήνες. Πρέπει να δεθείς στο κατάρτι της λογικής για να αντέξεις αυτό το θεϊκό μελωδικό τραγούδι. Πάλι καλά που ο Χατζιδάκης δεν ήταν αριστερός, γιατί ακόμη Κουτσούμπα θα ψήφιζα.\nΗ άλλη πλευρά ήταν τίμια ή πιθανότερα άτεχνη και δεν μεταχειρίστηκε αυτό το χημικό υπερόπλο. (Χημικό προφανώς, γιατί επιδρά στο θυμικό και στις ορμόνες του ανθρώπου). Από την μια είχες τον Αγγελόπουλο και τα Ματωμένα Χώματα, από την άλλη την Ελένη και τον Ρόκι Μπαλμπόα. Άνισος ο αγώνας! Και έτσι η Τέχνη πασχίζει να κάνει τον κόσμο χειρότερο, απολυταρχικό και ανελεύθερο, καταρρίπτοντας με πάταγο το θ point σας κ. Κονιδάρη.\nMay 4th, 2017 at 12:08 pm Δεν υπάρχει πρόβλημα να ακούγονται όλες οι αποψεις αλλα αυτες που ειναι ξεκαθαρα προβοκάτορες για να τσαντισουν τους σοβαρά τοποθετημένους μήπως θα πρεπε να κόβονται;Έλεος,αφήστε μία κουβέντα σοβαρή να προχωρήσει σοβαρά.τι θα κερδίσουμε αν μείνει μόνο ο χαβαλες;\nMay 4th, 2017 at 12:20 pm Επιστρέφω να αμπελοφιλοσοφήσω, πραγματώνοντας την απειλή μου.\nΠριν συνεχίσω, ας κάνω μια παρένθεση για να υπενθυμίσω στον Τζοκόντα ότι «Ο καιρός των τσιγγάνων», όπως και όλα τα έργα του Κουστουρίτσα, όχι απλά έχουν μήνυμα αλλά σφύζουν από πολλαπλά μηνύματα φανερά ή και κρυμμένα σε μια σκηνή, όπως π.χ. ένας εσταυρωμένος που μπατάρει ξαφνικά από την θέση του. Η συγκεκριμένη δε ταινία-ύμνος, την οποία έχω δει αμέτρητες φορές (και έχω δακρύσει σε όλες επιτρέποντας στον εαυτό μου να παρασυρθεί από το απροσχημάτιστο μελό), μιλάει και θίγει όλες τις εκφάνσεις της τσιγγάνικης ζωής, από την φτώχεια και την απατεωνιά, μέχρι τα πάθη και τις δεισιδαιμονίες αυτής της ράτσας, αλλά και την εκμετάλλευση των παιδιών, ακόμα και την στάση της υπόλοιπης κοινωνίας απέναντί τους. Επίσης, για την υποτιθέμενη κονιορτοποίηση του θ) μου από τον πάνσοφο Τζοκόντα έχω να εκφράσω μία και μοναδική απορία: αφού ο πάνσοφος πιστεύει ότι η τέχνη «πασχίζει να κάνει τον κόσμο χειρότερο, απολυταρχικό και ανελεύθερο» και την ίδια στιγμή πιστεύει ότι το σκάκι είναι τέχνη και το θεραπεύει μάλιστα ο ίδιος με πολλαπλά θυμιάματα, να υποθέσω αβίαστα ότι ο πάνσοφος στοχεύει σε έναν κόσμο χειρότερο, απολυταρχικό και ανελεύθερο; Καθόλου σοφό από μέρους σου, πάνσοφε, να με συμπαθάς.\nΣυνεχίζω τώρα τον εκστατικό στοχασμό μου. Που είχαμε μείνει; Α! ναι, στον χαμένο ορυζώνα του κινεζικού οροπεδίου. Μετά από την αμφιβολία που ξεφύτρωσε σαν ζιζάνιο ανάμεσα σε γόνιμα σπαρτά, αν δηλαδή υπάρχει στ’ αλήθεια η τέχνη, τράβηξα το σχοινί μέχρι το τέλος. Το να φαντάζεσαι τα πράγματα σε ακραίες συνθήκες είναι μια τακτική που βοηθάει στην κατανόησή τους. Σκέφτηκα λοιπόν το τραγικό ενδεχόμενο να συνεχίσουν να βάζουν φιτιλιές στον τρελό της Πιονγκγιάνγκ κι εκείνος, ένα βράδυ που το φαί του έχει κάτσει στο στομάχι να αρχίσει να πατάει κόκκινα κουμπιά, ο άλλος τρελός της Ουάσινγκτον να απαντήσει αναλόγως και να γίνει γέενα πυρός, τόσο που να μην μείνει ποδάρι. Μόνο κατσαρίδες. Και τότε; Χωρίς ανθρώπους να την παράγουν, να την διακονούν, να την παρατηρούν, να την θαυμάζουν, να την σχολιάζουν, να την υμνούν, τι νόημα έχει η τέχνη; Ακόμα χειρότερα, τι ύπαρξη μπορεί να έχει η τέχνη; Υπάρχει ο Δον Κιχώτης αν κανείς δεν τον ξέρει, αν δεν υπάρχει κανείς για να τον διαβάσει; Ανατρίχιασα στην σκέψη. Και τα πράγματα έμελλε να γίνουν ακόμα χειρότερα όταν αναλογίστηκα ότι ο γέρο-Κινέζος του Καρακόρουμ ούτε εμένα γνώριζε, ούτε και είχε σκοπό να με μάθει εδώ που τα λέμε. Άραγε υπήρχα ή μήπως ήμουν ένα γκροτέσκο κατασκεύασμα της φαντασίας μου; Τα πράγματα έμοιαζαν σκούρα. Γιατί ναι μεν εγώ υποστήριζα ότι σκέφτομαι άρα υπάρχω, αλλά θα μπορούσε ο κωλόγερος να μου απαντήσει: «Δεν υπάρχεις, αλλά μην το σκέφτεσαι». Από την άλλη, αφού κι ο σχιστομάτης ήταν ένα αποκύημα της φαντασίας μου, αποφάσισα να κρατήσω την γραμμή του Σαρτρ ως προς την ελεύθερη ανθρώπινη βούληση και να τον κάνω delete. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά ξαφνικά ξαναεμφανίστηκε ο Παρθενώνας πάνω στο ιερό βράχο!\nΤι σκατά προσπαθείς να μας πεις τόση ώρα; Θα διαμαρτυρηθεί ο εξουθενωμένος αναγνώστης. Ότι όλα είναι σχετικά, απαντώ. Το αν αυτό ή εκείνο είναι τέχνη ή δεν είναι, αν ήταν και έπαψε να είναι ή αν μπορεί να γίνει, ακόμα και το αν υπάρχει τέχνη ή όχι, έχει να κάνει με μια πλειάδα παραμέτρων, όπως την εποχή, τις συνθήκες, τους ανθρώπους, την εκπαίδευση, την επικρατούσα ή κυρίαρχη άποψη, την στάση του καλλιτέχνη, τις καιρικές συνθήκες, την τιμή του πετρελαίου στις διεθνείς χρηματαγορές, το κλείσιμο της αξιολόγησης.\nΣτην σύγχρονη δε εποχή ισχύει για τις τέχνες σε μεγάλο βαθμό αυτό που είχε χρεώσει στις επιστήμες ο Feyerabend: η ολοένα αυξανόμενη εξάρτησή τους από τα κυρίαρχα οικονομικά και εξουσιαστικά κέντρα. Μην πάτε μακριά, δείτε τι γίνεται στο σκάκι και στα διοικητικά του (Ιλιουμτζίνοφ λέω και κλαίω). Η ποπ-αρτ και ο σοβιετικός ρεαλισμός είναι δύο άλλα παραδείγματα. Στην ουσία (τουλάχιστον στο ταραγμένο ή κατά Τζοκόντα διαταραγμένο) μυαλό μου το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ή δεν υπάρχει τέχνη, αλλά τι επάγγελμα κάνει. Και η απάντηση που δίνω είναι η ευνόητη: πόρνη!\nΣκεφτείτε το. Είναι όμορφη, αναμφίβολα γοητευτική, αποπνέει μυστήριο, κρατάει κρυμμένα γαργαλιστικά μυστικά, μοσχοβολάει αισθησιασμό. Υποδέχεται στην αγκαλιά της από τον πλέον πρωτάρη μέχρι τον πιο ψαγμένο. Δεν αρνείται κανέναν, αρκεί να μπορεί να συνεισφέρει τον οβολό του (ενίοτε και την μνα του). Κάνει πολλούς να παθιαστούν μαζί της, με ένα πάθος εφάμιλλο του πραγματικού έρωτα, όπως είπε κι ο Μπαλζάκ. Όμως δεν δίνεται ολοκληρωτικά σε κανέναν για πάντα. Μόνο για όσο εξαγοράζεις τις υπηρεσίες της. Τις εκλεπτυσμένες υπηρεσίες της, είναι η αλήθεια. Είναι εφήμερη την ίδια στιγμή που είναι κλασική και αιώνια. Μοιάζει έτσι με ένα όχημα των παθών της ανθρωπότητας μέσα στον χρόνο. Και, για να κλείσω επιτέλους, το σκάκι είναι μεγάλο πάθος, όπως και να το κάνουμε. Κι εγώ ο ανίδεος, μολονότι δεν είχα ποτέ την τύχη να γνωρίσω κάποια, συμπαθώ τις πόρνες.\nΗ κουβέντα ξεκίνησε από την θρυαλλίδα του φίλου (και όχι μόνο) Δρ.Καλιγκάρι. Παράξενο, πολύ παράξενο μου φάνηκε να αμφισβητεί την καλλιτεχνική διάσταση του παιχνιδιού. Γνωρίζοντάς τον θα στοιχημάτιζα ότι δεν θα ασχολούταν ποτέ με το σκάκι αν δεν το θεωρούσε τέχνη. Ίσως πάλι να κάνω και λάθος. Ή ίσως ο σκοπός να ήταν η παραπλάνηση, όπως στους πίνακες του Escher. Όμως, όπως και στην τέχνη, ποιος ξέρει;\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 15 0\nMay 4th, 2017 at 2:25 pm Πραγματικά φίλε στάθη. Μας δουλεύει χοντρά ο Κονιδάρης. Να τον κόψουμε! Να τον κόψουμε!\nΕκτός αν μιλάς για τον Δόκτωρα με τα περίεργα επιχειρήματα. Να τον κόψουμε και αυτόν. Βέβαια η άλλη λύση είναι να κόψουμε εσένα, που δεν λες και τίποτα στο τέλος τέλος. Δεν θα χάσουμε και πολλά… Συμφωνείς φαντάζομαι!\nΚονιδάρη προβοκάτορα, πας να μας τσαντίσεις. Αλλά δεν θα σου περάσει.\nΆκου συμπαθάς τις πόρνες, αλλά δεν γνώρισες ποτέ καμία. Δεν λέω, όλοι τρώμε παντόφλα από την γυναίκα μας, αλλά κάποιοι στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων.\nΛοιπόν εσύ πρέπει να κάνεις παρέα με τον Δανίκα. Μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες και αυτό με προβληματίζει, γιατί ο πάνσοφος δεν παίρνει και χάπια. Αν έπαιρνε, θα ήταν μια κάποια δικαιολογία.\nΓια να σε τσαντίσω και εγώ, σου λέω ότι μηνύματα πολλά είδα στο Underground. Νομίζω ότι η υπόγα που τους έκλεισαν μέσα για 70 χρόνια μετά τον Πόλεμο, συμβόλιζε τον κομμουνισμό. Τι νομίζω; Είναι ξεκάθαρο! Η ξανθιά που πήγαινε με τον έναν και με τον άλλο, συμβόλιζε την Γιουγκοσλαβία. Ο λαμόγιος συμβόλιζε τους ανθρώπους του κόμματος. Και οι κλεισμένοι στην υπόγα τον απλό λαό, που όπως λέει ο Λεμπέσης, αποτελούν την επαναστατική μάζα. Τους χρησιμοποιούν οι αρχιεπαναστάτες για να έρθουν στα πράγματα, ταϊζόντας τους όραμα και συνθήματα, και μετά τους κλείνουν σε ένα κελάρι ή σε μια οργουελική φάρμα, για να μην ενοχλούν.\nΠειστική εξήγηση της ιστορίας, δεν μπορείς να πεις. Πάντως από τον Μαρξ, πέσανε πιο πολύ μέσα στις προβλέψεις τους, αυτοί οι αντιδραστικοί.\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 3 17\nMay 5th, 2017 at 1:03 pm Χρωστάω και άλλες απαντήσεις.\nΑ) Καταγγέλλω τον σύντροφο Κονιδάρη για clopyright.\n«Η τέχνη είναι πόρνη», είναι κλεμμένο από τον Ίβιτσα Όσιμ.\n“Δεν υπάρχεις αλλά μην το σκέφτεσαι» είναι κλεμμένο από τον Αρκά.\n“Επίσης, για την υποτιθέμενη κονιορτοποίηση του θ) μου από τον πάνσοφο Τζοκόντα έχω να εκφράσω μία και μοναδική απορία: αφού ο πάνσοφος πιστεύει ότι η τέχνη«πασχίζει να κάνει τον κόσμο χειρότερο, απολυταρχικό και ανελεύθερο» και την ίδια στιγμή πιστεύει ότι το σκάκι είναι τέχνη και το θεραπεύει μάλιστα ο ίδιος με πολλαπλά θυμιάματα, να υποθέσω αβίαστα ότι ο πάνσοφος στοχεύει σε έναν κόσμο χειρότερο, απολυταρχικό και ανελεύθερο; Καθόλου σοφό από μέρους σου, πάνσοφε, να με συμπαθάς.»\nΔεν είπε ο πάνσοφος (δηλαδή εγώ) ότι η τέχνη πασχίζει να κάνει τον κόσμο χειρότερο κλπ. Κάποιες φορές το κάνει. Καταγγέλλω από αυτό το βήμα την πολιτικοποιημένη τέχνη. Είναι μεγάλη ευθύνη να καθοδηγήσεις τον άλλο σε μια πολιτική απόφαση. Είναι κάτι σαν προπαγάνδα. Γιαυτό και δεν συμπαθώ και πολύ τα μηνύματα στις ταινίες.\nΣτον καιρό των τσιγγάνων, ο Κουστορίτσας δίνει εικόνες από την ζωή των τσιγγάνων, τις ντύνει και με το ederlezi και έχουμε ένα κόσμημα. Δεν σε υποχρεώνει όμως να τους συμπαθήσεις ή να τους αντιπαθήσεις. Μηνύματα και καθοδηγητές ας μείνουμε στην ΚΝΕ.\nΌταν ο μεγάλος Μάνος Χ. έκανε τον Μεγάλο Ερωτικό, κατακρίθηκε από εσάς την κυρίαρχη ιδεολογική τάξη της «αριστεράς». Τότε ο Μίκης και όλο το καλλιτεχνικό κατεστημένο έκανε τραγούδια και συναυλίες για τον αγώνα. Τι αποδείχτηκε;\nΌτι ο Μάνος ήταν σοφός και οι άλλοι παρασυρμένοι από το ρεύμα της εποχής. Μοδάτοι! Ο Μάνος μέσα από την Ελληνική ποίηση και το ισχυρότερο των συναισθημάτων, τον έρωτα, αναζήτησε την διαχρονική τέχνη.\nΤα πολιτικά σου λέει άστα για άλλους. Θα έρθουν στην εξουσία αυτοί που φωνάζουν και θα κάνουν τα ίδια. Αυτό το βίωσε και η καημένη η Φλέρυ Νταντωνάκη, που πορώθηκε με τα αγωνιστικά (Την ξέρεις την ιστορία, φαντάζομαι). Θα έρθει η ώρα που η φωνή του Πολυτεχνείου, θα γίνει golden milf και θα πίνει την μπύρα της στις γκλάμορ παμπ των Βρυξελλών, στην υγεία των κορόιδων. Να τα! Γίνανε!\nΔεν θεραπεύει ο πάνσοφος κανένα σκάκι. Οι σκακιστές είναι ανίατη περίπτωση. Απλά να ακούγεται και καμιά φωνή αντίθετη στο σκακιστικό, γιατί το κάνατε «μπολσεβικικό». Και ας μας επιτίθενται οι κόκκινοι με τα κόκκινα χεράκια τους.\nΠρέπει να παραδεχτείς, αγαπητέ κ. Κονιδάρη, ότι ο επαναστάτης εδώ μέσα, αντάξιος του Βλαδίμηρου, είμαι εγώ.\nΠοιος τα βάζει με τον Διαχειριστή; Μόνο ο πάνσοφος. (Άντε και ο stedion).\nΠοιος τα βάζει με τον τυφλό ΑντιΜακροπουλισμό, την κυρίαρχη τάση στο blog; Πάλι ο πάνσοφος.\nΠοιος τα βάζει με πανίσχυρους τοπικούς παράγοντες – κομματάρχες, χωρίς να υπολογίζει τίποτα; Πάλι ο πάνσοφος!\nΠοιος έχει τους πιο φαιδρούς εχθρούς (να μην λέμε ονόματα); Πάλι ο πάνσοφος (μαζί με τον Έλιοτ)! Όταν εσείς κάνετε «πολιτική» και κρύβεστε πίσω από την αστική ευγένεια.\nΣυμπέρασμα; O Jokoda κάνει το σκακιστικό καλύτερο, δημοκρατικό και φιλελεύθερο. Η τέχνη κάνει τον κόσμο πιο όμορφο. Ένα μεγάλο μπράβο στον μεγάλο Jokoda.\nΜου αρέσει/δεν μου αρέσει 5 16\nMay 5th, 2017 at 2:09 pm Δυστυχώς για μια ακόμα φορά ο εγωπαθής Τζοκόντα ακυρώνει κάθε προσπάθεια για σοβαρή κουβέντα εδώ μέσα. Το μόνο θέμα που ουσιαστικά συζητάει είναι ο εαυτός του.\nMay 5th, 2017 at 5:43 pm Δεν είναι εγωπαθής. Είναι απλά υπέροχος!\nMay 5th, 2017 at 7:59 pm Μεσήλικη νοικοκυρούλα συγκινείται μέχρι δακρύων με Μπιζέ – το είπε και ο Καβάφης\nΔύο ακόμα συγκριτικά παραδείγματα, προς ενίσχυση των θέσεων που ανέπτυξα σε προηγούμενα σχόλιά μου, για τη μη-λαϊκότητα του σκακιού και για το ότι το σκάκι το καταλαβαίνουν και συνακόλουθα το απολαμβάνουν ακόμα λιγότεροι και από αυτούς που το εξασκούν, ιδιότητες που, κατ’ εμέ, δεν (πρέπει να) χαρακτηρίζουν τις τέχνες.\nΕξυπακούεται ότι δεν φιλοδοξώ να πείσω κανέναν, και εδώ που τα λέμε, δεν είμαι ευεπίφορος και στο αντίθετο.\nΑν κάποιος από μας, άσχετος με το παραδοσιακό θέατρο της Άπω Ανατολής, περαστικός από την πλατεία Μοναστηρακίου, δει καναδυοτρείς κιμονοντυμένους με βεντάλιες και μάσκες να έχουν στήσει ερασιτεχνική παράσταση, μάλλον θα κοντοσταθεί, και όλο και κάποια ασυναίσθητη ανάταση θα νιώσει, χωρίς να καταλαβαίνει γρυ απ’ ό,τι λένε και απ΄ ό,τι διαδραματίζεται. (Θα έλεγα ότι το αντίστοιχο συμβαίνει με τους ιάπωνες τουρίστες που βλέπουν αρχαίο δράμα, όμως όχι: σε ικανό ποσοστό τους είναι εξαιρετικά μελετημένοι γι’ αυτό που πάνε να παρακολουθήσουν, ενίοτε δε ξέρουν απέξω και μακροσκελή αποσπάσματα. Έχει γούστο ν’ ακούς έναν τριπίθαμο σχιστομάτη να σου απαγγέλλει από μνήμης, με την κωμική ασιατική προφορά του, το Έρως ανίκατε μάχαν· και ίσως πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι η πλειονότητα ημών γνωρίζει από το έργο μόνο αυτές τις τρεις λέξεις, ενώ ο ιάπων τουρίστας του παραδείγματος θα συνεχίσει να απαγγέλλει, με ανυπόκριτη συγκίνηση, πέντε και δέκα στίχους παρακάτω.)\nΑν αντιστοίχως, κάποιος άσχετος με το σκάκι, περαστικός από Μαυρομιχάλη 16, δει από το τζάμι κάτι εμβριθείς και εμπερίστατους τύπους να μετακινούν φιγούρες σε καρέ πίνακα -γιατί έτσι θα το αντιληφθεί-, ίσως κοντοσταθεί κι αυτός για λίγο, και μόλις παρέλθει η αρχική περιέργεια, θα προσπεράσει χωρίς να του έχει γεννηθεί κάποια συγκίνηση ή συναίσθημα γενικώς (ίσως μόνο ένα είδος συμπόνοιας για τους πάσχοντες συνανθρώπους του, αλλά ας μην το τραβήξω τόσο).\n(Πιθανότατα το ίδιο θα συμβεί και με μας αν δούμε δύο τύπους, οκλαδόν ή στις φτέρνες τους στο γρασίδι -μυστήριο πώς κάθονται για ώρα σε αυτές τις στάσεις άτομα της κίτρινης φυλής, ενίοτε παχύτερα από μας, ενώ εμείς πιανόμαστε σχεδόν αμέσως· αλλά ας μην ξεφεύγω- να παίζουν κάποιο από τα, υποτίθεται συγγενικά με το σκάκι, επιτραπέζια παιχνίδια της Άπω Ανατολής: θα κοντοσταθούμε για λίγο, και μόλις διαπιστώσουμε ότι τα κομμάτια και οι κινήσεις τους δεν μας είναι γνώριμα, θα κόψουμε λάσπη· τι να κάτσουμε να δούμε από κάτι που δεν ξέρουμε και δεν καταλαβαίνουμε;) Το δεύτερο: Ιδού μια απλοποιημένη και συγκεκομμένη διασκευή του Αντρέ Ριέ στο ‘ντουέττο της φιλίας’ από τους ‘Αλιείς μαργαριταριών’ του Μπιζέ. Τα κοντινά πλάνα των αντιδράσεων κάποιων θεατών -έκσταση, μέθεξη, συγκίνηση μέχρι δακρύων για κάτι που ενδεχομένως ακούνε για πρώτη φορά- μιλούν από μόνα τους. (Παρέμπ, η μεσήλικη κυρία στο 2’53”, μου έφερε συνειρμικά τη Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου.)\nΑν υπάρχουν σκακιστές -και μόνο σκακιστές· εκτός του κύκλου μας, ουδείς- στους οποίους γεννώνται αντίστοιχα συναισθήματα βλέποντας την Έβε – Σπήλμανν ή τη σπουδή του Σελέτσκι με το ετουφφέ, άφεριμ. (Για την πληρότητα, ιδού πώς είναι στην ‘κανονική’ του μορφή το συγκεκριμένο ντουέττο τενόρου και βαρύτονου -και όχι υπερπαραγωγή με τρεις τενόρους και χορωδία-, με τους Παβαρόττι και Γκιαούρωφ· certifié intergalactique.)\nΥποψιάζομαι ότι στην ουσία του θέματος συμφωνούμε σε πολλά (όχι ότι είναι απαραίτητο), απλώς, ένα, δίνουμε ελαφρώς διαφορετικό περιεχόμενο στις έννοιες, δύο, προσεγγίζουμε το, έτσι κι αλλιώς νεφελώδες, θέμα από διαφορετικές επόψεις (έχω προσδιορίσει δύο, κατ’ εμέ θεμελιώδη, γνωρίσματα της τέχνης, και σε αυτά, περιπτωσιολογώντας, χτίζω την επιχειρηματολογία μου, και μάλιστα καθ’ ύψος και όχι κατά πλάτος ή βάθος· αναμενόμενο από κάποιον που διαβάζει τον εαυτό του στον μαθηματικό του ανεκδότου με τους διάφορους επιστήμονες και το πρόβατο), και τρία, αποδίδουμε διαφορετική βαρύτητα στις πολιτικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις (εγώ σχεδόν καμία). Το α) σου σηκώνει λίγο νερό. (Βασικά, είναι πρώτης τάξεως πρόφαση για να πω τα όχι-τόσο-σχετικά δικά μου.) Από Δευτέρα πια· ίσως και όχι: τώρα που ανοίξιασε, προτιμητέα η επαφή με τη φύση από τις λογοτεχνικορητορικές ασκήσεις και την ονοσκιαμαχία. Χώρια ότι μ’ έπιασε λίγο και το φιλότιμο, ακριβέστερα το πείσμα: αν κάποιος, όχι πολύ σχετικός με το μελόδραμα, καταφέρνει να εντάξει μαεστρικά στο λογοτέχνημά του τρεις επίλεκτες άριες (εντάξει, η τύχη βοηθά τον ισχυρότερο παίκτη, το είπε και ο Κάπα, τόσο πολύ όμως;), γιατί να μην κάνω κι εγώ το ίδιο με ένα μικρότερο σε έκταση, αλλά μεγαλύτερο σε αξία γράφημα;\nΑπό Δευτέρα είπαμε.\nMay 6th, 2017 at 7:40 am Αυτό συμβαινει ενδεχομένως γιατι τις τεχνες με την κλασικη εννοια τις διδασκόμαστε στο σχολειο από την παιδικη ηλικια. Επισης η τηλεοραση αλλα και γενικως τα ΜΜΑ γενικα συμβαλουν κι αυτά σε καθημερινη βαση (όχι κατ αναγκη με καλο τροπο). Όταν αυτό θα γινεται και στο σκακι τα ιδια συναισθηματα θα δημιουργουντε στην λυση μιας ομορφης σπουδης η ενός καλλιτεχνικου προβλήματος για ευρυτερο κοινο. Αυτό βεβαια στην ΕΛλαδα δεν προκειτε να γινει ποτε. Ονειρα καλοκαιρινης νυκτος. Ωστόσο τι γινεται σε χωρες που το σκακι είναι ευρετερα γνωστο (πρωην ΕΣΣΔ, ανατολικες κλπ)? Εκει που αντι για ταβλι και τραπουλα επαιζαν σκακι? Αλλαζουν τα κριτήρια της ενοιας της τεχνης λογω της μαζικης κατανοησης του αντικειμενου?\nΕΝ πασει περιπτασει μαλλον η διαφωνια μας επικεντρώνεται στον αριθμο των οσων ενεργοποιουντε τα συναισθηματα τους όταν βλεπουν κατι που το θεωρουν τεχνη. Αληθεια για σκεψου όμως, ποσες οπερες η ποσα εργα κλασικης μουσικης όταν πρωτοπαρουσιαστηκαν δεν ετυχαν αρνητικης κριτικης τοσο από το κοινο οσο και και από τα ΜΜΕ της τοτε εποχης κι όμως τωρα είναι γενικης αποδοχης. Ωστόσο ο δημιουργος ασκει την τεχνη χωρις να γνωριζει εκ των προετρων την αποδοχή που ενδεχομένως θα εχει. Καποιοι κανουν τεχνη απευθυνόμενοι όχι σε ευρυ κοινο αλλα στους λιγους. Καποιοι ζωγραφιζουν για τον εαυτο τους και μονο. Καποιοι γραφουν ποιηματα μονο για την καλη τους. Απευθύνονται μονο σ ένα ατομο! Καποιες συγχρονες τεχνες είναι κατά τους πολους πιο εκκεντρικες και πιο δυσνόητες. Γενικα στο σκακι η πρωταρχικη του ιδιοτητα είναι παιχνιδι και αθλητισμος. Όλα τ αλλα ερχονται δευτερευόντως. Ωστόσο δεν παυουν να υπαρχουν. ΑΝ σκεφτουμε μαλιστα ότι καποιοι ανθρωποι που προσπαθουν να δημιουργησουν μια ωραια σπουδή και πρωτοτυπη μπορει να προσπαθουν για μηνες η και χρονια μεχρι να τους ερθει η εμπνευση και μαλιστα αν καποτε ανακαλυφθεί εκ των υστερων ότι παρομοια ιδεα ξαναυπηρξε η απογοητευση μπορει να είναι παρομοια με την απογοητευση του καλλιτεχνη που εφτιαχνε το αρμα που εσερνε τον νεκρο Αχιλεα αλλα εκ των υστερων διαπιστωνε ότι η μια ροδα φαινοταν σα να μην γυριζε.\nΠαντως στην Ελλαδα το σκακι μπορει αριθμητικα να εχει πολύ μεγαλυτερη αποδοχή από αυτήν της κλασικης μουσικης. Σπανια βρισκω ανθρώπους στον περιγυρω μου που ακουν κλασικη μουσικη. Αν ρωτήσουμε 100 περαστικούς ποσοι γνωριζουν τον Ben Webster η τον Coleman Hawkins (jazz τενόροι σαξοφωνιστες) θα ηταν ευχαριστη εκπληξη αν ευρισκα εστω κι έναν που να τους ηξερε. Αντιθετως τα σκυλάδικα είναι πρωτα στην εγχωρια εκτιμηση. Είναι όμως περισσοτερη τεχνη λογω αυτης της ιδιοτητας?\n@ Κονιδάρης Παναγιώτης\nΠαναγιωτη σ ευχαριστω για τις πολύ χρησιμες πληροφοριες σχετικα με την σπουδή που δημοσιευσα.\nMay 6th, 2017 at 8:16 am Τα επιχειρήματα του Δόκτωρα με κάνουν να θέλω να τρολάρω ασύστολα.\nΚαθότι είναι και αυτό μια ασυναίσθητη ανάταση, σίγουρα ανήκουν στην Τέχνη.\nWho's Online25 visitors online now10 guests, 15 botsMap of VisitorsPowered by Visitor Maps


Μωβ συναγερμός στα δυο στρατόπεδα! Σκορδάς και Γούλας κηρύσσουν απαγόρευση κυκλοφορίας μετά από απώλεια όπλων από γειτονικό στρατόπεδο και οι πόρτες κλείνουν. Ένα «ξένο σώμα» όμως καταφέρνει και παρεισφρέει: η Κορίνα, κόρη του Ταξίαρχου και μήλον της έριδος των δύο διοικητών. Μαζί της, επιστρέφουν ξεχασμένα συναισθήματα και παλιές πίκρες -και ένας νέος «εμφύλιος» ξεκινά ανάμεσα στους δύο άντρες για την καρδιά της.\nΚι ενώ η ομηρία του άμοιρου σεφ του έμοιαζε παράδεισος χωρίς αγγαρείες και υπηρεσίες, το χώσιμο τώρα πέφτει σύννεφο. Η εμφύλια μάχη των δύο διοικητών για την καρδιά της Κορίνας παίρνει μια απροσδόκητη τροπή όταν η Γλυκερία μαθαίνει το μυστικό πίσω απ’ την επιστροφή του μεγάλου έρωτα των διοικητών…\nPrevious Post: Δειτε την πρώτη φωτογραφία της Emma Corrin από το “The Crown” με το νυφικό της πριγκίπισσας Νταϊάνα\nNext Post: Δείτε την πιο σeξυ throwback φωτογραφία του Γιώργου Τσαλίκη


1/11 Νέα Υόρκη Σίτι - Φιλαδέλφεια Γιούνιον | Προγνωστικά | Ανάλυση | Στατιστικά\nMLS 30 Οκτ 2018 23:27\nΝέα Υόρκη Σίτι – Φιλαδέλφεια Γιούνιον\nYankee Stadium (54.251)\nΝέα Υόρκη ΣίτιΤελευταία εντός:\n*5/6 ματς με αμφίσκορο τελευταία\n*8/17 με μηδέν παθητικό εντός έδρας\n*9/17 no goal εντός έδρας στη σεζόν\nΤελευταία εκτόςΦιλαδέλφεια Γιούνιον:\n*4/6 under 2.5 γκολ τελευταία\n*Σκοράρει σε 10 από τα 17 εκτός έδρας\n*10/17 με σύνολο over 2.5 εκτός έδρας\nΑ' Γύρος: Φιλαδέφλεια - Νέα Υόρκη (19/8): 2-0, Νέα Υόρκη - Φιλαδέλφεια (28/10): 3-1\nΣχόλια: Μονός αγώνας, νοκ-άουτ. Σε περίπτωση ισοπαλίας ακολουθεί παράταση και αν χρειαστεί, πέναλτι.\nΝέα Υόρκη Σίτι: Με νίκη έκλεισε την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος η Νέα Υόρκη, καθώς επικράτησε εύκολα της Φιλαδέλφεια Γιούνιον με σκορ 3-1, ως μια πρόβα τζενεράλε για το μεταξύ τους ματς στα πλέι οφ. Μόλις στο 10’ οι Νεοϋορκέζοι, πήραν προβάδισμα με τον Σανό, ενώ δύο λεπτά αργότερα ο Τράστι στην προσπάθεια του να διώξει στην άμυνα της Γιούνιον πέτυχε αυτογκόλ για το 2-0. Πριν καν συμπληρωθούν δεκαπέντε λεπτά στο ματς σημειώθηκε και τρίτο τέρμα, με τον Μπερκ για τη Φιλαδέλφεια αυτή τη φορά στο 14’. Πριν το πρώτο ημίχρονο όλα τα γκολ του ματς, στο 34’ ο Βίγια διαμόρφωσε το τελικό 3-1. «Δεν είναι μόνο η νίκη και ότι τερματίσαμε στην τρίτη θέση, αλλά η καλή εικόνα που είχαμε συνολικά σήμερα», δήλωσε ο Νταβίδ Βίγια. Δύο νίκες και μία ισοπαλία σε πέντε αγωνιστικές τελευταία. Τερμάτισε τρίτη στην Ανατολική Περιφέρεια. Δεν αναφέρθηκαν προβλήματα.\nΦιλαδέλφεια Γιούνιον: Με ήττα ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της για την κανονική διάρκεια της σεζόν η Φιλαδέλφεια, δεν κατάφερε να αποσπάσει θετικό αποτέλεσμα στην έδρα της Νέας Υόρκης, πληρώνοντας το κακό πρώτο ημίχρονο στο ματς. Το τελικό 3-1 διαμορφώθηκε με όλα τα γκολ να σημειώνονται στο πρώτο μέρος. Η ομάδα του Κέρτιν αιφνιδιάστηκε με γκολ μόλις στο 8’, ενώ πριν προλάβει να συνέλθει, στο 10’ ο Τράστι πέτυχε αυτογκόλ. Το μόνο που κατάφερε ουσιαστικά στο ματς η Γιούνιον, ήταν να μειώσει προσωρινά στο 14’, με τον Μπερκ σε 2-1, καθώς έντεκα λεπτά πριν από τη λήξη του ημιχρόνου, δέχτηκε και τρίτο τέρμα. Στο 60’ ο Πικόλ έχασε πέναλτι. «Σε μια μέρα που χάνεις πέναλτι, πετυχαίνεις αυτογκόλ και δέχεσαι γκολ από κόρνερ, οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος σου», ανέφερε ο Κέρτιν. Τερμάτισε στην έκτη θέση της Ανατολικής Περιφέρειας. Εκτός ο Άκαμ (Μ, 23/1).\nΣε συνέχεια της αναμέτρησης την Κυριακή για την τελευταία αγωνιστικής της regular season, οι δύο ομάδες αναμετρώνται ξανά. Δε θα είναι το ίδιο ματς, αφού πρόκειται για νοκ-άουτ, η Φιλαδέλφεια θα είναι πιο ανταγωνιστική. Ωστόσο, η Σίτι έχει πιο έμπειρους παίκτες και με σύμμαχο την παράδοση, ποντάρουμε στον άσο.\nΝέα Υόρκη Σίτι - Φιλαδέλφεια Γιούνιον


Μεταγραφικό... εμπάργκο κατά Παναθηναϊκού! - Contra.gr - Live Sports Magazine\nΤΕΛ. ΑΝΑΝΕΩΣΗ: 20 Δεκ. 2017 | 13:36\nΗ οικονομική ασυνέπεια της ΠΑΕ Παναθηναϊκός έχει ήδη τις επιπτώσεις της, αφού υπάρχει... αγορά (και μάλιστα από τις σχετικά φθηνές) που ετοιμάζεται να ρίξει... μαύρο στους "πράσινους". Είναι αυτό που λέμε, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα.\n"Ακούν Παναθηναϊκό και αλλάζουν κουβέντα", ήταν η χαρακτηριστική του ατάκα θέλοντας να αποδώσει όσο πιο πιστά γινόταν το κλίμα που υπάρχει πλέον για το τριφύλλι στη Λατινική Αμερική.\nΗ αξιοπιστία, κάτι που κερδίζεται δύσκολα και χάνεται εύκολα, έχει πια πάει περίπατο. Η δουλειά του Χουάν Ραμόν Ρότσα τόσα χρόνια στην Αργεντινή το ίδιο. Πως άραγε θα επιχειρήσει να αποκτήσει παίκτη από τη Λατινική Αμερική τα επόμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός;\nΗ Μπόκα έχει ήδη κάνει "βούκινο" την ασυνέπεια των πράσινων και οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει να "κουμπώνονται". Ουδείς, άλλωστε, τα βάζει εύκολα με το γίγαντα της Αργεντινής και όταν το κάνει πληρώνει και τις συνέπειες.\nΘα χρειαστεί δουλειά πολλών χρόνων για να αποκατασταθεί η χαμένη αξιοπιστία όταν πια η ομάδα βρει, αν τον βρει, το δρόμο της και ξεπεράσει τους σκοπέλους. Μέχρι τότε η αγορά των χωρών με την πιο μαζική παραγωγή ταλέντων στον κόσμο θα παραμένει ουσιαστικά κλειστή για τον Παναθηναϊκό.\nΗ μεγάλη μάχη σε... FIFA και Διαιτητικό!


Νίκη για την Κ-19 με σκόρερ τον Μπιλάλ! | Panathinaikos24.gr\nΝίκη για την Κ-19 με σκόρερ τον Μπιλάλ!\nΗ Κ-19 του Παναθηναϊκού επικράτησε του Παναιτωλικού εκτός έδρας και επέστρεψε στις νίκες.\n19.02.2022 | 14:55\nΜια πολύ σημαντική νίκη πανηγύρισε η Κ19 του Παναθηναϊκού στο Αγρίνιο με 1-0.\nΟι Πράσινοι του Βαγγέλη Σάμιου και του Αντρέα Ντρένοβα ήταν καταιγιστικοί, επικράτησαν του Παναιτωλικού για την 24η αγωνιστική της Super League K19 και επέστρεψαν στα νικηφόρα ματς έπειτα από τρία σερί ανεπιτυχή αποτελέσματα με Αστέρα Τρίπολης (1-2), ΠΑΟΚ (0-3) και Λαμία (0-0).\nΤο παιχνίδι ήταν δύσκολο και αγχωτικό αλλά στο φινάλε το ανώτερο Τριφύλλι έφτασε σε μια υπερπολύτιμη νίκη ουσίας αλλά και ψυχολογίας.\nΟ Παναθηναϊκός είχε συντριπτικά υπέρ του την κατοχή της μπάλας, άσκησε μεγάλη πίεση στον αντίπαλο, είχε αμέτρητες φάσεις για γκολ και πήρε πανάξια το τρίποντο που τον διατηρεί σε απόσταση… βολής απ’ την κορυφή της βαθμολογίας.\nΟι Πράσινοι μπήκαν δυνατά στο παιχνίδι κι είχαν δοκάρι μόλις στο 3′ με σουτ του Καλοσκάμη εκτός περιοχής. Ακολούθησαν τρεις μεγάλες φάσεις με πρωταγωνιστή τον Βολάκη.\nΣτο 5′ σούταρε άουτ σε τετ α τετ, στο 20′ νικήθηκε απ’ τον αντίπαλο γκολκίπερ και στο 25′ ήταν άστοχος μέσα απ’ την περιοχή. Το εκρηκτικό επιθετικό δεκάλεπτο του Παναθηναϊκού ολοκληρώθηκε με νέο δοκάρι, αυτή τη φορά του Μπιλάλ, ο οποίος έκανε ωραία ατομική ενέργεια. Ο Βολάκης ήταν και πάλι πρωταγωνιστής σε δύο φάσεις στο 40′ και το 43′ αλλά στην πρώτη πλάσαρε άουτ και στη δεύτερη απέκρουσε ο Ραγιάς.\nΠαρά το 0-0 στο ημίχρονο και τις πολλές χαμένες ευκαιρίες οι Πράσινοι δεν πτοήθηκαν και μπήκαν και πάλι φουριόζοι στο γήπεδο.\nΑκολούθησε καταιγισμός φάσεων σε ένα επιθετικό κρεσέντο στο διάστημα 46′-60′, τρεις φορές με τον Βολάκη, δύο με τον Μπιλάλ και μία με τον Νταμπίζα. Μολονότι το γκολ δεν ήρθε οι παίκτες του Τριφυλλιού δεν τα παράτησαν.\nΣυνέχισαν να πιέζουν και τελικά έφτασαν στο πολυπόθητο τέρμα στο 81′ με τον Μπιλάλ να σουτάρει εύστοχα μέσα απ’ την περιοχή για το 0-1. Ο Παναθηναϊκός είχε ακόμη δυο ευκαιρίες μέχρι το φινάλε με τον Κυριόπουλο, ο οποίος ήταν άστοχος.\nΠαναθηναϊκός: Η ιστορία των πρωταθλητών της Κ19 (Vid)\nΠαναθηναϊκός: Ο γύρος του θριάμβου της Κ19 μέσα στη Λεωφόρο (Vid)\nΣυμεωνίδης: «Με ενδιαφέρει ότι η ομάδα κέρδισε και όχι ότι πέτυχα εγώ το γκολ»


- Ψαράδες εξοντώνουν τις νεροχελώνες στον Αλμυρό Γαζίου\nΕνημέρωση => Ερπετο-ειδήσεις => : Herpetofauna.gr 29-08-12, 12:53:11\n: Ψαράδες εξοντώνουν τις νεροχελώνες στον Αλμυρό Γαζίου\n: Herpetofauna.gr 29-08-12, 12:53:11\nΑναδημοσίευση από: zoosos.gr (http://www.zoosos.gr/article/2507/psarades-exodonoun-tis-nerohelones-ston-almuro-gaziou)\nΤους τελευταίους δύο μήνες οι εθελοντές του προγράμματος «Δίκτυο Παρακολούθησης της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης» αναφέρουν συχνά την παρουσία νεκρών νεροχελώνων στον υγρότοπο Λίμνη και Ποταμό Αλμυρού του Δήμου Μαλεβιζίου.\nΑυτό καταγγέλλει με σχετικό δελτίο Τύπου σήμερα το WWF και τονίζει: «Στις επισκέψεις μας στην περιοχή έχουμε εντοπίσει 15 άτομα σε προχωρημένη σήψη και δυο με σπασμένο το καβούκι ενώ σίγουρα ο αριθμός των νεκρών ατόμων είναι πολύ μεγαλύτερος.\nΗ Γραμμωτή Νεροχελώνα (Mauremys rivulata), απαντάται σε 31 νησιά της Ελλάδας.\nΠαρόλο που είναι ανθεκτική στη ρύπανση, το είδος απειλείται από την καταστροφή των υγρότοπων και των παρόχθιων εκτάσεων, όπου εναποθέτει τα αυγά της για να αναπαραχθεί.\nΙδιαίτερα, ο υγρότοπος του Αλμυρού ήταν ένας "παράδεισος" για τις νεροχελώνες λίγες δεκαετίες πριν.\nΜέχρι και πριν 50 χρόνια διατηρούσε έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς της Κρήτης (πολλές χιλιάδες άτομα), έκτοτε όμως ο αριθμός τους μειώνεται ταχύτατα λόγω μπαζωμάτων, επιχωματώσεων, δόμησης (κυρίως παράνομης) και επέκτασης των καλλιεργειών.\nΣτον διαρκώς μειούμενο πληθυσμό της νεροχελώνας στον Αλμυρό προστέθηκε μια ακόμα πίεση από το ψάρεμα, παρά το γεγονός ότι απαγορεύεται ρητά από τη νομοθεσία, καθώς η περιοχή είναι Καταφύγιο Άγριας Ζωής!\nΤο παράνομο ψάρεμα ασκείται στον υγρότοπο του Αλμυρού συστηματικά σε τουλάχιστον 30 διαμορφωμένες θέσεις και στις 2 όχθες του ποταμού, οι οποίες μάλιστα είναι και γεμάτες σκουπίδια.\nΓίνεται συνήθως με πετονιά αλλά και με ψαροντούφεκο ενώ διαδεδομένη είναι η χρήση κιούρτων. Οι κιούρτοι είναι κλωβοί-παγίδες που προσελκύουν τα ψάρια με τροφή και όταν μπουν δεν μπορούν να βγουν.\nΜαζί με τα ψάρια εισέρχονται και χελώνες οι οποίες όμως δεν αντέχουν την ολονύκτια παραμονή μέσα στο νερό και πνίγονται. Τα νεκρά ζώα στη συνέχεια πετιούνται από τους ψαράδες στον ποταμό.\nΔεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφονται υποβαθμιστικές ενέργειες και παράνομες δραστηριότητες στην περιοχή.\nΗ δημοσιοποίηση καταγγελιών για εκχερσώσεις, απόθεση στερεών υλικών κ.ά., και η συνεχής ενημέρωση των υπηρεσιών για τα προβλήματα που Αλμυρού γίνεται σε μηναία σχεδόν βάση και δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει βελτίωση.\nΟι νεκρές νεροχελώνες του Αλμυρού είναι οι παράπλευρες απώλειες από μια παράνομη δραστηριότητα που ασκείται πολλά χρόνια συστηματικά χωρίς ποτέ να τιμωρηθεί κανείς.\nΟι πινακίδες δεν αρκούν για την προστασία. Οι κατά τον νόμο «οικείοι αρμόδιοι φορείς» του Δήμου Μαλεβιζίου, της Περιφέρειας Κρήτης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης οφείλουν να κινητοποιηθούν».


Ένα τροχαίο θα στερήσει τη ζωή μιας αγαπημένης ηρωίδας – Fevgato.gr\nΈνα τροχαίο θα στερήσει τη ζωή μιας αγαπημένης ηρωίδας\nΕνημερώθηκε: 19 Ιούν στις 20:49\nΗ Γη Της Ελιάς Spoiler: Η μικρή Αγγελική θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση, με αποτέλεσμα ο Ισίδωρος να καλεί έναν παιδοψυχολόγο. Ένα φρικτό γεγονός θα ανατρέψει τα πάντα. Ένα τροχαίο θα στερήσει τη ζωή μιας αγαπημένης ηρωίδας.Η Γη Της Ελιάς Spoiler: Ένα τροχαίο θα στερήσει τη ζωή μιας αγαπημένης ηρωίδαςΗ Φανή χάνει τη ζωή της μοιραία, σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η οργή και η θλίψη όλων είναι τεράστια. Η Φανή Αναστασίου δεν κατάφερε να δει το λατρεμένο της παιδί να μεγαλώνει, όπως θα ήθελε. Ο Ισίδωρος και ο Μάνος μένουν άναυδοι. Το ίδιο ισχύει και για την Μαρία με την Αντιγόνη. Η οικογένεια Βρεττάκου κάνει τα πάντα για να κρατήσει την μικρή στην αγκαλιά της. Μάλιστα, ο Ισίδωρος ξεκαθαρίζει πως το παιδί δε θα μείνει μόνο του!Κινεί όλες τις διαδικασίες, για να κερδίσει την επιμέλεια της μικρής. Ακόμη, φροντίζει να έρθει…\nΚορωνοϊός: Προειδοποίηση Παυλάκη για νέο «κύμα» το καλοκαίρι – Οικονομικός Ταχυδρόμος\nPublished on 17 Φεβ στις 08:26\nΔιαψεύδει τις φήμες για σχέση με τον ASAP Rocky – ONLARISSA.GR Νέα Ειδήσεις Λάρισα\nPublished on 18 Απρ στις 01:04\nPublished on 2 Ιούν στις 04:58\n«Φίμωτρο» στη Washington Post! «Εξαφανίστηκαν» οι ερωτήσεις για τη λογοκρισία\nΤο Ωροσκόπιο των Σχέσεων για την εβδομάδα 6 έως 12/6/2022\nPublished on 6 Ιούν στις 10:15\nΔολοφονία Αλκη: «Δολοφόνε να πας στο διάολο»\nPublished on 3 Φεβ στις 10:13\nPublished on 1 Ιούν στις 04:29


Αυτά είναι τα μέτρα με τα οποία ανοίγουν τα σχολεία - e-mama.gr\nΜε αυτά τα μέτρα ανοίγουν τα σχολεία τη Δευτέρα\nΟι οδηγίες για τη δια ζώσης επαναλειτουργία των Νηπιαγωγείων, Δημοτικών σχολείων και Γυμνασίων όλης της χώρας από τη Δευτέρα 10 Μαΐου, ως προς την εφαρμογή του μέτρου του δωρεάν αυτοδιαγνωστικού ελέγχου για τον κορoνοϊό, ανακοινώνονται σε όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας μέσω της νέας Κοινής Υπουργικής Απόφασης, σε συνέχεια της έκδοσης σχετικών οδηγιών για την επαναλειτουργία των Λυκείων.\nΣχετική αναλυτική εγκύκλιος εστάλη σήμερα, Τετάρτη 5/5/2021, σε όλα τα σχολεία της χώρας για το πώς ανοίγουν τα σχολεία.\nΑπό 10/5 θα λειτουργήσουν κανονικά και τα ολοήμερα σχολεία, καθώς και όλων των τύπων τα Λύκεια.\nΟι σχολικές μονάδες όλης της χώρας έχουν λάβει κατευθυντήριες γραμμές για την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των μαθητών/μαθητριών στις παρούσες συνθήκες κατά την επιστροφή στη διά ζώσης διδασκαλία, που εκπονήθηκαν από επιστημονική ομάδα του Εργαστηρίου Σχολικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ. Οδηγίες για τη διαπίστωση του βαθμού αφομοίωσης της ύλης από την πλευρά των μαθητών/μαθητριών, καθώς και προτάσεις και κατευθύνσεις για την εκπαιδευτική λειτουργία.\nΑυτά είναι τα μέτρα με τα οποία ανοίγουν τα σχολεία\nΗ χρήση του self-test δρα συμπληρωματικά στα ήδη ισχύοντα μέτρα, που περιλαμβάνουν υποχρεωτική χρήση μάσκας σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, διαφορετικά διαλείμματα για ομάδες μαθητών, σταθερές ομάδες μαθητών σε αθλήματα και άλλες δραστηριότητες, χρήση αντισηπτικών, σχολαστικούς καθαρισμούς χώρων, τακτικούς αερισμούς χώρων, ειδικότερα τώρα που και ο καλός καιρός βοηθά, εξειδικευμένα μέτρα για προσαρμοσμένη λειτουργία κυλικείων, εργαστηρίων πληροφορικής, χρήσης μουσικών οργάνων κ.α.\nΩς προς τις Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, η διενέργεια self-test είναι υποχρεωτική για τους εκπαιδευτικούς και το λοιπό προσωπικό. Ενώ υπάρχει ισχυρή σύσταση για τη διενέργεια του τεστ στους μαθητές.\nΤο self-testing είναι μία διαδικασία εύκολη και απλή, που χρησιμοποιείται και σε άλλες χώρες για τη λειτουργία των σχολείων. Και έχει βοηθήσει στον εντοπισμό σημαντικού αριθμού ασυμπτωματικών, ως επί το πλείστον, ασθενών. Επομένως και στον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού στην κοινότητα.\nΟι μαθητές/οι εκπαιδευτικοί κάνουν τα self-tests στο σπίτι τους. Οι μαθητές άνω των 13 ετών μπορούν να κάνουν το τεστ με την επίβλεψη ενηλίκου. Ενώ στους κάτω των 13 ετών το τεστ θα διενεργείται από ενήλικο. Συστήνεται το τεστ να γίνεται το ίδιο πρωί ή το προηγούμενο βράδυ. Άρα το πρώτο τεστ μπορεί να γίνει την Κυριακή το βράδυ ή τη Δευτέρα το πρωί.\nΓονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί και λοιπό προσωπικό δηλώνουν το αποτέλεσμα του self-test μέσω της πλατφόρμας self-testing.gov.gr. Στην οποία θα εισέρχονται με τους κωδικούς taxisnet, καταχωρώντας συγκεκριμένα στοιχεία. Όπως πατρώνυμο, μητρώνυμο, ΑΜΚΑ και το αποτέλεσμα του self-test.\nΣε περίπτωση που δεν υπάρχει πρόσβαση σε εκτυπωτή, μπορεί να συμπληρώνεται χειρόγραφη δήλωση. Η οποία θα περιέχει τα ίδια στοιχεία με τη σχολική κάρτα/τη δήλωση αρνητικού αποτελέσματος.\nΤι θα γίνει με τους παιδικούς σταθμούς και τα φροντιστήρια;\nΣτη σημερινή συνεδρίαση της επιτροπής των ειδικών θα τεθεί το θέμα του ανοίγματος των παιδικών σταθμών και των φροντιστηρίων. Σύντομα αναμένεται να υπάρξουν ανακοινώσεις σχετικά με το πότε θα ανοίξουν οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, με βάση και την εισήγηση της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων. Ενώ παράλληλα εξετάζεται η αποτελεσματικότητα της χρήσης self test σε παιδιά προσχολικής ηλικίας έως 4 ετών.\nUpdate: Δεν θα ανοίξουν τελικά παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί.\nΜέσα θα βρείτε και τη Σχολική κάρτα για COVID-19.


Γιουκούδης: Τιμή μου που υπήρξα συμπαίκτης με τον ''Ταταλο'' - Sportcyclades.gr\n''Είσαι αρχηγός με όλη τη σημασίας της λέξης'' γράφει μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Γιουκούδης:\nΕίναι τιμή για εμένα την τελευταία σου χρόνια ως ποδοσφαιριστης να την μοιραζόμαστε μαζί. Τόσες ξεχωριστές στιγμές στο δωμάτιο στις αποστολές μαζί με τον Σάκη Κανούλα. ΤΑΤΑΛΕ είσαι αρχηγός με όλη την σημασία της λέξης, πάντα εκεί να δίνεις την ψυχή σου και να μας ενθαρρύνεις όλους.\nΤώρα θα χαρείς την υπέροχη οικογένεια σου.\nΣου εύχομαι ότι καλύτερο αδερφέ μου!\nΠερισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ανώδυνη ήττα της Σαντορίνης από τον Αστέρα Βλαχιώτη Στη Σκάλα Λακωνίας με τη Σαντορίνη ο Μανώλης Ορφανός, η ευχή του για το γήπεδο »


Τολμηρά Στιλιστικά Παιχνίδια - MaryMary.gr\nLook μοντέρνα, με την υπογραφή του trendy και του statement. Συνδυασμοί που δοκιμάζουν τα όρια τους και μαζί τα όρια της δικής σας αισθητικής. Αφορά αποκλειστικά τις τολμηρές, τις έμπειρες και τις μυημένες στα στιλιστικά παιχνίδια.\nΤαιριάζουν στην πόλη, στα κορίτσια που θέλουν να δοκιμάσουν το διαφορετικό, σε αυτές που θέλουν να πουσάρουν την ήδη υπάρχουσα γκαρνταρόμπα τους. Μέσα από την πρόκληση προβάλλεται μια νέα εικόνα όπου το παλιό και το γνώριμο εξελίσσεται.\nΟι χρωματικοί συνδυασμοί, η ένταση των χρωμάτων, οι ετερόκλητοι συνδυασμοί, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά τους. Combos όπου ένα σπορ κομμάτι παίζει με cult αλυσίδες βγαλμένες από τα 80’s.\nΤο ανδρικό κοστούμι γίνεται το κατάλληλο φόντο για να ισορροπήσουν εκκεντρικά κοσμήματα. Κι εκεί που η νεκροκεφαλή – του δαχτυλιδιού – θα έμοιαζε παρωχημένη αποκτά ξανά στυλ και λόγο ύπαρξης στην καθημερινή μας εικόνα.\nΗ ζώνη φοριέται πάνω ένα βαμβακερό φούτερ. Ένα styling που μπερδεύει το μοντέρνο με το athleisure trend.\nΤα ορειβατικά μποτάκια των 90’s βρίσκουν νέα θέση δίπλα σε κομμάτια που παίζουν με το σέξι, την αυστηρότητα ή το άκρο αντίθετο της χαλαρότητας. Φορέστε τα με ένα κολλητό bodycon φόρεμα, με ένα καρό σακάκι, με ένα t-shirt.\nΗ αιχμηρή εικόνα των tattoo παίρνει μια νέα όψη χάρις σε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης του υπόλοιπου styling. Χρώματα παστέλ, φωτεινά και αισιόδοξα, basic πουλόβερ είναι μερικές επιλογές που αλλάζουν τους κανόνες.\nΤα αθλητικά των 90’s γίνονται το ιδανικό ταίρι για φορέματα μακριά και ίσως βραδινά. Τολμήστε το.\nΉ πιάνοντας από μια άλλη πλευρά. Αυτή της ladylike τσάντας.