Τα 8 τρόφιμα που χαλάνε πιο γρήγορα αν τα βάλεις στο ψυγείο - Tospitakimou.gr\nΔιακόσμηση βρεφικού δωματίου\nΔιακόσμηση για παιδικά πάρτυ\nΔιακόσμηση Αγίου Βαλεντίνου\nΚΑΝΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ\nDIY κατασκευές με παλέτες\nΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ\nΣυμβουλές της γιαγιάς\nΌλαDIY κατασκευές με παλέτεςReuse and RecycleΕορταστικά DIYΠασχαλινά DIYΧριστουγεννιάτικα DIY\nΠώς να βράσετε τα αυγά του Πάσχα χωρίς να τα σπάσετε:…\nΠως να βάψετε πασχαλινά αυγά με κόκκινο λάχανο\nΠώς να βάψετε πασχαλινά αυγά με φύλλα κρεμμυδιού\n20 απλές diy κατασκευές για την πασχαλινή διακόσμηση του σπιτιού\nΌλαΑφαίρεση ΛεκέδωνΚαθαριότητα σπιτιούΣυμβουλές της γιαγιάςΧρήσιμες συμβουλές\nΣυμβουλές για το σπίτι\nΑφύγρανση. Η λειτουργία του κλιματιστικού για να μην κολλάς από τη…\n3 πολύ εύκολοι τρόποι για να καθαρίσετε τα αθλητικά παπούτσια\n3 τρόποι για να διατηρήσετε τα λευκά σας ρούχα για πάντα…\nΠώς πρέπει να ξεπαγώσετε το κοτόπουλο στο ψυγείο\nΑρχική Συμβουλές για το σπίτι Χρήσιμες συμβουλές\nΤα 8 τρόφιμα που χαλάνε πιο γρήγορα αν τα βάλεις στο ψυγείο\nΌσο αφήνεις το φαγητό στο ψυγείο, τόσο περισσότερο κρατάει. Λάθος! Υπάρχουν τρόφιμα που συντηρούνται λιγότερο μ’ αυτόν τον τρόπο.\nΗ πεποίθηση πως όλα τα φαγητά διατηρούνται για περισσότερο καιρό μέσα στο ψυγείο είναι εντελώς λανθασμένη καθώς σε μερικά τρόφιμα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο πολύ τα αφήνετε στο ψυγείο τόσο πιο γρήγορα χαλάνε. Ας δούμε μερικά από αυτά καθώς και τρόπους για να τα διατηρείτε φρέσκα για περισσότερο.\nΗ υγρασία που υπάρχει μέσα στο ψυγείο κάνει τα κρεμμύδια να μουχλιάζουν πιο γρήγορα. Διατηρήστε τα εκτός ψυγείου σε ξηρό και δροσερό μέρος. Μάλιστα, μην πέσετε στη συχνή παγίδα να τα βάλετε κοντά στις πατάτες, γιατί όταν αυτά τα δύο τρόφιμα έρχονται σε επαφή χαλάνε πολύ πιο γρήγορα. Καλό είναι λοιπόν να μην βάζετε τα κρεμμύδια στο ψυγείο γιατί χαλάνε πολύ πιο εύκολα.\nΑν και ο καφές κρατάει το άρωμά του όταν βρίσκεται σε χαμηλή θερμοκρασία, μην τον αποθηκεύετε ποτέ στο ψυγείο. Yπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάρει τη γεύση των τροφών που είναι γύρω του. Αν θέλετε να αποθηκεύσετε μεγάλες ποσότητες καφέ, τότε βάλτε τις μέσα στον καταψύκτη αλλιώς διατηρήστε τον καφέ σας σε ένα στεγανό βάζο σε δροσερό και σκοτεινό μέρος.\nΟ βασιλικός δεν πρέπει να φυλάσσεται στο ψυγείο. Είναι προτιμότερο να τον βάζετε μέσα σε ένα ποτήρι με δροσερό νερό όπως θα κάνατε με οποιοδήποτε λουλούδι. Μέσα στο ψυγείο μαραίνεται πιο γρήγορα και απορροφάει μυρωδιές από άλλα τρόφιμα. Έτσι, ο βασιλικός διατηρείται περισσότερο καιρό όταν μπαίνει σε ένα ποτήρι με δροσερό νερό.\nΤο ελαιόλαδο δεν πρέπει να μπαίνει ποτέ στο ψυγείο εκτός κι αν θέλετε να το μετατρέψετε σε βούτυρο. Το λάδι σε χαμηλές θερμοκρασίες αρχίζει να συμπυκνώνεται και να χάνει τις ιδιότητές του. Διατηρήστε το και αυτό σε σκοτεινό και δροσερό μέρος.\nΤο μέλι είναι ίσως το μοναδικό τρόφιμο που δεν χαλάει ποτέ αρκεί να διατηρηθεί καλά κλειστό σε θερμοκρασία δωματίου. Αποφύγετε να το βάλετε μέσα στο ψυγείο γιατί θα χάσει την απαλή υφή του και ενδεχομένως να χαλάσει.\nΤο ψωμί μέσα στο ψυγείο στεγνώνει πολύ γρήγορα και δεν διατηρείται φρέσκο και μαλακό. Είναι καλύτερα να το διατηρείτε εκτός ψυγείου, εκτός αν πρόκειται για φέτες του τοστ που μπορείτε να τις βάλετε στο ψυγείο για να διατηρηθούν για μερικές μέρες παραπάνω. Έτσι, μην βάζετε το ψωμί στο ψυγείο για να διατηρηθεί φρέσκο. Καλύτερα να το έχετε για όσο αντέξει εκτός ψυγείου.\nΑν θέλετε να ωριμάσουν τα αβοκάντο σας, τότε δεν πρέπει να τα βάλετε στο ψυγείο. Το συγκεκριμένο φρούτο ωριμάζει εκτός ψυγείου. Αν ωστόσο χρησιμοποιήσετε το μισό και στη συνέχεια θέλετε να αποθηκεύσετε το υπόλοιπο για αργότερα, τότε το περίσσευμα μπορεί να μπει στο ψυγείο.\nΟι πατάτες δεν διατηρούνται ποτέ εντός ψυγείου. Το ψυγείο θα τους αλλάξει τη γεύση και θα τις κάνει πιο γλυκές αφού το κρύο περιβάλλον μετατρέπει το άμυλο σε ζάχαρη πιο γρήγορα. Αντ’ αυτού αποθηκεύστε τις πατάτες σας σε μια χάρτινη σακούλα σε ένα δροσερό -αλλά όχι κρύο- μέρος.\nΠηγή : spirossoulis\nδιατηρηση τροφιμων περισσοτερες ημερες\nεξυπνες λυσεις για το σπιτι\nτροφιμα εκτος ψυγειου\nφαγητα που χαλανε γρηγορα\nφαγητα χαλανε ψυγειο\n3 εύκολοι τρόποι για να ανοίξετε το καπάκι του βάζου που δεν ανοίγει με τίποτα\n5 διαφορετικές πρακτικές χρήσεις της μονωτικής ταινίας\nΠώς να αφαιρέσετε τις γρατζουνιές στο δάπεδο laminate\n2 πανεύκολοι και γρήγοροι τρόποι για να περάσετε την κλωστή από την βελόνα\nΤα πιο δημοφιλή μας άρθρα\nΠως αφαιρώ γρατζουνιές και βρωμιά από την κεραμική εστία\nΚάντε την μπανιέρα σας να λάμπει με 4 διαφορετικούς τρόπους\nΠως να καθαρίσω το σιφόνι του μπάνιου από οσμές και υγρασία\nΚαθαρισμός πλυντηρίου ρούχων. Ο απόλυτος οδηγός!\nΠώς να καθαρίσετε και να λευκάνετε το κάθισμα της τουαλέτας\nΣκούπα ρομπότ Xiaomi. Αξίζει να την αγοράσω;\nΠώς πρέπει να πλένουμε τις κουβέρτες μας;\nΠως να κάνεις τις inox επιφάνειες στο σπίτι να αστράφτουν από...\nΠως καθαρίζουμε το μεταλλικό φίλτρο απορροφητήρα από τα λίπη\nΚαθαρισμός φούρνου με 2 φυσικούς τρόπους [Infographic]\nΒρίσκουμε για εσάς τις καλύτερες ιδέες για να διακοσμήσετε το σπίτι σας αλλά πρακτικές ιδέες και κατασκευές και να κάνετε την καθημερινότητα στο σπίτι πιο εύκολη και ευχάριστη!\nΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ\nΚαθαρισμός φούρνου [Infographic]\nΚαθαρισμός πλυντηρίου ρούχων\nΚαθάρισμα κεραμικής εστίας\nΤι είναι ο ατμοκαθαριστής;\nΑξίζει να αγοράσω σκούπα ρομπότ;\nΑφυγραντήρας και μούχλα στο σπίτι\nΚάντο μόνος σου (DIY)84\n© Copyright 2020 - Tospitakimou.gr


YAMAHA VXS-10S Παθητικό Sub Μαύρο - eNakas Music\nΠαθητικό sub 1x10in Dual Voice Coil, μαύρο\nΠαθητικό ηχείο subwoofer, 1x10in Dual Voice Coil, 45Hz-250ΚHz, ισχύς 100+100W NOISE / 200+200W program @8+8ohms, 96dB @1W/1m, 125dB max SPL, 260x500x389mm, 16.5 Kg. Μαύρο Χρώμα. Περιλαμβάνεται βάση τοίχου.\nhttps://www.nakas.gr//prd/yamaha-vxs-10s-pathitiko-sub-mairo H000.00177 YAMAHA VXS-10S Παθητικό Sub Μαύρο https://www.nakas.gr/DomainFileStorage/BD_Nakas/Products/B2C_ProductBrowseLarge/223748_16_371963.JPG 455.00 EUR InStock Επαγγ/κός Ήχος - Εικόνα/Installed Sound/Ηχεία Εγκαταστάσεων Παθητικό ηχείο subwoofer, 1x10in Dual Voice Coil, 45Hz-250ΚHz, ισχύς 100+100W NOISE / 200+200W program @8+8ohms, 96dB @1W/1m, 125dB max SPL, 260x500x389mm, 16.5 Kg. Μαύρο Χρώμα. Περιλαμβάνεται βάση τοίχου. 517.00 Yamaha Subwoofer 10 Παθητικό Όχι


Δικη Λακη Γιαννιδάκη – Αλ. Πνευματικού: Μηδέν από Μηδέν=Μηδέν – ekorinthos.gr\nΔικη Λακη Γιαννιδάκη – Αλ. Πνευματικού: Μηδέν από Μηδέν=Μηδέν\nΚι ενώ όλοι ανέμεναν με μεγάλο ενδιαφέρον την Δίκη μεταξύ Λακη Γιαννιδάκη – Αλ. Πνευματικού, τελικά μας προέκυψε παραγραφή…\nΜάλιστα, τα φερόμενα ως αδικήματα του εκδότη της ηλεκτρονικής σελίδας «Σφεντόνα», για τα οποία τον μήνυσε ο Δήμαρχος Κορινθίων κ.Πνευματικός, παραγράφηκαν χάρη στο νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.\nΣύμφωνα με το νόμο, που εφάρμοσε η Πρόεδρος του Δικαστηρίου, τα αδικήματα που κατά τον Δήμαρχο τέλεσε σε βάρος του ο Λάκης Γιαννιδάκης, παραγράφηκαν, αλλά με όρους (πάλι σύμφωνα με το νόμο).\nΣε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι αν ο Λάκης Γιαννιδάκης καταδικαστεί τελεσίδικα μέσα σε ένα χρόνο σε αδίκημα που φυλακίζεται έως 2 χρόνια, τότε θα γίνει και η Δίκη η σημερινή. Με άλλα λόγια, το ΔΙκαστήριο δεν αποφάσισε αν είναι ένοχος ή όχι ο Λάκης Γιαννιδάκης, ούτε αν ο Δήμαρχος είχε δίκιο ή όχι.\nΆλλωστε, όλα τα λέει η απόφαση «Παύει υφ΄όρων ποινική δίωξη».\nΤο θέμα βέβαια είναι άλλο: Μπορεί ένας Δήμαρχος να μηνύει συνεχώς έναν δημοσιογράφο με στόχο να του κλείσει το στόμα; Και αυτό άσχετα από το γεγονός ότι μπορεί μέσα στα ρεπορτάζ ή άρθρα του δημοσιογράφου να βλεπει ο αναγνώστης εμπάθεια ή αναλήθειες ή ανακρίβειες.\nΚριτής σε όλα αυτά πρέπει να είναι ο αναγνώστης και όχι ο Δικαστής, κατά την ταπεινή μας άποψη. Κι είναι σίγουρο ότι ο αναγνώστης έχει σχηματίσει άποψη για την διαμάχη του Λάκη Γιαννιδάκη με τον Δήμαρχο Κορινθίων, που συμπίπτει με τον τίτλο του άρθρου μας.\nΑυτό που ενδιαφέρει τους κορίνθιους δημότες είναι το έργο που αυτή την στιγμή δεν παράγει ο Δήμαρχος Κορινθίων κι όχι τα όσα αναφέρει σχεδόν κάθε μέρα για τον Δήμαρχο ο Λάκης Γιαννιδάκης, που μοιάζει σαν αρνητικό λιβάνισμα.\nΕίτε το θέλουν, είτε δεν το θέλουν οι πρωταγωνιστές των δικαστικών αιθουσών, ο κορίνθιος δημότης ενδιαφέρεται για διαφάνεια, παραγωγή έργου και στήριξη του δημότη και όχι για σώου στα δικαστήρια.\nΟι δηλώσεις Πνευματικού:\nΗ απαντηση Γιαννιδακη:\nΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΚΗ ΓΙΑΝΝΙΔΑΚΗ\nΕπειδή οι φαιδρότητες ειδικών αναλυτών δικαστικών αποφάσεων έχουν γίνει αιτία να γελάνε και οι πέτρες ακόμα στην Κόρινθο και φυσικά δεν είμαστε διατεθειμένοι να τους ακολουθήσουμε ή αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες , λέμε μόνο το εξής .\nΣήμερα επισκέφθηκαμε την γραμματέα της Δίκης της περασμένης Δευτέρας και υποβάλαμε αίτηση για να μας δοθούν τα πρακτικά της συγκεκριμένης δίκης.\nΕυγενικά η γραμματέας μας οδήγησε στον πρόεδρο υπηρεσίας του Πρωτοδικείου για να εγκρίνει το αίτημά μας. Όταν ο κ.πρόεδρος ρώτησε την γραμματέα για τι είδους υπόθεση ενδιαφερόμαστε να πάρουμε τα πρακτικά ,η γραμματέας του απάντησε : « ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ»\nΚαταλαβαίνουμε ότι είναι δύσκολο ο κ.Πνευματικός και η ομάδα του να «καταπιούν» την ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ ΜΑΣ από το σεβαστό δικαστήριο.\nΓιαυτό άλλωστε και ο «ανεξάρτητος» έξω από το δικαστήριο τους έλεγε μεγαλοφώνως «Ψηλά το κεφάλι ρεεεε»\nΕπαναλαμβάνουμε λοιπόν και στους δημοσιογράφους που αναμασάνε τις δηλώσεις Πνευματικού , ότι και για τα δύο σοβαρά αδικήματα που μας κατηγορούσε ο κ. Πνευματικός τόσο της ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ όσο και την ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΤΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ….ΑΘΩΩΘΗΚΑΜΕ …\nΗ παραγραφή του αδικήματος της απλής εξύβρισης ήταν ήδη γνωστό ότι ήταν παραγεγραμμένο και δεν έγινε καμμία ακροαματική διαδικασία γιαυτό.\nΕμείς λοιπόν ως δικαιωμένοι και αθωωμένοι δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να τρέξουμε για να προσβάλουμε την ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ .\nΕκείνοι που έχουν πρόβλημα ή τραβάνε ζόρι με την απόφαση ας προσφύγουν στα αρμόδια δικαστικά όργανα για τα περαιτέρω,\nΚαι κλείνοντας να ευχαριστήσουμε τον δήμαρχο Κορινθίων κ. Πνευματικό που είναι από τους πλέον τακτικούς και φανατικούς αναγνώστες της sfedona.gr\nΑπλά μόνο είμαστε υποχρεωμένοι να του ξανατονίσουμε ότι «ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΕΣ , ΕΠΟΠΤΕΙΕΣ και ΕΠΙΤΗΡΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ γίνονταν μόνο στην διάρκεια της επταετούς δικτατορίας και παλαιότερα στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής .\nΑς πάψει λοιπόν σήμερα να ονειρεύεται τέτοια πράγματα !\nΜόλις πάρουμε καθαρογραμμένα τα επίσημα πρακτικά της δίκης έχουμε να σας ενημερώσουμε για …..πολύ ενδιαφέροντα θέματα μέσα από αυτά .\nΥπομονή λίγες μόνο μέρες!\nΣυνεχίζεται η πολιτική αντιπαράθεση για την Εσθονία\nΝερό στο μύλο της πολιτικής αντιπαράθεσης ρίχνει η άρνηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, να συμμετάσχει στο Συνέδριο της Εσθονικής Προεδρίας, στις […]


Η ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου παρά την ήττα από τον ΟΣΦΠ - Ενυπόγραφα\nΕΝΥΠΟΓΡΑΦΑ, Τετάρτη 26 Απριλίου 2017 - 21:30 0 3 min read\nΗ ΑΕΚ προκρίθηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, μετά από τη ρεβάνς – «θρίλερ» εναντίον τoυ Ολυμπιακού. Οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν 1-0 στο ΟΑΚΑ με γκολ του Ρομαό στο 82′, αλλά η Ενωση πήρε την πρόκριση χάρη στη νίκη της 2-1 στον πρώτο αγώνα κι έτσι θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ στον τελικό της 6ης Μαΐου.\nΟ Ολυμπιακός κατάφερε να ελέγξει το ματς στο πρώτο ημίχρονο, κυρίως χάρη στην τριάδα των μέσων Καμπιάσο, Μάρτινς, Ρομαό που κυριάρχησαν στις περισσότερες φάσεις. Αμυντικά ο νεαρός Ρέτσος κατάφερε για ακόμα μια φορά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, απέναντι στον Σέρχιο Αραούχο. Από την άλλη πλευρά, υπήρξε αδικαιολόγητος εκνευρισμός (και θερμό «τετ α τετ» Βράνιες, Γκάλο) στην ΑΕΚ, γεγονός δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς. Ίσως η σιγουριά που έδινε στους φίλους της ομάδας το σκορ του πρώτου αγώνα να λειτούργησε ως μέσο πίεσης στους παίκτες…\nΌπως και να έχει πάντως, ο Ολυμπιακός χρειαζόταν γκολ και μάλιστα δύο. Το «έψαξε» με πολύ καλά σουτ του Φορτούνη στο 4′ και του Καμπιάσο στο 42′, σε αμφότερα επενέβη ο Ανέστης και σε μία εξαιρετική ατομική προσπάθεια του Μάριν (άουτ) στο 33΄.\nΗ ΑΕΚ έχασε την καλύτερη ευκαιρία της στο 28΄ με σουτ του Χριστοδουλόπουλου που «έβγαλε» ο Καπίνο, παρά την περιορισμένη ορατότητα, ενώ διαμαρτύρεται για μια φάση στο 40′. Τη λάθος απόκρουση του Καπίνο προσπάθησε να εκμεταλλευτεί ο Πατίτο, ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού τού έφραξε το δρόμο με το σώμα του, με τα χέρια προτεταμένα και τον ανέτρεψε. Περίεργη και πολύ… σπάνια φάση.\nΕπαναπαυμένη στο σκορ του πρώτου αγώνα, η ΑΕΚ πραγματοποιούσε τη χειρότερή της εμφάνιση επί Μανόλο Χιμένεθ. Έπαιζε με τη φωτιά, όμως, αφού αν δεχόταν γκολ τα δεδομένα θα άλλαζαν άμεσα. Ο Ισπανός προπονητής ενίσχυσε άμεσα τη μεσαία γραμμή με την είσοδο του Γαλανόπουλου, την ώρα που ο Λεμονής απέσυρε τον Εστέμπαν Καμπιάσο παίρνοντας μεγάλο ρίσκο. Πράγματι, μετά από τις κινήσεις αυτές, κόπασε η επιθετικότητα του Ολυμπιακού.\nΣτο 70′ ο Στέφανος Καπίνο πραγματοποίησε εκπληκτική απόκρουση σε φάουλ του Μάνταλου, ενώ στο 73′ ο Χριστοδουλόπουλος έκανε κακό κοντρόλ, χάντοντας τεράστια ευκαιρία. Ήταν δυο φάσεις που έδωσαν ψυχολογία στην έως τότε παθητική ΑΕΚ, που… θυμήθηκε ότι ήταν το μεγάλο φαβορί και στη δεδομένη χρονική περίοδο, καλύτερη από τους αντιπάλους της.\nΟμως στο 82′, από πολύ σοβαρό λάθος του Μάνταλου, ο Καρντόσο πέρασε τη μπάλα στον Ρομαό κι αυτός πλάσαρε τον Ανέστη γράφοντας το 0-1. Ο ημιτελικός είχε πολύ δρόμο ακόμα… Το σοκ ήταν ισχυρό για τους 45.000 οπαδούς που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ, αλλά και για τον Χιμένεθ ο οποίος άργησε πολύ να αποφασίσει να αλλάξει κάτι.\nΗ ΑΕΚ είχε φοβερά κενά στην αμυντική της λειτουργία και στο 90′ ο Καρντόσο με κεφαλιά έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι. Στην αμέσως επόμενη φάση, ο Αλμέιδα βγήκε μόνος του απέναντι στον Καπίνο, αλλά πλάσαρε άουτ.\nΗ μεγάλη ανατροπή δεν όλοκληρώθηκε και οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν βίωσαν αντίστοιχο εφιάλτη με εκείνον του 2015, όταν είχαν αποκλειστεί από τον Ολυμπιακό με γκολ στην εκπνοή.\nΚόκκινη: 90+6′ Ανέστης, 90+9′ Ντα Κόστα\nΑΕΚ (Μανόλο Χιμένεθ): Ανέστης, Γκάλο, Βράνιες, Τσιγκρίνσκι, Ντίντακ, Σιμόες, Γιόχανσον, Ροντρίγκες (62′ Γαλανόπουλος), Χριστοδουλόπουλος (78′ Αλμέιδα), Μάνταλος (90+1′ Βάργκας), Αραούχο\nΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Τάκης Λεμονής): Καπίνο, Φιγκέιρας, Ντα Κόστα, Ρέτσος, Ντε λα Μπέγια, Ρομαό, Μαρτίνς, Καμπιάσο (61′ Ανδρούτσος), Φορτούνης, Μάριν (82′ Ελγιουνούσι), Ανσαριφάρντ (58′ Καρντόσο).\nTags #ΑΕΚ #Κύπελλο Ελλάδος #Ολυμπιακός\nΣε εκστρατεία πρόληψης του καρκίνου του παχέος εντέρου ο Δήμος Ηρακλείου\nΕθελοντική αιμοδοσία στο 3ο Γυμνάσιο Νέας Ιωνίας\nΞεκίνησε το Φεστιβάλ Παραμυθιού στο Χαλάνδρι


Δεν θέλουμε πόλεμο, την αλήθεια θέλουμε - Ξυπνήστε ρε\nΔεν θέλουμε πόλεμο, την αλήθεια θέλουμε\nΝα ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν θέλουμε πόλεμο. Την αλήθεια θέλουμε. Δεν θέλουμε να ξεκινήσουμε καμία σύρραξη, ούτε ζητάμε ανταπόδοση, παρά μόνο την αλήθεια, ούτως ώστε να αισθανθούμε ασφαλείς υπό σοβαρή ηγεσία.\nΕίναι το απόλυτο κλισέ, αλλά ισχύει και απόλυτα. Έναν ηγέτη χρειαζόμαστε τώρα. Να βγει με βάρος και σοβαρότητα ενώπιον των Ελλήνων και του κόσμου και να πει: «Μου έχουν απαγάγει δύο στρατιωτικούς υπό τις τάδε και τις δείνα περιστάσεις, κάνουν υπερπτήσεις με κάθε μέσο πάνω από τα νησιά μου, μόλις έχασα ένα Μιράζ κάτω από περίεργες συνθήκες – δεν θέλω σύγκρουση, αλλά το πράγμα είναι πια στα χέρια της διεθνούς κοινότητας. Επίσης, αν μια περιφερειακή υπερδύναμη αφήνεται να τραμπουκίζει έτσι μια χώρα της ΕΕ, μην διερωτάσθε γιατί διαλύεται η Ευρώπη. Από την πλευρά μας επιθυμούμε μόνο ειρήνη, καληνύχτα σας.»\nΣτρατηγικά βγάζει νόημα. Θα ήταν καλά τώρα να υπήρχαν οι πλάτες του ΝΑΤΟ, αλλά ο Στόλτενμπεργκ βαδίζει σε μια ευαίσθητη ισορροπία. Από την άλλη, οι ΗΠΑ, που μεγαλώνουν καθημερινά το στρατιωτικό τους αποτύπωμα στην Ελλάδα, αλλά και το Ισραήλ, θα καλωσόριζαν ακόμα μία αφορμή να πιέσουν τον Ερντογάν. Ο κίνδυνος ακόμα είναι ελεγχόμενος. Γενικευμένος πόλεμος δεν θα γίνει, διότι η Τουρκία δεν το αντέχει σε κανένα επίπεδο κι αν ο Τούρκος πρόεδρος όντως έχει στο νου του ως δεδομένο το θερμό επεισόδιο καλύτερα αυτό να συμβεί υπό συνθήκες παγκόσμιας προσοχής.\nΚυρίως όμως, βγάζει νόημα ηθικά. Δεν μπορείς να καταρρακώνεις την υπερηφάνεια ενός λαού αποσιωπώντας διαρκώς τα χτυπήματα που δέχεσαι. Αυτό μόνο σε μία περίπτωση επιτρέπεται: αν κερδίζεις χρόνο για πολεμική προετοιμασία. Εδώ, όμως, ο χρόνος μετράει σε βάρος μας καθώς η Τουρκία εξοπλίζεται ραγδαία και το ηθικό της χώρας πληγώνεται. Ποιος λαός δεν θα επικροτούσε έναν ηγέτη που θα του φερόταν με σεβασμό ξεκινώντας από το «θα σου πω την αλήθεια»; Μ’όλον τον Νίτσε και τον μεταμοντερνισμό, ειδικά εδώ επιβιώνει ακόμα μια κλασική, συντηρητική ηθική, που θέλει την αλήθεια νά’ναι πράγμα καλό. Ποιος δεν θα συσπειρωνόταν γύρω από μια ηγεσία ντόμπρα και ειλικρινή;\nΜετά και το τελευταίο επεισόδιο στους ανθρωποφάγους όπου ακολουθήθηκε ξανά το δόγμα «δεν συνέβη τίποτα» και καθώς η ένταση θα κλιμακώνεται, αυτό που χρειάζεται είναι μια γενναία πολιτική απόφαση: Αυτή της αλήθειας. Η ειρωνεία της νεοελληνικής μας τραγωδίας κορυφώνεται στο σημείο όπου αυτός ο πολιτικός ανδρισμός απαιτείται από τον Αλέξη Τσίπρα.


Αντέχουν οι ελληνικές εξαγωγές, παρά την πανδημία | SBC TV\nΑξιοσημείωτες αντοχές, παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην παγκόσμια οικονομία, επιδεικνύουν οι ελληνικές εξαγωγές, οι οποίες εξακολουθούν να ταλανίζονται από τις επιπτώσεις της πανδημίας στο διεθνές εμπόριο. Οι αντοχές αυτές, σύμφωνα με την ανάλυση του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων, αποτυπώθηκαν και στα αποτελέσματα του Ιουνίου.\nΣυγκεκριμένα, κατά το εξεταζόμενο διάστημα οι ελληνικές εξαγωγές χωρίς τα πετρελαιοειδή αυξήθηκαν κατά 6,5%, ενώ σημαντική μείωση 10,3% καταγράφηκε και στο εμπορικό έλλειμμα. Ωστόσο, το συνολικό πρόσημο για τις ελληνικές εξαγωγές το μήνα Ιούνιο ήταν αρνητικό, με τη μείωση να διαμορφώνεται σε 8,5%. Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι εξαγωγές προς τις χώρες της ΕΕ ήταν αυτές που στήριξαν σε σημαντικό βαθμό τις ελληνικές εξαγωγές.


Ποιος ήταν η αλήθεια Sojourner και γιατί είναι σημαντική; - Histoire-Ucad.org\nΗ Sojourner Truth ήταν μια Αφρο-Αμερικανίδα γυναίκα, γεννημένη στη δουλεία, η οποία, αφού δραπετεύθηκε, έγινε ένας καταργητής και ταξιδεύοντας υπουργός. Η Sojourner Truth είναι ευρύτερα γνωστή για την ομιλία της "Is not I Woman?" Που δόθηκε το 1851 στη Σύμβαση για τα δικαιώματα των γυναικών του Οχάιο, που πραγματοποιήθηκε στο Akron, Ohio. Εξέδωσε τη ζωή της στην κατάργηση της δουλείας καθώς και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.\nΠαιδική ηλικία και ζωή πριν από τη διαφυγή\nΗ Sojourner Truth γεννήθηκε στην Isabella Baumfree, γύρω στο 1797 (αν και η πραγματική ημερομηνία είναι άγνωστη), στην περιουσία του συνταγματάρχη Johannes Hardenbaugh, στην κομητεία Ulster της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας της ήταν ο James Baumfree, ένας αιχμαλωτισμένος άνθρωπος από αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Γκάνα. Η μητέρα της ήταν κόρη δύο σκλάβων από τη σύγχρονη Γουινέα.\nΤο 1806, αφού ο Hardenbaugh και ο γιος του, ο Charles, πέθαναν και οι δύο, πωλήθηκε στην ηλικία των 9 ετών, με ένα κοπάδι προβάτων για την τιμή των $ 100. Τον John Neely την αγόρασε. Ήταν σκληρή και άσχημη και την χτύπησε τακτικά. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, η Sojourner Truth αγοράστηκε και πωλήθηκε αρκετές φορές. Τελικά αγοράστηκε από τον John Dumont, ο οποίος ζούσε στο West Park της Νέας Υόρκης. Όταν ήταν περίπου 18 ετών, η Sojourner Truth ερωτεύτηκε έναν γειτονικό σκλάβο, τον Robert. Ωστόσο, όταν ο πλοίαρχος του διαπίστωσε, τους απαγορευόταν να βλέπουν ο ένας τον άλλον. Το 1817 ο Dumont ανάγκασε την Αλήθεια να παντρευτεί τον Thomas, έναν παλαιότερο σκλάβο, και είχαν μαζί τρία παιδιά. Η Νέα Υόρκη θέσπισε νομοθεσία για την απελευθέρωση σκλάβων στις 4 Ιουλίου 1827. Ο Dumont υποσχέθηκε την αλήθεια ότι θα την απελευθέρωσε το 1826, αλλά δεν ακολούθησε. Έτσι, δραπέτευσε, παίρνοντας μαζί της τη βρεφική κόρη της, τη Σοφία.\nΗ ζωή μετά τη δουλεία\nΗ αλήθεια δραπέτευσε στο New Paltz της Νέας Υόρκης, όπου άρχισε να εργάζεται στο σπίτι του Isaac Van Wagenen. Ο Dumont ήρθε μετά από αυτήν και ο Van Wagenens του πρόσφερε $ 20 για να πληρώσει για το έργο της Isabella μέχρι να τεθούν σε ισχύ οι νόμοι κατά της δουλείας, κάτι που δέχτηκε. Λίγο μετά τη θέσπιση των νόμων κατά της δουλείας, η Dumont πώλησε παράνομα τον γιο της, σε έναν ιδιοκτήτη στην Αλαμπάμα. Η Αλήθεια Sojourner του αδίκησε με επιτυχία και έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα που κέρδισε μια υπόθεση εναντίον ενός λευκού στο αμερικανικό δικαστικό σύστημα. Μετά την ανάκτηση του γιου της, η Sojourner Truth μετακόμισε μαζί της στην Νέα Υόρκη, όπου άρχισε να εργάζεται στο σπίτι του Elijah Pierson το 1829.\nΤο 1843 η Αλήθεια Sojourner μετατράπηκε στον Μεθοδισμό και άλλαξε το όνομά της από την Isabella Baumfree στην Sojourner Truth. Ήταν αυτή τη στιγμή που άρχισε να ταξιδεύει ως πεζοπόρος υπουργός, κηρύττοντας την κατάργηση της δουλείας. Η εμπλοκή της αλήθειας με το κίνημα κατά της δουλείας αναπτύχθηκε καθώς συνδέεται με διαφορετικούς άλλους βασικούς αριθμούς. Το 1844 έγινε μέλος του Συνδέσμου Εκπαίδευσης και Βιομηχανίας του Northampton. Η οργάνωση ιδρύθηκε από τους καταργητές και τα μέλη της ζούσαν μαζί σε 500 στρέμματα γης. Ήταν εδώ που η Αλήθεια συναντήθηκε για πρώτη φορά με άτομα όπως ο Φρέντερικ Ντάγκλας, ο Γουίλιαμ Λόιντ Γκάρισον και ο Ντέιβιντ Ράγκλς.\nΜε την πάροδο του χρόνου, η Αλήθεια συμμετείχε επίσης στο κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών και το 1851 μίλησε στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Γυναικών που συνέβη στο Akron, Ohio. Η ομιλία της δημοσιεύθηκε για ένα μήνα αργότερα στο Bugle κατά της Σκλαβίας. Αυτή η εκδοχή της ομιλίας δεν περιελάμβανε στην πραγματικότητα το ερώτημα «Δεν είναι γυναίκα;» και δεν ήταν μέχρι 12 χρόνια αργότερα η φράση του Frances Gage για την ομιλία της Αλήθειας κατέλαβε τη φράση «Δεν είμαι γυναίκα;» Υπάρχει κάποια έλλειψη με βεβαιότητα ποια έκδοση είναι πραγματικά η Αλήθεια. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι ο Sojourner υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του στον φίλο της, Olive Gilbert, και δημοσίευσε ότι το 1850 ως Η αφήγηση της Sojourner Αλήθειας: μια βόρεια δουλεία .\nΗ αλήθεια συνέχισε το ακούραστο έργο της για την κατάργηση της δουλείας και των ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες καθώς προχωρούσαν τα χρόνια. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, βοήθησε να προσλάβει μαύρους άνδρες στα στρατεύματα της Ένωσης. Ακόμη και μετά τη Διακήρυξη της Απελευθέρωσης του Αβραάμ Λίνκολν, συνέχισε να εργάζεται προς την κατεύθυνση της αλλαγής. Έζησε επιχορηγήσεις γης από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τους πρώην σκλάβους, αλλά ήταν ανεπιτυχής. Η αλήθεια πέθανε στο σπίτι της, στο Battle Creek, Michigan, στις 26 Νοεμβρίου 1883. Το 1970, η βιβλιοθήκη του SUNY, New Paltz, πήρε το όνομα της βιβλιοθήκης The Sojourner Truth προς τιμήν της. Η κληρονομιά της Αλήθειας συνεχίζει να ζει σήμερα.


Για την έννοια της διατομικότητας. Μπαλιμπάρ και Σπινόζα | κόκκινο γιατί\n← Οι διανοούμενοι, η Αριστερά και η πρόκληση της αντι-ηγεμονίας\nΗ Αλληλεγγύη και τα Κοινά, του Peter Thomas →\n31/10/2014 · 11:51 μμ\nΘέσεις, Τεύχος 95, περίοδος: Απρίλιος – Ιούνιος 2006\nΗ έννοια και η θεωρία της διατομικότητας (transindividualite) αποτελεί μια, σχετικά πρόσφατη, μεγάλη φιλοσοφική παρέμβαση του Ετιέν Μπαλιμπάρ (Etienne Balibar). Ο φιλοσοφικός χαρακτήρας της πρέπει να νοηθεί με την πιο αυστηρή έννοια και να ενταχθεί στην τωρινή συζήτηση για το πρόβλημα της ατομικότητας ή γενικότερα των μορφών ιστορικής ύπαρξης, όπως εκείνες της μάζας, της τάξης, του multitudo. Αποτελεί, επίσης, μια μεγάλη φιλοσοφική παρέμβαση και στο μαρξισμό, αφού προσφέρει νέες αφετηρίες για τον ορισμό των κοινωνικών σχέσεων, πέρα από τα όρια της έννοιας του «τρόπου παραγωγής» και των αναλύσεων που βρίσκουμε στα έργα του Μαρξ. Πρόκειται για την «επανεξέταση της μαρξιστικής έννοιας της “κοινωνικής σχέσης”, ως σχέση εξωτερική της πολιτικής και ανεξάρτητη από την παρέμβασή της» (Balibar 1990a: 88).\nΣτα πρώτα στάδια των επεξεργασιών του για την ατομικότητα στον Σπινόζα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Μπαλιμπάρ διαπνεόταν από την ιδέα ότι «ο πυρήνας της Ηθικής αποτελεί ανάλυση των κοινωνικών σχέσεων » (Balibar 1996 : 257). Την περίοδο εκείνη, με την εργασία του σχετικά με την οντολογία του Σπινόζα ως μια «σχεσιακή οντολογία», πρότεινε μια γενική θεωρία της επικοινωνίας, μια φιλοσοφία των τρόπων επικοινωνίας. Αργότερα (1993), δίνει στη θεωρία αυτή τον όρο διατομικότητα, ανακαλύπτοντας συγχρόνως ότι ο όρος αλλά και ένας πλήρης ορισμός της έννοιας υπήρχε στο βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Gilbert Simondon, L’ individuation psychique et collective (1989 ). Σχετικά με το βιβλίο αυτό υπάρχει μια ενδιαφέρουσα βιβλιογραφική ιστορία που δεν είναι της παρούσης. Σημειώνουμε μόνον ότι τον Σιμοντόν (Simondon) υπέδειξε πρώτος ο Ντελέζ (Deleuze 1988: 119) και έμελλε να αποτελέσει την κοινή πηγή έμπνευσης των σύγχρονων αναλύσεων για την ατομικότητα. Πρόσφατο παράδειγμα ενσωμάτωσης της θεωρίας του Σιμοντόν αποτελούν η σχολή των Multitudes και η ιταλική μετα-εργατιστική σχολή (Πάουλο Βίρνο [Paulo Virno] κ.λπ.)  .\nΤι είναι η διατομικότητα; Είναι μια νέα έννοια η οποία μας παρέχει τη δυνατότητα, που ως τώρα δεν είχαμε, αφ’ ενός, να συλλάβουμε την παραγωγή του ατόμου και τη συγκρότηση της κοινωνίας ως ενιαία και ταυτόχρονη διαδικασία και μάλιστα διαδραστική. Μας προσφέρεται μια έννοια η οποία μας βοηθά να ξεπεράσουμε τον προκαθορισμό του ατόμου από την κοινωνία ή το αντίστροφο, να αντιμετωπίσουμε το άτομο ως μια ανοιχτή σχέση καθορισμού αλλά και ως μια σχέση δημιουργική, να αντιμετωπίσουμε την ελευθερία και, τελικά, την πολιτική. Αφ’ ετέρου, η διατομικότητα αναφέρεται τόσο στην κοινωνική σχέση όσο και στη γνώση της. Για την απόδοση της έννοιας της διατομικότητας, καθ’ όσον πρόκειται για ένα νέο πεδίο, ίσως είναι σημαντικότερη μια εισαγωγικού τύπου ανασυγκρότησή της. Ο καταλληλότερος τρόπος είναι να θέσουμε δύο, συναφείς με το πρόβλημα, κλασικές φιλοσοφικές διακρίσεις, τις οποίες οφείλουμε να υπερβούμε και να παρακολουθήσουμε έτσι συντομότερα τη διαδρομή από αυτές προς έναν θετικό ορισμό της έννοιας.\n1. Ο αρνητικός ορισμός\nΑς πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: στον Μπαλιμπάρ απαντώνται δύο είδη ορισμών της διατομικότητας, ένας αρνητικός και ένας θετικός. Το γεγονός αυτό, όπως θα δούμε, δεν είναι καθόλου χωρίς σημασία, αφού για να περάσει κανείς από την απόρριψη στον θετικό προσδιορισμό μεσολαβούν κάποιοι μετασχηματισμοί. Ο αρνητικός ορισμός (της διατομικότητας) αναφέρεται στο τι δεν είναι η ατομικότητα. Το άτομο δεν είναι δεδομένο εκ των προτέρων και αφηρημένο, αλλά παράγεται και κατασκευάζεται. Επίσης, δεν είναι το μέρος στο οποίο κατοικεί μια ουσία, η οποία είναι η ουσία του όλου. Αυτό που αμφισβητείται εδώ είναι ένας τύπος σχέσης μεταξύ δύο όρων, ο τύπος της διάκρισης ή του δυϊσμού. Στο πλαίσιο ενός δυϊσμού ή μιας διάκρισης ο ένας από τους δύο όρους έχει την πρωτοκαθεδρία, ούτως ώστε ο άλλος όρος να ανάγεται σ’ αυτόν. Με την αναγωγή αυτή, όμως, συγκροτείται μια εσωτερική ιεραρχία, η οποία συνοδεύεται από την έκφραση ή την αντιπροσώπευση του ενός όρου από τον άλλο. Με άλλα λόγια, ενώ δεν επικοινωνούν, εντούτοις ανάγεται ο ένας στον άλλο.\nΗ μορφή της απόρριψης –το τι δεν είναι– αποτελεί το πρώτο βήμα για την υπέρβαση ενός οντολογικού δυϊσμού. Το βήμα αυτό οδηγεί κατ’ αρχήν στην αποδοχή της αμοιβαιότητας μεταξύ των δύο όρων, δηλαδή στη σχέση αλληλεπενέργειας. Η υπέρβαση της διάκρισης συνίσταται σε μια ανατροπή της παραδοσιακής έννοιας της ουσίας. Αυτή την ανατροπή δηλώνει, με την ισχυρή της σημασία, η έκφραση «οντολογία της σχέσης», την οποία χρησιμοποιεί ο Μπαλιμπάρ. Με την ανατροπή αυτή συλλαμβάνεται η ουσία ως σχέση. Εδώ πρόκειται, βεβαίως, και για μια νέα τοποθέτηση, μια διέξοδο στο φιλοσοφικό πρόβλημα της σχέσης. Η κατηγορία της σχέσης δεν αναφέρεται σε μια διανοητική σύγκριση πραγμάτων, ούτε σε μια σχέση στην οποία έρχονται αντιμέτωπες ιδέες. Αντιθέτως, θέτει την αντικειμενική («πραγματική») ύπαρξη της σχέσης.  Προκύπτει, λοιπόν, ένας άλλος τύπος σχέσης, σύμφωνα με τον οποίο κανείς από τους δύο όρους δεν ανάγεται στον άλλο, είναι δηλαδή ασυμφιλίωτοι και, εντούτοις, ορίζονται σε μια σχέση επικοινωνίας και διάδρασης. Πρόκειται δηλαδή για μια σχέση έντασης, σχέση ενός πεδίου.\nΈχοντας αυτές τις γενικές παρατηρήσεις υπόψη, η διατομική σχέση, έτσι όπως την εννοεί ο Μπαλιμπάρ, επιτρέπει: πρώτον, να συλλάβουμε την κοινωνική σχέση πέρα από τον οντολογικό δυϊσμό: άτομο vs. όλον-κοινωνία και, δεύτερον, να κατανοήσουμε την ατομικότητα ή την «κοινότητα» την ίδια ως σχέση, η οποία δεν εντοπίζεται ούτε μέσα στα άτομα-υποκείμενα οριζόμενη δι’ εαυτήν ούτε έξω σε έναν συνδετικό θεσμό.\nΑς θεωρήσουμε τις δύο διακρίσεις δύο άξονες, τον κάθετο και τον οριζόντιο αντίστοιχα. Όσον αφορά στην πρώτη κάθετη διάκριση: σύμφωνα με αυτήν, το αφηρημένο άτομο τίθεται ως αφετηρία από την οποία συγκροτείται μετέπειτα η κοινωνία ως άθροισμα ατόμων. Ή, αντίστροφα, με αφετηρία το καθολικό υποκείμενο-όλον, εν προκειμένω την κοινωνία ως αδιαίρετη ενότητα, αναγόμαστε στα άτομα ως λειτουργικά μέλη της, τα οποία όλα μαζί και καθένα ξεχωριστά εκφράζουν την απόλυτη ουσία, η οποία ακυρώνει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του καθενός. Και στις δύο εναλλακτικές εκδοχές αυτού του δυϊσμού, δηλαδή τον ατομικισμό ή τον ολισμό, το άτομο συλλαμβάνεται ως μια αφηρημένη τυπικότητα: δεν υπάρχουν πραγματικά άτομα, δεν υπάρχει αυτό που σήμερα αποκαλούμε μοναδικότητα ή ενικότητα (singularite).\nΗ υπέρβαση του δυϊσμού σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε ούτε την προτεραιότητα του ατόμου ούτε την προτεραιότητα της κοινωνίας-όλου στη σχέση ατόμου-όλου. Συλλαμβάνεται, με τον τρόπο αυτό, μια σχέση μη αντιπαράθεσης μεταξύ ατόμου και κοινότητας, δηλαδή μια σχέση αμοιβαιότητας με την οποία «πραγματώνεται το άτομο διά της κοινότητας και η κοινότητα διά του ατόμου» (Balibar 1999: 55). Ή σύμφωνα με τη διατύπωση που χρησιμοποιεί σε άλλο σημείο ο Μπαλιμπάρ, συλλαμβάνονται «οι μεταβάσεις μεταξύ των δύο πόλων κατά τις οποίες πλέκεται και ξεπλέκεται ο δεσμός των ατόμων με την κοινότητα, δεσμός που αντιστρόφως συγκροτεί τα άτομα» (όπ.π.).\nΗ πρωτοτυπία του Σπινόζα εκφράζεται, κατά τον Μπαλιμπάρ, στον τρόπο που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της κοινωνικής σχέσης, δηλαδή το πρόβλημα της κοινωνικότητας. Ο Σπινόζα δεν διακρίνει φυσική από θεσμική κοινωνικότητα και, επίσης, η κοινωνικότητα είναι δεσμός αμφίσημος, ο οποίος ενώνει αλλά και χωρίζει. Υπάρχουν δύο δρόμοι γένεσης της κοινωνικότητας: ο ένας με συμφωνία ο άλλος με τις συγκρούσεις. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης αυτού του προβλήματος στον Σπινόζα ο Μπαλιμπάρ δείχνει ότι υπάρχουν δύο αναγκαιότητες για κάθε άτομο. Η μία έγκειται στο να διατηρήσει το είναι του με μια συνεχή προσπάθεια και η άλλη, συγχρόνως, να συνθέσει με άλλα άτομα της ίδιας φύσης ένα ισχυρότερο άτομο για να εξισορροπήσουν τις εξωτερικές αιτίες που αντιτίθενται στη φύση τους. Οι δύο αναγκαιότητες αποτελούν μια ενότητα και πηγάζουν ταυτοχρόνως από την ουσία του ανθρώπου, που είναι η επιθυμία να διατηρηθεί στην ύπαρξη. Και ο Μπαλιμπάρ παρατηρεί: «Εξ ου ο Σπινόζα συμπεραίνει το άτοπο των θεωριών που θέλησαν να αντιπαραθέσουν τον ατομικισμό στην κοινωνικότητα» (Balibar 1996: 125). Αλλά και στην παραγωγή μέσω των παθών μετατοπίζεται επίσης η προβληματική της κοινωνικότητας: δεν υπάρχει ο άλλος ως άτομο αλλά ως σύνολο και, επίσης, η ίδια αιτία βρίσκεται στη ρίζα των αντιθετικών συμπεριφορών. Με την πραγματική παθολογική κοινωνικότητα ο Σπινόζα «υπερέβη ένα δίλημμα: ή τα άτομα αντιπαρατίθενται μεταξύ τους και η κοινωνία διαλύεται ή η κοινωνία συγκροτείται ως ένα “όλον” όπου βασιλεύει η ειρήνη και η αγάπη» (Balibar 1996: 272). Όντως, όπως παρατηρούμε, η διατομική σχέση περιγράφεται από τον Μπαλιμπάρ ως διαδικασία που ενοποιεί αλλά και διαιρεί ή, με άλλα λόγια, παράγει ατομικοποίηση αλλά και εξατομίκευση.\nΌσον αφορά τη δεύτερη οριζόντια διάκριση, υπάρχει ένα υποκείμενο εσωτερικά διαιρεμένο, το οποίο εξ αυτού του λόγου δεν μπορεί να είναι κοινωνικό. Η κοινωνικότητά του, λοιπόν, η σχέση με τα άλλα άτομα-υποκείμενα επιβάλλεται μέσω ενός τρίτου όρου εξωτερικού, όπως είναι ο νόμος ή ο θεσμός, μέσω του οποίου συγκροτείται και η ενότητά του ως ατόμου. Ο τρίτος όρος, μέσω του οποίου επικοινωνούν τα υποκείμενα και συγκροτούνται ως ενότητα και, συνεπώς, συγχρόνως ως άτομα, είναι εξωτερικός αλλά και υπερβαίνει τα άτομα. Η μεγάλη στιγμή σ’ αυτήν την προοπτική είναι ο Καντ (Balibar 1989a: 403-407).\nΣτην αντίστροφη εναλλακτική εκδοχή, αυτή της εσωτερικότητας, το άτομο δεν υπάρχει, δεν είναι κοινωνικό αλλά καθίσταται κοινωνικό όταν δει τον εαυτό του ως εικόνα του άλλου. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει ενότητα, αλλά αυτή προκύπτει από την οικειοποίηση και την εσωτερίκευση της εικόνας του άλλου ως alter ego. Η ενότητα προκύπτει μέσω του άλλου, ως επικοινωνία εσωτερικά συγκροτημένων υποκειμένων, ως εσωτερική διυποκειμενικότητα (intersubjectivity). Η μεγάλη στιγμή αυτής της σύλληψης είναι ο Λάιμπνιτς (Leibnitz), στον οποίο η εσωτερική συγκρότηση και η στιγμή της ενότητας του ατόμου προκύπτουν από μια «προϋπάρχουσα αρμονία» με ιεραρχικό τρόπο (Balibar 1997b: 32, 35). Σ’ αυτή την προοπτική εγγράφεται πολύ αργότερα και ο Χούσερλ (Husserl), ο οποίος χρησιμοποίησε άλλωστε πρώτος τον όρο διυποκειμενικότητα.\nΠαρατηρούμε ότι και στις δύο περιπτώσεις του δυϊσμού έσω/έξω δεν αρκούν τα άτομα αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο πέρα από αυτά. Έτσι, αυτό το άλλο στην περίπτωση του Λάιμπνιτς είναι μια ουσία, μορφή ή υπόσταση (η ανθρωπινότητα), η οποία βρίσκεται μέσα στα άτομα όπως βρίσκεται και στη Φύση, είναι μέρος των ατόμων ώστε αυτά να γίνουν άτομα και να γίνουν κοινωνικά. Στην περίπτωση του Καντ, αντίθετα, βρίσκεται έξω από τα άτομα, είναι ένας τρίτος όρος αναγκαίος ώστε τα άτομα να γίνουν άτομα και να γίνουν κοινωνικά. Και στις δύο περιπτώσεις το άτομο δεν προκύπτει από τη σχέση ατόμων αλλά από έναν τρίτο καθολικό όρο πέρα από αυτά.\nΤι σημαίνει η υπέρβαση αυτής της διάκρισης μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής διυποκειμενικής σχέσης; Η απάντηση συνίσταται στο ότι απορρίπτεται η αναγκαιότητα της προϋπόθεσης ενός τρίτου καθολικού όρου, είτε εξωτερικού και υπερβατικού, είτε εσωτερικού και εμμενούς. Ο Μπαλιμπάρ με τη διατομικότητα συλλαμβάνει «κάτι που δεν υπάρχει ιδεατά “μέσα” σε κάθε άτομο (ως μορφή ή υπόσταση) ούτε κάτι το εξωτερικό που θα βοηθούσε να το κατατάξουμε, αλλά για κάτι που υπάρχει ανάμεσα στα άτομα, εξαιτίας των ποικίλων αλληλεπιδράσεων τους» (Balibar 1999: 54).\nΤο σχήμα του δυϊσμού ατομικισμός/ολισμός διατυπώθηκε από τον Ντυμόν (Louis Dumont) και επικράτησε ως ερμηνευτικός άξονας της νεωτερικότητας συνολικά ως εποχής του ατόμου. Εφαρμόζεται άλλοτε με εναλλαγή των δύο όρων, άλλοτε με υβριδικές τους αναμείξεις, σε κάθε περίπτωση ωστόσο οι όροι παραμένουν πάντοτε ασυμφιλίωτοι. Στην ιστορία της ατομικότητας που συγκροτεί ο Ντυμόν (Ντυμόν 1998: 230) μοναδική απόπειρα συμφιλίωσης των δύο στοιχείων αποτελεί η μονάδα του Λάιμπνιτς. Στη Μοναδολογία του τελευταίου, όπως και στον Σπινόζα, τις θεωρούμενες ως «ολιστικές» θεωρίες, η ατομικότητα δεν περιορίζεται στο ανθρώπινο άτομο αλλά στην ατομικότητα εν γένει στη Φύση, της οποίας ο άνθρωπος αποτελεί μέρος.\nΤην ίδια εποχή, λοιπόν, ο Σπινόζα δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί με βάση αυτό τον οντολογικό δυϊσμό. Ο ορισμός και μόνο της επιθυμίας δείχνει την πρωτοτυπία του: «Επιθυμία είναι η ίδια η ουσία του ανθρώπου» (Ηθική, ΙΙΙ, Θ9, σχόλιο). Ο Μπαλιμπάρ, συνδυαστικά με την οντολογική αρχή του conatus (Ηθική ΙΙΙ, 6) σύμφωνα με την οποία «κάθε πράγμα προσπαθεί να διατηρηθεί στο είναι του, αναλόγως με ό,τι μπορεί και με ό,τι είναι αυτό καθεαυτό» (Ηθική, ΙΙΙ, 6), δείχνει ότι:\n«ο όρος ουσία χρησιμοποιείται λοιπόν εδώ με μια πολύ ασυνήθιστη σημασία […] δεν πρόκειται για μια γενική ιδέα της ανθρωπότητας, για μιαν αφηρημένη έννοια που περιλαμβάνει όλα τα άτομα απαλείφοντας τις διαφορές τους, αλλά, αντιθέτως, για τη δύναμη που καθιστά μοναδικό κάθε άτομο και του αποδίδει μια ιδιαίτερη ιστορία» (Balibar 1996: 265).\nΕνώ, λοιπόν, στον Λάιμπνιτς βρίσκεται μια υπέρβαση του δυϊσμού άτομο/όλον, καθ’ όσον συλλαμβάνει την ενότητα φύσης-ατόμου, δεν βρίσκεται εντούτοις η υπέρβαση του άλλου δυϊσμού έσω/έξω. Η πρωτοτυπία, λοιπόν, του Σπινόζα έγκειται στην ταυτόχρονη υπέρβαση των δύο διακρίσεων. Στο σημείο αυτό μπορούμε να πούμε ότι έχουμε κατακτήσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα κατανόησης της διατομικότητας σχετικά με ένα θεμελιώδες αφετηριακό στοιχείο. Το σημαντικό αυτό στοιχείο βρίσκεται στο ότι οι κλασικές θεωρίες είναι «ασθενείς» θεωρίες της ατομικότητας, καθ’ όσον, όπως είδαμε, έχουν ανάγκη ενός εξωτερικού όρου για να ορίσουν το άτομο, τις σχέσεις των ατόμων και το όλον. Στις κλασικές θεωρίες το άτομο παραμένει αφηρημένο ή με άλλα λόγια τα άτομα δεν υπάρχουν. Αντίθετα, στην προοπτική της διατομικότητας:\n«Δεν υπάρχουν παρά μόνο άτομα. Αλλά ο νομιναλισμός αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον απομονωτισμό. Λέγοντας ότι τα άτομα είναι διαφορετικά […] δεν εννοούμε ότι είναι απομονώσιμα αλλά ότι επικοινωνούν με άλλες ατομικότητες με τις αμοιβαίες ενέργειες και τα αμοιβαία πάθη τους. Η μοναδικότητα είναι διατομική λειτουργία, λειτουργία της επικοινωνίας» (όπ.π.: 265).\nΗ προοπτική της διατομικότητας προβάλλει ως μια «ισχυρή» θεωρία της ατομικότητας, διατηρώντας το ισχυρό στοιχείο των θεωριών αυτών, δηλαδή το άτομο, το οποίο και επιχειρεί να καταστήσει πραγματικό και μοναδικό. Η διατομικότητα ή πολιτική επικοινωνία «επιτρέπει να υπερβούμε το δίλημμα μεταξύ ατομικισμού και οργανικισμού έτσι όπως το κατανόησαν οι πολιτικές φιλοσοφίες, ως πρόβλημα προέλευσης ή θεμελίου. Αυτό που είναι δεδομένο στην αρχή είναι το άτομο […] ή το “κοινωνικό ζώο”;» (όπ.π.: 292-293).\nΑντίθετα, για τον Μπαλιμπάρ το άτομο είναι παραγωγή-κατασκευή η οποία «προκύπτει από την “προσπάθεια” (conatus) του ίδιου του ατόμου, αλλά μέσα σε συνθήκες καθορισμένες από το “είδος ζωής” του που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ορισμένο καθεστώς επικοινωνίας με άλλες ατομικότητες» (όπ.π.: 272).\nΕπιπλέον, όμως, στο στοιχείο αυτό εντοπίζεται και η εσωτερική σχέση μεταξύ αρνητικού και θετικού ορισμού της διατομικότητας. Το πέρασμα στον θετικό ορισμό σημαίνει τη συγκρότηση ενός αντικειμένου γνώσης. Το θέμα δεν είναι να αφαιρέσουμε προσδιορισμούς από τα άτομα ώστε να καταστούν αφηρημένο αντικείμενο γνώσης αλλά να τα αντιμετωπίσουμε ως συγκεκριμένα, δηλαδή ως σύνθεση πολλαπλών καθορισμών (Μαρξ). Το υπό συγκρότηση αντικείμενο είναι μια σύνθεση της πολλαπλότητας: αντί της γνώσης του γενικού προσδιορίζει τη γνώση της ενικότητας, δηλαδή της συνθετότητας ή αμοιβαίας αιτιότητας, πράγμα που είναι ταυτόσημο με «το ελάχιστο της ανύπαρκτης γενικότητας» (Althusser 1978: 147). Το αντικείμενο γνώσης είναι μια έννοια της ενότητας ως διαφοράς. Και για τις δύο αυτές όψεις ο κατάλληλος όρος για να αποδοθούν είναι η έκφραση που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Μπαλιμπάρ «νομιναλισμός της ενικότητας» (Balibar1994a: 53). \n2. Παρέκβαση στην ιστορία της φιλοσοφίας\nΠριν προχωρήσουμε ίσως θα ήταν χρήσιμα ορισμένα στοιχεία από την ιστορία της φιλοσοφίας σχετικά με τη διατομικότητα. Ανάμεσα σε διάφορους μελετητές που επισήμαναν το στοιχείο αυτό στον Σπινόζα, ο Μπαλιμπάρ προσπαθεί να τη συλλάβει και να την εκφράσει με τον τρόπο του. Την προοπτική της κοινωνικής σχέσης ως διατομικής σχέσης ο Μπαλιμπάρ την εξάγει από τον Σπινόζα. Με τη θετική έννοια του ορισμού, του τι είναι και όχι του τι δεν είναι, δεν υπάρχει διατομικότητα στον Σπινόζα,  ωστόσο βρίσκονται εκείνα τα στοιχεία που επεκτείνοντάς τα μπορεί κανείς να την κατασκευάσει. Παρ’ όλ’ αυτά, με την αρνητική έννοια η οποία συνίσταται στην υπέρβαση της διάκρισης ατομικισμού/ολισμού η προβληματική της διατομικότητας απαντάται, με διαφορετικές έννοιες, και σε άλλους φιλοσόφους. Αναφέραμε ήδη τον Λάιμπνιτς αλλά ο ίδιος ο Μπαλιμπάρ αναφέρει επίσης τον Χέγκελ, τον Φρόυντ και τον Μαρξ.\nΣτον Χέγκελ η ελευθερία έχει νόημα μόνο στη σχέση μεταξύ ατόμων, πράγμα που υποδηλώνεται, στην αποφασιστική στιγμή της Σύνοψης, με το όνομα Αντικειμενικό Πνεύμα. Οι τρεις μορφές της πραγματικής ελευθερίας, δίκαιο, ηθικότητα, δρώσα συλλογική οντότητα (π.χ. κράτος), είναι οι μορφές της «διατομικότητας» στον Χέγκελ. Αν και δεν πρόκειται ακόμη για πλήρη έννοια της διατομικότητας καθ’ όσον είναι μορφή μέσα στο άτομο, ωστόσο τίθεται, με τον τρόπο αυτό, για πρώτη φορά η σχέση υποκειμενικότητας-ατομικότητας.\nΣτον Λάιμπνιτς, όπως είδαμε, απαντάται η έννοια της σχέσης ως εμμενούς διυποκειμενικότητας, δηλαδή ως ιεραρχικής και «κάθετης». Η σχέση του μέρους με το όλον, του «ατομικού» με το «συλλογικό», είναι σχέση έκφρασης-αντιπροσώπευσης, συνεπώς η ελευθερία του ατόμου δεν ενισχύει τη συλλογική ελευθερία.\nΣτον Μαρξ, ο Μπαλιμπάρ αναζητά και βρίσκει ισχυρότατες ενδείξεις διατομικότητας, ξεκινώντας κυρίως από την 6η Θέση για τον Φόυερμπαχ. Η ατομικότητα στον Μαρξ υφίσταται ως σχέση ή ως λειτουργία της κοινωνικής σχέσης που δεν παύει να μετασχηματίζεται στην ιστορία. Οι σχέσεις που ιδρύουν τα άτομα μεταξύ τους ορίζουν το κοινό στοιχείο των ατόμων, το «γένος». Το ορίζουν επειδή το συγκροτούν ανά πάσα στιγμή, υπό ποικίλες μορφές.\nΌσον αφορά ορισμένα στοιχεία διατομικότητας στον Φρόυντ, ο Μπαλιμπάρ τα εντοπίζει σχετικά με το ζήτημα του σπινοζικού πρώτου είδους γνώσης. Έτσι, θίγοντας τις ομοιότητες του σπινοζικού και του φροϋδικού φαντασιακού, αναφέρει ότι ο Σπινόζα προκαταλαμβάνει τρόπον τινά τον Φρόυντ, «η θεωρία του οποίου, όπως είναι γνωστό, δεν χαρακτηρίζεται τόσο από τη σημασία που προσδίδει στο σύστημα των παθών όσο από τη σημασία που προσδίδει στη σκέψη μέσα στο σύστημα των παθών» (Balibar 1996: 267). Ο Λακάν (Lacan), από την πλευρά του, όπως υποσημειώνει ο Μπαλιμπάρ, εξέφραζε την ιδέα ότι το φροϋδικό ασυνείδητο δεν αποτελεί ούτε ατομική «ικανότητα» ούτε «συλλογικό» σύστημα αρχετύπων.\nΣτη μαρξιστική προοπτική ο Αλτουσέρ έγραφε στο Διαβάζοντας το Κεφάλαιο:\n«Επισημαίνω ωστόσο ότι το ψευδοπρόβλημα του “ρόλου του ατόμου στην ιστορία” είναι η ένδειξη ενός αληθινού προβλήματος που ανακύπτει δικαιολογημένα από τη θεωρία της ιστορίας: του προβλήματος της έννοιας των ιστορικών μορφών ύπαρξης της ατομικότητας. Το Κεφάλαιο μας δίνει τις απαραίτητες αρχές για την τοποθέτηση αυτού του προβλήματος, ορίζοντας, για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, τις διάφορες μορφές ατομικότητας που αξιώνει και παράγει αυτός ο τρόπος παραγωγής, σύμφωνα με τις λειτουργίες που έχουν ως “φορείς” (Trager) τα άτομα μέσα στον καταμερισμό εργασίας, στα διάφορα “επίπεδα” της τομής. Φυσικά, και εδώ, ο ιστορικός τρόπος ύπαρξης της ατομικότητας σε ορισμένο τρόπο παραγωγής δεν μπορεί να διαβαστεί με γυμνό μάτι μέσα στην “ιστορία”, και συνεπώς η έννοια του πρέπει να κατασκευαστεί, και όπως όλες οι έννοιες επιφυλάσσει εκπλήξεις, με πιο έντονη τη μεγάλη διαφορά της με τις ψευδοπροφάνειες του “δεδομένου” –που δεν είναι παρά η μεταμφίεση της τρέχουσας ιδεολογίας. Μόνο αν ξεκινήσουμε από την έννοια των παραλλαγών του ιστορικού τρόπου ύπαρξης της ατομικότητας μπορούμε να προσεγγίσουμε το αληθινό υπόλειμμα του προβλήματος του ρόλου του ατόμου στην ιστορία, που στη διαδεδομένη του μορφή είναι ψευδές, γιατί είναι στρεβλό, θεωρητικά νόθο, αφού συγκρίνει τη θεωρία ενός αντικειμένου με την εμπειρική ύπαρξη ενός άλλου» (Althusser 2003: 333).\nΟ νεαρός τότε Μπαλιμπάρ, στη συμβολή του στο ίδιο έργο, έθετε τις βάσεις για μια ερευνητική προοπτική η οποία έμελλε αργότερα να πάρει σάρκα και οστά στη θεωρία της διατομικότητας:\n«Αν αυτή είναι η θεωρία της ιστορίας που συνεπάγεται η μέθοδος ανάλυσης του Μαρξ, τότε μπορούμε να παράγουμε μια νέα έννοια που ανήκει σ’ αυτή τη θεωρία: θα την ονομάσω έννοια των διαφορικών μορφών της ιστορικής ατομικότητας […] Τώρα μπορούμε να πούμε πως οι “άνθρωποι” αυτοί, στη θεωρητική τους κατάσταση, δεν είναι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, για τους οποίους οι περίφημες φράσεις λένε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι “κάνουν την ιστορία”. Είναι σε κάθε πρακτική και σε κάθε μετασχηματισμό της οι διαφορετικές μορφές ατομικότητας, που μπορούμε να ορίσουμε με βάση τη συνδυαστική δομή της πρακτικής. Όπως υπάρχουν στην κοινωνική δομή, σύμφωνα με τον Althusser, διαφορετικοί χρόνοι που κανένας τους δεν είναι αντανάκλαση κάποιου κοινού βασικού χρόνου, για τον ίδιο λόγο, δηλαδή εξαιτίας της συνθετότητας της μαρξιστικής ολότητας, υπάρχουν στην κοινωνική δομή διαφορετικές μορφές πολιτικής, οικονομικής, ιδεολογικής ατομικότητας που δεν στηρίζονται στα ίδια άτομα και έχουν τη δική τους, σχετικά αυτόνομη, ιστορία» (Balibar 2003: 526).\nΤέλος, ο Ντελέζ (Deleuze), δίνοντας τον τόνο στη συζήτηση για τον στρουκτουραλισμό και αναφερόμενος στη σχέση της ατομικότητας και της δομής, έγραφε χαρακτηριστικά: «Η δομή δεν είναι μορφή-όλον αυτόνομο που κυριαρχεί πάνω στα μέρη. Ορίζεται από τη φύση ορισμένων ατόμων-στοιχείων που αξιώνουν να εξηγήσουν το σχηματισμό των όλων και την παραλλαγή των μερών τους» (Ντελέζ 1985 [19792 ]: 328).\nΑπό τα προαναφερθέντα είμαστε σε θέση να αντικρίσουμε κάπως πιο άνετα το αχανές πεδίο που ανοίγεται μπροστά μας. Ο λόγος είναι ότι από τις υπερβάσεις των δυϊσμών που προπεριγράψαμε οδηγούμαστε αντιστοίχως σε δύο αμοιβαιότητες, δύο συνθετότητες, στις διαδικασίες διάδρασης-επικοινωνίας. Στο τέλος της διαδρομής οι εν λόγω υπερβάσεις πρόκειται, όπως θα δούμε, να αξιοποιηθούν από τον Μπαλιμπάρ με τη διατύπωση δύο θεμελιωδών θεωρημάτων της διατομικότητας στο πολιτικό πεδίο.\n3. Από την ατομικότητα στη διατομικότητα\nΚαθώς εξετάζουμε την έννοια της ατομικότητας, αναδύεται μια νέα έννοια με ορισμένα χαρακτηριστικά. Κατ’ αρχήν, υπερβαίνοντας το δυϊσμό διαπιστώνουμε ότι η ατομικότητα αποτελεί σχέση. Επίσης, διαπιστώνουμε ότι αποτελεί διαδικασία μετασχηματισμού. Η μετάβαση από τον αρνητικό ορισμό στον θετικό σημαίνει ότι η σχέση που προέκυψε από την ανατροπή της ιεραρχίας στην έννοια της ουσίας αποτελεί επιπλέον διαδικασία. Οι συνθετότητες που προκύπτουν έχουν ως κοινό στοιχείο το γεγονός ότι αποτελούν διαδικασίες διαφοροποίησης και επικοινωνίας. Η διατομική σχέση ως αδιάκοπη διαδικασία μετασχηματισμού αποτελεί, βεβαίως, ένδειξη μιας μη τελεολογικής διαλεκτικής. Ο Μπαλιμπάρ κάνει την απαραίτητη διάκριση λέγοντας ότι «η διατομική σχέση δεν είναι ούτε υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων ούτε σύστημα θεσμών, αλλά μια διαδικασία» (Balibar 1999: 56).\nΔεύτερον, η ατομικότητα αποτελεί προϋπόθεση αιτιακής ενότητας, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να αποσαφηνίσουμε τον τρόπο με τον οποίο η διατομικότητα είναι προϋπόθεση της παραγωγής του ατόμου. Η προϋπόθεση δηλώνει την όψη της ενότητας των διαδικασιών ατομίκευσης και η διάσταση της ενότητας αναφέρεται στην υπόσταση ως αιτιακή ενότητα. Η «υπόσταση» είναι η διαδικασία παραγωγής πολλαπλών ατόμων ή, με άλλα λόγια, είναι το όνομα με το οποίο προσδιορίζουμε την αιτιακή ενότητα της άπειρης πολλαπλότητας των «τρόπων» (Balibar 1997b: 8). Η υπόσταση, λοιπόν, προσδιορίζει την ενότητα της πολλαπλότητας. Η ερμηνεία του Μπαλιμπάρ κατανοεί τη σπινοζική σημασία της υπόστασης ως «καθολικής αιτιότητας». Η υπόσταση δεν υπάρχει παρά με τα άτομα και αυτό δεν σημαίνει ότι η υπόσταση ταυτίζεται με τα άτομα (Balibar 1990b: 65). Αμοιβαίως, τα «άτομα» είναι όλα διαφορετικά και αιτιακά εξαρτώμενα, επικοινωνούν δε ακριβώς λόγω αυτής της αιτιακής αλληλεξάρτησης.\nΤέλος, η ατομικότητα αποτελεί αντικείμενο (-ότητα). Όπως είδαμε στα προηγούμενα, η παραγωγή του ατόμου, η ατομικοποίηση, συγκροτείται ως αντικείμενο. Ο Σπινόζα δεν προτείνει, λοιπόν, απλώς την κριτική αλλά τη γνώση κάποιου πράγματος, προτείνει ως αντικείμενο μια διαφορά η οποία είναι ενικότητα (singularite).\n«Ίσως η καλύτερη διατύπωση να είναι η εξής: το αντικείμενο της σπινοζικής οντολογίας είναι η ατομικοποίηση, ή η διαφορά μεταξύ ενεργητικότητας και παθητικότητας ως τέτοιας. Αλλά η διαφορά αυτή, η οποία δεν είναι παρά η κίνηση της ίδιας της παραγωγής της, αποτελεί επίσης μια πρωταρχική ενότητα» (Balibar 1990b: 58).\nΈχουμε, λοιπόν, από τη μια πλευρά τη σχέση ως αντικείμενο και από την άλλη το αντικείμενο ως σχέση. Πρόκειται για μια δυσκολία αλλά και ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο. Στο σημείο αυτό μπορούμε μόνο να αναφέρουμε ότι η διαφορά αυτή εμφανίζεται πράγματι και στα τρία επίπεδα της διατομικότητας κατά Balibar, τα οποία πρόκειται να παρουσιάσουμε στα αμέσως επόμενα. Η αιτιότητα ως ενότητα διαφοράς ταυτίζεται με την ολοκλήρωση (integration) ως ενότητα διαφοράς μεταξύ ενεργού (εσωτερικά αίτια) και παθητικού (εξωτερικά αίτια). Αλλά, επίσης, η κοινωνικότητα είναι ενότητα διαφοράς που ενώνει και χωρίζει μεταξύ παθολογικής κοινωνικότητας και ορθολογικής κοινωνικότητας.\nΣτην ουσία, ο Μπαλιμπάρ προτείνει, λοιπόν, μια επιστημολογική διάσταση της διατομικότητας, μια θεωρία της γνώσης η οποία θεμελιώνεται στη σπινοζική κατηγορία των «κοινών εννοιών»: οι αληθείς ιδέες «βρίσκονται εξίσου στο μέρος και στο όλον» (ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση και στη φύση γενικώς), είναι κοινές σε όλους τους ανθρώπους.\nΣυναιρώντας τα σημαντικά σημεία σε μια ενιαία διατύπωση, θα λέγαμε ότι το άτομο είναι σχέση, η ατομικότητα είναι σύνθεση, η παραγωγή του ατόμου είναι διαδικασία χωρισμού (individuation) και ενοποίησης (individual-lization) συγχρόνως, το άτομο είναι αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας και η ενότητά του δευτερογενής.\nΩστόσο, τα άτομα όχι μόνο παράγονται-κατασκευάζονται (παθητικότητα) αλλά και παράγουν-κατασκευάζουν (ενεργητικότητα): αυτό είναι το θετικό στοιχείο της διατομικότητας, το οποίο έχει ως προϋπόθεση μια αλληλουχία των ίδιων των διαδικασιών. Τα άτομα, ενώ προκύπτουν από διαδικασίες χωρισμού, δεν είναι απομονωμένα, «επειδή οι διαδικασίες που οδηγούν στο χωρισμό μοναδικοτήτων δεν είναι οι ίδιες χωρισμένες» (Balibar 1997b: 9). Υπάρχει λοιπόν μια αρχική αλληλουχία με βάση την οποία τίποτε δεν είναι απομονωμένο και τίποτε δεν μπορεί να διασυνδεθεί a posteriori, από «τα έξω». Η αλληλοδιάδραση των διαδικασιών είναι πρωταρχική, αφού η ενότητά τους είναι πρωτογενής ως αναγκαία-αιτιακή και όχι ενδεχομενική. Έτσι, η διατομικότητα ως τέτοια αποτελεί προϋπόθεση της ατομικοποίησης. Η διατομικότητα είναι η διάδραση, η διασταύρωση, η διαπλοκή των διαδικασιών ατομίκευσης, των διαδικασιών παραγωγής του ατόμου. Η επικοινωνία δεν προκύπτει εκ των υστέρων, αλλά υπάρχει ήδη πάντοτε στην παραγωγή του ατόμου. Τα χαρακτηριστικά αυτά εμφανίζονται, όπως μπορούμε να δούμε, σε κάθε μία από τις τρεις διαστάσεις του θετικού ορισμού της διατομικότητας.\n4. Ο θετικός ή κατασκευαστικός ορισμός\nΜε τη θετική ή κατασκευαστική έννοια της διατομικότητας ο Μπαλιμπάρ επιχειρεί να δώσει έναν θετικό ορισμό, δηλαδή σε τι ακριβώς συνίσταται η έννοια της διαδικασίας κατασκευής του ατόμου. Συγκεντρώσαμε ορισμένα στοιχεία τα οποία μας επιτρέπουν πλέον να κατανοήσουμε τον ορισμό σε γενικές, αδρές γραμμές. Καθ’ όσον με την προηγηθείσα οριοθέτηση-υπέρβαση των διακρίσεων άνοιξε η δυνατότητα της μη ιεραρχικής σχέσης των δύο όρων, οδηγούμαστε στην περιγραφή της συνθετότητας των σχέσεων αυτών. Μπορούμε, επίσης, να κατανοήσουμε τι κάνει ο Μπαλιμπάρ πάνω στη σκέψη και με τη σκέψη του Σπινόζα. Με απλά λόγια, θα λέγαμε ότι στον Σπινόζα δεν μπορούμε να βρούμε συγκεκριμένες διατυπώσεις που στηρίζουν μια έννοια της διατομικότητας, αλλά, εντούτοις, μπορούμε να βρούμε την ιδέα ως κεντρική στα κρίσιμα σημεία της Ηθικής. Παρεμπιπτόντως, αναδεικνύεται, για άλλη μία φορά, η προσίδια στον Μπαλιμπάρ φιλοσοφική πρακτική μετασχηματισμού.\nΑς επανέλθουμε στους δύο άξονες για να ελέγξουμε τι ακριβώς προσφέρουν στο πλαίσιο ενός θετικού ορισμού οι δύο συνθετότητες. Θα διαπιστώσουμε πράγματι ότι αναδύεται μία οριζόντια και μία κάθετη διάδραση, οι οποίες συνιστούν διαδικασίες. Η θετική απάντηση στο τι είναι η διατομικότητα είναι ότι αυτή συνίσταται σε διαδικασίες διάδρασης-επικοινωνίας.\n4.1. Πρώτη θέση: η διατομικότητα ως γενικό σχήμα αιτιότητας\nΗ αιτιακή-οριζόντια διάδραση και ενότητα μεταξύ ατομικοτήτων αντιστοιχεί στην αμοιβαιότητα που προκύπτει από την υπέρβαση της τοπολογικής διάκρισης έσω/έξω προς στο ανάμεσα. Το στοιχείο της διαδικασίας εμφανίζεται στη σχέση τού έσω και του έξω, στο ανάμεσα, στη μορφή δικτύου που παίρνουν οι μη γραμμικές αιτιακές σχέσεις μεταξύ των ατόμων. Οι σχέσεις δεν συλλαμβάνονται ως σχέσεις μεταξύ κυρίαρχων υποκειμένων αλλά τονίζεται, αντίθετα, η συγκρότηση της ατομικότητας ως διαδικασίας σύνθεσης, μέσα σε ένα δίκτυο σχέσεων. Δεν συλλαμβάνεται πρώτα το υποκείμενο και μετά οι σχέσεις των ατόμων, ούτε υπάρχει μια αρχή ή ένα τέλος της διαδικασίας της συγκρότησης. Πρόκειται για μια άπειρη διαδικασία ταυτόχρονης κατασκευής του ατόμου-υποκειμένου, του διατομικού υποκειμένου και όχι του υποκειμένου-αρχή και αιτία εαυτού. Ο Μασερέ το διατυπώνει επίσης ως εξής: «Το άτομο συγκροτείται συλλογικά εγγράφοντας στην οργάνωσή του, συγκρουσιακά, το ίχνος του κοινωνικού» (Μacherey 1989: 40).\nΓια την προσέγγιση της πρώτης διάστασης της διατομικότητας είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε την κρίσιμη θέση του Σπινόζα:\n«Ένα οποιοδήποτε ατομικό πράγμα, δηλαδή κάθε πράγμα που είναι πεπερασμένο και έχει προσδιορισμένη ύπαρξη, δεν μπορεί να υπάρχει ή να ενεργεί για να παράγει κάποιο αποτέλεσμα χωρίς να είναι προσδιορισμένο να υπάρχει και να ενεργεί από μια άλλη αιτία που είναι καθ’ εαυτή πεπερασμένη και έχει μια προσδιορισμένη ύπαρξη, και έτσι επ’ άπειρον» (Ηθική, Ι, 28).\nΑπό την εν λόγω θέση του Σπινόζα αντλούνται δύο χαρακτηριστικά της διατομικότητας ως αιτιακού σχήματος. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται για μη γραμμικό σχήμα αιτιότητας, εν αντιθέσει με το καντιανό σχήμα γενικής αιτιότητας, στο οποίο η αιτιότητα αποτελεί αναγκαία διαδοχή. Πρόκειται για σχήμα οριζόντιας «διάδρασης» ή «συνθετότητας», η οποία δεν είναι παραγόμενη αλλά πρωτότυπη και ήδη εμπλεκόμενη στο στοιχειώδες σχέδιο κάθε αιτιακής δράσης. Αναγνωρίζουμε στο συγκεκριμένο σημείο μια ικανή ένδειξη εμμενούς και όχι μεταβατικής αιτιότητας.\nΤο δεύτερο χαρακτηριστικό δείχνει ότι εγκαθιδρύεται μια «τάξη συνάφειας» ή μια αλληλουχία όχι μεταξύ ατομικών όρων (αντικείμενα, γεγονότα, φαινόμενα) αλλά μεταξύ res singulars (ενικών πραγμάτων), δηλαδή ατόμων. Η αποφασιστική σπινοζική θέση είναι εκείνη που διατυπώνει ότι «υπάρχω σημαίνει λειτουργώ ή επενεργώ σε άλλα πράγματα». Πρόκειται για μια παραγωγική λειτουργία στην οποία συγχωνεύεται τόσο το στοιχείο της μη γραμμικότητας όσο και το στοιχείο της αλληλουχίας: το να παράγω αιτιακά κάτι είναι μια λειτουργία όχι πάνω σε ένα πράγμα αλλά πάνω στον τρόπο με τον οποίο αυτό το πράγμα λειτουργεί. Δηλαδή, πάνω σε κάτι το οποίο υπάρχει ήδη ως ενεργό, έχει μια δυναμική η οποία με τη σειρά της δεν προέρχεται από αυτό το ίδιο το πράγμα, καθ’ όσον αυτό δεν είναι αιτία του εαυτού του, αλλά από άλλα πράγματα τα οποία επενεργούν σ’ αυτό. Με τον τρόπο αυτό εισάγεται η έννοια του δικτύου, στην οποία ενυπάρχουν και τα δύο στοιχεία, της μη γραμμικότητας και της αλληλουχίας. Έτσι, δεν έχουμε ανεξάρτητες γραμμικές σειρές αλλά άπειρο δίκτυο ενικών τρόπων (modi) ή υπάρξεων, μια δυναμική ενότητα τροποποιούντων/τροποποιούμενων δράσεων. Η έννοια αυτής της συνθετότητας είναι άμεσα αξιοποιήσιμη πολιτικά όσον αφορά την επινόηση νέων μορφών και μοντέλων οργάνωσης και δράσης χωρίς ενιαίο κέντρο ιεραρχικής αντιπροσώπευσης.\n2.2. Δεύτερη θέση: η διατομικότητα ως μια έννοια ολοκλήρωσης (integration ) διαφορετικών τάξεων ατομικότητας\nΗ αιτιακή-κάθετη διάδραση και ενότητα είναι αντίστοιχη με την αμοιβαιότητα ως υπέρβαση του δυϊσμού μεταξύ όλου και μέρους. Το στοιχείο της διαδικασίας εδώ αναφέρεται στην ολοκλήρωση-ένταξη ως συνεχούς διαδικασίας σύνθεσης ή συνεχούς αποσύνθεσης και αναδόμησης. Η διαδικασία αυτή δεν έχει τέλος, πράγμα που θα σήμαινε ολοκλήρωση με την κλασική έννοια (totalisation), αλλά είναι διαδικασία επ’ αόριστον. «Γίνεται καθαρό σ’ αυτό το σημείο ότι κάθε χρήση της έννοιας του ατόμου από τον Σπινόζα εξαρτάται από τη θεώρηση της εξατομίκευσης ως διαδικασίας. Εδώ ακριβώς είναι που η διατομικότητα γίνεται μη αναγώγιμη» (Balibar 1997b: 16) .\nΜέχρι στιγμής εξετάσαμε τη διατομική σχέση, δηλαδή το πώς του ατόμου με τα άλλα άτομα. Στη συνέχεια, η διατομικότητα ως ολοκλήρωση αναφέρεται στους ατελείωτους μετασχηματισμούς ενοτήτων, στις συνεχείς συνθέσεις και ανασυνθέσεις, δημιουργίας και αναδημιουργίας, καταστροφής και ανακατασκευής μορφών από πιο «απλά» σε πιο «σύνθετα» άτομα-ενότητες. Όλες αυτές οι διαδικασίες δημιουργούν ένα περιβάλλον. Η διατομικότητα ως ολοκλήρωση αναφέρεται στη σχέση-διάδραση του ατόμου με το περιβάλλον, ως μια δυναμική και μη παγιωμένη αλλά σχετικά σταθερή ισορροπία εξωτερικών και εσωτερικών αιτιών, παθητικότητας και ενεργητικότητας αντιστοίχως, ως ένα καθορισμένο επίπεδο ολοκλήρωσης στο οποίο η ενότητα ενσωματώνει και ενσωματώνεται. Αν στην οριζόντια συνθετότητα-αιτιακή τάξη η ενότητα τροποποιούσε τροποποιούμενη, στην αιτιακή τάξη της κάθετης συνθετότητας ενσωματώνει ενσωματωνόμενη. Με άλλα λόγια, σχετικοποιείται η διάκριση «όλου» και «μέρους» και αναδεικνύεται η σχεσιακή θέση «ό,τι είναι μέρος σε ένα επίπεδο μπορεί να γίνει όλον σε ένα άλλο επίπεδο» (όπ.π.). Η έννοια της συνθετότητας αυτής είναι πολύ επίκαιρη και χρήσιμη και στο πολιτικό πεδίο, στη σύγχρονη συζήτηση περί ολοκληρώσεων.\n4.3 Τρίτη θέση: διατομικότητα ως διαμεσολάβηση μεταξύ φαντασίας-λόγου\nΟι δύο προηγούμενες διαστάσεις της διατομικότητας αποτελούν ένα καθολικό σχήμα αιτιότητας το οποίο ολοκληρώνεται και επεξηγείται με μια τρίτη διάσταση. Αυτές οι συνθετότητες-αιτιακές τάξεις παραγωγής της ατομικότητας συμπληρώνονται και τελειοποιούνται μόνο αν αναφερθούμε στα ανθρώπινα άτομα. Η τρίτη διάσταση, η τρίτη έννοια, σχετίζεται με την ατομικότητα μέσα στην ιστορία, όπου από την εμπειρία μας αντλούνται τα στοιχεία με τα οποία μπορεί να περιγραφεί η μοναδικότητά της.\nΕίδαμε προηγουμένως, στην ανάλυση των δύο σχημάτων αιτιότητας, ότι το να είναι ένα άτομο ενεργητικό ή, με σπινοζικούς όρους, το να αποτελεί «επαρκή αιτία» είναι ταυτόσημο με το να εγκαθιστά σχέσεις με άλλα άτομα. Γνωρίζουμε ότι ο Σπινόζα απορρίπτει την παραδοσιακή διάκριση μεταξύ γνώσης και πάθους και δεν ανάγει τη μια όψη στην άλλη. Κάθε ιδέα συνοδεύεται από ένα αίσθημα (χαράς ή θλίψης) και, αντιστρόφως, κάθε αίσθημα συνδέεται με μια παράσταση: εικόνα ή έννοια. Η διάκριση, λοιπόν, αντικαθίσταται από δύο είδη γνώσης, τη φαντασία και το λόγο, τα οποία αντιτίθενται μεταξύ τους όπως η παθητικότητα και η ενεργητικότητα. Όλοι οι άνθρωποι ζουν συγχρόνως μέσα στη φαντασία και μέσα στο λόγο. Συνεπώς, όλοι σκέφτονται και γνωρίζουν. Η φαντασία δεν αποτελεί ανθρώπινη ικανότητα (όπως η μνήμη, η αντίληψη) αλλά δομή, στην οποία οι ατομικοί «εαυτοί» συγκροτούνται πρωταρχικά και η δομή αυτή είναι σχεσιακή ή διατομική, δηλαδή κυρίως διαδικασία διαδοχικών κυκλικών ταυτίσεων μέσω των παθών. Από την άλλη, ο Λόγος δεν αποτελεί ικανότητα αλλά δομή ή σύστημα αμοιβαίων σχέσεων, μέσω του οποίου η προσπάθεια του ατόμου να διατηρηθεί στην ύπαρξη συνδέεται με τη γνώση του δικού του καλού και με την αναγκαία εγκαθίδρυση ανταλλαγών με άλλους ανθρώπους.\nΚαθένα από τα δύο είδη γνώσης θεωρείται ειδικός τρόπος εγκαθίδρυσης μιας αναγκαίας διασύνδεσης μεταξύ διατήρησης του ατόμου και θεσμοθέτησης της κοινότητας. Κατά συνέπεια αποτελούν τρόπους επικοινωνίας: αφ’ ενός, η φαντασιακή επικοινωνία ή διάδραση μεταξύ των ατόμων με την ταύτιση μέσω ομοιότητας (παθητική γνώση, καθ’ όσον κυριαρχούνται από τις συγκεχυμένες ιδέες της ομοιότητας) και, αφ’ ετέρου, η ορθολογική επικοινωνία ή διάδραση με την ταύτιση μέσω ανταλλαγής και αμοιβαίας χρησιμότητας (ενεργητική γνώση καθ’ όσον γνωρίζουν ότι ενώ είναι διαφορετικά, εντούτοις έχουν κοινά). Οι δύο τρόποι αντιστοιχούν στην παθολογική και ορθολογική συγκρότηση της κοινωνικής σχέσης. Και στις δύο περιπτώσεις η διατομικότητα προσδιορίζεται (αφού υπάρχει διάδραση και επικοινωνία μεταξύ των ατόμων) ως συνθήκη για την ύπαρξη του ατόμου αλλά υπό ανταγωνιστικές μορφές.\nΈτσι η διατομικότητα, αποτελώντας όρο στη συγκρότηση δύο ανταγωνιστικών τρόπων επικοινωνίας, δύο ειδών γνώσης, πρέπει να θεωρείται επίσης διαδικασία μεταξύ δύο τάσεων. «Η συγκεκριμένη έννοια της διατομικότητας δηλώνει ότι οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων πρέπει να θεωρούνται μέσα στη μετάβαση από τη Φαντασία στο Λόγο, δηλαδή ως μετάβαση από μια μικρότερη σε μια μεγαλύτερη δύναμη δράσης» (Balibar 1997b: 31). Όπως η παραγωγή του ατόμου είναι μια διαδικασία που ενώνει και χωρίζει, κατά τον ίδιο τρόπο και η συγκρότηση της κοινωνικής σχέσης είναι μια διαδικασία που ενώνει και χωρίζει. Η συγκρότηση της κοινωνικής σχέσης και, ειδικότερα, η δημιουργία της κοινότητας προκύπτουν από την άρθρωση της φαντασίας και του λόγου ως δύο διαφορετικών τρόπων επικοινωνίας μεταξύ ατόμων. Καθένας από τους δύο τρόπους επικοινωνίας συγκροτείται διατομικά και συνεισφέρει, μέσα από μια ενιαία διαδικασία, στη συγκρότηση της κοινωνικής σχέσης ως αντιφατικού και αμφίσημου δεσμού. Η διατομική προσέγγιση αποτελεί, για τον Μπαλιμπάρ, τον μοναδικό τρόπο να απορριφθεί η «ατομικιστική θεμελίωση» της κοινωνικής σχέσης, καθώς συλλαμβάνει την εγκαθίδρυση σχέσεων με τα άλλα άτομα ως μια ενεργοποίηση, ως ενδυνάμωση, η οποία συνδυάζεται όχι με την περαιτέρω εξάρτηση των ατόμων αλλά, αντίθετα, με την αύξηση της αυτονομίας τους. Παρατηρούμε ότι η ενεργητικότητα αναφέρεται ταυτοχρόνως στη γνώση-λόγο, στην πολιτική συλλογικότητα, καθώς και στην επικοινωνία. Άλλωστε, μία από τις ιδέες-κλειδιά είναι η ενεργός ύπαρξη: «Στη φιλοσοφία του Σπινόζα η ατομικότητα είναι όχι μόνο η κεντρική έννοια αλλά ακριβώς η μορφή της ενεργού ύπαρξης [actual existence]» (Balibar 1997b: 8).\nΑυτό, όμως, που θέτει με πρωτότυπο τρόπο η τρίτη αυτή διάσταση της διατομικότητας είναι η ταυτόχρονη συγκρότηση γνώσης και πολιτείας. Η διατομικότητα ως διαδικασία μετάβασης υποδηλώνει, επίσης, την ιστορικότητα της γνώσης και της πολιτικής, καθ’ όσον πρόκειται για διαρκή μετασχηματισμό από τον έναν πόλο στον άλλο και αντιστρόφως, δηλαδή ανάλογα με το βαθμό συγκρότησης της συλλογικότητας. Με τον τρόπο αυτό, η τελειοποίηση της επικοινωνίας αυξάνει τη γνώση, την ενδυνάμωση των πολλών, την κοινωνικότητα. Ο Σπινόζα εξηγεί ότι η συγκρότηση της πολιτικής κοινωνίας αποτελεί συνθήκη της ελεύθερης σκέψης και της γνωσιακής δραστηριότητας. Ο Μπαλιμπάρ προτείνει, με τη σειρά του, και το αντίστροφο: ότι η συγκρότηση ενός νέου είδους γνώσης αποτελεί ταυτοχρόνως και ένα νέο είδος πολιτικής. Η διατομικότητα αποτελεί, λοιπόν, την εσωτερική σχέση γνώσης και πολιτικής.\n«Η φιλοσοφία του Σπινόζα είναι φιλοσοφία των τρόπων επικοινωνίας μέσα στην οποία συνδυάζονται θεωρία της γνώσης και θεωρία του κοινωνικού είναι. Ο ίδιος ο Σπινόζα χαρακτήρισε το πρόβλημα αυτό ως πρόβλημα των “κοινών εννοιών”: κατηγορία που παραπέμπει συγχρόνως στην καθολικότητα του λόγου και στη θεσμοθέτηση της συλλογικότητας. Οι κοινές έννοιες είναι αληθείς ιδέες που θεμελιώνουν κάθε αποδεικτική επιστήμη και οι οποίες “βρίσκονται εξίσου στο μέρος και στο όλον” (ακριβώς, δηλαδή, ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση και στη φυσική αιτιότητα γενικώς). Είναι επίσης κοινές σε όλους τους ανθρώπους, στο μέτρο που αυτοί συμβάλλονται για να ζήσουν και να σκεφτούν, όποιος κι αν είναι ο βαθμός σοφίας τους και η κοινωνική τους κατάσταση. Χωρίς αμφιβολία, πρέπει να ανατρέξουμε σε αυτήν τη θεμελιώδη κατηγορία, τόσο για να αναλύσουμε τη λειτουργία και τις μορφές του κράτους όσο και για να ορίσουμε την ατομικότητα και, τέλος, να μάθουμε σε τι συνίσταται η ελευθερία» (Balibar 1996: 251).\n«Γνωρίζω όταν επικοινωνώ» ή «συμμετέχω και γνωρίζω»: αυτό είναι το αξίωμα της σχέσης γνώσης-πολιτικής-επικοινωνίας το οποίο προτείνει ο Μπαλιμπάρ προς διερεύνηση. Η έννοια της διατομικότητας αποτελεί σημαντικό υπόβαθρο, που οδηγεί στο τρίτο είδος γνώσης πέρα από το λόγο, καθώς και στην επινόηση μιας νέας πολιτικής ως μεσολάβησης πέρα από το ιδεο-λογικό πεδίο του κράτους και του πεδίου των σχέσεων εξουσίας.\n5. Ερευνητικές προοπτικές της διατομικότητας\nΑνακεφαλαιώνοντας, η θεωρία της διατομικότητας αποτελεί μια επανατοποθέτηση του προβλήματος της κοινωνικής σχέσης. Γενικότερα, η διατομικότητα συνιστά ένα κεντρικό μοτίβο για τον Μπαλιμπάρ, καθ’ όσον αυτή συνδέεται με ορισμένα σημαντικά ζητήματα της πολιτικής φιλοσοφίας και θεωρίας, συνεισφέροντας σε μια γονιμότερη επαναδιατύπωσή τους. Ενδεικτικά, η διατομική υπόθεση αποδεικνύεται καρποφόρα πάνω απ’ όλα στις εξής δύο κατευθύνσεις:\nΠρώτον, επιτρέπει να επανεξεταστεί η σχέση κυριαρχίας, λαμβάνοντας υπόψη και τους «από κάτω», καθ’ όσον τα άτομα δεν είναι καθορισμένα από το όλον παρά διατηρώντας και την αυτονομία τους. Επιτρέπει να τεθεί το πρόβλημα της υποταγής και της σχέσης υποκειμενοποίησης-ατομικότητας, καθ’ όσον, όπως είδαμε, δεν υπάρχει υπακοή στο επίπεδο των μεμονωμένων ατόμων. Με τον τρόπο αυτό διανοίγεται η προοπτική της διατομικής συγκρότησης τόσο της κυριαρχίας όσο και της υποταγής. Η απάντηση του Μπαλιμπάρ, σε επίπεδο αρχής, στο θεμελιώδες ερώτημα της πολιτικής πώς συνδυάζονται λόγος και φαντασία και πώς συμβάλλουν στην κοινωνικότητα είναι:\n«Αν, συνεπώς, παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι ζουν σε σχετικά σταθερές πολιτείες ή κοινωνίες, αυτό συμβαίνει διότι, διά της πλαγίας οδού, το παιχνίδι της φαντασίας και του κρατικού καταναγκασμού επικαθορίζει εκείνο των συμφερόντων και κυρίως διότι το κράτος υποχρεώνει τα άτομα να συμπεριφέρονται σαν να ζούσαν “καθοδηγούμενα από τον λόγο”, χρησιμοποιώντας ως υλικό τα πάθη τους» (Balibar 1996: 274).\nΗ διατομική προσέγγιση προσφέρει, λοιπόν, τη δυνατότητα να λυθεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του κλασικού μαρξισμού όσον αφορά τη σχέση ιδεολογίας και πολιτικής.\nΔεύτερον, η διατομικότητα αποτελεί συνδυασμό μιας θεωρίας του κοινωνικού είναι και μιας θεωρίας της γνώσης. Ο Μπαλιμπάρ είναι εξαιρετικά πρωτότυπος και γόνιμος στο ζήτημα της σχέσης γνώσης και πολιτικής: «Το να γνωρίζεις σημαίνει να σκέφτεσαι ολοένα και λιγότερο μόνος». Διανοίγεται, λοιπόν, ένα πρόγραμμα εκδημοκρατισμού της γνώσης με τη βαθύτερη έννοια. Μπορούμε να προσεγγίσουμε μια μη διαφωτιστική σύλληψη του εκδημοκρατισμού της γνώσης, καθ’ όσον αυτή αναπτύσσεται μεν με την ενεργοποίηση-συμμετοχή, αλλά με σκοπό την εγκαθίδρυση της αναγκαίας σύνδεσης μεταξύ διατήρησης του ατόμου και θεσμοθέτησης της κοινότητας (του όλου), δηλαδή τη διατήρηση της ύπαρξης της σύνθεσης. Στην αντίληψη αυτή, το κρίσιμο ζήτημα δεν έγκειται στη διάνοιξη της σχέσης γνώσης και εξουσίας, στη διάδοση της γνώσης ευρύτερα σε όλους με σκοπό τη χειραφέτηση, αλλά στην αποκατάσταση επικοινωνίας μεταξύ της ήδη υπάρχουσας γνώσης από την προσπάθεια διατήρησης του ατόμου (conatus) και της γνώσης ενός συλλογικού υποκειμένου για τη διατήρηση της πολιτείας. Δεν πρόκειται για την ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας ενός υποκειμένου αλλά για τη θετική γνώση ενός αντικειμένου, αυτού της κοινωνικής σχέσης. Πρόκειται για τη γνώση της σχέσης με τους άλλους: με τη μορφή της ταύτισης-επικοινωνίας μέσω των παθών και με τη μορφή της αμοιβαίας ωφέλειας από την ανταλλαγή με τους άλλους. Η γνώση αυτή είναι θετική, καθ’ όσον αποσκοπεί στη διατήρηση της σχέσης και δεν συνιστά αρνητική κριτική, με σκοπό να αποκαλύψει τις ψευδαισθήσεις της φαντασίας, των παθών, της ιδεολογίας.\nΤέλος, εκτός από τη θεωρητική καρποφορία, ο Μπαλιμπάρ συνάγει δύο πορίσματα, απολύτως απαραίτητα και χρήσιμα στη συζήτηση των αποριών της σύγχρονης πολιτικής. Διατυπώνει το διατομικό θεώρημα σύμφωνα με το οποίο η αυτονομία ή η δύναμη του ατόμου δεν ανάγεται-μειώνεται, αλλά αντίθετα επεκτείνεται με τη συγκρότηση του κράτους ή της πολιτικής κοινωνίας. Αλλά και αντιστρόφως, η κυριαρχία ή ισχύς του κράτους δεν ανάγεται-μειώνεται αλλά επεκτείνεται με την αυξανόμενη αυτονομία των πολιτών. Η σημασία της θέσης αυτής φωτίζει και επεξηγεί πλήρως το ζήτημα της αποδυνάμωσης του κράτους. Επίσης, το ίδιο θεώρημα διατυπώνεται και διαφορετικά: «Η απελευθέρωση του ατόμου στην πράξη πολλαπλασιάζει τη συλλογική δύναμη όπως και η συλλογική ελευθερία πολλαπλασιάζει την ατομική δύναμη». Τα θεωρήματα αυτά, συμπεριλαμβάνοντας και τα στοιχεία με πολιτική σημασία που είδαμε, αποτυπώνουν ακριβώς στο πολιτικό πεδίο την υπέρβαση ατομικισμού-ολισμού. Συνιστούν ταυτοχρόνως κρίσιμες θέσεις για την αμφισβήτηση του φιλελευθερισμού και την υπεράσπιση της δημοκρατίας.\nΊσως αρχίσαμε να κατανοούμε καλύτερα την αξία μιας τέτοιας εργασίας αυστηρά φιλοσοφικής και ωστόσο εγγεγραμμένης στη συγκυρία, μιας ριζοσπαστικής σκέψης που τολμά τους μετασχηματισμούς χωρίς να μηρυκάζει γνωστές θέσεις αλλά ούτε και καινοφανείς κοινοτοπίες. Πρόκειται για το στοίχημα μιας ριζοσπαστικής αναθεμελίωσης αρχών και εννοιών, για το στοίχημα μιας υπέρβασης που δεν οδηγεί στην προσαρμογή.\nAlthusser L. (1978), Θέσεις, μτφρ. Ξενοφών Γιαταγάνας, Αθήνα: Θεμέλιο.\nAlthusser L., E. Balibar (2003), Διαβάζοντας το Κεφάλαιο, μτφρ. Δημήτρης Δημούλης, Χρίστος Βαλλιάνος, Βίκυ Παπαοικονόμου. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.\nBalibar Etienne (1989), «Rousseau et Kant, ce qui fait qu’ un peuple est un peuple», Revue de synthese, 3-4: 391-417.\n— (1990a), «Les apories de la ‘transition’ et les contradictions de Marx», Sociologie et societes, 22(1): 83-91.\n— (1990b), «Individualite, causalite, substance: reflexions sur l’ontologie de Spinoza», στο Edwin Curley, Pierre-Francois Moreau, E. J. Brill (eds), Spinoza. Issues and Directions: The Proceedings of the ChicagoSpinoza Conference , Leiden- New York-Kobenhavn-Koln, 59-74.\n— (1994), Lieux et noms de la verite, Saint-Etienne: Editions de l’ Αube.\n— (1996), «Σπινόζα: Πολιτική και επικοινωνία», επίμετρο στο Σπινόζα, Πολιτική Πραγματεία, μτφρ. Α.Ι. Στυλιανού, Αθήνα: Πατάκης, 247-294.\n— (1997), Spinoza: from individuality to transindividuality, Delft: Eburon.\n— (1999), Η φιλοσοφία του Μαρξ, μτφρ. Άρης Στυλιανού, Αθήνα: Νήσος.\n— (1996), Ο Σπινόζα και η πολιτική, μτφρ. Άρης Ι. Στυλιανού, Αθήνα: Εστία.\nDeleuze J. (1988), Foucault, London: Athlone Press /(ελλην.) (2005), Φουκώ, μτφρ. Τάσος Μπέτζελος, Αθήνα: Πλέθρον.\nHusserl Ed. (2002), Καρτεσιανοί Στοχασμοί, μτφρ. Παύλος Κοντός, Αθήνα: Ροές.\nLeibnitz G.W.(1997), Η Μοναδολογία, μτφρ. Στέφανος Λαζαρίδης, εισαγ. Γεράσιμος Βώκος, Θεσσαλονίκη: Υπερίων.\nMarx Karl (1977), Θέσεις για τον Φόυερμπαχ, μτφρ. Φ. Φωτίου, Αθήνα: Θεμέλιο.\nMorfino Vittorio (2003), «Ontologie de la relation et materialisme de la contingence», Actuel Marx en Ligne, 18.\nSimondon Gilbert (1989), L individuation psychique et collective a la lumiere des notions de Forme, Information, Potentiel et Metastabilite, Paris: Editions Aubier.\nSpinoza Benedict de (χ.χ.), Ηθική, μτφρ. Μίνα Ζωγράφου, Αθήνα: Αναγνωστίδης.\nVirno Paolo (2002), Grammaire de la multitude , Editions de l’ eclat & Conjonctures.\nΜacherey Pierre (1989), «Vers le social», Μ agazine litteraire, 264: 38-40.\nΝούτσος Παναγιώτης (1980), Ο νομιναλισμός, οι κοινωνικο-πολιτικές προϋποθέσεις της υστερομεσαιωνικής φιλοσοφίας, Αθήνα: Κέδρος.\nΝτελέζ Ζυλ (1985[19792 ]), «Πώς αναγνωρίζουμε τον στρουκτουραλισμό», στο Σατελέ Φ. Η φιλοσοφία, ο εικοστός αιώνας, Αθήνα: Γνώση, 323-361.\nΝτυμόν Λουί (1988), Δοκίμια για τον ατομικισμό, μτφρ. Μπάμπης Λυκούδης, Αθήνα: Ευρύαλος.\n Το παρόν κείμενο αποτελεί επεξεργασμένη μορφή ανακοίνωσης στην ημερίδα Ο Σπινόζα και η σύγχρονη ριζοσπαστική σκέψη του Διδασκαλείου «Δημήτριος Γληνός» του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τον Φεβρουάριο του 2004, όπου συμμετείχαν επίσης οι Warren Montag (βλ. Θέσεις 88) , Γερ. Βώκος και Άρης Στυλιανού.\n Paolo Virno (2002), Grammaire de la multitud,. Editions de l’eclat & Conjonctures.\n Για μια πραγμάτευση της ουσίας ως σχέσης στον Μπαλιμπάρ βλέπε και Vittorio Morfino (2003), “Ontologie de la relation et materialisme de la contingence”, Actuel Marx en Ligne, 18.\n Για το νομιναλισμό βλέπε Παναγιώτης Νούτσος (1980), Ο νομιναλισμός –οι κοινωνικοπολιτικές προϋποθέσεις της υστερομεσαιωνικής φιλοσοφίας, Αθήνα: Κέδρος.\n Εκτός ίσως από την περίπτωση της «μίμησης των αισθημάτων» (imitation des affects) ( Ηθική , ΙΙΙ, 27) ως ισχυρό διατομικό στοιχείο ήδη και όχι ως απλή ένδειξη.\nFiled under Πολιτική Θεωρία


1 Τσιμεντοειδές στεγανωτικό σύστημα πολλαπλών χρήσεων Πεδία εφαρμογών Tσιμεντοειδές σύστημα πολλαπλών χρήσεων κατάλληλο για εργασίες υγρομόνωσης σε επιφάνειες από σκυρόδεμα, τοιχοποιία, κάτω από πλακίδια και άλλα δομικά υποστρώματα. Αναμιγνύοντας το Α συστατικό του συστήματος Revinex Flex με νερό ή με το κατάλληλο πολυμερές (συστατικό Β), υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής σε διαφορετικές εργασίες υγρομόνωσης ανάλογα με τις απαιτήσεις του έργου. Σύστημα ενός συστατικού Εκδόσεις Αναλογία ανάμιξης Revinex Flex + νερό = 25:7 Χρήσεις: Ιδανικό για υγρομόνωση σε χώρους υπογείων, τοιχία, φρεάτια, κλπ. Εσωτερική υγρομόνωση τοιχίων και δαπέδων από αρνητικές πιέσεις. Εξωτερική υγρομόνωση τοιχίων που πρόκειται να επιχωματωθούν. Ιδιότητες: Αποτελεσματική, οικονομική υγρομόνωση σε καινούργιες και υφιστάμενες κατασκευές. Εύκολο στην εφαρμογή με απλή ανάμιξη με το νερό. Αντοχή στην θετική και αρνητική υδροστατική πίεση του νερού. Συστήματα δύο συστατικών Αναλογία ανάμιξης Revinex Flex + Revinex Flex FP = 25:7 Χρήσεις: Ιδανικό για υγρομόνωση σε χώρους υπογείων, τοιχία, φρεάτια, δεξαμενές (όχι ποσίμου νερού) ή γενικότερα όταν απαιτείται αυξημένη πρόσφυση. Εσωτερική υγρομόνωση τοιχίων και δαπέδων από αρνητικές πιέσεις. Εξωτερική υγρομόνωση τοιχίων που θα επιχωματωθούν. Ιδιότητες: Ικανότητα γεφύρωσης ρωγμών. Πολύ καλή πρόσφυση σε πολλά υποστρώματα όπως σκυρόδεμα, πέτρα, κεραμικά και τούβλα. Αντοχή στην θετική και αρνητική υδροστατική πίεση του νερού. Αναλογία ανάμιξης Revinex Flex + Revinex Flex U360 = 25:10 Χρήσεις: Ιδανικό για ελαστική υγρομόνωση σε βεράντες, μπαλκόνια, πισίνες, μπάνια, κουζίνες, πριν την εφαρμογή κεραμικών πλακιδίων. Ιδιότητες: Ικανότητα γεφύρωσης ρωγμών. Πολύ καλή πρόσφυση σε πολλά υποστρώματα όπως σκυρόδεμα,\n2 πέτρα, κεραμικά και τούβλα. Αναλογία ανάμιξης Revinex Flex + Revinex Flex ES = 25:12 Χρήσεις: Κατάλληλο για απαιτητικές εφαρμογές υγρομόνωσης με υψηλή ελαστικότητα σε βεράντες, μπαλκόνια κάτω από πλακίδια καθώς και σε εκτεθειμένες επιφάνειες όπως ταράτσες, στέγες κτλ. Ιδιότητες: Αντοχή στην UV ακτινοβολία. Ικανότητα γεφύρωσης ρωγμών. Πολύ καλή πρόσφυση σε πολλά υποστρώματα όπως σκυρόδεμα, πέτρα, κεραμικά και τούβλα. Τεχνικά χαρακτηριστικά Σύστημα ενός συστατικού Revinex Flex (25kg)+ Νερό (7kg) Πυκνότητα Ξηρού κονιάματος Πυκνότητα-Revinex Flex+νερό 1,31 kg/l Υδατοπερατότητα Σύμφωνα με DIN Αντοχή πρόσφυσης (DIN EN 1348) Αντοχή σε θλίψη (DIN EN 196-1) Αντοχή στον εφελκυσμό (DIN EN 196-1) 1,6 Ν/mm 2 20,4 Ν/mm 2 5,2 Ν/mm 2 Διαπερατότητα υδρατμών 58,3 g/m 2 24h (DIN EN ISO ) Συντελεστής αντίστασης σε διάχυση μ Ισοδύναμο πάχος αέρα μ=63 sd = μ s =0,27 m\n3 Σύστημα δύο συστατικών Revinex Flex (25kg)+ FP (7kg) Πυκνότητα (EN ISO :12011) Αντοχή πρόσφυσης (EN 1542:2001) Περατότητα CO 2 (EN :2002 1,55 N/mm 2 1,2 g/(m 2 d) Συντελεστής Sd 3,04m (ISO :1999) Συντελεστής αντίστασης μ 286,6 (ISO :1999) Διαπερατότητα υδρατμών Λ 0,00058 g/cm 2 d-1 (ISO :1999) Συντελεστής αντίστασης μ (EN :2002 Συντελεστής Sd 222,11 m (EN :2002 Σύστημα δύο συστατικών Revinex Flex (25kg) + U 360 (10kg) Πυκνότητα (EN ISO :12011) Αντοχή πρόσφυσης (EN 1542:2001) Περατότητα CO 2 (EN :2002 1,46 N/mm 2 0,55 g/(m 2 d) Συντελεστής Sd 6,444m (ISO :1999) Συντελεστής αντίστασης μ 1239 (ISO :1999) Διαπερατότητα υδρατμών Λ 0,0001 g/cm 2 d-1 (ISO :1999) Συντελεστής αντίστασης μ (EN :2002 Συντελεστής Sd 52,33 m (EN :2002\n4 Τρόπος εφαρμογής Προετοιμασία επιφανειών: Οι επιφάνειες πρέπει να είναι ομοιογενείς, καθαρές από σκόνες, λάδια, σαθρά αντικείμενα. Τυχόν κοιλότητες ή άλλα ελαττώματα πρέπει να αποκαθίστανται με επισκευαστικό κονίαμα Neorep και γαλάκτωμα Revinex. Οι μη πορώδεις επιφάνειες να είναι στεγνές ενώ οι πορώδεις να διαβρέχονται με νερό ή να ασταρώνονται με μίγμα Revinex με νερό (1:3) απομακρύνοντας το πλεονάζον υγρό. Προετοιμασία μίγματος-εφαρμογή: Σταδιακά προσθέτουμε το συστατικό Α (σκόνη) στο υγρό συστατικό Β και ανακατεύουμε το μίγμα με δράπανο σε χαμηλή ταχύτητα για να αποφεύγουμε τον εγκλωβισμό αέρα και μέχρι το μίγμα να γίνει ομοιογενές. Το ομοιογενές μίγμα εφαρμόζεται χωρίς καθυστέρηση με πινέλο, σπάτουλα, ρολό, πατρόγκα ή βούρτσα κατά προτίμηση σε δύο στρώσεις πάχους 1 έως 1,5mm η καθεμία. Για μεγαλύτερο πάχος και αντοχή στο σχίσιμο, προτείνεται να παρεμβάλλεται μεταξύ πρώτης και δεύτερης στρώσης το υαλόπλεγμα N-Thermon Mesh 90gr (για το σύστημα Revinex Flex + νερό ή για το σύστημα Revinex Flex + Revinex Flex FP) ή το Gavazzi 0059-A (για το σύστημα Revinex Flex + Revinex Flex U360 ή για το σύστημα Revinex Flex + Revinex Flex ES ) και όταν η πρώτη στρώση είναι ακόμη νωπή (τσιμπάει). Ιδιαίτερες συστάσεις Χαμηλές θερμοκρασίες και υγρασία κατά την εφαρμογή επιμηκύνουν το χρόνο σκλήρυνσης, ενώ οι υψηλές τον μειώνουν. Ποτέ δεν εφαρμόζουμε σε εξωτερικούς χώρους όταν αναμένεται βροχή. Να αφήνετε το Revinex Flex να ωριμάσει προτού τοποθετηθούν πλακίδια ή άλλα επικαλειπτικά υλικά (σοβάς) 5-8 ημέρες. Καθαρισμός εργαλείων Εργαλεία και λοιπές συσκευές πρέπει να καθαρίζονται με άφθονο νερό, αμέσως μετά την χρήση. Σκληρυμένο υλικό μπορεί να αφαιρεθεί μόνο με μηχανικά μέσα. Αφαίρεση κηλίδων Όσο είναι νωπό με άφθονο νερό. Αν έχει σκληρυνθεί με μηχανική αφαίρεση.\n5 Απόχρωση Χρόνος αποθήκευσης Γκρι 2 έτη εφ όσον διατηρηθεί στην αρχική κλειστή συσκευασία του μεταξύ +5 ο C και +35 ο C προστατευμένο από τον παγετό και την απευθείας ηλιακή ακτινοβολία. Συσκευασία Revinex Flex : 25 kg χάρτινος σάκος (Συστατικό A) Revinex Flex FP: 7kg,πλαστικό δοχείο (Συστατικό B) Revinex Flex U 360: 10kg, πλαστικό δοχείο (Συστατικό B) Revinex Flex ES: 12kg, πλαστικό δοχείο (Συστατικό B)


Λουκρήτιος – Εκ του μηδενός ουδέν – Αντικλείδι\n…η θεωρία πως, σε τελική ανάλυση, η φύση αποτελείται από αδιαίρετα άτομα είχε τις απαρχές της στον Λεύκιππο και αναπτύχθηκε στην Ελλάδα του πέμπτου π.Χ. αιώνα από τον Δημόκριτο. Έναν μόνον αιώνα αργότερα την υιοθέτησε ο Αθηναίος φιλόσοφος Επίκουρος, από τον οποίο προέρχεται και ο όρος «επικούρειος», για όσους πιστεύουν στις λεπτές γαστριμαργικές και σινικές απολαύσεις. Αυτή η εικόνα ενός εκλεπτυσμένου ηδονισμου δεν αντανακλά σωστά τη φιλοσοφία του Επίκουρου.\nΟ Επίκουρος δίδασκε μια μηχανιστική κοσμοθεωρία και πίστευε στην αναζήτηση της ευτυχίας, με μέτρο, όμως, πάντα. Η ευτυχία μπορούσε να επιτευχθεί μέσα από την απομάκρυνση από τα δημόσια με μια ήσυχη ζωή, την οποία θα μπορούσε να βρει κανείς περιορίζοντας τις επιθυμίες του (ακριβώς εκείνες για τις οποίες ο σύγχρονος επικούρειος θεωρεί πως θα έπρεπε να επαίρεται).\nH επικούρεια φιλοσοφία ήταν δημοφιλής για επτά αιώνες και έφθασε στο απόγειο της δόξας της κατά τη λαμπρή παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατά την οποία, κατά γενική ομολογία, υιοθέτησε πολλές από τις ηδονιστικές πτυχές που τη χαρακτηρίζουν. Με την επικράτηση του χριστιανισμού στη Ρώμη, η αυστηρότητα και η μετάνοια ήρθαν στην ημερήσια διάταξη, οδηγώντας τους πρώτους χριστιανούς στο να ταυτίσουν τον Επίκουρο με τον Αντίχριστο, ενσάρκωση του Κακού που, με τη μορφή του θηρίου, θα γίνει αιτία να σημάνει τη σάλπιγγα για τη συντέλεια του κόσμου.\nΗ ηθική φιλοσοφία του Επίκουρου ίσως να είναι ανοιχτή προς ένα ευρύ φάσμα αποκλινουσών ερμηνειών, η φυσική του, όμως, φιλοσοφία ήταν σαφής και επιστημονική. Πέρα από το γεγονός ότι αποδεχόταν έναν αμιγώς μηχανιστικό κόσμο, ο Επίκουρος υιοθέτησε και την ατομική θεωρία του Δημόκριτου. Ο κόσμος απογυμνώθηκε από κάθε υπερφυσική δύναμη καταλήγοντας να είναι, σε τελική ανάλυση, ένα σύνολο μικροσκοπικών σωματιδίων που ήταν αδύνατον να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν.\nΟ Επίκουρος δεν θα εκπλησσόταν μαθαίνοντας ότι η φιλοσοφία του επιβίωσε τόσο πολύ μετά το θάνατό του (αν και δεν θα ένιωθε και πολύ ευχάριστα με τη μορφή που αυτή προσέλαβε). Στη διάρκεια της ζωής του προώθησε ακούραστα τις ιδέες του και λέγεται πως είχε γράψει πάνω από τριακόσιες πραγματείες. Ποια ήταν η μοίρα τους; Επιβίωσαν μονάχα σπαράγματά τους. «Η ιδέα του αγαθού καθίσταται αδιανόητη στο βαθμό που δεν συμπεριλαμβάνει τις ηδονές της γεύσης, του έρωτα, της γνώσης και της όρασης… Η αρετή, όμως, αυτή είναι κενή περιεχομένου, εκτός και αν συνεπάγεται τη σωφροσύνη στην αναζήτηση της ηδονής».\nΠριν το έργο του Επίκουρου καταλήξει να απαρτίζεται από σκόρπια κομμάτια, τράβηξε την προσοχή ενός ρωμαίου ποιητή του πρώτου π.Χ. αιώνα, του Λουκρήτιου. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν ελάχιστα πράγματα στην αρχαιοελληνική σκέψη, αν και αρκετοί συγγραφείς τους διέδωσαν τις ελληνικές ιδέες. Ο κορυφαίος όλων αυτών ήταν ο Λουκρήτιος, ο οποίος συνδύαζε ποίηση, επιστημονική σκέψη και αντιμεταφυσική φιλοσοφία, ένα συνδυασμό που αργότερα θεωρήθηκε «σπάνιος και δυσεύρετος σαν τη φιλοσοφική λίθο». Οι εξαιρετικές αυτές ιδιότητές του τού εξασφάλισαν τις ποταπές διαβολές των πρώιμων χριστιανών σχολιαστών, για τους οποίους η επιστημονική και ορθολογική εικόνα που παρουσίαζε αποτελούσε αιτία αναθέματος. Με αποτέλεσμα να είμαστε υποχρεωμένοι να βασιζόμαστε στον Άγιο Ιερώνυμο για τις πενιχρές βιογραφικές λεπτομέρειες που συνοδεύουν το όνομα του Λουκρήτιου.\nΣύμφωνα με τον Άγιο Ιερώνυμο, ο Λουκρήτιος υπέφερε από περιόδους παραφροσύνης, οφειλόμενες σε ένα ερωτικό φίλτρο με το οποίο τον είχε ποτίσει η γυναίκα του. Μονάχα στα μεσοδιαστήματα πνευματικής διαύγειας ήταν σε θέση να γράφει ποίηση, που την «εξέδιδε» ο φίλος του, ο μεγάλος Ρωμαίος ρήτορας Κικέρων. Σε ηλικία σαράντα τεσσάρων ετών και σε μια κρίση τρέλας, ο Λουκρήτιος προέβη στο απονενοημένο διάβημα. Παραφροσύνη, σεξουαλική ακολασία, υπαινιγμοί πως το έργο του ήταν προϊόν κάποιου άλλου, αυτοκτονία: όλα αυτά ηχούν κάπως σαν προσπάθεια εξόντωσης. Υποτίθεται, όμως, πως οι άγιοι δεν καταφεύγουν σε ψεματάκια και πως οι ποιητές, ακόμη και οι φιλοσοφούντες, σπάνια διάγουν άμεμπτο βίο, οπότε, ίσως ακόμη και οι φοβερές και τρομερές συκοφαντίες του Αγίου Ιερώνυμου να βασίζονται σε κάποιο πυρήνα αλήθειας.\nαλχημικό έμβλημα του δέκατου έβδομου αιώνα που δείχνει τα τέσσερα κλασικά στοιχεία\nΟ Λουκρήτιος πίστευε πως το σύμπαν ήταν προϊόν εξέλιξης, φυσικής και βιολογικής, και πως, κατά παρόμοιο τρόπο, ο πολιτισμός ήταν προϊόν κοινωνικής εξέλιξης. Ήταν ο πρώτος που διαίρεσε την ιστορία σε ξεχωριστές περιόδους ανάπτυξης του ανθρώπινου γένους. Έτρεφε επίσης και μια παράξενη δυσπιστία προς την αθανασία. «Ο θάνατος, το χειρότερο από όλα τα κακά, δε σημαίνει για μας τίποτα… στο βαθμό που όταν επέλθει εμείς πια δεν υπάρχουμε». Όταν πεθαίνουμε, η ψυχή απλώς αχνοσβήνει «σαν καπνός». «Οι γενεές των έμβιων όντων μεταβάλλονται γοργά και μεταφέρουν μαζί τους σα σκυτάλη τον πυρσό της ζωής». Το ποιητικό μέρος είναι σαφώς έργο του Λουκρήτιου, όμως το πόσες από τις ιδέες είναι του Λουκρήτιου και πόσες επικούρειες, για αυτό, εν πολλοίς, είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς. ‘Ισως να πρέπει απλά και μόνο να σταθούμε και να σταθμίσουμε την πιο φημισμένη ρήση του Λουκρήτιου: «Εκ του μηδενός ουδέν (Ex nihilo nihil)».\nΌλες αυτές οι ιδέες, καθώς και πληθώρα άλλων, εμφανίζονται στο αριστούργημά του De Rerum Natura (Περί Φύσεως), του οποίου ο τίτλος απηχεί συνειδητά τον ομώνυμο τίτλο απωλεσθέντος έργου του Επίκουρου. Η ατομική θεωρία κατέχει εξέχουσα θέση στα πρώτα δύο βιβλία του εκτενούς αυτού επικού ποιήματος. Σε ό,τι αφορά την προφητική του ακρίβεια το έργο μιλάει από μόνο του. Αναφέρει πως υπάρχει άπειρος αριθμός ατόμων στο σύμπαν. Είναι διαφόρων τύπων αλλά υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός διαφορετικών τύπων. Διαφέρουν στο βάρος, στο σχήμα και στο μέγεθος. Είναι όλα τους μικροσκοπικά, στερεά και αδιαίρετα. Αποτελούνται, εντούτοις, από αδιαχώριστα μέρη, τα δε μεγαλύτερα άτομα χαρακτηρίζονται από περισσότερα από αυτά τα μέρη.\nΤο τελευταίο αυτό σημείο, εκ πρώτης όψεως αντιφατικό, θεωρήθηκε από πολλούς ως μια ρωγμή στην ατομική του θεωρία. Αν τα άτομα αποτελούνται από μέρη, σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να είναι άτμητα. Η εμφάνιση της υποατομικής φυσικής στις αρχές του εικοστού αιώνα, όχι μόνον οδήγησε σε μια υπέρβαση της αντινομίας, αλλά κατέδειξε και το πόσο αξιοθαύμαστη ικανότητα πρόγνωσης διέθετε αυτό το προ-επιστημονικό έργο. Τι ήταν, λοιπόν, αυτή η πρώιμη ατομική θεωρία; Δεν είχε καμιά δυνατότητα να δικαιωθεί πειραματικά. Η ατομική θεωρία ήταν καρπός της καθαρής θεωρίας (της θεωρίας εκ του θεώμαι, με την έννοια της ενατένισης και της εικασίας). Αυτή η εκπληκτική διορατικότητα μονάχα συμπτωματική θα μπορούσε να ήταν. Όπως θα δούμε, όμως, όποτε η ατομική θεωρία επανερχόταν στην επιστημονική σκέψη, σχεδόν πάντοτε προανήγγελλε μια υπέρβαση μείζονος σημασίας. Θαρρείς και η ιδέα αυτή είχε την ιδιότητα να φέρνει γούρι στην επιστήμη.\nΤο έργο Περί Φύσεως τον Λουκρήτιου έτυχε μεγάλης αναγνώρισης στη ρωμαϊκή εποχή, εμπνεόντας μορφές όπως ο Βιργίλιος, ο οποίος, αναφερόμενος στον Λουκρήτιο, αποφαίνεται: «Ευτυχής όποιος μπορεί να διαβάζει τα αίτια των πραγμάτων». Κατά τη διάρκεια, όμως, της κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το εκτενές ποίημα του Λουκρήτιου απωλέσθηκε. Πιστεύεται πως το τελευταίο αντίγραφο κατέληξε στις φλόγες κατά τη λεηλασία της Αιώνιας Πόλης από τους Βησιγότθους, τότε που περιφέρονταν αλαλάζοντας στις καλλιμάρμαρες αίθουσες.\nΚατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η ύπαρξη του ποιήματος έγινε γνωστή μόνον μέσω αναφορών σε αυτό που βρίσκονταν σε έργα άλλων. Έπειτα, το 1417, ήρθε στο φως το μόνο διασωζόμενο χειρόγραφο. Μισόν αιώνα αργότερα, το Περί Φύσεως ήταν ένα από τα πρώτα μη θρησκευτικά βιβλία που τυπώθηκε στο πιεστήριο του Γουτεμβέργιου, έγινε δε γρήγορα μπεστ σέλερ. Μια εποχή το ποίημα του Λουκρήτιου είχε φθάσει να είναι πιο δημοφιλές και από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Διαβαζόταν από ευρύτατες ομάδες ως λογοτεχνικό έργο, αν και η φιλοσοφία του είχε εξασφαλισμένη την απήχηση του έργου και στην ουμανιστική σκέψη. Αντίθετα, η φυσική του φιλοσοφία, η ατομική θεωρία, για παράδειγμα, θεωρείτο αναχρονιστική, μέχρι που το βιβλίο το διάβασε κι ο Τζορντάνο Μπρούνο.\nΜετά από τον Νικόλαο Κουζάνο, θα ήταν ο Λουκρήτιος εκείνος που περισσότερο θα επηρέαζε την επιστημονική σκέψη του Μπρούνο, παρά το γεγονός ότι ο Νικόλαος Κουζάνος και ο Λουκρήτιος ήταν σε όλα αντίθετοι, πλην της επιστήμης. Ο Λουκρήτιος απέρριπτε κάθε μεταφυσική σκέψη’ η σκέψη του Νικόλαου Κουζάνου, σε όλα τα θέματα, ήταν διαποτισμένη από τα νάματα της θεολογίας. Ο Μπρούνο, όμως, κατάφερε να ακολουθήσει τα χνάρια και των δυο! Επί αιώνες θεωρείτο ως ένας κατ’ ουσίαν ουμανιστής επιστήμονας, κατά το πρότυπο του Λουκρήτιου, με κάποιες ελαφρές πινελιές ρομαντικού αποκρυφισμού. Αργότερα μόνον ήρθε στην επιφάνεια το γεγονός ότι οι επιστημονικές του ιδέες είχαν οικοδομηθεί στα ίχνη του σκοτεινού αποκρυφισμού και της μεταφυσικής. Δεν θα πρέπει όμως να λησμονούμε πως αυτό που έγινε ευρύτερα γνωστό ήταν το λουκρητιανό στοιχείο. Ήταν το στοιχείο εκείνο που χαρακτήριζε δημόσια τόσο τον άνθρωπο όσο και όλο το επιστημονικό του έργο, από το κοπερνίκειο σύστημα μέχρι την ατομική θεωρία. Και στάθηκε και η αιτία της καταστροφής του Μπρούνο.\nΕγκαταλείποντας την Αγγλία, προτού αποκαλυφθεί τι πραγματικά ήταν (κατάσκοπος, πράκτορας της αντικατασκοπίας, κοινός αιρετικός ή ό,τι άλλο βάζει ο νους σας), ο Μπρούνο επανέκαμψε εις Παρισίους. Σύντομα, όμως, «Λόγω των ταραχών έφυγα από το Παρίσι και πήγα στη Γερμανία». Οι περιπλανήσεις του τον οδήγησαν μακριά, μέχρι το Μάρμπουργκ, την Πράγα και τη Ζιρίχη, δημιουργώντας φιλίες καθ’ οδόν με πολλούς από τους λαμπρότερους διανοητές της εποχής του, με τους οποίους στη συνέχεια τσακωνόταν. Οι σοφοί αυτοί έβλεπαν με μεγάλη κατανόηση τις ιδέες του Μπρούνο, έστω και αν, τελικά, ήταν αναγκασμένοι να απομακρύνουν από κοντά τους τον άνθρωπο που τις είχε εμπνευσθεί. Από την άλλη, όμως, η Εκκλησία άρχιζε να τις βλέπει από εντελώς αντίθετο πρίσμα.\nΕπίκουρος Λουκρήτιος Μεντελέγιεφ Τζορντάνο Μπρούνο\nΚαλό το κομμάτι, αλλά με τον τίτλο του ελάχιστη σχέση έχει.\nΟύτε για τον Μεντελέγιεφ διαβάζεις τίποτα, ούτε για τ’ όνειρό του. Κάτι για τον Επίκουρο, ένα καλό κομμάτι για τον Λουκρήτιο, και ξεκινάς για τον Τζιορντάνο Μπρούνο, όπου και κόβεται απότομα.\nΉ αλλάξτε τον τίτλο, ή … αντιγράψτε άλλο κομμάτι απ’ το “όνειρο του Μεντελέγιεφ”.\n04/09/2016 at 11:17 pm\nδεν έχετε άδικο!


Σωματείο ΙΥ Ιωαννίνων:Απολύσεις, περικοπές μισθών, αλλαγές συμβάσεων στα ΙΚΕΑ... - EPIRUS TV NEWS\nΣωματείο ΙΥ Ιωαννίνων:Απολύσεις, περικοπές μισθών, αλλαγές συμβάσεων στα ΙΚΕΑ...\nepirustvnews 6/25/2021 08:18:00 π.μ.\nΞέρουμε ότι δεν θα μείνουν εδώ...Δεν πρόκειται να μείνει κανένας άθιχτος από αυτή την επίθεση. Ο «εξορθολογισμός στα κόστη», οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών και οι αλλαγές συμβάσεων θα συνεχιστούν. Τα γεγονότα και στα καταστήματα σε Λάρισα και Αθήνα αυτό δείχνουν.\nΣωματείο ΙΥ Ιωαννίνων:Απολύσεις, περικοπές μισθών, αλλαγές συμβάσεων στα ΙΚΕΑ... Reviewed by epirustvnews on 6/25/2021 08:18:00 π.μ. Rating: 5


Οι 10 καλύτερες προσφορές για ξενοδοχεία - Donovaly\nΟι καλύτερες προσφορές ξενοδοχείων - Donovaly, Banska Bystrica Region\nDonovaly - Προσφορές ξενοδοχείων\n33 επιχειρήσεις – Donovaly\nΝο 1 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 2 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 3 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 4 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 5 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 6 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 7 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 8 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 9 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 10 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 11 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nΝο 12 από 33 ξενοδοχεία με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής: Donovaly\nDonovaly: Άλλα ξενοδοχεία εκεί κοντά (18)\n9,8 χλμ. από Donovaly\n15,7 χλμ. από Donovaly\n16,7 χλμ. από Donovaly\n17,0 χλμ. από Donovaly\n17,2 χλμ. από Donovaly\n17,5 χλμ. από Donovaly\n21,6 χλμ. από Donovaly\n26,2 χλμ. από Donovaly\n27,4 χλμ. από Donovaly\n27,5 χλμ. από Donovaly\n28,0 χλμ. από Donovaly\n28,1 χλμ. από Donovaly\n28,2 χλμ. από Donovaly\n28,6 χλμ. από Donovaly\n29,3 χλμ. από Donovaly\nDonovaly: Δείτε περισσότερα ξενοδοχεία\n© 2018 TripAdvisor LLC Με την επιφύλαξη όλων των νόμιμων δικαιωμάτ�


Απώλειες κατέγραψε το αμερικανικό χρηματιστήριο μετά από τρεις ανοδικές συνεδριάσεις. Στο επίκεντρο τα πρακτικά της Fed και το εμπόριο. Ανέκαμψε το πετρέλαιο. Υποχώρησε το δολάριο.\nΔημοσιεύθηκε:29 Νοεμβρίου 2018 - 23:09\nΜικρή πτώση σημείωσε η Wall Street με τους επενδυτές να επικεντρώνονται στα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασης της Fed και στην επικείμενη συνάντηση Ντόναλντ Τραμπ- Σι Τζινπίγκ.\nΕιδικότερα, η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματούχων της Fed συμφώνησαν στην προηγούμενη συνεδρίαση-σύμφωνα με τα πρακτικά- ότι μια ακόμα αύξηση επιτοκίου «θα είναι επιβεβλημένη σύντομα», αλλά ταυτόχρονα ξεκίνησαν τη συζήτηση για το πότε πρέπει να διακόψουν τη σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής.\nΤα πρακτικά της συνεδρίασης του Νοεμβρίου δείχνουν ότι οι φορείς άσκησης πολιτικής εξέτασαν μια σειρά από ζητήματα, μεταξύ των οποίων τα ρίσκα από το εξωτερικό και τα σημάδια επιβράδυνσης σε ορισμένους τομείς της οικονομίας που είναι ευαίσθητοι στις αυξήσεις επιτοκίων.\nΣτο μεταξύ, η αγορά έχει στρέψει την προσοχή της και στην διάσκεψη των G20 που θα λάβει χώρα στην Αργεντινή το Σαββατοκύριακο. Οι εμπορικές σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας θα είναι στο επίκεντρο της πολυαναμενόμενης συνάντησης του Ντόναλντ Τραμπ με τον κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίγκ.\n«Πιστεύω ότι είμαστε πολύ κοντά στο να κάνουμε κάτι με την Κίνα αλλά δεν ξέρω αν θέλω να το κάνω» ανέφερε νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ. «Γιατί αυτό που έχουμε τώρα είναι δισεκατομμύρια δολαρίων να έρχονται στις ΗΠΑ με τη μορφή δασμών ή φόρων, οπότε πραγματικά δεν ξέρω» πρόσθεσε.\nΣτο μακροοικονομικό μέτωπο, οι καταναλωτικές δαπάνες κατέγραψαν τη μεγαλύτερη άνοδο από την αρχή του έτους ήτοι κατά 0,6%.\nΠαράλληλα, ο πληθωρισμός παρέμεινε αμετάβλητος στο 2%, με βάση τον δείκτη προσωπικής κατανάλωσης (PCE), τον οποίο παρακολουθεί στενά η Fed. O δομικός δείκτης PCE, ο οποίος δεν λαμβάνει υπόψη τα Τρόφιμα και την Ενέργεια, ενισχύθηκε κατά 1,8% σε σχέση με τον Οκτώβριο του περασμένου έτους.\nΕπιπλέον, οι νέες αιτήσεις για επιδόματα ανεργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν τις 234.000 την τελευταία εβδομάδα, που ολοκληρώθηκε στις 24 Νοεμβρίου, καταγράφοντας άνοδο κατά 10.000.\nΌπως μεταδίδει το CNBC, οι αναλυτές εκτιμούσαν ότι θα είναι λιγότερες(220.000), ενώ είναι στο πιο υψηλό επίπεδο από τον Μάιο.\nΣτη Wall Street, o Dow Jones υποχώρησε μόλις 0,11% ή 27 μονάδες στις 25.338, ο S&P σημείωσε πτώση 0,22% στις 2.737 μονάδες και ο Nasdaq κινήθηκε χαμηλότερα 0,25% στις 7.273 μονάδες.\nΣτον βιομηχανικό δείκτη, τη μεγαλύτερη άνοδο σημείωσαν οι μετοχές των Boeing (+2,5%) και Pfizer (+1,4%) ενώ τη μεγαλύτερη πτώση κατέγραψαν οι τίτλοι των Intel (-2,4%) και Visa (-1,6%).\nΣτην αγορά εμπορευμάτων, η τιμή του πετρελαίου ενισχύθηκε 2,3% στα 51,45 δολάρια ανά βαρέλι και η τιμή του χρυσού κινήθηκε οριακά υψηλότερα 0,1% στα 1.230 δολ./oz.\nΣτην αγορά συναλλάγματος, το δολάριο σημείωσε πτώση για δεύτερη διαδοχική μέρα, τούτη τη φορά κατά 0,2% στο 1,1390 δολ. από 1,1368 την προηγούμενη μέρα.\nΣτην αγορά ομολόγων, η απόδοση του αμερικανικού 10ετούς «έχασε» δύο μονάδες βάσης και διαμορφώθηκε στο 3,03%.


Η συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στα @parapolitika901. Για τη"Βουλή-Πλυντήριο" δια χειρός Τσίπρα-Βούτση, τους αλληλοεκβιασμούς Τσίπρα-Κοτζιά-Καμμένου, τη Συμφωνία των Πρεσπών, τους συμψηφισμούς ΝΔ-Μητσοτάκη. Και για την αυτόνομη κάθοδο της Πλεύσης Ελευθερίας στις εκλογές! - Ακτιβιστής\nHome Ηχητικό Κωνσταντοπούλου Οι Bloggers σχολιάζουν ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Πολιτική ΡΟΗ Συνεντεύξεις slider1 Η συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στα @parapolitika901. Για τη"Βουλή-Πλυντήριο" δια χειρός Τσίπρα-Βούτση, τους αλληλοεκβιασμούς Τσίπρα-Κοτζιά-Καμμένου, τη Συμφωνία των Πρεσπών, τους συμψηφισμούς ΝΔ-Μητσοτάκη. Και για την αυτόνομη κάθοδο της Πλεύσης Ελευθερίας στις εκλογές!\nΑκτιβιστής στις 6.2.19 Ηχητικό, Κωνσταντοπούλου, Οι Bloggers σχολιάζουν, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Πολιτική, ΡΟΗ, Συνεντεύξεις, slider1,\nΗχητικό, Κωνσταντοπούλου, Οι Bloggers σχολιάζουν, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Πολιτική, ΡΟΗ, Συνεντεύξεις, slider1


Financial Times: Θα μπορούσε ο πυρήνας τη ΕΕ να αφήσει πίσω κάποια κράτη μετα το Brexit;\nYou are at:Home » Άρθρα » Financial Times: Θα μπορούσε ο πυρήνας τη ΕΕ να αφήσει πίσω κάποια κράτη μετα το Brexit;\nFinancial Times: Θα μπορούσε ο πηρύνας τη ΕΕ να αφήσει πίσω κάποια κράτη μετα το Brexit;\n«Ευρώπη πολλών ταχυτήτων». Η ιδέα είναι τόσο παλιά όσο και η συμμετοχή της Βρετανίας στην ΕΕ, ωστόσο το Βερολίνο και το Παρίσι θεωρούν ότι είναι η κατάλληλη για να δώσουν νέα πνοή στην Ένωση μετά το Brexit.\nΟ πρώτος που που επινόησε τον όρο «πολλών ταχυτήτων» το 1974, στην πραγματικότητα ήταν ο Βίλλυ Μπραντ, μόλις έναν χρόνο αφότου προσχώρησε η Βρετανία στην Ένωση. Από τότε, η φράση αντανακλά την νομική πραγματικότητα μιας ένωσης που εδώ και καιρό έχει εγκαταλείψει την πρακτική του να ενεργεί ως μονάδα.\nΚαι όμως, η ιδέα των πολλών ταχυτήτων παραμένει επίμαχη και πιθανότατα υπονοεί διαφορετικά επίπεδα συμμετοχής σε κάτι που υποτίθεται πως είναι μια συμμαχία ίσων.\nΤα νεαρότερα μέλη βλέπουν ένα πιο απειλητικό αβαντάζ. «Είναι πολύ επικίνδυνο», ανέφερε ένας ανώτατος Ευρωπαίος διπλωμάτης που εμπλέκεται στις συζητήσεις για τη διακήρυξη της Ρώμης.\nΣτην ουσία, αυτό θα προσφέρει περισσότερο χώρο σε εκείνους που διαφωνούν με την ένωση, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέψει στη Γερμανία να κρατήσει μεγαλύτερη απόσταση στις πολιτικές, από κράτη που δείχνουν πως δυσκολεύονται να ακολουθήσουν, όπως η Ελλάδα.\nΔιαβάστε ολόκληρο το άρθρο των δημοσιογράφων Alex Barker, Paul McClean και Stefan Wagstylτης Βρετανικής εφημερίδας Financial Times με τίτλο « Will EU core states leave partners behind after Brexit?» στα αγγλικά, πατώντας ΕΔΩ


Συμβουλές από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου για προστασία των παιδιών από επικίνδυνες προκλήσεις στο Ιντερνέτ - Πρώτη Καθημερινή Εφημερίδα\nΣτο επίκεντρο το “blackout challenge”\nτην αυτοκτονία του 14χρονου στα Σεπόλια\nΤην προσοχή των γονιών στις διάφορες προκλήσεις που κατά καιρούς κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, εφιστά το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου του ΙΤΕ, με αφορμή την αυτοκτονία του 14χρονου Μάκη στα Σεπόλια, ο οποίος έβαλε τέλος στη ζωή του, μέσα στο δωμάτιό του.\nΜια από αυτές είναι και το “blackout challenge”, ένα παιχνίδι πρόκλησης στο ΤΙΚ ΤΟΚ το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη απώλεια της νευρικής λειτουργίας, νοητική αναπηρία ή ακόμα και θάνατο.\nΌπως επισημαίνει το Κέντρο, οι χρήστες με διάφορους τρόπους κι ενώ μαγνητοσκοπούν τη διαδικασία, προκαλούν στον εαυτό τους διακοπή της οξυγόνωσης του εγκεφάλου με αποτέλεσμα να χάνουν τις αισθήσεις τους.\nΘα πρέπει να σημειωθεί ότι προς το παρόν δεν υπάρχει επιβεβαιωμένο θύμα της συγκεκριμένης πρόκλησης στη χώρα μας, όμως στο εξωτερικό έχουν καταγραφεί περιστατικά παιδιών που έχουν χάσει τη ζωή τους.\nΜιλήστε για την πίεση από συνομηλίκους : Ένα από τα βασικά ζητήματα που εγείρονται για τις διαδικτυακές προκλήσεις είναι αυτό της πίεσης από συνομιλήκους.\nΑποφύγετε να παρουσιάσετε ενοχλητικό ή τρομακτικό περιεχόμενο: Μπορείτε να ενημερώσετε το παιδί σας για τους κινδύνους των διαδικτυακών προκλήσεων, χωρίς να του δείξετε παραδείγματα ή να δώσετε σαφείς λεπτομέρειες. Αντίθετα, επικεντρωθείτε σε βασικές συμβουλές και στρατηγικές, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει οποιονδήποτε διαδικτυακό κίνδυνο και πρόκληση.\nΑποφύγετε την ονομασία σχετικά με επικίνδυνες προκλήσεις: Ο χαρακτηρισμός/ονομασία μιας πρόκλησης μπορεί να συμβάλει στην περαιτέρω διάδοσή της.\n-Γραμμή Βοήθειας Help-Line.gr στο 210 6007686\n-Ανοιχτή γραμμή καταγγελιών για το παράνομο περιεχόμενο στο διαδίκτυο SafeLine.gr\n-Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (11188).\nΠροηγούμενο άρθροΓαλάζιες σημαίες 2022: Δεύτερη παγκοσμίως η Ελλάδα – 9 γαλάζιες σημαίες η Ηλεία\nΕπόμενο άρθροΘετικές οι εντυπώσεις του Ισραηλινού Πρέσβη από την επίσκεψη στην Αρχαία Ολυμπία


Πέρασα κρυφά στο νοσοκομείο τον σκύλο μου μέσα σε βαλίτσα,για να δει την ετοιμοθάνατη γυναίκα μου. | TooCute.gr Το No.1 site κατοικιδίων στην Ελλάδα\nΠέρασα κρυφά στο νοσοκομείο τον σκύλο μου μέσα σε βαλίτσα,για να δει την ετοιμοθάνατη γυναίκα μου.\nΗ γυναίκα μου βρισκόταν στο νοσοκομείο μετά από μια πολύ σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Δυστυχώς, καθώς οι μέρες περνούσαν η κατάστασή τη...\nΗ γυναίκα μου βρισκόταν στο νοσοκομείο μετά από μια πολύ σοβαρή χειρουργική επέμβαση.\nΔυστυχώς, καθώς οι μέρες περνούσαν η κατάστασή της δεν έδειχνε να βελτιώνεται, ενώ οι προγνώσεις των γιατρών δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές.\nΑν και μπορούσε να μιλήσει, δεν έτρωγε ούτε έπινε σχεδόν καθόλου, ενώ τα πολύ δυνατά παυσίπονα την είχαν εξασθενίσει. Γνώριζοντας κι αυτή την κατάστασή της, με έπεισε να φέρω κρυφά το σκύλο μας στο νοσκομείο να τον δει για μια ακόμη φορά.\nΟ μοναδικός τρόπος για να μεταφέρω την Μπέλλα, ένα αυστραλιανό ποιμενικό, στο νοσοκομείο, χωρίς να γίνει αντιληπτή, ήταν να μπει μέσα σε μια βαλίτσα! Όταν φτάσαμε έξω από το νοσοκομείο, της ζήτησα να κάνει υπομονή και ησυχία, καθώς σε λίγο θα έβλεπε ξανά τη "μαμά της".\nΌσο απίστευτο κι αν ακούγεται, η Μπέλλα δεν έβγαλα άχνα μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο της γυναίκας μου. Όταν μπήκαμε μέσα, την απελευθέρωσα κι αυτή ανέββηκε στο κρεβάτι, προσέχοντας να μην πειράξει τα καλώδια από τα ιατρικά μηχανήματα\nΗ Μπέλλα περίμενε υπομονετικά να ξυπνήσει η σύζυγός μου για περισσότερο από 20 λεπτά. Όταν ξύπνησε, δυστυχώς πονούσε πολύ σε σημείο να κλαίει. Τότε η Μπέλλα άρχισε να τη γλύφει και να κλαψουρίζει, τόσο σιγα όσο χρειαζόταν για να μην γίνει αντιληπτή απο το πορσωπικό του νοσοκομείου.\nΗ γυναίκα μου την αγκάλιασε και την κράτησε κοντά της για μια ώρα σχεδόν. Όταν τελικά η γυναίκα μου αποκοιμήθηκε, η Μπέλλα μπήκε ξανά μέσα στη βαλίτσα για να μπορέσω να τη βγάλω εκτός του νοσοκομείου.\nΔυστυχώς, η γυναίκα μου πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Ωστόσω, κάθε φορά που η Μπέλλα με βλέπει να κρατάω μια βαλίτσα, κουνάει χαρούμενα την ουρά της, γιατί πιστεύει ότι θα ξαναδεί τη συζυγό μου.\nΑδέσποτοι Εθελοντές Λά�


Στο Παρίσι έχουν μείνει άφωνοι με περιστατικό bullying σε 12χρονη | Plus: Διεθνή | gazzetta.gr\nΠαρασκευή, 15 Απριλίου 2016 - 22:11\nΣτο Παρίσι έχουν μείνει άφωνοι με περιστατικό bullying σε 12χρονη\nΜαθήτριες έκαψαν και κατούρησαν 12χρονη συμμαθήτριά τους.\nΤρεις ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας από 13 έως 15 ετών, ανακρίνονται από τη γαλλική αστυνομία ως ύποπτες για το βασανισμό 12χρονη συμμαθήτριά τους. Μια υπόθεση σχολικού εκφοβισμού απίστευτης βαρβαρότητας που το θύμα υπέμενε για μήνες.\nΟ πατέρας του 12χρονου θύματος δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe1 ότι οι δράστες έσβησαν τσιγάρα στο πρόσωπο και στα χέρια του παιδιού του, της εξάρθρωσαν το σαγόνι, την χάραξαν με μαχαίρι και κατούρησαν πάνω της.\nΗ συμμορία του προαστίου του Κρετέγ κατηγορείται ότι αποσπούσε χρήματα από το 12χρονο κορίτσι και τη βασάνιζαν αφού πρώτα την ανάγκαζαν να κλέβει εμπορικά καταστήματα.\n«Είναι περίπλοκη υπόθεση», είπε ο πατέρας του θύματος, «δεν μιλούσε σε κανέναν γιατί φοβόταν ότι θα μας έβαζε σε μπελάδες». Μετά από μια ακόμα επίθεση το 12χρονο κορίτσι τελικά μίλησε για τα βασανιστήρια που υπέστη. «Είμαστε όλοι σοκαρισμένοι. Δεν γνωρίζαμε τίποτα. Όλα πρέπει να συνέβαιναν εκτός σχολείου», είπε εκπρόσωπος του συλλόγου κηδεμόνων του σχολείο της Κρετέγ.