Βαθύ Κόκκινο | Ζητήματα ιδεολογικής πάλης\nΤρίτη, 18 Ιανουαρίου, 2022 20:06:33\nΣημείωση 1η: Το άρθρο του ΓΓ καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, μπορεί το αναγνωστικό κοινό να τα αναζητήσει εδώ.\nΠερνώ αμέσως στο θέμα. Τα ζητήματα που τέθηκαν από τον Γ.Γ αφορούν σε δυο σκέλη. Το πρώτο έχει να κάνει με το ερώτημα για το αν το ΚΚΕ έπρεπε να υπογράψει τη συγκεκριμένη δήλωση. Το δεύτερο σχετίζεται με το ζήτημα της βίας και του ένοπλου δρόμου της επανάστασης. Όμως, πέρα απ’ αυτά, ο Γ. Γ στο σχόλιό του μου κάνει κριτική και για «κομματικό πατριωτισμό» και ότι, όπως γράφει, «πάει πολύ να προσπαθήσουμε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα». Ξεκινώ λοιπόν την ανάλυση απ’ αυτό το τελευταίο.\n1. ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ\n1. Κατ’ αρχή, όταν κάνει κάποιος κριτική στο συνομιλητή του, θα πρέπει να μελετά αρκετά προσεκτικά το γραπτό του. Στο σχόλιο μου δεν έκανα απολύτως καμιά αναφορά για το αν το ΚΚΕ έπρεπε ή δεν έπρεπε να υπογράψει. Μάλιστα το τόνισα και εισαγωγικά με τη φράση: «Θα σταθώ σ’ ένα άλλο ζήτημα», και συνέχισα την αναφορά μου στο ζήτημα της βίας και του ένοπλου δρόμου. Επομένως, η κατηγορία περί «κομματικού πατριωτισμού» δεν με αγγίζει. Βέβαια, αφού ο Γ.Γ με προκαλεί να απαντήσω σ’ αυτό το θέμα, θα έχει και την απάντηση.\n2. Οι κατηγορίες περί «κομματικού πατριωτισμού» και για «δικαιολόγηση των αδικαιολόγητων» δεν με αγγίζουν ακόμη και για έναν πιο ουσιαστικό λόγο. Από το ΚΚΕ αποχώρησα το Φλεβάρη του 1990 μετά από 14 χρόνια οργανωμένης δράσης, λόγω των γνωστών κυβερνήσεων (και όχι μόνο). Προς τα τέλη του 1999 επανεντάχθηκα, διότι μου είχε σχηματιστεί η εντύπωση ότι σ’ αυτό το διάστημα άλλαξαν τουλάχιστον κάποια πράγματα. Επρόκειτο όμως για μια αυταπάτη: Οι αλλαγές ήταν προς το χειρότερο. Έτσι, μετά από ένα χρόνο περίπου αποχώρησα για δεύτερη φορά. Αφότου είμαι εκτός ΚΚΕ και πολιτικά –όχι ασφαλώς ιδεολογικά- ανένταχτος, δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να υποστηρίζω αποφάσεις του με τις οποίες διαφωνώ, διότι πολύ απλά, δεν με δεσμεύουν. Ως οπαδός όμως του διαλεκτικού υλισμού, δεν έχω επίσης κανένα λόγο να μην υποστηρίξω ζητήματα με τα οποία συμφωνώ. Το αντιδιαλεκτικό σχήμα «άσπρο-μαύρο», που αποτελεί συστατικό στοιχείο της σταλινικής σκέψης, μου είναι εντελώς ξένο. Τελεία.\n3. Το 2014 ξεκίνησα τη λειτουργία ενός προσωπικού ιστολογίου με την ονομασία «Ορίζοντας». Μέσα από την αρθρογραφία που έχω παρουσιάσει μέχρι τώρα, σε αρκετά κείμενα γινόταν κριτική στην πολιτική του ΚΚΕ, ενώ και ο ίδιος του άσκησα κριτική. Και μάλιστα με σκληρές φράσεις, διότι έτσι έκρινα σωστό. Είναι πιθανό μέσα απ’ αυτή τη κριτική σε κάποια σημεία να ήμουν και άδικος. Όμως, άνθρωπος είμαι και όχι Πάπας. Έχω κι εγώ το δικαίωμα στο λάθος. Το ερώτημα που τίθεται είναι: Ο Γ,Γ όλη αυτή την κριτική δε τη γνωρίζει; Ασφαλώς και τη γνωρίζει. Γιατί λοιπόν μου προσάπτει την κατηγορία περί «κομματικού πατριωτισμού»;\n2. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ «ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ» ΤΟΥ ΚΚΕ\n1. Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη γα το θέμα που εξετάζεται εδώ, είναι ότι το ΚΚΕ βρισκόταν επί 27 χρόνια στην παρανομία. Οι κομμουνιστές όλα αυτά τα χρόνια τράβηξαν «της μάνας τους το γάλα». Οι «πολιτικοί σχηματισμοί», για τους οποίους κάνει λόγο ο Γ.Γ σ’ ένα άλλο σχόλιο για το ίδιο άρθρο, που τάχα μου δεν υπέγραψαν τίποτα (στην ουσία δεν πρόκειται για πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά για αριστερίστικες οργανώσεις, για σέχτες χωρίς καμιά μαζική βάση και με μηδενική επιρροή -έτσι ήταν πάντα οι οργανώσεις αυτές και έτσι θα μείνουν, γι’ αυτό και η αστική τάξη δεν τις δίνει καμιά σημασία, μάλιστα θα επιθυμούσε να είναι ακόμη περισσότερες ώστε να κρατά κατακερματισμένο το εργατικό κίνημα), η σύγκριση λοιπόν μ’ αυτές τις σέχτες είναι το λιγότερο ατυχής, για να μην πω καμιά πιο βαριά κουβέντα. Η παραπάνω εκτίμηση όμως, δεν έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με μιαν άλλη: Ότι μέσα σ’ αυτές τις οργανώσεις υπάρχουν και τίμιοι αγωνιστές με αρκετή προσφορά. Και, μιας και ο Γ.Γ ανέφερε το ΕΚΚΕ, γίνεται εδώ λόγος, κυρίως για την περίοδο της δικτατορίας. Η Ιστορία όμως πηγαίνει πολύ πιο πίσω. Αυτός που σήκωσε όλο το βάρος, ή καλύτερα το μεγαλύτερο βάρος κατά της ελληνικής αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού από το 1918 και μετέπειτα, ήταν το ΚΚΕ, το ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, αυτή είναι η πραγματικότητα.\nΜπορεί κανείς να του προσάψει σφάλματα. Ναι, έγιναν πολλά, και καθένας τα αντιλαμβάνεται και τα αναλύει με το δικό του τρόπο. Δε μπορεί όμως να το στιγματίσει ως «προδοτικό» ή οτιδήποτε άλλο. Η συντριπτική πλειοψηφία των σφαλμάτων αυτών –αναφέρομαι για την περίοδο έως το 1974- έγιναν σε συνθήκες βαριάς παρανομίας, ανθρωποκυνηγητού, φυλακών, εξοριών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων. Είναι το μοναδικό κόμμα που πότισε τα ελληνικά χώματα με τόσο αίμα! Η σύγκριση του ΚΚΕ με τις αριστερίστικες ομαδούλες είναι εκτός τόπου και χρόνου.\n2. Μέσα σ’ αυτό το ιστορικό πλαίσιο –και όχι σε άλλο- πρέπει να ειδωθεί και η υπογραφή του Χαρίλαου Φλωράκη το 1974. Δεν πρόκειται για καμιά προδοσία ή, για μια «δήλωση νομιμοφροσύνης στον καπιταλισμό», όπως αναφέρει ο Γ.Γ. Ένα κόμμα κρίνεται από τις πράξεις του, από τη πολιτική και την ιδεολογία του. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με το σημερινό ΚΚΕ, ή καλύτερα της ηγεσίας του, και είμαι ένας απ’ αυτούς. Δε μπορεί όμως να το κατηγορήσει κανείς –μιλώ πάντα για το συγκεκριμένο ζήτημα- ότι σε φάση ανόδου της επαναστατικής πάλης, σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης, το ΚΚΕ θα τηρούσε την τζίφρα του Φλωράκη και θα έλεγε «εγώ σέβομαι το Σύνταγμα». Η όλη πολιτική του σημερινού ΚΚΕ δείχνει ακριβώς το αντίθετο, κι όποιος δεν το βλέπει είναι πολιτικά τυφλός. Μάλιστα, όχι απλώς το αντίθετο, αλλά απολυτοποιείται και ο ένοπλος δρόμος πάλης! Αυτό ακριβώς που πράττει και ο Γ.Γ. Σ’ αυτό το θέμα θα σταθώ πιο κάτω.\nΗ μαρξιστική θέση σ’ αυτό το ζήτημα είναι σαφής και την αναφέρω επιγραμματικά με τα λόγια του Λένιν: «Είναι κακός αυτός ο επαναστάτης, που τη στιγμή της οξυμένης πάλης σταματά μπροστά στη σταθερότητα του νόμου… Αν ο νόμος εμποδίζει την ανάπτυξη της επανάστασης, καταργείται ή και διορθώνεται». Ασφαλώς, αυτό ισχύει και για το Σύνταγμα, ως «Βασικός Νόμος» του κράτους. Τα Συντάγματα και οι νόμοι αποτελούν προϊόν κοινωνικού/ταξικού/πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο/στιγμή και καταργούνται ή αλλάζουν όταν αλλάξει και ο συσχετισμός αυτός. Πρόκειται εδώ για θεμελιώδη ζητήματα, που οφείλει να γνωρίζει κάθε μαρξιστής.\n3. Επανέρχομαι στο θέμα της υπογραφής. Ο Γ.Γ στο σχόλιό του που απευθύνεται σε μένα, συνδέει την υπογραφή του Φλωράκη με τους «χιλιάδες κομμουνιστές που βρέθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας», όπως γράφει. Αν και πρόκειται για σύγκριση δυο εντελώς ανόμοιων πραγμάτων, μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω μια δημόσια προσωπική τοποθέτηση σ’ αυτό το ζήτημα.\nΉταν μήπως «προδότης» -με βάση πάντα τα λεγόμενα του Γ.Γ, για να γίνει εδώ κι ένας παραλληλισμός- ο Άρης Βελουχιώτης, όταν υπέγραφε κι αυτός τη γνωστή δήλωση; Όχι βέβαια! Ή μήπως επικαλούμαστε το Βελουχιώτη εκεί μόνο που μας βολεύει;\nΘα προχωρήσω όμως τη σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα. Ήταν μήπως «προδότες» όλοι εκείνοι οι αγωνιστές που υπέγραψαν μια τέτοια δήλωση; Όχι, δεν ήταν! Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη και επιμένω! Όταν αναλύει κανείς ένα γεγονός είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει υπόψη του μια σειρά παραμέτρους. Υπάρχουν για παράδειγμα άνθρωποι, οι οποίοι δεν αντέχουν τα βασανιστήρια. Δεν είναι όλοι γεννημένοι ήρωες, αν με την έννοια «ήρωας» κατανοείται απλά και μόνο η αντοχή σε βασανιστήρια. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπήρξαν άνθρωποι, για να αναφέρω ένα άλλο παράδειγμα, που άφησαν πίσω τους οικογένεια με παιδιά βυζανιάρικα, σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης. Έμπαινε ζήτημα επιβίωσης. Θα πει κανείς ότι ναι, και άλλοι είχαν παρόμοια προβλήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν υπέγραψαν. Σωστά, μόνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια άλλη βασική αρχή της υλιστικής διαλεκτικής: Η ίδια αντικειμενική πραγματικότητα βιώνεται από τους ανθρώπους διαφορετικά και, επομένως, διαφορετικά αντανακλάται στα κεφάλια τους, άρα διαφορετικές είναι και οι αποφάσεις που λαμβάνουν.\nΗ ουσία όμως βρίσκεται αλλού: Ένας άνθρωπος δεν κρίνεται από μια και μόνο υπογραφή, αλλά από την όλη ιστορική του πορεία. Ιστορία δεν έχουν μόνο οι χώρες, τα κόμματα κτλ, αλλά και οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι κρίνονται για τις πράξεις τους καθημερινά. Αν οι αγωνιστές αυτοί που υπέγραψαν, πέρασαν στη συνέχεια με το μέρος της αντίδρασης, με το μέρος του ιδεολογικού και ταξικού αντιπάλου, τότε μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει, να τους κάνει κριτική. Αν όμως παρά την υπογραφή τους, συνέχισαν την αγωνιστική τους πορεία, παραμένοντας πιστοί στα οράματα του σοσιαλισμού, τότε το κίνημα έχει κερδίσει. Θεωρώ προσβλητικό, αν μέσα στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα υπάρχουν άνθρωποι που στιγματίζουν τους αγωνιστές αυτούς ως «προδότες».\nΘα προχωρήσω όμως ένα βηματάκι πιο πέρα, θέτοντας ένα ακόμη ερώτημα: Πως είναι δυνατό το κομμουνιστικό κίνημα –αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ρίχνοντας μια ματιά σ’ όλη την ιστορική του πορεία- να δέχεται στις τάξεις του ανθρώπους, που πρόδωσαν την τάξη τους –την αστική τάξη- απαρνήθηκαν την αστική ιδεολογία, προσχωρώντας στο κομμουνιστικό κίνημα, στη μαρξιστική ιδεολογία, να μη μπορεί όμως να δεχτεί αυτούς τους αγωνιστές λόγω μιας τζίφρας; Είναι καθαρό, πεντακάθαρο, ότι μια τέτοια αντίληψη ουδεμία σχέση έχει με τη μαρξιστική διαλεκτική!\n4. Συνεχίζω με το θέμα της υπογραφής, κάνοντας έναν ακόμη παραλληλισμό. Στις 17 Αυγούστου 1956 το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) απαγορεύτηκε δια νόμου στη Δυτική Γερμανία επί κυβέρνησης Άντεναουερ. Την περίοδο εκείνη το KPD, παρά τα χτυπήματα που είχε δεχτεί από τον χιτλεροφασισμό, στις εκλογές του 1949 είχε πάρει το 5,6% των ψήφων. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχούσε σε 1.361.706 ψήφους. Η κύρια κατηγορία ήταν, ότι είναι «κόμμα εχθρικό προς το Σύνταγμα», ότι επιδιώκει τη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος, «πατώντας» μάλιστα στο Πρόγραμμά του, το οποίο έκανε αναφορά στη δικτατορία του προλεταριάτου.\nΠριν όμως προχωρήσω, θα θελα να αναφέρω μια ακόμη πληροφορία η οποία απευθύνεται σε νοήμονα όντα: Η επιρροή του KPD στη Δυτική Γερμανία θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αν η σταλινική τρομοκρατία δεν εξολόθρευε τουλάχιστον 200 από τα πιο επίλεκτα στελέχη του, στελέχη πρώτης γραμμής, τα οποία εργάζονταν στη Σοβιετική Ένωση, κυρίως στο μηχανισμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς!\nΑφαιρέθηκαν λοιπόν από το KPD οι βουλευτές, ενώ ακολούθησαν δίκες ενάντια σε χιλιάδες μέλη και στελέχη του. Πολλοί από αυτούς φυλακίστηκαν. Το 1968 το KPD αναγκάζεται να αλλάξει την ονομασία του σε DKP (Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα) ώστε να νομιμοποιηθεί. Από την σημερινή Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Συντάγματος το σημερινό DKP χαρακτηρίζεται ως αριστερό εξτρεμιστικό κόμμα. Σε χιλιάδες μέλη και στελέχη του τούς έχει απαγορευτεί να εργάζονται στο δημόσιο, ιδιαίτερα ως δάσκαλοι και καθηγητές. Πρόκειται για το γνωστό νόμο περί απαγόρευσης της εργασίας (Berufsverbot). Τρία χρόνια όμως πριν την απαγόρευση του KPD, η δυτικογερμανική κυβέρνηση φρόντισε να ψηφίσει νόμο με το γνωστό πλαφόν του 5% που πρέπει να έχει ένα κόμμα ώστε να εισέλθει στο κοινοβούλιο. Είναι προφανές ότι το πλαφόν αυτό στόχο είχε το KPD. Φέτος με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την απαγόρευσή του, το DKP διεξάγει μια καμπάνια για άρση αυτού του νόμου απαγόρευσης. Το τι θα πετύχει είναι ένα άλλο ζήτημα.\nΚαι τώρα έρχομαι στο θέμα που μας απασχολεί. Το DKP προκειμένου να νομιμοποιηθεί, αναγκάστηκε να αλλάξει κάποιους σημαντικούς όρους στο Πρόγραμμα και το Καταστατικό του. Ένας από αυτούς ήταν και ο όρος «δικτατορία του προλεταριάτου». Τον αντικατέστησε με τον όρο «πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης». Οι κομμουνιστές όμως γνωρίζουν πολύ καλά, ότι οι δυό αυτοί όροι είναι νοηματικά ταυτόσημοι, και ότι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη προϋποθέτει βία, ότι αυτή αποτελεί συστατικό στοιχείο της.\nΕπομένως, ακόμη και αν στο Πρόγραμμα του DKP δεν υπάρχει η έννοια περί βίαιης κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας, αυτό είναι προφανές. Και ασφαλώς, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς, ότι το κόμμα αυτό δρα μέσα στην καρδιά του ιμπεριαλιστικού κτήνους. Όπως επίσης, δεν πρέπει να ξεχνά –για να κάνουμε εδώ έναν παραλληλισμό- ότι το ΚΚΕ έβγαινε μέσα από 27 χρόνια βαριάς παρανομίας, ότι η δήλωση αυτή υπογράφτηκε λίγους ακριβώς μήνες μετά την πτώση της φασιστικής χούντας, σε μια ακριβώς περίοδο, όπου η πολιτική κατάσταση ήταν ακόμη ιδιαίτερα ρευστή, και ότι στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας επικρατούσαν τα χουντικά «σταγονίδια» του Αβέρωφ. Ερώτηση: Το DKP επειδή έκανε αυτές τις αλλαγές στο Πρόγραμμα και το Καταστατικό του έπαψε να είναι κομμουνιστικό; Μήπως απαρνήθηκε την κοσμοθεωρία του μαρξισμού; Όποιος υποστηρίζει κάτι τέτοιο είτε ανόητος είναι είτε από μαρξισμό έχει μεσάνυχτα.\n3. ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ\nΚαι τώρα έρχομαι στο θέμα της βίας και της σύνδεσής της με τους δρόμους της επανάστασης. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, όσο είναι αυτό δυνατό.\nΛυπάμαι γι’ αυτό που θα πω, αλλά στο μυαλό του Γ.Γ έχουν μπερδευτεί πολλά πράγματα: Μπολσεβίκοι, Κομμουνάροι, σπασμένα τζάμια… και πάει λέγοντας. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά.\n1. Το πρώτο σφάλμα του ΓΓ –και δεν πρόκειται για σφάλμα μεθοδολογικό, αλλά ουσίας-, είναι ότι ταυτίζει το ζήτημα της βίας γενικά, με έναν από τους δρόμους της επανάστασης, συγκεκριμένα τον ένοπλο δρόμο. Πρόκειται όμως για δυο διαφορετικά ζητήματα.\nΚατ’ αρχή, βία υπάρχει σε πολλές από τις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων: Βία είναι δυνατό να ασκεί ο άντρας πάνω στη γυναίκα (κάποιες φορές συμβαίνει και το αντίθετο), οι γονείς πάνω στα παιδιά. Βία μπορεί να ασκείται στο σχολείο από έναν μαθητή σε κάποιον άλλο. Υπάρχει παραπέρα η ρατσιστική βία, η ψυχολογική βία, η θρησκευτική βία, η σεξουαλική βία, η λεκτική βία, η συμβολική βία (κατά Bourdieu) κτλ. Οι τρόποι και οι μέθοδοι της βίας είναι πολλοί. Για να μην επεκτείνομαι άλλο στο θέμα, παραπέμπω στο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου «Μορφές βίας» (Εκδόσεις Σαββάλας).\nΟ πρώτος μεγάλος διαχωρισμός, που οφείλει να κάνει επομένως κάποιος που ασχολείται μ’ αυτό το θέμα, είναι ακριβώς οι μορφές αυτές βίας από την πολιτική βία. Υπάρχουν βεβαίως μορφές βίας που διασταυρώνονται με αυτήν της πολιτικής βίας, ή εν μέρει μπορεί και να ταυτίζονται. Όταν για παράδειγμα η ρατσιστική βία έχει αποκλειστικά πολιτικές βλέψεις και κίνητρα.\nΟ δεύτερος μεγάλος διαχωρισμός που πρέπει να γίνει, αναφορικά τώρα με την πολιτική βία, είναι αυτός μεταξύ αντιδραστικής και λαϊκής προοδευτικής βίας. Βία ασκούν σ’ ένα αστικό κράτος τα ΜΑΤ ενάντια στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους κτλ. Βία ασκούν οι δυνάμεις καταστολής γενικά στους δρόμους σε διαδηλώσεις, σε συλλαλητήρια κτλ., στην ανατροπή μιας αριστερής κυβέρνησης. Βία ασκούν ασφαλώς οι φασίστες. Εδώ έχουμε επομένως χρήση της αντιδραστικής βίας. Βία όμως, ως αντίδραση απέναντι στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, μπορεί να ασκούν και οι εργαζόμενοι με τη μια ή την άλλη μορφή. Παραδείγματα: Καταλήψεις κυβερνητικών κτηρίων, λιμανιών, εργοστασίων, τρακτέρ στους δρόμους, απόκρουση φασιστών κτλ. Πρόκειται προφανώς για μορφές βίας των εργαζομένων που μπορούν να έχουν πολλούς σκοπούς και στόχους, όπως, άμυνα απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους, απέναντι στις φασιστικές συμμορίες (όπως η Χρυσή Αυγή), προστασία της κατοικίας από κατάσχεση των ληστρικών τραπεζών κτλ. Ανώτερη μορφή βίας των εργαζομένων είναι η επαναστατική βία. Θα θελα να ελπίζω ότι μέχρι εδώ έγινα κατανοητός.\n2. Παρακάτω. Οι δρόμοι της επανάστασης (οι οποίοι δεν πρέπει να ταυτίζονται με την ίδια την επανάσταση, που είναι ένα μακροχρόνιο προτσές), δηλαδή οι δρόμοι για την κατάκτηση της κρατικής/πολιτικής εξουσίας, είναι δυο: Ο ένοπλος και ο ειρηνικός. Μπορεί επίσης να ξεκινήσει ως ειρηνικός και να περατωθεί ως ένοπλος. Η θέση του μαρξισμού και στο ζήτημα τούτο είναι καθαρή: Βία ασκείται είτε η εργατική τάξη και οι φυσικοί της σύμμαχοί της καταλάβουν την εξουσία με ένοπλο δρόμο είτε με ειρηνικό! Για τον ένοπλο δρόμο, αυτό είναι προφανές.\n3. Οι ιδεολογικές συγχύσεις όμως για το συγκεκριμένο ζήτημα που εξετάζεται εδώ, αφορούν κυρίως τον ειρηνικό δρόμο για το σοσιαλισμό. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια τις συγχύσεις αυτές τις έσπερναν μέσα στο εργατικό κίνημα οι αριστεριστές. Τώρα όμως προστέθηκε και η ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία διαστρέβλωσε, παραμόρφωσε το μαρξισμό σε σημείο τέτοιο, που κοντεύουμε να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε, τα περισσότερα από τα οποία, αν όχι όλα, τα υποστήριζαν παλιότερα οι ίδιοι. Κι ενώ είναι αυτοί που άλλαξαν θέσεις, έχουν την αναίδεια και το θράσος να κατηγορούν τους (πρώην) συντρόφους τους, ιδιαίτερα των τελευταίων χρόνων, για «οπορτουνιστές». Πρόκειται για υποκρισία και φαρισαϊσμό του χειρότερου είδους.\nΕπί της ουσίας. Η κυριότερη από τις συγχύσεις που επικρατούν σ’ αυτό το ζήτημα είναι ότι, ο ειρηνικός δρόμος, που είναι πέρα για πέρα επαναστατικός, ταυτίζεται εσφαλμένα από άγνοια ή, εσκεμμένα όπως πράττει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Ο στόχος της είναι προφανής: Μ’ αυτό τον τρόπο παρουσιάζεται ο ένοπλος δρόμος ως ο μοναδικά επαναστατικός, απολυτοποιείται. Αυτός είναι ο στόχος. Ποιος είναι όμως ο σκοπός; Ή, για να θέσουμε το ερώτημα διαφορετικά: Γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ (με την οποία ταυτίζεται στο συγκεκριμένο ζήτημα ο Γ.Γ) προχωρά σε μια τέτοια διαστρέβλωση του μαρξισμού; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Διότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου, παρά του ότι ακόμη και κατά τον προσυνεδριακό διάλογο του 19ου Συνεδρίου, δήλωνε τα αντίθετα.\nΤώρα λοιπόν δεν υπάρχει παρά ταύτιση τακτικής και στρατηγικής. Μ’ άλλα λόγια άμεσος στόχος είναι ο σοσιαλισμός. Κι εδώ ακριβώς αρχίζουν οι αντιφάσεις. Η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει μια σειρά προτάσεις για τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζομένων, καθώς και σε μια σειρά άλλα ζητήματα, και πολύ σωστά, που όμως οι προτάσεις της αυτές, δηλαδή τα αιτήματα πάλης, δεν πείθουν, δεν έχουν απολύτως κανένα αντίκρισμα στους εργαζόμενους, διότι η πραγματοποίησή τους απαιτεί, σύμφωνα μ’ αυτήν την ίδια, την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης, δηλαδή το σοσιαλισμό (αν και πρέπει να ειπωθεί εδώ, ότι σοσιαλισμός δεν σημαίνει απλά πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης, αυτό είναι το «εργαλείο», σοσιαλισμός –εν συντομία- σημαίνει αναδιοργάνωση, αναδιαμόρφωση των σχέσεων παραγωγής, της κοινωνίας, κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο).\nΘα ρωτήσει κανείς: Και τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τον ειρηνικό δρόμο; Είναι πολύ απλό: Ο ένοπλος δρόμος είναι αυτός που οδηγεί κατευθείαν στο σοσιαλισμό (αυτό φαντάζεται η ηγεσία του ΚΚΕ, δεν ισχύει όμως οπωσδήποτε), δηλαδή στον άμεσο στόχο που έχει επιλέξει. Για να γίνει όμως αποδεκτός ο ένοπλος δρόμος ως ο μοναδικά επαναστατικός, θα πρέπει προηγουμένως να απορριφθεί ο ειρηνικός. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την παραχάραξη του μαρξισμού: Συγκεκριμένα, όταν ο ειρηνικός δρόμος ταυτιστεί με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Έτσι ο ειρηνικός δρόμος παρουσιάζεται σαν ένα «άδειο σακί του μποξ», το οποίο γρονθοκοπεί διαρκώς η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, προσθέτοντας μια σειρά ακόμη από παραχαράξεις. Σ’ αυτή την παγίδα της ταύτισης έχουν πέσει δυστυχώς και κάποιοι σύντροφοι.\nΥπάρχει όμως ένα θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο η ηγεσία του ΚΚΕ είναι υποχρεωμένη να απαντήσει: Πως μπορεί να γίνει παράκαμψη του ειρηνικού δρόμου; -αν αφήσουμε τώρα στην άκρη αυτή την ταύτιση, που άλλο σκοπό υπηρετεί. Με ποιο τρόπο η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της θα πάρουν τα όπλα; Πρόκειται όντως για ένα δύσκολο ερώτημα. Στο ζήτημα αυτό ο Γ.Γ έχει βρει τη λύση προ πολλού: Καταφεύγει στην αποδοχή της αναρχικής ατομικής τρομοκρατίας. Το πώς καταλήγει σ’ αυτή τη λύση θα το εξετάσω πιο κάτω. Η ηγεσία όμως του ΚΚΕ δε μπορεί να κάνει αποδεκτή την ατομική τρομοκρατία. Και σωστά. Είναι λοιπόν υποχρεωμένη αυτό που θα προτείνει να «ντυθεί» με τσιτάτα και κείμενα των κλασικών του μαρξισμού, στη συγκεκριμένη περίπτωση του Λένιν, ώστε να γίνει πιστευτή. Διαφορετικά όλη η «λογική» της κρέμεται στον αέρα.\nΠριν συνεχίσω, ζητώ την κατανόηση του αναγνωστικού κοινού για τη μεγάλη έκταση του παρόντος κειμένου, όμως δε μπορεί να γίνει διαφορετικά. Υπάρχουν ερωτήματα που «καίνε» και ζητούν απάντηση.\nΤη «μαγική λύση» λοιπόν στο παραπάνω ερώτημα, η ηγεσία του ΚΚΕ την βρήκε. Γιατί όποιος ψάχνει όλο και κάτι θα βρει. Και αυτή ονομάζεται «ιμπεριαλιστικός πόλεμος». Εν συντομία, το σκεπτικό της έχει ως εξής: Θα ξεσπάσει ιμπεριαλιστικός πόλεμος (το που ακριβώς δεν το ξεκαθαρίζει). Η Ελλάδα ως χώρα ιμπεριαλιστική (σ’ αυτό δεν στέκομαι διότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανοησία την οποία δεν κάνουν ούτε παιδιά του δημοτικού) θα συμμετέχει στη λεία (με ποια μονοπώλια και με ποιες δυνάμεις; -και φυσικά υπό την προϋπόθεση ότι θα βρίσκεται με τη μεριά των νικητριών δυνάμεων). Στη συνέχεια, λόγω των επιπτώσεων του πολέμου θα αυξηθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, η οποία θα οδηγήσει στη δημιουργία συνθηκών επαναστατικής κατάστασης και, το ΚΚΕ πανέτοιμο πια με τα ιδεολογήματα των μαϊληδων, θα καλέσει το λαό να πάρει τα όπλα. Μάλιστα, όπως υποστηρίζουν, το ΚΚΕ θα πρέπει από πριν να προετοιμάζει το λαό για την περίπτωση ξεσπάσματος ιμπεριαλιστικού πολέμου!\nΜέχρι τώρα γνωρίζαμε, ότι ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα ενός κομμουνιστικού κόμματος είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμβολή του στην ανάπτυξη ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, ενός ρωμαλέου κινήματος ειρήνης, για την αποτροπή του πολέμου και την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Τώρα όμως η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ πράττει το ακριβώς αντίθετο!\nΥπάρχει όμως ένα ερώτημα στο οποίο δεν έχει δώσει απάντηση: Πως είναι τόσο βέβαιη ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια θα οδηγήσει οπωσδήποτε στη δημιουργία συνθηκών επαναστατικής κατάστασης; Δε γνωρίζει ότι μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε φασιστικές λύσεις; Τα παραδείγματα από την Ιστορία είναι πολλά.\nΠαρακάτω. Είναι πιθανό η χρονική διάρκεια αυτού του πολέμου (αν υπάρξει) να είναι πολύ μικρή και η δημιουργία συνθηκών, τις οποίες ονειρεύεται, να μην λάβει χώρα ποτέ. Τι θα συμβεί λοιπόν τότε; Μπορεί ένα κομμουνιστικό κόμμα –αν δεχτούμε ότι το ΚΚΕ είναι κομμουνιστικό όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά- να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε μια υπόθεση; Διότι περί υπόθεσης πρόκειται, και μάλιστα υπόθεσης που βασίζεται πάνω σε σαθρές βάσεις.\nΑνέφερα πιο πάνω ότι η ηγεσία του ΚΚΕ είναι αναγκασμένη, προκειμένου να γίνει πιστευτή, να καταφύγει στους κλασικούς –εδώ στο Λένιν. Ποιον Λένιν όμως; Και σε ποια εποχή; Στον Λένιν της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα σταθώ εδώ σε δυό θέσεις του (τα κείμενα μπορεί να τα αναζητήσει κάθε ενδιαφερόμενος στο ιστολόγιο «Ορίζοντας», τα οποία αναδημοσίευσα με την ευκαιρία της επετείου των 100 χρόνων από τη Διάσκεψη του Τσίμμερβαλντ) που διατυπώθηκαν τότε και, εντονότερα, από το 1915. Είναι ακριβώς αυτές που εδώ μας απασχολούν ιδιαίτερα.\nΣύμφωνα με την πρώτη θέση «ο πόλεμος δημιουργεί επαναστατική κατάσταση, γεννάει επαναστατικές διαθέσεις και ζυμώσεις στις μάζες». Σύμφωνα με τη δεύτερη θέση, καθήκον των «σοσιαλιστών» είναι «να επιδιώξουν τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου ανάμεσα στους λαούς σε εμφύλιο πόλεμο των καταπιεζόμενων τάξεων ενάντια στους καταπιεστές τους».\nΗ πρώτη σημαντική παρατήρηση που οφείλει να κάνει κανείς, είναι ότι οι παραπάνω θέσεις, και φυσικά όχι μόνο αυτές, πρέπει να ενταχθούν στο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν. Αυτό απαιτεί η διαλεκτική, αυτό τονίζει διαρκώς και ο ίδιος ο Λένιν στα γραπτά του ως γνώστης της διαλεκτικής. Έχουμε κατ’ αρχή έναν πόλεμο, όμως όχι οποιονδήποτε πόλεμο, αλλά έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο ιμπεριαλιστικός αυτός πόλεμος δεν είναι όπως όλοι οι άλλοι, είναι παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Βρισκόμαστε ήδη στα μέσα αυτού του πολέμου. Οι αρχικές νίκες από τις εκατέρωθεν εμπόλεμες πλευρές φθίνουν και ο πόλεμος αυτός μετατρέπεται σταδιακά σε έναν πόλεμο χαρακωμάτων, σε έναν πόλεμο θέσεων (από δω προκύπτει αργότερα και η θέση του Γκράμσι περί «πολέμου θέσεων», την οποία όμως αναπτύσσει σ’ ένα διαφορετικό πλαίσιο που αφορά στη πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος, απ’ την οποία όμως δεν γίνεται σαφές το αν ο Γκράμσι την κατανοούσε ως τακτική ή ως στρατηγική). Πρόκειται για έναν πόλεμο φθοράς. Για έναν πόλεμο που ξεκίνησε από την ιμπεριαλιστική Γερμανία με σκοπό την γρήγορη κατάκτηση εδαφών, το μοίρασμα νέων αγορών, αλλά που δεν πέτυχε τον τελικό στόχο της. Η απρόβλεπτη παράταση του πολέμου είχε ως συνέπεια την μαζική εξαθλίωση του πληθυσμού. Ο θάνατος θέριζε καθημερινά. Η λαϊκή δυσαρέσκεια φούντωνε. Οι επαναστατικές διαθέσεις ανέβαιναν.\nΗ δεύτερη σημαντική παρατήρηση αφορά στην πολεμική τεχνολογία. Τα οπλικά συστήματα εκείνης της περιόδου δεν ήταν όπως τα σημερινά. Ναι μεν για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν σε τόση μεγάλη έκταση, ενώ για πρώτη φορά έγινε και χρήση χημικών όπλων, δεν υπάρχει όμως καμία απολύτως σύγκριση με τη σημερινή τεχνολογία οπλικών συστημάτων.\nΑν λάβει κανείς υπόψη του τα πιο πάνω (η κατάσταση ήταν βέβαια περιπλοκότερη), τότε ασφαλώς οι θέσεις του Λένιν ήταν σωστές.\nΑς έρθουμε στο σήμερα. Από κείνη την περίοδο έχουν ήδη μεσολαβήσει 100 χρόνια. Το αν και πότε θα ξεσπάσει παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αυτό είναι άγνωστο. Υπάρχουν βέβαια στη χώρα μας μαρξιστές, όπως ο Δημήτρης Πατέλης, ο οποίος υποστηρίζει τη θέση ότι ο πόλεμος αυτός βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Μ’ αυτή τη θέση διαφωνώ πλήρως. Ο πόλεμος που διεξάγεται αυτή την περίοδο στη Μέση Ανατολή είναι πόλεμος περιφερειακός και όχι παγκόσμιος, όπως υποστηρίζει. Το επιχείρημα που προβάλει ότι συμμετέχουν σ’ αυτόν περισσότερες από 60 χώρες, ισχύει εν μέρει. Με ποια έννοια; α) Ο πόλεμος αυτός διεξάγεται σ’ ένα μεγάλο μέρος του διά αντιπροσώπων. Υπάρχει μεν άμεση εμπλοκή Ρωσίας και ΗΠΑ στις πολεμικές επιχειρήσεις, δεν είναι όμως πλήρους έκτασης. Περιορίζεται κυρίως σε βομβαρδισμούς. Δεν υπάρχει ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στη ξηρά. Εδώ και πολλούς μήνες Γερμανοί μαρξιστές έχουν εκφράσει τη θέση, ότι αν η Ρωσία δεν αναπτύξει στρατιωτικές της δυνάμεις στο έδαφος της Συρίας, το «Ισλαμικό Κράτος» δεν πρόκειται να ηττηθεί. Μπορεί μεν να έχει ήδη υποστεί φθορά, μπορεί να έχει απολέσει κάποια εδάφη, ο μεγαλύτερος όγκος όμως των δυνάμεών του παραμένει.\nΤαυτόχρονα προκύπτει και ένα άλλο πρόβλημα, ίσως ακόμη μεγαλύτερο. Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος ίδρυσης ισλαμικού χαλιφάτου στα βόρεια της Συρίας. Παράλληλα ο μισός περίπου οπλισμός των ΗΠΑ, τον οποίο παραδίνουν σε τρομοκρατικές οργανώσεις, τις οποίες όμως δεν αναγνωρίζουν ως τρομοκρατικές επειδή πολεμούν τον Άσαντ, καταλήγει στο «Ισλαμικό Κράτος». Πρόκειται για γεγονός αποδεδειγμένο (γι’ αυτό εξάλλου είναι και γεγονός) και όχι για φήμες. β) Όταν κάνουμε λόγο για «συμμετοχή περισσότερων από 60 χωρών», θα πρέπει να ξεκαθαρίζουμε και πως την εννοούμε. Συμμετοχή για παράδειγμα έχει η Γαλλία με ένα πολεμικό της πλοίο, όχι όμως με ένα μεγάλο μέρος του στόλου της, ή με το στρατό ξηράς της. Συμμετοχή μπορεί να έχει ένα κράτος με μια μόνο διμοιρία, ή με μερικούς πράκτορες, ή με μερικούς στρατιωτικούς εκπαιδευτές κτλ. Χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή όταν διατυπώνουμε μια θέση. Δεν θα θελα όμως να επεκταθώ άλλο στο θέμα.\nΠως όμως εννοεί ακριβώς η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη συμμετοχή της Ελλάδας σ’ αυτόν; Θα συμμετέχει η χώρα μας απλά μ’ έναν λόχο; Ίσως μ’ ένα πλοίο; Και έτσι θα δημιουργηθεί εκ του μηδενός επαναστατική κατάσταση; Μα συμμετέχει και τώρα, για παράδειγμα στο Αφγανιστάν. Δεν το γνωρίζει; Αυτός ο παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος τι μορφή θα έχει; Είναι πολύ πιθανό ότι θα μπορούσε να εξελιχτεί σε θερμοπυρηνικό. Ή μήπως δεν γνωρίζει ότι στα 100 χρόνια που πέρασαν από τότε που ο Λένιν διατύπωσε τις θέσεις του, στον πλανήτη μας αναπτύχθηκαν 16.000 πυρηνικές κεφαλές και ότι θα τον τινάξουν στον αέρα; Αν όμως συμβεί αυτό, τότε αντίο ανθρωπότητα. Η επανάσταση που ονειρεύεται θα λάβει πλέον χώρα στον ουρανό.\nΜε την ευκαιρία αναφέρω εδώ, ότι δε πέρασε πολύς καιρός που στην ιστοσελίδα του Γερμανικού ΚΚ (DKP) είχε αναρτηθεί ένα κείμενο με τέτοιου είδους αντιλήψεις, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ έκαναν λόγο για ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ότι έτσι θα δημιουργούνταν επαναστατική κατάσταση, επικαλούμενο τον Λένιν. Στη συνέχεια το καθοδηγητικό όργανο του Κόμματος αυτού το «κατέβασε» αμέσως από την ιστοσελίδα με απόφασή του, αναφέροντας μεταξύ άλλων, ότι οι συγκεκριμένες θέσεις δεν ισχύουν σήμερα λόγω της εντελώς διαφορετικής κατάστασης και ότι στα πρώτιστα καθήκοντα του DKP είναι η πάλη για την ειρήνη. Σημειώνω ακόμη, ότι από τη γνωστή αυτή ομάδα που εκπροσωπεί τέτοιες αντιλήψεις, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει κατά καιρούς αντιγράψει αρκετές από αυτές. Αυτά για την ιστορία.\nΜετά απ’ όλες αυτές τις παρατηρήσεις, τις διευκρινήσεις και επισημάνσεις, είναι πλέον ανάγκη να επιστρέψουμε στο ζήτημα του ειρηνικού δρόμου για το σοσιαλισμό. Ξεκαθαρίζω: Όταν ο μαρξισμός –και όχι κάποιος Παναγιώτης Γαβάνας- κάνει λόγο για ειρηνικό δρόμο, δεν εννοεί τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, την αποθέωση του αστικού κοινοβουλίου στην αλλαγή των σχέσεων παραγωγής.\nΔεν εννοεί την βηματική / εξελικτική αλλαγή αυτών των σχέσεων μέσω της κοινωνικοποίησης της παραγωγής, η οποία σε χώρες ιμπεριαλιστικές, αλλά και σε χώρες με μέσο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών τους δυνάμεων, όπως η Ελλάδα, είναι ήδη πολύ αναπτυγμένο (σημαντικό: δεν πρέπει να συγχέεται ο όρος «κοινωνικοποίηση της παραγωγής» με τον όρο «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής»).\nΔεν εννοεί την υποτιθέμενη δημιουργία «σοσιαλιστικών νησίδων» στα πλαίσια του καπιταλισμού. Ακόμη και μια επιχείρηση (εργοστάσιο) το οποίο βρίσκεται υπό εργατικό έλεγχο μέσα στον καπιταλισμό, δρα πάντα κάτω από τους νόμους του αστικού κράτους, συναλλάσσεται με βάση το καπιταλιστικό κέρδος και βρίσκεται κάτω από το σπαθί του αστικού δικαίου, της αστικής κυβερνητικής πολιτικής, του κινδύνου να εξαγοραστεί από κάποιον καπιταλιστή. «Σοσιαλιστικές νησίδες» στον καπιταλισμό δεν μπορούν να υπάρξουν, πρόκειται για μια αυταπάτη. Αυτό που θα μπορούσαν μόνο να πετύχουν οι εργάτες σε μια τέτοια περίπτωση, είναι απλά να διασώσουν τις θέσεις εργασίας τους και να έχουν ένα καλύτερο μισθό εργασίας. Για πόσο χρονικό διάστημα όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό;\nΔεν εννοεί παραπέρα τη συμμετοχή στα κέρδη μιας επιχείρησης με τη μορφή μεριδίων από μετοχές. Πρόκειται για μια άλλη αυταπάτη εξελικτικισμού κτλ.\nΌλα αυτά, και όχι μόνο αυτά, συνιστούν σοσιαλρεφορμισμό, που εισήχθη στο εργατικό κίνημα από τον Μπέρνσταϊν και τελικά επικράτησε στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, πλην εξαιρέσεων, και που συνεχίζει σήμερα να αποτελεί τη σημαία των σοσιαλρεφορμιστικών κομμάτων όλων των αποχρώσεων.\nΌπως ανέφερα ήδη, βία ασκείται και στον ειρηνικό δρόμο, με τη μια ή την άλλη μορφή. Μάλιστα την προϋποθέτει. Βασικό συστατικό στοιχείο του ειρηνικού δρόμου αποτελεί η εξωκοινοβουλευτική πάλη. Αυτή είναι το κύριο και όχι το αστικό κοινοβούλιο. Είναι όμως δυνατό –στη πολιτική δεν πρέπει να αποκλείει κανείς κάτι- ένα ρωμαλαίο εξωκοινοβουλευτικό κίνημα, κατά την περίοδο κατάκτησης της εξουσίας, να κάνει χρήση και του αστικού κοινοβουλίου, αν τη δεδομένη στιγμή θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο βοηθά. Η βασική επομένως διαφορά μεταξύ ειρηνικού και ένοπλου δρόμου δεν βρίσκεται στη χρήση βίας ή όχι, αυτή θα υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αλλά στη χρήση όπλων.\nΣτο σημείο τούτο υπάρχει ακόμη μια σύγχυση. Είναι λοιπόν ανάγκη να γίνει μια σημαντική διευκρίνιση. Συχνά μπερδεύεται ο ειρηνικός δρόμος περάσματος, με το τσάκισμα του αστικού κράτους. Για την ακρίβεια, έχει περάσει η εσφαλμένη αντίληψη (η ηγεσία του ΚΚΕ φρόντισε κι εδώ να κάνει τη δουλειά της), ότι με τον ειρηνικό δρόμο δεν έχουμε τσάκισμα του αστικού κράτους, αλλά μόνο με τον ένοπλο, κι αυτό γιατί έχει ταυτίσει σκόπιμα τον ειρηνικό δρόμο με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Ξεκαθαρίζω: Τσάκισμα του αστικού κράτους έχουμε και με τους δυό δρόμους! Αν η εργατική τάξη και οι φυσικοί της σύμμαχοι μετά την κατάληψη της εξουσίας διά του ειρηνικού δρόμου, δεν «πατήσουν πόδι», δεν τσακίσουν τις δυνάμεις βίας και καταστολής του αστικού κράτους, τον κατασταλτικό μηχανισμό στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένου και της αστικής δικαιοσύνης, τότε πολύ απλά δεν έχουμε ειρηνικό δρόμο περάσματος, αλλά κοινοβουλευτική αλλαγή, μια απλή αλλαγή κυβέρνησης. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο ειρηνικός δρόμος είναι επαναστατικός!\nΕδώ τέθηκε το ζήτημα της κυβέρνησης. Είναι ανάγκη να γίνει ακόμη μια διευκρίνιση. Όταν πιο πάνω έκανα λόγο για «απλή αλλαγή κυβέρνησης», εννοούσα για κυβέρνηση η οποία δρα στα πλαίσια του καπιταλισμού με το αστικό κράτος απείραχτο. Η κυβέρνηση όμως, δεν είναι παρά ένας «μοχλός», ο οποίος χρησιμοποιείται για συγκεκριμένους σκοπούς. Η ουσία λοιπόν βρίσκεται στους σκοπούς που υπηρετεί. Αυτό σημαίνει, ότι μια επαναστατική εξουσία έχει ανάγκη απ’ αυτό το μοχλό, τον οποίο θέτει κάτω απ’ τον έλεγχό της.\nΣυμπέρασμα πρώτο: Πολιτική/κρατική εξουσία και κυβερνητική εξουσία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες. Η κυβερνητική εξουσία είναι το δευτερεύον, ο «αδύναμος κρίκος», η πολιτική εξουσία είναι το πρωτεύον, ο «ισχυρός κρίκος». Αλλαγή των σχέσεων παραγωγής στο σύνολό τους, μπορεί να γίνει μόνο μέσω του «ισχυρού κρίκου». Το επαναστατικό εργατικό κίνημα μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος, μέχρι την επικράτηση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, μόνο μέσω της πολιτικής του εξουσίας.\nΣυμπέρασμα δεύτερο: Κυβέρνηση θα υπάρχει ανεξάρτητα απ’ το σε ποια ιστορική φάση αλλαγών (στη βάση και στο εποικοδόμημα) θα βρισκόμαστε. Κυβέρνηση θα υπάρχει τόσο στην αρχική φάση, όσο και κατά την επικράτηση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής. Για να μη μακρηγορώ. Μπορεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην πείρα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της ανατολικής Ευρώπης, στη σημερινή Κούβα κτλ. Οι συζητήσεις επομένως που λαμβάνουν χώρα κατά καιρούς γύρω απ’ το αν θα υπάρχει κυβέρνηση ή όχι, είναι ζήτημα άνευ σημασίας. Η ουσία βρίσκεται στο ποιους σκοπούς θα υπηρετεί αυτή.\n4. Τίθεται τώρα ένα ερώτημα καίριας σημασίας που ζητά απάντηση: Πως θα πρέπει να ενεργήσει το εργατικό κίνημα, το κομμουνιστικό κόμμα, στην περίπτωση που η αστική τάξη και τα τσιράκια της δεν επιτρέψουν την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας διά του ειρηνικού δρόμου;\nΒασική θέση του μαρξισμού είναι ότι ένα επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα οφείλει να προετοιμάζει το λαό και για τους δυό δρόμους –όχι μόνο για τον ένοπλο. Θα ήταν η πιο μεγάλη ανοησία, αν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της είχαν τη δυνατότητα κατάκτησης της εξουσίας με ειρηνικό δρόμο, εντούτοις το μαρξιστικό κόμμα επέμενε κάνοντας χρήση αποκλειστικά του ένοπλου δρόμου.\nΠότε όμως γίνεται χρήση του ένοπλου δρόμου; Απάντηση: Αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίσταση που θα προβάλλει η αστική τάξη και τα τσιράκια της τη δεδομένη στιγμή. Πρόκειται εδώ για το πιο ουσιαστικό, δεν είναι όμως το μόνο. Υπάρχουν ακόμη μια σειρά παράγοντες, όπως, η διεθνής αντίδραση και ο συσχετισμός δυνάμεων παγκοσμίως και ιδιαίτερα στην περιοχή, η ουδετεροποίηση ενός τμήματος της αστικής τάξης, ιδιαίτερα της μη μονοπωλιακής, η στάση που θα κρατήσει ένα μέρος των ενόπλων δυνάμεων κτλ.\nΑυτό που πρέπει να είναι καθαρό στο «μυαλό» του κομμουνιστικού κόμματος, των λαϊκών μαζών που το ακολουθούν, είναι ότι όταν επιχειρήσει χρήση του ένοπλου δρόμου, θα πρέπει να υπάρχει η μεγάλη δυνατότητα –το αν αυτό γίνει πραγματικότητα δε μπορεί κανείς να το γνωρίζει, ούτε να το προεξοφλήσει- για νίκη των επαναστατικών δυνάμεων. Το κομμουνιστικό κόμμα δεν δρα σε στιλ αναρχίας: ρίχνω μερικές βομβίτσες, βγάζω μια προκήρυξη ανάληψης ευθύνης με μπόλικη επαναστατική φρασεολογία, στην οποία επισυνάπτω και μια φωτογραφία που να φαίνονται δυο καλάσνικοφ και η φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα και έτσι κοιμάμαι με ήσυχη τη συνείδηση ότι έχω κάνει «επανάσταση». Το κομμουνιστικό κόμμα δρα υπεύθυνα. Είναι ο νους και η καρδιά της επανάστασης. Παίρνει πάνω του την ευθύνη για την πορεία των εξελίξεων, όχι μόνο της συγκεκριμένης εκείνης περιόδου, αλλά και γι’ αυτή που θα ακολουθήσει. Αν επομένως δεν υπάρχουν οι βασικές προϋποθέσεις για ένοπλο δρόμο και παρ’ όλα αυτά επιχειρηθεί αυτός, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι το κίνημα θα τσακιστεί από την αντίδραση, φέρνοντάς το πίσω μια ολόκληρη εποχή. Ποιος θα φταίει για αυτό;\n5. Είναι κακός –για να μην πω ανόητος και παρεξηγηθώ- εκείνος ο επαναστάτης, που αποκαλύπτει στον ιδεολογικό, πολιτικό και ταξικό αντίπαλο τον δρόμο που θα ακολουθήσει το εργατικό κίνημα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας. Του προσφέρει μ’ αυτό τον τρόπο μια σωρεία από «επιχειρήματα» για να τον χτυπά καθημερινά, να δυσκολεύει τη δουλειά του ακόμη περισσότερο. Το πιο φωτεινό παράδειγμα εδώ ήταν ο Λένιν, ο οποίος γνώριζε να ελίσσεται ανά πάσα στιγμή, φτάνοντας το μπολσεβίκικο κόμμα μέχρι την τελική νίκη. Δεν πρόκειται εδώ για τακτικισμό, όπως προσπαθούν να του προσάψουν κάποιοι, αλλά για εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής.\n6. Ο ΓΓ στο σχόλιό του με παραπέμπει στον Μαρξ, προκειμένου να δικαιολογήσει τη θέση του ότι «η ανατροπή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας –της αστικής δικτατορίας καλύτερα- μπορεί να γίνει μόνο με ένοπλο αγώνα», όπως αναφέρει. Και το απόσπασμα του Μαρξ: «Οι κομμουνιστές δεν καταδέχονται να κρύψουν τις απόψεις τους και τις βλέψεις τους. Δηλώνουν, λοιπόν, ανοιχτά ότι ο σκοπός τους μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βίαιη ανατροπή της σημερινής καθεστηκυίας τάξης».\nΠρόκειται εδώ για ένα απόσπασμα από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Ποιος κομμουνιστής θα μπορούσε αλήθεια να διαφωνήσει; Κανείς. Ο Μαρξ εδώ κάνει λόγο για «βίαιη ανατροπή», δεν λέει όμως ότι η βίαιη αυτή ανατροπή θα λάβει χώρα αποκλειστικά και μόνο με τον ένοπλο δρόμο. Αυτή είναι άποψη του Γ.Γ, όχι του Μαρξ. Γιατί ο Μαρξ, απλά, ήταν Μαρξ. Γιατί γνώριζε ότι ναι μεν οι δρόμοι της επανάστασης σχετίζονται άμεσα με το ζήτημα της βίας, είναι όμως δυό ζητήματα διαφορετικού είδους.\nΠαρακάτω. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ένγκελς είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι στην Αγγλία είναι δυνατός ο ειρηνικός δρόμος της επανάστασης. Ο Γ.Γ δεν το γνωρίζει;\n7. Συνεχίζω. Ο Γ.Γ κάνει λόγο γενικά και αφηρημένα –πάντα επί του ίδιου θέματος- για μπολσεβίκους. Εγώ όμως θα είμαι συγκεκριμένος. Όποιος έχει μελετήσει σε βάθος τη ρωσική επανάσταση, θα γνωρίζει ότι ο Λένιν άλλαζε διαρκώς την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσει το μπολσεβίκικο κόμμα σ’ αυτό το ζήτημα. Στις «Θέσεις του Απρίλη» τάχθηκε αρχικά υπέρ της ειρηνικής πορείας της επανάστασης στα πλαίσια της δυαδικής εξουσίας των Σοβιέτ και της αστικής κυβέρνησης. Στη συνέχεια, μετά την αιματηρή καταστολή των μεγάλων (ένοπλων) διαδηλώσεων των εργατών και στρατιωτών τον Ιούλη του 1917, ο Λένιν είδε την αναγκαιότητα της άμεσης προετοιμασίας για τη σοσιαλιστική επανάσταση.\nΤο 6ο Συνέδριο των μπολσεβίκων (26.7-3.8.1917) έβαλε πορεία για την ένοπλη εξέγερση. Όμως μόλις λίγες μέρες μετά, ο Λένιν ενόψει του στρατιωτικού πραξικοπήματος απ΄ τον στρατηγό Κορνίλοφ, κάνει μια νέα στροφή. Μετά την καταστολή του πραξικοπήματος, βλέπει για λίγες μέρες τη δυνατότητα μιας δυνατής εναλλακτικής σε σχέση με την ένοπλη εξέγερση, συγκεκριμένα, τον σχηματισμό μιας αριστερής κυβέρνησης συμμαχίας, η οποία θα αποτελείται απ΄ τους σοσιαλεπαναστάτες και τους μενσεβίκους, οι οποίοι θα πρέπει να είναι υπόλογοι απέναντι στα Σοβιέτ. Συνεπώς, ο επόμενος στόχος των μπολσεβίκων ήδη από τα μέσα Αυγούστου μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη του 1917, είναι η πάλη για μια επαναστατικο-δημοκρατική εξουσία. Η εξουσία αυτή θα έπρεπε να θέσει σε εφαρμογή τα κεντρικά οικονομικά και πολιτικά μέτρα, τα οποία θα εκτόπιζαν τελειωτικά την αστική τάξη από την εξουσία. Στην εργασία του «Η απειλητική καταστροφή και πως θα πρέπει να την καταπολεμήσουμε», η οποία γράφτηκε τον Σεπτέμβρη του 1917, ο Λένιν εξηγεί τη σημασία που μπορεί να έχει στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό μια άλλη αστική δημοκρατία απ΄ ό,τι η «κανονική». Η αντίληψη αυτή επηρέασε σημαντικά τις συζητήσεις περί στρατηγικής των κομμουνιστικών κομμάτων μέχρι τις μέρες μας. Στα μέσα όμως Σεπτέμβρη του 1917 διαγράφηκε πλέον για τον Λένιν οριστικά η «σπάνια και αρκετά πολύτιμη» δυνατότητα, όπως αναφέρει, ενός ειρηνικού δρόμου της επανάστασης. Από τη χρονική αυτή περίοδο πίεζε το μπολσεβίκικο κόμμα να προετοιμάσει την ένοπλη εξέγερση και οργανωτικά. Ο Γ.Γ αυτά δεν τα γνωρίζει;\n8. Ο Γ.Γ στο σχόλιο που μου απευθύνει κάνει λόγο γενικά και αφηρημένα, όπως πάντα, για κομμουνάρους. Εγώ όμως θα είμαι συγκεκριμένος. Η θέση του Μαρξ ήταν ότι οι κομμουνάροι για μια σειρά λόγους, δεν ήταν δυνατό να επιτύχουν το στόχο τους: την εγκαθίδρυση της πολιτικής τους εξουσίας. Όταν όμως ξέσπασαν τα γεγονότα ο Μαρξ τάχθηκε υπέρ των κομμουνάρων, υπέρ της εξουσίας του γαλλικού προλεταριάτου –και καλά έκανε. Η εξουσία αυτή διήρκεσε 72 ημέρες και τελικά πνίγηκε στο αίμα. Ο Μαρξ επιβεβαιώθηκε. Φυσικά, τα γεγονότα αυτά έδωσαν στον Μαρξ πλούσιο υλικό για μελέτη, καταλήγοντας αργότερα σε μια σειρά συμπεράσματα, που οφείλει να μελετά κάθε μαρξιστής/κομμουνιστής. Ο Γ.Γ δεν γνωρίζει τη θέση του Μαρξ ή απλά επικεντρώνεται στην ένοπλη πάλη;\n9. Ο Γ.Γ κάνει λόγο γενικά και αφηρημένα για τον Τσε Γκεβάρα. Εγώ όμως θα είμαι συγκεκριμένος. Ο ένοπλος δρόμος της επανάστασης στην Κούβα πέτυχε. Και καλά θα κάνουν οι κομμουνιστές να μελετήσουν γιατί πέτυχε. Ένας από τους πρωτεργάτες της ήταν ο Τσε. Γιατί όμως δεν πέτυχε ο ένοπλος δρόμος στο Κονγκό, όταν πρωτεργάτης του ήταν πάλι ο Τσε; Επειδή δεν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες/προϋποθέσεις: Χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων (εδώ εμπλέκονται μια σειρά ζητήματα, που δεν είναι της στιγμής να αναλύσω), κατακερματισμός του αντάρτικου κινήματος, εμπλοκή της διεθνούς αντίδρασης κτλ.\nΓιατί στη συνέχεια δεν πέτυχε ο ένοπλος δρόμος στη Βολιβία, που πρωτεργάτης ήταν πάλι ο Τσε; Επειδή και πάλι δεν υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, κι εδώ η πιο βασική ήταν ότι οι αγρότες δεν ακολούθησαν τους αντάρτες. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: ήττα του αντάρτικου κινήματος, δολοφονία του Τσε.\nΣτα γεγονότα που σχετίζονται με τον Τσε, είχε κάνει κάποτε μια σύντομη αναφορά και ο Νίκος Ζαχαριάδης, διαπιστώνοντας πολύ σωστά, ότι όντως δεν υπήρχαν τότε οι προϋποθέσεις για ένοπλο δρόμο. Ο ΓΓ ως θαυμαστής του Ζαχαριάδη όφειλε να το γνωρίζει.\n10. Στο υστερόγραφο του σχολίου του ο Γ.Γ αναφέρεται –και πάλι γενικά και αφηρημένα- στο ζήτημα της επαναστατικής βίας, καθώς και σε αποσπάσματα, που θα μπορούσε να παραθέσει όπως γράφει, από το έργο του Λένιν «Κράτος και επανάσταση», το οποίο σημειωτέον το έχω αναρτήσει και στο ιστολόγιο που διαχειρίζομαι εδώ και καιρό. Είναι από τα πρώτα έργα του Λένιν που διάβασα για πρώτη φορά το 1979 (τότε το βιβλίο αυτό κόστιζε περίπου 100 δραχμές), και έκτοτε δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές το έχω ξαναδιαβάσει.\nΕπειδή όμως δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο, δεν μπορώ να πάρω θέση. Είμαι όμως βέβαιος ότι η όλη σύγχυση προκύπτει απ’ το γεγονός της εσφαλμένης ταύτισης βίας και ένοπλου δρόμου.\nΞεκαθαρίζω για μια ακόμη φορά: Ποτέ, σε κανένα γραπτό μου, δεν τάχθηκα κατά του ένοπλου δρόμου, κατά της επαναστατικής βίας. Αλλοίμονο αν συνέβαινε κάτι τέτοιο! «Η βία», γράφει ακόμη ο Μαρξ στον πρώτο τόμο στο «Κεφάλαιο», «είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μέσα της μια καινούργια. Η ίδια αποτελεί οικονομική δύναμη». Η βία ενυπάρχει εν δυνάμει μέσα στην ίδια την κεφαλαιακή σχέση.\nΣε μια μεγάλη μελέτη μάλιστα που έγραψα, με τίτλο «Ο ιμπεριαλισμός», την οποία δημοσίευσα στο ιστολόγιο «Ορίζοντας», -απ’ την οποία σημειωτέον, πολλοί έχουν «τσιμπολογήσει» μια σειρά πράγματα, και καλά έκαναν, αλλά κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να κάνει έστω και μια αναφορά σ’ αυτό το έργο, και δεν είναι το μοναδικό, αλλά τι να κάνουμε στην Ελλάδα βρισκόμαστε και όλοι τα ξέρουν όλα- είχα αφιερώσει και μια επιπλέον υποενότητα (την 3.3) με υπότιτλο «Ο ρόλος της βίας στις οικονομικές σχέσεις». Για το ζήτημα όμως αυτό, υπάρχουν διάσπαρτες σ’ όλο το έργο, σκέψεις και συμπεράσματα. Διότι η βία, όπως ήδη έχω επισημάνει, δεν είναι μόνο συστατικό στοιχείο κατά την περίοδο κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας. Αν λοιπόν ο Γ.Γ το μελετούσε προσεκτικά, όπως επίσης και το έργο «Για την μετάβαση προς το σοσιαλισμό», στο ίδιο ιστολόγιο, ίσως να μην έγραφε αυτά που έγραψε.\n1. Συνεχίζω την ανάλυση μ’ ένα ζήτημα που δεν αφορά άμεσα στο σχόλιο του Γιώργου Γιαννακέλλη (Γ.Γ) –τον οποίο ομολογουμένως εκτιμώ παρά τις όποιες διαφωνίες μας-, αλλά στην εσφαλμένη αντίληψή του για τη βία, η οποία (αντίληψη) αυτή τη φορά τον οδηγεί στην αποδοχή και στην προπαγάνδιση του αναρχισμού.\nΌποιος έχει μελετήσει προσεκτικά την αρθρογραφία στο «Βαθύ Κόκκινο», θα ‘χει παρατηρήσει, μεταξύ άλλων, ότι μια γκάμα άρθρων ξεχωρίζει. Πρόκειται για μια ιδιομορφία που σπάνια μπορεί να συναντήσει κανείς σε άλλη ιστοσελίδα, μάλλον δε την συναντά καθόλου. Το φαινόμενο αυτό συμβατικά, το ονομάζω «σταλινο-αναρχισμό». Περί τίνος λοιπόν πρόκειται;\nΚατ’ αρχή πρέπει να σημειωθεί, ότι οι αντιλήψεις αυτές δεν συνιστούν ούτε ρεύμα και, ασφαλώς, ούτε σχολή. Μάλιστα, δεν υποστηρίζονται ούτε από το σύνολο της ομάδας που διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Υπάρχουν μεν κάποια κοινά σημεία μεταξύ τους, και αυτό αφορά ιδιαίτερα σε ζητήματα που σχετίζονται με τον αναρχισμό, όχι όμως και σε ζητήματα που σχετίζονται με αυτό που ονομάζουμε σταλινικό φαινόμενο. Εξάλλου είναι γνωστό, ότι αναρχισμός και σταλινικό φαινόμενο συμπεριφέρονται μεταξύ τους όπως η γάτα με το ποντίκι. Οι αντιλήψεις αυτές εκφράζονται κυρίως από τον Γ.Γ και κάποιες φορές σιγοντάρονται από μερικούς άλλους.\nΠως λοιπόν εξηγείται το γεγονός το ίδιο πρόσωπο (ο Γ.Γ), να ενσωματώνει και να προπαγανδίζει ταυτόχρονα αντιλήψεις και από τα δυο αυτά φαινόμενα, που ουσιαστικά αλληλοαποκλείονται; Όποιος διάβασε προσεκτικά το κείμενο τούτο, μπορεί εύκολα να ακολουθήσει την παρακάτω αιτιακή αλυσίδα συλλογισμών. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι το αναμενόμενο.\nΗ αλυσίδα αυτή αποτελείται από τους ακόλουθους κρίκους:\n1. Για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος αναγκαία είναι η βία (μαρξιστικά σωστό).\n2. Η βία ταυτίζεται με τον ένοπλο δρόμο της επανάστασης (μαρξιστικά εσφαλμένο, το έχουμε ήδη δείξει). Από τον κρίκο αυτό και πέρα, τα πράγματα ακολουθούν πλέον μια άλλη πορεία.\n3. Η ταύτιση βίας και ένοπλου δρόμου, οδηγεί στην απολυτοποίηση του ένοπλου δρόμου. Όμως ποιου ένοπλου δρόμου; Εκείνου της ατομικής (αναρχικής) τρομοκρατίας και όχι της μαζικής ένοπλης πάλης. Βλέπουμε λοιπόν ότι και εδώ παρακάμπτεται, παραμορφώνεται, διαστρεβλώνεται ο μαρξισμός για μια ακόμη φορά. Φυσικά, για να μην αδικήσουμε τον Γ.Γ, πρέπει να ειπωθεί ότι τάσσεται και υπέρ της μαζικής ένοπλης πάλης. Όμως αυτό που εδώ μας ενδιαφέρει είναι, πως συνδέει την ατομική τρομοκρατία με το σταλινικό φαινόμενο. Η απάντηση είναι απλή.\n4. Στον τέταρτο κρίκο της αλυσίδας η σταλινική τρομοκρατία ταυτίζεται με την επαναστατική βία. Πρόκειται για το τρίτο κατά σειρά σφάλμα, για την τρίτη κατά σειρά διαστρέβλωση του μαρξισμού. Είναι ακριβώς αυτή που διαπράττει σκόπιμα η ηγεσία του ΚΚΕ, γι’ αυτό ακριβώς και σ’ αυτό το ζήτημα η συγκεκριμένη αντίληψη του Γ.Γ συμπίπτει με αυτήν της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο ο Γ.Γ προβάλλει από τον «Ριζοσπάστη» σχεδόν ό,τι άρθρο σχετίζεται με την ένοπλη πάλη.\n5. Φτάσαμε στον τελευταίο κρίκο, που αποτελεί και τη σύνθεση όλων των προηγούμενων. Η «λογική» του είναι: Η ανατροπή του καπιταλισμού θα γίνει μέσω της βίας, και επειδή αυτή ταυτίζεται με τον ένοπλο δρόμο (ανεξάρτητα για το αν πρόκειται για ατομική τρομοκρατία ή μαζική ένοπλη πάλη) θα γίνει μόνο μέσω του ένοπλου δρόμου. Επειδή όμως η επαναστατική βία ταυτίζεται με την σταλινική τρομοκρατία, τότε οι δυο βίες (ατομική τρομοκρατία και σταλινική τρομοκρατία) ενώνονται σε μία. Οι ιδέες του «μεγάλου τιμονιέρη» αναρχικού (;) Στάλιν, είναι αυτές που δείχνουν το δρόμο στο προλεταριάτο για την επικείμενη επανάσταση.\nΣυμπέρασμα: «Σταλινο-αναρχισμός». Όπερ έδει δείξαι (που θα ‘λεγε και ο Ευκλείδης).\nΑν και στο κείμενο τούτο, σκοπός μου δεν ήταν η κριτική ανάλυση των αναρχικών ιδεών, για αυτό θα χρειάζονταν πολλές αναλύσεις, εντούτοις θεώρησα αναγκαίο να αναφέρω κάποιες από αυτές με τα λόγια του Λένιν από το σημείωμά του με τίτλο «Αναρχισμός και σοσιαλισμός (Θέσεις)» (βλ. σχετικό άρθρο στο ιστολόγιο «Ορίζοντας»): «Ο αναρχισμός […] δεν έχει δώσει τίποτα άλλο παρά γενικές φράσεις ενάντια στην εκμετάλλευση. Οι φράσεις αυτές είναι στη μόδα για περισσότερα από 2000 χρόνια. Απουσιάζει (α) η κατανόηση των αιτιών της εκμετάλλευσης, (β) η κατανόηση της κοινωνικής ανάπτυξης, η οποία οδηγεί στο σοσιαλισμό, (γ) η κατανόηση της ταξικής πάλης ως δημιουργική δύναμη για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού […] Ο αναρχισμός είναι αντεστραμμένος αστικός ατομικισμός. Ο ατομικισμός ως βάση της συνολικής κοσμοθεωρίας του αναρχισμού […] Υπεράσπιση της μικροαστικής τάξης και του μικρού εργοστασίου στην επαρχία […] Άρνηση της ενοποιητικής και οργανωτικής δύναμης της κρατικής εξουσίας […] Μη κατανόηση της κοινωνικής ανάπτυξης –ρόλος του μεγάλου εργοστασίου – ανάπτυξη του καπιταλισμού προς το σοσιαλισμό […] Ο αναρχισμός είναι ένα προϊόν της απελπισίας […] Μη κατανόηση της ταξικής πάλης του προλεταριάτου. Ανόητη άρνηση της πολιτικής στην αστική κοινωνία […] Πανάκειες που αποτελούνται από μονόπλευρα μέσα, αποσυνδεδεμένα από το γενικό πλαίσιο […] Κανενός είδους αρχή ή επαναστατική διδασκαλία, καμιά θεωρία […] Κατακερματισμός του εργατικού κινήματος […]».\nΡωτώ τον Γ.Γ για πολλοστή φορά: Τις θέσεις αυτές του μαρξισμού δεν τις γνωρίζει;\n2. Στο «βαθύ Κόκκινο» όμως, δημοσιεύονται και κείμενα από αναρχικούς, τα οποία θα προσυπέγραφα. Όχι όλα, όμως κάποια από αυτά. Δεν έχω πρόβλημα να το γράψω. Όπως σε ζητήματα αντιιμπεριαλιστικής πάλης, αντιφασισμού και αντιρατσισμού, διεθνούς πολιτικής.\nΤα καλοκαίρια επίσης που βρίσκομαι στην ιδιαίτερή μου πατρίδα, στη Μυτιλήνη –γιατί τα τελευταία χρόνια λόγω δουλειάς είμαι εκτός Λέσβου-, έχω συμμετάσχει σε διαδηλώσεις και αντιφασιστικά συλλαλητήρια δυό φορές και στο μπλοκ των αναρχικών, αφενός γιατί συμπεριφέρονται μια χαρά, τουλάχιστον σ’ αυτά που συμμετείχα (η Μυτιλήνη δεν είναι Αθήνα), αφετέρου γιατί με «γεμίζει» ο παλμός τους, η ζωηράδας τους. Αλλά και για έναν άλλο λόγο: Διότι το ΚΚΕ στα μεγάλα αντιφασιστικά συλλαλητήρια στη Μυτιλήνη ήταν απών. Έκανε τα δικά του, πάντα ξεχωριστά, για να μη «μολυνθεί» από τον «ιό» της «αριστεράς», του «οπορτουνισμού», του «αναρχισμού».\nΠριν από μερικά χρόνια είχα επίσης δυό μαθητές αναρχικούς, ο ένας ήταν συνειδητός αναρχικός με άποψη. Οι αντιλήψεις τους μου ήταν σεβαστές. Όσες φορές μια ομάδα μαθητών μέσα στην τάξη επιτίθονταν με μια άσχημη, ρατσιστική φρασεολογία ενάντια σε συμμαθητές τους αλβανικής καταγωγής, ήταν οι μοναδικοί που έπαιρναν ανοιχτά τη θέση μου στις συζητήσεις. Υπήρξαν από τους καλύτερους μαθητές που είχα ποτέ, με μια κριτική σκέψη στο φουλ. Σπάνια παιδιά. Να ‘ναι καλά εκεί που βρίσκονται.\nΔεν είμαι επίσης από ‘κείνους που υποστηρίζουν τη θέση, ότι (όλοι) οι αναρχικοί είναι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών. Εντούτοις πρέπει να ειπωθεί, ότι οι υπηρεσίες αυτές πολλές φορές έχουν διεισδύσει σε αριστερίστικες οργανώσεις, όχι μόνο στους αναρχικούς. Μάλιστα, πριν μερικά χρόνια αποκαλύφθηκε ότι στο Βέλγιο είχαν ιδρύσει ολόκληρο κόμμα.\nΠολλοί από αυτούς, λόγω της δράσης τους βρίσκονται εγκλεισμένοι στις φυλακές. Η θέση μου είναι κι εδώ καθαρή: Ανεξάρτητα από το αν διαφωνεί κανείς μ’ αυτή τη δράση, το κράτος οφείλει να τους συμπεριφέρεται ανθρώπινα! Άνθρωποι είναι και όχι ζώα. Αλλά ακόμη και στα ζώα οι άνθρωποι δε μπορούν να φέρονται έτσι. Τα δικαιώματά τους ως φυλακισμένων πρέπει να γίνονται σεβαστά, όπως και κάθε άλλου πολίτη. Τελεία.\nΑπό κει και πέρα όμως, μεταξύ μαρξισμού και αναρχισμού υπάρχει ένα χάσμα, στη θεωρία και στη πράξη. Αυτό το γνωρίζουν τόσο οι μαρξιστές όσο και οι αναρχικοί. Είναι γνωστή η θέση του Μαρξ, ότι ένα κόμμα, επομένως και ένας άνθρωπος, δεν κρίνεται με βάση το τι πιστεύει αυτός για τον εαυτό του. Μ’ αυτή την έννοια για παράδειγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα των έγκλειστων στις φυλακές αναρχικών πρέπει να γίνονται σεβαστά, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται αποδεκτές και οι ιδέες τους, ή οι πράξεις τους να παρουσιάζονται ως πράξεις «ηρωισμού» και «επαναστατικότητας».\nΤο 1977, τότε ήμουν μέλος της ΚΝΕ, γινόταν στο χωριό μου, στο Μεσαγρό Λέσβου, μια προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Μετά την ομιλία, αφού πια είχε αδειάσει το καφενείο από κόσμο, βγαίνοντας έξω βλέπω ένα γεροντάκι και περίμενε. Γνωριζόμασταν ήδη. Με πλησιάζει και μου λέει: «Παναγιώτη, έλα να πάμε λίγο πιο πέρα, θέλω να μιλήσουμε».\nΕίχε ήδη νυχτώσει. Πηγαίνουμε σε μια γωνιά που είχε λίγο φως, και μου θέτει την εξής ερώτηση: «Θέλω να μου πεις με ποιο τρόπο θα πάρουμε την εξουσία. Τι λέει το Κόμμα;». Άρχισα να του εξηγώ για τα ζητήματα της αντιμονοπωλιακής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης, για το ΝΑΤΟ, την ΕΟΚ, τις Βάσεις, για τις θέσεις που είχε τότε το ΚΚΕ σε μια σειρά θέματα.\nΜε άκουγε προσεκτικά. Με διακόπτει και ξαναρωτά: «Ναι, καλά όλα αυτά, πως όμως θα γίνουν;». Του εξηγώ ότι το Κόμμα παλεύει για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε με ειρηνικό δρόμο να γίνει κατάληψη της εξουσίας. Οπότε μου θέτει ξαφνικά την ερώτηση: «Κι αν δεν μας αφήσουν;». Του απαντώ: «Τότε θα πάρουμε τα όπλα». Με κοιτά με βλέμμα επίμονο. Ξαναρωτά: «Είσαι σίγουρος;» Του λέω: «Ναι, σίγουρος είμαι, αυτή είναι η θέση του Κόμματος». Συνέχιζε να με ξαναρωτά, δυό-τρεις φορές το ίδιο ερώτημα. Όταν πια πείστηκε, τα μάτια του έλαμψαν, δάκρυσε. Μου λέει: «Σ’ ευχαριστώ, αυτό ήθελα ν’ ακούσω. Τώρα θα πεθάνω ήσυχος».\nΈχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Το ΚΚΕ σ’ όλη την ιστορική του πορεία, όχι μόνο στα χρόνια της βαθιάς παρανομίας, αλλά και της μεταπολίτευσης, πέρασε πολλές μπόρες. Υπήρξαν φάσεις ανόδου αλλά και διασπάσεων, αποσχίσεων, πτώση της επιρροής του. Κάθε φορά όμως κατόρθωνε να ξεπερνά τις δυσκολίες, ν’ ανασηκώνεται, να ορθώνει το μπόι του και να συνεχίζει την πορεία του. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως, με την σημερινή ηγεσία του, το μόνο που γνωρίζει είναι ήττες. Γιατί η ηγεσία τούτη εγκατέλειψε μια σειρά από βασικές αρχές του μαρξισμού, στο όνομα του μαρξισμού. Η καταστροφή που έχει επέλθει στο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα της χώρας μας είναι τεράστια, σε όλους τους τομείς. Ακόμη κι αν η ηγεσία τούτη αποφάσιζε να αλλάξει πορεία, να επανέλθει το Κόμμα στις κομμουνιστικές ρίζες του, ακόμη και τότε θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, αλλά να πείσει και πολλούς συντρόφους που σήμερα την ακολουθούν, ότι η πορεία των τελευταίων χρόνων είναι εσφαλμένη, γιατί η δύναμη της συνήθειας είναι τεράστια. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι είναι ευκολότερο να διασπάσει κανείς τον πυρήνα του ατόμου, παρά να αλλάξει τις συνήθειες των ανθρώπων.\nΤο ΚΚΕ που γνώριζα, το Κόμμα αυτό που μου ‘μαθε πολλά, που μου πρόσφερε πολλά, αλλά και που του πρόσφερα αρκετά, φυσικά με τη θέλησή μου, γιατί πρόκειται για μια Οργάνωση εθελοντών, το νιώθω πια ξένο. Μέσα μου έχει νεκρωθεί. Είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να εκφραστεί με λόγια.\nΌσο για τη διαλεκτική ειρηνικού και ένοπλου δρόμου, αλλά και όλες τις άλλες μαρξιστικές θέσεις που εγκατέλειψε η ηγεσία του, τις εγκατέλειψε αυτή, όχι εγώ. Αυτή απομακρύνθηκε από μένα, αυτή έφτασε το ΚΚΕ στο σημείο να το απομακρύνει από μένα, και όχι εγώ από το ΚΚΕ. Γι’ αυτό τις κατηγορίες περί «οπορτουνισμού» που εκσφενδονίζει αλόγιστα και με τόση ευκολία τόσο σε μένα όσο και σε χιλιάδες συντρόφους μου, τις επιστρέφω στα μούτρα της.\nΤο γεροντάκι ‘κείνο, που με κοίταζε δακρυσμένο, εκπροσωπώντας στο πρόσωπό του μια ολόκληρη γενιά, τη γενιά της Εθνικής Αντίστασης, σ’ αυτή τη γενιά που χρωστάμε πολλά, η ηγεσία τούτη έρχεται τώρα να του πει, ότι το ΕΑΜ μέσα από το οποίο αγωνίστηκε, δεν ήταν αυτό που έπρεπε, ότι ήταν ανάγκη να βάλει ως άμεσο στόχο το σοσιαλισμό κτλ. Αλλά τότε το ΕΑΜ, απλά δεν θα ήταν… ΕΑΜ. Θα ήταν το πολύ μια μικρή αντιστασιακή ομάδα με μηδαμινή επιρροή.\nΥΓ: Για την ιστορία: Το όνομά αυτού του ανθρώπου ήταν Παναγιώτης Περγάμαλης. Παλιός αντιστασιακός, ΕΑΜίτης. Σήμερα δε βρίσκεται πια στη ζωή.


22Bet Review (2021) - Χαρακτηριστικά, γεγονότα και μπόνους\ncomcastarenaeverett.com > Κριτικές > 22Bet Review (2021) – Χαρακτηριστικά, γεγονότα και μπόνους\n22 στοίχημα είναι ένας ιστότοπος στοιχημάτων και ένα διαδικτυακό καζίνο που ιδρύθηκε το 2017. Ο ιστότοπος βρίσκεται στην Κύπρο και διευθύνεται από τη Marikit Holdings Ltd. 22Bet διαθέτει άδεια τζόγου Κουρασάο.\n0.0.1 22Bet Καζίνο\n1 1. 22Bet κριτική\n1.1 Γρήγορα γεγονότα για το 22Bet\n6.1 Επιλογή παιχνιδιού στο 22Bet\n300 € μπόνους\nΤο μπόνους πρώτης κατάθεσης είναι 100% έως 300 € για το καζίνο. Το συνολικό μπόνους είναι 300 €. Στοιχήματα: 50x. Καζίνο και στοιχήματα\n4624 παιχνίδια καζίνο\nΥποστηρίζονται 20 cryptos Πάρε μέρος τώρα\nΗ κύρια οθόνη του 22Bet μοιάζει με αυτό.\n1. 22Bet κριτική\nΜπορείτε να καταθέσετε με 20 διαφορετικά κρυπτονομίσματα και 113 διαφορετικά κανονικά νομίσματα. Απλώς μεταβείτε στις ρυθμίσεις λογαριασμού και κάντε κλικ στην προσθήκη νομίσματος για να ενεργοποιήσετε, για παράδειγμα, καταθέσεις Bitcoin. Τα πιο σημαντικά κρυπτονομίσματα περιλαμβάνουν τα γνωστά νομίσματα όπως Bitcoin, Ethereum, Litecoin, Dogecoin και Bitcoin Cash.\nΤα μπόνους είναι ωστόσο διαθέσιμα μόνο σε κανονικό νόμισμα. Μπορείτε να λάβετε έως και 300 € / $ μπόνους πρώτης κατάθεσης σε παιχνίδια καζίνο και 120 € / $ σε αθλητικά στοιχήματα. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με τα μπόνους κατάθεσης και τις απαιτήσεις στοιχηματισμού παρακάτω από το κεφάλαιο μπόνους.\nΤο 22Bet έχει ένα τεράστιο ποσό επιλογών στοιχημάτων όπως NBA, NHL, Formula 1, πολεμικές τέχνες, UFC και σχεδόν όλα τα μεγάλα αθλήματα. Υπάρχουν επίσης πολλές επιλογές στα eSports, όπως Clash Royale, CS: GO, Dota 2, FIFA, League of Legends, StarCraft II και πολλά άλλα.\nΤο καζίνο 22Bet μπορεί να υπερηφανεύεται για έναν αριθμό ρεκόρ 4624 παιχνιδιών καζίνο. Υπάρχουν περίπου 4280 κουλοχέρηδες με πάνω από 340 τραπέζια και περιστασιακά παιχνίδια για να διαλέξετε.\nΗ υποστήριξη πελατών λειτούργησε τέλεια στις δοκιμές μου. Η ζωντανή συνομιλία απάντησε σε λίγα λεπτά και η απάντηση σχετικά με τις μεθόδους κατάθεσης ήταν φιλική και διεξοδική.\nΤο 22Bet διαθέτει επίσης πολλά παιχνίδια καζίνο για να διαλέξετε.\nΓρήγορα γεγονότα για το 22Bet\nΔικτυακός τόπος: https://www.22bet.com\nΆδεια καζίνο: Ηλεκτρονικά παιχνίδια Curacao\nΠεριορισμένες χώρες: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Λευκορωσία, Λετονία, Κύπρος, Κίνα, Γαλλία, Ισραήλ\nΚρυπτονομίσματα: Σύνολο 20 κρυπτονομισμάτων: Bitcoin (BTC), Ethereum (ETH), Litecoin (LTC), Bitcoin Cash (BCH), Dogecoin (DOGE), Dash (DASH), Monero (XMR), Zcash (ZEC), GameCredits (GAME) , NEM (XEM), Bytecoin (BCN), DigiByte (DGB), Bitcoin Gold (BTG), Ethereum Classic (ETC), Verge (XVG), Qtum (QTUM), Stratis (STRAT), Ripple (XRP), Tron ( TRX) και BitShares (BTS). Ρυθμίσεις λογαριασμού Go go -> Προσθέστε νόμισμα για να ενεργοποιήσετε το προτιμώμενο.\nΚανονικά νομίσματα: Ευρώ (EUR), Δολάρια ΗΠΑ (USD), Ρωσικό Ρούβλι (RUB), Δολάριο Αυστραλίας (AUD) και τεράστιο ποσό πιο τακτικών νομισμάτων συνολικής αξίας 113 επιλογών.\nΠαιχνίδια καζίνο: 4624 παιχνίδια καζίνο\nΛογισμικό καζίνο: Σύνολο 93 παρόχων παιχνιδιών: 1 × 2 Gaming, Agames, Aiwin Games, Amatic, Apollo Games, Aspect Games, August Gaming, BBin, Beefee Games, Belatra, Betixon, Betsense, Betsoft, BGaming, Blueprint, Booming Games, Booongo, Cayetano , Concept Gaming, DLV, Dreamtech, EGT, ELK, Endorphina, Espresso Gaming, Evolution Slots, Evoplay, Fantasma Games, Fazi, Felix, Fugaso, GameArt, GamePlay, Games CO, Gamevy, Gamomat, Gamshy, Ganapati, Genii, Gii365, GMW, Habanero, Igrosoft, Iron Dog Studio, iSoftBet, Join Games, Ka Gaming, Kalamba Games, Leander Games, MGA, Mikado Games, Mr Slotty, Multislot, Nektan, Neten, Nolimit City, OMI Gaming, Onetouch, Oryx, Pariplay, PG Soft, Platipus, Play Pearls, Play’n GO, Playson, Pragmatic Play, Push Gaming, Rakki Games, Realistic Games, Red Rake, Red Tiger, Relax Gaming, Revolver, Rival, Ruby Play, SaGaming, Slingo Originals, Slotmotion, Spade Gaming, Spigo, Spinmatic, Spinomenal, Superlotto, Synot Games, Thunderkick, Tom Horn, Toptrend, Triple PG, Wazdan, Wearecasino, Wor ldmatch, Xplosive και Zeus.\nΠροφανώς δίκαια παιχνίδια: Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με αποδείξιμα δίκαια παιχνίδια\nΓλώσσες: Αγγλικά, ρωσικά, κινέζικα, ιαπωνικά, γαλλικά, γερμανικά και πολλές άλλες γλώσσες συνολικά 61 διαφορετικές επιλογές\nΣτοιχεία επικοινωνίας και υποστήριξη: Ζωντανή συνομιλία, φόρμα επικοινωνίας ή email: [email protected] ή [email protected]\nΤα μπόνους κατάθεσης είναι σαν να ακολουθείτε το 22Bet. Πρέπει να επιλέξετε αν θέλετε το μπόνους στο καζίνο ή το αθλητικό στοίχημα:\nΣτα αθλητικά στοιχήματα λαμβάνετε 100% μπόνους πρώτης κατάθεσης έως 122 € / $ + 22 πόντους στοιχήματος\nΣτο καζίνο λαμβάνετε 100% μπόνους πρώτης κατάθεσης έως 300 € / $\nΕπιλέξτε αθλητικά στοιχήματα\nΣτοιχήματα μπόνους καζίνο: Η απαίτηση στοιχηματισμού είναι 50χ για το καζίνο. Το στοίχημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 € / $.\nΣτοιχήματα μπόνους αθλητικών στοιχημάτων: Η απαίτηση στοιχηματισμού είναι 5χ το ποσό μπόνους στα στοιχήματα συσσωρευτή. Κάθε στοίχημα συσσωρευτή πρέπει να περιέχει τουλάχιστον τρεις επιλογές. Τουλάχιστον τρεις επιλογές σε κάθε συσσωρευτή πρέπει να έχουν αποδόσεις 1,40 ή υψηλότερες.\nΗ οθόνη μπόνους στο καζίνο και στοιχήματα 22Bet.\nΤο 22Bet δεν προσφέρει δωρεάν περιστροφές στο καζίνο αυτή τη στιγμή.\nΤο 22Bet προσφέρει για παράδειγμα αυτά τα αθλήματα για να στοιχηματίσετε:\nΑμερικανικό ποδόσφαιρο (NFL), μπέιζμπολ (MLB), μπάσκετ (NBA)\nΒόλεϊ, Βόλεϊ στην παραλία\nΜπιλιάρδο, σνούκερ, σκάκι, βελάκια, γκολφ\nΠυγμαχία, MMA, UFC\nΚρίκετ, Κέρλινγκ, Floorball\nΤένις, Futsal, Χάντμπολ\nΦόρμουλα 1, μοτοσικλέτες, μηχανοκίνητο αθλητισμό όπως πρωτάθλημα αγώνων και Touring Car\nΦινλανδικό μπέιζμπολ (Pesäpallo)\nΥπάρχουν επίσης λίγες πιο σπάνιες επιλογές στοιχημάτων, όπως το Weather στοιχήματα σε διαφορετικά αεροδρόμια του κόσμου και Πολιτικά στοιχήματα για την ευρωπαϊκή και την αμερικανική πολιτική.\nΟι επιλογές ζωντανών στοιχημάτων στο 22Bet περιλαμβάνουν επίσης σχεδόν όλες τις κανονικές επιλογές στοιχημάτων.\nΟι επιλογές στοιχημάτων Esports υπάρχουν αυτήν τη στιγμή:\nFIFA, Hearthstone, King of Glory, League of Legends (LoL), NBA2k πρωτάθλημα\nΑκολουθεί ένα στιγμιότυπο οθόνης των επιλογών στοιχήματος eSports στο 22Bet.\nΤο 22Bet προσφέρει πάνω από έναν τεράστιο αριθμό 4624 παιχνίδια καζίνο από 93 διαφορετικούς παρόχους παιχνιδιών καζίνο. Χρειάστηκε λίγος χρόνος για τον υπολογισμό τους, αλλά γιατί όχι! Στην πραγματικότητα το ίδιο το καζίνο δεν γνωρίζει τον πλήρη αριθμό καθώς διαφημίζονταν πάνω από 3000 παιχνίδια σε κάποιον άλλο ιστότοπο.\nΗ επιλογή παιχνιδιών καζίνο λειτουργεί καλά καθώς μπορείτε να ταξινομήσετε τα παιχνίδια ανά πάροχο παιχνιδιών και να πραγματοποιήσετε αναζήτηση ανά λέξη-κλειδί. Ωστόσο, δεν μπορείτε να αναζητήσετε κατηγορίες όπως παιχνίδια ρουλέτας, παιχνίδια πόκερ ή κουλοχέρηδες τζάκποτ. Αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι 22Bet θα μπορούσε να βελτιωθεί.\nΜερικές από τις επιλογές παιχνιδιού καζίνο στο 22Bet.\nΕπιλογή παιχνιδιού στο 22Bet\n4280 κουλοχέρηδες συνολικά\n80 παιχνίδια Blackjack με 3 ζωντανά παιχνίδια blackjack\n99 παιχνίδια ρουλέτας με 14 παιχνίδια ζωντανής ρουλέτας\n29 παιχνίδια Μπακαρά με 8 ζωντανά παιχνίδια μπακαρά\n136 παιχνίδια πόκερ\n27 παιχνίδια Κίνο\n4 παιχνίδια Sic Bo\n14 παιχνίδια Bingo\nΣυνολικός αριθμός τίτλων παιχνιδιού: 4624\nΑυτό είναι το κουλοχέρη Bigfroot 5-κύλινδρο από τον πάροχο παιχνιδιών Genii.\nΤο αγαπημένο κουλοχέρη Starburst όλων των εποχών από τη Netent.\nΠρόκειται για ένα κουλοχέρη με 3 τροχούς 777 Gems από τον Booongo.\n22Bet είναι δεν δέχομαι παίκτες από τις ακόλουθες χώρες: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Λευκορωσία, Λετονία, Κύπρος, Κίνα, Γαλλία και Ισραήλ.\nΤο 22Bet είναι μια πολύ καλή επιλογή για έναν λάτρη των αθλητικών στοιχημάτων που του αρέσει να παίζει με κρυπτονομίσματα. Δυστυχώς δεν υπάρχουν μπόνους για κρυπτονομίσματα, αλλά υπάρχουν αρκετά καλά μπόνους αν θέλετε να παίξετε με κανονικά νομίσματα όπως Ευρώ ή Δολάρια ΗΠΑ.\nΗ επιλογή παιχνιδιών καζίνο είναι τεράστια με 4624 παιχνίδια καζίνο. Φυσικά με αυτόν τον αριθμό όλα τα παιχνίδια δεν μπορούν να είναι τα καλύτερα ποιοτικά, αλλά ολόκληρος ο αριθμός είναι απίστευτος.\nΓιατί να μην δοκιμάσετε 22Βγείτε έξω και αφήστε επίσης τα σχόλιά σας σχετικά με τον παρακάτω ιστότοπο!\nΑκολουθούν τα αποτελέσματα βαθμολογίας χρήστη 22Bet:\nΗ γνώμη σας για το καζίνο και τον ιστότοπο στοιχημάτων 22Bet; Μοιραστείτε τις σκέψεις και τις εμπειρίες σας παρακάτω.


Παλαιό και νέο ημερολόγιο – orthodoxon aritirion's Blog\nDate: 15/09/2011Author: aritirion 0 Σχόλια\nΑπό το βιβλίο:Ο Χριστός ήταν ΟρθόδοξοςΕκδόσεις «ΤΕΡΤΙΟΣ» ΚΑΤΕΡΙΝΗ\nΟ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.\nΟ Δημητριάδος Γερμανός.\nΟ Ζακύνθου Χρυσόστομος.\nΤην 5.6.1935, τον Γερμανό, Επίσκοπο Κυκλάδων\nΤην 6.6.1935 τον Χριστόφορο, Επίσκοπο Μεγαρίδος\nΤην 7.6.1935 τον Ματθαίο, Επίσκοπο Βρεσθένης78\nΤην 7.6.1935 τον Πολύκαρπο, Επίσκοπο Διαυλείας. Και έτσι έγινε το σχίσμα.\nΚατά την εαρινή ισημερία.\nΤην πρώτη Πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.\nΜετά το Νομικό (Εβραϊκό) Πάσχα.\nΤην πρώτη Κυριακή μετά άπ’ αυτά.\nΤο πότε γιορτάζονται οι γιορτές είναι θέμα δευτερεύον. Σημασία έχει να γιορτάζονται. «Κανείς δεν κολάσθηκε ούτε κατηγορήθηκε, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επειδή γιόρτασε το Πάσχα ένα μήνα νωρίτερα ή αργότερα». Το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. «Ας μην ασχολούμαστε, λοιπόν, με χρονολογίες και ημερομηνίες» (Γαλ. 4:10).\nΥποστηρίζουν, ότι η Σύνοδος έχει τη δύναμη να αποκαταστήσει τους σχισματικούς. Σωστά. Ποια Σύνοδος; Αυτή η Σύνοδος δεν θα είναι Σύνοδος σχισματικών; Είναι δυνατόν τέτοια Σύνοδος να αποκαταστήσει σχισματικούς;(Άρθρα, Μελέται, σελ. 184).\nΠαραφράζομε εδώ τα λόγια του άγ. Αυγουστίνου, (που λέει για τους άπιστους): Ω ! Παλαιοημερολογίτες ! Είστε πρόθυμοι να πιστέψετε την οποιαδήποτε ανοησία αρκεί να μην δεχθείτε την Αλήθεια !Ίδια τραγική περίπτωση με τους αιρετικούς.\nΠροηγούμενο Previous post: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ ΟΤΙ ΛΥΣΙΤΕΛΗ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΞ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΕΙΣΙΝ ( γράφει ο Άγιος Νεκτάριος )\nΕπόμενη Next post: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ


Παλιότερες αναμετρήσεις με τον Πιερικό (photos)\nΠέμπτη, 10 Ιανουάριος 2013 19:08\nΤο panserraikara.gr έψαξε και σας παρουσιάζει από το αρχείο των μελών του τα εισιτήρια από δύο πολύ σημαντικά-ιστορικά ματς του Πανσερραϊκού με τον Πιερικό. Το εισιτήριο της πρώτης αναμέτρησης των δύο ομάδων στις Σέρρες, στα πλαίσια της Α' Εθνικής, το 1966, και το εισιτήριο των play off ανόδου του 2010 στον αγώνα της Κατερίνης, στον οποίο βρέθηκαν 1.000 οπαδοί των Λιονταριών.\nRetro αγώνας: Ιαλυσός Ρόδου - Πανσερραϊκός 0-6\nΔευτέρα, 03 Δεκέμβριος 2012 16:17\nΤη σεζόν 1999-2000 ο Πανσερραϊκός είχε ένα πολύ ανταγωνιστικό σύνολο, το οποίο έκανε μια καλή χρονιά, φτάνοντας μέχρι τα μπαράζ με ΠΑΣ Γιάννινα και Αιγάλεω. Στον αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Ιαλυσό στη Ρόδο, τα Λιοντάρια επικράτησαν με σκορ 0-6. Το σκορ άνοιξε ο Φράντσεν, το 0-2 έκανε ο Αντεμάρ, το 0-3 με "κεραυνό" ο Φράντσεν, το 0-4 ο Κνέζεβιτς, το 0-5 ο Τσιμπλίδης, που ήταν και σκορ ημιχρόνου. Στο δεύτερο μέρος, ο Πανσερραϊκός σημείωσε και έκτο τέρμα με τον Κνέζεβιτς. Δείτε τα γκολ της αναμέτρησης σε βίντεο:\nΠαίχτες που φόρεσαν τη φανέλα με το Λιοντάρι (μέρος 5ο)\nΣυνεχίζουμε το αφιέρωμά μας, στους παίχτες που αγωνίστηκαν στο παρελθόν με τη φανέλα του Πανσερραϊκού. Στο πέμπτο μέρος του αφιερώματος, η χρονιά 2008-2009, κατά την οποία ο Πανσερραϊκός έπαιξε για πρώτη φορά στην Α' Εθνική μετά από δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Στο τέλος, όμως, κυνηγημένος από σφαγιαστικές διαιτησίες, και από δικά του λάθη, δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Δείτε πού βρίσκονται σήμερα οι Έλληνες και ξένοι ποδοσφαιριστές που έπαιξαν στην ομάδα μας εκείνη τη χρονιά.\nΠαίχτες που φόρεσαν τη φανέλα με το Λιοντάρι (μέρος 4ο)\nΣυνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους παίχτες που αγωνίστηκαν με τη φανέλα του Πανσερραϊκού. Σειρά έχει, η ιδιαίτερα επιτυχημένη σεζόν 2007-2008, κατά την οποία τα Λιοντάρια με εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, και το Γιάννη Παπακώστα στο τιμόνι, αναδείχθηκαν εύκολα Πρωταθλητές στη Β' Εθνική και ανέβηκαν κατηγορία. Δείτε πού βρίσκονται οι Έλληνες και ξένοι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν εκείνη τη χρονιά στην ομάδα μας.\nΠαίχτες που φόρεσαν τη φανέλα με το Λιοντάρι (μέρος 3ο)\nΣυνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους παίχτες που αγωνίστηκαν με τη φανέλα του Πανσερραϊκού. Σειρά αυτή τη φορά έχει η αγωνιστική σεζόν 2000-2001, κατά την οποία ο Πανσερραϊκός, για λίγο, δεν κατάφερε να ανέβει στην Α' Εθνική κατηγορία. Διαβάστε πού βρίσκονται οι παίχτες εκείνης της χρονιάς και πού αγωνίστηκαν μετά τον Πανσερραϊκό.\nΠαίχτες που φόρεσαν τη φανέλα με το Λιοντάρι (μέρος 2ο)\nΠαίχτες που φόρεσαν τη φανέλα με το Λιοντάρι (μέρος 1ο)\nΟι δύο παλιοί ύμνοι του Πανσερραϊκού\nΗ ιστορία του Πανσερραϊκού μέσα από φωτογραφίες


Χειρουργήθηκε ο Λόπες-επιστροφή στη δράση σε έξι μήνες | NewsNowgr.com\nΣτο χειρουργικό κρεβάτι ξάπλωσε την Τρίτη(2/10) ο Ελντερ Λόπες, τελευταίο θύμα της «κατάρας» των χιαστών που κατατρέχει την ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια. Ο Πορτογάλος άσος χειρουργήθηκε με επιτυχία από τον Λάκη Νικολάου και το διάστημα της αποθεραπείας του προσδιορίζεται, ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, στους έξι μήνες.\n«Ο ποδοσφαιριστής της ομάδας μας, Ελντερ Λόπες, υποβλήθηκε σήμερα με απόλυτη επιτυχία σε συνδεσμοπλαστική προσθίου χιαστού και συρραφή έσω μηνίσκου στο αριστερό γόνατο από τον επικεφαλής του ιατρικού επιτελείου της ΑΕΚ, κ. Παντελή Νικολάου στο Ιατρικό Κέντρο.\nΟ Πορτογάλος αμυντικός αναμένεται να πάρει αύριο εξιτήριο από το Ιατρικό Κέντρο Αθηνών και τις επόμενες μέρες να ξεκινήσει την πορεία της αποθεραπείας του για την επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους.\nΕλντερ, σιδερένιος και γρήγορα και πάλι πίσω στην ομάδα μας!»\nΕΚΠΑ: Υψηλή ανοσία για όσους νόσησαν με κορονοϊό. Αντισώματα για 8 μήνες\nΗ λίμνη της Πεντέλης, οι νεράιδες και ο μυστηριώδης θάνατος των λουόμενων [photos]\nΑυτό είναι το μικρό εκκλησάκι στην Ελλάδα που έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες


` LAMIA + STEREA NEWS: ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ\nH Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ συνεδρίασε σήμερα, συζήτησε και κατέληξε σε πρόγραμμα δίμηνης, έντονης, μαχητικής, αγωνιστικής δραστηριότητας με κορύφωση την πραγματοποίηση μεγάλου ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ στις 1 Νοέμβρη, στην Αθήνα.\nΓια την καλύτερη προετοιμασία του πανελλαδικού συλλαλητηρίου θα πραγματοποιηθούν συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας στις 4 Οκτώβρη. Το πρόγραμμα θα συζητηθεί και θα ολοκληρωθεί στην Συνεδρίαση της Πανελλαδικής επιτροπής.\nΝα δοθεί συνολική, καταιγιστική, ενωτική, ταξική απάντηση σε μεγαλοεργοδοσία, κυβέρνηση, ΕΕ. Να τους ασκήσουμε ασφυκτική πίεση! Να μη δεχτούμε το ξεζούμισμα μας!Να πολιορκήσουμε τις εργοδοτικές οργανώσεις, τα υπουργεία, τις εφορίες, τις τράπεζες, τον ΟΑΕΔ. όσους ρημάζουν τις ζωές μας και ναβροντοφωνάξουμε πως δε μπορούμε να ζούμε με ψίχουλα! Δε θα αποδεχτούμε να ζούμε με τον εφιάλτη της ανεργίας! Δε θα δεχτούμε να ζούμε σαν σύγχρονοι σκλάβοι!\nΝα τους προειδοποιήσουμε να μην τολμήσουν να ακουμπήσουν τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα! Το γκρέμισμα του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος είναι ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ! Να είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε με μεγάλο αγώνα. Καλούμε το Συνδικαλιστικό κίνημα σε απεργιακή επιφυλακή!


1ο Επαναληπτικό Διαγώνισμα 1ο & 9ο by Stathis Gourzis - issuu\nΒιολογία Γενικής Παιδείας - Α΄ Λυκείου\n1ο Επαναληπτικό Διαγώνισμα – Κεφάλαια 1ο & 9ο Ονοματεπώνυμο : .…………………………………….………........................................... ΘΕΜΑ 1ο : Χαρακτηρίστε κάθε μια από τις παρακάτω προτάσεις με ( Σ ), αν είναι σωστή και με ( Λ ), αν είναι λανθασμένη: α) Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από τρισεκατομμύρια κύτταρα. ( Μονάδες 5 ) β) Το αίμα αποτελείται από τρία είδη κυττάρων. ( Μονάδες 5 ) γ) Η μεσοκυττάρια ουσία δεν περιέχει πρωτεϊνικά ινίδια. ( Μονάδες 5 ) δ) Η εξοικείωση είναι η αναγνώριση ενός ερεθίσματος ως σημαντικού, με συνέπεια ο οργανισμός να μαθαίνει να μην αντιδρά σε αυτό. ( Μονάδες 5 ) ε) Το ΑΝΣ χωρίζεται σε δύο κλάδους, στο συμπαθητικό και στο παρασυμπαθητικό. ( Μονάδες 5 ) ΘΕΜΑ 2ο : Α) α) Τι είναι ο επιθηλιακός ιστός ; β) Ποιος είναι ο ρόλος του επιθηλιακού ιστού ;\n( Μονάδες 6 ) ( Μονάδες 6 )\nΒ) α) Γιατί είναι απαραίτητη η μνήμη του εγκέφαλου ; β) Τι είναι η βραχυπρόθεσμη μνήμη ; γ) Τι είναι η μακροπρόθεσμη μνήμη ;\n( Μονάδες 5 ) ( Μονάδες 4 ) ( Μονάδες 4 )\n1η ενότητα – Νευρώνες Νευρικό κύτταρο ή νευρώνας Τα όργανα του νευρικού συστήματος, δηλαδή ο εγκέφαλος, ο νωτιαίος μυελός και τα νεύρα αποτελούνται από νευρικό ιστό. Τα κύτταρα του νευρικού ιστού είναι δύο ειδών: τα νευρικά κύτταρα ή νευρώνες και τα νευρογλοιακά κύτταρα. Οι νευρώνες, που αποτελούν τη δομική και λειτουργική μονάδα του νευρικού συστήματος, έχουν την ιδιότητα να αντιδρούν σε συγκεκριμένες μεταβολές του περιβάλλοντος, όπως είναι η μεταβολή της θερμοκρασίας, της πίεσης, της έντασης του φωτός, του pH κ.ά.\nΑ) Ονομάστε τα μέρη του νευρώνα, που δείχνουν οι γραμμές.\n( Μονάδες 7 )\n1 …………………..... 2 …………………………. 3 ………………..……… 4 …………….…………… 5 ……………………… 6 …………………………. 7 ………………………… Β) α) Πως λειτουργούν οι αισθητικοί νευρώνες ; ( Μονάδες 2 )\nβ) Πως λειτουργούν οι κινητικοί νευρώνες ; ( Μονάδες 2 ) γ) Πως λειτουργούν οι ενδιάμεσοι νευρώνες ; ( Μονάδες 2 )\n2η ενότητα – Εγκέφαλος Εγκέφαλος Ο εγκέφαλος είναι το μεγαλύτερο και πολυπλοκότερο τμήμα του νευρικού συστήματος. Ο εγκέφαλος αποτελείται από νευρώνες οι οποίοι δέχονται, επεξεργάζονται και μεταβιβάζουν ερεθίσματα. Εξειδικευμένες περιοχές του εγκεφάλου, τα κέντρα, είναι υπεύθυνες για τις αισθήσεις, την αντίληψη, τον έλεγχο και το συντονισμό των μυϊκών κινήσεων και τις ανώτερες πνευματικές λειτουργίες.\nΑ) Ονομάστε τα μέρη του εγκεφάλου, που δείχνουν οι γραμμές.\n( Μονάδες 6 )\n1 …………………..…… 2 …………….…….……. 3 …..………..….………… 4 ……………….……… 5 ……….………………… 6 ………………………… 7 ….……………………… 8 ……………………… 9 ………………….……... 10 …………….………… 11 ………………………… 12 ………………………. Β) Από τι αποτελούνται τα εγκεφαλικά ημισφαίρια ;\nΘΕΜΑ 4ο : Α) « Ο ανθρώπινος οργανισμός συνίσταται από τρισεκατομμύρια κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά εμφανίζουν σημαντική ποικιλομορφία, που αφορά το μέγεθος, το σχήμα το χρώμα κ.ά.» α) Σχολιάστε τη φράση αυτή, με το σκεπτικό της εξέλιξης και της χρονικής μεταβολής γενικότερα.(Μ3) β) Γιατί, κατά τη γνώμη σας, υπάρχει αυτή η πολυμορφία ; ( Μονάδες 2 ) γ) Μπορείτε να φανταστείτε το μέλλον των κυττάρων ; ( Μονάδες 2 ) Β) Ένας άνθρωπος, που ζει στην Αφρική, μεταφέρεται στον Βόρειο Πόλο, για να μελετήσουν οι επιστήμονες τις μεταβολές στο νευρικό του σύστημα. Περιγράψτε κάποιες από αυτές, με δεδομένη την δομή του νευρικού συστήματος : « Τα όργανα του νευρικού συστήματος είναι ο εγκέφαλος και ο νωτιαίος μυελός, που αποτελούν το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, και τα νεύρα, που αποτελούν το Περιφερικό Νευρικό Σύστημα. » ( Μονάδες 6 )\n1ο Επαναληπτικό Διαγώνισμα 1ο & 9ο\nΕπαναληπτικό διαγώνισμα στα κεφάλαια 1ο και 9ο της Βιολογίας Α Λυκείου


Rosalind Franklin: Μία από τις πιο αδικημένες γυναίκες της επιστήμης | Portraits\nRosalind Franklin: Μία από τις πιο αδικημένες γυναίκες της επιστήμης\nΔεν πήρε ποτέ το Nobel που της άξιζε\nπηγή: U.S. National Library of Medicine\nΜία από τις πιο αδικημένες φιγούρες της επιστήμης, είναι η χημικός που, χάρη στις εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ, οδήγησε τους James Watson και Francis Crick στην ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA. Ο λόγος για τη Rosalind Franklin, το έργο της οποίας πήραν οι δύο εκείνοι άνδρες χωρίς καμία συγκατάθεση, χωρίς καν να το γνωρίζει, με τη βοήθεια του Maurice Wilkins, που εργαζόταν στο ίδιο εργαστήριο.\nΟι σχέσεις της μαζί του, ήταν τεταμένες: Εκείνος, δεν της είχε πει ποτέ πως ήταν ανεξάρτητοι ερευνητές. Αντίθετα, της τόνιζε πως δούλευε γι’ αυτόν.\nΟι Watson, Crick και Wilkins πήραν βραβείο Nobel Φυσιολογίας και Ιατρικής, το 1962. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, η επιστήμονας είχε χάσει τη ζωή της και κανείς τους δεν ανέφερε ούτε το όνομα, ούτε τη συμβολή της ώστε να πάρει την αναγνώριση που της άξιζε. Το έκανε αργότερα ο πρώτος, το 1968 που εκδόθηκε το βιβλίο του, όμως δεν είναι αρκετό.\nΗ ανιψιά της, η οποία λέγεται επίσης Rosalind Franklin, την περιέγραψε ως μία χαρισματική, μεθοδική χημικό με εξαιρετικό επαγγελματισμό και απόλυτη συγκέντρωση στο έργο της, μ’ έναν τρόπο που δεν ταίριαζε στον ανδροκρατούμενο κόσμο της εποχής. Μία γυναίκα που δεν μπορούσε να περιοριστεί, για να ταιριάξει στα πρότυπα που οι συνάδελφοί της προωθούσαν. Το πάθος και η έντασή της, μαζί με την ελάχιστη υπομονή που διέθετε και τη μηδαμινή της όρεξη για «κουβεντούλες» εν ώρα εργασίας, προκαλούσαν τεράστια νευρικότητα στο Wilkins.\nO Maurice Wilkins. πηγή: wikipedia.org\nΟ Watson, από τη άλλη, θεωρούσε πως γυναίκες και επιστήμη δεν πηγαίνουν μαζί. Κάποια φορά, είχε παρευρεθεί σε διάλεξη της Franklin και, μάλιστα, παραδέχθηκε πως στην πραγματικότητα δεν άκουγε – το μόνο που σκεφτόταν, ήταν πόσο πιο ωραία θα γινόταν, εάν άλλαζε τα μαλλιά ή το ντύσιμό της.\nΒέβαια, όπως έγραψε η Guardian το 2015, «Τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν στο MRC ήταν πανομοιότυπα με την ανάλυση στη Franklin σ’ εκείνο το σεμινάριο, το φθινόπωρο του 1951, με τον Jim Watson να βρίσκεται στο κοινό. Αν είχε μπει στον κόπο να κρατήσει σημειώσεις, αντί να επικεντρώνεται στην εμφάνισή της, θα είχε δώσει στον Crick όσα χρειάζονταν, δεκαπέντε μήνες νωρίτερα.»\nΜπορεί τώρα πια να γνωρίζουμε περισσότερα για το επιστημονικό της έργο, όμως λίγα έχουν βγει στην επιφάνεια για το τι άνθρωπος ήταν πραγματικά. Λάτρευε το θέατρο και την ορειβασία, ενώ περπατούσε, σύμφωνα με το Forbes, σαράντα χιλιόμετρα την ημέρα.\n«Της άρεσε που έβαζε το λιθαράκι της στην εξέλιξη του κόσμου μας, έκανε τη διαφορά. Αυτό είχε σημασία. Ποτέ δεν είδε την επιστήμη σαν έναν αγώνα δρόμου και θα ήταν κρίμα αν το έκανε. Απολάμβανε τη διαδρομή στο ταξίδι της ανακάλυψης και την ευκαιρία που της δινόταν να δει τα πράγματα αλλιώς», αναφέρει η ανιψιά της.\nΑυτή η απόλαυση της διαδρομής και η μεθοδικότητά της ήταν που την οδήγησαν στην απεικόνιση του DNA.\nΔεν είχε δική της οικογένεια, όμως αφοσιώθηκε στην πατρική της. Χάρη στην υποστήριξη που δέχθηκε από τους γονείς της, ένιωσε αρκετά σίγουρη για τις δυνατότητές της και κυνήγησε τα όνειρά της. Ανακάλυψε ποια είναι και τι θέλει, χωρίς να προσπαθεί να χωρέσει στα «κουτάκια» της κοινωνίας.\nΗ Rosalind Franklin αποδεικνύει πως, αν προσπαθήσουμε αρκετά, θα καταφέρουμε ό,τι βάλουμε στο νου μας. Και η αναγνώριση θα έρθει. Στη δική της περίπτωση, δυστυχώς, άργησε πολύ.


O Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και το προσκηνυτάριο με την εικόνα του Χριστού | Dogma\nΑΡΧΙΚΗ / ΔΙΑΦΟΡΑ / O Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και το προσκηνυτάριο με την εικόνα του Χριστού\nO Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και το προσκηνυτάριο με την εικόνα του Χριστού\nΤο κείμενο που ακολουθεί είναι αποφοίτων της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ (Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), αναφορικά με την απομάκρυνση του προσκηνυατρίου με την εικόνα του Χριστού.\nΣυγκεκριμένα ο κ. Καθηγητής αναφέρθηκε στο γεγονός της καταψήφισης της ομοτιμοποίησής του από τον κ. Κωνσταντίνου, νυν κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, και του φερόμενου συνθήματος/ στόχου, της «Αποκογκουλοποίησης» της Σχολής. Ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης μας προέτρεψε να επιβεβαιώσουμε όσα μας κατέθεσε στη συνέχεια, διαβάζοντας τα σχετικά κείμενα από το βιβλίο του «Διακονώντας ως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πεπραγμένα Κοσμητείας 2006-2010».\nΣε ό,τι αφορά στο προσκυνητάριο με την εικόνα του Χριστού, ο κ. Καθηγητής είπε τα ακόλουθα. Επί Κοσμητείας του Καθηγητή κ. Μιχαήλ Τρίτου, ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας, πιθανόν ακολουθώντας τις ιδέες όσων αγωνίζονται με απολυταρχικό τρόπο να κατεβάσουν από τα δημόσια κτίρια (σχολεία, δικαστήρια, κ.λπ), τις εικόνες του Χριστού, ζήτησε να μεταφερθεί το εικονοστάσι του Χριστού στον «φυσικό του χώρο», στο παρεκκλήσι της Σχολής. Τότε η Κοσμητεία, μετά από συνεδρίαση και με ψήφους έναν (1) υπέρ και τέσσερις (4) κατά, αποφάσισε να παραμείνει το προσκυνητάριο εκεί όπου είχε τοποθετηθεί από τον Καθηγητή κ. Ιωάννη Β. Κογκούλη.\nΓια το γεγονός ο Καθηγητής, κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης, αναφέρει στις σελίδες 56-57 του βιβλίου του «Διακονώντας ως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πεπραγμένα Κοσμητείας 2006-2010» τα ακόλουθα: «Στα πλαίσια του γενικότερου ευπρεπισμού της Θεολογικής μας Σχολής και του καλλωπισμού των αιθουσών και των τοίχων, έξω από το Γραφείο της Κοσμητείας και την αίθουσα Συνεδριάσεων τοποθετήθηκε καλαίσθητο προσκυνητάριο με την εικόνα του ένθρονου Χριστού. Έτσι, ο αύλειος χώρος του πρώτου ορόφου ανεδείχθη περισσότερο και όποιος εισέρχεται από τη βόρεια είσοδο του κτιρίου αντιλαμβάνεται αμέσως την ιερότητα του Ανώτατου αυτού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Ότι δηλαδή εκτός από χώρος διδασκαλίας και έρευνας στο επιστητόν της θεολογίας, είναι και κέντρο άσκησης στην εν Χριστώ ελευθερία και αγάπη. Ο Χριστός είναι το φως των ανθρώπων, η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Γι’ αυτό και η κατάρτιση ενός θεολόγου ολοκληρώνεται όταν διαπνέεται από τις αξίες του Ευαγγελίου τις προϋποθέσεις της εν Χριστώ ζωής. Είναι πάντως πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι φοιτητές μας δέχθηκαν με χαρά αυτή την προσθήκη. Πολλοί μάλιστα ευρισκόμενοι στο σημείο αυτό κάνουν με ευλάβεια το σταυρό τους, ασπάζονται το Χριστό και αρχίζουν τα μαθήματά τους μ’ αυτή την ευλογία και δύναμη».\nΣε ό,τι αφορά στο επιχείρημα του κ. Κωνσταντίνου ότι δηλαδή η τοποθέτηση της εικόνας του Χριστού έξω από το παρεκκλήσιο, το οποίο βρίσκεται στον 4ο όροφο του κτιρίου, έγινε για να γίνει αυτό πιο «ευδιάκριτο», ο Καθηγητής κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης παραπέμπει και πάλι στο ως άνω βιβλίο του, όπου στη σελίδα 201, είναι καταχωρισμένη φωτογραφία, στην οποία εμφανίζεται η είσοδος του παρεκκλησίου, με σχετική επιγραφή και με σήμαντρο, όπως τα είχε διαρρυθμίσει ο κ. Καθηγητής, οπότε το επιχείρημα του κ. Κωνσταντίνου είναι σαθρό.\nΔυσάρεστους συνειρμούς προκαλεί και το επιχείρημα του κ. Κωνσταντίνου για την απομάκρυνση της εικόνας του Χριστού και την τοποθέτησή της εκεί που είναι ο «φυσικός της χώρος», ο ναός. Ο κ. Κωνσταντίνου χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα με τους πολεμίους της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας μας, στην αγκαλιά της οποίας σώθηκε το Γένος μας από τον εκμουσουλμανισμό. Οι σύγχρονοι πολέμιοι της Εκκλησίας μας, αγωνίζονται να απομακρυνθούν τα εκκλησιαστικά σύμβολα από τους δημόσιους χώρους, δηλαδή, οι εικόνες του Χριστού, από τα σχολεία, τα δικαστήρια, τα νοσοκομεία κ.λπ. με το αιτιολογικό ότι αυτές οι εικόνες πρέπει να τοποθετηθούν στο «φυσικό τους χώρο», που είναι οι ναοί.\nΤέλος, ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης αναφέρθηκε στον Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητή κ. Παναγιώτη Σκαλτσή. Μνημόνευσε τη συνεργασία που είχε μαζί του από το 1989. Τότε ο κ. Σκαλτσής, ως Επιστημονικός Συνεργάτης ξεκίνησε μαζί του και με τον Καθηγητή κ. Χ. Οικονόμου, την έκδοση της σειράς «Θεία Λατρεία και Παιδεία». Από τότε, όπως καταθέτει ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης, ήταν συνέχεια δίπλα του και συμπαραστάτης του σε όλη την ακαδημαϊκή του πορεία. Μάλιστα, ήταν και ο πρόεδρος του εκλεκτορικού σώματος που εξέλεξε τον κ. Σκαλτσή στη βαθμίδα του πρωτοβάθμιου Καθηγητή. Όμως δυστυχώς, ο κ. Σκαλτσής, τόσον τον ίδιο τον Καθηγητή, όσο και κάποιους άλλους που όλα αυτά τα χρόνια ήταν δίπλα του, ως Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, τους έβαλε στο περιθώριο.\nTags: ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΠΘ, ΠΡΟΚΣΗΝΥΤΑΡΙΟ ΜΕ ΕΙΚΟΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥ


10 τρόποι για να κρατήσετε τη ζέστη στο σπίτι το χειμώνα | Be2news\n24 Ιαν 2022 be2news\nΟ χειμώνας χρειάζεται ζέστη στο σπίτι και τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να προετοιμαστούμε κάνοντας μερικές έξυπνες κινήσεις για να κατήσουμε τη ζέστη στο σπίτι μας!\nΓια να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να νιώθουμε όμορφα και ζεστά μέσα στο σπίτι μας με απλούς οικονομικούς τρόπους.\nΑκόμη κι αν είστε από τους τυχερούς που έχουν θέρμανση με καλοριφέρ στο σπίτι τους, αν δεν έχετε μονώσει καλά τοίχους, ταράτσες και σημεία από τα οποία μπαίνει κρύο, δεν μπορείτε να κρατήσετε τη ζέστη.\nΈνας εύκολος τρόπος είναι να περάσετε με ακρυλική μπογιά (100%) τις επιφάνεις όπως εξωτερικούς τοίχους και ταράτσες. Φυσικά δεν είναι μια επαγγελματική λύση απλώς είναι φθηνή και με ένα ρολό μπορείτε μόνη σας να λύσετε το πρόβλημα.\n2. Κλείστε τρύπες.\nΠάρτε στόκο και σιλικόνη και κλείστε τις τρύπες από τις οποίες μπορεί να μπαίνει κρύο.\n3. Βάλτε αεροστοπ σε πόρτες και παράθυρα.\nΕύκολο και οικονομικό. Γι ακόμη καλύτερα αποτελέσματα, επιλέξτε κάποια παράθυρα που δεν θα τα ανοίγετε καθόλου τον χειμώνα, ώστε να βάλετε κι εξωτερικά αεροστόπ, ώστε να μην μπαίνει καθόλου κρύο μέσα στο σπίτι και να κρατάτε τη ζέστη όσο περισσότερο γίνεται.\n4. Βάλτε διαφανές αυτοκόλλητο στα τζάμια.\nΝαι, το αυτοκόλλητο που βάζουμε στα βιβλία των παιδιών. Υπάρχουν δυο ποιότητες, μία φθηνή και μια ακριβή που είναι σαν φίλτρο. Η δεύτερη δεν φαίνεται στο τζάμι.\nΑν δεν θέλετε να “χαλάσετε” την όψη στα τζάμια του σαλονιού, περάστε με διαφανές αυτοκόλλητο τα τζάμια στα υπνοδωμάτια. Κρατάνε τη ζέστη μέσα στο σπίτι για πολύ.\nΤο πλυντήριό σας είναι γεμάτο επικίνδυνη μούχλα: Αφαιρέστε την εύκολα με αυτό το πανέξυπνο κόλπο!\n5. Ανοίγετε κουρτίνες και παράθυρα όταν έχει καλό καιρό.\nΈτσι αφήνετε τον ήλιο να μπει μέσα και να ζεστάνει το σπίτι.\nΤυλιχτείτε με κουβερτούλες, ανάψτε το τζάκι και φτιάξτε μια ζεστή σοκολάτα (με την αυθεντική συνταγή που θα βρείτε εδώ) για να δημιουργήσετε μια όμορφη ζεστή ατμόσφαιρα και τελικά να το απολαύσετε!\n6. Αν δεν έχετε θέρμανση, επενδυστε σ΄ένα μεγάλο καλό κλιματιστικό τουλάχιστον για το σαλόνι.\nΜπορεί το κλιματιστικό να ζεσταίνει το χώρο τέλεια, αλλά να μη μένει η ζέστη όταν το κλείνετε, όμως για το σαλόνι είναι η πιο οικονομική λύση, καθώς οι σόμπες λαδιού καίνε πολύ.\nΠάρτε κλιμαστικό με περισσότερα btu απ΄ότι σας λένε οι πωλητές στο κατάστημα για τα τετραγωνικά σας για να έχετε σίγουρο αποτέλεσμα.\n7. Βάλτε χαλιά.\nΠαντού. Στα υπνοδωμάτια, στην κουζίνα, στους διαδρόμους και δυο χαλάκια στο μπάνιο.\n8. Αν επίσης δεν έχετε θέρμανση στο μπάνιο\nεπιλέξτε ένα αερόθερμο που δεν παθαίνει τίποτα με τους υδρατμούς, ειδικό για μπάνιο, το οποίο θα χρησιμοποιείτε μόνο όταν είστε στον συγκεκριμένο χώρο.\n9. Μια λύση επίσης που κρατάει τη ζέστη στο σπίτι τον χειμώνα\nείναι κουρτίνες μπάνιου, πίσω από την κανονική σας κουρτίνα. Προφανώς είναι αντιαισθητικό για το σαλόνι αλλά για τα δωμάτια όπου οι καλεσμένοι δεν μπαίνουν κι επίσης δεν φαίνονται, είναι μια λύση.\n10. Αν έχετε σόμπες λαδιού.\nΡυθμίστε τις σε χαμηλή θερμοκρασία ώστε για περισσότερες ώρες να έχετε σταθερή ζέστη χωρίς να πληρώνετε πολλά στα ΔΕΗ. Οι σόμπες λαδιού έχουν θερμοστάτη, οπότε σβήνουν τη στιγμή που “πιάνουν” τη θερμοκρασία που έχετε ζητήσει.\nΆρης στον Αιγόκερω από 24 Ιανουαρίου ως 6 Μαρτίου 2022. Προβλέψεις για τα ζώδια.\nΛεκέδες από γλάστρες: Mε 2 υλικά που δεν πάει ο νους σας, φτιάξτε το πανίσχυρο καθαριστικό που τους εξαφανίζει\nΜάιος 7, 2022\nΤο απόλυτο τpικ: Έλιωσε σκελίδες σκόρδου, τις έτριψε στο παράθυρο και αuτό που έγινε δεν το πεpίμενε με τίποτα