Οδυσσέας Μαρίνος Λάμπρος.: Ο χορός και οι χοροί της ζωής μας\nΗ ζωή είναι πηγή χαράς, εννοείται η κάθε της μέρα, όχι στο σύνολό της ή στη θεωρία των αισιόδοξων μόνο.\nΑυτό φαίνεται να ηχεί ανόητο σε μια καθημερινότητα πλήρους κατάθλιψης, απογοήτευσης, παραίτησης, εκφυλισμού της χαράς.\nΑρά, η ζωή είναι και πηγή δυστυχίας.\nΌμως το τελευταίο συμπέρασμα είναι λάθος.\nΤη δυστυχία την προκαλούν οι άνθρωποι, όχι η ζωή.\nΕναπόκειται λοιπόν σε μας τους ίδιους να καθορίσουμε ποιο απόφθεγμα μας ταιριάζει.\nΕάν προτιμάμε τη χαρά από τη θλίψη, στο χέρι μας είναι (και ας υπάρχουν μυριάδες τρόικες στη χώρα και τον κόσμο) να χαιρόμαστε την κάθε μέρα.\nΑυτό προϋποθέτει ότι έχουμε μυηθεί στη χαρά, στην επικοινωνία, στη συγκίνηση.\nΥπάρχει μια ωραία φράση στο «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα»: «Χαμένη να θεωρούμε τη μέρα που δεν χορέψαμε ούτε μια φορά! Και ψεύτικη ας ονομάσουμε κάθε αλήθεια, που δεν έχει μέσα της ούτε Ενα γέλιο».\nΣυμφωνούμε (έστω) ότι,\nο χορός γίνεται με πόδια και κεφάλι σταθερά, γήινα, που όμως μπορούν να πετάξουν,\nκαι το γέλιο απαιτεί ένα αρτιμελές πρόσωπο, άμεσο και φωτεινό, δηλαδή διπλανό (όταν δεν πρόκειται για το δικό μας).\nΚαι ο περίπατος χορός είναι!\nΟι άνθρωποι δεν χορεύουμε εντούτοις, εκτός εάν μας παρακινήσει ο οίνος και η ωστική δύναμη της παρέας.\nΟ χορός απουσιάζει από την κάθε μέρα, δυστυχώς.\nΕίναι κρύος ο πυρετός των χορευτικών κινήσεων, που είναι η φύση μας.\nΛείπουν όχι η διάθεση, αλλά η συνείδηση, η Παιδεία, η καταγωγική ορχηστική μέθη και κυρίως η μουσική του μέσα μας και του έξω μας ..\nΈχει προφανώς εξοριστεί ο λυσιμελής έρωτας, η θνησιγενής, αλλά όσο διαρκεί ένας χορός, εμφάνισή του.\nΈχει χαθεί επιθυμία για ζώσα ζωή, για ξάνοιγμα στο αύριο (μας).\nΠου πήγαν τα όνειρα, ζωντάνια και διάθεση των νιάτων μας ?\nΧορεύοντας με το είναι, είναι σαν να το δημιουργούμε εκείνη τη στιγμή, να μετατρέπεται σε γίγνεσθαι, σε έκσταση και λοιδορία της ανίας, ακόμη και του θανάτου, η ελπίδα για ένα αύριο χαμογελαστο.\nΟ χορός δεν διδάσκεται, μόνο για εκ-πολιτιστικούς λόγους υπάρχουν οι σχολές χορού.\nΟ χορός φαίνεται να είναι ο βαθύς λόγος της ψυχής, το τρέμισμα των σπλάχνων, η κραυγή του πρωτάνθρωπου, το στροβίλισμα του πρώτου σπέρματος.\nΚαι το γέλιο επίσης, αφού το ζώο άνθρωπος είναι το μόνο γελαστό ζώο.\nΤο αβίαστο γέλιο είναι η χαρά της ζωής, η υμνωδία της, η συμπληρωματική γλώσσα του σώματος, η γραμματική του κορμιού που γεννιέται και μεγαλώνει με αίμα, νεύρα, πνεύμα και ακόμη κάτι που το αγνοούμε, τον θυμό, τον οποίο θυμό μόνο ο χορός και το γέλιο τιθασεύουν, καταπραΰνουν, οδηγούν, διευθύνουν...\nΑς φανταστούμε γελαστούς ανθρώπους γύρω μας ή ανθρώπους ορχηστές.\nΟ λόγος θα ήσαν πιο ταπεινός, πιο λογικός, γήινος και αντιεξουσιαστικός, σαν τον ξυνόν του Ηράκλειτου (Ξυνόν γαρ αρχή και πέρας επί κύκλου περιφερείας) .\nΙδού λοιπόν η όρχησις ως καθημερινότης.\nΣτην ατομικότητα μας, στο κοινωνικό, στο ανυπότακτο (?), στο χρονικό διασκελισμό μας .\nΕκδιώκει το ξινό και το στριφνό, το μισερό και το φθονερό από την ύπαρξη, ψηλαφίζει το άγνωστο και μέσω των χορευτικών κινήσεων το κάνει απτό· τούτο είμαστε, εάν θέλουμε να το αποδεχτούμε.\nΆξιοι να υπερβούμε τη βαρύτητα του καθωσπρέπει και της ακινησίας, δαίμονες που εναντιώνονται στους κατεστημένους θεούς, αλλοπρόσαλλοι κήρυκες της παρέκκλισης της αταραξίας , ψύχραιμοι ακροατές της συμπαντικής (άμα τε και ταφικής…) μουσικής.\nΓέλιο: επικοινωνία. Χορός-γέλιο: αντίσταση διττή· και στο πεπερασμένον και στον καπιταλισμό.\nΧορεύοντας με το είναι, γελώντας με την ύπαρξη.\nΜια ψιθυριστή αγκαλιά της φιλίας και της αλληλεγγύης.\nΜια βροντερή φωνή του έρωτα\nΜια έφοδος προς το αύριο\nΩς αποκάλυψη της κρυμμένης γλώσσας της ψυχής μας ...\nΣημείωση: Αφιερωμένο στο γέλιο και στους χορούς των ανθρώπων από έναν άνθρωπο που γελά λίγο (δυστυχώς) αν και αισιόδοξος και δεν ξέρει να χορεύει (ατυχώς..) αλλά που πάντα χόρευε(και χορεύει) αγκαλιά με την ζωή\nΑναρτήθηκε από Μαρίνος Λάμπρος. στις Τετάρτη, Οκτωβρίου 25, 2017