Σημάδια σχετικά με τον αριθμό των τριαντάφυλλων σε ένα μπουκέτο - Θάμνοι\nΠόσα τριαντάφυλλα μπορεί να δώσει ένα κορίτσι: η αξία του αριθμού των λουλουδιών σε ένα μπουκέτο; Τι θα τους πει κόκκινα, κίτρινα και άλλα χρώματα?\nΜπουκέτο με 25 τριαντάφυλλα "Ελευθερία"\nΜπουκέτο με 25 τριαντάφυλλα μπορντό του Ισημερινού, ποικιλία ελευθερίας. Στην εικόνα, το ύψος των τριαντάφυλλων είναι 60-70 εκ. Όσο υψηλότερο είναι το ύψος των τριαντάφυλλων στο μπουκέτο, τόσο περισσότερα μπουμπούκια, τόσο πιο πλούσια και πιο ευπαρουσίαστα φαίνεται η ανθοδέσμη. Υπάρχουν πάντα κόκκινα τριαντάφυλλα 40-50 cm, λιγότερο συχνά 60 και 70 cm.\nΜπουκέτο με 17 τριαντάφυλλα "Faith"\nΈνα μπουκέτο από 17 λευκά τριαντάφυλλα του Εκουαδόρ της ποικιλίας Mondial. Στην εικόνα, το ύψος των τριαντάφυλλων είναι 60 εκ. Η τιμή είναι για τριαντάφυλλα ύψους 40 εκ. Στις επιλογές για το προϊόν, μπορείτε να αλλάξετε το ύψος. Περιλαμβάνεται μόνο δωρεάν πλαστική ταινία.\nΜπουκέτο με 17 μπορντό τριαντάφυλλα του Ισημερινού. Το ύψος των τριαντάφυλλων στην εικόνα είναι 70 εκ. Η τιμή είναι για τριαντάφυλλα 40 εκ. Όσο υψηλότερο είναι το ύψος των τριαντάφυλλων, όσο μεγαλύτερο είναι το μπουμπούκι, τόσο πιο πλούσιο και πιο ευπαρουσίαστο είναι το μπουκέτο στο σύνολό του. Το δωρεάν πλαστικό μπουκέτο περιλαμβάνει μόνο πλαστικό le\nΤριαντάφυλλο - 5 τεμ., Gypsophila - 3 τεμ., Σκελετό. Ύψος τριαντάφυλλου 60 εκ.\nΣας προτείνουμε να εξοικειωθείτε: Ποια πέτρα είναι κατάλληλη για γυναίκες σκορπιών: με ωροσκόπιο και ημερομηνία γέννησης\nΤο επόμενο βήμα στη σχέση θα είναι ένα μπουκέτο με επτά λουλούδια. Τα συγκινητικά πρακτικά του γάμου θα διακοσμηθούν με ένα δώρο με τη μορφή μιας τέτοιας σύνθεσης.\nΜπουκέτο με 7 κλασικά κόκκινα τριαντάφυλλα του Ισημερινού (είδος ελευθερίας). Μπουκέτο - πλαστική κορδέλα.\nΈνα μπουκέτο από 7 κορεσμένα ροζ τριαντάφυλλα του Εκουαδόρ 50 εκ. Σχεδιασμός μπουκέτο - πλαστική κορδέλα.\nΤο Nine είναι ο παραδοσιακός αριθμός τριαντάφυλλων, χρυσάνθεμων ή άλλων όμορφων λουλουδιών που πρέπει να επιλέξετε για δώρο σε έναν φίλο ή συνάδελφο. Παραδοσιακά, είναι σύνηθες να δίνουμε αυτή τη σύνθεση για γενέθλια, στις 8 Μαρτίου, σε όλο το δίκαιο σεξ: συγγενείς, συναδέλφους ή φίλους.\nΚίτρινο τριαντάφυλλο - 9 ποσότητα, μούρα, τσόχα, πλαστική ταινία. Το ύψος των τριαντάφυλλων στην εικόνα είναι 60-70 cm.\nRosa Ecuador - 9 τεμ., Alstroemeria - 7 τεμ., Lotus - 3 τεμ., Ευκάλυπτος - 2 τεμ., Limmonium - 1 τεμ., Aspidistra - 3 τεμ., Ματ φιλμ, σατέν κορδέλα.\nΈντεκα χρώματα θεωρούνται επίσης σύμβολο φιλίας. Συχνά, τα τριαντάφυλλα δίδονται με τέτοιο αριθμό στην επέτειο του γάμου τους, επειδή ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα, που παρουσιάζεται σε ένα παντρεμένο ζευγάρι, συμβολίζει μια μακρά ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Έντεκα τριαντάφυλλα ένας σύζυγος πρέπει να ευχαριστήσει την αγαπημένη του γυναίκα σε οποιαδήποτε από τις διακοπές.\nΈνα μπουκέτο από κόκκινα τριαντάφυλλα (11 τεμ.), Πορτοκαλί τριαντάφυλλα ψεκασμού (3 τεμ.), Λευκά και πράσινα χρυσάνθεμα (6 τεμ.), Λευκό Αλστρομέρια (2 τεμ.), Κόκκινο ζέρμπερα (1 τεμ.). Πράσινα σε ένα μπουκέτο: solidago, aspidistra και pittosporum. Συσκευασία: γιούτα, σατέν κορδέλα.\nΡοζ τριαντάφυλλο Εκουαδόρ 60 cm - 11 τεμ., Πράσινα (μούρα), συσκευασία - τσόχα, κορδέλα.\nΓια να επιλέξετε τη σωστή ποσότητα λουλουδιών σε ένα μπουκέτο, θα πρέπει να λάβετε υπόψη όχι μόνο τη γλώσσα των φυτών, αλλά και την εμφάνισή τους. Ασυνήθιστα, πρωτότυπα φυτά όπως η γκαζανία και οι ορχιδέες συνήθως δίδονται σε μικρές ποσότητες. Κατά την παραγγελία κρίνων, κάλων ή χρυσάνθεμων, είναι προτιμότερο να συμβουλευτείτε έναν ανθοπωλείο σχετικά με τη μέθοδο του σχεδιασμού τους.\nΈνα λουλούδι με πρωτότυπο φωτεινό χρώμα φαίνεται καλό, ακόμη και αν είναι μόνο του.\nΜερικές φορές ένα μόνο φυτό είναι αρκετό για να εκφράσει μια σκέψη ή έντονα συναισθήματα, αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλλά μερικά κορίτσια μπορεί να πιστεύουν ότι συνάντησε έναν κύριο που έχει χρήματα, οπότε είναι καλύτερο να παρουσιάζετε ένα τόσο μικρό μπουκέτο με έναν ασυνήθιστο τρόπο.\nΑπλούστερα, αλλά όχι λιγότερο όμορφα και αρωματικά φυτά, όπως τουλίπες, νάρκισσους, υάκινθοι, ζέρμπερες, δίνουν μερικά κομμάτια. Είναι επιθυμητό να υπάρχουν τουλάχιστον πέντε από αυτά στη σύνθεση. Εάν υπάρχουν λιγότερα από επτά λουλούδια σε ένα σετ, μπορούν να σερβιριστούν χωρίς περιτύλιγμα.\nΣας προσκαλούμε να διαβάσετε: Ισχυρές προσευχές για την υγεία των παιδικών κειμένων προσευχών σε διάφορους αγίους\nΑυτά τα λουλούδια μπορούν να είναι μια εξαιρετική επιλογή για ένα δώρο με την ευκαιρία της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου ή άλλων ρομαντικών διακοπών. Με τη βοήθειά τους, μπορείτε επίσης να πείτε: «Τρελαίνω και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».\nΚόκκινο τριαντάφυλλο σημαίνει: με θερμή ώθηση, με μεγάλο ανελκυστήρα (έμπνευση). Το ροζ τριαντάφυλλο σημαίνει αληθινή αγάπη και φιλία. Το λευκό τριαντάφυλλο εκφράζει αγνή αγάπη, γυναικεία κρυστάλλινη ψυχή.\nΕκτός από το χρώμα και τη φάση της ανθοφορίας, ο αριθμός των στελεχών της παρουσιαζόμενης ανθοδέσμης παίζει σημαντικό ρόλο στη γλώσσα των τριαντάφυλλων: 1 λουλούδι: μία καρδιά, σε χρώμα «κίτρινο ή πορτοκαλί» - «μοναχική καρδιά». 3 λουλούδια: Σε αγαπώ. 4 και 7 άνθη: δεν είναι αποδεκτό να δίνουμε. 5 λουλούδια: ευτυχία, ευλογία, τύχη (κυριολεκτική μετάφραση: 5 ευλογίες στο κατώφλι σας), έτσι ώστε να έχετε πάντα ευτυχία στο σπίτι και τύχη. 10 λουλούδια: δέκα φορές χρυσά, δέκα φορές όμορφα (εκφράζει θαυμασμό για την αγαπημένη γυναίκα). 11 λουλούδια: μια καρδιά, ένα νόημα (συνήθως ένα δώρο από έναν στοργικό σύζυγο στην αγαπημένη του γυναίκα και το αντίστροφο). 12 λουλούδια: από μήνα σε μήνα για να παρουσιάσετε την αγαπημένη σας καρδιά (είναι σκόπιμο να δώσετε την επέτειο της γνωριμίας, της πρώτης συνάντησης ή του γάμου). 16 λουλούδια: Σας εύχομαι ευτυχία (για έναν φίλο, συγγενή αίματος). 19 λουλούδια: όλη η ζωή μαζί (συνηθισμένο να δίνεις για έναν γάμο). 21 λουλούδι: το πιο αγαπημένο, αγάπη στο "υψηλότερο σημείο"? 25 λουλούδια: διακήρυξη αγάπης 27 λουλούδια: Λατρεύω τη γυναίκα μου. 29 λουλούδια: αγαπημένα για πάντα 36 λουλούδια: μπορεί κάθε μέρα να είναι χαρούμενη. 101 λουλούδι: είσαι ο μόνος μου.\nΑν θέλετε να δημιουργήσετε το δικό σας μπουκέτο "με κρυφό νόημα" - εδώ είναι μερικές γενικά αποδεκτές έννοιες που αποδίδονται σε τριαντάφυλλα διαφορετικών χρωμάτων και στάδια ανθοφορίας: Κόκκινα τριαντάφυλλα - δήλωση αγάπης, θάρρους και σεβασμού. Τα λευκά τριαντάφυλλα έχουν πολλές έννοιες: βαθύ σεβασμό και ταπεινότητα, αγνότητα και αθωότητα, μυστήριο και ταπεινότητα, και επίσης ένα θαυμαστικό: «Είσαι θεός! "Τα άσπρα και κόκκινα τριαντάφυλλα μαζί, ή τα άσπρα τριαντάφυλλα με ένα κόκκινο περίγραμμα ενός πετάλου σημαίνουν μια επανένωση. Τα ροζ τριαντάφυλλα είναι συνήθως νεολαία και σεμνότητα. Επίσης χάρη και ευγένεια, ευγένεια, τρυφερότητα, εμπιστοσύνη. Ένας πολύ καλός τρόπος για να τονίσετε τη νεολαία και τη γοητεία ενός κοριτσιού. Ιδανικό όταν δεν αισθάνεστε έτοιμοι να πείτε ότι σ 'αγαπώ, αλλά θέλω να καταστήσω σαφές ότι προσελκύετε αυτό το άτομο. Τα ροζ τριαντάφυλλα είναι μια υπόδειξη που όλοι μπορούν να ερμηνεύσουν με τον δικό τους τρόπο. Ένα ροζ μπουκέτο που αποστέλλεται κάθε μήνα, συμβολίζει την ξεθωριασμένη ομορφιά. Τα κίτρινα τριαντάφυλλα συνήθως σημαίνουν ζήλια και εξασθένιση της αγάπης, αν και σήμερα αυτά τα ανεπαρκώς παραμελημένα λουλούδια γίνονται πάλι πολύ δημοφιλή και συμβολίζουν την επιθυμία για μια ευτυχισμένη, ευημερούσα ζωή. Τα κοράλλια ή τα πορτοκαλί τριαντάφυλλα εκφράζουν ενθουσιασμό για την ανάπτυξη στάσης και επιθυμίας. Τριαντάφυλλα από μπορντό χρώμα, συμβολίζουν την κενή ομορφιά χωρίς περιεχόμενο. Τα κόκκινα και κίτρινα τριαντάφυλλα σε συνδυασμό σημαίνουν χαρά και ευτυχία. Τριαντάφυλλα απαλών αποχρώσεων - φιλία, απόλαυση από την επικοινωνία. Τα μπουμπούκια τριαντάφυλλου συμβολίζουν τη νεολαία, την ομορφιά και την καρδιά που δεν έχει εξελιχθεί από την αγάπη. Τα κόκκινα μπουμπούκια σημαίνουν «καθαρά και όμορφα» και τα λευκά μπουμπούκια σημαίνουν «πολύ μικρά για να αγαπήσουν». Ένας μόσχος τριαντάφυλλο σημαίνει μια δήλωση αγάπης. Ένα μοναδικό τριαντάφυλλο συμβολίζει την απλότητα, ένα τριαντάφυλλο σε πλήρη άνθιση - λέει ότι αγαπώ ή ακόμα αγαπώ, μισό-ανοιχτό - ντροπαλή αγάπη. Ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα σε πλήρη άνθιση εκφράζει την εκτίμησή του. Τα φύλλα είναι ένα σύμβολο ελπίδας. Και αν τα κόψετε, τότε τα φτωχά υπόλοιπα τριαντάφυλλα θα πουν: δεν υπάρχει τίποτα να ελπίζουμε. Εάν αφαιρέσετε τις αιχμές, αποδεικνύεται - δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε. Ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο με δύο μπουμπούκια, αποδεικνύεται, σημαίνει μυστήριο ή μυστικότητα. Τσάι τριαντάφυλλο - "Θα σε θυμάμαι πάντα".\nΤα τριαντάφυλλα χρησιμοποιούνται ως παρουσίαση πιο συχνά από άλλα χρώματα https://viaflor.com.ua/catalog/rose/. Αυτό το μεγαλοπρεπές λουλούδι, κατά κανόνα, συνοδεύει χαρούμενα γεγονότα, αλλά υπάρχει κοντά και στις θλιβερές στιγμές της ζωής.\nΟ πιο δημοφιλής αριθμός τριαντάφυλλων σε ένα μπουκέτο είναι 3, 5, 7 και 12. Οι πρόγονοί μας θεώρησαν αυτούς τους αριθμούς τους ισχυρότερους και αγνότερους. Ένα μπουκέτο με 12 τριαντάφυλλα συμβολίζει τη διαρκή αγάπη για τη ζωή! Σχετικά με την ποσότητα με περισσότερες λεπτομέρειες:\n3 - μια ομολογία αγάπης που εκφράζει την αγνότητα και το βάθος του συναισθήματος. Πίστη αγάπη ελπίδα;\n5 - μια επιθυμία αγάπης και ευτυχίας. προσωποποιεί την επιθυμία, «Η φτέρνα είναι καλή σε σας στο κατώφλι». ένα δώρο σε ένα άτομο που απλά μαντέψει για τα συναισθήματά σας.\n7 - θαυμασμός για την αγαπημένη γυναίκα. ο καταλληλότερος αριθμός για το μπουκέτο όταν προσφέρει ένα χέρι και καρδιά?\n9 - μια έκφραση της σημασίας της πρώτης συνάντησης · Αυτός είναι ένας γενικός αριθμός, μπορείτε να ευχαριστήσετε ένα τέτοιο μπουκέτο με τους αγαπημένους, φίλους, συγγενείς και συνεργάτες σας.\n13 - μια ευχή για ευτυχία σε έναν συγγενή ή στενό φίλο. Μην δώσετε ένα τέτοιο μπουκέτο σε προληπτικούς ανθρώπους.\n15 - έκφραση βαθύ σεβασμού, αφοσίωσης και αναγνώρισης. Αυτός είναι ένας καλός αριθμός για τη σύνθεση επιχειρηματικών ανθοδεσμών και συνθέσεων για την επέτειο.\n17 - ένα δώρο για τις επετείους. δώστε αν θέλετε να κάνετε ειρήνη με τον αγαπημένο σας (αγαπημένο).\nΕκτός από τα τριαντάφυλλα, υπάρχουν πολλά άλλα λουλούδια που αξίζουν προσοχής https://viaflor.com.ua/. Μια σύνθεση λουλουδιών που γίνεται από τα χέρια ενός ταλαντούχου ανθοκόμου μετά από μια προκαταρκτική συνομιλία θα εκφράσει ακριβώς αυτά τα συναισθήματα που θέλετε να δείξετε. Όταν συνθέτετε ένα μπουκέτο, λαμβάνονται υπόψη όλες οι επιθυμίες σας.\nΜη διστάσετε να πείτε «ευχαριστώ» στον κύριο λουλουδιών σας στα σχόλια και να τους ευχαριστήσετε πατώντας τα κουμπιά των κοινωνικών δικτύων! Επιστρέψτε συχνά!\nΗ γλώσσα των λουλουδιών, που σημαίνει χρώμα και ποσότητα. Υπάρχει ένας ελληνικός θρύλος για το πώς ένα τριαντάφυλλο έγινε σύμβολο αγάπης. Θεά 16 Οκτωβρίου 2007\nΥπάρχει ένας ελληνικός θρύλος για το πώς ένα τριαντάφυλλο έγινε σύμβολο αγάπης.\nΗ θεά της αγάπης Αφροδίτη, βιασύνη σε μια ραντεβού με την αγαπημένη της, τραυματίστηκε το πόδι της στα αγκάθια των λευκών τριαντάφυλλων. Βαμμένα με το αίμα της θεάς, τα λευκά πέταλα έγιναν κόκκινα. Από τότε, κόκκινα τριαντάφυλλα - σύμβολο αγάπης και πάθους.\nΑυτό το λουλούδι είναι γνωστό στην ανθρωπότητα για πάνω από 35 εκατομμύρια χρόνια. Για πολύ καιρό οι άνθρωποι παρουσιάζουν τριαντάφυλλα ο ένας στον άλλο, βάζοντας ένα μυστικό νόημα στο μπουκέτο. Ανάλογα με το χρώμα και τον αριθμό των λουλουδιών, ολόκληρα γράμματα αποτελούνται από τριαντάφυλλα, μερικές φορές μιλούν πιο εύγλωττα από τις λέξεις.\nΤα κόκκινα τριαντάφυλλα παρουσιάζονται ως ένδειξη έντονου έρωτα και σεβασμού..\nΤα λευκά τριαντάφυλλα δίνουν στα νεαρά κορίτσια ένα σημάδι σεβασμού για την αγνότητα και την καθαρή ομορφιά τους.\nΕίναι σκόπιμο να δώσετε ροζ τριαντάφυλλα σε περίπτωση μικρού χόμπι ή στην αρχή μιας σχέσης αγάπης.\nΤα κίτρινα τριαντάφυλλα δόθηκαν ως ένδειξη μαρασμού συναισθημάτων, σύντομα χωρισμού, καθώς και ζηλότυπων ανθρώπων ως προειδοποίηση για θυελλώδη κορίτσια. Σήμερα τα κίτρινα λουλούδια δίνουν με ευχές ευημερίας και ευτυχίας. Στην Αγγλία, ένα μπουκέτο με δύο κίτρινα τριαντάφυλλα θεωρείται παραδοσιακή δήλωση αγάπης.\nΤα κοράλλια ή τα πορτοκαλί τριαντάφυλλα εκφράζουν τη λαχτάρα μιας σχέσης.\nΤα τριαντάφυλλα της Βουργουνδίας δείχνουν ότι ο δωρητής δίνει προσοχή μόνο στην εμφάνιση.\nΤα κόκκινα και κίτρινα τριαντάφυλλα σε ένα μπουκέτο σημαίνουν μια ευχή χαράς και ευτυχίας.\nΤα τριαντάφυλλα απαλών αποχρώσεων δίνουν ως ένδειξη φιλίας και ευχαρίστησης από την επικοινωνία.\nΕάν το μπουκέτο προορίζεται για το παιδί, θα πρέπει να αποτελείται αποκλειστικά από μπουμπούκια. Οι κόκκινοι μπουμπούκια συμβολίζουν την αγνότητα και τη γοητεία, οι λευκοί μπουμπούκια συμβολίζουν τη νεολαία και την αγνότητα.\nΈνα μπουκέτο με τριαντάφυλλα σε πλήρη άνθιση εκφράζει την εκτίμησή του.\nΣε ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα λουλουδιών, όχι μόνο το χρώμα παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά και ο αριθμός των λουλουδιών σε ένα μπουκέτο:\n2 τριαντάφυλλα - είναι οι σκληροπυρηνικοί δεσμοί ή ένας επερχόμενος γάμος\n5 τριαντάφυλλα - δώστε με ευχές για ευτυχία και καλή τύχη.\n11 τριαντάφυλλα - δώστε ο ένας στον άλλο αγαπημένους συζύγους.\n12 τριαντάφυλλα - είναι σκόπιμο να δώσετε την επέτειο της χρονολόγησης, την πρώτη συνάντηση, το γάμο κ.λπ.\n16 τριαντάφυλλα - δώστε σε φίλους και συγγενείς.\n101 τριαντάφυλλο - απόλυτος θαυμασμός, θαυμασμός, λατρεία.\nΑξίζει να προσέχετε όχι μόνο το λουλούδι, αλλά και τα φύλλα στο στέλεχος.\nΤα φύλλα είναι ένα σύμβολο ελπίδας: εάν είναι σκισμένα, το λουλούδι που παρουσιάζεται μιλά για τη ματαιότητα των αξιώσεων.\nΕπειδή, συχνά, ένα μπουκέτο με φωτεινά τριαντάφυλλα δηλώνει προθέσεις αγάπης, επιλέγοντας ένα μπουκέτο, για παράδειγμα, για το αφεντικό σας, θα πρέπει να προτιμάτε μισούς τόνους. Κατά τη σύνθεση μιας ανθοδέσμης, είναι σημαντικό να λάβετε υπόψη την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα του ατόμου για το οποίο προορίζεται το μπουκέτο..\nΩς δώρο στους εξωστρεφείς, αξίζει να επιλέξετε τριαντάφυλλα κορεσμένου χρώματος, για άτομα που είναι ήρεμα και λογικά, τα λουλούδια των συγκρατημένων τόνων είναι καλύτερα. Εξίσου σημαντικό είναι η ηλικία. Οι ηλικιωμένοι θα προτιμήσουν ένα μπουκέτο από τριαντάφυλλα παραδοσιακών λουλουδιών (κόκκινο, μπορντό, κόκκινο), οι νέοι θα εκτιμήσουν τις αρχικές ρυθμίσεις.\nΣτο σχεδιασμό της ανθοδέσμης, δεν παίζει τον μικρότερο ρόλο από το σχεδιασμό του. Η συσκευασία από πλαστικό, κρέπα ή αλουμινόχαρτο σήμερα είναι ένα σημάδι κακής γεύσης. Σήμερα είναι συνηθισμένο να δίνετε μπουκέτα σε χαρτί ρυζιού ή χωρίς συσκευασία. Εάν υπάρχουν κορδέλες στο μπουκέτο, θα πρέπει να είναι από φυσικές ίνες ροζ, γκρι ή καφέ αποχρώσεις.\nΕίναι εύκολο να κάνετε ένα λάθος εάν, επιλέγοντας ένα μπουκέτο, βασιστείτε μόνο στη διαίσθηση. Επομένως, για να μην μπείτε σε μια άβολη θέση, πρέπει να γνωρίζετε τη γλώσσα των λουλουδιών και να είστε σε θέση να την μιλήσετε.\nΈνα μπουκέτο λουλούδια που δωρίστηκαν όχι για διακοπές προκαλεί μια καταιγίδα συναισθημάτων και συναισθημάτων σε μια γυναίκα. Αλλά οι άντρες πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί με την επιλογή του αριθμού των χρωμάτων, της εμφάνισης και του χρώματος τους. Έτσι, παρουσιάζοντας έναν ομοιόμορφο αριθμό κίτρινων τουλιπών (μια πολύ όμορφη σύνθεση, κανένας δεν υποστηρίζει!), Μπορείτε να υποθέσετε ότι έχετε ήδη χωρίσει, καθώς αυτή είναι η συμβολική ερμηνεία του μπουκέτου. Αλλά ένα τριαντάφυλλο θα ανάψει στα μάτια του κοριτσιού σας μια σπίθα ευτυχίας και ελπίδας για μια μακρά και ισχυρή σχέση, ακόμα κι αν δεν το εννοούσατε καθόλου. Άρα τα λουλούδια είναι ένα λεπτό θέμα! Και θα σας βοηθήσουμε να το καταλάβετε.\nΔεν είναι τόσο δύσκολο να εξαπλωθεί η dracaena όσο φαίνεται. Μία από τις πιο κοινές μεθόδους είναι η αναπαραγωγή του dracaena από την κορυφή. Πολλοί αρχάριοι καλλιεργητές φοβούνται αυτήν τη μέθοδο.


ASKELI Αll day-Restaurant |\nTags: Askeli Restaurant εστιατόριο\nΣτο όμορφο και κοσμοπολίτικο Ασκέλι, πλάι στο κύμα μπορείτε να απολαύσετε υπέροχες μεσογειακές σπεσιαλιτέ στο νέο εστιατόριο ΑΣΚΕΛΙ Αll day-Restaurant. Αυθεντικές Ελληνικές, Μεσογειακές γεύσεις είναι εδώ για να σας μυήσουν στην μεταμοντέρνα Ελληνική φιλοσοφία.\nΤον κατάλογο τον επιμελείται ο γνωστός σεφ Μιχάλης Πετροπετσιώτης.\nΑπό νωρίς το πρωί μπορεί κανείς να ξεκινήσει την μέρα του κάνοντας χρήση των exclusive ξαπλώστρων απολαμβάνοντας την θάλασσα.\nΣτο εστιατόριο ακριβώς από πάνω προσφέρονται μοναδικές στιγμές γαστρονομικής απόλαυσης.\nΤο εστιατόριο askeli εστιάζει στην καλή πρώτη υλη. Προσφέρει ελληνική – μεσογειακή κουζίνα με fusion στοιχεία. Στο χώρο του θα βρείτε μεγάλη ποικιλία από φρέσκα θαλασσινά, αλλά και πολλούς μεζέδες από διάφορα μέρη. Σκοπός του είναι να χρησιμοποιούνται προϊόντα ανώτατης ποιότητας, φρέσκα και προσεκτικά διαλεγμένα. Στόχος του είναι να γευτείτε ελληνικά και μεσογειακά!!\nΠροηγούμενο Askeli View\nΕπόμενο Ξενοδοχείο Cascade


«Τι τα θέλουμε τα σύνορα; Ερωτώ με την ανθρωπιστική και όχι τη διεθνιστική έννοια» | Το Κουτί της Πανδώρας\n«Τι τα θέλουμε τα σύνορα; Ερωτώ με την ανθρωπιστική και όχι τη διεθνιστική έννοια»\nΤα πιο «χίπικα» και ουμανιστικά τραγούδια στην Ελλάδα τα έχει γράψει ο Κώστας Τουρνάς. Στη συνέντευξη του για το koutipandoras.gr δεν έμεινε μόνο σ' αυτά, εφόσον επιστρέφει στο παρελθόν μόνο με τουριστική διάθεση. Μια καλή ευκαιρία, λοιπόν, ώστε να τοποθετηθεί για όλους και για όλα. Εδώ, στο σήμερα.\nΑντώνης Μποσκοΐτης 05/08/2019 | 09:25\nΛίγο πριν χαιρετηθούμε, αφότου τέλειωσε η συνέντευξη μας, μου αφηγήθηκε μια μικρή ιστορία: Κάποτε, πριν από 25 χρόνια, τον συνάντησε μια ώριμη δημοσιογράφος, Ελληνίδα, η οποία ζούσε μόνιμα στη Γαλλία και κέρδιζε το ψωμί της, παίρνοντας συνεντεύξεις από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες, πολιτικές και καλλιτεχνικές. Όταν της ζήτησαν από το μέσο της να επεκταθεί και σε ανθρώπους απ' την υπόλοιπη Ευρώπη, εκείνη επέλεξε από τη γενέτειρά της τον τραγουδοποιό και τραγουδιστή Κώστα Τουρνά. Κάποια στιγμή, ενόσω η συνέντευξη τους πλησίαζε στο τέλος της, του σχολίασε κάτι, που από τότε δεν το έχει ξεχάσει: Πώς είναι ο μοναδικός που διαθέτει «παρόντα νου», ξέρει δηλαδή να τιμάει τον συνομιλητή του και να μην «ξεφεύγει» από τις ερωτήσεις δια των απαντήσεων του. Εν ολίγοις, είναι σαν κάποιος να σου δίνει συνέντευξη και να μην θέλει αποκλειστικά να πει τα δικά του, αλλά να αφήνεται σε έναν διάλογο ισότιμο με τον μεστό και συμπυκνωμένο λόγο του.\nΤο διαπίστωσα κι εγώ στη δική μας συνομιλία. Παρόλο που δηλώνει «νευρικός», ο αειθαλής Τουρνάς είναι ένας ήρεμος και κατασταλαγμένος άνθρωπος. Διόλου τυχαίο που για την περίπτωση του δεν θα ακούσεις ποτέ αρνητικό σχόλιο από συναδέλφους του. Κι αν έχει κάνει επιτυχίες ο Τουρνάς! Δίχως υπερβολή, θα έλεγα μάλιστα πως από μόνος του αποτελεί μια ολόκληρη σχολή σχεδόν. Οι θρυλικοί Poll, τα «Απέραντα χωράφια», τα «Αστρόνειρα», το «Κυρίες και Κύριοι», συνεργασίες και εργασίες στα 70s που έβαλαν τη θεμέλιο λίθο γι' αυτή τη σχολή ενός «pop» ή «rock» τραγουδιού με την πιο ευρεία έννοια. Σταθερή παρουσία και στις επόμενες δεκαετίες με τραγούδια που απέδειξαν πως ο ίδιος, αν μη τι άλλο, δεν παρέκκλινε στο ελάχιστο από τις «αρχές» του και το προσωπικό του στυλ.\nΗ συνάντηση μας πραγματοποιήθηκε μια καυτή μέρα του Ιουλίου στο μικρό στούντιο, που βρίσκεται ακριβώς κάτω απ' το σπίτι του, στην Άνω Κυψέλη. Κόσμος μπαινόβγαινε, από τον ντελιβερά με τους καφέδες μας μέχρι τον συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο οποίος - σύμφωνα με τον Τουρνά - συνέβαλε στην πρόσφατη live παρουσίαση του οριακού του έργου, «Απέραντα χωράφια». Ο ίδιος, ωστόσο, ήταν εκεί, στην κουβέντα μας εννοώ, ως «παρών νους», όπως εύστοχα είχε σχολιάσει εκείνη η συνάδελφός από τη Γαλλία. Κι έτσι, μέσα σε ένα δίωρο, μπορέσαμε να επεκταθούμε όχι μόνο στη μεγάλη και σημαντική πορεία του, αλλά και σε πολλά άλλα θέματα, που άπτονται μιας ευρύτερης φιλοσοφίας του για την τέχνη, την πολιτική, τη θρησκεία και, πάνω απ' όλα, για την έννοια Άνθρωπος.\nΣας συναντώ μια ζεστή μέρα του Ιουλίου στο στούντιο δίπλα από το σπίτι σας. Σε τι φάση βρίσκεστε;\nΠροσπαθώ να ανταπεξέλθω κι εγώ στις υποχρεώσεις μου, όπως όλος ο κόσμος - ξέρετε, τα γνωστά, μήπως και καταφέρω και φύγω κάπου για λίγες μέρες.\nΕπιστρέφετε στη γενέτειρα σας, την Αρκαδία;\nΌχι, δεν έχω καθόλου πια δεσμούς με εκεί.\nΔεν υπάρχουν συγγενείς, ούτε έμεινε κάποιο περιουσιακό στοιχείο. Ίσως υπάρχουν μόνο κάνα δυο συμμαθητές μου, που κι αυτοί θα'χουν μεγαλώσει. Ευτυχώς έχουμε ένα εξοχικό αλλού, αγορασμένο από το 1983, οπότε πηγαίνουμε εκεί.\nΤο 1983 ήταν μια χρονιά καλή, όχι μόνο για τη δική σας μουσική. Υπήρχαν τα μαγαζιά, η δισκογραφία, ο μουσικός Τύπος...\nΑλλάζουν τα πράγματα, όπως άλλαξαν για κάποιον που είχε κάρο και δούλευε τη δεκαετία του '30. Όταν ήρθαν τα αυτοκίνητα, ο άνθρωπος αυτός έμεινε ανεπάγγελτος. Σε μας υπήρχε μια βιομηχανία του δούναι και λαβείν, άρτια οργανωμένη σε ένα βαθμό, κυρίως στο θέμα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο κόσμος πιθανώς να μην ξέρει ότι η πνευματική ιδιοκτησία είναι παράλληλη της υλικής. Μιλάμε για το συγγραφικό έργο, το στίχο, το ποίημα, την ταινία και τότε, ανάλογα με το έργο κάθε δημιουργού, έρχονταν στα χέρια του και κάποια εισοδήματα. Σήμερα η βιομηχανία ουσιαστικά δεν υφίσταται, αφού δεν σου παρέχει πια τις δυνατότητες για να εισπράξει η ίδια ώστε νά'χεις κι εσύ μέρος του κέρδους. Έχει καταργηθεί εν ολίγοις η επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο της μουσικής.\nΈφταιξαν σ' αυτό και οι ανεξέλεγκτες τιμολογήσεις των προϊόντων από τις εταιρείες και τα δισκάδικα.\nΥποτίθεται ότι δούλευαν με τον ίδιο τρόπο που αγόραζες ένα τζιν φτιαγμένο στην Κίνα ή ένα τζιν που έφτιαξε ο Βερσάτσε. Οι διαφορές ήταν τεράστιες, όπως στα πάντα που φτιάχνει ο άνθρωπος. Όταν ο άνθρωπος νομίζει πως αυτό που έχει, φτουράει, του αλλάζει τα φώτα.\nΗ δική σας μουσική, πάντως, ευτύχησε με τις ασταμάτητες επανεκδόσεις σε βινύλια.\nΠάντα, όλη μου τη ζωή! Ο Καραθανάσης, ας πούμε, της Anazitisis Records ότι έβγαλε, εξαντλήθηκε αμέσως.\nΠιστεύετε ότι αυτό οφείλεται και σε μία διάθεση ρετρό; Αναφέρομαι στο φετίχ του βινυλίου.\nΓια τον δημιουργό το κέρδος είναι αστείο. Ξέρετε τι γίνεται, όμως; Εάν όλη σου η ζωή είναι αυτό, δηλαδή μια παραγωγική διαδικασία, το σύνολο του έργου κάτι θα σου αφήσει από τη χρήση του. Αν έχεις κάνει 500 τραγούδια, τα δέκα μπορεί ν' ακούγονται και σήμερα, είτε ως διασκευές, είτε ως επανεκτελέσεις. Η χρήση της μουσικής κάτι θα σου αφήσει και τώρα, μετά τη διάλυση της ΑΕΠΙ, οι δημιουργοί προσπαθούν να ανασυνταχθούν.\nΑνήκετε κι εσείς στην ΕΥΕΔ;\nΑυτό είναι ένα μεταβατικό σχήμα που έγινε για να μην εκπέσει το δικαίωμα. Υπάρχουν δημιουργοί, οι οποίοι έχουν οξυδέρκεια και αντίληψη της διαχείρισης, γιατί μπορεί να είναι το φυσικό τους ταλέντο σαν άνθρωποι. Το ζήτημα είναι ν' ασχολούνται αυτοί και την ίδια στιγμή να μην ασχολούνται όσοι δεν έχουν καμία ικανότητα και καμία επίδραση.\nΣυνήθως γίνεται το δεύτερο;\nΝαι, συνήθως έτσι γίνεται, γιατί οι άνθρωποι θέλουν να μπαίνουν παντού. Το θέμα είναι αυτό το κρατικό εφήμερο όργανο που πάει να γίνει αυτοδιαχειριζόμενος οργανισμός μη κερδοσκοπικός, να οργανωθεί από ανθρώπους που παίζουν το ρόλο στρατηγικού εταίρου και αποφασίζουν την πορεία των πραγμάτων. Πέντε - δέκα άνθρωποι ας συμβάλουν ώστε να στηθεί μια κανονική επιχείρηση με εξειδικευμένα μέλη - ο διευθυντής, λόγου χάριν, πρέπει να'ναι ταλαντούχος και ικανός, σε επίπεδο CO, εκτελεστικού διευθυντή. Έτσι μπορεί να στηθεί ένας οργανισμός, που δεν θα έχει σκοπό το κέρδος, αλλά να αποδίδει τα εισπραττόμενα στους δικαιούχους. Γίνεται αυτό, εν μέσω μιας νεκρής περιόδου για τους χρήστες.\nΌταν λέτε «χρήστες»;\nΑυτοί που χρησιμοποιούν τη μουσική, αυτοί που ενώ δεν είναι δικό τους το υλικό το χρησιμοποιούν επ' ωφελεία τους. Τα μαγαζιά, τα μπαράκια, τα ραδιόφωνα...Οφείλεις, όταν χρησιμοποιείς το πνευματικό δικαίωμα του άλλου, ένα μικρό μέρος του κέρδους σου να το δίνεις σ' αυτόν που του ανήκει το περιουσιακό στοιχείο. Τι κάνεις σε μια καφετέρια; Κόβεις τη μουσική και τελειώνει το πράγμα; Τη σταματάς; Δεν τη σταματάς, άρα σημαίνει ότι είναι ένας ενισχυτικός παράγων του «πουλάω καφέ». Δεν έχετε ακούσει που λένε «Αυτός βάζει ωραία μουσική, πάμε εκεί»; Αν, παρόλα αυτά, οι Rolling Stones, οι Beatles ή ο Sinatra έλεγαν ότι απαγορεύουν εντελώς τη δημόσια χρήση της μουσικής τους, αυτό δεν θα ήταν εμπόδιο για τις επιχειρηματικές δράσεις. Θα ήταν εμπόδιο για το πολιτιστικό μας γίγνεσθαι. Στο τέλος θα στερούμασταν πηγές, που θα μπορούσαν να ήταν ευεργετικές για εμάς. Η μουσική σε όλο τον κόσμο, όπως ξέρετε, και ειδικά εδώ, που είμαστε πιο εξωστρεφείς, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο για την ψυχική και βιολογική μας υγεία. Με όσα, δε, περνάμε την τελευταία δεκαετία, μια μικρή παρηγοριά είναι το τραγούδι.\nΌπως τό'χε πει ο Βασίλης Τσιτσάνης, ότι με τη μουσική του οι Έλληνες γλίτωσαν απ' τα ψυχιατρεία.\nΈτσι! Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό, δεν βρίσκω ίχνος υπερβολής, χώρια που επιβιώνει και η ίδια η ευεργεσία της μουσικής (σ.σ. Ο Τουρνάς ψάχνει τα τσιγάρα του. «Πάρτε απ' τα δικά μου» του προτείνω)\nΜου δώσατε πάσα να ρωτήσω, τι θα γίνει με τον αυστηρό αντικαπνιστικό νόμο;\nΚοιτάξτε, δεν είναι να'σαι περήφανος που καπνίζεις, εγώ δεν είμαι ας πούμε, αλλά είναι ένα μικρό ξεσπαστήρι μου. Η συνήθεια, αν θέλετε, που έχει εμμονοποιηθεί και δεν μ' αφήνει να δυσαρεστηθώ, να πάω έξω για να καπνίσω και όλα αυτά. Μπορεί να με κάνει να πω «Δεν πα' να γαμηθεί, μόνο ζημιά κάνει»; Δεν θα πεθάνεις απ' αυτό, αλλά επιδεινώνει τις βιολογικές συνθήκες σου.\nΚάποτε ένας ογκολόγος μου είχε πει ότι ο καρκίνος κατά 90% είναι γενετικό ζήτημα.\nΠέρα για πέρα αληθινό κι αυτό! Ο καρκίνος, όπως και όλα τα αυτοάνοσα, δημιουργούνται απ' τη λειτουργία του εγκεφάλου. Αν είσαι νευρικός, αν είσαι ανήσυχος ή αν είσαι πεισματάρης - μία, λοιπόν, απ' αυτές τις τρεις κατηγορίες είμαστε εμείς.\nΕσείς σε ποια ακριβώς κατηγορία ανήκετε;\nΕγώ είμαι νευρικός. Που δεν φαίνεται, δεν θα το δεις ποτέ! Αλλά εγώ την καταλαβαίνω τη νευρικότητα μου, που ζω μ' αυτή, όπως και ο αγχώδης που του λες «Μην κάνεις έτσι, ρε παιδί μου, ότι φέρει η ζωή στην τελική» κι αυτός απαντάει «Μα, είσαι καλά; Να συμβαίνει αυτό κι εγώ να μην είμαι έτσι;» Ο καθένας, θέλω να πω, δεν αντιλαμβάνεται που καταναλώνει φαιά ουσία κι αυτό είναι η πηγή κάθε πάθησης. Υπάρχουν και οι εξωγενείς παράγοντες, σαν τη μόλυνση του περιβάλλοντος, οι οποίοι όμως έρχονται να επιδεινώσουν την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση από τον ίδιο μας τον εγκέφαλο. Το ίδιο κάνει και το τσιγάρο...Εγώ που είμαι νευρικός και αγχώδης, τι κάνω; Τα πετάω τα μισά στη θάλασσα. Με τελεσίδικες αποφάσεις, όμως!\nΕίστε των άμεσων αποφάσεων δηλαδή.\nΠιστεύω ότι η τελεσίδικη απόφαση στον άνθρωπο λειτουργεί όπως όταν είσαι πέντε χρόνια με μια γυναίκα, κουράζεσαι και κάποια στιγμή τα παρατάς όλα και φεύγεις. Είναι μια απόφαση που την παίρνεις σύγκορμα και δεν λες την επόμενη ώρα: «Γαμώτο, γιατί έφυγα;» Τελείωσε, έφυγες! Μπορεί μετά από είκοσι χρόνια να πεις «Είχε και τα καλά της», αλλά δεν θα επιστρέψεις, ούτε θα το επεξεργαστείς ξανά. Επομένως, αν ο καθένας μετριάσει το «κουσούρι» του και αποφύγει την ακρότητα της έκφρασης του «κουσουριού», έχει σοβαρές ελπίδες να γλιτώσει τις παθήσεις, που αποτελούν άμεσες αντιδράσεις του οργανισμού. Και για να τελειώνουμε, ξέρετε τι φταίει σε όλα; Το ότι δεν είμαστε εδώ που ανήκουμε.\nΤην ώρα αυτή εννοείτε;\nΑκριβώς. Αν τώρα εσείς που μου παίρνετε συνέντευξη, σκέφτεστε την άρρωστη γιαγιά σας, έχετε δηλαδή μια σκέψη που σας ταλαιπωρεί τον τελευταίο καιρό, δεν θα κάνετε συνέντευξη. Αυτό το «Δεν είμαι εδώ, παρών», το κάνουν όλοι με αποτέλεσμα ο νευρικός να τα σπάει, ο αγχώδης να θολώνει και ο πεισματάρης να εμμονοποιεί. Οι τρεις αυτές εκ κατασκευής ποιότητες που αποτελούν τη λειτουργία του εγκεφάλου, ούτε τις υποπτευόμαστε, ούτε και μπορούμε να τις αλλάξουμε. Εμένα με βοηθούσε να είμαι παρών η σκηνή, αφού δεν είχα την πολυτέλεια να σκεφτώ αν θα'χω για το νοίκι μου ή την ανιψιά μου, π.χ., που ήταν άρρωστη. Έλεγα ή θα κάνω παράσταση ή δεν θα κάνω, ήμουν εκεί και με απορροφούσε κι αυτό ήταν ευλογία!\nΝαι, αυτό είναι ίδιον της καλλιτεχνικής φύσης.\nΌχι! Είναι σαν να'σαι λογιστής, ή θα κάνεις λογιστικά ή θα σκέφτεσαι τη θειά σου που'χει καρκίνο.\nΟ λογιστής δεν έχει από κάτω, όμως, χίλια άτομα να τον επευφημούν.\nΔεν παίζει κάνα ρόλο αυτό. Είναι το πού εσύ απορροφάσαι. Αν θες να είσαι παρών!\nΔεν περίμενα να μπούμε σε ιατρικά θέματα, αλλά μια και συνέβη και τό'χετε ψάξει τόσο πολύ, ας σχολιάσω πως τον Σεπτέμβριο γίνεστε 70 ετών κι απέναντι μου έχω έναν άνθρωπο ίδιο μ' αυτόν των τελευταίων τριάντα χρόνων.\nΜε είχαν ρωτήσει πριν πολλά χρόνια αν υπάρχει κάποιο μυστικό και διατηρούμαι έτσι. Υποθέτω ότι υπάρχουν δύο απαντήσεις σ' αυτό: Η μία είναι ότι έχω καλό κύτταρο απ' τη μάνα μου, η οποία έφτασε 60 ετών και της έκαναν καμάκι στο δρόμο - ήταν όμορφη γυναίκα, θεός σχωρέστη, που «έφυγε» στα 94. Η άλλη απάντηση είναι ότι δεν βάζω καημό, κάτι δύσκολο για τους ανθρώπους. Και, ξέρετε, κάνω πενήντα χρόνια ένα επάγγελμα που δεν ήταν παράδεισος και είχα δοκιμάσει πολλές οδυνηρές και σκληρές στιγμές. Το «Δεν βάζω καημό» σημαίνει ότι δεν δίνω σημασία στο δύσκολο, αναποτελεσματικό και θλιβερό τώρα! Δεν θέλω να νιώθω αναστατωμένος μέσα μου.\nΝα ένας λόγος, επομένως, που είχατε πει όχι στην πολιτική.\nΉταν η φάση που λες ότι πας να μπεις κάπου που μπορείς με τις δυνάμεις σου να βοηθήσεις, στον καλλιτεχνικό τομέα λόγου χάριν. Εκείνη όμως την περίοδο συνειδητοποίησα ότι δεν το'χω, δεν κάνω γι' αυτή τη δουλειά. Ο πολιτικός, αυτόν που λέμε όλη την ώρα ότι μας κοροϊδεύει, την ίδια στιγμή έχει και πολύ μεγάλο στομάχι. Εμένα δεν μπορείς να με πιέσεις από δέκα μεριές και να παραμένω ψύχραιμος. Εγώ σε έναν θα κοπανήσω μια μπουνιά - η νευρικότητα που λέγαμε - ή θα δώσω μια κλοτσιά στην πόρτα και θα φύγω. Έτσι συμπεραίνω ότι δεν κάνω για πολιτική.\nΤο παράδοξο, κύριε Τουρνά, είναι πως ενώ είχατε κατέβει παλιότερα με τη ΝΔ, τη συντηρητική δεξιά παράταξη, είναι δικά σας δύο από τα πιο «κομμουνιστικά» τραγούδια, βασικά απ' την άποψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Το «Άνθρωπε αγάπα» και «Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο».\nΌχι, έτσι είναι.\nΑς κάνουμε μια υπέρβαση κι ας επιχειρήσουμε να πούμε τι είναι η αριστερή ή η κομμουνιστική σκέψη. Ας ερμηνεύσουμε λαϊκά, χωρίς εξειδικεύσεις, τι είναι αυτό που προσελκύει τους ανθρώπους: Οι ανθρωπιστικές αξίες στην ιδανική τους μορφή. Μια πιο βελτιωμένη μορφή του κομμουνισμού είναι ο χριστιανισμός, γιατί η μεν αριστερή σκέψη αποκλείει και εξαιρεί μια τάξη ανθρώπων, σαν το Κεφάλαιο και τα αφεντικά, λέγοντας «Εμείς οι προλετάριοι». Εντάξει, έχει έναν πανανθρώπινο χαρακτήρα αυτό, αλλά εξαιρεί. Το χριστιανικό δόγμα είναι ακόμα πιο πάνω, λέει «Και τον εχθρό σου αγάπα». Ποιος παράγων δεν επιτρέπει και στο ένα και στο άλλο να ωφελήσουν τους ανθρώπους; Ο άνθρωπος! Εγώ που είμαι χριστιανός δεν είμαι κατά καμία έννοια χριστιανός και εγώ που είμαι αριστερός δεν είμαι κατά καμία έννοια αριστερός. Όπως κι εγώ που είμαι δεξιός, δεν είμαι κατά καμία έννοια δεξιός. Εμείς δεν θέλουμε και δεν τό'χουμε κι αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε. Καμιά φορά η γυναίκα μου δυσανασχετεί με όλα αυτά τα αντιανθρωπιστικά που συμβαίνουν και της λέω: «Να ηρεμήσεις και να καταλάβεις πως το συνολικό αποτέλεσμα της ανθρώπινης δράσης αυτή τη στιγμή ειν' αυτό. Πιο πολλά δεν μπορούμε»! Μέχρι εκεί πάει, δεν έχουμε άλλο, διότι αν είχαμε θα το' χαμε κάνει. Αν σήμερα ο μισός πλανήτης πεινάει και ένα 3% ζει σαν να μην έχει αύριο, αυτό μπορούμε στην τελική. Και κάτι ακόμη: Αυτό το 3% είμαστε εμείς στην εξέλιξή μας. Ένας άνθρωπος που έχει σήμερα 17 τράπεζες και τυπώνει χρήμα για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ένας μικρός θεός. Αυτός αποφασίζει: «Εγώ θα δανείζω το αμερικανικό κράτος που χρωστάει τόσα τρις σήμερα, εγώ θα χρησιμοποιήσω ρεμούλες, κομπίνες, ακόμη και δολοφονίες». Είναι σαν να'σαι σ' ένα μπαράκι, να βλέπεις μια κοπέλα και να της μιλάς ώσπου να την παρασύρεις κάπου που θα πάτε οι δυο σας. Αυτό, νομίζετε, διαφέρει από τη σκέψη του τραπεζίτη; Δεν πας να εκμεταλλευθείς κάτι επ' ωφελεία σου; Το ίδιο έκανε κι αυτός.\nΣας αρέσει να μιλάτε περισσότερο για το παρόν ή για το παρελθόν;\nΣτο παρελθόν ρίχνω μια ματιά σαν τουρίστας. Δεν μου λέει κάτι, πέρασε, ότι ήταν, ήτανε για να'μαστε εδώ και να μιλάμε τώρα. Όπως και το μέλλον με απωθεί.\nΣας απωθεί το μέλλον;\nΝαι, με την έννοια ότι μ' αρέσει να σκέφτομαι μόνο υπό μία δημιουργική εντολοδοχία. Μια παράσταση που ετοιμάζω, ας πούμε, τη βάζω στο χαρτί, τη σχεδιάζω και ότι είναι να γίνει, θα γίνει. Αν αρχίσεις και λες «Θα πάει καλά η παράσταση, θα έχει κόσμο, καλό ήχο;», χάνεσαι μέσα σ' όλο αυτό το συνειρμικό. Εικάζεις το συμπέρασμα, έτσι δεν κατάλαβες την Τρίτη κι απ' τη Δευτέρα πήγες στην Τετάρτη.\nΓια τα τραγούδια σας τελικά δεν σας πολυαρέσει να μιλάτε.\nΜα τά'χουμε πει χιλιάδες φορές, αλλά εν τάχει να ξαναπούμε μερικά: Όταν ετοιμαζόμουν να πάω στρατό, ένα παιδί μεσ' στη χούντα, έχοντας επίσης δουλέψει σαν μουσικός σε χορευτικές ορχήστρες, όπως ήταν οι Idols και οι Charms, σε μαγαζιά στην Κοδριγκτώνος, στη Δροσοπούλου και στη Φωκίωνος Νέγρη, ήμουν πολύ προβληματισμένος. Πρώτα απ' όλα δεν εισέπραττα καμία ευχαρίστηση. Έπαιζα έξι ώρες για να χορεύει ο κόσμος κάθε βράδυ, ένιωθα σαν εξαναγκασμένος οικοδόμος. Τότε η οικογένεια μου δεν ήταν και στα καλύτερα της, είχαμε πολλές δυσκολίες κι εγώ είχα δυο μόνιμες χαρακιές στο μεσόφρυδο μου, του ανθρώπου που αναζητεί, που θέλει να συμπεράνει. Είδα μια ταινία που αφορούσε την πρώτη κατάληψη πανεπιστημίου από φοιτητές ως διαμαρτυρία για τον πόλεμο του Βιετνάμ, για το «Φράουλες και αίμα» λέω. Ευαισθητοποιήθηκα, βλέποντας τους αστυνομικούς να πετάνε έξω τους φοιτητές, σαν σακιά. Μιλάμε για καθιστική ειρηνική διαμαρτυρία. Γυρνάω στο σπίτι, υπηρετώντας παράλληλα στο στρατό, όπου έπρεπε να ξυπνήσω στις 5.30 για να'μαι στις 6.30 στη μονάδα. Έπεσα να κοιμηθώ, αλλά είχα μεγάλη ένταση απ' την ταινία, ήμουν φουντωμένος. Ξύπνησα στη μιάμισι και έπιασα την κιθάρα! Έγραψα το «Άνθρωπε αγάπα», στίχους, μουσική, ακόμη και τα ακόρντα, τα πάντα μέσα σε ένα εικοσάλεπτο. Ξανακοιμήθηκα, μπήκα στο στρατόπεδο κι όταν γύρισα τ' απόγευμα μετά την υπηρεσία, ξανάπιασα το χαρτί. «Για να δω, τι ήταν αυτό που έγραψα χθες βράδυ;»\nΔεν είχαν φτιαχτεί ακόμα οι Poll, έτσι;\nΤίποτα, καμία σχέση. Το ξαναπαίζω, το ξαναγρατζουνάω, του βάζω και κάτι ακόμα, αλλά λέω «Τι να το κάνεις αυτό τώρα; Άσ'το», αφού δεν εντασσόταν σε καμία σχολή. Από κει ξεκίνησε η όλη ιστορία.\nΣτο οποίο «Άνθρωπε αγάπα» παίζει και κάποιος σιτάρ μέσα.\nΉταν ένας φίλος, τον οποίο είχαμε προσεταιριστεί για να γινόταν μέλος της μπάντας, αλλά αποχώρησε νωρίς. Σπύρος Μαυρογένης λεγόταν.\nΚι ο «Αχιλλέας απ' το Κάιρο» που βγήκε το 1980; Τολμηρό για τα χρόνια εκείνα.\nΤαμπού ήταν, όχι απλά τολμηρό. Καταρχάς όλος ο περίγυρος μου μού έλεγε «Αποκλείεται αυτό να το βάλεις σε δίσκο». Αυτό που μου συνέβη εμένα είναι ότι εκείνη την περίοδο δουλεύαμε με τον Γιώργο Μαρίνο. Εγώ ήμουν πιτσιρικάς τότε και ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος που είχε δηλώσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του, δεν το έκρυβε ποτέ. Μάλιστα, ήταν και μέρος της παράστασης του, αυτοσατιριζόταν. Έκανε διάφορα γύρω απ' το θέμα αυτό. Ένα βράδυ ήρθε να τον δει ο πατέρας του, με τον οποίο είχε πολύ κακές σχέσεις. Εμείς πάντα κοιτάζαμε απ' τα καμαρίνια, οπότε είδα τον πατέρα του να παρακολουθεί τελείως ανέκφραστος σε όλη τη διάρκεια του σόου, σαν να μην έβλεπε τίποτα. Ύστερα από μία εβδομάδα ήρθε η μάνα του, με την οποία ζούσε μαζί και την αγαπούσε. Πάλι πρώτη σειρά η μάνα του και τότε ο Γιώργος έλεγε μια μπαλάντα - παρλάτα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, νομίζω, όπου είχε το στίχο «Νά'χα κι εγώ τη δικιά μου αγάπη» ή «αγαπημένη» - δεν θυμάμαι ακριβώς. Γύρω στα επτά λεπτά διαρκούσε το κομμάτι και όσο το τραγουδούσε, η μάνα του ήταν επίσης ανέκφραστη - μου έκανε φοβερή εντύπωση -, αλλά έτρεχαν δάκρυα απ' τα μάτια της που μούσκευαν το γιακά της. Την παρατηρούσα για ώρα και τότε μου βγήκε αβίαστα ο στίχος του «Αχιλλέα απ' το Κάιρο»: «Θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου». Ένιωσα μέσα μου το ότι εσύ είσαι η μάνα του Γιώργου και ο Γιώργος δεν είναι αντικειμενικά, με τη νοοτροπία της εποχής, το πρότυπο παιδιού για κάθε γονιό. Τι κάνεις εκεί; Θλίβεσαι, κλαις...Το πετάς το παιδί σου; Το διαγράφεις, όπως ο πατέρας του που δεν πήγε καν να τον δει στο καμαρίνι; Αφού το παιδί έτσι αποφάσισε, ζωή είναι κι αυτό. Από κει ξεκίνησε, λοιπόν, το τραγούδι αυτό κι επειδή πάντα ο Γιώργος μου εμπιστευόταν τα προσωπικά του, ήξερα δηλαδή με ποιον συζεί κλπ., μου έδινε μια εικόνα τελείως έξω απ' τις δικές μου αντιλήψεις.\nΣας είχε σοκάρει δηλαδή ο τρόπος ζωής του Μαρίνου;\nΜου φαινόταν περίεργο, έλεγα πως γίνονται αυτά τα πράγματα; Εγώ μια εικόνα που έχω γι' αυτό που λέμε καμιά φορά έτερον ήμισυ, είναι η εμβρυακή θέση άντρα και γυναίκας, κολλημένοι ο ένας στον άλλο. Έτσι αντιλαμβανόμουν εγώ το έτερον ήμισυ. Όταν ξαπλώνω δηλαδή και δεν είμαι μόνος, είμαι με το ταίρι μου σε εμβρυακή στάση. Έτσι, δεν μπορούσα να το δω ποτέ αυτό ως άντρας με άντρα, δεν μου κόλλαγε. Ε, ένα που είχα αυτή την πεποίθηση, δύο που είδα τον πατέρα του, τρία τη μάνα του, μου βγήκε μια μέρα το κομμάτι και το έγραψα. Το πάω στην εταιρεία και μου λένε: «Πολύ ωραία τα τραγούδια, αλλά αυτό δεν μπαίνει». Εγώ πάλι ήξερα πως δεν ήταν ένα τραγούδι που έλεγε «τι ωραία είναι η ζωή του ομοφυλόφιλου», αλλά ένα αφήγημα που λέει στο τέλος ότι ένας άντρας, που δεν είναι σαν εσένα, αποφάσισε να ζήσει μαζί μ' έναν άλλο άντρα. Είναι σαν να λες σήμερα πως ο Πακιστανός απέναντι που'χει αγριεμένη μούρη, δεν είναι απαραίτητα δολοφόνος. Άσ'τον να υπάρχει κι αυτόν, ρε παιδί μου, δεν σε ενοχλεί. Έτσι φτάσαμε στις ακρότητες του τύπου «Αυτός είναι αριστερός, φά'τον, αυτός είναι δεξιός, σκότωσε τον».\nΤο τραγούδι, φυσικά, σημείωσε μεγάλη επιτυχία.\nΥπόγεια επιτυχία, το έπαιζαν όλοι οι ερασιτέχνες απ' το πρωί ως το βράδυ. Όποιο σταθμό άνοιγες, άκουγες τον «Αχιλλέα απ' το Κάιρο». Την επόμενη σαιζόν, ήμουν πάλι σε σχήμα με τον Γιώργο Μαρίνο και το έλεγα εγώ το τραγούδι, παρόλο που του'χα ζητήσει να το τραγουδάει αυτός. «Μην είσαι βλάκας» μου είχε απαντήσει, «το να το πω εγώ δεν έχει αξία, άμα το πεις εσύ, έχει»! «Μα είναι ωραίο τραγούδι, ρε Γιώργο» επέμενα...«Πολύ ωραίο, αλλά πρέπει να το πεις εσύ»...Κι έτσι μπήκε στο δίσκο, αφού είχα πει στην εταιρεία: «Ή και αυτό μέσα ή κάνω άλλα τραγούδια». Το έφτασα μέχρι το τέλος, το πήγα άγρια. Κάθε βράδυ, την ώρα που έλεγα το κομμάτι, είχαμε 150 ανθρώπους, στην άκρη του μαγαζιού, πίσω - πίσω, ομοφυλόφιλοι της Αθήνας όλοι τους, που ερχόντουσαν να ακούσουν το τραγούδι τους, γιατί το αγαπούσαν. Δεν ήταν η δικαίωση τους, ήταν η αθώωση τους, αυτό το «Άσε με να υπάρχω». Ήταν επί της ουσίας ένα βαθιά αντιρατσιστικό τραγούδι.\nΤο οποίο, στα ντουέτα σας, πολλά χρόνια μετά, βάλατε τον Σταμάτη Κραουνάκη να το τραγουδήσει.\nΝαι, του το πρότεινα, «Θα το πω» είπε, «Μπράβο, ρε Σταμάτη» απάντησα. Δεν ήξερα την αντίδραση του, το ψιλοφοβόμουν, αλλά ευτυχώς μου είπε ότι τ' αγαπάει πολύ το κομμάτι και θα το τραγουδήσει.\nΑυτό που παρατηρώ, κύριε Τουρνά, είναι το ότι δεν έχετε αμιγώς ερωτικά τραγούδια, της καψούρας που λέμε. Εστιάζετε σε στιγμές περισσότερο από τη σχέση σας με το γυναικείο φύλο.\nΈτσι ακριβώς. Σας είπα και πριν ότι δεν αγαπώ καθόλου το βάσανο. Αν έναν άντρα τον απορρίψει μια γυναίκα, είναι ικανός να το φέρει βαρέως για σαράντα χρόνια. Εγώ λέω ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα, ξέχνα το, σβήσ' το. Δεν λέμε ότι έρωτας είναι η εθελούσια συνεύρεση και συνύπαρξη δύο ανθρώπων; Αφού δεν θέλει, που πας; Πας να πιέσεις, να εξαναγκάσεις (σ.σ. Τη στιγμή αυτή ανοίγει η πόρτα του στούντιο και μπαίνει ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου. «Τον μόνο που δεν περίμενα να δω» λέει όλο χαρά ο Τουρνάς. Σηκώνεται και φιλιούνται σταυρωτά. Ο Παπαδημητρίου μας χαιρετάει και αποσύρεται σε ένα δωμάτιο του στούντιο).\nΕίπαμε πριν για το «Άνθρωπε αγάπα» που γεννήθηκε στην ουσία από το φιλμ «Φράουλες και αίμα». Πως έφταναν στα αυτιά σας, αλήθεια, τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου; Το «Βιετνάμ γιε - γιε», όλα αυτά.\nΟ Σαββόπουλος ήταν γοητευτικός στα αυτιά μου το πρώτο καλοκαίρι της χούντας, το '67. Κάποιος είχε μια κασετούλα με το «Φορτηγό» και το ακούγαμε με τη χορευτική ορχήστρα στα Καμμένα Βούρλα. Σκαρώναμε και κάνα τραγούδι του με τα παιδιά, το βγάζαμε. Εγώ τότε, καταλαβαίνετε, θα ήμουν 16 - 17 ετών. Έγραφα τραγούδια, αλλά δεν είχα την παραμικρή συνείδηση ότι κάτι φτιάχνω κι εγώ. Στο «Φορτηγό» ο Σαββόπουλος μας μίλησε στη γλώσσα μας, μια γλώσσα αυθεντική, λίγο ναΐφ και πολύ γοητευτική.\nΕίδατε αυτά τα στοιχεία να υπάρχουν στα επόμενα έργα του;\nΜου είχε αρέσει και ο «Μπάλος». Αυτά τα δύο! Λίγο μετά, που είχα αρχίσει να ψάχνομαι, είχα «φύγει». Δεν αγαπούσα ν' ακούω να φανατίζομαι και να κολλάω. Ήταν ότι μ' αγγίζει, όσο μ' αγγίζει και την ώρα που μ' αγγίζει.\nΣας ρωτάω γιατί εκείνη την περίοδο κι εσείς, όπως κι ο Σαββόπουλος, ανήκατε στην ελληνική pop - rock σκηνή.\nΝαι, εντάξει. Σας είπα, όμως, πως όταν έγραψα το «Άνθρωπε αγάπα», δεν ήξερες τι να το κάνεις. Απόδειξη ότι το κομμάτι υπήρχε και το ξαναπιάσαμε με τον Robert (σ.σ. εννοεί τον Robert Williams), όταν δουλεύαμε το «Έλα ήλιε μου». Είχαμε ένα φίλο που δούλευε στο φακέλωμα δίσκων στην «Ελλαδίσκ», τη σημερινή Universal. Αυτός μια μέρα μας πιάνει και μας λέει: «Είστε μαλάκες! Θα έρθω να σας γράψω με το κασετοφωνάκι μου την ώρα που παίζετε τα δύο τραγουδάκια σας, να τα πάω στην εταιρεία». «Τι να τα κάνουν στην εταιρεία;» τον ρωτάμε...«Δίσκο, ρε, να τα κάνετε»...Έρχεται, έχουμε φωνάξει εμείς δυο-τρεις άλλους και παίζουμε, μας «γράφει», τα πάει στην εταιρεία και μας ζητάνε πέντε παραγωγοί από κει, για την ακρίβεια τέσσερις παραγωγοί και ο διευθυντής. Όλοι λέγανε «Φέρ' τους». Τελικά μας ζήτησε ο ίδιος ο διευθυντής, αλλά εμείς με τον Robert δεν είχαμε μπάντα και του λέγαμε παραμύθια. «Ξέρετε, έχουμε μια μπάντα, αλλά είναι πολυμελής και τώρα οι άλλοι λείπουν» και κάτι τέτοια...Απόδειξη πως όταν κάναμε τις ηχογραφήσεις, φωνάξαμε δύο κορίτσια στα φωνητικά που τραγουδούσαν νόστιμα, ήταν ο φίλος με το σιτάρ, μπάσο, φλάουτο και ντραμς έπαιζε ένα μέλος της χορευτικής ορχήστρας με το όνομα First, ήταν ο Παπαθεοδώρου, θυμάμαι, ο Μίκης...\nΝαι, αυτός, ο Μίκης Μίχος! Στην ηχογράφηση των φωνών του «Άνθρωπε αγάπα», ο παραγωγός έφερε τον Σταύρο Λογαρίδη. Ο Λογαρίδης μόλις μας άκουσε, είπε «Εγώ θα μπω στη μπάντα αυτή και θα τραγουδήσω κιόλας» κι έτσι μπήκε στο ρεφραίν και τραγούδησε! Του άρεσε πάρα πολύ, ήταν κάπως του στυλ «Άμα δεν μπω σ' αυτή τη μπάντα, θ' αυτοκτονήσω». Εκείνη την ώρα διαμορφωνόταν ένα σχήμα μουσικό, οι Poll.\nΤώρα που τα λέτε, δεν νιώθετε αισθήματα αγάπης γι' αυτούς τους ανθρώπους;\nΠωω, εννοείται! Τι μου λες τώρα! Καταρχάς ο Λογαρίδης ήταν πολύ πιο ώριμος τραγουδιστικά απ' όλους μας. Αγαπούσε το τραγούδι, παιδευόταν μ' αυτό, αλλά είχε και το ταλέντο. Η κατάσταση με τους Poll διαλύθηκε όταν τραβήξαμε την προσωπική του πορεία ο καθένας, εγώ με τα «Απέραντα χωράφια» πρώτα και μετά με τα «Αστρόνειρα».\nΤα οποία «Αστρόνειρα», ενώ σε όλους θυμίζουν David Bowie ως concept, εμένα με πήγαιναν στο «Alright now» των Free...\nΔεν τον είχα ακούσει τον David Bowie, μου ήταν άγνωστος.Οι Free ως λίγο πιο προγενέστεροι, μου ήταν οικείοι.\nΠαράξενο, γιατί το «Aladdin Sane» του '73 είχε κυκλοφορήσει ευρέως στην Ελλάδα...\nΕγώ θυμάμαι ότι το πρώτο βινύλιο που έβαλα στο πικάπ μου ήταν το «Darkside of the moon» των Pink Floyd.\nΣυμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι οι science fiction αναζητήσεις σας οφείλονταν στους Pink Floyd;\nΌχι, οφείλονταν στο ότι εκείνο τον καιρό διάβαζα Έριχ φον Ντένικεν και η φαντασία μου οργίαζε.\nΣκεφτείτε ότι στην Αγγλία τον ίδιο καιρό υπήρχαν πολλά ψυχεδελικά γκρουπ, ειδικευμένα στο διάστημα.\nΜπα, τα «Αστρόνειρα» δεν θα τα έλεγες ψυχεδελικά. Μια pop - rock απόπειρα ήτανε.\nΟύτε pop, εγώ classic rock θα τα έλεγα. Μπλέξαμε με τα είδη τώρα...\nΕντάξει, εγώ το pop το είπα, αναφορικά με το κομμάτι «Γεια σου - γεια σου», που υπήρχε μέσα.\nΚαι την ίδια περίοδο στην Ελλάδα προσπαθούσαν να δώσουν το στίγμα τους στη rock σκηνή ένα σωρό άλλοι άνθρωποι, από τον Γκαϊφύλλια μέχρι τους Socrates.\nΑυτό προσπαθώ να πω, εμείς δεν είχαμε προηγούμενο στην Ελλάδα, γράφοντας ελληνικό στίχο. Δεν είχαμε πατήματα. Υπήρχε μια θεματολογία που σε ενέπνεε και σε οδηγούσε. Το μεγαλύτερο πράγμα που είχαμε στην Ελλάδα μέχρι τότε ήταν ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν ο Λοΐζος.\nΥπήρχε και ο Νίκος Γκάτσος, βέβαια.\nΝαι, αλλά εγώ έπρεπε να βρω που μπορώ να «πατήσω». Τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ας πούμε, τα άκουγα από μικρό παιδάκι, αλλά δεν με φανάτιζαν και δεν μου δημιουργούσαν έρωτες, να πω «Α, τι ωραίο». Δεν υπήρχε αυτό. Μιλάω ειδικά για το στίχο. Ακούς τους στίχους του «Έλα ήλιε μου»: «(Τα πουλιά) κοροϊδεύουν τα κλουβιά, έλα ήλιε μου», για τους οποίους μας κάλεσαν στην επιτροπή λογοκρισίας.\nΜάλιστα. Αντιμετωπίσατε λογοκρισία δηλαδή.\nΒέβαια, το «Έλα ήλιε μου» ήταν απαγορευμένο από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Τους έλεγα εγώ «Μα, τι λέτε τώρα; Τα πουλιά είναι φοβισμένα και πετάνε», μαλακίες δηλαδή, καθώς ήμουν πολύ φοβισμένος. Πιτσιρικάς ήμουν, τι να έλεγα, 21 ετών, τά'χα κάνει πάνω μου μ' αυτούς. «Δεν νομίζω, κάτι άλλο εννοείτε» μου έκανε αυστηρά ο λογοκριτής. Είχε έρθει αστυνομικός στο σπίτι μου και είπε την επόμενη, στις 11 το πρωί, να παρουσιαστώ στο αστυνομικό τμήμα. Μου φύγαν τα γόνατα! «Τώρα για τέτοια είμαστε;» έλεγα, που'χα μόλις λίγους μήνες απολυμένος απ' το στρατό. Σκεφτόμουν να με ξανατραβάνε...Να πω κι ένα άλλο, όταν αγαπάς τόσο τη μουσική και πονάς για να βγάλεις κάτι, παραμερίζεται λίγο και η πολιτική, δεν σε αφορά.\nΝαι, το ίδιο μου'χε πει κάποτε και ο Γιώργος Τρανταλίδης των Socrates: «Το μόνο που μας ενδιέφερε τότε ήταν να βρισκόμαστε και να κάνουμε πρόβες»...\nΈτσι! Δεν έχεις χώρο στο κεφάλι σου! Σε έπιανε ο άλλος, «Έλα δω, έχεις μακριά μαλλιά και καμπάνα παντελόνι;» και σε κούρευε...Έλεγες να ξεφύγω από δω, γιατί το βράδυ έχω να παίξω μουσική. Τα ζήσαμε όλα αυτά. Δεν υπήρχε άλλη ζωή, κιθάρα και τραγούδι απ' το πρωί ως το βράδυ.\nΟ Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις πως σας φαίνονταν;\nΞένοι. Για μένα. Έχω ακούσει, έχω μουρμουρίσει τραγούδια τους, αλλά τα θεωρούσα «άλλα». Ξέρετε, ο κάθε άνθρωπος ακούει ένα τραγούδι. Και πολύ ωραίο να'ναι, αν δεν τον αφορά, δεν θα τον αφορά οριστικά. Δεν είναι δικό του. Εμείς τότε θεωρούσαμε ότι δεν υπήρχε άλλο ρεπερτόριο, παρόμοιο με το δικό μας κι έτσι εξηγείται γιατί ο κόσμος αγάπησε τόσο πολύ το ρεπερτόριο των Poll.\nΌπως και των Νοστράδαμος, το «Δωσ' μου το χέρι σου» κ.λπ.\nΝαι, ισχύει. Θέλω να πω ότι τα τραγούδια μας αφορούσαν το τώρα και τις συνθήκες της ζωής μας.\nΓιατί, πιστεύετε, ότι υπήρχαν μουσικοί της rock σκηνής που «κάηκαν», αυτοκαταστράφηκαν;\nΣαν τον Παύλο Σιδηρόπουλο, ας πούμε; Τον είχα γνωρίσει πολύ, όταν δούλευε και με τον Λογαρίδη στα 80s. Νομίζω οφείλεται σ' αυτό που λέγαμε στην αρχή της κουβέντας μας: Ο άνθρωπος μπαίνει κάπου μ' ένα τρόπο και συχνά οδηγείται στην ακρότητα. Είναι σαν τον πιτσιρικά που παίρνει χαρτζιλίκι από τον πατέρα του και το τρώει όλο στα στοιχήματα, κατάσταση που διαρκεί από τα 15 μέχρι τα 40 του. Όταν μπεις στη διαδικασία του τζόγου, δεν ξέρεις μέχρι που αντέχεις να κρατιέσαι. Ανάλογα το χαρακτήρα σου...Όλοι μας είμαστε υποψήφιοι μιας μη ελεγχόμενης ακρότητας, αν δεν τη δούμε έγκαιρα κι αν αφεθούμε. Κι όταν μιλάς για καλλιτέχνες - παιδιά 20 και 22 ετών, εύκολα συμβαίνει. Η ακρότητα τους πήρε και τους πήγε, όπου τους πήγε.\nΕίναι θλιβερό για κάθε άνθρωπο μη χρήστη, που βλέπει έναν διπλανό του να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο με αφορμή την ανάγκη του. Πως να μην είναι θλιβερό;\nΚάτι που έχω ακούσει ως φήμη και που θέλω να μου πείτε, είναι αν ποτέ η ηθοποιός - και όχι ακόμη ποιήτρια τότε - Κατερίνα Γώγου είχε δώσει στους Poll στίχους της προς μελοποίηση.\nΌχι, δεν ισχύει. Ήταν μια πολύ στενόχωρη κοπέλα αυτή έξω απ' την ποίηση, που κάπου, κάποια στιγμή, βρεθήκαμε το ΄70 - ΄71, και απλά μας είπε: «Τι ωραία τραγούδια που κάνετε». Εμένα, πάντως, δεν είχε πέσει στην αντίληψη μου να μας είχε αφήσει στίχους της.\nΚάτι που δεν μπορεί να σας προσάψει κανείς, είναι η «απιστία» στο ύφος σας ως τραγουδοποιός. Δεν δώσατε τραγούδια, θέλω να πω, στον Νταλάρα ή την Αλεξίου τα επόμενα χρόνια.\nΜην το λέτε, έχω δώσει τραγούδια σε άλλους, με ψευδώνυμο όμως. Υπέγραφα ως Τ. Κωστής και προέκυψαν από ανάγκη. Είχα πάρει ένα μικρό δάνειο από την ΑΕΠΙ σε μια δύσκολη στιγμή - μιλάω για τις αρχές του '80 -, σε περιόδους που δεν υπήρχαν χρήματα. Είχα πάρει από την ΑΕΠΙ ένα - δύο εκατομμύρια δραχμές έναντι μελλοντικών ποσοστών. Κάποια στιγμή, έχω πάρει και δεύτερη προκαταβολή και είμαι καταχρεωμένος. «Κάνε κάτι» μου είπαν, «γιατί είσαι ''ψηλά'' και δε μπορείς να τα καλύψεις χονδρικά με τα δικαιώματα». Είχα ένα φίλο που δούλευε στη Universal, αλλά δεν επιτρεπόταν να γράψεις λαϊκά τραγούδια, όταν ήσουν στην «από κει» μεριά, τουλάχιστον γι' ανθρώπους, οι οποίοι σε έβλεπαν μπροστά τους. Θα ήταν προδοτικό. Έγραψα, λοιπόν, πέντε - δέκα τέτοια τραγούδια, έβαλα ψευδώνυμο και αυτά δόθηκαν σε λαϊκούς τραγουδιστές σαν τη Δούκισσα και τη Ρίτα Σακελλαρίου. Έπρεπε να δημιουργηθεί ένα πιστωτικό που θα κάλυπτε τον ήδη υψηλό λογαριασμό μου.\nΤο πετύχατε αυτό;\nΈγινε σε ένα μεγάλο βαθμό. Αφαίρεσα ένα μέρος του χρέους μου. Δεν ήταν εύκολο, βάσει των στεγανών της εποχής, «οι καρεκλάδες και οι ροκάδες», μετά «οι ροκάδες και οι σκυλάδες» κ.λπ.\nΣτεγανά που δεν υπάρχουν πια.\nΕ, νομίζω ναι. Όπως σε ένα βαθμό τείνει να καταργηθεί και η φανατική πολιτική σκέψη.\nΤο πιστεύετε αυτό; Εγώ το αντίθετο, θα έλεγα.\nΝαι...Δεν ξέρω, βρε παιδί μου, αλλά αν πιάσεις έναν πιτσιρικά σήμερα και τον ρωτήσεις «Φιλελεύθερος ή αριστερός;», θα σου πει: «Μεγάλε, δουλειά να βρω τώρα γιατί είναι δύσκολα τα πράγματα». Δεν τον ταΐζει η σκέψη. Και επειδή πριν με χαρακτηρίσατε δεξιό, ας πω ότι στην ηλικία εκείνη, το μόνο που με γοήτευε ήταν ένας αέρας ελευθερίας μέσα σε μία οικονομική αγορά, στην οποία θα μπορούσες να ανελιχθείς αν είχες καλές επιδόσεις. Αυτό ήταν το στοιχείο που εμένα με απομάκρυνε απ' την ιδιαίτερα αριστερή σκέψη. Κι ένας άλλος λόγος ήτανε η ταξικοποίηση. Το λέω για πρώτη φορά δημόσια αυτό, εγώ έχω μια μεγάλη αγάπη για τη ζωή και για τους ανθρώπους. Αν δεν έρθεις με φανατισμό να μου πεις τι είσαι και τι δηλώνεις, ο Ωνάσης δεν διαφέρει σε τίποτα από τον Πακιστανό, ο Πρωθυπουργός απ' τον καφετζή και μάλιστα όλοι γύρω μου απορούσαν γιατί γινόμουν κολλητός με τους θυρωρούς και τους παρκαδόρους. «Δεν είναι κολλητός μου» τους απαντούσα, «απλά τους συμπεριφέρομαι, όπως και σε όλους τους άλλους» Αν κάποιος είναι κακότροπος, θα σηκωθώ και θα φύγω, αλλά δεν έχω καμία προκατάληψη, που θα σταθμίζει κατηγορίες ανθρώπων και αποδοχές.\nΕίναι μια μορφή αριστερής σκέψης κι αυτό.\nΝαι, μόνο που η Αριστερά εξαιρεί και στην τελική μπορεί σωστά να το κάνει. Στην ουσία, όμως, πολλές φορές μιλάει για σύγκρουση και για πόλεμο. Εγώ είμαι ειρηνοποιό πνεύμα. Όταν πάω εγώ στην παραλία κι είμαι μόνος μου με ένα πεύκο δίπλα μου, ε μη μου τον κάνεις Κόλαση αυτό τον Παράδεισο! Και μου το κάνεις και κάθε μέρα με τις ανθρώπινες πρακτικές!\nΠοίηση δεν μελοποιήσατε ποτέ, αν τα λέω καλά.\nΌχι. Είχα πάρει μόνο στίχους από μία ποιήτρια που ήταν εξαιρετικά θρησκευόμενη και κάναμε το «Επί Γης Ειρήνη», που εγώ το εξέλαβα ως χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μάλιστα, έγραψα τα τραγούδια πάνω στους στίχους της Ρέας Σύλβια, φώναξα πέντε - έξι φίλους και είπαμε όλοι από'να τραγούδι. Ήταν η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Ιπποκράτης Εξαρχόπουλος κ.α. Ο δίσκος είχε βγει το '74, παράλληλα με το «Κυρίες και Κύριοι», αλλά για μένα - επαναλαμβάνω - περιείχε χριστουγεννιάτικα κομμάτια, όχι με την έννοια ότι έκατσα και μελοποίησα μια «χριστιανή ποιήτρια».\nΧριστιανική συνείδηση είχατε, πάντως. Φάνηκε και στο «Κυρίες και Κύριοι»: «Η οργή Του ματώνει τη μέρα» κλπ.\nΥπήρξα άθεος μέχρι τα 23 μου ή, αν θέλετε, αμφιβόλου αντιλήψεως περί του υπαρξιακού. Δεν με γοήτευε τίποτα. Στα 23 μου είχα μια μεταστροφή, γιατί όταν κάτι μπαίνει μεσ' στο κεφάλι σου και μπορείς να το αναιρέσεις, το αναιρείς αμέσως. Διάβασα ένα βιβλιαράκι που είχε γράψει ένας διαμαρτυρόμενος καλόγερος, το οποίο λεγόταν «Μίμησις Χριστού». Είπα άντε να του ρίξω μια ματιά και κόλλησα, το διάβασα μέσα σε μια ώρα. Τι έλεγε αυτό το βιβλίο; Τι έκανε και τι είπε αυτή η ύπαρξη που λεγόταν Χριστός και πάντα, όταν τέλειωνε μια μικρή ιστορία, από κάτω έπαιρνε θέση ο καλόγερος συγγραφέας. Έλεγε, ας πούμε, «Δεν τό'χω εγώ να με πας αρνί στη σφαγή» αυτός, που ως διαμαρτυρόμενος δεν είχε παράδοση στον μοναχικό βίο. Έλεγα κι εγώ «Ούτε εγώ τό'χω», αυτόματα όμως με έβαζε σε μία λογική συγκριτικού σημείου, να πεις δηλαδή «Γιατί εγώ, ρε γαμώτο, δεν τό'χω;» Έτσι κατάλαβα πόσο σημαντική ήταν η πορεία Του και τα λεγόμενα Του. Προσχώρησα στην Ορθοδοξία με πίστη και αγάπη, γιατί είδα πόση απόσταση είχε η συμπεριφορά αυτού Του ανθρώπου από εμάς! Αυτό ήταν και όχι το εκκλησιαστικό-παραδοσιακό-ηθικό στοιχείο.Αργότερα,δε, ανακάλυψα ότι ορισμένα από τα λεγόμενα εκκλησιαστικά μυστήρια έχουν ευνοϊκό αντίκτυπο στον ψυχισμό των ανθρώπων.\nΤο να τους κοινωνικοποιούν. Δεν λέμε τίποτα πρωτότυπο τώρα.\nΝαι, ένα στοιχείο είναι κι αυτό. Όπως κι η μουσική. Κάνεις μια συναυλία κι είναι μέσα ο δεξιός, ο αριστερός, ο φιλελεύθερος, ο εξτρεμιστής, ο αδιάφορος, ο φιλοχρήματος, ο γέρος, ο νέος...Δεν θά'θελες αν ήσουν κιθαρίστας, να έπαιζες λίγο καλύτερα απ' τον Santana; Δεν θά'θελες άμα έπαιζες πιάνο, να είχες λίγο καλύτερες επιδόσεις απ' τον Chick Corea; Επειδή το πρακταίο σε γοητεύει, δείχνοντας σου ένα δρόμο, το ίδιο κάνει κι ο χριστιανισμός. Είναι ωραίο να' χεις μπροστά σου ένα δρόμο, ένα στόχο, που σε βάζει να σκέφτεσαι κάτι καλύτερο.\nΣε συνέντευξη του, ο Γιάννης Πάριος μου είχε πει πως εν μέρει πολεμήθηκε από το Κόμμα, εννοώντας το πολιτικό τραγούδι της Μεταπολίτευσης...\nΠοιος, μωρέ, πολεμήθηκε; Ο Πάριος αγαπήθηκε όσο λίγοι.\nΤο λέω, προσθέτοντας ότι εσείς τελικά κάνατε ότι θέλατε στην πορεία σας χωρίς εμπόδια.\nΈτσι είναι, δεν θα διαφωνήσω. Και σε εποχές μάλιστα που υπήρχαν εμπόδια.\nΕννοείτε το πολιτικό τραγούδι κι εσείς τώρα;\nΌχι, αναφέρομαι σε εμπόδια που αφορούσαν εμένα τον ίδιο. Δεν ξέρω αν είναι συγκριτικό, αλλά θα σας πω κάτι τώρα: Ο άντρας της μεγάλης μου αδερφής, που δεν ζει πια, είναι απόστρατος αξιωματικός. Του λέω μια μέρα: «Ρε Γιώργο, θέλω να κάνω αυτό και χαίρομαι πάρα πολύ να το κάνω. Τι νομίζεις; Μήπως θά'χει κακό αντίκτυπο, μήπως είναι προκλητικό;»\nΔεν πιστεύω να αναφέρεστε στο «Βρε δεν το ξανακάνω σ' οτομπιάνκι»;\n(γέλια) Όχι, δεν αναφερόμουν σε τραγούδι, αλλά σε μια πράξη. «Το θες πολύ;» μου απαντάει. «Κάν'το πάνω από μια φορά, γιατί ότι είναι αληθινό δικό σου και καλών προθέσεων πράγμα, δεν θα χαρείς μόνο μια φορά που το κάνεις. Θα σε ξαναβρεί και θα σε ξαναβρεί». Όταν ήμουν 23 χρονών, είχα ένα φίλο που είχε ένα βιβλιάριο με πάνω από 23.000.000 δραχμές, ποσό μυθικό για την εποχή. Στο τέλος έγινε τοκογλύφος! Ε δε νομίζω η ψυχή αυτού του ανθρώπου να χαμογέλασε ποτέ. Είναι ένας άλλος γνωστός, πολύ γνωστός, που έχει συσσωρεύσει όλο το χρήμα, δεν ξέρει τι έχει, έχει σκατογεράσει κι όταν πας να του μιλήσεις, σου λέει «Τι έχω να κερδίσω;» Μα τι τα θες πια; Αυτή ειν' αρρώστια! Και θα μου πει ένας εδώ «Και δεν ειν' αρρώστια να μιλάς συνέχεια για μουσική;» Δεν είναι το ίδιο! Μοιράζομαι με τους ανθρώπους εγώ, δημιουργείς κάτι επ' ωφελεία δική σου και των άλλων. Δεν μιλάμε για παθολογικές εμμονές. Να προσθέσω επίσης ότι τα αυτονόητα κεκτημένα του ανθρώπου δεν συστήνουν απαραιτήτως πολιτισμό. Πολιτισμός είναι να μην πολεμάς, να έχουν όλοι ένα στοιχειώδες διάστημα αυτοδιάθεσης, να σέβεται ο ένας τον άλλον και, για να το πω αλλιώς, τι δουλειά έχουν τα σύνορα; Ερωτώ με την ανθρωπιστική και όχι τη διεθνιστική διάσταση, δεν το λέω ως αριστερή σκέψη τώρα...\nΤο λέτε ως αναρχική σκέψη μάλλον.\nΤο λέω ως ουμανιστική σκέψη! Δεν έχει καταφέρει η ανθρωπότητα πάρα πολλά πράγματα, πέρα από μικρές καλύψεις αναγκών. Κάναμε πέντε βήματα στην ιατρική για να μη «φεύγει» ο άνθρωπος στα 30 και στα 40, εντάξει, αλλά στο τέλος το ανθρώπινο παραγόμενο προϊόν είναι τραγικό.\nΥποθέτω ότι θα είχατε πολλές προτάσεις για να δώσετε τραγούδια σε άλλους τραγουδιστές.\nΝαι, αυτό ήταν πάντα ένα ζητούμενο, ξέχωρα από στυλ τραγουδιού, που λέγαμε πριν. Απλώς, εγώ ως νέος ήμουν πολυγραφότατος και έβραζα και όσο περνούσαν τα χρόνια και οι εταιρείες παρήκμαζαν, έπρεπε να'χω κι άλλα ταλέντα, όπως του διαφημιστή του εαυτού μου. Μπορεί να με κολάκευε το ότι ήθελαν τραγούδια μου, αλλά περισσότερο το έβλεπα σαν μέρος αυτού που έκανα. Πάντα ήθελα να «συγγενεύω», να νιώθω κοντά με τον άλλον, ειδικά αν εκτιμούσα το ταλέντο του.\nΕρώτηση άσχετη: Με τον Στέλιο Καζαντζίδη είχατε βρεθεί ποτέ;\nΜια φορά μόνο. Δεν είχα καμιά σχέση με τα τραγούδια του, ήμουν όμως πια σε θέση να ξέρω τι σήμαινε σαν ερμηνευτική ικανότητα.\nΤον θεωρείτε μεγάλο τραγουδιστή;\nΣπάνια περίπτωση, γιατί ο λαιμός δεν είναι μόνο λαιμός, δηλαδή ένα δώρο. Είναι και ο ψυχισμός που τον συνοδεύει για νά'χει τέτοιο λαιμό! Ο Καζαντζίδης είχε την απίστευτη ευχέρεια να τραγουδάει χαμηλές νότες, ψηλές νότες, μεσαίες νότες, ήτανε όλος «στρογγυλός» ώστε να μην «αδυνατίζει» ή «λεπταίνει». Το άλλο που είχε ήταν η μεγάλη του ευλυγισία σε κάθε είδους κλίμακες ή εναλλαγές, κάτι που δεν τό'χουν όλοι. Οι τραγουδιστές, να ξέρετε, έχουν ευκολίες και χούγια, γι' αυτό και καμιά φορά ακούς και την ιδιαίτερη ερμηνεία.\nΘέλω να σας πω τώρα μερικά ονόματα, συνειρμικά, ότι μού'ρχεται στο μυαλό, και να μου τα σχολιάσετε εν συντομία: Γιώργος Ρωμανός.\nΡομαντικός τραγουδοποιός του καιρού του.\nΘυμωμένος, αγριεμένος, είρων. Είρων με την έννοια του «αποστρέφομαι αυτό, το οποίο κοροϊδεύω».\nΈνα εξαιρετικό απίστευτο λαρύγγι. Αισθαντική.\nΜεγάλη περίπτωση ανθρώπου που απελευθερώθηκε καλλιτεχνικά μέσα από τη δουλειά του.\nΕξαιρετικά σκεπτόμενος, που για μένα δεν είναι πάντα καλό αυτό. Καλός καταγραφέας, σκηνοθέτης επίσης.\nΚάποτε, πιο πολύ, σήμερα, όχι τόσο.\nΠοιο θεωρείτε σημαντικότερο έργο σας;\nΜε τα «Απέραντα χωράφια» πάντα είχα το μεγαλύτερο συναισθηματικό δέσιμο. Στην ουσία εγώ έφευγα από τα απέραντα χωράφια κι ετοιμαζόμουν να ζήσω στον κόσμο των ενηλίκων, των αστών, των οικονομικά συναλλασσόμενων. Η μετάβαση απ' το χωριό στην πόλη, απ' την αθωότητα στην ωριμότητα, όλα αυτά ήταν τα «Απέραντα χωράφια». Το έργο είχε παρουσιαστεί πρόσφατα στου Παπάγου με μπάντα δική μου και τη Συμφωνική της ΕΡΤ και ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια.\nΌτι κάτσει, δεν έχω κάτι κατά νου.\nΣτο «Κύτταρο», πάντως, όλο και κάτι κάνετε. Σας βλέπω καμιά φορά στη μαρκίζα, «Κώστας Τουρνάς + guests».\nΤο Νοέμβριο μάλλον εκεί θα είμαστε πάλι για τρεις - τέσσερις παραστάσεις. Ο χώρος θέλει να προσφέρει το κάτι παραπάνω, οπότε σηκώνει πάλι να έχουμε guests.\nΌσο πιο πολύ «παρών» γίνεται να είσαι εκεί που βρίσκεσαι, τόσο πιο πολλές εκλάμψεις ευτυχίας μπορείς να πάρεις. Όσο πιο «απών» είσαι, τόσο πιο πολλές εκλάμψεις θα έχεις, προβληματισμού, θολούρας, δυστυχίας.\nΚύριε Τουρνά, σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και εύχομαι ένα όμορφο καλοκαίρι.\nΕγώ σας ευχαριστώ, πραγματικά. Καλό καλοκαίρι σε όλο τον κόσμο.


Στη Χαλκίδα με ανοιξιάτικη βροχούλα! – Eat Dessert First Greece\nPosted by Eat Dessert First Greece on May 13, 2022 May 13, 2022\nΜια Κυριακή του Μαΐου είχαμε σκοπό να πάμε στη Χαλκίδα μια μονοήμερη εκδρομούλα. Όταν ξυπνήσαμε είδαμε πως ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και βροχερός, αλλά δεν μας χάλασε καθόλου τα σχέδια, μιας και σκεφτήκαμε πως αυτή η μουντάδα θα είχε μια μελαγχολική ομορφιά… Οπότε πήραμε τα καφεδάκια μας στο χέρι, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε!\nΣτον δρόμο για τη Χαλκίδα\nΠερνώντας την Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου ή αλλιώς Νέα Γέφυρα της Χαλκίδας\nκαι στα ρεύματα του Ευρίπου…\n…τραγουδάει ο Μανώλης Λιδάκης. Εμείς, αντιθέτως, και ελπίδα έχουμε και πολύ όρεξη να χαθούμε στις ομορφιές της!\nΗ Χαλκίδα είναι ένας πολύ κοντινός προορισμός για όσους μένουν στην Αθήνα, μιας και απέχει περίπου 80 χμ., μια ώρα δρόμο με το αυτοκίνητο. Είναι χτισμένη στις δύο πλευρές του Πορθμού του Ευρίπου, με ένα μέρος της στη Στερεά Ελλάδα και ένα μέρος της στην Εύβοια. Είναι μάλιστα η βασική πύλη εισόδου και εξόδου στην Εύβοια και πρωτεύουσα του νομού.\nΤα δύο μέρη τις Χαλκίδας και ο Πορθμός του Ευρίπου (πηγή)\nΦτάνοντας στη Χαλκίδα κάναμε μια πρώτη αναγνωριστική διαδρομή με το αυτοκίνητο στους δρόμους της. Είδαμε μια πόλη σύγχρονη, με πολλά εμπορικά καταστήματα, πλακόστρωτους πεζόδρομους και όμορφες πλατείες. Την ημέρα που την επισκεφθήκαμε ήταν αργία και τα μαγαζιά ήταν κλειστά, αλλά είμαστε σίγουροι πως τις υπόλοιπες μέρες η κίνηση στους δρόμους και τους πεζόδρομους της πόλης θα είναι πολύ μεγάλη.\nΣε έναν από τους εμπορικούς πεζόδρομους της πόλης\nΤο σήμα κατατεθέν βέβαια της Χαλκίδας είναι ο παραλιακός πεζόδρομος με τα πολλά μαγαζιά, οπότε αυτός ήταν ο πρώτος μας προορισμός. Ο πεζόδρομος είναι πραγματικά πολύ μεγάλος, με υπέροχη θέα στη θάλασσα και στον απέναντι λόφο της Κανήθου, διάσπαρτους φοίνικες και πάρα πολλές επιλογές από καφετέριες, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια για κρέας και ψάρι, ουζερί, αλλά και ξενοδοχεία για όσους θέλουν να περάσουν τη νύχτα στην πόλη. Παρά τη βροχή τα καταστήματα ήταν γεμάτα και υπήρχαν πολλές οικογένειες, παρέες και ζευγάρια που έκανα τη βόλτα τους χαζεύοντας τη θάλασσα. Φανταστείτε τι γίνεται τις μέρες που έχει ήλιο!\nΣτον παραλιακό πεζόδρομο της Χαλκίδας\nΜε θέα τη θάλασσα και τον λόφο της Κανήθου\nΣτον παραλιακό πεζόδρομο βρίσκονται πολλά από τα τοπόσημα της πόλης. Ένα από αυτά είναι το Δημαρχείο, ένα πανέμορφο, πολύχρωμο νεοκλασικό-μπαρόκ κτίριο. Όπως διαβάσαμε, πρόκειται για το Μέγαρο Κότσικα, το οποίο ανήκε στον έμπορο Κότσικα από την Κάρυστο, κάτοικο Καΐρου Αιγύπτου και χτίστηκε το 1906. Το 1984 το αγόρασε ο Δήμος Χαλκιδέων από τους κληρονόμους του και από το 1994 στεγάζει το Δημαρχείο.\nΤο Δημαρχείο στο Μέγαρο Κότσικα\nΜπροστά στο Δημαρχείο βρίσκεται η προτομή του Αριστοτέλη. Ο σπουδαίος αρχαίος φιλόσοφος γεννήθηκε από Χαλκιδαία μητέρα μια πέθανε στη Χαλκίδα το 322 π.Χ., όπως μάθαμε. Το γλυπτό έχει φιλοτεχνηθεί από τον Χαλκιδαίο γλύπτη και ζωγράφο Αντώνη Καραχάλιο.\nΗ προτομή του Αριστοτέλη\nAπό το Δημαρχείο περπατήσαμε προς τα νότια, προς την παλιά γέφυρα του Ευρίπου, πάνω από τον Πορθμό του Ευρίπου με τα «τρελά νερά». Η ονομασία αυτή προκύπτει από ένα μοναδικό φαινόμενο που συμβαίνει μόνο σε εκείνο το σημείο στην Ελλάδα. Τα νερά αλλάζουν κατεύθυνση κάθε έξι ώρες! Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως η «παλίρροια του Ευρίπου». Αν σας ενδιαφέρει, μπορείτε να διαβάσετε την εξήγηση που έχει επικρατήσει εδώ.\nΤα «τρελά νερά» της Χαλκίδας\nΣτον Πορθμό του Ευρίπου βρίσκεται η παλιά γέφυρα του Ευρίπου, η οποία στο παρελθόν ήταν η μόνη είσοδος στην πόλη. Μας εντυπωσίασε όταν μάθαμε πως έχει 2.500 χρόνια ιστορίας! Η πρώτη καταγραφή για την ύπαρξη της γέφυρα έγινε στα τέλη του 5ου αι. π.Χ. Πέρασε από την εποχή του Μ. Αλέξανδρου, τη Ρωμαϊκή περίοδο, τη Βυζαντινή εποχή και με την έλευση των Ενετών στη Χαλκίδα απέκτησε μεγάλη στρατηγική και εμπορική σημασία. Έπειτα η γέφυρα επιβίωσε από την Τουρκοκρατία και επί Όθωνα έγινε η πρώτη νέα γέφυρα μετά την Εθνεγερσία, μια κινητή γέφυρα, ένα έργο τεράστιας τεχνικής και εθνικής σημασίας. Στη συνέχεια, στα τέλη του 19ου αι. η γέφυρα εγκαινιάζεται με τη νέα της μορφή, μια ιταλική χειροκίνητα περιστρεφόμενη γέφυρα. Τέλος, τη δεκαετία του ’60 χτίζεται μια ελληνική πλέον γέφυρα, μετά από διεθνή διαγωνισμό του Υπουργείου Δημοσίων Έργων, μια συρταρωτή γέφυρα πρώτη διεθνώς στο είδος της. Αυτή τη γέφυρα διασχίζουμε σήμερα!\nΗ ενετική γέφυρα του Ευρίπου (πηγή)\nΗ γέφυρα του Ευρίπου επί Όθωνα (πηγή)\nΗ ιταλική γέφυρα του Ευρίπου (πηγή)\nΗ σημερινή παλιά γέφυρα του Ευρίπου\nΣτην παλιά γέφυρα του Ευρίπου\nΠερνώντας λοιπόν την παλιά γέφυρα βρισκόμαστε στο μέρος της Χαλκίδας που ανήκε στη Στερεά Ελλάδα. Εκεί στο τοπίο κυριαρχεί ο καταπράσινος λόφος της Κανήθου με το ενετικό κάστρο του Καράμπαμπα. Περπατώντας για λίγο παραλιακά συναντήσαμε μια παραλία με ξαπλώστρες και ψάθινες ομπρέλες. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση που υπάρχει ένα τόσο «εξωτικό» μέρος μέσα στην πόλη…\nΤο Asteria Plage πολύ κοντά στην παλιά γέφυρα του Ευρίπου\nΑνηφορίζοντας, περάσαμε από μια όμορφη εκκλησία, τον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ο εντυπωσιακός ναός άρχισε να χτίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν η κατοίκηση στον λόφο της Κανήθου είχε αρχίσει να πυκνώνει, και εγκαινιάστηκε το 1969. Από το 1963 πρώτος ιερέας του ναού ήταν ο Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Τσούβαλης, ο οποίος κοιμήθηκε το 2008 και τον τάφο του οποίου βλέπουμε στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας.\nΟ τάφος του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Τσούβαλη, πρώτου ιερέα του ναού, στον προαύλιο χώρο του ναού\nΗ συνέχεια είχε ανάβαση στο κάστρο Καράμπαμπα στον λόφο της Κανήθου για να δούμε από κοντά τα τείχη του, αλλά και τη φανταστική θέα προς την πόλη και τη θάλασσα. Το όνομά του προέρχεται από έναν Οθωμανό στρατηγό που θάφτηκε εκεί. Το κάστρο σχεδιάστηκε από Ενετό για λογαριασμό των Οθωμανών λίγο πριν την έναρξη της πολιορκίας της πόλης από τους Ενετούς το 1688. Για τον λόγο αυτό η αρχιτεκτονική του είναι περισσότερο ευρωπαϊκή πάρα οθωμανική. Μέσα στην περίμετρο των τειχών του χτίστηκε το 1895 η εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Όπως διαβάσαμε, οι Έλληνες δεν κατάφεραν να καταλάβουν τη Χαλκίδα κατά την Επανάσταση, λόγω των δύο κάστρων της, του κάστρου Καράμπαμπα και του κάστρου της Χαλκίδας που δυστυχώς κατεδαφίστηκε.\nΤο κάστρο από ψηλά (πηγή)\nΣτον δυτικό προμαχώνα του κάστρου υπάρχει σήμερα μια έκθεση με συλλογή γλυπτών από την περιοχή από την Παλαιοχριστιανική, τη Μεσοβυζαντινή, τη Φράγκικη και την Οθωμανική περίοδο, όπως και κάποιες εβραϊκές επιγραφές.\nΣτο μουσείο του δυτικού προμαχώνα του κάστρου (πηγή)\nΜπροστά από την είσοδο του κάστρου βρίσκεται ο τάφος ενός σπουδαίου λογοτέχνη, του Γιάννη Σκαρίμπα. Ο Σκαρίμπας ήταν ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας που όπως μάθαμε ανήκει στη γενιά του ’30, χρονολογικά μόνο βέβαια. Υπήρξε ένας από τους εισηγητές του παράδοξου στη νεοελληνική λογοτεχνία και το θέατρο και από πολλούς θεωρείται ο πρώτος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας του παραλόγου. Έζησε στη Χαλκίδα, την αγάπησε όσο τίποτα άλλο και ταυτίστηκε με την πόλη αυτή. Και η πόλη τον τίμησε με τον τάφο του στο καταπράσινο σημείο αυτό με την πανέμορφη θέα.\nΟ Γιάννης Σκαρίμπας (πηγή)\nΓιατί να φύγω. Εκεί που θα πάω θα σκέφτομαι τη Χαλκίδα, το λιμάνι, τα βαπόρια, τα τρένα και πάλι εδώ θα είμαι.\nΓιάννης Σκαρίμπας (πηγή)\nΟ τάφος του Γιάννη Σκαρίμπα\nΝάν’ σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη! να μην ξέρω αν είμαι –μέσα στην ασβόλη– ένας λυπημένος Πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ω Χαλκίδα – πόλη (έλεγα) και φέτος ήμουν – στ’ όνειρό μου είδα – Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα…\nΗ κατάβαση από το κάστρο ήταν πολύ όμορφη, από ένα πλακόστρωτο δρομάκι με σκαλοπάτια, μέσα στο πράσινο, με υπέροχη θέα… Ένα ιδανικό σημείο για αναμνηστικές φωτογραφίες!\nΠανέμορφη θέα από τον λόφο της Κανήθου\nΚατεβαίνοντας από το κάστρο Καράμπαμπα\nΓραφικά σπίτια στον λόφο της Κανήθου\nΚατεβήκαμε από το κάστρο, περάσαμε πάλι την παλιά γέφυρα του Ευρίπου και επιστρέψαμε στο ευβοϊκό κομμάτι της Χαλκίδας. Αυτό που χρειαζόμασταν τώρα ήταν ένα δροσερό παγωτάκι! Επιλέξαμε ένα από τα χαρακτηριστικά, παλιά ζαχαροπλαστεία της πόλης, το Gelato Tartufo, σε έναν δρόμο πιο πάνω από τον παραλιακό πεζόδρομο, με πολλά χρόνια εμπειρίας στο παγωτό. Παγωτάκι και βόλτα με θέα τη θάλασσα, το καλύτερο!\nΤο Gelato Tartufo\nΠαγωτάκι μπισκότο και σοκολάτα αμαρένα\nΠερπατώντας στον πεζόδρομο συναντήσαμε ένα μεγάλο, εντυπωσιακό μνημείο της Εθνικής Αντίστασης με πολλές ανθρώπινες μορφές και μαρμάρινες πλάκες ανάμεσά τους. Όπως είδαμε στην επιγραφή πάνω στη μαρμάρινη βάση δημιουργήθηκε το 1989 από τον γλύπτη Γεώργιο Μέγκουλα. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας θυμίζει η επιγραφή…\nΈνα από τα σημεία του παραλιακού πεζόδρομους που θέλαμε πολύ να δούμε είναι το μέρος όπου βρίσκονται τα διάσημα σπίτια της Χαλκίδας, το Κόκκινο Σπίτι και το Σπίτι με τα Αγάλματα. Περπατώντας προς τα εκεί περάσαμε και από ένα άλλο όμορφο κτίριο, το διατηρητέο κτίριο που σήμερα στεγάζει το 3ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας και αποκαταστάθηκε πριν από κάποια χρόνια. Για το κύριο μάθαμε πως κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.\nΤο 3ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας\nΠροχωρώντας λίγο ακόμα φτάσαμε στα περίφημα σπίτια στην άκρη της παραλίας, στο Κρηπίδωμα… Πρώτο στη σειρά το Σπίτι με τα Αγάλματα και στο βάθος το Κόκκινο Σπίτι, δύο πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια του 19ου αιώνα, με τον ξεχωριστό, ιστορικό του χαρακτήρα το καθένα.\nΤο Σπίτι με τα Αγάλματα σε παλιά φωτογραφία (πηγή)\nΤο Κόκκινο Σπίτι τη δεκαετία του 1940 (πηγή)\nΠανηγυρισμοί έξω από το Κόκκινο Σπίτι για την απελευθέρωση της Χαλκίδας το 1944 (πηγή)\nΤο Κόκκινο Σπίτι διαβάσαμε πως χτίστηκε το 1884 από τον Κωνσταντίνο Φλέγγα και αγοράστηκε το 1890 από τον μεγαλέμπορο Ιωάννη Μάλλιο. Το 1916 διέμενε σε αυτό ο βασιλιάς Πέτρος της Σερβίας με την ακολουθία του, λόγω της κατάληψης του κράτους του από τους Γερμανούς. Στην κατοχή στεγάστηκε εκεί η γερμανική διοίκηση. Το 1989 κληροδοτήθηκε στον Δήμο Χαλκιδέων και σήμερα στεγάζει την Εστία Γνώσης Χαλκίδας.\nΟ Ιωάννης Μάλλιος (πηγή)\nΤο Σπίτι με τα Αγάλματα, όπως μάθαμε, χτίστηκε το 1891 για τον Δημήτριο Μάλλιο, αδερφό του Ιωάννη Μάλλιου. Αγοράστηκε το 1980 από τον Δήμο Χαλκιδέων και στεγάζει το Λύκειο Ελληνίδων και την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών. Αλλά βρήκαμε και κάτι άλλο… Στο υπόγειο του σπιτιού, κάτω από το ξύλινο πάτωμα βρέθηκαν το 1994 11 ανθρώπινοι σκελετοί! Μετά από την έρευνα που διενεργήθηκε, κατέληξαν πως οι σκελετοί μεταφέρθηκαν εκεί από αλλού, ήταν δηλαδή ένα είδος οστεοφυλακίου. Η προέλευσή τους παραμένει όμως ακόμα ένα μυστήριο…\nΣτον παραλιακό πεζόδρομο τα είχαμε δει σχεδόν όλα, αλλά είχαμε δύο ακόμα προορισμούς που θέλαμε να επισκεφθούμε, τα μουσεία της πόλης. Μπορεί να ήταν κλειστά τη μέρα που πήγαμε, αλλά όλο και κάτι θα βλέπαμε έστω και από έξω! Αναζητήσαμε και πληροφορίες για αυτά στο διαδίκτυο -φαίνονται και τα δύο πολύ ενδιαφέροντα!\nΠρώτο στη διαδρομή μας ήταν το Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας στην κεντρική λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου. Στο δρόμο περάσαμε από το Θέμιδος Μέλαθρον, το Δικαστικό Μέγαρο της Χαλκίδας, ένα όμορφο, διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στο σημείο αυτό από πολύ παλιά, μιας και εγκαινιάστηκε το 1909 με δωρεά του Α. Συγγρού. Στην απέναντι μεριά του δρόμου βρίσκεται το Θέατρο Χαλκίδας, στον νέο χώρο που εγκαινιάστηκε το 2021.\nΗ λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου\nΤο Θέμιδος Μέλαθρον\nΤο Θέμιδος Μέλαθρον σε καρτποστάλ του 1930 (πηγή)\nΛίγο πιο πάνω φτάνουμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χαλκίδας. Στο παρκάκι δίπλα του στέκει μια προτομή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Όπως μάθαμε, το μουσείο στεγάζεται σε βιομηχανικό κτίριο των αρχών του 20ου αιώνα. Στεγάζει ευρήματα από όλη την Εύβοια, από την Παλαιολιθική έως την Ύστερη Ρωμαϊκή Εποχή.\nΤο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χαλκίδας\nΠροτομή του Ελευθέριου Βενιζέλου\nΟ υπαίθριος χώρος του Αρχαιολογικού Μουσείου\nΑπό το 2021 η πόλη διαθέτει και ένα Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο βρήκαμε πως στεγάζεται στο βιομηχανικό κτήριο του ποτοποιείου «Αρέθουσα», ένα μνημείο των αρχών του 20ου αιώνα, κοντά στο λιμάνι της Χαλκίδας. Εκεί εκτίθενται αντικείμενα από την Εύβοια και τη Σκύρο από την Παλαιολιθική Περίοδο έως τις αρχές του 20ου αιώνα.\nΤο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας Αρέθουσα (πηγή)\nΜέσα στο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο (πηγή)\nΑλλά και το Λαογραφικό Μουσείο της Χαλκίδας αξίζει μια επίσκεψη. Βρίσκεται σε ένα κάθετο δρόμο στη λεωφόρο, μέσα σε τμήματα της μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης. Αποτελείται από τρεις αίθουσες, μια ενδυματολογική, μια αναπαράσταση μιας χαλκιδικής μεσοαστικής κατοικίας και μια απεικόνιση του εξωτερικού και εσωτερικού ενός αγροτικού σπιτιού. Ήμασταν πολύ τυχεροί, μιας και το μουσείο έχει τζαμαρίες μέσα από τις οποίες μπορείς να ρίξεις μια ματιά στα εκθέματα!\nΟι τρεις αίθουσες του Λαογραφικού Μουσείου\nΣίγουρα θα έρθουμε ξανά στη Χαλκίδα για να δούμε τις εκθέσεις των μουσείων από κοντά! Η βόλτα μας στα αξιοθέατα της πόλης ήταν πολύ μεγάλη, και είχαμε αρχίσει να πεινάμε… Μια παραθαλάσσια πόλη θέλει φυσικά το θαλασσινό της και η Χαλκίδα έχει πάρα πολλές υπέροχες επιλογές, τόσο σε εστιατόρια με θαλασσινά και ψάρια, όσο και σε κρεατικά. Εμείς επιλέξαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα ενός ουζερί στην μεριά της πόλης που ανήκει στη Στερεά Ελλάδα, δίπλα στη θάλασσα, το Tsafaki. Πηγαίνοντας προς τα εκεί συναντήσαμε και την Εβραϊκή Συναγωγή της πόλης, μια από τις παλαιότερες στην Ελλάδα.\nΞαναβρήκαμε στη θάλασσα, λοιπόν, με προορισμό το Τsafaki στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 5, κοντά στην παλιά γέφυρα της Χαλκίδας. Το Tsafaki είναι ένα σχετικά νέο, καλοκαιρινό ουζερί-μεζεδοπωλείο της πόλης. Λειτουργεί από το 2019 και έχει αγαπηθεί πολύ από κατοίκους και επισκέπτες, ειδικά από την Αθήνα. Οι ιδιοκτήτες του είναι ο Γιώργος Ζαχαριάς και ο Νίκος Καρακάσης. Στην ίδια ιδιοκτησία ανήκουν και τα πολύ καλά εστιατόρια θαλασσινών Tsaf στο κέντρο της Χαλκίδας και στη Μύκονο.\nΜπαίνοντας στο Tsafaki\nΣτο Tsafaki έχεις δύο εξίσου καλές επιλογές: να καθίσεις στο εξωτερικό χώρο, κάτω από τις χαρακτηριστικές μπλε ομπρέλες με θέα τη θάλασσα ή στον κομψό εσωτερικό χώρο, με τα φωτεινά χρώματα και τη γήινη διακόσμηση. Ο καιρός ήταν βροχερός, οπότε αποφασίσαμε να καθίσουμε μέσα, σε ένα από τα όμορφα ξύλινα τραπεζάκια δίπλα στη μεγάλη τζαμαρία.\nΟ εξωτερικός χώρος δίπλα στη θάλασσα\nΕίχαμε έρθει για να απολαύσουμε τα θαλασσινά τους, αλλά ο κατάλογός τους είχε πολλές ακόμα επιλογές… σαλάτες, αλοιφές, αλίπαστα, τηγανητούς μεζέδες, όστρακα, ψάρια και θαλασσινά στη σχάρα, σαγανάκι, ζυμαρικά… Όλα τα θαλασσινά και τα ψαρικά προέρχονται από την περιοχή και είναι ολόφρεσκα. Δεν ξέραμε τι να διαλέξουμε! Τελικά πήραμε μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους πιάτα, και ήταν όλα καταπληκτικά, μαγειρεμένα με σωστή τεχνική, κάτι που εξασφάλιζε την πλούσια γεύση τους. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να σας δώσουμε μια γεύση μέσα από τις φωτογραφίες μας!\nΝτάκος με ντοματίνια, ξινομυζήθρα, κάπαρη και ελιές\nΦάβα με παστουρμά ψαριού\nΜε ένα ωραίο γεύμα τελείωσε αυτό το γλυκό μας ταξίδι… Η Χαλκίδα είναι σίγουρα μια πόλη που έχει πάρα πολλά ακόμα να δει και να κάνει κανείς και σύντομα θα την επισκεφθούμε ξανά για να ζήσουμε ακόμα περισσότερα!\nΜας επρόσμενε Χα!…- τα φώτα, τα φώτα, τα φώτα – και κοιμόταν στης νύχτας τα βύθια η Χαλκίδα σβηστά\nΗ δεσποινίς Λ.Π., Γιάννης Σκαρίμπας (πηγή)\nPrevious Post Οι απίθανες μέλισσες, το Αpiθανο μέλι και ένα μουσείο μελιού στην Κρήτη!\nPingback: Στη Χαλκίδα με ανοιξιάτικη βροχούλα! — Eat Dessert First Greece – Ελλάδα μου γλυκιά\nΠωπω τι λέτε τώρα παιδιά! Λατρεμένη και αγαπημένη μου πόλη η Χαλκίδα. Έντονα συναισθηματικά φορτισμένη για μένα με φωτεινές προσωπικές αναμνήσεις ζωής. Λάτρεψα την περιήγησή σας κύρια σε μέρη εκτός αστικού ιστού, που δεν τα ήξερα καλά. Πολύ καλά κάνατε και αναδείξατε αυτά τα μέρη, που δεν είναι ευρέως γνωστά, στην Κάνιθο και στον Καράμπαμπα. Επίσης μπράβο που αναδείξατε το πολιτιστικό και ιστορικό προφίλ της μεγάλης αυτής πόλης. Η Χαλκίδα δεν είναι μόνο τα ουζερί στην παραλία. Είναι κάτι πολύ παραπάνω.\nΜπράβο, με συγκινήσατε.\nΝα είσαι καλά αγαπημένε μας φίλε!! Είναι πραγματικά μια υπέροχη πόλη, στην οποία έχει πάρα πολλά να κάνει και να δει κανείς, και πολλά ακόμα που δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε σε μια μέρα! Μεγάλο πολιτιστικό και ιστορικό πλούτο, μαζί με τη σύγχρονη ζωή που την κάνει μια κοσμοπολίτικη πόλη! Το απολαύσαμε ειλικρινά το ταξίδι μας! Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας που μας διαβάζεις και μας γράφεις όλα αυτά τα ωραία πράγματα, να είσαι καλά! 🙏❤\nΚαι εγώ ευχαριστώ παιδιά. Μού κάνετε εξαίρετη παρέα με όλα τούτα τα ταξίδια σας. Όχι φυσικά σε μένα μόνο αλλά σε όλο το διαδίκτυο. Την καλησπέρα μου.\nΠολλούς χαιρετισμούς και από εμάς, ευχαριστούμε ολόψυχα!!! 🙏🙏🙏❤❤❤


Γρηγόρης Χατζάκης: «Η ανάγκη για επικοινωνία θα υπερβαίνει πάντα τον πίνακα, το ποίημα, την παράσταση» | clickatlife\nΜία συζήτηση με τον σκηνοθέτη και εκ των μελών της ομάδας Ginger Creepers, με αφορμή την παράσταση «Γιβραλτάρ» στο Bios.\nΤο νέο θεατρικό έργο των Ginger Creepers, της ομάδας των Χρήστου Καπενή και Γρηγόρη Χατζάκη, με τίτλο «Γιβραλτάρ» παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο Bios. Πρόκειται για μία ιστορία του διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο, στο πλαίσιο της εκπομπής των ηρώων, η οποία και θα μεταδίδεται ζωντανά σε ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό στην ιστοσελίδα της ομάδας (www.gingercreepers.com). Οι Ginger Creepers δημιουργούν μια στατική περιπέτεια, έναν πολυσύνθετο προσωπικό κόσμο, εντός και εκτός της σκηνής, συνδυάζοντας μύθους, ιστορικές αναφορές, σε συνδυασμο με την προσωπική τους δημιουργική διαδικασία, σε ένα θέαμα που ξεκινάει και ολοκληρώνεται πριν και μετά την ίδια την παράσταση.\nΟ Γρηγόρης Χατζάκης συστήνεται στο click@life.\nΓεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, αν και έχω καταγωγή από την Κρήτη. Αποφοίτησα από τη σχολή του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου και τη δραματική σχολή Νέο Ελληνικό Θέατρο (Γ. Αρμένη).\nΖω στην Αγία Παρασκευή. Η Αθήνα είναι μία πόλη που δυσκολεύομαι να αποχωριστώ, την αγαπώ υπερβολικά, τη θεωρώ πάντα απρόβλεπτη και μοναδική. Στη γειτονιά μου μού αρέσει το πόσο εύκολα, αλλάζοντας ακόμα κι ένα στενό, μπορείς να βρεθείς από την ησυχία στην πολυκοσμία. Και τα δέντρα. Έχει πολλά δέντρα. Ωραίο κι αυτό να το βλέπεις μέσα στην πόλη.\nΜικρός ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Θυμάμαι ήδη από το δημοτικό να υπολογίζω πόσα χρόνια χρειάζονταν για να ολοκληρώσω σχολείο/στρατό/σπουδές ώστε να μπορέσω να καταπιαστώ επαγγελματικά με το αντικείμενο. Μόνο που δεν είχα κατασταλάξει αν θα επικεντρωνόμουν στη θεατρική ή στην κινηματογραφική σκηνοθεσία.\nΜε την υποκριτική δεν ήθελα ποτέ να ασχοληθώ. Όχι ότι δε με γοητεύει, αλλά θεωρούσα ότι το ουσιαστικότερο, βαθύτερο ενδιαφέρον μου και κλίση βρίσκεται στην απ' έξω διαδικασία. Έβλεπα πολλές παραστάσεις μικρός. Πάρα πολλές. Οι γονείς μου και η γιαγιά μου με πήγαιναν κάθε βδομάδα και σε κάποια. Και πάντοτε θυμάμαι να παραμυθιάζομαι με τη διαδικασία και όχι τόσο με την ιστορία. Με γοήτευε να καταλάβω πώς τα κάνουν όλα αυτά που κάνουν. Πώς δημιουργείται αυτή η "μαγεία" όταν είναι κάτι που συμβαίνει τόσο απλά, χειροπιαστά, μπροστά στα μάτια σου. Για μέρες μπορεί να με απασχολούσε ένα εφέ, να κάτσω να σκεφτώ πώς μπορεί να έγινε. Νομίζω η πρώτη φορά που το ένιωσα τόσο έντονα και γύρισα και είπα ότι "θέλω να γίνει αυτός που τα κάνει όλα αυτά" ήταν στον Οδυσσεβάχ της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία, αν θυμάμαι καλά, του Σταμάτη Φασουλή. Μια παράσταση που ακόμα θυμάμαι έντονα.\nΔεν μπορώ να καταλάβω εύκολα τι από όλα αυτά που θαυμάζω, με εντυπωσιάζουν και διοχευτεύονται τελικά στη δουλειά μου. Προσπαθώ, όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία, να μην αφήνω στο συνειδητό, συγκεκριμένες επιρροές κατά τη δημιουργική διαδικασία. Ειδικά, θεατρικές επιρροές. Άλλωστε, πιστεύω απόλυτα ότι όλες οι τέχνες είναι αλληλοεξαρτώμενες και τελικά είναι μία. Είναι μία έκφραση με διαφορετικό μέσο, αλλά πάντα στην ουσία υπάρχει η προσπάθεια επικοινωνίας. Η διαδικασία εντοπισμού αυτής της ανάγκης για επικοινωνία, ανεξαρτήτως μέσου, αυτό είναι πιστεύω που έχει ουσία να μας επηρεάζει ώστε να εξελισσόμαστε ως καλλιτέχνες. Είναι αυτό, που βρίσκεται ανάμεσα στον άνθρωπο και το έργο, μία αίσθηση, που υπερβαίνει τον πίνακα, το ποίημα, το έργο.\nΣτο «Γιβραλτάρ» παρακολουθούμε δύο Βρετανούς αρχαιοκάπηλους, τους Λίο και Λούι, να καταλήγουν στο Γιβραλτάρ κυνηγημένοι από την Ιντερπόλ και με απώτερο στόχο την ανακάλυψη της Ατλαντίδας που φημολογείται πως συνόρευε με το Γιβραλτάρ. Εκεί δημιουργούν ψεύτικες περσόνες, τον Κάρλος και τον Γριέγο και μία ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο Ο Γύρος Του Κόσμου Σε Ογδόντα Μελωδίες, για κάλυψη. (Η εκπομπή αυτή μεταδίδεται και ζωντανά κατά τη διάρκεια της παράστασης στο www.gingercreepers.com/radio) Έτσι, στην παράσταση παρακολουθούμε τα όσα συμβαίνουν, -ρεαλιστικά ή μη- στη διάρκεια μίας εκπομπής, εντός και εκτός αέρα.\nΗ λειτουργία του χρόνου -σε πολλά περισσότερα επίπεδα από όσα είναι αρχικά προφανή-, ο χώρος (που για πρώτη φορά ανεβαίνει παράσταση) και οι αναφορές του, αλλά και ο τρόπος που έχει χτιστεί το όλο έργο, η συνολική διαδικασία, που προσπαθούμε πάντα να αφήνουμε ανοιχτή προς το κοινό είναι μερικά στοιχεία που καθιστούν ιδιαίτερο το συγκεκριμένο έργο.\nΘίγονται διάφορα θέματα (ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία κ.α.) στο έργο, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτά είναι τα επί της ουσίας επίκαιρα. Η αναζήτηση του μυθικού, της "Ατλαντίδας", αλλά και ο εντοπισμός της (όπως παρουσιάζεται στο έργο) είναι ένα θέμα που αφορά πάντα στις εσωτερικές, μύχιες σκέψεις του ανθρώπου. Ακόμα, κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι ήρωες διαβάζουν στον υπολογιστή τους (την οθόνη του οποίου, οι θεατές βλέπουν σε προβολή) δημοσιευμένα διαδικτυακά άρθρα, σχετικά με αναφορές του έργου, πολλά από τα οποία ανανεώνονται ανάλογα με την επικαιρότητα και όλα δημοσιεύονται στη σελίδα www.gingercreepers.com/gibraltar.\nΤι θέατρο θέλω να κάνω; Πολύ δύσκολη ερώτηση, καθώς κατά βάση δε θέλω να κάνω ένα θέατρο που θα ονομάζεται κάπως. Αποφεύγω τις ταμπέλες κι ήδη ο όρος "θεάτρο" είναι μία ισχυρή ταμπέλα. Στον πυρήνα των πραγμάτων υπάρχει αυτό που ο κάθε αποδέκτης θα ονοματίσει προσωπικά.\nΣε θεατρικό επίπεδο πολλά είναι αυτά για τα οποία είμαι χαρούμενος ή περήφανος, αλλά τρία για μένα είναι που θα μπορούσα να βάλω σε αυτήν την πιο κλειστή κατηγορία. Είναι με χρονική σειρά, "Τα Φτερά Του Έρωτα", η παράσταση σε λεωφορείο του ΟΑΣΑ βασισμένη στην ταινία του Βέντερς, είναι Ο Πατέρας του Α. Στρίντμπεργκ στη διασκευή που είχαμε κάνει με τον Β. Στρατηγάκο, μια παράσταση που με εξέφραζε απόλυτα προσωπικά και καλλιτεχνικά, και είναι οι Ginger Creepers, η ομάδα που δημιουργήσαμε με τον Χρ. Καπενή.\nΉταν χρόνια όνειρό μου η δημιουργία ενός συλλογικότερου καλλιτεχνικού πλαισίου που να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να είμαι η ταυτότητα, και νιώθω πως στα δύο αυτά χρόνια της λειτουργίας της ομάδας έχουμε καταφέρει πάρα πολλά και σε διαφορετικά επίπεδα, με κύριο το να μπορούμε να δουλεύουμε σα μονάδα. Νιώθουμε πως κατασκευάζεται ένας κοινός αλλά ταυτόχρονα αυτούσιος κόσμος.\nΑκόμα πιο χαρούμενος και υπερήφανος είμαι που έχει πλέον δημιουργηθεί (με παλιούς και νεότερους) ένας καθαρός και κλειστός κύκλος φίλων/συνεργατών στο συνολικό αποτέλεσμα, εντός και εκτός σκηνής. Τους οποίους θα ήθελα με την ευκαιρία να κατονομάσω: Ζωή Αρβανίτη και Βύρων Κατρίτσης (οι παλιοί, οι στυλοβάτες θα λέγαμε), Λίλα Νόβα (η νέα δυναμική είσοδος), Κική Μπαρμπαβασίλογλου (που είναι πάντα εκεί (αν και όλο και κάπου "αλλού" βρίσκεται)). Αυτοί στα εντός σκηνής. Και οι στα εκτός, Michelangelo Bevilacqua (χρόνια συνεργάτης και φίλος) και Φίλιππος Μαργαλιάς (χρόνια φίλος αλλά συνεργάτης σχετικά πρόσφατα), ξεχωριστοί και οι δύο στον τομέα τους, δημιουργούν και προβάλουν μοναδικά την εξωτερική μας εικόνα και παρουσία. Τέλος, η Χρύσα Ματσαγκάνη που τόσο γρήγορα έχουμε εναρμονιστεί και κάνει τα αδύνατα δυνατά για να φανεί αυτή η εικόνα και παρουσία όσο περισσότερο και καλύτερα προς τα έξω.\nΕπόμενα σχέδια; Για αρχή, μετά το Πάσχα, ξεκινάμε ως Ginger Creepers τη νέα μας δουλειά πάνω στο «Έγκλημα και Τιμωρία» του Φ. Ντοστογιέφσκι. Η πρεμιέρα του θα δοθεί στις 3 Μαΐου στο Faust. Η σκηνοθεσία είναι δική μου, ενώ με τον Χρήστο Καπενή έχουμε κάνει μαζί τη διασκευή. Μαζί θα βρεθούμε και στην σκηνή. Παράλληλα, ετοιμαζόμαστε ήδη για τις παραστάσεις της επόμενης χρονιάς,που θα ανακοινωθούν πολύ άμεσα.\nΗ πρώτη φωτογραφία από το «Έγκλημα και Τιμωρία».\nΣύλληψη - Κείμενο: Ginger Creepers (Χρ. Καπενής-Γρ. Χατζάκης)\nBIOS. Παραστάσεις: Έως 21 Απριλίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο & Κυριακή στις 19.00 Τιμές εισιτηρίων: Γενική Είσοδος: 12€ Φοιτητικό, ανέργων: 8€ Ατέλειες ηθοποιών: 5€ BIOS Πειραιώς 84, Αθήνα Τηλ. 210 3425335 Προπώληση εισιτηρίων: VIVA.GR Διάρκεια παράστασης: 110 λ.


Το ιδανικό σχολείο – ΤΗΛΕΠΝύΚΑ\nΑρχική › Κατηγορίες › Μαθητοδρόμιο › Το ιδανικό σχολείο\nΙωάννα Γεωργακοπούλου, Αλεξάνδρα Παπαναστασίου, Ελπίδα Ροδοπούλου\nΤο εκπαιδευτικό σύστημα στις μέρες μας, δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για τη σωστή σταδιοδρομία του κάθε μαθητή. Έτσι, ο μαθητής αποφοιτώντας από το Λύκειο έχει σημαντικές ελλείψεις, που παίζουν καθοριστικό ρόλο για το μέλλον του. Ένα σχετικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης ανήκει στους εκπαιδευτικούς.\nΗ πλειοψηφία των εκπαιδευτικών δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Τις περισσότερες φορές εργάζονται χωρίς να αγαπούν αυτό που κάνουν, με αποτέλεσμα να μην έχουν μεταδοτικότητα απέναντι στους μαθητές. Οι δυσαρεστημένοι μαθητές από την κατάσταση αυτή, αρχίζουν να μην δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στα μαθήματα και έτσι δεν υπάρχει η σωστή απόδοση. Το λάθος των περισσότερων καθηγητών είναι πως βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους. Σημαντικό ρόλο επίσης, παίζει η διατύπωση των πληροφοριών στα σχολικά βιβλία, που δυσκολεύουν περισσότερο το έργο των καθηγητών.\nΩστόσο, ένα ιδανικό πρότυπο σχολείου που ονειρευόμαστε ως μαθητές είναι να γίνονται κάποια από τα παρακάτω:\nΜαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού, καθώς είναι ένα θέμα που απασχολεί ηλικίες από 15-17 χρόνων και είναι πάρα πολύ σημαντικό, αφού μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να ξεκαθαρίσουν το τι θέλουν και να επιλέξουν με σωστά κριτήρια ποιο επάγγελμα θα τους ικανοποιεί.\nΓια την καλύτερη κατανόηση θετικών μαθημάτων, θα μπορούσαν να γίνονται παρουσιάσεις πειραμάτων. Έτσι οποιαδήποτε κενά θα καλύπτονταν και το διάβασμα του μαθητή στο σπίτι θα γινόταν σαφώς πιο εύκολο.\nΠροβολές ξενόγλωσσων ταινιών για την εξάσκηση και την καλύτερη εκμάθηση των ξένων γλωσσών.\nΗ γυμναστική ως μάθημα θα ήταν καλό να πραγματοποιείται σε καθημερινή βάση για την σωστή φυσική κατάσταση που είναι καλό όλοι να διαθέτουμε. Έτσι, η καλή φυσική κατάσταση των μαθητών, τους γεμίζει με ευεξία οπότε υπάρχει μεγαλύτερη αποδοτικότητα σε μαθήματα. Εξάλλου… (νους υγιής εν σώματι υγιεί).\nΤα βιβλία που κάθε μαθητής πρέπει να έχει στο σχολείο είναι πολλά και βαριά με αποτέλεσμα να επιβαρύνει την σωματική του υγεία. Για αυτό θα ήταν καλό τα βιβλία να υπήρχαν σε ψηφιακή μορφή και σε κάθε μαθητή να δινόταν ένας φορητός υπολογιστής ώστε να μειώνονταν οι πιθανότητες προβλημάτων στη σπονδυλική στήλη.\nΣημαντικό είναι οι εκπαιδευτικοί να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, δηλαδή: να είναι μεταδοτικοί και υπομονετικοί με τους μαθητές, να δείχνουν κατανόηση και ενδιαφέρον γι αυτό που κάνουν ώστε η εκπαίδευση να ελκύει τον μαθητή και όχι να τον απωθεί.\nΤα βιβλία θα πρέπει να είναι έτσι διατυπωμένα ώστε ο μαθητής να τα κατανοεί και να μην τα αποστηθίζει χωρίς να τα καταλαβαίνει.\nΝα παρέχει το σχολείο περισσότερες καλλιτεχνικές δραστηριότητες (π.χ. παραστάσεις) διότι με αυτό τον τρόπο οι μαθητές όχι μόνο βελτιώνουν την αυτοπεποίθησή τους αλλά και αποκτούν ικανότητες που ίσως τις χρειαστούν στο μέλλον. Εξάλλου σημαντικό ρόλο για την καλή απόδοση ενός μαθητή είναι και η ψυχολογία του. Άρα είναι εξίσου σημαντικό να ψυχαγωγείται.\nΘα μπορούσαν να γίνονται παραπάνω εκπαιδευτικές εκδρομές ώστε η εκπαίδευση να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον και έτσι οι μαθητές να δίνουν την απαιτούμενη προσοχή.\nΣυνοψίζοντας, ελπίζουμε στα επόμενα χρόνια, να υπάρξουν κάποιες ουσιαστικές αλλαγές και βελτιώσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως οι παραπάνω για την καλύτερη εκμάθηση των σχολικών μαθημάτων.\nΗ Ιωάννα Γεωργακοπούλου, η Αλεξάνδρα Παπαναστασίου και η Ελπίδα Ροδοπούλου είναι μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.\n« Το νέο εκπαιδευτικό σύστημα από την σκοπιά των μαθητών\nΓιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία; »\nΝοέμβριος 2, 2013 • 3:25 μμ\nΠραγματικά συμφωνώ με ότι αναφέρθηκε στο άρθρο, αμφισβητώ όμως το πόσο αποτελεσματικές ακόμα και αυτές οι προτάσεις μπορουν να είναι για την βελτίωση του σημερινού ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Το πρόβλημα δεν είναι στο πώς θα γίνονται τα μαθήματα αλλα στον ανυπαρκτο ηθηκοπλαστικο ρόλο του σχολείου. Τελειώνοντας όλη την εκπαιδευσή μας δεν πρέπει να γίνουμε απλά χρήσιμοι μορφωμένοι πολίτες αλλα πανω απ’όλα άνθρωποι με την πληρη σημασια της λέξεως. Οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι να αντιμετοπίσουμε οποιαδήποτε κρίση στη ζωη μας, έχοντας κριτική σκέψη και αμφοβολία για οτιδήποτε ακούμε η βλέπουμε. Αυτο είναι κάτι που πραγματι δεν στο μαθαίνει κανείς αλλά το κατακτας. Δεν πρέπει όμως το σχολέιο να έχει καποιον στοιχειωδη ρόλο σε όλη αυτή τη διαδικασία; Το ιδανικό σχολείο δεν προειποθέτει μόνο καλή διδασκαλια των αρχαίων, των μαθηματικών κλπ. πρεπει να δίνει μαθήματα ζωης! Να διδάσκει στα παιδια το πως να αγαπάνε, το πως να συνεργάζονται, το πως να σκεφτονται και το πως να ζουν αργοτερα στην κοινωνια. Το ιδανικό σχολείο λοιπον θα μπορούσε επίσης να έχει και μια διαδακτικη ωρα για το ‘μαθημα ζωης’ που θα προυποθέτει όχι μόνο πνευματική παιδεία αλλά και ψυχική. Με τον τρόπο αυτο θα βλέπουμε τους νέους να ξεπερνάνε τις άσχημες επιλογές των προηγούμενων γεννεών ξεφεύγοντας απο την υποκειμενική καθοδήγηση της οικογένειας. Η αληθινή παιδεία εξάλλου δεν χρειάζεται τόσο την γνώση όσο τα πνευματικά ερεθίσματα.


Μυτιλήνη Press: Η ΜΟΡΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕ ΠΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΛΕΣΒΟΥ!!!\nΗ ΜΟΡΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕ ΠΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΛΕΣΒΟΥ!!!\n4:18 μ.μ. |\nΜετά την Λαϊκή συνέλευση της προηγούμενης εβδομάδας που πραγματοποιήθηκε χωρίς τους επίσημους του νησιού μας , το Σάββατο στις 04/06/2016\nεπακολούθησε με παρουσία του Δημάρχου Λέσβου Σπύρου Γαληνού , του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κύριου Γεώργιου Πάλλη , του Βουλευττή της ΝΔ κύριου Χαράλαμπου Αθανασίου και του Αντιπεριφερειάρχη Λέσβου Χρύσανθου Αργυρίου .\nΜετά από λογικά έντονες αποδοκιμασίες των κατοίκων της Μόριας για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή τους , δεσμεύτηκαν οι τοπικοί άρχοντες , αφού άκουσαν ότι δεν έχουν ακούσει όλα τα χρόνια στην πολιτική τους καριέρα ποτέ .\nΗ ΜΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΚΥΡΙΟΙ ΕΧΕΙ ΒΑΡΕΣΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ!!!\nΤον χτυπάμε τον κώδωνα του κινδύνου από το δικό μας blockspot εδώ και πολλούς μήνες !!!\nΝοιώθοντας μεγάλη ευθύνη , εμείς προ ολίγον ημερών ζητήσαμε την παραίτηση του Δημάρχου Λέσβου Σπύρου Γαληνού . Τα γεγονότα μας δικαίωσαν πλήρως και η αντικειμενικότητα της σελίδας μας ήταν για μία ακόμα φορά αληθινή .\nΤο Σάββατο το βράδυ στην Μόρια , η αγανάκτηση των κατοίκων περίσσευε και βέβαια δεν μπόρεσαν να ανεχθούν τον κύριο Γαληνό να τους εμπαίζει λέγοντας ότι δεν είναι υπεύθυνος για το μεταναστευτικό .\nΦτάνει πια κύριε Δήμαρχε ( Πρέσβη του Μεταναστευτικού ) .\nΕσύ ο ίδιος το δήλωσες στην εκπομπή του STAR <<Ενικός>> του κύριου Νίκου Χατζηνικολάου .\nΕσύ έπαιρνες τα βραβεία και φωτογραφιζόσουν με όλους\nΕσύ έδινες συνεντεύξεις στα Γερμανικά ΜΜΕ και φωτογραφιζόσουν ανοιχτά του Μολύβου με υπερηφάνεια για το έργο σου στο μεταναστευτικό .\nΤώρα τι έγινε και από Πρέσβης το παίζεις αλλιώς ; Θα σου πούμε εμείς .\nΑπέτυχες πλήρως κύριε Δήμαρχε . ( κλοπές , αλητείες , βανδαλισμοί ) Σε ένα χωριό βιτρίνα του νησιού , με το Αρχαίο Υδραγωγείο , κόσμημα για όλη την Λέσβο , όπου το μετέτρεψες σε ένα σύγχρονο κολαστήριο .\nΤο θράσος σου περισσεύει , που δήλωσες κιόλας και ότι δεν είσαι αρμόδιος ΄. Μήπως νομίζεις ότι σε σώζει το πλαστικό χόρτο που θα βάλεις στο γήπεδο κύριε Δήμαρχε ; Δεν τρώγεται !!! Γιατί αν ήταν φυσικό θα το έτρωγαν και αυτό οι Μετανάστες κύριε Πρέσβη . Σου έριξαν τα σφαγμένα κεφάλια από τα αιγοπρόβατα των κατοίκων . Αυτό βιώνουν οι κάτοικοι της Μόριας κύριε Γαληνέ .\nΕίσαι επικεφαλής της χειρότερης Δημοτικής αρχής !!!\nΕγώ με ευθύνη τα είχα προβλέψει και προσπάθησα να βοηθήσω , αλλά εσύ ζούσες την Νιρβάνα σου και την περίοδο της μέγιστης αλαζονείας που βίωσε ο Δήμος Λέσβου .\nΜετά το Σάββατο θέλω να πιστεύω ότι κατάλαβες πολύ καθαρά ότι ο χρόνος σου τελείωσε . Μόνο κάνε μας μια χάρη. Όταν θα φύγεις από τον Δήμο Λέσβου να πάρεις μαζί σου και τα βραβεία , γιατί δεν τα χρειαζόμαστε κύριε Δήμαρχε .\nΚύριε Πρέσβη του Μεταναστευτικού , εμείς σε ξέραμε και τώρα σε μαθαίνουν όλοι !!!


Δημοσκόπηση: Mπροστά η ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ ~ NEWSCITY1\nΔημοσκόπηση: Mπροστά η ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ\n8:04:00 π.μ. newscity1 No comments\nΜε διαφορά σχεδόν 12% από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία προηγείται άνετα του κυβερνώντος κόμματος, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση. Στην έρευνα της εταιρείας Marc η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη συγκεντρώνει\n30,3% έναντι 18,4% του ΣΥΡΙΖΑ.\nΗ αξιωματική αντιπολίτευση προηγείται στην πρόθεση ψήφου με 10,4 εκατοστιαίες μονάδες του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο με την αναγωγή επί των έγκυρων ψηφοδελτίων η διαφορά φτάνει σχεδόν το 12%.\nΚαι τα δυο κόμματα εμφανίζουν οριακές απώλειες σε σχέση με την αντίστοιχη δημοσκόπηση του Σεπτεμβρίου.\nΣτην τρίτη θέση - με αναγωγή - βρίσκεται η Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία με 7,1%, αυξάνει τα ποσοστά της και αφήνει στην τέταρτη θέση την Χρυσή Αυγή με 6,7%. Ακολουθεί το ΚΚΕ με 6,7%, ενώ στη Βουλή φαίνεται πως μπαίνει και η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη που είναι ακριβώς στο όριο του 3%. Εκτός Βουλής μένουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 2,1%, όπως και το Ποτάμι, το οποίο ωστόσο θα συνεργαστεί με τη ΔΗΣΥ στον νέο φορέα της κεντροαριστεράς. Τέλος, η Λαϊκή Ενότητα συγκεντρώνει 1,5%. Αναποφάσιστοι δηλώνουν το 17,7% των ερωτηθέντων.\nΕπίσης, οι πολίτες σε συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 65%, εκτιμούν ότι το πλεόνασμα των 800 εκατ. ευρώ πρέπει να κατευθυνθεί σε μείωση φόρων – όπως προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης - αντί μικρών παροχών σε στοχευμένες ομάδες.\nΕνα συντριπτικό επίσης ποσοστό, 75,6%, κρίνει ως «αρνητική» την πορεία κυβέρνησης, ενώ πάνω από ένας στους δύο (52,8%) ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση Τσίπρα.\nΠάνω από τους μισούς ερωτηθέντες, και συγκεκριμένα το 55,7% δεν επιθυμούν πρόωρες εκλογές, έναντι 32,7% που θέλει να στηθούν άμεσα κάλπες.\nΑντίθετοι με την αναβάθμιση των F-16 δηλώνουν σε ποσοστό 55% οι ερωτηθέντες, ενώ στον αντίποδα περίπου τρεις στους δέκα υποστηρίζουν την εν λόγω αμυντική δαπάνη.\nΚεντροαριστερά: Ποιος θα πάει β’ γύρο με την Γεννηματά;\nΗ δημοσκόπηση της Marc περιλαμβάνει επίσης μέτρηση και για την επικείμενη εκλογή του νέου αρχηγού της Κεντροαριστεράς.\nΣύμφωνα με τα αποτελέσματα, στον α’ γύρο η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Φώφη Γεννηματά, έχει μακράν το προβάδισμα και πλέον το ενδιαφέρον συγκεντρώνει το ποιος θα «μονομαχήσει» μαζί της στον β’ γύρο.\nΕιδικότερα, τα ποσοστά που λαμβάνουν, έχουν ως εξής:\nΔείτε εδώ το σχετικό απόσπασμα από το εξώφυλλο από το Πρώτο Θέμα:


Μάνη Μεσσήνίας | Katafigio Village\nΗ Μάνη, το μεσαίο ακρωτήριο της Πελοποννήσου ανάμεσα σε Καλαμάτα και Σπάρτη κοντά στο παγκοσμίως φημισμένο σπήλαιο του Δυρού. Όλη η Μάνη είναι ένα ανοικτό μουσείο από μνημεία, παραδοσιακά καλντερίμια, μονοπάτια, σπήλαια, παραλίες, βουνά, δάση, μοναστήρια, πύργους φαράγγια, που για να τα εξερευνήσεις όλα αυτά θα χρειαστεί να την επισκεφτείς αρκετές φορές.\nΗ Μάνη είναι από τους πιο δημοφιλής προορισμούς διακοπών κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο αλλά και όλες τις άλλες εποχές του χρόνου.\nΕνδείκνυται για λάτρεις του αναλακτικου τουρισμού, φυσιολάτρες, ορειβάτες, πεζοπόρους, σπηλαιολόγους, ιστιοπλόους ,καταδυτικό τουρισμό και άλλα διότι εδώ συνυπάρχουν αρμονικά σε επαφή το βουνό και η θάλασσα.\nΣε όλη την Μάνη υπάρχουν χωριά διατηρώντας την Μανιάτικη αρχιτεκτονική γεμάτα ιστορία και φυσική ομορφιά.\nΟ Άγιος Δημήτριος 500 μετρά απόσταση από το ‘KATAFIGIO VILLAGE’ γραφικό χωριουδάκι με τον πύργο του Χρηστέα και το λιμανάκι του. Ο Άγιος Νικόλαος σε απόσταση 2500 μέτρα ψαροχώρι με το πανέμορφο – χαρακτηριστικό λιμανάκι του όπου εκεί θα βρείτε ολόφρεσκα ψάρια .Εδώ υπάρχει το κέντρο υγείας, φαρμακείο, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ, μπαρ για ποτό και διασκέδαση.\nΗ Στούπα σε απόσταση 5000 μέτρων με τις ωραίες παραλίες της εκεί θα βρείτε και την γνωστή παραλία καλογριά οπού έζησε και έγραψε πολλά από τα βιβλία του ο Νίκος Καζαντζάκης παρέα με τον Αλέξη Ζορμπα. Η Καρδαμυλη σε απόσταση 10000 μέτρων, πρωτεύουσα του Δήμου Δυτικής Μάνης με ωραίες παραλίες και μαγαζιά. Τέλος η Καλαματα 45000 μετρά πρωτεύουσα του Νομού Μεσσηνίας με το νοσοκομείο και το αεροδρόμιο της.


Ιατρική ευθύνη στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών.\n7 Ιουλίου 2020, 00:31:25 7 Ιουλίου 2020, 00:31:25\nΑποστολέας Θέμα: Ιατρική ευθύνη στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. (Αναγνώστηκε 1835 φορές)\n2 Αυγούστου 2016, 11:34:53\nΑναγνώστηκε 1835 φορές\n2 Αυγούστου 2016, 12:07:50\nΑπ: Ιατρική ευθύνη στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών.\nΗ απλή παράθεση ενός (μεγαλούτσικου) άρθρου δεν ξέρω πόσο βοηθάει να δει κάποιος ότι για πρώτη φορά καθιερώνεται ποινική ευθύνη ειδικεύομενων και αγροτικών στο ΤΕΠ.\n« Τελευταία τροποποίηση: 2 Αυγούστου 2016, 12:13:45 από kopritis »\n2 Αυγούστου 2016, 16:49:31\nΞεκινώντας το κείμενο, στο όρο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών υπάρχει η σημείωση \nΠηγαίνοντας στο τέλος του κειμένου διαβάζω για τη σημείωση \nΤι από αυτά έχει γίνει στα "ΤΕΠ" των νοσοκομείων; Οπότε, για τι πράγμα συζητάμε;\n9 Αυγούστου 2016, 04:50:20\nΓια όποιον δεν έδωσε την δέουσα προσοχή:\nΆρα ορίζεται ένα minimum γνώσεων που ΚΑΘΕ ιατρός οφείλει να έχει, ώστε σε περίπτωση που λόγω (δικαιολογημένης ή αδικαιολόγητης) απουσίας Ειδικού Ιατρού, κληθεί να αντιμετωπίσει μόνος του κάποιο περιστατικό.\nΠαρακάτω παραθέτονται και συγκεκριμένα περιστατικά με άσχημη κατάληξη, για τα οποία καταδικάστηκαν ανειδίκευτοι Ιατροί.\nΝομίζω αξίζει να διαβαστούν.\nglucagone έχει θέση στα απαραίτητα φάρμακα στο τμήμα επειγόντων στο Π.Ι ;\n2762 Εμφανίσεις 20 Δεκεμβρίου 2010, 21:48:01\nΑστική ιατρική ευθύνη ιατρών ΕΣΥ\n2982 Εμφανίσεις 6 Ιουνίου 2013, 23:56:29\nΗ ιστοσελίδα του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του Γ.Ν.Ρόδου.\n2502 Εμφανίσεις 5 Απριλίου 2014, 07:41:38\n10 σημεία επειγόντων περιστατικών από την πλευρά του Γενικού γιατρού\n3140 Εμφανίσεις 24 Φεβρουαρίου 2015, 12:31:20\nΙατρική Ευθύνη και Ιατρική Αμέλεια.\n5315 Εμφανίσεις 15 Δεκεμβρίου 2019, 10:22:17


Βουρ στα λαδερά... με μπάμιες γιαχνί | InfoKids\nReturn to Content Αρχική › Infokids › Συνταγές › Βουρ στα λαδερά... με μπάμιες γιαχνί Βουρ στα λαδερά... με μπάμιες γιαχνί Ωραίο και ελαφρύ λαδερό φαγητό, η χαρά των μικρών και των μεγάλων. Γιατί τα παιδιά θα το φάνε με το ψωμάκι τους και το τυράκι τους, αλλά και η μαμά θα έχει ένα ωραίο και διαιτητικό γεύμα, αν το καταναλώσει σκέτο.\n5 φρέσκες, ώριμες ντομάτες, που θα τρίψετε\nΚαθαρίζετε τις μπάμιες, αφαιρώντας με μικρό κοφτερό μαχαίρι το σκληρό περίβλημα που έχουν στο κεφαλάκι τους, χωρίς όμως να το αφαιρέσετε ολόκληρο.\nΤις πλένετε με άφθονο νερό, τις βάζετε στο σουρωτήρι και τις περιχύνετε με ξίδι.\nΤις αφήνετε στο ξίδι περίπου 1 ώρα πριν τις μαγειρέψετε.\nΣε μεγάλη κατσαρόλα ρίχνετε το μισό ελαιόλαδο και τσιγαρίζετε τα κρεμμύδια και το σκόρδο.\nΠροσθέτετε τις μπάμιες και ανακατεύετε για 1-2 λεπτά.\nΚατόπιν, προσθέτετε τις ντομάτες που έχετε περάσει από τον τρίφτη, 1 φλιτζάνι τσαγιού ζεστό νερό, το μαϊντανό, τη ρίγανη, αλάτι, πιπέρι, ένα κουταλάκι γλυκού ζάχαρη και το υπόλοιπο ελαιόλαδο.\nΣιγοβράζετε το φαγητό με την κατσαρόλα σκεπασμένη για ένα 20λεπτο περίπου, μέχρι να μαλακώσουν οι μπάμιες.\nΟι μπάμιες σας τρώγονται ζεστές, αλλά και κρύες την επομένη θα σας προσφέρουν την ίδια απόλαυση.\nΣυνταγέςΣυνταγές για ΠαιδιάΦαγητά για Παιδιά Σοφία Κωστάρα Παρασκευή, 2 Ιούλιος, 2010 στην κατηγορία\nΚοτόπουλο με ντοματίνια Χριστουγεννιάτικες Συνταγές για παιδιά! Κανελόνια με τυρί και ζαμπόν Χριστουγεννιάτικες συνταγές, για παιδιά! Κεφτεδάκια με κιμά και ρεβίθια Μπισκότα μανταρίνι ← Προηγούμενο ΆρθροΚαλή σας όρεξη... με τα πιο ωφέλιμα πρώτα πιάτα Επόμενο Άρθρο →Ρεθυμνιώτικος μπακαλιάρος με χόρτα Χρησιμοποιήστε τον


9-04-2020 • 18:43μμ\nΑρνητικός στην αλόγιστη χρήση μάσκας και γαντιών είναι ο λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας. «Μόνο σε συνθήκες συγχρωτισμού θα μπορούσε να υπάρξει χρήση μάσκας», υποστήριξε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας, στην ενημέρωση που κάνει καθημερινά για την πορεία του κορωνοϊού στη χώρα μας. Ο κ. Τσίοδρας επιμένει στη μη χρήση μάσκας εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως η παραπάνω, ενώ τόνισε ακόμα πως δεν συστήνεται η χρήση μάσκας σε ανοιχτούς χώρους, λέγοντας πως το πιο αποτελεσματικό μέτρο είναι να τηρούνται οι αποστάσεις.\nΓια τη χρήση γαντιών ο λοιμωξιολόγος Σωτήρης είπε πως: «είναι λίγες οι ενδείξεις ότι προστατεύουν από τον ιό. Η αδιάκριτη χρήση είναι μάταιη και μπορεί να οδηγήσει περισσότερο βλάβη παρά καλό», ενώ συμπλήρωσε ότι: «δημιουργούν ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Ο ιός μπορεί να επιμολύνει τα γάντια με τον ίδιο τρόπο που μολύνει τα χέρια. Το πλύσιμο των χεριών μετά την αφαίρεση των γαντιών είναι απαραίτητο. Καλύτερη άμυνα έναντι του ιού το πλύσιμο των χεριών».


Διακοπές 2021 σε Ουστ-Νερά - Skyscanner\nΟνειρεύεστε να πάτε Ρωσία; Ο(Η)(Το) Ουστ-Νερά έχει ότι χρειάζεστε για τέλειες διακοπές. Ακόμα καλύτερα, δεν χρειάζεται να ξοδέψετε μια περιουσία για να επισκεφθείτε και να μείνετε Ουστ-Νερά. Συγκρίνουμε εκατοντάδες επιλογές αεροπορικών εισιτηρίων και ξενοδοχείων για να βρίσκουμε για εσάς την καλύτερη διαθέσιμη προσφορά. Έτσι, θα μπορείτε να ξοδέψετε λίγα περισσότερα …\nΕνοικίαση αυτοκινήτου σε: Ουστ-Νερά