Wenke vir die ry met kinders op 'n trein | Save A Trein\nhuis > Reis Europa > Wenke vir die ry met kinders op 'n trein\nWenke vir die ry met kinders op 'n trein\nWenke vir treinreise, Treinreis VK, Reis Europa\nLeestyd: 3 minute(Laas op: 29/12/2019)\nVir families met kinders, Ry met kinders op 'n trein kan wees beide 'n opwindende en bekostigbare manier om te reis. Dit is ook waarskynlik die mees gemaklike en minste stresvolle wanneer jy op reis is met kinders. Ons weet reis met kinders is hopeloos maak nie saak wat die vervoer metode, so as jy ry met kinders op 'n trein. Hier is 'n paar wenke!\nKom vroeg wanneer jy ry met kinders op 'n trein\nGesinne sal wil na die stasie te kry vroeg om saam te haal kaartjies en kry goeie sitplekke op die trein. As jy nog nie voorbehou sitplekke, sitplekke is beskikbaar op 'n eerste-kom, eerste bedien basis, so moenie vashaak in 'n posisie waar jy uitmekaar sal wees.\nDüsseldorf na München Treine\nDresden na München Treine\nNuremberg na München Treine\nBonn na München Treine\nDink aan die slaap wanneer jy ry met kinders op 'n trein.\nRy met kinders op 'n treinrit val saam met middagslapie tyd jou kind se, so maak seker jy is voorbereid. Bring troos items soos 'n kussing of 'n gunsteling doek.\nLyon na Nice Treine\nParys na Nice Treine\nAvignon te Nice Treine\nMarseilles na Nice Treine\nDie belangrikste deel van jou beplanning vir 'n treinrit (veral as dit 'n lang) behoort te wees hoe jy gaan die kinders vermaak te hou.\n'N ooglopende keuse vir die meeste ouers sou wees om 'n paar speelgoed te koop of bring hul gunstelinge van die huis af. Pnie is naels die meisies se, lees boeke, speel Uno, bring kleur in boeke, en luister na audio boeke.\nNog ' groot wenk vir Riding met kinders op 'n trein is om af te laai flieks op jou toestelle wanneer jy by die huis en het toegang tot WIFI.\nDaar is geen vereistes of motor sitplek vas veiligheidsgordel tekens, so die hele gesin is vry om te beweeg oor die trein soos jy goeddink! Verken treine met kinders is 'n goeie manier om dit te hou beset.\nDaar is niks erger as om op 'n reis en op enige wyse verhinder deur jou klere. Rok vir gerief! Ons beveel aan breath, rekbare klere en gemaklike skoene om jou ervaring te geniet op die trein. Ervare ruiters beveel om 'n paar klein geriewe van die huis af te, soos 'n kombers of gooi en 'n kussing.\nAl wat oorbly om te doen is terugsit, ontspan en geniet die Riding met kinders op 'n trein ervaring. Want om daar die helfte van die pret!\nLaat ons weet deur tweeting ons by @SaveATrain! , Jy kan ons ander sosiale kanale te vind op die onderkant van Saveatrain\nWil jy bed ons blog post op jou werf, klik dan hier: https://iframely.com/embed/https%3A%2F%2Fwww.saveatrain.com%2Fblog%2Friding-with-kids-on-a-train%2F – (Rol af om te sien die bed kode)\nAs jy wil goed vir jou gebruikers te wees, jy kan hulle direk lei in ons soek bladsye. In hierdie skakel, jy sal ons gewildste trein roetes te vind – https://www.saveatrain.com/routes_sitemap.xml. Binne-in jou het ons links vir Engels bestemming bladsye, maar ons het ook https://www.saveatrain.com/nl_routes_sitemap.xml en jy kan die / nl aan / de / of dit en meer tale te verander.\neuropeantravel kinders longtrainjourneys trainmovies traintips Traintravel traintrip Reis Travelingtips Travelingwithkids Travelingwithkidstips guide\nDie mooiste Trein Trips In Europa\nTreinreis Oostenryk, Treinreis Frankryk, Treinreis Duitsland, Treinreis Italië, Treinreis Noorweë, Treinreis Skotland, Reis Europa\nBeste Chinese restaurante in Europa\nTreinreis, Treinreis Oostenryk, Treinreis België, Treinreis Italië, Trein Reis Nederland, Reis Europa\n10 Epiese besoeke in China


As jy jou vlakke nasien, moet jy hierdie tipe scenario's oorweeg. Jy gaan 'n harde tyd hê om al die kersvuise hier in te sit, en dit mag 'n oor analitiese handelaar dwing om twee vlakke in plaas van een te merk - die een wat ek gemerk het en een by die laagste van die mislukte uitbraak. Hou dinge eenvoudig en logies -amp;gt; daar is een ondersteuningsvlak hier, en 'n mislukte forex trading sakrekenaar aflaai. Die vaardigheid om die regte ondersteunings- of weerstandsvlakke op 'n duidelike pryskaart te merk, is 'n vaardigheid wat jy oor tyd sal ontwikkel.\nDit is nie net 'n suiwer tegniese taak nie - daar is 'n paar sake-diskresie daarvoor. Kyk na die tabel hieronder. Dit is hoe ek sien dat baie handelaars die proses uitroei deur so 'n paar punte te probeer koppel brn forex soveel kerse te maak.\nHierdie grafiek is verwarrend, dit is moeilik om te sien wat aangaan. Die horisontale lyne maak die grafiek moeilik om te lees. Sodra jy die horisontale lyne verwyder, neem 'n stap terug en merk een belangrike vlak vir prima forex t nagar doel van orde - jy kry dit. Die bostaande grafiek toon hoe net een lyn jou hele siening van die mark kan verander, en gee jou 'n baie duideliker prentjie strategie forex mt4 wat aangaan. Selfs gedink sl wat in forex beteken kerswewers en hul hoogtepunte en laagtepunte strek nie perfek nie - daar is nog 'n vlak hier.\nSoos ek reeds genoem het, is daar 'n sekere element van geraas in die markte soos die miljoene transaksies wat plaasvind, veroorsaak dat die prys vibreer.\nDit is ook om hierdie beduidende vlakke dat jy die wisselvalligheidsvlakke sal sien, aangesien die mark handelaars in die uitbreekbedrywighede betrap. Kontrolepunt. So hierdie een is 'n voor die hand liggende fout in sommige van my ander lesse. Maar ek voel dit is weer 'n noemenswaardige rede, want ek is verbaas dat handelaars hul kaarte deurgaans verdraai in iets wat 'n Enigma-kodermasjien vereis om te lees. Vir diegene wat nie weet nie - is die Enigma-masjien deur die Nazi's in WWII gebou om versleutelde boodskappe te stuur en te ontvang. Kyk na die onderstaande tabel. Dit is 'n ekstreme voorbeeld, maar hierdie grafiek is die gevolg van 'n handelaar wat net bo-analities was.\nEk het geen idee wat die handelaar probeer kommunikeer nie en ek voel of hy of sy beter analise kon kommunikeer net deur een of twee ondersteunings- weerstandsvlakke te gebruik. Ek vind jy kry rommelige, verwarrende kaarte soos hierdie wanneer handelaars probeer om al die onbeduidende intra dagvlakke te merk. As jy 'n intraday-handelaar is - eers 'n sielkundige op jou spoedkies en die tweede - hoef jy nie soveel vlakke uit te merk nie, jy kan dit baie duidelik op die kaart sien, selfs wanneer jy maksimum zoom het. Dit geld vir prys aksie handelaars wat daarvan hou om vas te hou in die 4-uur-kaart - dit is nie nodig om al die 4-uur-swaaivlakke van die laaste 5 jaar van prysgeskiedenis te merk nie.\nDie een wat jy moet fokus, is maklik te identifiseer by volle grafiek fokus. Merk slegs een of twee intraday vlakke en beweeg dan op en af as die prys vorder deur die tendens. Op enige gegewe tydstip kan hierdie 4-uur-grafiek van goud hierbo pragtig uitgedruk word en op enige gegewe tydstip met net twee vlakke uitgewerk word. In sommige gevalle sal dit nodig wees om 'n belangrike vlak uit die daaglikse of weeklikse grafiek te hê wat gemerk is wat jy as 'n sterk draaipunt verwag, maar dit is so ingewikkeld as wat dit moet kry.\nEk werk meestal uit die daaglikse grafiek. Ek merk net die kritiese daaglikse vlakke wat belangrik is vir my analise op daardie tydstip, en ek sal ook belangrike belangrike weeklikse vlakke uitwys wat die prys nader, en dit is gewoonlik.\nHier is een van my onlangse kaart analise op die EURCAD. Kyk hoe ek net vlakke uitgewerk het wat belangrik is vir my analise. Die weeklikse weerstandsvlak is gemerk, wat ek gegryp het van 'n meer uitzoomde 'voëlkyk'. Ons kan die daaglikse kerse sien wat op hierdie weerstandsvlak reageer met lomp prysaksie. Wat ek hier sê, is dat die mark laer gaan beweeg as gevolg van die feit dat ons 'n groot lomp reaksie van die weeklikse vlak kry. Weeklikse vlakke is oor die algemeen groot omslagpunte in die mark, en hier het ons die prys aksie bevestiging verkry via 'n lomp reaksie kers - een van die handelsopset wat ons in die Forex kursus leer.\nSoos verwag het, het die mark van die weeklikse vlak af beweeg deur die lopende prysaksie-sein, maar die mark het onderbreek en het 'n intermediêre ondersteuningsvlak gevind tussen die twee hoofvlakke.\nDie lopende prys aksie lyk steeds in hierdie stadium baie dominant - so daar is 'n goeie kans dat die vlak gebreek gaan word en na die volgende hoofvak gaan. Kontrolepunt. 4 - Nasienvlakke wat markanalise belemmer. Dit is 'n groot een, en ek hardloop hierheen.\n- Bemeestering prys aksie stedelike forex aflaai blackhat


Met hierdie ring… | strooimeisie\nApril 21, 2016 / strooimeisie\nAmper ’n dekade gelede het ek, op ’n pragtige sonskyndag in April, die mooiste dag van my lewe gehad.\nEk is seker die voëls het daardie dag gelukkiger as gewoonlik geklink, die rivier se water het helder geblink, en die omgewing is in skakerings van geel, rooi en groen geverf… rooi-bessie-bosse het langs die voetpaadjies gepruik en groot gekleurde plantaanboomblare was soos ’n tapyt van herfskleure oor die voetpaadjie self gesprei. Die boseffek teen die rivier is perfek afgerond met digte wit bloekombas. Plek-plek was ’n apie of bokkie net-net sigbaar.\nTen spyte van die wit rok (al wou ek so graag die dag in ’n baie ligte skakering van groen en ivoor spandeer), te groot hoepel-onderrok en te klein boob-fillers (wat op aarde noem mens tog daai pads wat jy voor by jou klere instop as jy glo dat jy met pruimedante pleks van groot geelperskes op jou borskas opgeëindig het?) en die vrou wat so drooggemaak het met my hare, was dit vir my ’n dag wat ek vir die res van my lewe sou koester. Goeie raad het my laat besluit om daarop te fokus om elke stukkie detail van die dag in te neem, elke dingetjie te onthou. Foto’s help immers net soveel en dit vang net soveel aspekte van die dag vas. Buitendien, het ek geweet, is daar altyd die goedjies wat nie deur ’n kamera vasgevang kan word nie, wat mens eintlik moet onthou.\n“Met hierdie ring belowe ek ewige trou aan jou…”\nVir my voel dit of dit net gister is wat ek die woorde hardop voor ’n honderd en een ander mense gesê het; vir die een in die honderd. Ek onthou hoe my stem van opwinding gebewe het en ook hoe krakerig dit geword het toe ek die omvang en betekenis van my belofte besef. Dit was nie vir een enkele oomblik vir my ’n perdekoop-situasie nie. Inteendeel. Ek het nog nooit in my lewe enigiets so ernstig opgeneem nie.\nToe ek opkyk en sien hoe my amper-man se mondhoeke bewe, het vrees my vir ’n oomblik gevul. Dit het gelyk asof hy wou hardloop… vinnig, ver en aanhoudend. Dis iets wat geen kamera vasgevang het nie en wat tot vandag toe nog in my kop bly. Hy het, jare later toe ek hom daaroor uitvra, gesê dat hy op daardie oomblik besef het hoe lief hy vir my is en hoe groot ons belofte is. Ek dink nog steeds hy het oorweeg om eerder te hardloop.\nDis egter daardie belofte wat ek daardie dag gemaak het, wat al ’n ruk lank in my kop bly maal. Dit en die ring waarmee die belofte geseël is. Het jy al ooit gedink wat dit werklik beteken?\nEk het, natuurlik, vriend Google gevra vir raad en op soveel goed afgekom dat my kop skoon begin raas het. Duisende verduidelikings is in ’n oogwink op my rekenaarskerm uitgespoeg – waarom dra mens juis ’n trouring aan dáárdie vinger, wat beteken die trouring, die simbool van die ronde ring, die belofte…\nEk het oor baie van die leesstof gevluglees en besluit dat ek van een hou wat iemand op ’n blog geskryf het (lees dit gerus hier); dis anders as wat in al die ander webblaaie geskryf gestaan het, maar ek het besef dat dit die betekenis is wat ek aan my eie trouring heg.\nIn ’n neutedop gaan dit daaroor dat die trouring nie ’n simbool is om te wys dat jy “gevat” is nie (en glo my – vir sommige mense is daardie ring aan die vinger juis ’n uitdaging wat hulle net nie kan weerstaan nie). Dit is ook nie iets wat jou herinner aan die belofte wat jy gemaak het nie (weereens, iets wat so maklik oorgekyk kan word of selfs net afgehaal kan word in ’n oomblik wat die ding aan jou vinger oorbodig, onnodig of ongevraagd is).\nEn dit is presies wat dit is. Die ring wat ek aan my vinger het, het niks met my te doen nie. Dit is bloot vir my die simbool dat een spesifieke iemand vir my lief is; lief genoeg om daardie dag nie die hasepad te vat nie. Ja, hy was ontrou, maar ek was ook nie juis ’n engeltjie nie. Ja, ons het probleme, maar ek wil graag glo dat ons verskille en ons probleme ons wel nog op die ou einde sterker na mekaar sal laat groei. Ja, hy het my seergemaak en laat voel dat ek nie eers meer wil bestaan nie, maar het ek nie ook maar op ’n manier hom seergemaak nie? Al dié goed is in elk geval irrelevant.\nEk het ’n maand of wat gelede, met my besluit om meer ingestel te word op positiewe goed en te probeer om op ’n ander manier vir my huwelik te baklei, vir my man ’n brief oor sy trouring geskryf. Hy het nooit ’n geheim daarvan gemaak dat hy nie die “ding” wil dra nie en dat dit hom eintlik net pla. Die feit dat dit op sy bedkassie bly lê, het my egter meer as enigiets anders gepla. Dít is wat in die brief gestaan het:\nEk weet jy hou nie van jou ring nie, maar sal jy dit nie asseblief weer begin dra nie?\nDis nie, soos wat jy dalk dink, ’n simbool van dat jy getroud is nie. Dit was nog nooit veronderstel om ’n meulsteen om jou nek te wees nie. Dit is wel ’n simbool van my belofte aan jou. Kan jy dié belofte ooit nog onthou? Want ek kan…\nEk het belowe dat ek lief is vir jou; ongeag hoe jy dalk voel; en dat ek vir jou daar sál wees wanneer jy my nodig het, dat ek jou sal respekteer en selfs alleen sal los wanneer jy dit vra. Ek voel egter ek het dit lank genoeg gelos en niks daaroor gesê nie.\nDra asseblief jou trouring, want dit het niks te doen met jou gevoel vir my nie, maar alles met my belofte aan jou. Jy het nie ’n idee hoeveel dit vir my sal beteken as jy dit dra nie, want dit sal vir my ’n herinnering wees dat jy wel my belofte, my liefde en my ondersteuning aanvaar. Ons is die afgelope twee jaar deur hel; ek weet jy is al langer as ek besig om te suffer; maar ek het nog nooit my ring afgehaal nie. Ek glo in jou belofte, ek weet dit kan herstel word, en wil jou weer vertrou en ek wil so graag hê ons moet die liefde vir mekaar op alle denkbare vlakke ontdek wat ons eintlik behoort te ken.\nTen spyte van wat jy sê jy dink probeer ek nie die lewe vir jou hel maak nie. Ek probeer jou nie beheer nie. Ek probeer egter wel my bes om vir jou lief te wees, jou te vertrou en te respekteer – ten spyte en ten koste van alles wat ek en jy al ooit in die verlede gedoen het – maar ek kan dit nie doen as jy dit nie wil aanvaar nie. As jy my of dit wat ek jou probeer gee nie wil hê nie, dan help dit nie dat ek nog langer probeer nie.\nJy hoef my nie hieroor te antwoord nie. Dra net jou ring as jy wil… of nie… ek sal dit as jou antwoord aanvaar.\nDie handgeskrewe briefie het onder sy ring op die bed gelê toe ek uit die kamer is.\nHet jy al ooit gevoel jy loop op ’n wolkie? Dat jy kan probeer om jou glimlag weg te steek, maar dan skyn dit steeds deur jou oë? Dat jy kan voel hoe jou hart warm lewe deur jou hele liggaam pomp? Wel, dis hoe ek gevoel het toe hy later by ons slaapkamer uitstap. Uitdrukkingloos. Woordeloos. Maar met sy trouring aan sy vinger.\nTerug by die punt wat ek wou maak…\n’n Troudag is ’n wonderlike dag, maar ’n huwelik gaan oor soveel meer as net die dag. Mens kan jou herinneringe hê, jy kan die mense wat daar was onthou, jy kan die goed en die sleg van die dag vir ’n leeftyd in jou verstand of op foto’s vaslê, maar daar is net een klein dingetjie wat eintlik belangrik is… die belofte wat JY gemaak het.\nVerstaan nou net eers mooi: ek oordeel nie egskeidings nie en ek praat nie mense se besluit om in abusive relationships te bly goed nie. So waar as wragtig, dis die laaste ding wat ek wil doen! Maar as jy besluit om in ’n huwelik te wees, wees daar met die regte rede. Wees daar om jou eie belofte na te kom. Wees daar omdat jy dit daagliks kies en omdat dit vir jou belangrik is. En wees daar omdat jy groot of klein goedjies raaksien wat gebeur, wat jou laat vashou aan die hoop en die vertroue dat daardie belofte aanvaar word en beantwoord word… al het wat ook al in die verlede gebeur.\n← Net iets moois\n6 thoughts on “Met hierdie ring…”\nApril 21, 2016 om 14:24\nSjoe, wat ‘n pragtige skrywe. Jy is so reg en het my weer daaroor laat dink. Dit gaan werklik oor ons liefde en beloftes aan mekaar en nie oor hoe mooi of blink die ring is nie. Well done, dat jy so verbete vir jou huwelik veg. Mense gee vandag so vinnig moed op en dan was daar dalk nog ‘n goeie paar jare net om die draai.\nApril 21, 2016 om 17:12\nSo mooi en uit die hart (soos altyd!). Jou verhaal laat my so dink aan die vrou waarvan ek jou al vertel het – die vrou wat vir haar huwelik geveg het en uiteindelik net-net haar 50ste huweliksherdenking gemis het a.g.v. haar geliefde eggenoot se dood.(Maar soms met mens maar ook versigtig wees om nie vir 50 jaar lank iemand se slaansak te wees nie.)\nApril 21, 2016 om 19:17\nEk stem saam oor die slaansak-deel. MAAR dis ongelooflik wat ‘n goeie ingesteldheid vir ‘n mens kan beteken, hoeveel waarde dit het om te besluit om nie te stry nie, of selfs net eers te kalmeer voor mens jou mond oopmaak. Ek probeer al daai hoed nou toepas.\nApril 21, 2016 om 19:20\nSolank jy net mooi na jouself kyk!\nApril 25, 2016 om 14:29\nBaie mooi geskryf.Ek hoop alles werk mooi uit vir julle.Elke huwelik het sy op en af tye en soms moet mens hard daaraan werk.\nJunie 29, 2016 om 15:36\nSo mooi! Sjoe, die dat hy die ring teruggevat en aangesit het sê BAIE. Meer as sy “woorde” .


Sea-Coral | LekkeSlaap\nSea-Coral: Sea-Horse Studio\nSea-Coral: @ theC Flatlet\nSea-Coral: Sea-Breeze Main\nAdres: Wegestraat 9, Stilbaai, 6674, Wes-Kaap\nDie lieflike Sea-Coral strandhuis bied 'n keuse van 3 verblyfopsies aan naby verskeie winkels, restaurante, doendinge en besienswaardighede. Dit is naby die westelike kant van Skulpiesbaai en die hawe-area.\nDie Sea-Breeze Main House beskik oor 3 slaapkamers en bied slaapplek aan 7 gaste op 'n slag. Die hoofslaapkamer is op die eerste verdieping en het 2 enkelbeddens en 'n en suite-badkamer met 'n stort, toilet en 'n wasbak. Die tweede slaapkamer is op die grondvloer en het 'n enkelbed en 'n stapelbed, en die derde slaapkamer het ook 'n stapelbed. Die tweede badkamer het 'n stort, bad, toilet en wasbak. Die kombuis is toegerus met 'n gasstoof, oond, yskas-vrieskas, mikrogolfoond, wasmasjien, skottelgoedwasser, koffie- en teemaakgeriewe, breekware en eetgerei. 'n groot selfsorgkombuis met 'n skottelgoedwasser en 'n wasmasjien. Dit het ook 'n ingeboude braai binne en buite. Die 2 sitkamers het gemaklike sitplek en het 'n TV met DStv-kanale. Die eenheid het ook 'n see-uitsig vanaf die slaapkamer op die eerste verdieping.\n@ theC Flatlet is 'n selfsorg-eenheid met 1 slaapkamer en bied slaapplek aan 4 gaste. Die slaapkamer het 2 enkelbeddens en daar is nog 2 enkelbeddens in die leefarea. Die badkamer het 'n stort, toilet en 'n wasbak. Die kombuis is toegerus met 'n stoof, oond, yskas-vrieskas, mikrogolfoond, koffie- en teemaakgeriewe, breekware en eetgerei. Dit het ook 'n wasmasjien en 'n eetarea. Die sitarea het gemaklike sitplek en 'n TV. Daar is 'n losstaande braai buite beskikbaar.\nDie Sea-Horse Studio beskik oor 'n ruim slaapkamer met 'n dubbelbed en 'n en suite-badkamer met 'n stort, toilet en wasbak. Die eenheid het 'n tafel en koffiemaakgeriewe. Daar is 'n privaat ingang aan die kant van die huis.\n4.6 uit 5van 16 resensies vir Sea-Coral\nWegestraat 9, Stilbaai, 6674, Wes-Kaap\nGaste dink Sea-Coral het ’n baie goeie ligging\nhttps://travelground.imgix.net/AAEAAQAAAAAAAAAAAAAA3ad8f3590d096b1862a26eda3d5c3026625146332a11968e7b3ad0c5821ccbcd6fcbfd0f6277b385100de0596aca2ed02285?w=1440&h=960&fit=crop&auto=enhance,format,compress&q=80 Vanaf R580 per nag (plek vir 2) 16 5 1 5 9 Wege Street Stilbaai 6674 Wes-Kaap 086 999 0018 14:00-19:00 10:00 -34.385495 21.41907


Wysiging soos op 11:13, 29 Maart 2013\nWysiging soos op 10:58, 29 Maart 2013 (wysig)\nk (added Category:Engelse uitgewers using HotCat)\nWysiging soos op 11:13, 29 Maart 2013 (wysig) (maak ongedaan)\n'''George Bradshaw''' (* [[29 Julie]] []; † [[6 September]] []) was 'n Engelse kartograaf, drukker en uitgewer. Hy staan veral bekend as uitgewer van die wêreld se suksesvolste reeks van gekombineerde spoorwegroosters wat tussen [] en [] uitgegee is.\nDie Britse joernalis en televisiepersoonlikheid Michael Portillo het 'n uitgawe van een van Bradshaw se gidse (veral die 1863-uitgawe van ''Bradshaw's Descriptive Railway Hand-Book of Great Britain and Ireland'') vir sy televisiereeks ''Great British Railway Journeys'' gebruiks. In hierdie dokumentêr, wat deur BBC Two vervaardig en uitgesaai is, reis hy dwarsdeur Groot-Brittanje. Die eerste seisoen van die reeks is vroeg in 2010 gebeeldsaai, die tweede vroeg in 2011 en 'n derde vroeg in 2012. 'n Vierde reeks het vroeg in 2013 gevolg.\nIn laat 2012 is 'n spesiale reeks, ''Great Continental Railway Journeys'', gebeeldsaai waarin Portillo vir sy reeks van spoorwegreise deur verskillende Europese lande en gebiede gebruik maak van die 1913-uitgawe van ''Bradshaw's Continental Railway Guide''.\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:MobileDiff/1154041"


Gedigte – Page 2 – Die Rivier\n‘Boland’ – Albert Vuurwolf\nPost author By Albert van der Merwe\nNo Comments on ‘Boland’ – Albert Vuurwolf\nBoland – Albert Vuurwolf\nek skuil agter die Winter\nvou die reën soos ’n kombers om my\noos ’n spook dryf ek\nonsigbaar rond deur die strate van\nnog ‘n dorp in die Boland\naan die donker kant van die sekelmaan\nHierdie week het digters van die donkerste gedigte nog gestuur. Dis vreemd – dis regtig asof ons almal saam inspirasie kry? Die beelde oorvleuel weer asof dit deur een digter geskryf is. Geniet hierdie – want daar is iets magical aan die gebeur.\nSoos altyd, dankie dat ek hierdie mag doen.\n’n Gedig deur A. Geel.\nEk sal vir jou,\nJou droom gaan uitleef\nKan jy dalk vir my\n’n werk reël –\nvan die Here?\nEk sal op die punte van my tone\nheeldag die vensters was,\nom seker te maak\nek kan sien, wanneer jy\nby die poorte in gewals kom,\nsoos jy maar doen.\nEk sal jou dan ontvang\nmet ’n soen,\nop jou wang.\n“Sondagoggend suicidecall” – Zané Steyn (Gaan volg haar op (@laataand.denke)\ndie oproep het gekom,\ndaardie een sondagoggend.\nek was alleen.\ndie badwater het koud geword,\ndie skok in my het alle hitte\nby die venster uitgejaag.\ndie bad het saam met my\nal hoe leër geword.\nek kon net bly sit.\nmy ma het later die handdoek\nom my gedraai.\ndie foon was steeds vasgeklou\nin my regterhand.\ntwee ure lank.\ndaardie middag moes ek jou sien,\nnet om seker te maak.\nmy foon is nou op vibrate elke aand,\nnet vir ingeval jy weer bel\n“Verdwyn” – Zané Steyn\nverdwyn saam met my\nin ’n klein hoekie van italië\nwaar die skadu’s van vrugtebome\nen die voëls se gejubel\nmet jou lag harmoniseer\nons gaan swem daar\nin die klein stroompie\n-talle skilders het al sy genot\nsonder enige kostuum\nen laat die bekommernisse\nvan ons afspoel\nop die oewer lê ons\nen laat toe dat die son\noor ons dans\nen fyn sproete nalaat\nkom ons verdwyn\nen pak slegs geluk\nin ons tweedehandse tasse\n‘Jy’ – Zané Smith\nJy met jou liriese siel,\nMag niemand jou hart ooit verniel.\nDaai hart waaruit stories, emosies en begeertes vloei,\nDaai hart, wat met passie vir almal om jou bloei.\nJy met jou kinderlike glimlag,\nMag jy sonskyn ervaar, dag na dag,\nen jou prag-stem gehoor word soos die somersbries,\ndeur die wildeblomme in die veld terwyl die dou ontvries.\nJy met jou diep gedagtes,\nMag jy die wêreld verander van wat dit is,\nmet jou boodskappe in melodies,\ndat sodra jou meesterstukke die wêreld tref, almal die krag van jou woorde sal besef.\n“15/09/2019” – Zané Smith\nLeer my om vleis te eet saam met pap,\nleer my om rustig deur die lewe te stap.\nSoen my wang dat ek kan giggel en lag,\nsit jou kop op my bors, dan fluister ek vir jou sag,\ndat jy alles is en meer,\ndat jy orals in my hart is, al kan ons die afstand tussen ons nie beheer.\nHier is ons in Potchefstroom,\njy is soveel beter as enige droom.\nDans met my op die kombuisvloer se teëls,\nop ons eie ritme, met ons eie reëls.\nSê vir my ek is als wat jy wil hê,\nek sal antwoord dat ek verewig langs jou wil lê.\nOnder die wilgerbome,\nbars my hart uit al sy some.\nMet jou arms om my lyf,\nnet nog ń bietjie, hou my styf,\ndis ons laaste dag,\nen ek aanskou in jou teenwoordigheid al ons liefde se prag.\n“Unkind regards” – Keegan Scheepers.\nAs the long week comes to an end\nThe weekend draws near; to most a close friend.\nTo me, however; it’s a call of war…\nCalls of “bastard” and “whore”\nThe fresh soil, the past, lies distraught,\namongst painful words of this poem overwrought;\nHorrendous words fly across the room,\nonce again we get sealed inside this everlasting tomb\nOne of pain and psychological trauma\nWhy are you like this mamma?\nThe youngest asks, tears fresh in his eyes\nWhy do you continue with your lies?\nA three day roulette\nWhich has the most pain ?\nAll 3, wanna bet ?\nTears, blood and alcohol flows amongst the broken shards\nFarewell my numb weekend\n“Oggendson” – Keegan Scheepers.\nDie skerp strale van die oggendson\nTuimel oor die sagte kurwes van jou lyf\nVerstrengelend toe gedraai in die wit linen kombers gevul met die memories van gisteraand se liefde\nJou eerste woorde tuimel oor jou sagte lippe en jou hemelse oë maak oop en verryk die lewe met perfeksie\n’n versadigte glimlag verskyn op jou gesig en vorm die laaste puzzle piece van God se legkaart.\nDaar was ’n verwilderde storm deur die nag, weerligstrale wat die lig verklank met geleide van n hemelse orkes, tog niks in vergelykig met jou gemompelde oggend woorde…”I love you”\n“Tweesnydende lem” – Chantel Cloete\ntoe oë gekloof teen krake\nvan ’n berg gehaal agter die bult\nverdwaal in eie onskuld\nvisie vermy wysheid\n’n onskuld met die mooiste glinster ogies\nsoos vingerpunte elke besondere waarheid voel\nraak nuwe begeertes meer helder\nsnak oomblikke van nou geskilderde skilderye\nvan ’n veronderstelde “sou”\n’n hart wat in mymering skree\nom waarheid weg te gee\nmet ’n stomme stem\nword elke woord ‘n “tweesnydende lem”\nword elke woord ’n “tweesnydende lem”\n“Voorspelde Lewe (Psalm 90:10)” – Chantel Cloete\n“Die dae van…” swoeg, skree en smeek\nen ons hele bestaan as sonde,\nloop deur ons lewe,\nkom uit ons oë, ore en monde.\n“…ons jare is…” maar min,\nal voel dit vir ewig.\nOns bestaan elke dag.\nOns werk hard, ons lyk so gretig.\n“…opsigself sewentig jaar…” as die noodlot ons nie kry.\nmaar ons sal steeds ly.\nElke dag, elke keer.\n“…en as dit…” kom.\nDie dag van ons einde,\nis almal “hartseer” en “verstom”,\nmaar môre is ons vergete.\n“…weens besondere krag…” kry ons darem ‘n lewe.\nOns het almal ons eie keuse,\nvan wat ons wil doen, verskillende besluite.\nMaak net die regte, dan is daar geen verwyte.\n“…tagtig jaar is…” ‘n worsteling met ‘n baie swak vlees.\nDie begin van smeek deur te kruip,\nwant die bene wil nie meer nie,\nen die hare en tande val ook uit.\n“…is dit nietemin…” ons eie skuld.\nOns ignoreer feite wat kan help.\nOns het nie geduld,\nons vertrou eerder op geweld.\n“…vol moeite…” steen “…en…” kla ons oor wat ons het.\nOntevrede bly ons vergeet van die beter belofte\nwat op ons wag, as ons regtig geloof het.\nOns bevredig onsself in bedrieglike geloftes – en\n“…skadelike dinge, want…” ons oë is toe.\nOns is gelukkig in ons kwaad-soek omstandighede.\nOns glo alles, vat alles kop toe,\nen lewe vir niks anders as die hede.\n“…gou sal dit…” alles tot ‘n einde kom.\nDie water, die wêreld onder die son,\nwant daar is niks na ons voorspelde lewe,\nbehalwe vryheid van die wêreld se skete – wat\n“…verby gaan en ons…” sal nie meer kla.\nAl is party dood met miljoene onbeantwoord vrae;\n‘n verlossing van iets wat ons nou vashou.\nVerlossing van haat en kwaad waarmee ons mekaar opbou.\n“…vlieg daarheen…” Ons lot is min.\nOns koppe draai te maklik in die verkeerde rigting in.\nNog net ‘n paar jaar oor,\nvoordat ons alles verloor\n“Elrie” – deur FG Buitendag\nAs sy sou wou\nsou selfs Jupiter om haar wentel\nDie son staan soggens vroeg op\nom sy lewe by haar te vind\nAs sy sou slaap\nsal die son\nna haar skyn verlang\nDie aarde sal haar krag steel\nsodat hy nog\nsoos ’n appel in die niks hang\nen soos wyn\nsy wysheid met haar deel\nSy sal nooit te oud word\nom jonk te wees nie.\n“Kunstenaar” – Deur FG Buitendag\nEk is ’n kunstenaar\nwat sal ek wees?\nmet vetkryt vensters sonder deure\nDie skets smeer\nsoos potlood oor my hand\nWoorde vloei vry\nbou ’n tuiste vir my\nmet skarlaken verf\ndie skerp kwas\nlaat ek my vryhand kerf\n“Middernag” – Carla Adlem\nDis ’n 2 uur die oggend\nStadligte wat oor die balkon fluister\nTipe stilte vanaand\nIemand dans voor ’n oop venster\nWaar hulle dink niemand kan sien nie\nIemand speel klavier\nEn die nag kom luister\nDaar brand nog ligte,\ndie van kunstenaars, harte en geheime\nsketse van stories\nwat net die aand onthou\nEk sweer die ligte praat met mens die tyd\nWaar skrywers se ink papiere vind\nEn stories leef wat nooit geskryf word nie\nDis net ’n 2 uur, nagstil balkon\nWat klink soos musiek\nEn lyk soos iemand wat dans\nasof niemand kan sien nie\nHier leef ’n dowwe fluister stem gesprek\nTussen 2 wysers wat nie tyd ken nie\nJy’t my geleer van middernag gesprekke hou\nOp die middernagtelike uur balkon\nEk moes jou nooi vir koffie,\n(maar dis al lank na twaalf)\nNou dink-droom ek op hierdie middernag balkon.\n“Vergeet my nie” – Christoff Kruger\nWanneer die donker skaduwees van die nag uit kom om te speel,\ndink jy ook aan daardie een oomblik?\nWanneer die maan oor die wolke hardloop sonder ’n gehoor wat haar bewonder.\nSmag jy ook na daardie een enkele moment terug waar jou gedagtes kon dans, jou siel aan die brand was?\nJy wat wakker bly lê in jou bed terwyl die eensame paaie se brandende straatligte wag om skofte te ruil met die son.\nHoekom is dit so moeilik vir daardie liefling-kind om uit jou kop te klim en terug te stap na jou hart toe?\n“10 Junie” – Ruben Lombard\nEk het vanoggend alweer onbewustelik in my hart gaan krap vir herinneringe van jou en my, en nou is my hart weer so bietjie geswel.\nMy oë wil-wil lek, maar jy het my geleer hoe om sterk te wees en nou vind ek myself weer besig om te onderdruk.\nVandat jy weg is, en jou plek langs my leeg is, is dit al wat ek weet hoe om te doen.\nSê vir my, het ek ’n toekoms vir jou en my onherroeplik opgefok of is daar ’n kans vir jou om my lief te hê?\nOntspan, ek’s okay.\nEk wou net hê jy moes dit een keer terug sê, of vir nog 5 minute langs my bly lê.\nMore oggend skyn die son weer, ’n afleiding klop my deur en my emosies oor jou, word weg gebêre tot later wanneer ek weer iets nodig het om hartseer oor te wees.\n“Die kuns van eenvoud” – Megan Maartens\nek het nog nooit\nveel uit die lewe gevra nie\nnet dinge wat my\nmeer siel en\nek smag na ’n bestaan\ngeanker in pynlike eenvoud:\nwaar gedigte geskryf word\nwat enigeen kan verstaan\nwaar ek die insig het\nom te kan begryp\nhoe sacred ’n oomblik is\nvoordat dit reeds verby is\nwaar dit die norm is\nom dadelik te kan sê wat jy voel\nen deur daardie enkele oomblik\njou lewe te definieer\nek soek ’n klein huisie\nmet ŉ groot erf\nwaarin ek tussen vriende en familie\nkan lag en leef\nin die lig van die nou\nwant eers na ek\ndie lief en die leed\nvan leef leer ken het\nhet ek besef dat alhoewel ek nie meer\n’n volle ek is nie\nek tot in my diepste wese\ngesuiwer is van als\nwat nie ek is nie–\nen dít is ’n begin\n“Eendag” – Stoffel Forster\nSoos dit buite gereën het,\nhet ek geluister na die getrippel\nen gekyk hoe twee reëndruppels\nmekaar jaag oor die glas.\nEn dit het my laat dink aan jou,\nhoe ek vir jou deur elke seisoen sal volg.\nHoe ons nog steeds onsself is,\nal bly die dae nie dieselfde nie.\nHoe ek gelukkig is met jou,\nselfs in die reën.\n’n Gedig deur Nina Erasmus (Wolwedanser).\nsy lyk so flambojant in vrede\nwanneer sy soos ’n witborskraai\nonder ’n wildevyeboom sit\nen krone vleg uit Molslaai-\nhare kort geknip\nskouers oop en lyf slank–\nterwyl haar melodieuse engelstem\nsó sag en intensief\ndie blou lug bo haar tem\nhaar gedagtes loop lukraak\nterwyl die bitter son skyn saam met die reën\nsy dink terug aan wolf\nwat jakkals se vrou so vermaak\nsy sê sy kan nie dans\ntog draai sy – voete lig – in die rondte\nmaar net alleen durf sy dié kans\nop sagte gras tussen laventelbossies\nkleurryk, vredevol, oneindig mooi\nsy is, maar iewers het sy\nook ’n swart hunkerend flooi\nred haar en spaar haar\nsoos ’n swart vlinder\nin ’n geraamtekas\n“pastelverf” – Simone Ras (gaan volg haar op @geelskrif).jy is kuns.\njy is die gemengde passie\nvan pastelverf kleure\nwat uitstaan bo blatante\nkunstenaars en aangeplakte,\nek bou jou prentjie\nsoos ’n duisend-stuk legkaart\nmet kleure wat jy kan hoor\nen musiek wat jy kan sien\ndeur die lyne van elke\nek sal jou raam teen\nsodat die sig van jou\ndie lig in die kamer kan wees.\nek interpreteer jou portret\nmet lugoë en jy herstel\nalles wat mooi is in my.\njy is natuurlik en deur onbetwiste\nwyse direk gemaak en daarom\nbly jy die mooiste\n“Suidewind” – Corlien Jacobs\nAs die Suidewind teen my kom vaswaai\nen ek die uurglas wil terugdraai,\nbevind ek myself in heimwee verlore,\nwens ek gisters word hergebore.\nWat het geword van daardie kaalvoet kind\nwat gedans het op die ritme van die wind,\ndie sorgelose, vrye, ontembare siel.\nHet die lewe my dan so verniel,\nhet die wêreld te diep hier in my kom lê\ndat ek vergeet het wat ek eintlik wou sê\nof is dit maar hoe my sprokie ontvou,\nomdat ek te diep dink en dalk verkeerd onthou.\nbesef ek seisoene kom en gaan\nmaar deur dit als bly God by ons staan..\n“Kiaatsaad” – Kyle Macdonald\ndood uit die kyk\n’n aaklige fout\nhy hang so eensaam\naan ’n droë boom\nsó bros en benoud\nhy kyk af op die aarde\nen sien sy vriende wat rumoer\nhy soek ’n windjie vol lewe\nwat hom verenig\nmet ’n broer\nsy binneste is vaal\nwant sy hart is vol dorings\nhy verlang eintlik net\nna ’n stukkie van die hemel\nweg van die donker toring\n“Sy glimlag” – Suné Winter\nek steek uit my hand\nom die sterre te vang\nmaar in plaas daarvan\nhet ek Sy hand gevoel,\ndit bring vir my ‘n sein\ndit speel soos ‘n dagdroom\nGod is dit jy?\nwat my probeer na die wolke lei\nwaar ons sit op een\nsoos ek dit verbeel.\nU vat my om my skouers\nen blaas die bries deur my hare\nU vat my hande en vou dit saam\nU soen my lewe en laat my weer val\nMaar die wind en die blomme\ndra my liggies tot die oseaan\nEk sink na die mooi\ndie lewe is vol\nSy stroom dra my op hulle hande\nsoos ’n held wat hulle ag\nMaar ek’s net nog een op Sy aarde\nvir net nog ‘n dag,\nis dit U wat vir my glimlag?\n“Op Winterveld” –Suné Winter\njy is die sneeuwit gedagte\nwat vir haar staan en wag\nas ons somer vakansie prag\nmet ’n windpomp wat in die horison smelt\nhierdie goue kop meisie\nsy hardloop in die wind\noor rooigrond en klippe\nom haar te gaan groet\n’n perd sien weer haar kind\nsien sy die wêreld uit jou oë\nas die geel gras voor jou voete buig\nis al wat hulle hoor\ndie gefluit van die wind\nen sneeuwit hoewe\nmet haar goue kroeskop kind\njy word weer gelos\nmet ’n wortel in haar hand\njy omhels haar dan\njou sagte asem\ndit kielie haar wang.\nAl hang jy nou saam die sterre\nSal jy soms uit jou prentjie spring\n’n pakkie met gedagtes bring:\nWaar geel gras weer voor ons voete dans\nDie gefluit van ons wind\nEn sneeuwit hoewe,\nMet my gees,\nHaar goue kroeskop kind\n( vir Summer )\n“Net mens” – Krizel Langenhoven\nJou hart klop agter ’n vlees van menswees\n’n menswees wat elke sekonde van die dag lief\nLief vir die sonsak wat jou glimlag groet\nLief vir die laglyne van die wat jy wel klaar lief het\nWoord wat oor verlore generasies gedisintegreer het en weggekwyn het in die traandruppels van halfgevormde liggame\nSwaar hartklop, die kussing sluk jou weg .\nMaar kyk, die mooi sonsak kom groet weer aan jou engel gesig\nHere, help my asseblief om vandag elke lyn van my siel te waardeer\nMy emosies hardloop in eindelose sirkels, opsoek na ’n rusplek\n’n hand om vas te hou\n’n klein gevoel van “jy’s net ’n mens”\nDaar waar my koronêr saamtrek rus die tevredenheid daarvan\nDie feit dat ons almal net ’n huis is met ’n hartklop en 2 oë\nEk wil ’n tuiste wees\nDie soort wat engele verwelkom en daar waar Jesus saam my kan lemonade drink\nEk is net mens\nSteeds, mosaïek bly kuns\nEn menswees is kuns\nJy’s ’n huis\nWelkom by net menswees\n’n Gedig deur Lourens Holtzhausen\nJa, jy met daai skoene van jou\nwat deur my gange so op die note wals\nen my vastrap in helder blou\nek wil jou skilder met woorde\nen in ‘n bundel verbind\nwant lief, jy is raamlose kuns\niets soos wilde digkuns\nmaar, wilder as die donker see\nmooier as spoegwolf akkoorde\nen louw se splinterende woorde\nmet oë soos lente\nwat deur my ryg\nen ‘n lag\no, liefste jou lag\nwat deur roerende waters reis\nen hul gety\nal God se prag omskep\nin die dansende lyne van ‘n meisie\nwat daagliks my duiwels uitwis\njy is kuns\n“die reënwolf” – Lourens Holtzhausen\ndie bestaan van my as digter\nek was gebroke gewees\nmaar hy het my passie vir skryf\nin my wakker gebliksem\nen my genees met woorde\nvanaf my gely aan swaartekrag\nna my soektog na die bittermaan\nin my donker somer\nin daai toring\ntussen die drank en dood\nwaar ek bly dryf\ndit was ‘n koma\nmaar na die storm\nhet ek opgestaan\ndié reënwolf is ‘n rustige siel\nmaar op stage…\nbrand hy plekke af\nin passies vol punk en plesierigheid\nen woorde vir die siel\ndieper as die donker see\nwat hy keer\nom terug, vir ons\nek onthou jou eerste gedig.\nwat ek gelees het.\njy wat trou by die piket-berg spar\nja, jy met jou flintoog-nar\nvan daar af was ek met pen gewapen\nop die oorlogspad\nvir die verlore\n‘because words can save a life\nlike you’re words\n“Rooipeper” – Madia Steenkamp\nmet die glimlag op my kinderjare se gesig swaai ek met my herinneringe tot in die hemelruim.\nek kyk af en sien die kuns van kindwees.\nek sien my broer se onskuldige skuldigheid om die reëls te breek wanneer ons wegkruipertjie speel (ek dink hy het dit by my geleer).\nek sien die gevolge nadat ek vir my broer gesê het dat rooipeper soos suiker proe.\nons hardloop kaalvoet op die skemergras.\nons klere onwasbaar gevlek met die sap van moerbeie.\nmy Ma roep ons met die laaste sonstraal om in te kom huis toe.\n(sy het ons gewoonlik 4 keer geroep)\nons het ons lewens geverf met herinneringe waarna ons nou sit en verlang.\ndit is nou 16 jaar later en my broer het altyd ‘n botteltjie Tabasco langs sy bord.\ndie kuns lê in die soet van die rooipeper.\nDalk Eendag – Christos Pietersen\nEk vee my gesig gereeld af in jou\nen aan die pante van jou siel hang ek my trane\nSoos ornamente om jou nek,\ndra jy my skaduwee saam met jou\nMy Geliefde, dis net wanneer ek val dat ek\nnaby genoeg kom aan my eie duisternis\nom daarmee vrede te maak\nDis net wanneer ek omrol dat ek sien hoe\nnaby die lig aan my is\nDalk eendag kan ek al die pers in my oprol\nin ‘n laventel doek en dit uitdroog\nin die laat winter se flou son\nDalk eendag kan ek met duidelikheid\nal die rante sien wat sny\nAl die knope losmaak en die harde lig\nversag soos die van een kers\nDalk eendag sal dit alles sin maak\nLag en huil.\nVandag leer ek nog om mens te wees.\n“GROEN-VisiOËn” – C. vdM\nIn ’n vasge-etste visioen van flikkers gewaar ek jou\n’n donker wêreld ontvou in ’n ope lug blou\nSielsrukkend sag blus jy die vlymvuur\nEggo spookasem swerwend deur die late uur\nHarde haat, ligte lief\nIn die verlate nag, skarrel soos ’n dief\nSappig soet …\nDrup korf heuning onder sonsgloed\nSwaartekrag…. styg steeds op\nHuppel huppel voor die toring in die woud kom stop\nWentelbane kruis vir kort-kort rukkies\nBars en skiet in miljoene klein skerwe stukkies\nLê en dryf in die veld, half vier in die donker more dag\nStorie giggel lag, verskietende sterre jag\nFluister fokus oë nou en dan op jou rus\nKoue vuur oombliklik verewig blus\nJy, ja jy met groen oë kom betower\nOnverwags die toring in die woud verower\n’n Sterrekyker fluister iewers gedurende ’n verlate hemelruim nag\nVir jou … vir jou sal ek wag\n“Kenneth The Whistle” – Alrich du Plessis\nEk het vanoggend woord ontvang\ndat daai moerse vriendelike Out-Surance man\nsy Pad gevind het na waar hy kan\nrus en fluit en sy arms uitspan.\nKenneth The Whistler was sy bynaam\nhy beter sy foto geraam\nhet op ’n muur by die kantore\n’n glimlag was hom altyd beskore.\nEk skryf die gedig in rooi –\nmy hart bloei vandag en ek is hartseer\nhy is hier nie meer\nmet ’n konvooi\nhoop ek word hy verwelkom by sy bestemming.\nDankie vir die vriendelike terug groet\nVandag groet ek jou\nin die vorm van ’n gedig want ek voel ek moet\njy was altyd amazing\nom te aanskou.\nKunswerk van Verlange -Bianca Nothnagel\nNo Comments on Kunswerk van Verlange -Bianca Nothnagel\n(Geïnspireer deur ’n Kunswerk van my vriendin Kyla)\nEk verf ons hande\nop die leë skilderdoek van verlange\nEk asem jou in soos ’n sigaret\nen gooi jou weg soos ’n leë bottel gin\nEk verlang na jou teenwoordige afwesigheid\nEk verf dit met elke streep van my verfkwas uit\nEk verlang na jou bewondering soos DJ Opperman wat verlang na Van Gogh se vlammende sipresse\nEk verwyder die verlange met my skilder-mes\nEk verlang na ons tyd saam, alhoewel ons tyd soos ’n halssnoer om ons nekke dra\nOns was ’n tydelike meesterstuk, selfs die Mona Lisa het haar wenkbroue aan liefde geskenk\nJy wat jou bene saam met myne gevleg het, soos die are in my polse hulself aan mekaar geheg het\nBloei ek nie meer oor jou liefde nie\nEk verf jou vandag uit my hart, uit my longe en uit my lewe uit.\nEk doop my verfkwas ’n laaste keer in geheueverlies\nImpasto was ons beste liefdes tegniek,\nMaar ons liefde dra baie lae en romanse was lankal nie meer daar.\n‘Blare’ – Albert Vuurwolf\nNo Comments on ‘Blare’ – Albert Vuurwolf\n’n spinnerak van watergragte\nhaak my in ’n agterstraat en\nspoel my deur ’n nagverlate\nspookdorp in die Herfs\nweerlig kraak bo akkerlanings\nteerpad vars, deur aardsgenade skoongewas\nonskuldig vir die oomblik\n‘Braaf’ – Danie Reënwolf\nNo Comments on ‘Braaf’ – Danie Reënwolf\nsoms is dit braaf genoeg om wakker te word\nen een van hierdie mense sing\n‘wat is daai ding wat ons jaag?’\nmy pa het baie gedroom\nvan ’n leeu wat hom volg\nnet die een keer, toe hy omdraai\nhet dit op hom gehop\ntoe hy wakker word\nwas my blonde baba-sussie op sy bors\nDis elke week lekkerder om deur die gedigte te gaan. Weereens, voel dit asof digters al hul inspirasie by dieselfde stroom kry.\nHierdie week is daar hierdie meng van tale wat my herinner aan die eerste keer tot ek ‘Beautiful in Beaufort Wes’ gehoor het.\nOns sit met skrywers hier wat groot name gaan wees. Groot geeste wat groot dinge sê met die kleinste, kleinste woorde.\nDankie dat ek hierdie mag doen,\n“my ruiker vir jou” – Lara van Heerden\ndit is laat in die aand\nmet jou kaartjie in die hand\ndie woorde verbrokkel\nek bring vir jou blomme\nin ’n porseleinvaas\nek hoop dit bring vir jou vreugde\nen ’n plek weg van die geraas\nek hoop dit omvou jou\nen vertel jou stories en verhale\nons kan buite gaan sit\nmet ons voete in die water\ndit is lente hier en daar\ndie kleur versprei\nbont oor die aarde\nis jy gelukkig,\nhier aan my sy?\nek sit dit hier vir jou neer,\nvir wanneer jy terugkom\n’n stukkie lente by jou deur\n“Wolk-mense” – Chantel le Roux\nWolk-mense, dis wat ons is.\nMens sien die werklikheid wanneer\ndinge moeilik raak en dan breek die storms los.\nMaar wanneer dit goed gaan,\nsien mens nie eintlik wat in die heelal broei nie.\nWolke verdwyn. Mense verdwyn.\nEk lê op die gras en kyk hoe die wolke effortless bo my dwaal.\nDinge is nie meer dieselfde nie.\nHy was ’n wolk-mens, wat donderstorms in my lewe laat\nlosbreek het toe dit goed gaan.\nMaar toe my storms losbars, kon ek hom nie sien nie.\nEn dis toe hy, nes die wolke, die volgende dag verdwyn het.\n’n Gedig deur R. Myburgh\nGlimlagte en geluk,\nfees en vrolikheid,\nborrel deur die crowd\nvan jong siele.\nDie music klop kliphard,\nalkohol vloei vlugtig,\nsoos takkies in ’n bird’s nest.\nIn between die mense,\nalleen daar agter,\neenkant en eensaam,\nsit ek saggies en saamsing.\nMy voet tap to the beat,\nneonligte oorspoel my,\ndis al oggend\nMy glas is halfpad droog,\ndie musiek is veraf,\ndie woorde bloei weg\nin ’n dowwe doef-doef in.\nStukkend en gebroke,\nsittend saam spoke,\nsweef ek in ’n goud-geel lug\nvan whiskey en jou gesig.\nDit was nog altyd waar ek was.\nDit was nog altyd waar ek hoort:\nêrens in ‘n hoek by ‘n party\nêrens in ‘n hoek, dronk van verlange.\nVerlange na jou lyf,\nwat hier langs my moes wees.\nVerlange na jou stem,\nwat my moed moes inpraat.\nVerlange na jou oë,\nwaarin my hart moes verdrink.\nEn die klein goetertjies.\nVerlange na jou.\n“die geel lighter” – Jean Marx\nhaar lighter staan eenkant op die tafel\nhy’t leeg geloop\nas gevolg van te veel gebruik\neen dag se oggendkoffie\nwat smag na ’n sigaret\nsien ek haar lighter\nen dink aan haar\nmet geen ander\nvat ek maar die geel lighter\nen sonder twyfel\nmet ’n bietjie geloof\nkan sy jou dag maak\n“engelsmens” – Jean Marx\nvir vanaand en alle toekomstige aande\nis jy in ’n ander engel se vlerke\ntoegevou en veilig\nenegele mag nie vashak by een mens nie\nmaar vir jou sou ek alle opdragte\nvan hogere magte verskeur\njy’t aan my hartsnare gepluk\nen die melodie sal\nvashaak in my kop terwyl ek ander\nin my vlerke opneem\nin die gat wat jy gevul het\n“gevlekte gedagtes” – Jean Marx\nsy’s soos sigaret rook\n’n oomblik se genot\nvir ’n leeftyd se gedagtes\nsy walm, en sy verdwyn\nmaar tog bly die smaak op my lippe\nhaar nikotien deur my are\n’n slegte gewoonte\ntyd gemors, tyd gewen\nmet elke trek binne my\nvloed sy deur my brein\ngevlekte vingers, gevlekte gedagtes\n“kamer” – Jean Marx\ndie geraas van haar dakwaaier\ndreun in die agtergrond terwyl ons lui, bewolkte middae\nverdraai in haar kamer\nen my pad huistoe vind\nin die lig van drippende straatligte\nte veel sigarette, te veel moerkoffie,\nte veel gedagtes\ndie is die droom\nen ek is die dromer\n“Vergramde Mymery” – Chantel Cloete\nis onsmaaklik laf\ndie styl van grootword\n’n bibberende oorlog\nword ŉ geveg tussen voel en dink\nlogika agter ŉ dromer\n’n moerse winter\nen ŉ klein somer\n“Jy:” – Jacomé Lamont\nmet jou oë vol hoop\nen jou gedagtes vol drome\nwat met jou kaalvoete op die stil strande van my hart dans\nen my wintersiel weer die lente laat sien\nwat vir my die son gaan haal\nen my saans wakker hou met gesprekke tussen jou en die man op die maan\nHet jy hom van my vertel,\nvan al ons planne om die wêreld te herstel\nswerwer, soggens proe ek jou in my koffie\nsaans verdrink ek in jou bittersoet herinneringe\nmet jou kaalvoete\nkom verdwaal nog eenkeer op die strande van my hart\nwat my noem, blommekind\nsal ek jou ooit weer vind.\n“Psalm 23” – Nanette Botha\nSprokies soet en drome sag.\nJy laat my veilig voel al is dit nag.\nAgter jou rug is die lewe ver,\nGod is daar soos jou Dawid belowe.\nTyd stap aan\nen sleep ons onwillekeurig saam.\nTyd maak groot en tyd stel teleur.\nAg please daddy, kon jy nie maar langer bly?\nHier op die afgebakende aarde.\nWaar die lewe vol verwerping en miskenning is en vol mense wat blaf teen mekaar se siele.\nAg please daddy, kon jy nie harder baklei?\nTeen die Goliat binne jou.\nDie een wat jou help om jou mure te bou.\nJy met jou blou oë wat in die donker kon sien, miskien sou jy my kon help om weer\ngroen weivelde te vind.\n’n Gedig deur Kayla de Jager\nOm te dink jare gaan verby\nWaar ons gebreinspoel word\nTerneergedruk word deur die Bybel\nTog net moet glo\nSlegte goed is net beproewings\nOf hoe. Dis wat hulle mos dink\nGod is God, die een wat nie foute maak nie\nAl hoor almal hoe kinders se stemme\nSkree in Gods naam om mans te straf\nVroue in beledigende egoïstiese verhoudings\nVernederend, maar elke Sondag op die familie bank\nNarciste wat ons in leuens laat leef\nKniel elke aand voor my bed\nvra, smeek om alles wat slegs is te verander\nDie ironie van al die NG gelowiges\ndie gemeenskap van tannies en ooms\nmet ’n dominee wat kollekte neem vir sy cult\nGlo soos kinders\nG’n kind glo in dié konserwatiewe nonsense\nWat ons daagliks hoor as Christene nie\nSwart leer band boek vol stories en ervarings van mense v. C\nGlo jy rêrig net die opinie van ‘n medemens\nIs lewe rêrig só eenvoudig?\nMoet ek hulle woord vat\nVertrou hierdie was wyse mans met geen foute nie…\nSit jou hande in die grond\nTussen ŉ droë sonneblom land\nVoel die skepping en die wonder werke van lewe\nGlo in verander en aanvaarding\nG’n kind glo in rassisme\ndiskriminasie teen die gays nie\nGlo soos ’n kind\nAs jy dink om iemand se hande in mekaar te druk\nOngelowiges se knieë te breek om voor God te buig\nKort jy liefde en geduld\nAlles wat ek vandag weet van die Christendom\nIs afkomstig van die eerste Adam en Eva storie\nVan kind wees ingedril\nOor en oor gepreek en vertel\nVoor bed, vroeg oggend, Sondagskool\nAlles om net as 17 jarige te se: “Ja, ek glo’’\nEen woord en jy is ŉ lidmaat. Sewentien jaar\nEk mag nog nie stem vir ŉ president nie\nMaar die NG kerk se ek ken God\nWat ’n klug\n“NLZa” – PeDee\nMy hand een met die skerm\nKanaal oor ’n kontinent\nVenster na julle wêreld\nBoeie in myne\nBekend maar nie myne nie\nDie mense lag om my\nWortel skiet in beton vloere\nDie Here was hier maar nou is hy daar\nGeel slange, betyds.\nJammer meneer, jou vlug gekanseleer.\nKom ons tel weer af.\nJy hou my reggop\nEk trek jou af\n“Nare siklus” – Wilmie Erasmus\nSo flippen seer\nDie siklus het nooit gestop nie\nEk weet nie of hy ooit gaan nie\nGatvol, raadop, naar van woede\nLiefde was nog nooit genoeg\nHere, ek skree om hulp\nU weet ek is verby moeg\nEk hou nie van myself nie\nEk stoot weg\nMy passie verdrink my soms\nSiklus het jy nie genoeg gehad\nVerlekker jouself in ons bloed\nOns probeer, ons probeer\nJou motiewe is mos net goed\nMaak my oë toe\nHoop vir ŉ beter môre\nNet om weer,\nTe sien hoe die siklus op my sit en teer.\n“Winterstem” – C.J Swanepoel\nDaar is winter wit wolke rondom my.\nEk skree op berge vir die Here se aandag.\nVir die engele se lirieke om my aan te raak.\nEk loop op die atmosfeer van my vrees\nAan die donker kant van aarde.\nAmper soos David se reus?\nEk skree, ek skree\nMaar bevind myself\nAan die donker kant\nVan my gedagtes geleë.\nAl wat ek oor het is reën\nWat my trane weg vee\nEn winter wit wolke\n’n Gedig deur Ray Hall\nGaan volg hom op @s_s_l_o_w !!!!\ntog vol seer.\nEk hoop jy vind dit,\njy nog altyd soek,\nEk sien hoe jy staar,\nsoek na rigting,\nwag vir iets om te gebeur,\nJy is reeds\nhou op soek,\nhou op staar.\nDie son is in jou,\njou rigting is reeds bepaal.\nhet ek myself seergemaak,\nvir my eie gewin?\nom ander tevrede te stel,\nmaar ek het iets besef,\niets wat die meeste tel.\nVanaand is dit net ek\nen my gedagtes\nalleen in die bed,\nAs ek in die spieël kyk\nstaar my eie oë\nvan my siel.\nEk het besef\nvan binne kom,\ndat ek net myself hoef te verstom.\n“Die Lig” – Ray Hall\nMens twyfel soms,\nmaar Hy bestaan.\nEk kan dit sien\nas ‘n wolf op ‘n reus se skouers dans.\nAs hul glimlagte\nskyn soos sterre,\nas hul voete dwaal\nAs die donker verdwyn\nen die vuurwerke ontplof,\nmaar die lig is op die grond,\nSy lig skyn deur ons.\nHy bestaan in die lag,\ndie lang omarming,\nHy bestaan deur die mens.\n“die ewigheid” – Audrey Goosen\nek wou gisteraand op sy borskas lê\nen op die ritme van sy hartklop wou ek wegkwyn in die nag in.\nvir ŉ oomblik (of oomblikke) wou ek vergeet van die eensaamheid, die verlorendheid, van alles.\nek wou stil wees met die ritmiese\nmoegheid wat my oorval.\nen dalk, net vir ’n minuut, kon ek in die\nmy hand in syne.\nmaar, vanaand besef ek opnuut.\nliefde is nie vir my bedoel nie.\n’n Gedig deur Kayla Hobkirk (So geskryf, in hoofletters – awesome!)\nJOU VUUR SAL NOOIT IN MY HART OPHOU BRAND\nWANNEER DIE VERLEDE MY SOOS ’N SINKER VASHOU, HET JY MY LAAT GLO ALLES SAL OKAY WEES AL WAS JY SELF ONSEKER WAT MÔRE MAG BRING.\nSAAM FANTASEER ONS OOR DIE FIKSIE VAN DIE LEWE SONDER VREES EN SEER WAT VOORLÊ MET ’N TOEKOMS VOL PLANNE.\nSAAM KRY ONS HELDER OOR DAG DRONKVERDRIET OP GOEIE TYE EN PASSIEVOLLE LIEFDE VIR MEKAAR WANNEER ONS LÊ EN KYK HOE DIE WIND DIE WOLKE WEG VAN DIE SEE AF DRYF.\nSAAM HET ONS DIE DRYFKRAG OM TE DROOM, ’N DROOM OM DIE WÊRELD ’N BETER PLEK TE MAAK, ’N WÊRELD SONDER AL DIE GEBREEKTE STUKKIES WAT ONS BITTER MAAK AL HET ONS GEWEET DIT SAL NET ’N FANTASTIE BLY.\nJOU HART IS ’N PLEK WAAR MENS MAKLIK KAN VERDWAAL MET AL JOU ONSELFSUGTIGE GOEDHARTIGHEID EN OPREGTE LIEFDE WAT JY VIR MY LEER.\nJOU LEWENSLUS IS AANSTEEKLIK , JOU OË GLINSTER ALTYD VAN GRENSLOSE OPGEWONDENHEID EN OMGEE OM ‘N VERSKIL IN ANDER SE LEWENS TE MAAK.\nJOU MANIER OM DIE REALITEIT IN ’N DROOMWÊRELD TE VERANDER AL WEET ONS ALTWEE DAT DAAR NET DISTINKTIEWE LIEFDE VIR MEKAAR KAN BIED.\nIN ’N OOGWINK HET ALLES VERANDER IN N SEER WAT ONOPHOUDELIK BLOEI, ’N SEER NOOIT KAN GENEES WORD WANT ONS WEET DAT ONS STOF IS EN TOT STOF SAL ONS TERUGKEER.\nALLES OM MY IS SOOS ’N WOLK VAN DUISTERNIS WAT EINDELOOS IS WANT JOU VUUR HET OPHOU BRAND…\nALLES OM MY IS DOELLOOS SONDER JOU.\nJY LOS ’N ONVERVULBARE LEEMTE MET NET GOEIE SAAD WAT JY GESAAI HET MET JOU HART VAN GOUD.\nIN MY HART SAL JOU VUUR NOOIT OPHOU BRAND. EN OMDAT JOU VUUR IN MY AANHOU BRAND, HET EK HOOP EN VOLHARDING TOT JY MY BY DIE AANKOMS VAN DIE HEMELPOORTE KRY.\nOP DAARDIE OOMBLIK FANTASEER ONS NIE MEER OOR DIE DINGE WAT VOORLÊ NIE WANT DAN LEEF ONS DIE EWIGE LEWE MET EINDELOOSE OPREGTE LIEF\nDit vat elke week ’n uur of twee langer om deur al die gedigte te gaan. Ek is dankbaar vir daai uur of twee – dit wys dat gedigte groei. Ek het nooit geweet dat daar so baie mense is wat skryf nie? What a place this is.\nHierdie week is ek ook verbaas oor hoe temas altyd oorvleuel. Dis asof ons kunstenaars almal uit dieselfde plek ons kuns gaan haal – ’n geheime stroom waar daar blomme groei waarvan net kunstenaars weet?\nDis so moeilik om te skryf oor die liefde, want so baie mense het al. Vir lank was ons almal bang om dit te doen – want ons wil oorspronklik wees. Hierdie week wil dit lyk asof daar blomme gegroei het by die stroom wat ons die moed gegee het om weer duidelik te skryf oor liefde. So baie van hierdie gedigte kyk weer na hierdie heilige en onuitputbare bron van inspirasie. Want, soos ek nou besef, is daar vyf woorde wat anders klink uit elke mond en pen: “Ek is lief vir jou.”\n“Self-isolasie” – Suné Mostert\nEk wens ek kon sê dat\nself-isolasie eensaam is,\nmaar die gedagte van jou\nverwring die bene in my ribbekas,\ndit steek iewers links\nvan my borskas vas en\nvolg my rond soos ’n doodskaduwee.\nMiskien is ek melodramaties…\nmaar Almero sing sin uit my kop en\njou gunsteling Spoegwolf liedjie\nse lirieke is al agter my oë gegraveer.\nHoe kwarantyn ek myself teen\ndie idee van jou?\nMy slaapskedule word inversie\nop die aande waar ek nie jou naam\nvan my lippe kan afkry nie,\ndie kafeïne op die bodem van\nmy koffiebeker verlustig hulself\nin my slapeloosheid.\nmaar my gevoelens vir jou\nspook steeds by my,\nop hierdie hoeveelste dag\n“Elke aand is vanaand” – Suné Mostert\nVanaand lê ek my hoof neer\nop ’n grafsteenkussing van sywurmwebbe,\nwant my plek in jou arms\nis oortrek met spinnekoprakke.\nVanaand bêre ek my gedagte in die mik\nvan ’n ou geelhoutboom want\njou skadukring was veels te klein\nvir beide van ons.\nVanaand bottel ek my trane\nin ’n miershoop op omdat\njy nie hier is om ’n\nmolshoop daarvan te\nVanaand soek ek na die glimlag\nwat ek aan jou toevertrou het,\nin jou hande geplaas het\nen so effe verwring teruggekry.\nVanaand droom ek van arendswoorde\nwat ek wens jy vlerke wou gee.\nDiep binne jou ribbekas\nlê die wind en hiberneer.\nMaar sal somer kom?\nSal jy die voëltjies\nNog ’n Gedig deur Suné Mostert\nEk versteek jou in komplekse metafore,\nskryf jou vas teen die versreëls\nvan my woorde en\nverwring jou om in rymskemas\nin te pas.\nEk verander die lettergrepe\nvan jou naam,\nontneem jou van erkenningsregte,\nomring jou in ’n glaskas titel\nwaaruit jy sukkel om te ontsnap.\nEk vervang frases met dié\nuit jou mond,\npen jou menswees in sierskrif\ntussen die blaaie van ’n leë notaboek en\nin laataand skryfsessies\nleer ek jou ken.\nEk sien jou tussen die strofes,\nstel jou gelyk aan skryf,\nreduseer jou tot ’n enjambement,\nen dig jou paradoksaal.\nEn daarom verklaar ek jou nou\ndie ruggraat van al\n“Troualbum” – Suné Mostert\nEk het in die stoorkamer\nna ’n platespeler gaan soek,\nmaar het toe op jul troualbum afgekom.\nVandag sou 22 jaar wees… Maar dit was uitgekerf in\ndie hout van ons ou kombuistafel :\nWaarvan ek met 7 twaalfdes\ndaarvan geseën is.\nMamma en Pappa,\nek weet nie of ek so mag sê nie,\nmaar ek mis julle liefde.\nEk mis die kyk in julle oë\nwat in die verblykde foto’s\nEk verlang na een kersboom,\nuitstappies met die ou Chevvie-bakkie\nen die aandetes waar ons stories\nmekaar vasgehou het.\nEk verlang na daardie dae.\n10 jaar… dit is die verskil.\nEn ek wonder soms\nhoe dinge anders sou wees al\nprobeer ek hoe hard om\nvan die verlede te vergeet…\nMaar onthou asseblief :\nEk is lief vir jou Mamma,\nEk is lief vir jou Pappa,\nAl dra ek nou dubbel soveel fotoalbums\nas wat ek moet.\n“Winter” – Suné Mostert\nJy het my saam jou wintersklere\nin ’n kartonboks toegevou\nen heelonder in jou hangkas\nDie son het teen jou\nkantgordyn kom influister\nen Somer voor jou venster\nHoe beeldskoon die draai\nvan ’n seisoen nie vir jou kon wees.\nAs ek myself hard genoeg verbeel\nsien ek jou soms hier,\nin een van die truie wat jy\nop daardie laaste Wintersnag\nlangs my sit en opvou het.\nMaar wanneer die fasade ontrafel\nis ek weereens net ’n vyf sentimeter gleuf\nin die kartondeure van jou vergeet –\nek versmoor tussen jou langmouklere,\nwant dis Somer my lief.\nEn soos wat Sy haar laaste helder\ndae deur jou vensterbank weef,\nen Winter Haar vingerpunte\nonder die deur begin omkrul,\nsal jy die stofbedekte oorblyfsels\nvan my hart tussen\njou te-klein wintersklere\n“Sprokies verdraai” – Chantel Cloete\nKraakvars is die pyn\nMet geen gras onder die voete\nMy vervang met ŉ fontein in sy bed\nHansie laat val die klippies\nTussen die stegies\nTerug na jou hart\nSuper sexy Sneeuwitjie\nSe prins verdwaal\nOp die lekkergoed-huis\nHeks se pad\nWolf besef met ŉ balk in sy hand\nIn Rooikappie se mandjie\nWas net goed bedoel\nHeidi se berg\nEn Oupa se bokmelk is suur\nHet sy rooi tassie gepak\nGelos met ŉ wit skoon leë papier\n“Naweek Rantsoen” – Chantel Cloete\nMy hand begin bewe om te skryf\nVan elke breedvoerige deel van jou lyf\nJy het die oë van ŉ Vrydagaand\nDie glimlag van ‘n perfekte glas Merlot\nJou woorde word my giggelend Saterdagaand\nSondagoggend laat slapie lippe van jou\nEk dors na my naweek rantsoen\nEk het my verbeelding gelos in soetlandsit\nDus is ek verniet verbolge\nWaarvoor ek aanstig wag\nIs nog ŉ naweek se roepende klank golwe\nDuné van Jaarsveld –“Lewe”\nHy sit in sy leer stoel\nonder die staanlig in die hoek\nvan sy groot sit kamer\nmet ŉ glas goue whiskey in sy hand\ndie harde alkohol brand\nou wonde oop\nhy dink aan sy ma\nse drome vir sy lewe\nen sy aspirasie as ŉ jong man\nhy onthou sy eerste paycheck\nen die gevoel daarvan;\nŉ sensasie van hoop en\ndrome van ŉ opgeruimde, goue toekoms.\nhy vat nog ŉ slukkie\nhy dink aan sy twee kinders\nsy vrou en haar nuwe man\nhoe hy nou alleen moet sit\nna ŉ lewe van sielverkoop\nom vir hulle te sorg.\nhy vat ŉ laaste slukkie\nDie man is moeg;\ndie lewe het hom om geslaan.\n“Covid-19” – Duné van Jaarsveld\ntussen vier albasterwit mure\nskryf ek ŉ ballade vir ŉ enkeling\nmet ŉ hart wat volskiet van heimwee\ndompelende dofdooie stilte\nhet ons samelewing oorgeneem\nnou is daar slegs ŉ virus\nwat flambojant (en met gemak)\nin die strate rond flankeer\ndie mensdom is onttroon.\n“Orkaan” – Duné van Jaarsveld\nEk het my hart met jou gedeel\nomdat joune net half was.\nJy het jou hand in my borskas in gesteek\nen jou ander helfte geëis\nonnbewus van die orkaan in my hart\nhet ek meer en meer\nmet jou gedeel\nen gehoop dat jou\neendag sal genees.\nDit was ŉ stormagtige dag\ndie wolke was dik en donker\ngepak op die horison\nJy het met jou geëisde dele\n(die helfte van my hart)\nBewus van die orkaan in my hart\nbesin ek die volgende:\nNiemand kan jou onvoltooide dele\ngenees behalwe jy self nie.\n“Ek is lief vir jou” – Kayla Hobkirk\nEk is lief vir jou nie omdat jou hart myne verstaan nie en ook nie omdat jy my eerste lief gehad het vir wie ek is nie want ek en jy het geweet die eerste dag toe ons mekaar ontmoet dat jy ’n groot aandeel in my hart gaan hê maar omdat ons ’n ster in die Hemelruim deel.\n’n ster wat lig op ons paaie gewys het asook ons geleer het van opregte liefde, God se liefde.\nDaardie ster het geweet dat ek en jy vir ewig mekaar sal vorm en bou waar dit nodig is, mekaar sal dra deur die storms wat die wêreld vir ons inhou en die paaie te versterk wat verbrokkel het met tyd.\nDaardie ster het presies geweet dat ek en jy saam ’n verskil kan maak in moeilike en goeie tye.\nIn my stiltes verstaan jy my hart sonder verduideliking,\nIn jou trane verstaan ek wat jy wil sê sonder woorde en ons harte praat die selfde taal met net een kyk.\nNog ’n gedig deur Kayla Hobkirk\nOu liefde roes nooit.\nWanneer een hart ’n ander lief het sal die liefde altyd daar bly.\nDie konneksie tussen teenoorgestelde poorte trek mekaar altyd aan, soms kies ons net om die uiterlike konneksie te vermy of glad nie weer te konnekteer nie.\n“Koue vingers” – Brendon Delport\nDaai trui van jou\ndis groen en blou\ndit ruik nog soos Knysna se winter dou\nGordyne van rooskleur\nwapper teen jou ruit\ndie een waar jy skelm die camels uit smyt\nBlaas jy nog jou longe uit\nteen my kamerruit\nom ’n brief met jou koue\njou koue vingers te skryf\nDan buig jy af en dan bid jy sag\nop jou carpet burn-knieë\ndat Jesus die son sal vra\nom jou nog tyd te gee\nMy posduif wat selfmoord pleeg\nteen jou golf, geroes en groen\nMet my woorde onder sy vlerk gesteek, ’n blou koevert en ’n soen\n“Jy – die wêreld binne my” – Lojandrie Kirsten\nIn die wêreld binne my,\nDaar vind ek jou.\nSoos ’n weerligstraal,\nJy het my.\nDie vonk van my siel,\nDie rede vir my glimlag,\nJy is Die Een.\nJy staan voor my,\nEn met woorde wat deur my gedagtes gly,\nStaan ek verstom,\nSpoel deur my are,\nEn na soveel jare,\nWil ek jou nog steeds soek in die skare.\nToe ek jou ontmoet,\nWas ek klaar gereis,\nSpoegwolf ken sy storie,\nOns, eendag, oud en grys.\n’n Belofde aan jou,\nDie grootste droom,\nwaaraan ek vasklou.\nMy liefste mens,\nIn die kamers van my hart,\nIn die huis van my siel,\n2 word een,\nDie wêreld binne my,\nDie wêreld binne jou.\nOntmoeting – Zané Steyn\nek het liefde vir die eerste keer\nop jou lippe ontmoet.\ndit het my voorgestel aan die soetheid\nvan beloftes oor die toekoms,\nwaar die sondagoggend-son\nons in ons dubbelbed kom wakker streel\nen ek vir jou ’n koppie gevul met\n“ek is lief vir jou” bring;\nbietjie melk, twee suikers.\ndit het my voorgestel aan verlange\nvan komende saterdagmiddae\nwaar die straat se gedruis verlore raak\nin die ritme van jou heuningstem,\nterwyl ons op ons verspotte geel bank\nsukkel met die frustrasie\nvan ’n huisgenoot blokraai.\nna hierdie ontmoeting,\nhet ek liefde in die oë gekyk en gesê:\n“kom ons vat ’n kans.”\n“ ’n Leeftyd van liefde” – Zané Steyn\nons liefde was nie bedoel\nvir hierdie leeftyd nie.\ndit was bedoel vir\nwaar ons modderkoekies bak\nen later mekaar,\nlaggend en vol lewe,\ndit was gemaak vir\nwaar ons briefies in die klas\nmet gediggies en soete\nwoorde wat ons harte laat fladder\ndit was geskep vir\nwaar ons op ‘n bankie\nvol ’n lewe se herinneringe\ndie tuiste wat ons saam geskep het\nin mekaar se arms bewonder.\nkry ons jongmens liefde:\n’n liefde vol afsydigheid en oordeel,\nen die afwesigheid van vertroue\nwat verplaas word\nmet besluite besmeer met lus.\nvir hierdie leeftyd nie,\nen sal ook nooit wees nie.\n“Ek Weet” – Zané Steyn\nhoekom my glimlag\nhaarself van die wêreld weggesteek het.\nhoekom ek slapelose nagte\nmet my gedagtes omdans.\nhoekom my geluk\ngegaan het en nooit teruggekyk het nie.\nmy in gange, gevul met ons foto’s, af lei.\nhoekom my pen\nen papier nie oor liefde wil praat nie.\nek weet hoekom.\n“Geel” – Zané Steyn\njy het my in sonlig gedoop,\nhaar hitte soos pure ekstase\noor my laat vloei\nen haar strale oor my lyf laat dans\nsoos jou vingers altyd doen.\njy het my in sonlig gedoop\nen in my oor gefluister:\n“jy slaan my asem weg in geel.”\n“Vergifnis” – Zané Steyn\nek moet myself vergewe,\nmaar ek stel dit uit.\ndit is heeltyd volgende naweek\nof een of ander tyd.\nhoekom weet ek ook nie.\nmiskien omdat ek soos ’n dwaas\nna ons twee deur ’n rooskleurige\nfilter gekyk het.\nhoe dom was ek nie,\nom te dink dat ons dieselfde\ngelukkige einde met\ndanie en sy lenie blou sal deel.\nek neem myself kwalik.\ndaarom smeek ek elke aand\nmaar ek gun myself nie dit nie.\nek verdien dit nie.\n“Primitief Verlief” – Bianca Nothnagel (gaan volg hierdie ongelooflike digter by @bn_gedigte)\nWanneer ons hande mekaar s’n vind\nVang die oomblik in ’n edelgesteente vas\nHoor hoe druis die heelal\nvan die oerknal se roeping na ons.\nVoel hoe bibber en bewe die grond onder ons voete met elke\nfladder en klap van ’n skoenlapper se vlerke.\nRuik hoe die sy vars druppels op die grond van hartsgeheime stort.\nProe die lippe van herfs, wie haar aarbeirooi hare giggelend vleg.\nSien hoe die melkweg haar konstellasies verstotelinge maak om minnaars ster-gekruis te hou,\nmaar steeds in die midde van die chaos, vind ek myself geheg aan jou.\nIs ons die enigste gewaarborgde onsekerheid?\nIn mekaar se arms toe gevou en uitgesluit\nOnblusbare vlamme in ons permanente isolasietyd\nEk was gemaak uit jou ribbebeen uit\nTwee siele wat tot liefde verwring is,\nwie in ons eie menslikheid tot mekaar verbind is.\nWanneer ons hande mekaar s’n weer vind,\nons menslikheid was al in die tuin van Eden gebind.\n“Kunswerk van Verlange” – Bianca Nothnagel\nGeïnspireer deur ’n Kunswerk van haar vriendin Kyla)\nEk doop my verfkwas ‘n laaste keer in geheueverlies\n“Vergeet” – Anke Eksteen\nOns wentel op dieselfde planeet maar ons is nog steeds wêrelde vêr van mekaar en ek wonder, dink jy soms nog aan my, of het jy al lankal vergeet?\nEk het in die midde van die somerson weer oor jou begin wonder, en met ’n glimlag spelend om my mondhoeke sien ek ons laaste koebaai in die brekende branders afspeel, ’n herinnering wat ek vir altyd in my hart sal dra.\nMet goue akkerblare het ons al die somer gegroet en ek dink nogsteeds elke dag aan jou, van elke ligte gesprek, tot oomblikke wat ons ons harte oopvlek, en steeds vandag laat jou natuurlike, ruwe prag my nog verslae.\nIntussen-tyd het die winter plek-plek al sy merk begin los en het ek al oor en oor woordeloos tot die Here gebid en Hom gevra om jou asseblief vir my te bewaar totdat dit Sy wil is om ons wêrelde weer een te maak, want ek sal eerder geduldig wag as om van jou te vergeet.\n“Vir jou” – Anke Eksteen\nEk wil weet.\nWeet wat dryf jou sonder ophou.\nWeet waarheen jy vlug, na wie draai jy so ontstig? Want soms is ons vlugtelinge wat eintlik net weghardloop van onsself.\nEk wil help.\nHelp al verstaan ek nie jou onvermydelike kommer en seer.\nHelp troos as vrees koudbloedig jou snags versteur. Want soms is ons bittereinders kwesbaar gelaat deur die verlede.\nEk wil luister.\nLuister met geduld omdat jy moeisaam jou hart op jou mou dra.\nLuister na alles wat op die ou end jou hele wese vorm. Want soms is ons kluisenaars skugter vir die klop aan die hart se deur.\nHier vir wanneer jy gereed is.\nHier vir altyd.\n“Kerk toe” – Kyle Macdonald\nLoop daar met die paadjie\nEn loop deur die swart hek\nLoop in by die houtdeur\nEn laat jou hart jou lyf trek\nLaat jou siel in vrede bruis\nDink diep oor die woorde\nVoel dit aan, voel die kruis\nGaan praat met die mense\nOor die diens en jou emosie\nWant daar’s ’n rede vir die geselsies\nDis ’n soektog na simpatie\nProbeer jouself aan Jesus bind\nWant ons is almal eintlik eenders blind\n“Wense” – Jean Le Roux\nHet jy al ooit na ’n persoon gekyk en gedink\nSaam jou wil ek die lang pad aandurf\nEn Kings of Leon wat deur die vensters spoel\nSaam jou wil ek langs ’n kampvuur sit\nMet ons stemme wat laggend in die donker weerklink\nEn die koue wat aan ons vingers klou\nSaam jou wil ek in klein dorpies stop\nKamera in hand\nEn klein intieme oomblikke vas vang\nSaam jou wil ek in die reën dans op die teer van n verlate pad\nAl wat ek het is wense en die harde realiteit\n“Bitter broosheid” – C.J. Swanepoel\nDaar reën sinnelose woorde.\nBinne my winters siel.\nWat my broosheid bedek\nEn sin bring tot wat my verniel.\nHerinneringe wat rondom my dwaal.\nJou fyn lippe wat my hart bedek\nMet fyn gekerfde gedigte\nWat liefte minder sinneloos maak.\nSonstrale wat my lei\nNa jou voice mail replay\nBrose winter wit trane van.\nIs jy nog lief vir my?\n“Blomme in jou hare” – Suné Winter\ndie lewe is ’n ster\nwaar jy net val en val\nin ’n heelal met geen klank\nek is jou ster tot in die grys\ndis altyd grys\nmet geen antwoord\nWat jou in ’n sirkel sit\nom saam met jou gedagtes\nsaam die naald\ngeruisloos te dans\noor die plaat\nen voor my oë vir ’n laaste keer toe voel\nonthou hulle sterretjies wat glinster\nop my dak\nen die lewe wat saam met hulle daar\ndie sterre is baie helderder op die plaas\nin die natuur weg van alles at last\nas die gras en die dou\njou op die rug kielie\nen die donkerte oop flap\nsien jy ŉ prentjie\ngeverf net vir jou\nhoe langer jy droom\nhoe langer jy staar\nhoe meer sterre kom daar\nDie lewe is ’n litteken\nmaar dit sit blomme in jou hare\ndit is ’n atmosfeer vir my sterre,\nas ek op my oupa se voete staan\nteen die ritme saam die naald\nas ons dans oor die plaat\n( vir almal wat nog hulle geverfde prentjie soek )\n“vir daai dag” – Suné Winter\njou musiek bly in my ore speel\nas ek weer dink aan die Desember vakansie\nen die keer daarvoor\nmet sekerheid kon hoor\njy wat voete graveer\ndeur my paaie\ndeur die Blaaie\nas my lewe moet opgee\nas my trane my aan die slaap wieg\nas ek droom oor ’n fantasie\nwaar ons harte saam kon sing\ndie musiek oor die kar speaker slaan in my in\nas ek opnuut probeer\nbegin ek onthou\nvan daai tyd\nmet die miljoene lewens lesse daarin\nas jou lewe moet verdwaal\nin die nuwe-bekende\nsal jy dan kom sing\nas ek droom oor ons onrealistiese fantasie\nwaar my hart\nnog saam kon sing?\n“Of hoe nouwee?” – Suné Winter\nek sien jou sit\nop die rand en kyk af\nna die wêreld onder jou voete\njou oë sê dan op boontoe\n‘we are but shadows and dust’\nis jy dan die stof en ek jou skaduwee\nas ek jou heen volg\nhet ons sterre êrens verdwaal\nof ons net gelei uit die dag\nof hoe nouwee?\nEn as die wind jou hare kroes-kop waai\nen jou prentjie in my hart in boor\nonthou net die wêreld is te duur om te bekostig\nmaar so goedkoop\nom te verloor\nhet die maan die sterre gaan haal\nof net gelos in die nag\nSo as gemoedere hang saam linte uit bome\ngekleur in swart of dan die grys\nHy sal jou die pad uitwys\nin ’n te duur wêreld\nmet te goedkoop harte\nmoet ons onthou om die\neerste voet te volg en lewe aan te pak\nin ’n gekleurde skaduwee\nwaar die son die maan laat skrik\nen die sterre gehaal is\nof al drie verdwaal het\n( vir megsie )\n“My hoofstuk” – Suné Winter\nVir jou skryf ek ’n boek\nmet amper twee hoofstukke in\ngaan ons ooit kom by ’n punt\nin ons storie\ndie ligte is aan een vir een\nmaar waar is jou weerkaatsing\noor my lewe dan heen?\nJy staan by die lyn\nmet die begin\nen so speel die rolprent\nvan my gedagtes daarin\nmet woorde te soet vir realiteit\nspreek jou liefde\nsuutjies oor my lewe\nek sien jou pyn ek sien jou seer\nek sien jou glimlag saam die hope as\nas die mense jou verniet verras\noor die ellende van die skare\n“Aan my pa” – Kayla Grobler\nJy was die een persoon wat ek gedink het gaan altyd in my lewe bly.\nJy was iemand na wie ek moes opkyk\n“Superhero” dis wat mens jou noem\nJy moes my eerste liefde gewees het\nBehalwe jou liefde was op die randjie van ‘n onstabiele brug\ndit kan enige oomblik val en verdwyn\nEk sal ’n emmer trane bring\nnet oor jou.\nEk voel soos ’n vreemdeling\nEk voel soos ’n teleurstelling\nEk voel skaam.\nMaar hoekom, jy is dan oningelig met my lewe.\nEk wens jy kon verstaan\nEk wens jy kon my lief hê\nAs jy kon kies, sou ek in jou lewe wees?\njy sou nee sê want die duiwel verlei eers voor hy jou brand.\nAs ek kon kies het ek vergeet van jou\nAs ek kon kies was ’n deel van my nie aan jou gekoppel nie.\nAs ek kon kies sou ek jou vergewe\nAs jy kon kies, sou jy my lief hê soos al die res?\nLeë Dop – Elani Heystek 2020\nNo Comments on Leë Dop – Elani Heystek 2020\nFoto deur Elani\nHerhaaldelik basuin die branders brullend uit teen jou gevaar\nTevergeefs val dit net weer op dowe ore\nJou unieke maniërismes en vleiende woorde oorheers alle klanke\nJy is trots op pad na ’n missie van vernietiging en skrik vir geen lokval\nSelfs jou kleur simboliseer: Bly weg!\nMaar jou genetiese mutasie kamoefleer alle waarskuwings\nDus gaan jy net voort en verlei aanlokkend jou prooi\nVir ‘n gourmet entrée en los die wêreld kleurblind teen jou gevaar\nStewig tussen jou kloue oorreed jy jou slagoffer\nOm ‘n verbode hap uit jou te vat maar\nJou bitter, gal gal bitter smaak, is oordonderend\nHopeloos te laat besef jou prooi dat jy is die kastaiings in die vuur\nAlhoewel jou pik donker pad van verwoesting reeds gesaai is\nGebruik Son en haar strale dié duisternis om deur jou kamoeflering te skyn\nSodat jou ware kleur en reputasie in skande geopenbaar kan word\nBedreigend swem jy kruppellend agteruit\nOm jouself te verberg op die bodem van die see\nSonder ‘n ruggraat – letterlik en figuurlik\nOpsoek na jou volgende prooi, sonder enige vrees\nWant selfsugtigheid is jou dwelm\nAl jou leuens en geheime word in gif omskep waarmee jy alles besmet\nJou humeur, wel met tyd, sal dit jou eie ondergang wees\nWat jou die gevaarlikste maak\nJy voel geen pyn nie\nJy het geen berou nie\nJy sal jou eie skaduwee opvreet\nNa al die jare is die see gatvol vir jou bitter nasmaak en\nOnophoudelike skade en verwarring wat jy verrig\nDus met opdrag van die maan en sy gravitasie krag\nHet die branders jou uitgespoel\nOm jou aan jou eie noodlot oor te laat\nSoos die son elke oggend haar strale wyd sal strek om warm troos te bring\nDie maan onvermydelik ’n uitwerking op die see gaan hê\nEn die branders onverpoos die skuim van die aarde sal bly uitspoel\nSo sal jy net ’n krakende\nJy sal self sien dat ons elke week meer en meer gedigte kry. Ek het vandag een bier geskenk gekry by die eetplek net onder Drum. Daarmee het ek gedigte gelees en gedink oor gedigte… soms sommer rivier toe gestap en gekyk of ek van die verse kan opsê uit my kop uit.\nTog is daar sanity in ons inskrywers se woorde.\nDit bly my grootste eer om hierdie te mag doen.\n“Winter” – Nannette Botha\nSoos sonskyn deur ’n venster\nlaat jou glimlag\ndie koue daarbinne na ’n vae illusie lyk\nWinter binne jou\nWinter is wie jy is\nMooi vir ’n oomblik tot die pyn\nWat hoop bring insink\nDie vure om jou het hoog gebrand\nEk het myself soms daar verloor\nDie son op jou laat skyn\nEn gehoop die ys verdwyn\nEn as die winter sy tol eis\nDan vlieg die swaeltjie Suid\nWant dis oorlewing vir ons almal\nTyd bring vrede\n“reinig my” – Henry Tromp Jnr\nek skree met my laaste asem\nbeskerm my hart\nreinig my van haar bloed, trane en sweet\nwant dit klou aan my en sy wil nie laat gaan\ngee terug my menswees, wie ek was\nwant haar aangesig bring gewekte seer\ngee vir my ’n rede om te bly\naangesien die wêreld my weggegooi het\ngee vir my ’n rede om aan te hou lewe\naangesien ek my gees aan die dood moes afstaan\ngee vir my vyf sekondes\nnet om alles te verbeter\nverbeter word vererger\nvererger word vernietig\nvernietig word verlore\nek vind myself weer met my laaste asem\nek worstel weer met elke gedagte van jou\n“illusie van veiligheid” – Henry Tromp Jnr\nek’t nog altyd gewonder oor liefde\naltyd opgekyk na ou getroudes\nen na die jongelinge wie se liefde vir hulle weghardloop\nek’t uitgesien na hoe liefde jou lewe kan omtuimel\nvir eens was my siel dors\ndors vir aanvaarding\nen uitgehonger vir onvoorwaardelike liefde\nek’t gesmag na iets rein uit die skoonste hemele\niets wat my kan beskerm teen die bose siele wat my hart laat disintegreer\nek’t so uitgesien na iemand wat saam my die donker skaduwees kon wegjaag\nek’t gesmag na ’n rots wat al my trane kan opvang in klein poele\nnet sodat die gety dit weer kan wegspoel\nek’t uitgesien na die dae waar ek vir jou my trots kaal kon neerlê\ndie dae waar ek die man wie ek was kon oorgee aan jou\nwaar ek die sluise van my hart kon oopmaak met die wete dat jou wal sou staan\nek’t uitgesien na die dae waar ek elke sproet op jou wang kon tel\nen van voor af verlore raak as ek skelm in jou oë wou staar\nek’t uitgesien na die skelm soene agter die yskas se deur as jou ouers nie kyk nie\nek’t uitgesien na liefde\nmaar dit was alles ‘n illusie\n’n illusie van veiligheid en vals hoop\nmy hande voel gebonde\nek kan nie dit keer nie\ndie skaduwee wat ek wil skiet\nhet hom self kom voorstel\nek het jou ontmoet.\n“Raka” – Floris van Staden\nKyk my ma het my gewaarsku\nselfs teen die monsters van die see\nmaar niks kon my voorberei vir wat\nmy in jou ontmoet nie\nWanneer jy mymer en met sielsaligheid\n’n feetjie sien nesmaak, kan een ‘ja’ ongevorm\nen ongeteel my oplek soos ’n vuurtong sou\nOns kort net gras wat jou oortuig om jou\nskoene uit te trek en ’n boom wat teen\ndie son baklei dan kan ons al hoor hoe die\nkinders touchers speel en saam alles\nop die lyn sit en as een opgelek word\nsoos ’n vuurtong sou\nReg Rondom – Witkat van der Merwe\nMense praat van wonderlus,\nblykbaar plekke nooit gesien\nwaarna ons mis?\nEintlik is hulle net naïef\nreg rondom van verassing gedief.\nStaar dan oor die horison\nasof die oog ooit kan sien\nwat van veraf kom.\nOnthou reg rondom\nis die wêreld vir jou lief.\nHulle speel net stom,\nsoos ’n Pa\nwat sy seun se lewe los\nal gaan dit hom verewig pla.\nOnthou na ’n aand vol van sterre\nmoet die maan eers\nsy wentelbaan voltooi\nvoor jy weet\nhierdie oomblik is eintlik mooi.\nSo kyk eerder na die gras\nonder jou tone\nen na die lewe\nreg rondom in die bome.\n“My lewe is ’n gedig” – Lisa Kitching\nMy lewe is ’n gedig.\nSoms is dit broos.\nSoms is dit vol blydskap.\nDaar is dele wat treur en daar is dele wat ek in kan kleur.\nNie almal gaan van digkuns hou nie.\nEn ek dink nie mense verstaan hoe mooi en kosbaar digkuns is nie.\nDigkuns is die mooi veldblommetjies langs die pad.\nDis die sonstrale wat op my gesig dans in die oggend.\nDis die koue seebries wat aan my gesig kleef.\nDis die deurmekaar kamers van my winter hart.\nDis die diepste denke wat maal in my kop.\nEk wonder of mense die skoonheid van digkuns sal kan verstaan.\nOf hulle dit sal waardeer.\nEk dink eerlikwaar net die tyd sal leer.\nNie almal gaan jou verstaan nie.\nNie almal gaan jou ondersteun deur dit waardeur jy gaan nie.\nJy is die digter van jou eie gedig.\nIewers gaan iemand nog oor jou skryf.\nAs ’n digter eers oor jou begin skryf is daar nooit ’n einde nie.\nJy sal verewig deur daardie digter se pen uitvloei.\nDie lewe is soos ’n gedig.\nNet jy, en net jy alleen\nkan daardie gedig ontleed.\nLaat die blou ink die woorde op die growwe spierwit papier uitspoeg.\nDie woorde wat joune is.\nEn ek sal aanhou skryf.\nEk sal aanhou uit my hart uit skryf.\n(Gaan volg vir Lisa by @ekskryf !)\n“Marquerite” – Suné Winter\nek kan jou onthou as 14\nsoos die wind deur hare op hokkie bane\nas daai kind op die liefdes gety\nin ’n ander land se opvangs\nek onthou hom op 15 met onskuldige oë\nsy paadjie wat jou deel in twee soos sy hare\njulle liefde toe soos herfs blare\nonseker hoe lank dit gaan vat voor jy val\nmaar toe jy het was jy gered\nhoe dan nou?\nen in die donker gegiet\n‘hier is ons reën, my lief’\njy lê jou neer aan stilte\ntoe hy wonder oor beloftes\njy het klein geword\nmet ‘n hart vol van hom\n‘vergeet my nie’\njy sit dwars op die grond\nmet jou bene teen sy bors\ndis asof daar net iets was\nek ken jou op 15 en ’n half\nmet die bries van hom wat waai deur jou\nek onthou hom op 16 en ’n half\nte naby vir vêr van jou\nen uit die donker geskiet\nsing jy vir hom julle lied\n‘my lief, vergeet my nie’\nmet julle mense op die gras\nek kry julle toe weer\ndie keer by Ohana Café\nas kind wou ek soos hierdie twee mense wees\nwat in mooi truie\nna die groot vryheid beduie\noor die water\nvan hulle liefde wat sweef op getye\n“Ons treine” – Suné Winter\nEk onthou ons sondae braai by jou\nons sit kruisbeen op die mat\nonthou jy ons treine\ndit skater oor ons kinderdae,\nAs die wind fluister deur jou bruin\nen die golwe rol oor die sand\noor die rotse waar my voete gly\nek val, jy gryp my hand\nsien jy die stroom?\ndaar glinster my seer\nhet jy my gehoor?\nwaar die naggeluide\noor my verlore skatte\nin die groen\nek onthou die warm\njou son, my plaas en ons kalm\nonthou jy die onskuld\ntoe ons kinders was\nEn as die bries snik deur jou bruin\nas jou wimpers my hart saggies omlyn\nek gryp jou woorde vas\nek weet dis net nog een dag\nvoor ek val, waar is jou hand?\n( vir rein )\n“dak-sterre” – Suné Winter\nin die donker lê ek met die ring\nen bekyk lewe van alle kante af:\nfamilie, vriende en jy.\nkan jy dit saam bring?\nhey there you with the stars in your eyes,\nkan jy my glimlag saam bring?\nwant party mense is net soos stads-sterre\n-jy moet werklik mooi kyk om hulle prag te sien-\n’n flou flikker met goodbyes\nin die donker lê jy en ek wonder\nof jy ook die sterre sien skyn\nis jou dak ook vol pyn?\nkan jy my glimlag skep uit pyn?\nwant party mense is soos ons plaas-sterre\n-dieslefde sterre, net nuwe omstandighede-\nwat helder glimlag, vol nuwe goodbyes\n( vir ons )\n“In my skraal jare” – Martin Zaayman\nIn die swaarste van tye\nMet die see se laagste getuie\nIn die droogste jaar\nEn al is dis oeste skraal\nAl hou die skape op lam\nSelfs al lê daar geen druppel in geen dam\nSal jy steeds hier wees\nIn siel en gees\nOm my in jou gebede op te dra\nSelfs sonder dat ek vra\nJy hou my na aan jou hart\nEn vertroos al my smart\nJy’s die broodnodige reën\nWat my droë veld kom seën\nJy’s die seisoen se eerste kalf\nWat my gemoed met hoop kom salf\nJy’s my groen mielie lande\nEn jy blus my veld brande\nWanneer die sewe maer koeie oor die rivier loop\nEn al is daar niks op die lande om te stroop\nSteeds sal ek jou hê\nJou hart wat styf by myne lê\nEk het jou ongelooflik lief\n“Hemelruim-hart” – Jeané le Roux\nJy het ’n storm in my oë\nDie hemelruim in my\nDonker met lig wat\nJy het ’n oseaan\nop my kussing gelos\nDele van my hemelruim hart\nop die bodem\nSoos kosbare goud op ń\nnooit weer te vinde\n“Eerste Gebore” – Mijaune Smith\njy wil ry om die tennis te gaan kyk\n“oumense sit om na die see te kyk”\nek dink net jy’s bang\nhoe maak jy ’n kraan oop as jy nie die instruksies het om dit oop te draai nie?\nblinker en flinker\naanvaarding wat verlore dryf in jou opgemaakte bed\ndalk sal hy eendag besef wanneer hy die wonde op jou lyf sien\ndalk dan sal hy sê hy is trots op jou\ndalk dan sal hy sê is lief vir jou\n“Geel Supernovas op Dikkopvlakte” – Mijaune Smith\nwie sê kuns launch emosies?\nsupernovas bly my by\ndalk is dit die bloukolle, tevergeefs\nek try die donnerse doel uitfigure\nek glo, ek belowe.\nek verstaan, kyk.\nKom ons speel join the dots\nonder die sterre van Dikkopvlakte\nja, daar waar my vrees eerste anker\nEk het Hom gesien en die elektrisiteit van Sy vingerpunte gesoen\nek het nog tyd voor ek groet\nmaar vir nou, stay in the lines terwyl\nJunior die basnoot speel\nen die lewe weer inplant in my borskas\nek sal wag in die veld op die wit plastic stoel\nsoek vir die geel wat skyn,\nja, die supernova\nbring die beskuit vir die groet van die son en die dou\nwanneer jy my vind, wys my jou oë\nsien jy self dit glinster ook geel?\n“Die tyd het gekom” – Mijaune Smith\nek sien jou uitfokus\ndis uit fokus, sien jy?\nmy droom tussen die plafon en hout\ndis al drie dae en ek soek nog vir n dientjie\njou sinne is gedigte\nkuns is die seisoen\na never out of style phrase\ndeurlopende winter trane\nberei die bruin blare voor\nbloeisels spoeg n joyful noise\nen die branders glinster in jou sandbesmeerde ray bans\nmaak oop jou oë,\ndie tyd het gekom\nsoos die voëltjies die fluit van die ketel namaak\nsó sal ek jou stem volg\nin ritmes en G sleutels\nsluit die geheime toe\ngly van fret tot fret\nstaan regop, die tyd het gekom.\n’n Gedig deur Delaine Prinsloo\nDaar was hoop eens op ’n tyd, maar die donderstorms was net teveel.\nEk is anders en hou van anders wees.\nEn dit het jou gepla dat ek anders was en is as die res.\nBaie gewonder en gehoop jy sou luister.\nJy het gesê my mure was te hoog gebou.\nEn ek was altyd soos vuur wat brand met sterk vlamme.\nMy hart is van glas en ek is fragile.\nHet al baie trane en vrae gehad.\nOm met ’n persoon se hart te mors, het vir jou ’n prioriteit geword.\nJou lippe was bitter en jy droëer as die karoo.\nJy was die doodloop straat. En dis waar als gestop het.\nJy het begin twyfel in jou swakhede\nEn dit het jou houding geword.\nEk het gedink ek ken jou, maar dit was ‘n valse jy.\nEk het op ’n tyd jou lewe in gekleur. Jy was soos ‘n voël verskrikker.\nJy was onvoltooid. Ek kon die kan nie omgee gevoel in jou oë sien..\nEn net nou en dan het die realiteit vir jou sin gemaak..\nEn die uurglas het uitgeloop.\nAls het tot stilstand gekom..\n“#selfgesentreerd” – Armand Storm\nDie wêreld is rof\nDie wêreld baklei\nEn CIT robberies\nOns land is ’n tronk\nDie rokers is bevønk\nEn polisie geweld\nDis ’n ramp\nEn ons is in die donker\nDie gevaar is oral om ons\nMaar ek het ‘n dak oor my kop\nEn vleis in die vrieskas\nHere, help my\nOm te besef\nEk is nie so belangrik nie\nIs ons Afrikaners\nSo bang vir #blacklivesmatter\nDie wêreld gaan van ons vergeet\nJy het nie sigarette nie\nHet nie kos nie\nNiemand het gesê dit gaan maklik wees nie\nMaar maak dit makliker vir die wat dit moeiliker het\nDit is ’n bietjie hel nou\nMaar wys ’n bietjie Hemel\nIn en om jou\n’n Gedig deur Nastasha (gaan volg haar by @skilder_met_digkuns)\nDaar is ’n diep genoeë skoonheid rakende die winter. Die koue\nlaat liggaamsvreugde in my groei,\nterwyl die natuur verblyk en verkleur. Selfs al neem koue koeltes\ngenadeloos die lewe in golwe,\nbring die winter ook ‘n stille wete\ndat die lewe weer sal ryp word.\nSo is die mens ook,\ndie kragtige belofte van\nontwaking na uitwissing.\nNog ’n Gedig deur Nastasha\nVerlore in sluimerende drome,\nhet ek gestaar na die bergreeks\nvan verlede. Daardie berg\nwaarteen ek moes opklim en uitklim, totdat my hart gebrand het van die aanhou probeer. Die vreugde\nwat ek my aan kan verlustig,\nmet die wete dat ek\ndie berg verower het.\nVergesel met die skoonheid\nvan weemoed wat al begin\ngesond word het.\nEn nou, is dit net ék en\ndie onbekende pad\n“BybelPapier” – Madia Steenkamp\ndie mag in die fyn van die Papier.\ndie sap van vrugte wat afloop by die mond van ’n honger Gees.\nHeilige bloed wat vloei deur die keel van die wat dors is na die ewigheid.\ndie omblaai na krag wat berge versit om te kan lewe volgens die Skepper se definisie van die lewe.\natome, molekules, DNA, vingerafdrukke, emosies, tyd, waarde –\n“HOOP” – M. de Kock\nAs die wêreld vergaan\nEk en jy voor ’n kruispad staan\nSal jy my red\nOf oorlewer aan die genade van ’n vinnige skietgebed?\nSal ons liefde sterk genoeg wees om weerstand te kan bied\nTeen hierdie verwoestende donderstorm of is dit als bloot verniet?\nAs ek my hoop in die liefde verloor\nSal jy my vashou en oortuig tot ek jou stem weer kan hoor?\nAl lyk dinge dalk nou vir my anders en voel ek verward\nHou my asseblief veilig in die holte van jou hart.\nOortuig my dat jy my sal liefhê vir altyd\nDat jy by my sal bly tot in ewigheid\nDat jy my weer gaan kom haal en ons met jou ou Datsun ry\nTot daar waar ek en jy in ons houthuisie gaan bly\n“Eenvoud” – Chantel Jordaan\nOp ’n stoep in Italië\nOf op ’n trein in Parys,\nwil ek die eenvoud van die lewe\nmet jou deel.\nMaar verstaan ek eenvoud\nwanneer alles rondom my en jou\nnog net kompleks was\n’n Gesplete liefde vir dit wat eenvoudig is,\nmaar ook kompleks is\n’n Liefde soos wat ek vir jou het\nDaarom sit ek steeds by die huis\nen nie op ’n stoep in Italië\nOf op ’n trein in Parys\n“Hoe ver” – Chantel Jordaan\nHoe ver sal ek gaan\nHoe ver sal ek gaan om vir jou te bewys\nDie idee te bewys dat ek is wat jy soek\nEk is wat jy nodig het\nEk is genoeg\nHoe ver kan ek gaan\nSo ver soos wat jou gedagtes kan hoor\nSo ver soos wat jou siel kan strek\nSo ver soos wat jou hart kan voel\nHoe ver sal ons gaan\n“Stasie” – Chantal Jordaan\nOp watter stasie kan ek jou vind\nMy arms uitgestrek soos antennas\nwat sein soek op die Platteland\nMy hart draai soos ‘n knop in my maag\nopsoek na jou stasie\nDie een waar ek jou kan vang\nDie een waar ek na jou kan luister en jou voel\nSal jy dat ek jou stasie vind\nof meng my siel in met jou seine\nMy arms raak moeg\nmaar die knop in my maag sal aanhou draai\nHierdie Crazy Tyd\nNo Comments on Hierdie Crazy Tyd\nEk het my kleinste gedig gaan soek. What is going on? Vandag post ek swart op my instagram page – en die eerste ding wat gebeur is hierdie aanvalle (hulle het hulself remove).\nOns moet harder werk om ander mense se seer te voel.\nDie wêreld is baie, baie mal. Al wat ons regtig kan doen, is om te oefen om beter lief te hê?\nek stuur my verlede uit\nmet papnat kinders op reuse\nhul gooi my woorde\noranje in die bome\nas ek braaf genoeg was\nsou ek nog een donnerse boodskap stuur\nvir nou, knyp toe jou oë en glo\nin die lemoenboom\nby die rivier