Greek Spirit Οι καλοί νικάνε πάντα Επικοινωνία στο hellenicsunrisecontact@yahoo.gr ΚΑΙΖΕΡ, ΧΙΤΛΕΡ, ΜΕΡΚΕΛ, ΜΠΑΧΜΑΝ, Η ΑΙΩΝΙΑ ΡΟΠΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ\nΟ πρώτος διαβόητος\nαιματοβαμμένος και καταστροφικός τόσο για την Ευρώπη όσο και για όλο τον κόσμο ηγέτης της Γερμανίας στον περασμένο\nαιώνα ήταν ο Γουλιέλμος Β΄ της\nΓερμανίας, γνωστός και ως Κάιζερ, υπήρξε βασιλιάς της Πρωσίας και\nτελευταίος αυτοκράτορας της Γερμανίας (1888-1918). Ήταν γιος και διάδοχος του\nΦρειδερίκου Γ΄. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του η Γερμανία εισήλθε στο\nπαιχνίδι του διεθνούς εμπορικού και αποικιακού ανταγωνισμού, που κατέληξε στον\nΑ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος είχε σαν αποτέλεσμα είκοσι εκατομμύρια νεκρούς\nκαι άλλους τόσους τραυματίες, καθώς και άπειρες υλικές καταστροφές.\nΓουλιέλμος είχε μια εκ\nγενετής αναπηρία, καθώς υπήρξαν επιπλοκές κατά τη γέννησή του, με αποτέλεσμα να\nέχει ατροφικό αριστερό χέρι. Παρόλα αυτά απέκτησε στρατιωτική μόρφωση και\nσπούδασε στη γνωστή την εποχή εκείνη στρατιωτική ακαδημία του Πότσνταμ, απ'\nόπου και αποφοίτησε ως αξιωματικός. Χαρακτηρίστηκε γενικά ως ανήσυχο πνεύμα και\nασχολήθηκε και με τα πολιτικά δρώμενα της Γερμανίας. Ενώ αρχικά υπήρξε\nυποστηρικτής της πολιτικής του συντηρητικού καγκελάριου Μπίσμαρκ, όταν ανέβηκε\nστο θρόνο σε ηλικία 19 ετών, ήλθε γρήγορα σε σύγκρουση μαζί του. Λόγω διαφωνιών\nσε ποικίλα θέματα, εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής ο Μπίσμαρκ αποπέμφθηκε\nαπό το αξίωμά του. Στην συνέχεια όμως ο Γουλιέλμος διέψευσε τις ελπίδες των\nυπηκόων του για μια συνταγματική μεταρρύθμιση καθώς και κοινωνικές παραχωρήσεις\nόπως απαιτούσε η σοσιαλδημοκρατική παράταξη της χώρας.\nΕπί καγκελάριου Κλόντβιχ φον\nΧόενλοχε-Σίλινγκσφυρστ η Γερμανία αναδείχτηκε σταδιακά στο παγκόσμιο στερέωμα\nκαι απέκτησε σειρά αποικιών στην Αφρική και την Ωκεανία. Όσον αφορά την\nεξωτερική πολιτική, οι σχέσεις με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν ήταν σταθερές.\nΤο 1891 ανανεώθηκε η Τριπλή Συμμαχία μεταξύ Γερμανίας, Αυστροουγγαρίας και\nΙταλίας, ενώ επιχειρήθηκαν και αποσπασματικές προσεγγίσεις προς το Ηνωμένο\nΒασίλειο. Ταυτόχρονα έγιναν προσπάθειες για οικονομική διείσδυση προς την\nπαρακμάζουσα πολιτικά Οθωμανική Αυτοκρατορία, με πλήθος επενδύσεων, εμπορικών\nσυμφωνιών και κατασκευή δικτύου σιδηροδρόμων.\nΗ πολιτική αυτή όμως προς την Οθωμανική\nΑυτοκρατορία μεταβλήθηκε όταν η περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης πέρασε υπό\nΑυστριακό έλεγχο το 1908. Ο Γουλιέλμος ενώ αρχικά υποστήριζε την εδαφική\nακεραιότητα της χώρας αυτής τελικά αναγκάστηκε βάσει των περιστάσεων να\nυποστηρίξει τις αυστριακές θέσεις. Έτσι ενώ οι σχέσεις με την Ρωσία ψυχράθηκαν\nμε αυτή την κίνηση, από την άλλη πλευρά ενισχύθηκαν αυτές με την Αυστρία.\nΤο 1905-6 ξέσπασαν ταραχές στο Μαρόκο και ο\nΓουλιέλμος έσπευσε να το επισκεφτεί με σκοπό να προασπίσει τα συμφέροντα της\nΓερμανίας και ταυτόχρονα να περιορίσει τις αποικιακές βλέψεις της Γαλλίας στην\nπεριοχή εκείνη. Γενικότερα, όμως, η εξωτερική πολιτική του Γουλιέλμου συνέβαλε\nστη σύμπραξη της Τριπλής Συμμαχίας (Αντάντ) μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας.\nΚατά τα επόμενα έτη ήταν ιδιαίτερα έντονο ως\nφαινόμενο στην μεσαία κοινωνική τάξη της χώρας το εθνικό αίσθημα, το οποίο\nενισχύονταν από την πεποίθηση ότι η Γερμανία είχε αναδειχθεί σε παγκόσμια\nυπερδύναμη που θα μπορούσε να επικρατήσει ακόμη και μετά από μια γενικευμένη\nσύρραξη στην περιοχή. Η αφορμή για κάτι τέτοιο προκλήθηκε τον Ιούνιο\nτου 1914, με την δολοφονία του αρχιδούκα της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου\nστο Σαράγεβο της Βοσνίας. Ο Κάιζερ εξώθησε την Αυστρία σε πόλεμο κατά της\nΣερβίας, ο οποίος εξελίχθηκε στον περίφημο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), με\nόλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να εισέρχονται σε κάποιες από τις δύο συμμαχίες\nΟ Κάιζερ επίσης συμμετείχε και στις\nγενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων\nκαι των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, μέσω του απεσταλμένου του εκεί, του\nστρατηγού Λίμαν φον Σάντερς, τόσο για να εξοντώσει πληθυσμούς που θεωρούσε\nεχθρικούς, όσο και για να μπορέσει το γερμανικό κεφάλαιο να εξοντώσει βίαια και\nπλήρως τόσο σωματικά, όσο και οικονομικά τους πιθανούς εμπορικούς ανταγωνιστές\nτου σε αυτές τις περιοχές και να τους πάρει την θέση και τα περιουσιακά\nστοιχεία μαζί με τους Τούρκους συνεργάτες του.\nΣτενοί στρατιωτικοί συνεργάτες του Κάιζερ υπήρξαν\nοι Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και Έριχ Λούντεντορφ. Τελικά, όμως, ο Γουλιέλμος,\nπου θεωρούσε τον εαυτό του στρατιωτική ιδιοφυΐα, συνέβαλε στην ήττα της\nΓερμανίας: απέρριπτε συμβιβαστικές λύσεις ειρήνευσης, χρηματοδότησε το\nπραξικόπημα και την επικράτηση των μπολσεβίκων στην Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα\nεπέμενε στον εκτεταμένο υποβρυχιακό πόλεμο. Η τελευταία τακτική προκάλεσε την\nαντίδραση την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών προς το τέλος του πολέμου στο\nπλευρό της Αντάντ και εναντίον της Γερμανίας.\nΕπίσης ο Κάιζερ σκόπευε όταν κατακτούσε την\nΕυρώπη να δημιουργήσει μία οικονομική ένωση ελεγχόμενη από την Γερμανία, με\nκέντρο την Μεσευρώπη και όλες τις άλλες χώρες της ως οικονομικές αποικίες και\nδούλους της. Στην προσπάθεια του αυτή χρηματοδοτήθηκε εκτενώς από τις\nγερμανικές εταιρείες Κρουπ, IG Farben και Siemens. Τελικά αυτή η προσπάθεια\nΗ ήττα της Γερμανίας το 1918 είχε ως αποτέλεσμα\nέντονες εσωτερικές ανατροπές και διαμαρτυρίες, που κορυφώθηκαν με στάση στο γερμανικό\nπολεμικό ναυτικό και οδήγησαν στην παραίτηση του Γουλιέλμου. Κατέφυγε στην\nΟλλανδία, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του και συνέγραψε τα απομνημονεύματά του.\nΟ δεύτερος ακόμα πιο διαβόητος, αιματοβαμμένος\nκαι καταστροφικότερος από τον πρώτο, τόσο για την Ευρώπη όσο και για όλο τον κόσμο ηγέτης της Γερμανίας στον περασμένο\nαιώνα ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ της\nΓερμανίας, γνωστός με την\nπροσωνυμία Φύρερ ή στα Γερμανικά Führer (Ηγέτης). Γονείς του Αδόλφου\nΧίτλερ ήταν ο τελωνειακός υπάλληλος Αλοΐσιος Χίτλερ και η τρίτη γυναίκα του\nΚλάρα Χίτλερ (πατρικό Κλάρα Πελτσλ, Klara Pölzl). Ο Αλοΐσιος ήταν εξώγαμο παιδί της, υπηρέτριας σε\nαγρόκτημα Άννας Μαρίας Σίκλγκρουμπερ (Schicklgruber). Οι Σίκλγκρουμπερ\nήταν ανέκαθεν φτωχοί αγρότες από την περιοχή Βαλντφίρτελ (Waldviertel)\nτης βορειοδυτικής Αυστρίας, στα σύνορα με τη Βοημία. Η Άννα Μαρία αργότερα\nπαντρεύτηκε τον άνεργο πλανόδιο μυλωνά Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ (Johann Georg\nHiedler) από το Σπίταλ (Spital). Το επίθετο Hitler, Hiedler ή\nHüttler φαίνεται να είναι τσεχικής προέλευσης και σημαίνει μικροϊδιοκτήτης\nΗ Κλάρα ήταν ανιψιά του Αλοΐσιου. Ο Αδόλφος ήταν\nστενά συνδεδεμένος μαζί της. Αργότερα μιλούσε με τρυφερότητα για αυτή και,\nμέχρι τις τελευταίες μέρες του, είχα πάντα μια φωτογραφία της πάνω του. Ίσως\nμάλιστα η μητέρα του να ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που αγάπησε αληθινά σε όλη\nΟ κατοπινός δικτάτορας γεννήθηκε στις 20 Απριλίου\n1889, στα προάστεια του Μπράουναου αμ Ιν (Braunau am Inn), στα βόρεια σύνορα\nτης Αυστρίας. Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Αλοΐσιου και της Κλάρας.\nΑπό τα έξι παιδιά του Αλοΐσιου, μόνον ο Αδόλφος και η αδελφή του, Πάουλα,\nέφτασαν ως την εφηβεία. Ο Αλοΐσιος Χίτλερ είχε εκτός από αυτά και άλλα δύο\nπαιδιά από τη δεύτερη γυναικα του, τον Αλοΐσιο τον νεότερο και την Ανγκέλα, τα\nοποία έμεναν μαζί τους. Λόγω και της εργασίας του Aλοΐσιου, η οικογένεια Χίτλερ\nμετακόμιζε συνεχώς, αλλάζοντας συνολικά 11 τουλάχιστον φορές τόπο κατοικίας.\nΜερικοί από τους πολλούς τόπους διαμονής τους ήταν το Πάσαου της Βαυαρίας, το\nΛάμπαχ (Lambach) και τελικά το Λέοντιγκ (Leonding) του Λιντς στην\nΟι επιδόσεις του Αδόλφου στα διάφορα δημοτικά\nσχολεία ήταν αρχικά καλές. Ήταν δραστήριος και ικανός μαθητής, που τον\nευχαριστούσαν ιδιαίτερα τα θέματα αισθητικής. Τα προτερήματά του όμως αυτά\nφάνηκε νωρίς ότι υπονομεύονταν από αδυναμία στην εκτέλεση εργασιών που\nαπαιτούσαν σταθερή και μακρόχρονη προσπάθεια. Επίσης τον διέκρινε τάση προς την\nτεμπελιά και πεισματάρικος χαρακτήρας, χαρακτηριστικά που ο συνδυασμός τους τον\nοδηγούσε να αγνοεί συμβουλές και παρατηρήσεις. Με βάση την καλή του επίδοση στη στοιχειώδη\nεκπαίδευση, οι γονείς του τον έγραψαν στο τεχνικό γυμνάσιο (Realschule)\nτου Λιντς, το οποίο ήταν προσανατολισμένο στις θετικές σπουδές. Εκεί όμως,\nαπρόσμενα, ο νεαρός Χίτλερ απέτυχε τελείως. Δύο φορές έμεινε μετεξεταστέος και\nμια τρίτη φορά πέρασε μετά από ειδική εξέταση. Οι έλεγχοί του πάντα ανέφεραν\n«έλλειψη φιλοπονίας» και μόνο στη γυμναστική, τη μουσική και το σχέδιο είχε\nικανοποιητικές ή καλύτερες επιδόσεις.\nΤο φθινόπωρο του 1905, οι βαθμοί του ήταν και\nπάλι κακοί και η μητέρα του του επέτρεψε να εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο,\nσε ηλικία 16 ετών, χωρίς να πάρει απολυτήριο. Αν και αργότερα προσπάθησε να\nδικαιολογήσει την απόφαση του αυτή με τις καλλιτεχνικές του κλίσεις, ο\nκυριότερος λόγος που παράτησε το σχολείο φαίνεται να ήταν ότι απέτυχε και πάλι\nΑργότερα (στο Mein Kampf) o Χίτλερ\nπαρουσίασε τις αποτυχίες αυτές ως ένα είδος αντίστασης εναντίον του πατέρα του,\nο οποίος επέμενε να τον κάνει κι αυτόν δημόσιο υπάλληλο, παρότι εκείνος ήταν\nαποτυχημένος. Στο Mein Kampf ο Χίτλερ περιγράφει τον πατέρα του ως\nμεθύστακα, αυστηρό, αυταρχικό και, καμιά φορά, οξύθυμο και βίαιο. Πάντως ο\nπατέρας του πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1903, σε ηλικία 65 ετών, όταν ο\nΑδόλφος ήταν τότε 13 ετών. Παρόλο που δεν υπήρχε πια κανείς να τον πιέσει να\nακολουθήσει σταδιοδρομία υπαλλήλου, συνέχισε να μη θέλει να τελειώσει το\nσχολείο και το εγκατέλειψε από ιδιοτροπία και με απέχθεια. Φαίνεται πως σημαντικό ρόλο στις κακές του\nεπιδόσεις έπαιξε η διαφορά του περιβάλλοντος καθώς οι συμμαθητές του\nπροέρχονταν από μεσαία κοινωνικά στρώματα. Εκεί ο επαρχιώτης Χίτλερ αισθανόταν\nάξεστος και απομονωμένος και δεν κατάφερε να κάνει φίλους. Οι γνώσεις του από\nεκεί και πέρα, στην ουσία, δεν ήταν παρά συσσώρευση εκφράσεων και αυθεντιών που\nθα υποστήριζαν τις προκαταλήψεις του: αν και διάβαζε πολύ, δεν τον ενδιέφεραν ο\nαγώνας και η απόλαυση που συνοδεύουν τη διαδικασία απόκτηση της γνώσης.\nΓια δύο χρόνια, από το 1905 ως το τέλος του 1907,\nο Χίτλερ περνούσε τον καιρό του χωρίς να προσπαθεί για κάτι συγκεκριμένο,\nζώντας «μια ζωή παρασιτικής τεμπελιάς», όπως αναφέρει σύγχρονος ιστορικός. Η\nοικογένεια είχε μετακομίσει σε άνετο διαμέρισμα στο Λιντς. Ο Αδόλφος σχεδίαζε,\nζωγράφιζε, διάβαζε και ονειροπολούσε. Τα βράδια πήγαινε με τον μοναδικό του\nφίλο, τον Άουγκουστ Κούμπιτσεκ (August Kubizek) στο θέατρο ή στην όπερα\nόπου παθιαζόταν με τα έργα του Βάγκνερ, και μετά έπεφτε αργά για ύπνο και\nκοιμόταν μέχρι αργά το πρωί. Αυτός ο νωθρός τρόπος ζωής, η ανικανότητα για\nσυστηματική εργασία και η φαντασιοπληξία, όλα χαρακτηριστικά που συναντώνται\nκαι στον μετέπειτα Χίτλερ, διαφαίνονταν ήδη μέσα σε αυτά τα δύο ανέμελα χρόνια\nπου πέρασε στο Λιντς. Εκτός από την οικονομική βοήθεια που είχε από τη\nμητέρα του, έπαιρνε και κάποιο επίδομα, επειδή έχασε τον πατέρα του σε μικρή\nηλικία. Η Μπριγκίτε Χάμαν (Brigitte Hamann) χαρακτηρίζει μύθο την άποψη\nπως ο νεαρός Χίτλερ δεν ήταν φτωχός. Εντοπίζει την αρχή του στον Φραντς\nΓέτσινγκερ (Franz Jetzinger), από τους πρώτους βιογράφους του Χίτλερ.\n. Παρόλες τις συμβουλές των συγγενών\nτου να βρει κάποια δουλειά, ο Χίτλερ ήθελε να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών\nΤεχνών της Βιέννης. Η Ακαδημία απέρριψε δύο φορές την αίτησή του (1907 και 1908),\nλόγω έλλειψης ταλέντου. Συνειδητοποιώντας ότι ακόμη και η πραγματική του κλίση,\nη αρχιτεκτονική, ήταν πέρα από τις δυνατότητές του, ο Χίτλερ δεν ξαναπροσπάθησε\nνα βρει δουλειά ή έστω να μάθει μια τέχνη. Έμενε αρχικά στη Βιέννη, αλλά\nξαναγύρισε στο Λιντς, μετά τον θάνατο της μητέρας του από καρκίνο του μαστού,\nστις 21 Δεκεμβρίου 1907.\nΤον Φεβρουάριο του 1908 εγκαταστάθηκε τελικά στη\nΒιέννη. Εκεί γνώρισε τις ψευδοεπιστημονικές και νεοθρησκευτικές θεωρίες του\nρατσιστή και αντισημίτη ιδεολόγου Γιεργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς (Jörg Lanz von\nLiebenfels). Επίσης αφομοίωσε τον αντισημιτισμό διάφορων πολιτικών, όπως\nτου Γκέοργκ Ρίτερ φον Σένερερ (Georg Ritter von Schönerer) που ήταν\n«Führer» (ηγέτης) του Παγγερμανικού Κινήματος, καθώς και του δημάρχου της Βιέννης,\nδρα Καρλ Λύγκερ (Karl Lüger). Η\nιδέα του Χίτλερ για μια ανώτερη, αρία φυλή, την αποκαλούμενη «φυλή κυρίων»\n('Herrenrasse'), πρέπει να σχηματίστηκε εκείνη την περίοδο. Τον πρώτο χρόνο της παραμονής του στη Βιέννη, ο\nΧίτλερ παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις του αυστριακού κοινοβουλίου. Στο Mein\nKampf αναφέρει πως αρχικά όχι μόνο δεν είχε αντικοινοβουλευτικά αισθήματα\nαλλά αντίθετα θαύμαζε το βρετανικό κοινοβούλιο και θεωρούσε αδιανόητο ένα άλλο\nσύστημα διακυβέρνησης. Λέει πως άλλαξε γνώμη από αυτό που είδε στη Βιέννη. Το 1907 η καθιέρωση καθολικού εκλογικού\nδικαιώματος για τους άνδρες 24 χρονών και άνω ανέτρεψε την κυριαρχία των\nπλούσιων και γερμανόφωνων και έφερε στο κοινοβούλιο περίπου τριάντα πολιτικούς\nσχηματισμούς. Κανένα κόμμα δεν διέθετε απόλυτη πλειοψηφία και η κυβέρνηση\nστηριζόταν στις ψήφους του Πολωνικού μπλοκ, των Ρουμάνων, των Ιταλών και\nδιάφορων γερμανικών κομμάτων.\nαντιπολίτευση απαρτιζόταν από τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Τσέχους, τους\nΣλοβένους, τους Παγγερμανούς και άλλους. Με βάση τη γλώσσα στο κοινοβούλιο\nυπήρχε μια πλειοψηφία 283 μη Γερμανών έναντι 233 Γερμανών. Με εξαίρεση τους\nΠολωνούς, τα εθνικά μπλοκ δεν ήταν συμπαγή και οι εσωτερικές διενέξεις ήταν\nσυνηθισμένες. Κάθε βουλευτής μπορούσε να αγορεύει στη μητρική του γλώσσα, αλλά\nπαρότι το κοινοβούλιο αναγνώριζε δέκα γλώσσες δεν διέθετε διερμηνείς. Τα\nπρακτικά τηρούνταν μόνο στα Γερμανικά και αν κάποιος μη Γερμανός ήθελε να\nσυμπεριληφθεί σε αυτά η ομιλία του, έπρεπε να την παραδώσει μεταφρασμένη ο\nίδιος. Επιπλέον η απουσία χρονικού ορίου στις αγορεύσεις και η προτεραιότητα\nτων επίκαιρων ερωτήσεων έκαναν εύκολη την παρεμπόδιση του κοινοβουλευτικού\nέργου. Όπως αναφέρει, όμως, ο Άουγκουστ Κούμπιτσεκ (August\nKubizek), φίλος και συγκάτοικος του Χίτλερ εκείνου του καιρού, σε αυτά τα\nχρόνια υπάρχει και κάτι άλλο που ενθουσίαζε τον Χίτλερ ακόμη περισσότερο απ'\nόσο η πολιτική: Η όπερα, ιδιαίτερα, οι όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ.\nΌταν η Επιτροπή της Ακαδημίας τον απέρριψε για\nδεύτερη φορά, τα οικονομικά περιθώρια του Χίτλερ άρχισαν να στενεύουν. Το 1909\nκατέληξε σε ένα ίδρυμα αστέγων στην οδό Μέλντεμαν (Meldemannstraße) και\nκέρδιζε λίγα χρήματα πουλώντας τις ζωγραφιές του με τα αξιοθέατα της Βιέννης.\nΣτο Mein Kampf γράφει ότι εκείνο τον καιρό εξελισσόταν ο αντισημιτισμός\nτου, πράγμα που είναι αμφίβολο. Στο ίδρυμα που ζούσε διατηρούσε σχέσεις με έναν\nΕβραίο, τον Γιόζεφ Νόιμαν (Josef Neumann), ο οποίος τον βοηθούσε στην\nπώληση των έργων του.\nΑφού τον Μάιο του 1913 εκταμίευσε την κληρονομιά\nτου πατέρα του, εγκαταστάθηκε στο Μόναχο. Στο Μein Kampf γράφει ότι\nνοσταλγούσε μια «γερμανική πόλη». Εδώ, στο Μόναχο, μελέτησε τα έργα του\nρατσιστή συγγραφέα Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν. Επίσης, πολλοί ιστορικοί\nπιστεύουν ότι, με τη μετακόμισή του, ο Χίτλερ απέφυγε τη στρατιωτική θητεία\nστην Αυστρία. Πρόκειται για την πρώτη του ξεκάθαρη πολιτική απόφαση: υπέρ του\nγερμανικού έθνους και κατά του αυστροουγγρικού πολυεθνικού κράτους. Δεν ήταν\nεναντίον της στρατιωτικής θητείας για λόγους αρχής και αυτό θα αποδειχθεί το\nΜε την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ\nκατατάχθηκε ως εθελοντής στον πρωσικό στρατό, στις 16 Αυγούστου 1914, και εστάλη\nστο δυτικό μέτωπο, με το του 16ο Βαυαρικό Σύνταγματος Εφέδρων Πεζικού Λιστ.\nΠήρε το βάπτισμα του πυρός κοντά στο Υπρ, σε μια μάχη όπου το σύνταγμά του\nέχασε το 70% της δύναμής του. ύμφωνα με το ημερολόγιο του Συντάγματος Λίστ, το\nσύνταγμα έχασε 1600 οπλίτες και όλους τους αξιωματικούς πλην ενός. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους προήχθη σε δεκανέα\nκαι αυτή ήταν η τελευταία προαγωγή του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ως το\nφθινόπωρο του 1915, ο Χίτλερ ήταν το μοναδικός επιζών από τα αρχικά μέλη της\nδιμοιρίας του. Στις 9 Νοεμβρίου έγινε αγγελιαφόρος του συντάγματος, ιδιότητα\nπου στη συνέχεια αποσιώπησε όταν έγραψε το Mein Kampf, αφήνοντας να\nεννοηθεί ότι πολέμησε στα χαρακώματα. Ωστόσο δεν θεωρούνται σωστές οι\nπροσπάθειες των πολιτικών του αντιπάλων αργότερα να τον δυσφημίσουν ως\nλουφαδόρο και δειλό, επειδή ήταν αγγελιαφόρος. Οι αγγελιαφόροι περνούσαν μεν\nκαλύτερα όταν υπήρχε ηρεμία στο μέτωπο αλλά οι απώλειές τους κατά τις μάχες\nήταν σχετικά υψηλές. Τον Δεκέμβριο του ίδιου\nχρόνου πήρε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού Δεύτερης Τάξης. Το 1916 ο Χίτλερ\nτραυματίστηκε στο πόδι, σε μια μάχη στη βόρεια Γαλλία ανάμεσα στις κωμοπόλεις\nΜπαπόμ και Λε Μπάρκ, όπου ολόκληρη η ομάδα των αγγελιοφόρων βγήκε κυριολεκτικά\nεκτός μάχης ενώ στις αρχές Μαρτίου του 1917, έχοντας αναρρώσει, επέστρεψε στο\nμέτωπο. Το 1918 παρασημοφορείται με τον Σιδηρούν Σταυρό Πρώτης Τάξης.\nΛίγο πριν τη λήξη του πολέμου, στις 15 Οκτωβρίου\n1918, μετά από μια επίθεση με αέρια (συγκεκριμένα με αέριο μουστάρδας) νότια\nτου Βέρβικ, στη Φλάνδρα, ο Χίτλερ εισήχθη στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης\nΠάζεβαλκ της Πομερανίας. Την παροδική τύφλωσή του την απέδιδε ο ίδιος σε βλάβη\nτων ματιών του εξαιτίας της επίδρασης των αερίων. Κάτι τέτοιο είναι δυνατό,\nκαθώς θύματα του αερίου της μουστάρδας συχνά έχαναν την όρασή τους.\nΟ Χίτλερ ισχυρίστηκε αργότερα ότι η αγανάκτησή του για\nτον χαμένο πόλεμο και η «προδοσία των εγκληματιών του Νοέμβρη» ωρίμασαν\nμέσα του την απόφαση να γίνει πολιτικός («εγκληματίες του Νοέμβρη» εννοεί τους\nπολιτικούς που υπέγραψαν την παράδοση της Γερμανίας, ενώ ακόμα ο γερμανικός\nστρατός κατείχε εχθρικό έδαφος). Οι Γερμανοί εθνικιστές δεν παραδέχθηκαν τη\nστρατιωτική ήττα τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για αυτό τον λόγο\nδιαμόρφωσαν την αναληθή συνωμοτική θεωρία της προδοσίας, βάσει της\nοποίας η γερμανική πατρίδα προδόθηκε από τους πολιτικούς και τους μαρξιστές με\nτη λεγόμενη «μαχαιριά στην πλάτη» (Dolchstoßlegende). Αυτή την προδοσία\nπαρουσιάζει ο Χίτλερ εκ των υστέρων ως κίνητρο για την απόφασή του να γίνει\nΩστόσο, ο ισχυρισμός αυτός του Χίτλερ δεν είναι\nαληθής. Πολιτικές φιλοδοξίες, αμέσως μετά τον πόλεμο, ο Χίτλερ δεν είχε. Γύρισε\nστο στρατώνα του συντάγματός του, στο Μόναχο, και η μόνη του προσπάθεια ήταν να\nμην απολυθεί από τον στρατό. Εξελέγη ως ένας από τους αντιπροσώπους του\nσυντάγματος και, με βάση αυτή την εκλογή, έγινε ένα είδος συνδέσμου με την\nεπαναστατική Κομμουνιστική Κυβέρνηση του Μονάχου του Βαυαρού Πρωθυπουργού Κουρτ\nΣτις ταραχές που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία του Άισνερ\nτο 1919, ο Χίτλερ δεν φαίνεται να ήταν ούτε με το μέρος του Κόμματος της\nΣοβιετικής Δημοκρατίας, αλλά ούτε και με το μέρος των αντιπάλων του, των ακραία\nεθνικιστικών και αντιδημοκρατικών Φράικορπς (όπως θα περίμενε κανείς, με βάση\nτη μετέπειτα εξέλιξή του). Φαίνεται να περιμένει επιφυλακτικά τις εξελίξεις.\nΈνα φιλμ της εποχής (1919), μάλιστα, δείχνει τον Χίτλερ στη νεκρική πομπή του\nδολοφονημένου Άισνερ, ο οποίος ήταν Εβραίος. Γι' αυτούς τους λόγους σύγχρονοι\nιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές απόψεις του Χίτλερ δεν είχαν φτάσει\nακόμα, το 1918, στην εξέλιξη που κατέγραψε το 1924 στο πρώτο μέρος του Mein\nΜετά την αιματηρή συντριβή της Σοβιετικής Δημοκρατίας,\nο Χίτλερ προσελήφθη από τη διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων (Ράιχσβερ, Reichswehr)\nτου Μονάχου, που τότε ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας εξουσίας. Υπάρχουν\nενδείξεις ότι εξαγόρασε την εύνοια των ισχυρών προδίδοντας παλιούς συντρόφους\nτου, οι οποίοι ήταν με την πλευρά της Σοβιετικής Δημοκρατίας. Σημαντικές\nπροσωπικότητες της αποκαλούμενης μαύρης Ράιχσβερ, όπως ο λοχαγός Ερνστ Ρεμ,\nδιέκριναν σύντομα στον υποδεκανέα Χίτλερ έναν ενδεχόμενο προπαγανδιστή ο οποίος\nθα προκαλούσε ζυμώσεις στην εργατική τάξη με σκοπό την εξάπλωση της\nεθνικιστικής ιδεολογίας. Γι' αυτό τον λόγο τον έστειλαν να παρακολουθήσει\nμαθήματα προπαγανδιστικής ρητορικής. Παράλληλα κατασκόπευε τις δραστηριότητες\nπολιτικών κομμάτων και πολιτικών κύκλων, οι οποίες ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια\nστο μετεπαναστατικό Μόναχο.\nΤο 1919 πήρε μέρος για πρώτη φορά σε συνέλευση του\nΓερμανικού Εργατικου κόμματος (DAP, το οποίο αργότερα θα μετονομαζόταν σε NSDAP). Το κόμμα αυτό το είχαν ιδρύσει ο\nκλειδαράς Anton Drexler και ο δημοσιογράφος Karl Harrer και\nπροπαγάνδιζε ιδέες ξενοφοβικές, αντισημιτικές και ψευδοσοσιαλιστικές. Ο Χίτλερ\nπήρε μέρος στην πολιτική συζήτηση και διακρίθηκε για το ρητορικό του ταλέντο.\nάλλοι: Το να συναρπάζει τους ακροατές του και να διεγείρει\nσυναισθήματα. Ο Ντρέξλερ του πρότεινε την ίδια μέρα να γίνει μέλος του\nκόμματος. Σύντομα ο Χίτλερ έγινε, με εντολή των προϊσταμένων του, 55ο μέλος του\nDAP και όχι 7ο όπως ισχυριζόταν αργότερα. Εκείνο τον καιρό γνώρισε και τον\nαντισημίτη συγγραφέα Dietrich Eckart, o οποίος συνειδητοποίησε ότι ο\nΧίτλερ ήταν ικανός να κερδίσει τους εργάτες και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα\nυπέρ της ακροδεξιάς ιδεολογίας. Είναι ένας από τους πρώτους που το\nσυνειδητοποίησε και γι' αυτό υποστήριξε τον Χίτλερ με λόγια και έργα. ς.\nΕπειδή ο Χίτλερ με τους φλογερούς του λόγους προσέλκυε\nόλο και περισσότερους ακροατές και μέλη του κόμματος, απέκτησε μεγάλη δύναμη\nμέσα στο κόμμα, το οποίο εξαρτιόταν όλο και περισσότερο από αυτόν. Την άνοιξη\nτου 1920 συνέβαλε και αυτός στο νέο πρόγραμμα του κόμματος. Επίσης, με\nπρωτοβουλία του άλλαξε η ονομασία του κόμματος: το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα\n(DAP) λεγόταν πλέον Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (NSDAP).\nΤελικά, απολύθηκε από τον στρατό το 1920. Ήδη εκείνο\nτο ζούσε άνετα με τα χρήματα που κέρδιζε ως πολιτικός ρήτορας. Γνώριζε πολύ\nκαλά ότι το NSDAP εξαρτάται πλέον απόλυτα από αυτόν και το εκμεταλλεύτηκε: τον\nΙούλιο του 1921 ανάγκασε, με ένα\nτελεσίγραφο, το παλιό προεδρείο να παραιτηθεί και ψηφίστηκε νέος πρόεδρος του\nκόμματος. Ο Χίτλερ ήταν πλέον τοπική πολιτική φυσιογνωμία. Εκτός της Βαυαρίας,\nόμως, προκαλούσε μάλλον θυμηδία παρά φόβο.\nΜετά τη συντριβή της "Σοβιετικής\nΔημοκρατίας" στη Βαυαρία[\nκυβερνά, ουσιαστικά, ο εθνικιστής και μοναρχικός Γκούσταβ Ρίτερ φον Καρ (Gustav\nRitter von Kahr), ο οποίος δεν έκρυβε καθόλου την αντιπάθειά του για τη\nδημοκρατία και τη λεγόμενη «Κόκκινη Κυβέρνηση» (δηλαδή τη\nσοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που, το 1918, μετά την πτώση της μοναρχίας,\nεγκαθίδρυσε την Δημοκρατία της Βαιμάρης). Ο Χίτλερ και ο πρώην Επικεφαλής\nΕπισταθμίας του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Erich Ludendorf, που ανήκε\nστους συμπαθούντες του κόμματος του Χίτλερ, είδαν στον Καρ έναν σύμμαχο για το\nσχέδιό τους: Τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης του Βερολίνου, κατά το πρότυπο\nτης Πορείας προς την Ρώμη του Μουσολίνι, τον Οκτώβριο του 1922. Λόγω της\nκατοχής του Ρουρ από την Γαλλία, του τεράστιου πληθωρισμού και των σοβαρών\nΤο βράδυ της 8ης Νοεμβρίου 1923 ο Χίτλερ με μερικούς ένοπλους έκανε έφοδο σε\nμια μπιραρία, έξω από το Μόναχο, όπου εκφωνούσε λόγο ο Καρ. Αλλά μόνο με την\nαπειλή των όπλων δέχτηκε αυτός, για τα μάτια του κόσμου, την πρόταση του Χίτλερ\nνα ανατρέψουν την κυβέρνηση του Βερολίνου. Το επόμενο πρωί, ο Χίτλερ με έναν\nαριθμό υποστηρικτών του επιτέθηκε στο Βαυαρικό Υπουργείο Στρατιωτικών, ως αρχή\nτης ανατροπής της βαυαρικής κυβέρνησης. Η αστυνομία, όμως, έκανε χρήση όπλων\nκαι οι επιτιθέμενοι τράπηκαν σε φυγή αφήνοντας πίσω τους 16 νεκρούς, μέλη του\nNSDAP. Ο Λούντεντορφ συνελήφθη στις 9 Νοεμβρίου, ο Χίτλερ μερικές μέρες\nαργότερα. Η δίκη για αυτούς που συμμετείχαν στο Πραξικόπημα\nΛούντεντορφ-Χίτλερ άρχισε στις 26 Φεβρουαρίου 1924.\nΜε βάση τη νομοθεσία της εποχής ο Χίτλερ θα έπρεπε να\nκαταδικαστεί σε μακροχρόνια φυλάκιση για εσχάτη προδοσία ή, τουλάχιστον, να\nαπελαθεί από τη Γερμανία, γιατί είχε ακόμα την αυστριακή υπηκοότητα. Αλλά, η\nΔημοκρατία της Βαϊμάρης φερόταν με εξαιρετική επιείκεια στους ακροδεξιούς\nπαραβάτες του νόμου.\nΕνώ οι άλλοι πρωτεργάτες του πραξικοπήματος\nαποστασιοποιήθηκαν και δεν ανέλαβαν την ευθύνη για το πραξικόπημα, με\nαποτέλεσμα πολλοί να αθωωθούν, (όπως πχ. ο Λούντεντορφ), ο Χίτλερ, που ήξερε\nότι δεν ριψοκινδυνεύει πολλά πράγματα, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να\nπροβάλει τον εαυτό του ως μόνο εμπνευστή του πραξικοπήματος. Έτσι το\nπραξικόπημα περνά στην ιστορία με το όνομά του (Hitlerputsch ή, κατ'\nάλλους, « Πραξικόπημα της Μπυραρίας», Beer hall putsch). Τελικά ο Χίτλερ\nΑπό τα πέντε χρόνια της φυλάκισής του, ο Χίτλερ δεν\nεξέτισε ούτε το ένα πέμπτο. Απολύθηκε τον ίδιο χρόνο κιόλας, το 1924, λόγω της\nαμνηστίας που δόθηκε στους πολιτικούς κρατουμένους. Την παραμονή του στη φυλακή\nτη χρησιμοποίησε για να γράψει, μαζί με τον γραμματέα του Rudolf Hess,\nτο πρώτο, αυτοβιογραφικό μέρος του βιβλίου του Ο Αγών μου. Στο βιβλίο\nαυτό εξηγεί με σαφήνεια τους πολιτικούς του στόχους και την ιδεολογία του. Το\nβιβλίο θα πουλήσει, μεταξύ 1925 και 1934, 240.000 αντίτυπα. Μέχρι το τέλος του\nπολέμου θα πουληθούν ή θα διανεμηθούν δωρεάν (σε νεόνυμφους και στρατιώτες) 10\nεκατομμύρια ευρώ), τα οποία και παραγράφηκαν όταν έγινε Καγκελάριος.\nΧάρη στα ρεπορτάζ για τη δίκη, έγινε γνωστός και στη\nβόρειο Γερμανία ως ο πλέον ριζοσπάστης εθνικιστής πολιτικός της Γερμανίας. Έτσι, έγινε διάσημος\nκαι απέκτησε επιρροή και σε πολλά άλλα εθνικιστικά κινήματα εκτός του NSDAP.\nΕνώ μέχρι τότε έβλεπε τον εαυτό του ως βοηθό («τυμπανιστή») του\nκινήματος, του οποίου η δουλειά είναι να ανοίξει τον δρόμο για τον «Σωτήρα της\nΓερμανίας» (για τον ρόλο του οποίου προοριζόταν ο Λούντεντορφ), άρχισε από εδώ\nκαι πέρα να βλέπει οριστικά τον εαυτό του στον ρόλο του μεγάλου ηγέτη (Führer).\nΌμως, η ώρα του δεν είχε έρθει ακόμα. Το Ναζιστικό\nκόμμα επανιδρύθηκε, αλλά η οικονομία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης\nσταθεροποιήθηκε σιγά σιγά (μέχρι το 1929). Γι αυτό τα ριζοσπαστικά κόμματα και\nκινήματα δεν είχαν και πολύ υλικό για να κάνουν ζύμωση. Αυτό καθυστέρησε\nΤο 1925 έχασε την αυστριακή υπηκοότητα (ο ίδιος\nυπέβαλε την αίτηση η οποία εγκρίθηκε). Στα επόμενα επτά χρόνια έζησε ως\nανιθαγενής, χωρίς υπηκοότητα. Εκείνο τον καιρό αφοσιώθηκε απόλυτα στην\nεπανίδρυση και αναδιοργάνωση του NSDAP. Το κόμμα αυτό αποτέλεσε τη βάση της\nνέας του στρατηγικής, να αποκτήσει την κυβερνητική εξουσία με νόμιμα μέσα.\nΠαρά τις περί του αντιθέτου απόψεις, στην αρχή το\nκόμμα στηριζόταν στις συνδρομές των μελών του και κάποιων λίγων πλούσιων\nυποστηρικτών. Η αριστοκρατία και η πλειοψηφία των μεγαλοαστών προτιμούσαν τα\nκόμματα της δεξιάς και του κέντρου. Με τον καιρό φυσικά η κατάσταση άλλαξε και\nτο NSDAP αρχίζει να αποκτά όλο και πιο μεγάλα ερείσματα στο στρώμα των\nβιομήχανων και τον στρατό.\nΟ στρατός έλπιζε ότι με τον Χίτλερ στην Καγκελαρία θα\nπετύχει την εθνική ανόρθωση της Γερμανίας, την ακύρωση της συνθήκης των\nΒερσαλλιών και τον επανεξοπλισμό της Ράιχσβερ. Εθνικιστικά και συντηρητικά\nστελέχη της οικονομίας και της πολιτικής άρχισαν να τον υποστηρίζουν, επειδή\nνόμισαν ότι με την άνοδό του στην εξουσία η Γερμανία θα αποκτήσει πολιτική\nσταθερότητα και θα αναπροσανατολίσει τον πολιτικό της πολιτισμό στην κατεύθυνση\nμιας αυταρχικής μοναρχίας. Εξάλλου, φοβούνταν την εγκαθίδρυση σοσιαλιστικού\nκαθεστώτος στη Γερμανία και έτσι υποστήριξαν τον Χίτλερ, ο οποίος ήθελε να\nεξαφανίσει τον μπολσεβικισμό. Ένας άλλος σημαντικός ευνοϊκός παράγοντας για τον\nΧίτλερ θα αποδειχτεί η νέα οικονομική κρίση. Αυτή τον βοηθά οριστικά στην\nαποσταθεροποίηση της ούτως η άλλως πολιτικά αδύναμης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.\nΤέλη Φεβρουαρίου 1932 εγκρίθηκε επιτέλους η αίτησή του για απόκτηση της γερμανικής υπηκοότητας\nκαι απέκτησε έτσι το δικαίωμα να κατέβει υποψήφιος στις εθνικές εκογές του\n1932. Σε αυτές, το NSDAP αναδείχθηκε ως το ισχυρότερο κόμμα και\nκέρδισε τις περισσότερες έδρες στη νέα Βουλή. Ο 85χρονος πρόεδρος Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, επηρεασμένος από την εθνικιστική κλίκα που είχε συγκεντρωθεί γύρω του,\nπίστεψε ότι μπορούσε να ελέγξει τους εθνικοσοσιαλιστές και κάλεσε τον Χίτλερ να\nαναλάβει την καγκελαρία (πρωθυπουργία). Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος της\nΓερμανίας. Η διαδικασία αναρρίχησης των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία\nονομάζεται και Machtergreifung.\nΣτις 27 φεβρυαρίου 1933 πυρπολήθηκε το Ράιχστάιγκ (Κοινοβούλιο). Ως δράστης συνελήφθη\nο Κομμουνιστής Marinus van der Lubbe, που κατηγορήθηκε από τους ναζιστές\nότι ήθελε έτσι να διαμαρτυρηθεί για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Στον\nαντιφασιστικό, όμως, κόσμο υπήρχε η πεποίθηση ότι ο εμπρησμός ήταν\nπροβοκατσιά της χιτλερικής κυβέρνησης.\nΠιστεύεται ευρύτατα ότι ο εμπρησμός στήθηκε από την ίδια τη νεοσχηματισμένη\nναζιστική κυβέρνηση για να στρέψει την κοινή γνώμη ενάντια στους αντιπάλους της\nκαι να περιβληθεί με έκτακτες εξουσίες. Με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ δόθηκε η\nευκαιρία στον Χίτλερ να πείσει τον Πρόεδρο Χίντενμπουργκ να εκδώσει αναγκαστικό\nδιάταγμα βάσει του άρθρου 48 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Με\nαυτό ο Χίντενμπουργκ εξουσιοδότησε στην ουσία τον Χίτλερ να καταργήσει τα\nκυριότερα πολιτικά δικαιώματα των Γερμανών για ένα διάστημα και να αρχίσει\nδιωγμούς και συλλήψεις κομμουνιστών και αριστερών.\nΚαθώς η εξουσιοδότηση που είχε πάρει από τον\nΧίντεμπουργκ είχε περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, ο Χίτλερ συγκάλεσετη Βουλή και\nζητεί να του δοθούν έκτακτες εξουσίες βάσει του «Εξουσιοδοτικού νόμου» (Ermächtigungsgesetz,\nο οποίος λεγόταν επίσημα και «Νόμος αποτροπής κινδύνου για τον λαό και το\nΡάιχ») και να παραχωρηθεί όλη η νομοθετική εξουσία στην κυβέρνηση, ανεξάρτητα\nαπό το Ράιχσταγκ. Για ενεργοποίηση του νόμου αυτού ο Χίτλερ\nχρειαζόταν όμως την υποστήριξη τουλάχιστον των δύο τρίτων της Βουλής. Για να το\nεπιτύχει εκμεταλλεύτηκε την εξουσία του και τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ: οι\nβουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD, 81 άτομα)\nκαταζητούνταν ή συνελήφθησαν (και φυσικά δεν εμφανίστηκαν στη Βουλή) και οι\nβουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος τρομοκρατήθηκαν από ομάδες των\nSA (Τάγματα Εφόδου).\nΟι βουλευτές του SPD ψήφισαν παρόλα αυτά κατά του\nΧίτλερ. Όλοι οι άλλοι βουλευτές όμως (όπως κεντρώοι και φιλελεύθεροι) τον\nυποστήριξαν. Έτσι, στις 24 Μαρτίου 1933 το Ράιχσταγκ αποφασίζει, με βάση τον\nΕξουσιοδοτικό νόμο, την παραχώρηση όλης της νομοθετικής εξουσίας στη χιτλερική\nκυβέρνηση. Με την απόφαση αυτή αρχίζει στη Γερμανία η περίοδος της εθνικοσοσιαλιστικής\nδικτατορίας, που προπαγανδιστικά ονομάστηκε από τους εθνικοσοσιαλιστές\nΜετά τον θάνατο του Προέδρου\nΧίντενμπουργκ στις 2 Αυγούστου 1934 ο γερμανικός στρατός (Ράιχσβερ, Reichswehr,\nπου με την καθιέρωση της υποχρεωτικής θητείας το 1935 μετονομάζεται σε Βέρμαχτ,\nWehrmacht) ορκιζόταν στο πρόσωπο του Χίτλερ, ο οποίος από εδώ και εμπρός\nήταν και Αρχηγός του Κράτους, φέροντας τον τίτλο «Ηγέτης και Καγκελάριος» (Führer\nΜε την ηγεσία του Χίτλερ οι εθνικοσοσιαλιστές\nεγκαθίδρυσαν στη Γερμανία τη δικτατορία του αποκαλούμενου Τρίτου Ράιχ. Τα\nκόμματα της Αντιπολίτευσης κηρύχθηκαν εκτός νόμου, οι πολιτικοί αντίπαλοι\nκαταδιώκονταν και δολοφονούνταν. Ο Χίτλερ και οι οπαδοί του εφάρμοσαν τη\nσυστηματική στέρηση δικαιωμάτων και την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης, καθώς\nκαι άλλων θρησκευτικών, εθνικών ή κοινωνικών ομάδων. Μετά την απόρριψη από την\nΠολωνία των γερμανικών προτάσεων σχετικά με την "Ελεύθερη Πόλη του\nΝτάντσιχ" και τον "Πολωνικό Διάδρομο", ο Χίτλερ διέταξε επίθεση,\nτην 1η Σεπτεμβρίου 1939, πυροδοτώντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών, βασισμένων κυρίως στην\nτακτική του «αστραπιαίου πολέμου» (Blitzkrieg), η ναζιστική Γερμανία\nείχε υπό τον έλεγχό της το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Το 1942 όμως, μετά την\nαποτυχία στο Ανατολικό Μέτωπο και τη μάχη του Ελ Αλαμέιν στη Βόρεια Αφρική, ο\nπόλεμος πήρε νέα τροπή και η Γερμανία του Χίτλερ βρέθηκε να αμύνεται ενάντια\nστους προελαύνοντες Συμμάχους\nΚαι ο Χίτλερ σκόπευε όταν κατακτούσε την Ευρώπη\nνα δημιουργήσει μία οικονομική ένωση ελεγχόμενη από την Γερμανία, με κέντρο την\nΜεσευρώπη και όλες τις άλλες χώρες της ως οικονομικές αποικίες και δούλους της.\nΣτην προσπάθεια του αυτή, αλλά και για την πολιτική του άνοδο, χρηματοδοτήθηκε\nεπίσης εκτενώς από τις γερμανικές εταιρείες Κρουπ, IG Farben και Siemens.\nΤελικά και αυτή η προσπάθεια απέτυχε.\nΑντιμέτωπος με την ολοκληρωτική ήττα, ο Χίτλερ\nαυτοκτόνησε στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 1945 λίγο πριν από την κατάληψη του\nυπόγειου καταφυγίου της Καγκελαρίας από τον Κόκκινο Στρατό. Το τέλος του σήμανε\nκαι το τέλος του καθεστώτος, το οποίο άφησε τη Γερμανία σε ερείπια. Ως συνέπεια\nαυτής της πολιτικής, μόνο στο ευρωπαϊκό θέατρο του πολέμου έχασαν τη ζωή τους\nτριάντα εκατομμύρια άνθρωποι, μεταξύ αυτών έξι εκατομμύρια Εβραίοι. Η Γερμανία\nκαι η Ευρώπη κατά μεγάλο μέρος έγιναν ερείπια και διαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια\nτου Ψυχρού Πολέμου.\nΟ τρίτος πιο διαβόητος αιματοβαμμένος και καταστροφικός\nτόσο για την Ευρώπη όσο και για όλο τον\nκόσμο ηγέτης της Γερμανίας στον αιώνα μας είναι η Γερμανίδα πολιτικός και καγκελάριος Άνγκελα Δωροθέα (Κάσνερ) Μέρκελ, γνωστός και ως «σιδηρά καγκελάριος». Η κόρη\nτου λουθηρανού πάστορα Χορστ Κάσνερ και της δασκάλας Χέρλιντ Κάσνερ γεννήθηκε\nστις 17 Ιουλίου 1954 στο Αμβούργο. Λίγο μετά τη γέννησή της, ο πατέρας της\nανέλαβε θέση σε εκκλησία της Ανατολικής Γερμανίας. Έτσι η οικογένεια μετακόμισε\nστο Τεμπλίν, 80 χιλιόμετρα περίπου βόρεια του Βερολίνου. Η Άνγκελα Μέρκελ έζησε\nμέχρι το 1990 στην σοσιαλιστική Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία.\nΌπως οι περισσότεροι μαθητές, έτσι και η Μέρκελ\nήταν μέλος της επίσημης νεολαίας του σοσιαλιστικού κόμματος, της Ελεύθερης\nΓερμανικής Νεολαίας (και πολλοί λένε επίσης ότι αργότερα εργάστηκε και για την\nΣΤΑΖΙ καρφώνοντας και καταδίδοντας τις κινήσεις των συμφοιτητών της).\nΑργότερα έγινε μέλος περιφερειακού προεδρείου και γραμματέας αγκίτ προπ της\nοργάνωσης, που έμεινε μέχρι το 1984. Από το 1973 μέχρι το 1978 σπούδασε φυσική\nστην Λειψία. Στο διάστημα αυτό (το 1977) παντρεύτηκε τον συμφοιτητή της Ούλριχ\nΜέρκελ. Ο γάμος αυτός διάρκεσε μέχρι το 1982. Από το 1978 μέχρι το 1990\nεργάστηκε στο Κεντρικό Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας (ZIPC) στο Ανατολικό\nΒερολίνο, όπου γνώρισε τον χημικό Γιόαχιμ Σάουερ, τον οποίο παντρεύτηκε στις 30\nΤον Δεκέμβριο του 1989, λίγες εβδομάδες\nμετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, η Μέρκελ προσχώρησε στην Δημοκρατική\nΕπαγρύπνηση (Demokratischer Aufbruch, DA), δημοκρατικό πολιτικό κόμμα της\nΓερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, που είχε ιδρυθεί πρόσφατα από τους πάστορες\nΡάινερ Έπελμαν, Φρίντριχ Σορλέμερ και τον δικηγόρο Βόλφγκανγκ Σνουρ.\nΔυο μήνες αργότερα έγινε υπεύθυνη ενημέρωσης\nτύπου του DA, το οποίο, ακολουθώντας την πορεία του δυτικογερμανικού CDU, είχε\nως κύριους στόχους την επανένωση των γερμανικών κρατών και την εγκατάσταση της\nελεύθερης οικονομίας στην ανατολική Γερμανία. Αφού το DA πήρε στις\nανατολικογερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου 1990 μονάχα 0,9%\nτων ψήφων, ο πρόεδρος του συμμαχικού ανατολικογερμανικού CDU Λόταρ ντε Μεζιέρ,\nτου κόμματος που είχε βγει πρώτη δύναμη του νέου κοινοβουλίου, διόρισε την\nΜέρκελ κυβερνητική εκπρόσωπο, ενώ ο ίδιος διατέλεσε τελευταίος πρωθυπουργός του\nΜε την επανένωση των γερμανικών κρατών\nτον Οκτώβριο του ίδιου έτους χάθηκε μαζί με το ανατολικογερμανικό κράτος και η\nθέση της Μέρκελ. Το DA, που είχε ενωθεί με το ανατολικό CDU, τώρα προσχώρησε\nστο δυτικό αντίστοιχό του. Με προώθηση του τότε καγκελαρίου της ενωμένης\nΓερμανίας Χέλμουτ Κολ (CDU), δόθηκε η ευκαιρία στον ντε Μεζιέρ, ο οποίος\nδιορίστηκε υπουργός ιδιαιτέρων καθηκόντων, και μαζί του στη Μέρκελ να\nσυμβάλλουν στην πολιτική της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Μέλος του CDU πλέον, η\nΜέρκελ υπέβαλλε υποψηφιότητα σε εκλογική περιφέρεια του κρατιδίου του Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας\nστις κοινοβουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1990. Ο ενθουσιασμός για την επανένωση και\nειδικά οι ανατολικές ψήφοι εξασφάλισαν στον Κολ θριαμβευτική νίκη και στον\nαντίπαλό του Όσκαρ Λαφοντέν (τότε SPD) το χειρότερο αποτέλεσμα του κόμματός του\nμετά το 1957. Έτσι ένα χρόνο μετά την προσχώρησή της στο DA και μετά από έξι\nμήνες περίπου συμμετοχή ως μέλος στο CDU, η Άνγκελα Μέρκελ έγινε ομοσπονδιακή\nυπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας. Η μικρότερη σε ηλικία υπουργός στην\nιστορία της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ορκίστηκε στις 18 Ιανουαρίου\nτην κυβέρνηση Χέλμουτ Κολ ήταν από το 1991 μέχρι\nτο 1994 υπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας και από το 1994 μέχρι το\n1998 υπουργός περιβάλλοντος. Σαν βουλευτής του CDU σύντομα αποδείχτηκε μέρος\nτου συντηρητικού ρεύματος του κόμματος. Έτσι, π.χ., σχετικά με τον νόμο για την\nέκτρωση (παράγραφο 218) ήταν κατά του "κανόνα προθεσμίας" σύμφωνα με\nτον οποίο γυναίκες μπορούσαν να κάνουν έκτρωση εντός τριών μηνών.\nΜε το ανατολικογερμανικό παρελθόν της η Μέρκελ\nδιέφερε από τους "κλασικούς" βουλευτές του CDU. Ενώ οι συνομήλικοι\nτης βουλευτές στηρίζονταν στις κλίκες που είχαν δημιουργήσει στα χρόνια τους\nστην Χριστιανοδημοκρατική Νεολαία ("Junge Union"), η\nΜέρκελ στηρίζονταν αποκλειστικά στον καγκελάριο Χέλμουτ Κολ (οι εφημερίδες της\nπεριόδου εκείνης την χαρακτήριζαν "το κορίτσι του Κολ"). Πέραν αυτού\nδεν είχε καμία ιδιαίτερη θέση στην ιεραρχία του κόμματος. Έτσι το Νοέμβριο του 1991 υπέβαλλε υποψηφιότητα\nγια την προεδρία της κρατιδιακής κομματικής οργάνωσης του Βρανδεμβούργου, όπου\nόμως δεν ψηφίστηκε. Ένα μήνα αργότερα ο ομοσπονδιακός αναπληρωτής πρόεδρος του\nCDU και παλιός της υποστηρικτής Λόταρ ντε Μεζιέρ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από\nτην θέση του λόγω αποκαλύψεων του γερμανικού τύπου σχετικά με την συνεργασία\nτου με την ανατολικογερμανική υπηρεσία κρατικής ασφάλειας "Στάζι". Η Μέρκελ ψηφίστηκε διάδοχός του στο συνέδριο της\nΔρέσδης στα τέλη του 1991. Αφού το 1993 ο πρόεδρος της κρατιδιακής κομματικής\nοργάνωσης Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας και ομοσπονδιακός υπουργός Μεταφορών\nΓκίντερ Κράουζε (επίσης πρώην Ανατολικογερμανός πολίτης) αναγκάστηκε μετά από\nδιάφορα σκάνδαλα να αποσυρθεί, η Μέρκελ ανέλαβε τον Μάιο, με την υποστήριξη του\nΚολ, την προεδρία του κρατιδιακού CDU Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας.\nτις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1994 η κυβέρνηση\nΚολ κατάφερε να εξασφαλίσει μικρή πλειοψηφία και η Μέρκελ έγινε υπουργός\nπεριβάλλοντος. Αφού τον Απρίλιο του 1995 επιστρατεύθηκε ισχυρή αστυνομική\nδύναμη (περισσότεροι από 7.000 αστυνομικοί) για την πρώτη μεταφορά φορτίου\nπυρηνικών αποβλήτων σε υπόγειες αποθήκες της πόλης Γκορλέμπεν, η Μέρκελ,\nσταθερή στο θέμα αυτό απέναντι στην πλειοψηφία του γερμανικού πληθυσμού και\nστην διαμαρτυρία του κρατιδίου της Κάτω Σαξωνίας απέκτησε την φήμη βοηθού της\nπυρηνικής βιομηχανίας. Το 2004 χαρακτήρισε στην συλλογή συνεντεύξεων Mein\nWeg ως μια από τις "μεγαλύτερες επιτυχίες" της την "επιβολή\nτου μονοπωλίου δύναμης του κράτους" στην τότε κατάσταση.\nΣτις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1998\nτο CDU απέσπασε με 35,2% των ψήφων το χειρότερο αποτέλεσμα στην ιστορία του.\nΕνώ ο Γκέρχαρντ Σρέντερ (SPD) ανέλαβε την καγκελαρία, το κόμμα της Μέρκελ έπεσε\nσε βαθιά κρίση. Με την παραίτηση του Χέλμουτ Κολ από πρόεδρο του κόμματος\nάρχισαν μεγάλες εσωκομματικές διαμάχες. Το διάστημα αυτό, με πρόταση του νέου\nπροέδρου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η πρώην υπουργός Άνγκελα Μέρκελ έγινε γενική\nγραμματέας του κόμματος (Νοέμβριος 1998). Η θέση της αυτή στο ομοσπονδιακό\nκόμμα ήταν σημαντική στα πλαίσια του νέου αντιπολιτευτικού ρόλου του CDU.\nΗ αποκάλυψη του σκανδάλου των\n"μαύρων λογαριασμών" του CDU τον Νοέμβριο του 1999 σημάδεψε την\nπολιτική ζωή της χώρας το 2000 και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στη σταδιοδρομία\nτης Μέρκελ. Αποκαλύφτηκε ένα σύστημα παράνομης χρηματοδότησης της κομματικής\nοργάνωσης μέσω λογαριασμών στην Ελβετία. Οι ανώνυμες αυτές "δωρεές"\nανέρχονταν συνολικά στα 6,1 εκατομμύρια περίπου ευρώ, ενώ ο Χέλμουτ Κολ\nκατηγορηματικά αρνιόταν να προβεί σε οποιαδήποτε αποκάλυψη σχετικά με την\nπροέλευση των παράνομων δωρεών. Τον Δεκέμβριο του 1999 η Μέρκελ δημοσίευσε\nάρθρο στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ),\nόπου (δίχως να έχει συμβουλευτεί πριν τον πρόεδρο Σόιμπλε) απαίτησε στο όνομα\nτου κόμματος την ανεξαρτητοποίηση από τον Κολ. Η ανοιχτή αυτή αποστασιοποίηση του\n"κοριτσιού του Κολ" από τον παλιό της υποστηρικτή εξέπληξε τον\nγερμανικό πληθυσμό. Επίσης στο άρθρο της FAZ παρουσίασε τον εαυτό της ως μέλος\nτου προεδρείου, που ήταν αποφασισμένο όπως κανένα άλλο να θέσει ένα τέλος στο\n"σύστημα Κολ", παραπέμποντας έτσι στη διστακτικότητα του Σόιμπλε.\nΣχετικά με την αποστασιοποίηση από τον Κολ θα πει αργότερα σε συνέντευξη: "Εμείς\nοι Ανατολικογερμανοί μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τους εξουσιαστές, δίχως όμως\nνα δημιουργούμε απόλυτες δεσμεύσεις.\nΣτις 18 Ιανουαρίου 2000 ο Χέλμουτ Κολ\nπαραιτήθηκε από το αξίωμα του επίτιμου προέδρου της παράταξης (αξίωμα που του\nεξασφάλιζε μεταξύ άλλων θέση στο κομματικό προεδρείο) μετά τις πιέσεις και τις\nκατηγορίες που δέχτηκε από συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Στις 16 Φεβρουαρίου\nπαραιτήθηκε και ο διάδοχος του Κολ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από την ηγεσία του\nκόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας, αφού πριν παραδέχτηκε ότι και αυτός\nείχε δεχτεί παράνομη δωρεά για το κόμμα από εκπρόσωπο της πολεμικής\nβιομηχανίας. Στις 10 Απριλίου η Μέρκελ εκλέχτηκε στο συνέδριο του Έσσεν\nομοσπονδιακή πρόεδρος του CDU. Ωστόσο η προέλευση των παράνομων δωρεών έμεινε\nάγνωστη μέχρι σήμερα (πολλοί λένε ότι η Μέρκελ ενορχήστρωσε την γνωστοποίηση της υπόθεσης , δίνοντας κρυφά\nπληροφορίες στον τύπο, προκειμένου να\nξεφορτωθεί τους κύριους ανταγωνιστές στην εξουσία του κόμματος της, τον Κολ και τον Σόιμπλε τον μικρανεψιό\nΑμέσως μετά την ήττα του υποψήφιου καγκελαρίου\nΈντμουντ Στόιμπερ στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002 ζήτησε και ανέλαβε την\nηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας για να αντιμετωπίσει την κυβέρνηση Σρέντερ\nως επικεφαλής της αντιπολίτευσης.\nΑξιοσημείωτη είναι η στάση της απέναντι στην\nαπόφαση της γερμανικής κυβέρνησης το 2003, να μην συμπράξει στον πόλεμο των ΗΠΑ\nκατά του Ιράκ. Ενώ το διάστημα εκείνο πραγματοποιήθηκαν πολλές αντιπολεμικές\nδιαδηλώσεις και βάσει δημοσκοπήσεων περίπου τα 80% του γερμανικού πληθυσμού\nήταν κατά του πολέμου, η ίδια, υποστηρίζοντας απόλυτα την θέση της κυβέρνησης\nΜπους, δημοσίευσε στις 22 Φεβρουαρίου 2003 άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα Washington\nPost με τίτλο "Ο Σρέντερ δεν αντιπροσωπεύει όλους τους\nΣτις 20 Σεπτεμβρίου 2005 ξαναψηφίστηκε πρόεδρος\nτης κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός της. Μετά από δύσκολες\nνέας κυβέρνησης τον Γκέρχαρντ Σρέντερ (από εκείνη την στιγμή άρχισε η εφαρμογή\nτου σχεδίου της για οικονομική κατάκτηση της Ευρώπης από την Γερμανία).\nΜετά τη νίκη του CDU στις Γερμανικές\nομοσπονδιακές εκλογές του 2009 στις 27 Σεπτεμβρίου ανανεώθηκε η θητεία της στην\nκαγκελαρία, ενώ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για συνασπισμό με το Ελεύθερο\nΔημοκρατικό Κόμμα. Εξελέγη επίσημα καγκελάριος από το κοινοβούλιο στις 28\nΟκτωβρίου 2009 (αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και των κατοχικών\nμνημονίων πρώτα στην Ελλάδα και μετά στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ).Μετά τη νίκη\nτης στις εκλογές του 2013, σχηματίστηκε η τρίτη κυβέρνησή της. Η Μέρκελ\nεπανεξελέγη καγκελάριος και ορκίστηκε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού.\nΚαι η Μέρκελ που έχει σχεδόν κατακτήσει σήμερα\nτην Ευρώπη και έχει δημιουργήσει μία οικονομική ένωση ελεγχόμενη από την\nΓερμανία, με κέντρο της την Μεσευρώπη και έχει όλες τις άλλες χώρες της ως\nοικονομικές αποικίες και δούλους της. Στην προσπάθεια της αυτή, αλλά και για\nτην πολιτική της άνοδο (όπως αντίστοιχα και του Σόιμπλε και του Κολ), χρηματοδοτήθηκε επίσης εκτενώς από τις\nδιάδοχες γερμανικές εταιρείες της Κρουπ, της IG Farben αλλά και από την\nSiemens. Και για την ώρα φαίνεται αυτή η προσπάθεια της να έχει πετύχει.\nΣτις 5 Φεβρουαρίου 2015 οι Anonymous δημοσίευσαν\nφωτογραφίες προηγούμενης δεκαετίας, στις οποίες η Άνγκελα Μέρκελ έχει\nφωτογραφηθεί κατά τις συναναστροφές της με νεοναζί. Ήταν μάλιστα γνωστή ως…\n«skinheadgirl». Έτσι δεν είναι και τόσο παράξενο που ο ιδρυτής\nτου κόμματος των χριστιανοκοινωνιστών και συνεργατών της Μέρκελ, ο Λίο Στράους,\nο οποίος είχε δηλώσει για τις θέσεις του κόμματος του ότι πιο δεξιά από εμάς\nπρέπει να είναι μόνο ο τείχος, ήταν πρώην μέλος του Ναζιστικού κόμματος. Και\nδεν είναι επίσης παράξενο ότι από το κόμμα των χριστιανοκοινωνιστών προέρχονται\nτόσο ο Σόιμπλε, όσο και ο Μπερντ Λόυκε.\nΟ τέταρτος πιο διαβόητος και πιθανά καταστροφικός τόσο για την Ευρώπη όσο και για\nόλο τον κόσμο ηγέτης της Γερμανίας αν\nπάρει την εξουσία είναι ο Γερμανός «οικονομικός» κυρίως ρατσιστής πολιτικός Μπερντ Λούκε, γνωστός και ως Γερμανός «Λούκι Λουκ».\nΟ Λούκε, ο 52χρονος ηγέτης καθηγητής Οικονομικών\nκαι επικεφαλής του νεοσύστατου ευρωσκεπτικιστικού φιλελεύθερου και συντηρητικού\nπολιτικό ακροδεξιού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία», στα δεξιά της Μέρκελ.\nΤο κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που συγκροτήθηκε μόλις πριν από ενάμιση χρόνο, τον Απρίλιο του 2013 από\nμια ομάδα οικονομολόγων και επιχειρηματιών με κύριο αίτημα τη διάλυση της\nευρωζώνης. Το κόμμα αυτό τάσσεται κατά του ευρώ, αλλά υπέρ\nτης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κεντρικό επιχείρημα του κόμματος είναι ότι το ευρώ\nείναι ένα αποτυχημένο νόμισμα που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση κάνοντας\nχώρες με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες πιο φτωχές και καταστρέφοντας χώρες\nμε ανταγωνιστικές οικονομίες. Ο Γερμανός «Λούκι Λουκ», όπως πολλοί τον\nαποκαλούν, ζητούσε έως πρόσφατα την έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη. Τώρα\nόμως, λίγες εβδομάδες πριν από την κάλπη, άλλαξε τροπάριο. Ο πρόεδρος του ΑfD\nδηλώνει πλέον αντίθετος στην επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο και λέει ότι\n«δεν είναι η Γερμανία που πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ, αλλά οι\nνοτιοευρωπαϊκές χώρες». Ο Λούκε ακούγεται περισσότερο όταν μιλάει σαν\nοικονομολόγος και λιγότερο ως ένας δύσκολος και επικίνδυνος αντίπαλος για την\nΜέρκελ. Ο ίδιος θεωρεί ότι η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη για τη χώρα\nτου. Εδώ και μήνες, ο Λούκε ισχυρίζεται\nότι τα χρήματα που δίνονται στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες του\nΝότου είναι ουσιαστικά δανεικά κι αγύριστα, που θα επιβαρύνουν, αργά ή γρήγορα,\nτους Γερμανούς φορολογούμενους. Ο εκ δεξιών φόβος της Ανκελα Μέρκελ, Μπέρντ Λούκε\nπρόσθεσε πως το κούρεμα χρέους που ζητά η νέα κυβέρνηση στην Αθήνα είναι\nαναπόφευκτο, αλλά ζήτησε να συνδυαστεί με Grexit. Οι Γερμανοί τον θεωρούν ως το αγκάθι που έχει\nστα πλευρά η Άνγκελα Μέρκελ. Είναι το κόμμα που στη ρητορική του\nσυμπεριλαμβάνει πάντα πολεμικές ανακοινώσεις και δηλώσεις κατά της Ευρωζώνης,\nτων μεταναστών και εσχάτως της Ελλάδας. Δεν αφήνει έξω από την κριτική του την\nΕλλάδα και μάλιστα η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι αρκετά σκληρή έως\nείναι άλλωστε η πρώτη φορά που το πράττει. «Δεν θα μας εκβιάσει μια μικρή,\nασήμαντη χώρα που κατέχει μόλις το 2% του συνολικού ακαθάριστου εγχώριου\nπροϊόντος της Ευρωζώνης», έχει πει κραυγάζοντας. Τα τελευταία δύο χρόνια ο\nΛούκε κατάφερε να βγάλει το AfD από την αφάνεια και να το τοποθετήσει στην\nκεντρική πολιτική σκηνή της Γερμανίας ακολουθώντας ακαδημαϊκή προσέγγιση έτσι\nώστε να δελεάσει μεγαλύτερους σε ηλικία ψηφοφόρους που κινούνται στο\n. Όπως αναφέρει το Reuters στη συγκεκριμένη ομιλία\nτου στο Αμβούργο θέλησε προφανέστατα να «ζεστάνει» το ακροατήριό του εξ ου και\nπροειδοποίησε για τα δημοσιονομικά χάλια της Ελλάδας, τον αποπληθωρισμό στην\nΕυρωζώνη, την υπογεννητικότητα στη Γερμανία και το χαμηλό επίπεδο κατάρτισης\nτων μεταναστών. «Τελικά ξεσήκωσε το κοινό του» λέγοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να\nπεταχτεί έξω από το ευρώ, προέβλεψε ωστόσο ότι η Ανγκελα Μέρκελ θα προσπαθήσει\nνα αποτρέψει κάτι τέτοιο, για να μην καταδειχθεί η αποτυχία των δικών της\nπολιτικών διάσωσης. «Εάν οι, υπό κρίση, χώρες αποχωρήσουν από το ευρώ, θα\nαποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο κοινό νόμισμα και δεν θα υπάρξουν σε καμία\nπερίπτωση καταστροφικές συνέπειες», υποστηρίζει ο κ. Λούκε σε συνέντευξή του\nστο περιοδικό Focus και προσθέτει ότι οι ίδιες αυτές οι χώρες, έχοντας την\nδυνατότητα να υποτιμήσουν το εθνικό τους νόμισμα, θα καταφέρουν να ξαναγίνουν\nανταγωνιστικές και να επιτύχουν οικονομική ανάπτυξη.\nΠρόσφατα Μετά από διμερή συνάντηση εκπροσώπων της\nευρωσκεπτικιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία και του αντι-ισλαμικού\nκινήματος Pegida (Ευρωπαίοι Πατριώτες κατά της Ισλαμοποίησης της Ευρώπης),\nφαίνεται ότι βρήκαν κοινό έδαφος. «Έχουμε προσδιορίσει ότι προφανώς υπάρχει\nεπικάλυψη περιεχομένου», δήλωσε η Frauke Petry, εκπρόσωπος του δεξιού\nλαϊκίστικου κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία.\nΗ Petry επεσήμανε ότι το αποτέλεσμα της\nσυνάντησης με τα 7 μέλη του Pegida ήταν να διαπιστωθεί «επικάλυψη» στα\nπερισσότερα ζητήματα. Σε ανακοίνωση μετά τη συνάντηση, το κίνημα Pegida τόνισε\nότι βλέπει δυνητική συνεργασία με την Εναλλακτική για τη Γερμανία σε πολλά\nζητήματα, όπως το μεταναστευτικό και η πολιτική ασύλου.«Και οι δύο συμφωνούμε\nότι υπάρχει σημαντικός χώρος για βελτίωση αναφορικά με την εσωτερική ασφάλεια»,\nείπε εκπρόσωπος του κινήματος Pegida. «Ένας σύγχρονος νόμος για τη μετανάστευση\nθα έκανε εξαιρετικά πράγματα για τη Γερμανία», πρόσθεσε. Επανέλαβε επίσης ότι\nαπορρίπτει την άποψη των περισσότερων κομμάτων ότι το κίνημα Pegida και ο\nηγέτης του Λουτς Μπάχμαν είναι υπέρ του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. «Θεωρούμε\nπως είναι λάθος», σημείωσε.\nΠρόσφατα μάλιστα έγινε στο κόμμα αυτό\n(Εναλλακτική για την Γερμανία), τον Ιούλιο του 2015, ένα εσωτερικό\n"πραξικόπημα" (με αφορμή από τον Λούκε τις ιδιαίτερα ακροδεξιές\nθέσεις και επαφές με ναζιστικούς κύκλους του στελέχους του κόμματος Μπγιορν Χόκε,\nκαι τον οποίο ο Λούκε σκόπευε να διώξει από το κόμμα), αποτέλεσμα του οποίου\nήταν η εκθρόνιση (μετά από συμμαχία του Χόκε, του Γκαλάντ, του Μόιτεν, του\nΜέιθεν και της Πέτρυ) από την ηγεσία του\nκόμματος του Λούκε (η βασική θέση των οποίου ήταν κυρίως κατά του ευρώ), και η\nάνοδος στην εξουσία του κόμματος αυτού της 41χρονης (και μέλος της πιο δεξιάς πτέρυγας του κόμματος) Φράουκε Πέτρι\nμαζί με τον «διακοσμητικό» Γιοργκ Μόιτεν. Αμφότεροι, όπως και αρκετά άλλα στελέχη,\nκατηγορούσαν την ηγεσία Λούκε για στροφή σε μετριοπαθέστερες θέσεις και απώλεια\nτου κινηματικού χαρακτήρα του κόμματος (ο Λούκε μαζι με τον συνεργάτη του\nΚόνραντ Αντάμ ίδρυσαν το νεό κόμμα ΑΛΦΑ που πάει άπατο σε όλες τις\nΗ Πέτρυ έχει σπουδάσει χημικός στο πανεπιστήμιο του Reading στην Αγγλία και\nασχολήθηκε με την τοξικολογία και τη φαρμακολογία. Είχε παντρευτεί έναν πάστορα\nμε τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ωστόσο τον Οκτώβριο του 2015 χώρισαν και\nεπισημοποιήθηκε η σχέση της με τον επικεφαλής του κόμματος στο κρατίδι της Βόρειας\nΡηνανίας-Βεστφαλίας, Μάρκους Πρέτζελ (όχι και ότι πιο ιδανικό για το προφίλ του\nυποστηρικτή της παραδοσιακής οικογένειας που θέλει να προωθήσει το συγκριμένο\nκόμμα). Με την άνοδο της, μαζί με άλλους ακροδεξιούς\nλαϊκιστές εντός του AfD (και κυρίως τον ισχυρό εσωκομματικό της\nσύμμαχο-αντίπαλο και συνεχώς ανερχόμενο στο κόμμα καθηγητή Μπγιορν Χόκε),\nμετέτρεψαν το κόμμα σε ξενοφοβικό και αντιμεταναστευτικό, κεφαλαιοποιώντας\nγεγονότα, όπως π.χ. τις μαζικές επιθέσεις σε γυναίκες στην Κολωνία το βράδυ της\nΠρωτοχρονιάς. Σε δήλωση της τον Φεβρουαρίου του 2016 η Φράουκε\nΠέτρι ισχυρίστηκε πως σε έσχατη ανάγκη για να αποτρέψει το γερμανικό κράτος την\nπαράνομη είσοδο λαθρομεταναστών στα σύνορα, θα πρέπει να κάνει χρήση των όπλων\nτων αστυνομικών εναντίον τους. «Αυτό προβλέπει ο νόμος. Κανένας αστυνομικός δεν\nθέλει να πυροβολήσει έναν πρόσφυγα. Αλλά η χρήση όπλου αποτελεί την έσχατη\nλύση». Αυτή η φράση της προκάλέσε σάλο στην χώρα, ξεσηκώνοντας πλήθος\nαντιδράσεις από κυβέρνηση και κόμματα. Ακόμα και εκπρόσωπος από το νεοναζιστικό κόμμα NPD της\nΒάδης-Βυρτεμβέργης απέρριψε τις αιτιάσεις της επικεφαλής της Εναλλακτικής ως\nΗ Πέτρι τα βρήκε μπαστούνια και με το ίδιο της το\nκόμμα, αφού ο αντιπρόεδρος του, Αλεξάντερ Γκαόυλαντ, διαφοροποιήθηκε από τις\nαπόψεις της. «Δεν τίθεται θέμα στοχευμένων πυροβολισμών εναντίον ανθρώπων για\nτην Εναλλακτική για τη Γερμανία», ανέφερε. Στο πλευρό της βρέθηκε η εξίσου σκληρή αντιπρόεδρος του κόμματος\nΜπέατριξ Φον Στορχ, αν και εκτιμάται πως η ακραία αυτή πρόταση, έστω και ως\n«ύστατη επιλογή», δεν βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση ούτε στο σώμα των δυνητικών\nψηφοφόρων της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, αν και σε αυτό εντάσσονται και\nπολίτες με ακραία χαρακτηριστικά.\nΤο κόμμα τώρα εμφανίζεται σε συνεχή άνοδο (ιδίως\nμετά τα γεγονότα της Κολωνίας το 2015) και έχει 13% στις δημοσκοπήσεις, έχοντας\nπλέον την τρίτη θέση μετά τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες,\nέχει έδρες ήδη σε πέντε τοπικά κοινοβούλια και σύντομα θα αποκτήσει και σε άλλα\nτρία, ενώ το βασικό του σύνθημα είναι "να φύγει η Μέρκελ" λόγω\nμεταναστευτικού. Σε πολλές από τις έρευνες διαπιστώνεται και απευθείας\nμετακίνηση ψηφοφόρων από το κόμμα της Μέρκελ προς αυτό της Πέτρι, λόγω της\nπροσφυγικής κρίσης που δοκιμάζει τα όρια της γερμανικής κοινής γνώμης.\nΜάλιστα, εντός του Μαρτίου λαμβάνουν χώρα τρεις\nκρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε γερμανικά κρατίδια και στις περισσότερες\nπεριπτώσεις, η Εναλλακτική για τη Γερμανία εμφανίζεται να παίρνει διψήφια\nποσοστά και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να ρυθμίζει τον σχηματισμό\nΗ προσφυγική κρίση συντέλεσε πολύ στις τωρινές\nθέσεις της Πέτρυ. Η Πέτρυ, η οποία είχε αναλάβει να γίνει το πρόσωπο της AfD\nείχε συνειδητοποιήσει αυτό που είχε διαπιστώσει και ο Λούκε: ότι, για να\nμεγαλώσει το κόμμα, θα έπρεπε να πάψει να τρομάζει ορισμένους συντηρητικούς\nμεν, πλην όμως αστούς, Γερμανούς. Έπρεπε να μετακινηθεί κάπως προς το κέντρο,\nπλην όμως το ξέσπασμα των τεράστιων προσφυγικών ροών την πέτυχε ακριβώς πάνω σε\nαυτή την προσπάθεια. Η AfD ξεκίνησε αργά, αλλά σταθερά, να υποστηρίζει πιο\nσκληρές μεταναστευτικές θέσεις, καρπούμενη ένα μεγάλο μέρος της λαϊκής\nδυσαρέσκεια για την πολιτική ανοιχτών συνόρων της Μέρκελ. Σε πρόσφατη μέτρηση\nπου δημοσίευσε η Bild, η AfD για πρώτη φορά αγγίζει διψήφιο ποσοστό, έχοντας\nένα αξιοσέβαστο 13%. Την ώρα που οι Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ καταποντίζονται\nστο 34% (σ.σ. το καλοκαίρι είχαν φτάσει να έχουν ποσοστά πάνω από το 42%).\nΚαι τώρα η Εναλλακτική για την Γερμάνια (AfD)\nαπέκτησε ένα καινούργιο αστέρι, με καθαρά ακροδεξιό λόγο, ονόματι Μπγιορν Χόκε.\nΟ Χόκε ( Höcke στα Γερμανικά), πατέρας 4 παιδιών όπως η Πέτρυ, είναι ο\nεπικεφαλής του κόμματος στο κρατίδιο της Θουριγγίας και βουλευτής στο τοπικό\nκοινοβούλιο (και από τους ιδρυτές του τοπικού κομματικού παραρτήματος το 2013)\nκαι πολλοί παρομοιάζουν τους λόγους του με αυτούς του Χίτλερ και του Γκαίμπελς\n(κάποιοι αποκαλούν ειρωνικά το κίνημα υπό την ηγεσία του αντί για to\nAlternative fur Deutschland-AfD-Εναλλακτική για την Γερμανία σε Alternative fur\nDemokratie- Εναλλακτική για την Δημοκρατία). Η αλματώδης άνοδος των προσφυγικών\nροών ήταν βούτυρο στο ψωμί του άλλοτε δασκάλου ιστορίας και γυμναστικής.\nΟλόκληρη η Γερμανία τον έμαθε τον Οκτώβριο, όταν εμφανιζόμενος στο\nδημοφιλέστερο talk show της χώρας στο ARD, με οικοδεσπότη τον Γκίντερ Γιάουχ,\nέβγαλε από το σακάκι του μια μικρή σημαία της Γερμανίας και την ακούμπησε στο\nμπράτσο της πολυθρόνας του, και μίλησε για τα 3.000 χρόνια Ευρωπαικού\nπολιτισμού και τα 1.000 χρόνια ιστορίας της Γερμανίας (παραπέμποντας στο\nχιλιλοχρονο ράιχ του Χίτλερ). Σε ολόκληρη την εκπομπή, η σημαία έμεινε εκεί. Αυτό ήταν μόνο το πρώτο βήμα του Χόκε. Θα\nακολουθούσε ένα άλλο, σημαντικότερο. Πέραν των γνωστών διαδηλώσεων του\nαντιισλαμιστικού και ξενοφοβικού κινήματος Pegida στη Δρέσδη, ο Χόκε ανέλαβε να\nκάνει κάτι παρόμοιο στην Ερφούρτην την πρωτεύουσα της Θουριγγίας. Κάθε Τετάρτη,\nο Χόκε καλεί τους κατοίκους της Ερφούρτης σε διαδήλωση εναντίον της άλωσης της\nχώρας, στην οποία ο ίδιος μιλά με θέρμη στο συγκεντρωμένο πλήθος. Είναι\nυποστηρικτής των θέσεων του Θίλο Σαραζίν, και υποστηρικτής της άποψης πως δεν\nείναι όλα τα μέλη των νεοναζιστικών οργανώσεων απαραίτητα κακοί άνθρωποι. Είχε\nδηλώσει με την πτώση του Λούκε «Τώρα που έπεσε ο Λούκε θα πέσει και η Πέτρυ αργά\nή γρήγορα και τότε θα έρθει η σειρά μου. Έχω όλο τον χρόνο και την υπομονή να\nπεριμένω». Και πράγματι το έπραξε ισχυροποιώντας μέρα με την μέρα την θέση του\nστο κόμμα και ενισχυόμενος συνεχώς με νέους οπαδούς, αλλά και με την υποστήριξη\nκαι κομματικών στελεχών (π.χ, του Γκαλάντ).\nΟ Χόκε είναι εκφραστής της καθαρής δεξιάς στροφής\nτης AfD, ενώ ήδη από τον Μάρτιο είχε δημοσιεύσει μαζί με τον επικεφαλής του\nκόμματος στη Σαξωνία Αντρέ Πόγκενμπουργκ τη «Διακήρυξη της Ερφούρτης», στην\nοποία το κόμμα καλείτο σε αλλαγή πορείας επί τα δεξιά. Μάλιστα, την εν λόγω\nδιακήρυξη είχε υπογράψει και μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της AfD, ο\nΑλεξάντερ Γκάουλαντ, επικεφαλής του κόμματος στο Βραδεμβούργο. Μάλιστα, ο Χόκε\nέχει αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις και με τον ακροδεξιό ακτιβιστή (φλέρταρε επί\nμακρόν με το νεοναζιστικό NPD και έχει διανύσει μεγάλη πορεία στον χώρο που\nονομάζεται Νέα Δεξιά) Γκοτζ Κούμπιτσεκ, τον οποίο ο Λούκε είχε αποτρέψει από το\nνα γίνει μέλος της AfD τον περασμένο Φεβρουάριο. Συν τοις άλλοις, ο Χόκε υιοθετεί\nκαι μια άκρως φιλική στάση προς το Pegida, καλώντας την ηγεσία του κόμματος να\nαγκαλιάσει τα αυθόρμητα λαϊκά κινήματα. Αλλωστε, λίγο πολύ, και αυτός την ίδια\nδουλειά κάνει (ο ίδιος είχε και πολύ στενές σχέσεις και με άλλα στελέχη της\nγερμανικής ακροδεξιάς, ενώ πρόσφατα αποκαλύφθηκε πως έγραφε και σε νεοναζιστικό\nπεριοδικό το 2012 με το ψευδώνυμο Landolf Ladig). Παράλληλα συνεχάρη προσωπικά\nκαι την Λεπέν για την νίκη της στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών στην\nΓαλλία το 2015.\nΣε μια συνεδρίαση του Götz Kubitschek ελεγχόμενη\nστο Ινστιτούτο του «Νέα Δεξιά για την\nκρατική πολιτική» τον Νοέμβρης του 2015 ο Hocke έδωσε μια ομιλία στην οποία\nισχυριζόταν ότι η εξέλιξη στην Αφρική\nκαι την Ευρώπη, βασιζόταν σε δύο διαφορετικές αναπαραγωγικές στρατηγικές, λόγω\nδιαφορετικών «φυλογενετικών τύπων» των ανθρώπων θα ζουν εκεί. Ο Hocke είπε\nπεραιτέρω ότι «η αναπαραγωγική συμπεριφορά των Αφρικανών δεν θα αλλάξει σε\nτίποτα», εφ 'όσον «είμαστε έτοιμοι να αναλάβουν αυτό το πλεόνασμα του πληθυσμού\nτους». Ο πολιτικός επιστήμονας Hajo\nFunke ονόμασε αυτές τις θέσεις ως "καθαρό βιολογικό ρατσισμό ». Παρόλο που το κόμμα του, του είπε να\nπεριορίσει τις εμφανίσεις του και ότι θα έχει «ηθικές» περιοριστικές ποινές,\nαυτός συνέχισε απτόητος παρά τον σάλο που προκλήθηκε στο ίδιο μοτίβο (στην\nσυνέχεια συνέβησαν τα γεγονότα της Κολωνίας, τα οποία ο ίδιος χαρακτήρισε ως\nσημείο καμπής και αλλαγής του ρου της ιστορίας σε σχέση με το προσφυγικό στην\nΓερμανία και οι δηλώσεις της Πέτρυ για πυροβολισμό των λαθρομεταναστών που\n«ξεφούσκωσαν» τον θόρυβο από τις δικές του δηλώσεις). Άνθρωποι που παρακολουθούν την πορεία του\nκόμματος, εικάζουν πως η σύγκρουση κορυφής δεν θα αργήσει. Ο Χόκε στήριξε την\nΠέτρυ για να ανατρέψει τον Λούκε, πλην όμως πλέον είναι ο ίδιος ένα πρόσωπο με\nσημαντικό εκτόπισμα στη γερμανική (ακρο)δεξιά. Διατηρεί εξαιρετικές επαφές με\nτους συνδέσμους του κόμματος στα κρατίδια, ενώ συγκεντρώνει και τον θαυμασμό\nμελών της νεολαίας του κόμματος, της Junge Alternative. Ο Λούκε εικάζει πως ο\nΧόκε δεν θα προκαλέσει ευθέως την Πέτρυ, πλην όμως ο χρόνος μετράει υπέρ του.\nΆλλωστε, όσο μεγαλώνουν τα ποσοστά, τός θα διογκώνεται ο ρόλος του Χόκε και η\nΠέτρυ θα βρεθεί μπροστά από τη μεγάλη πρόκληση να κρατήσει το κόμμα της\nενωμένο. Πλην όμως, είναι μια μάλλον απαθής πολιτικός, χαμηλών τόνων και\nσυγκρατημένη. Όχι και ό,τι πιο ιδανικό για το νέο προφίλ της AfD που θέλουν να\nδημιουργήσουν ο Χόκε και οι (πολλοί) υποστηρικτές του.\nΤο πρόβλημα για κάποιους στην Γερμανία είναι όμως\nείναι το εξής: Μια AfD με ποσοστά στην περιοχή του 10% είναι ένα σημαντικό\nπολιτικό μέγεθος και μπαίνει άνετα στην επόμενη Γερμανική Βουλή. Με άλλα λόγια,\nμια AfD με ποσοστά στο +- 10% είναι ένα πρόβλημα για την γερμανική πολιτική\nσκηνή. Υπάρχει όμως και χειρότερο: μια υπερδιογκωμένη AfD με τον Χόκε\nεπικεφαλής θα είναι πραγματικά ανεξέλεγκτο. Το κόμμα AfD έχει επίσης\nυιοθετήσει τη λογική, και σχετικά πιο περιορισμένα τη ρητορική, του Pegida -το\nδεύτερο εμφανίζεται ως «απέναντι στο σύστημα των προδοτών πολιτικών» ή «των\nψευτών δημοσιογράφων». Οι δημόσιες αναφορές του AfD μπορεί να είναι σχετικά\nμόνο πιο προσεκτικές, όμως το «κλείσιμο του ματιού» στους υποστηρικτές του\nPegida είναι οφθαλμοφανές.\nΟ σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επιτέθηκε το Σάββατο,\nεκτός από το Pegida, και εναντίον του AfD, παραλληλίζοντας την πολιτική τους\nπαρουσία με την βιτριολική ρητορική του ναζιστικού NSDAP στο Μεσοπόλεμο. Ο νέος «ανερχόμενος» και ίσως πέμπτος στο μέλλον πολιτικός «αστέρας» της\nΓερμανίας είναι ο Lutz Bachmann, του ξενοφοβικού Pegida, ο αυτό-ανακηρυσσόμενος\nνέος σωτήρας της Δύσης, ο οποίος έχει βαρύ παρελθόν και ζει στην περιοχή της\nΣαξονίας. Γεννήθηκε το 1973 και είναι γιός χασάπη. Μεγάλωσε\nστην Δρέσδη της Σαξονίας έζησε στην σοσιαλιστική\nΓερμανική Λαϊκή Δημοκρατία. Ο Lutz Bachmann, έχει μια μεγάλη εμπειρία στο να\nοργανώνει εκδηλώσεις, αφού είχε σχεδιάσει και μια εκδήλωση το 1989 ενάντια στην\nαρχικά σεφ και το 1996 κατηγορήθηκε για 16 απόπειρες διαρρήξεων και ληστείες σε\nεπιχειρήσεις κλοπών εντός και πέριξ της Δρέσδης. Για αυτό τον λόγο ονομάστηκε\nαπό το περιοδικό BILD,\nως ο μουργόλυκος της Δρέσδης. Το 1998 καταδικάστηκε\nσε 3,5 χρόνια φυλάκισης και προσπάθησε να αποφύγει τη φυλάκιση, διαφεύγοντας\nστην Νότιο Αφρική, όπου κυκλοφορούσε με ψεύτικο όνομα και με πλαστογραφημένα\nχαρτιά, και σπούδασε με ψεύτικο όνομα γραφίστας, ενώ ισχυρίστηκε παράλληλα και\nπως ίδρυσε και ένα κλαμπ. Συνελήφθη και εξέτισε ποινή 2 ετών στις γερμανικές\nφυλακές. Μόλις βγήκε συνελήφθη ξανά για διακίνηση κοκαΐνης, ξυλοδαρμό, οδήγηση\nυπό την επήρεια μέθης, βίαια συμπεριφορά, καθώς και άρνηση πληρωμής της\nδιατροφής πρώην συζύγου του, αδικήματα που του κόστισαν δύο ακόμη χρόνια στη φυλακή. To\n2008 καταδικάζεται εκ νέου για διακίνηση κοκαϊνης, με αναστολή που λήγει τον\nΦεβρουάριο του 2015. Στο φάκελο του υπάρχει ακόμη η οδήγηση χωρίς άδεια και υπό\nτην επήρεια αλκοόλ αλλά και η σωματική επίθεση. Ο ίδιος στη σελίδα του\nστο Facebook αναφέρει τη θητεία του στις φυλακές, δεν δίνει όμως λεπτομέρειες\nγια τις αιτίες που τον οδήγησαν πίσω από τα κάγκελα. Έχει επίσης κατηγορηθεί ακόμη και για\n«εργολαβίες» στα «κόκκινα φανάρια» της Δρέσδης. Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου,\nτο σκοτεινό παρελθόν δεν είναι πια παρά παρελθόν και στο εξής διάγει ενάρετο\nβίο, με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία. Κύρια απόδειξη των αγαθών κινήτρων,\nη συγκρότηση του PEGIDA, στην οποία εμπλέκονται και άλλοι με ανάλογα\nβιογραφικά... Τώρα ο Μπάχμαν\nδιαχειρίζεται ένα πρακτορείο φωτογραφιών και δημοσίων σχέσεων. Στην ιστοσελίδα\nτου αναγράφεται ότι αναλαμβάνει από απλές φωτογραφίες για διαβατήρια και\nφωτογραφίσεις γάμων μέχρι φωτογραφίες υψηλής τέχνης.\nΜέχρι πριν από λίγο\nκαιρό, το όνομα Lutz Bachmann δεν έλεγε τίποτα και σε κανέναν, όχι μόνο στη\nΓερμανία αλλά ακόμη και στην πιο περιορισμένη περιοχή της Σαξονίας όπου ζει. Μέσα\nσε λίγες ημέρες όμως η φήμη του ονόματος του, ξεπέρασε τα σύνορα της Γερμανίας,\nαφού το ξενοφοβικό κίνημα το οποίο ίδρυσε μάζεψε χιλιάδες «πιστούς». Ο ίδιος\nαυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης, δηλώνει ένθερμος οπαδός του νόμου και της\nτάξης και τάσσεται κατά των εγκληματιών μεταναστών. Ο\nίδιος ο Μπάχμαν δηλώνει πως δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους ενσωματωμένους\nμουσουλμάνους μετανάστες στην Γερμανία, και μάλιστα έχει πολλούς Τούρκους της\nΓερμανίας φίλους και πάει συχνά στα στέκια τους με την παρέα του και τρώει εκεί\nΤο Pegida (Patriotische\nEuropäer gegen die Islamisierung des Abendlandes/Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια\nστην ισλαμοποίηση της Δύσης) είναι μια πρωτοβουλία εθνικιστών που ξεκίνησε στη\nΔρέσδη τον Οκτώβρη του 2014 και ιδρύθηκε από τον Lutz Bachmann. Όπως δηλώνει το\nμεσαίο κομμάτι του αρκτικόλεξου (gegen die Islamisierung), το PEGIDA στρέφεται\nκατά της όντως πραγματικής ισλαμοποίησης\nκαι του υπαρκτού κινδύνου που αυτή\nπεριέχει για την Γερμάνια και την\nΕυρώπη, υπό τη σκιά των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και της ανόδου των\nτζιχαντιστών. Ο Λουτς Μπάχμαν υποστηρίζει ότι εμπνεύστηκε την\nPegida όταν είδε μια συγκέντρωση κούρδων οπαδών του PKK στην Δρέσδη τον\nΟκτώβριο του 2014.\n200 άνθρωποι είχαν απαντήσει στο κάλεσμα του Bachmann στην πρώτη συνάντηση,\nαλλά πριν από λίγες ημέρες 17 χιλιάδες συγκεντρώθηκαν απαντώντας στις\nξενοφοβικές κραυγές του, στη Δρέσδη, έξω από το City Opera, για να ψάλλουν τα\nκάλαντα, «ενάντια στην ισλαμοποίηση της Δύσης». Κατά τις πρώτες κινητοποιήσεις του Pegida δεν\nυπήρχε μεγάλη συμμετοχή ενώ τώρα έχει πάνω από 50.000 φίλους στο facebook, όταν\nτο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Μέρκελ έχει στη Σαξονία μόλις 661. Η κίνηση\nαυτή που δυνάμωσε ξαφνικά το κίνημα των Ευρωπαίων Πατριωτών κατά του\nΕξισλαμισμού της Δύσης (Pegida), έφερε στο επίκεντρο τον 41χρονο ο οποίος εκτός\nαπό ιδιοκτήτης φωτογραφικού πρακτορείου είναι και ένας άνθρωπος που δουλεύει\nως μπράβος και φύλακας σε κλαμπ αλλά και\nως σχεδιαστής των διαφημίσεων τους. Όμως οι ανακοινώσεις του γεννούν μίσος: «Οι\nαιτούντες άσυλο ζουν σε πολυτελή καταλύματα ενώ οι φτωχοί Γερμανοί συνταξιούχοι\nζουν σε παγωμένα διαμερίσματα και δεν μπορούν να αγοράσουν πλέον ούτε ένα\nτσουρέκι» λέει ο Μπάχμαν. Και ενώ η άνοδος του ακροδεξιού κινήματος είναι ραγδαία, η σοβαρότητα\nαντιμετώπισής του από το πολιτικό σύστημα μοιάζει αντιστρόφως ανάλογη. Σε\nπρόσφατη δημοσκόπηση ένας στους δύο Γερμανούς εκφράζει συμπάθεια σε τέτοια\nεντιμότατος κύριος Bachmann Αυτός είναι ο νέος «σωτήρας της Δύσης», ο οποίος\nμαζεύει τα πλήθη ενάντια στην μουσουλμανική απειλή σε μια περιοχή όπως η\nΣαξωνία όπου το ποσοστό των μουσουλμάνων προσφύγων είναι μόλις 0,1% σε σχέση με\nτο σύνολο του πληθυσμού. Ο εντιμότατος κύριος Bachmann δηλώνει ότι δεν είναι\nρατσιστής, απλώς άλλος ένας «αγανακτισμένος» πολίτης που δεν στοχεύει μόνο τους\nμετανάστες αλλά και τους πολιτικούς με χαρακτηρισμούς όπως «γουρούνι της Στάζι»\nγια τον ηγέτη του Αριστερού κόμματος, ή «οικοτρομοκράτες» για τους Πράσινους\nκαι «μπάντα εγκληματιών» για τους Σοσιαλδημοκράτες.\nΟι υποστηρικτές του λένε ότι ο\nκόσμος πρέπει να «ξυπνήσει» και να αντιληφθεί την απειλή από τους ισλαμιστές\nεξτρεμιστές. Θέλουν να περιοριστεί η μετανάστευση στη Γερμανία, καταγγέλλοντας\nότι οι Αρχές δεν εφαρμόζουν την υπάρχουσα νομοθεσία. Μεταξύ των συνθημάτων στις\nσυγκεντρώσεις είναι το «Wir sind das Volk» (είμαστε ο λαός) - μια σκόπιμη\nηχώ των αντι-κομμουνιστικών παρελάσεων των πολιτών στην πρώην Ανατολική\nΓερμανία το 1989, καθώς και το gemeinsam\nsind wir stark (όλοι μαζί είμαστε ισχυροί).\nΤο Pegida λέει ότι υπερασπίζεται τις\nαξίες του «ιουδαιο-χριστιανισμού», αμφισβητώντας αυτό που θεωρεί ως προοδευτική\nπολιτική ορθότητα και πολυπολιτισμικότητα στη Γερμανία - τις αξίες που\nκυριάρχησαν στην πολιτική της Δυτικής Γερμανίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.\nΟι αριθμοί των μελών αυξήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σύντομα η\nομάδα προσέλκυσε οπαδούς της Ακροδεξιάς, νεοναζιστές και χούλιγκαν των γηπέδων.\nΑλλά με τις ιδέες του συμφωνούν και\nκάποιοι απλοί πολίτες, οι οποίοι ανησυχούν για τους φονταμενταλιστές του Ισλάμ\nκαι τις επιπτώσεις του μουσουλμανικού εξτρεμισμού στη γερμανική κοινωνία. Οι\nυποστηρικτές είναι επίσης αγανακτισμένοι με τους πολιτικούς του κατεστημένου.\nΜερικές νεοναζιστικές ομάδες έχουν επαινέσει το Pegida. Το υποστηρίζουν επίσης\nκάποια μέλη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AFD) - ενός νέου δεξιού\nκόμματος που είναι κατά του ευρώ και θέλει αυστηρά μέτρα ελέγχου της\nμετανάστευσης. Χούλιγκαν του ποδοσφαίρου που συνδέονται με την ακροδεξιά σκηνή\nέχουν ενταχθεί επίσης στις τάξεις του Pegida. Τα μέλη τους συγκρούονται με\nακραίος ισλαμιστές και σαλαφιστές, όπως έκαναν και τα freikorps με τα κομμουνιστικά τάγματα εφόδου στην Γερμανία το 1919,\nγια την πλήρη νίκη και την απολυτή πολιτική επικράτηση. Σύμφωνα με το PEGIDA, η\nυπερβολικά ανεκτική (!) μεταναστευτική πολιτική και πολιτική ασύλου στην Ευρώπη\nκαι τη Γερμανία συνιστά κίνδυνο για τη διάδοση του ισλαμισμού στον δυτικό κόσμο\n- όχι μόνο υπό την έννοια της δυνάμει επικίνδυνης δράσης των εισερχόμενων\nμουσουλμάνων, αλλά και της διάδοσης των 'φανατικών' ισλαμιστικών πεποιθήσεων\nστους Ευρωπαίους και τις Ευρωπαίες. Όλα αυτά, φυσικά, με μια ρητορική που\nεξισώνει το μουσουλμανικό θρήσκευμα των μεταναστών και προσφύγων με τις πρακτικές\nτων τζιχαντιστών της Μέσης Ανατολής.\nΣυγκεκριμένα κατά τα\nλόγια του ίδιου του Μπάχμαν οι απόψεις του κινήματος του είναι οι εξής: «Το\nΡEGIDA ήταν στην αρχή ένα κίνημα πολύ μικρό. Μάλιστα στην πρώτη εκδήλωση στην\nΔρέσδη ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, δεν ήμασταν πάνω από 300 άτομα.\nΟι οργανωτές της ΡEGIDA, οι οποίοι δεν ανήκουν σε κανένα πολιτικό κόμμα, έχουν\nσαν στόχο από την αρχή την μη χρήση βίας στις εκδηλώσεις, την μη κατανάλωση\nαλκοόλ κατά την διάρκεια αυτών και καμία\nδήλωση στους δημοσιογράφους. Επίσης απαγορεύουν η χρήση πολιτικών συμβόλων, γι\nαυτό και όλοι κρατούν τις γερμανικές σημαίες. Η μη χρήση αλκοόλ αλλά\nκαι η μη χρήση βίας βοήθησε να γίνει συμπαθείς η PEGIDA στους κατοίκους της\nΔρέσδης αλλά και στην αστυνομία σε αντίθεση με ότι συνέβη στην Κολωνία με την\nεκδήλωση των χούλιγκανς εναντίον των Σαλαφιστών. Επίσης όλοι οι οργανωτές\nέφτιαξαν και ένα πρόγραμμα 19 σημείων μέσα από το οποίο ασκούν κριτική στην\nγερμανική πολιτική σε ότι αφορά το δικαίωμα του ασύλου. Ζητάνε να δέχεται το\nκράτος τους πολιτικούς και θρησκευτικούς πρόσφυγες, αλλά κριτικάρει έντονα τους\nλεγόμενους οικονομικούς πρόσφυγες, οι οποίοι καταφτάνουν στην Γερμανία σε\nαπίστευτους ρυθμούς και όλοι παράνομα. Σχεδόν ποτέ δεν συλλαμβάνονται και ποτέ\nδεν τους ξαναστέλνουν πίσω.\nΟι πολιτικοί της Γερμανίας υποστηρίζουν ότι\nποτέ δεν ασχολήθηκαν με το θέμα και επιμένουν να το αγνοούν. Επίσης λένε πως η\nPEGIDA λοιπόν είναι κάτι σαν απάντηση, σαν μια συνηθισμένη αντίδραση των\nπολιτών ενάντια στην αδιαφορία των πολιτικών στο θέμα του ασύλου. Ο αριθμός των\nμεταναστών έχει αυξηθεί αρκετά μετά το 2013 και δεν ήταν έτσι η κατάσταση στην\nπεριοχή παλιότερα. Για να δοθεί στέγη στους μετανάστες έχουν κλείσει σχολεία\nκαι άλλα δημόσια κτήρια, χωρίς να αναφέρουμε την προβληματική εγκατάσταση τους.\nΤο κράτος έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Οι πολιτικοί θα έπρεπε\nπρώτα να παραδεχθούν την αποτυχία τους. Ακόμη και τα ΜΜΕ πολλές φορές\nσχολιάζουν την μετανάστευση με έναν τρόπο μονόπλευρο: οι εγκληματικές ενέργειες\nεναντίον των γερμανών πολιτών αποσιωπούνται σχεδόν πάντα. Στην Γερμανία λοιπόν\nδεν υπάρχει ελεύθερη συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα άρα δεν μπορεί να υπάρξει\nκαμιά αντίδραση ενάντια στην βία που δέχονται οι γερμανοί. Τους τελευταίους\nμήνες έχουν ανοίξει στην Γερμανία πολλές εγκαταστάσεις για αυτούς που ζητάνε\nάσυλο, ακόμη και στην Δρέσδη και πρόκειται να ανοίξουν και άλλα, ενώ στην\nσυνοικία Kreuzberg του Βερολίνου, για δυο χρόνια ένα μεγάλο σχολείο είχε\nκαταληφθεί από μετανάστες. Η Ισλαμοποίηση της\nΕυρώπης σημαίνει ότι η Ευρώπη δέχεται αργά αλλά με ανοδική τάση μια ισλαμοποίηση\nτων εθνών της με μια ραγδαία αύξηση των θρησκευτικών συγκρούσεων αλλά και των\nεθνικών. Στην Γερμανία το φθινόπωρο έγιναν τεράστια επεισόδια μεταξύ κούρδων\nκαι υποστηρικτών της Isis. Αυτά όλα σημαίνουν ότι δεν παίρνονται τα κατάλληλα\nμέτρα για αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών με αποτέλεσμα στην Ευρώπη να\nμεταφέρονται οι διαμάχες των διαφόρων πληθυσμών από τρίτες χώρες. Και με όλα\nαυτά οι πολιτική γίνεται όλο και πιο αδύνατη.\nΑλλά η ορολογία Ισλαμοποίηση της Ευρώπης,\nείναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η γενική\nδιείσδυση του ξένου στοιχείου μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Σίγουρα αρκετοί\nμουσουλμάνοι είναι ειρηνικοί και ήσυχοι. Το πρόβλημα είναι από οργανωμένα\nγκρουπ ριζοσπαστικού χαρακτήρα τα οποία ανεβάζουν και την ένταση των\nσυγκρούσεων. Στην συνοικία Neukolln της Βρέμης, οι παράλληλες κοινωνίες είναι\nμια πραγματικότητα και η αστυνομία δεν τολμά να μπει. Οι πολιτικοί που\nκυβερνούν για δεκαετίες χωρίς να ενδιαφέρονται για το τι χρειάζεται ο λαός. Ακόμη και η καγκελάριος\nΜέρκελ, αντιπροσωπεύει την ελίτ όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και των ΗΠΑ, και\nεξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά μας. Δεν έχει κάνει τίποτε\nγια να δείξει στον λαό ότι προστατεύει τα δικαιώματα του. Υπακούει τυφλά τις\nΗΠΑ, όπως έγινε και στην περίπτωση των κυρώσεων ενάντια στην Ρωσία. Και αυτό\nστον κόσμο δεν άρεσε καθόλου. Ένα ακόμη παράδειγμα που αποδεικνύει ότι\nκοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους είναι ο «κανόνας της τηλεόρασης και της\nραδιοφωνίας» : όλοι οι ιδιοκτήτες ακινήτων στην Γερμανία είναι υποχρεωμένοι να\nπληρώνουν στο κράτος ανεξάρτητα αν βλέπουν ή δεν βλέπουν τα κανάλια αυτά.\nΜερικοί διαδηλωτές της ΡΕGIDΑ διαμαρτυρήθηκαν και γι αυτό. Είναι αλήθεια ότι η\nανεργία στην Γερμανία είναι μικρή, περίπου 10% σύμφωνα με επίσημες πηγές, με\nαυτήν των νέων στο 7%. Παρόλα αυτά οι στατιστικές της ανεργίας στην χώρα μου\nείναι ψεύτικες: ο αριθμός των εργαζομένων με χαμηλό ημερομίσθιο συνεχίζει και\nανεβαίνει. Επίσης το ποσοστό των γεννήσεων είναι πολύ χαμηλό και το\nσυνταξιοδοτικό κάποια στιγμή θα έχει πρόβλημα. Οι πολιτικοί σκέφτονται μόνο να\nφέρνουν μετανάστες στις δουλειές για να λύσουν το πρόβλημα. Αλλά και αυτοί δεν\nμπορούν να κρατήσουν για πολύ καιρό το θέμα των συντάξεων. Είναι ένα λάθος πολύ\nεπικίνδυνο. Οι πολιτικοί έπρεπε να ενισχύουν τις γερμανικές οικογένειες σε όλα\nΗ ΡΕGIDΑ ελπίζει στο\nμέλλον όπως έκανε και η Lega Nord στο Μιλάνο, να κατεβάσει στους δρόμους από\n40000 ως 100000 διαδηλωτές. Ακόμη και με κόμματα όπως το Alternative fur\nDeutscland τα πράγματα στην Γερμανία μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Ήδη\nσε χώρες όπως η Δανία, Ολλανδία, Γαλλία Νορβηγία, υπάρχουν αρκετοί υποστηρικτές\nΗ Μέρκελ μοιάζει να κινείται όπως την πάει ο\nάνεμος. Το 2010 διακήρυττε την κυρίαρχη γερμανική κουλτούρα και ότι η\nπολυπολιτισμικότητα έχει πεθάνει. Το δημογραφικό πρόβλημα όμως ανάγκασε τους\nΧριστιανοδημοκράτες σε μια κεντρώα στροφή, καθώς η χώρα χρειαζόταν εργατικά\nχέρια και επομένως μετανάστες. Αυτό άφησε ένα κενό στους δεξιούς ψηφοφόρους,\nκαι παρά το γεγονός ότι η καγκελάριος διαμηνύει ότι στη Γερμανία «δεν υπάρχει\nχώρος για μίσος κατά πιστών, ούτε για ισλαμοφοβία και ξενοφοβία» προβληματίζει\nτο ενδεχόμενο δημιουργίας ενός δεξιού κόμματος.\nπροειδοποιεί ότι η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι ένα δεξιό κόμμα μπορεί να\nπροκαλέσει μια συνολική δεξιά μετατόπιση του πολιτικού συστήματος, που θα\nοδηγήσει σε σκληρότερο μεταναστευτικό και μεγαλύτερη αποξένωση στην Ευρωπαϊκή\n‘Ένωση. Απ’ την άλλη σχεδόν επτά στους δέκα Γερμανούς εκτιμούν ότι τα δύο\nκόμματα της συγκυβέρνησης δεν έχουν λάβει αρκετά υπόψη τους τις ανησυχίες των\nέρευνα του Ιδρύματος Bertelsmann δείχνει ότι το 57% των μη μουσουλμάνων\nΓερμανών θεωρούν το Ισλάμ απειλή. Υπάρχει γόνιμο έδαφος για τη δημιουργία\nτέτοιων κινημάτων και αλλού; Ερευνητές επισημαίνουν ότι σε πολλές πόλεις της\nΓερμανίας δημιουργήθηκαν ομάδες στο facebook τύπου Pegida. Σύμφωνα με μελέτη το\n¼ των Γερμανών είναι ανοιχτό σε ακροδεξιές λαϊκιστικές ιδέες. Οι υποστηρικτές\nτου Pegida πιστεύουν ότι η μετανάστευση και η εθνική ταυτότητα είναι κεντρικά ζητήματα,\nπου απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Και εκμεταλλεύονται τη θηριωδία στο «Charlie\nHebdo» για να ρίξουν λάδι στη φωτιά του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας.\nΟ Μπάχμαν παραιτήθηκε\nαπό την ηγεσία του Pegida στις 21 Ιανουαρίου μετά την δημοσίευση στον Τύπο\nφωτογραφίας του στην οποία ποζάρει ως Αδόλφος Χίτλερ και την αποκάλυψη\nξενοφοβικών δηλώσεων για τους πρόσφυγες. Τις 23 Φεβρουαρίου 2015, οι Ευρωπαίοι\nΠατριώτες κατά του Εξισλαμισμού της Δύσης επιβεβαίωσαν στη σελίδα τους στο\nFacebook την επιστροφή του ηγέτη τους. Το κίνημα Pegida δεν εξήγησε τους λόγους\nαυτής της αποκατάστασης, ωστόσο ο ίδιος ο Μπάχμαν είχε αμφισβητήσει προς την\nεφημερίδα The Guardian την αυθεντικότητα της επίμαχης φωτογραφίας, λέγοντας ότι\nστο πρωτότυπό της δεν είχε μουστάκι(ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΑΛΗΘΕΣ, ΑΦΟΥ\nΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΔΡΕΣΔΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ\nΨΗΦΙΑΚΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΜΟΥΣΤΑΚΙ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ\nΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΧΜΑΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΘΕΣΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ).\nΗ εφημερίδα της Δρέσδης\nDresdner Morgenpost δημοσίευσε επίσης αναρτήσεις από το Facebook, στο οποίο\nαποκαλεί τους πρόσφυγες απατεώνες, βοοειδή, καθάρματα, σκουπίδια και\nβρωμιάρηδες που απομυζούν τα επιδόματα και πως χρειάζονται πρόσθετα μέτρα για\nνα προστατευτούν οι υπάλληλοι στις αρμόδιες υπηρεσίες «από αυτά τα ζώα». Στην\nίδια ομιλία ισχυρίστηκε ότι «δεν υπάρχουν πραγματικοί πρόσφυγες πολέμου». Στην\nσελίδα του είχε αναρτήσει μια φωτογραφία της Κου Κλουξ Κλαν (της ρατσιστικής\nαμερικάνικης οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για εκατοντάδες δολοφονίες μαύρων) με\nτο σύνθημα “τρία κάπα την ημέρα τις μειονότητες τις κάνουν πέρα”. Επίσης ο Μπάχμαν είχε\nεπιχειρήσει να υποβαθμίσει τη σημασία μιας δήλωσής του το 2013 ότι η πρώην\nεπικεφαλής των «οικο-τρομοκρατών» Γερμανών Πρασίνων, Κλαούντια Ροτ, θα πρέπει\n«να εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες» λέγοντας: «Είμαι παρορμητικός\nάνθρωπος. Ήταν χαζό. Δεν το εννοούσα έτσι. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι η κ.\nΚλαούντια Ροτ είναι ανυπόφορη για τον γερμανικό λαό. Σε αυτή την περίπτωση,\nόμως, έκανα λάθος. Μετανιώνω που δεν χαλιναγώγησα τον αυθορμητισμό μου»,\nεξήγησε. Ο Μπάχμαν δεν είχε\nεξαφανισθεί μετά την παραίτησή του από το Pegida και έλαβε δημοσίως τον λόγο\nκατά τη διάρκεια της καθιερωμένης πλέον συγκέντρωσης της Δευτέρας, στις 16\nΦεβρουαρίου, στην Δρέσδη. Η άτυπη παραμονή του στην ηγεσία του κινήματος\nοδήγησε στην έξοδο, στις 28 Ιανουαρίου, πέντε στελεχών του Pegida, ανάμεσά τους\nκαι της πρώην εκπροσώπου Κατρίν Ερτέλ, σύμφωνα με τα γερμανικά Μέσα ενημέρωσης.\nΠιο πρόσφατα το αντιισλαμικό κίνημα PEGIDA της\nΓερμανίας κάλεσε τους υποστηρικτές του σήμερα να υποστηρίξουν ένα στέλεχος του\nευρωσκεπτικιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που αποστάτησε\nκαι θέτει υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Δρέσδης στην πρώτη απόπειρα του\nκινήματος να κερδίσει ένα πολιτικό αξίωμα (Μετά την αποκάλυψη της φωτογράφισης\nτου Μπάχμαν σαν Χίτλερ ο Λούκε και η Εναλλακτική για την Γερμανία\nαποστασιοποιήθηκαν σταδιακά από αυτόν για να μην χαρακτηριστούν και αυτοί\nρατσιστές και η όποια συνεργασία τους για την ώρα πάγωσε). Ο Μπάχμαν σε μια\nπορεία, η οποία προσέλκυσε 7.100 ανθρώπους, παρουσίασε την Τατιάνα Φέστερλινγκ\nως υποψήφια του PEGIDA για τη δημαρχία της Δρέσδης κατά τις αυτοδιοικητικές\nεκλογές που θα πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο. Ο Μπάχμαν που είναι οπαδός της άμεσης\nδημοκρατίας, είναι κατά των κυρώσεων στην Ρωσία και υπέρ της συνεργασίας με την\nχώρα αυτή (ίσως σαν την συνεργασία του Χίτλερ με τον Στάλιν με το σύμφωνο\nΜολότωφ-Ρίμπεντροπ), πρόσφατα φιλοξένησε σε συγκέντρωση στην Δρέσδη και τον\nηγέτη του Ολλανδικού ακροδεξιού κόμματος Γκερντ Ουίλντρες, συγκεντρώνοντας\nσχεδόν 10.000 οπαδούς για την ομιλία του. Επίσης το κίνημα Pegida επεκτάθηκε\nκαι απέκτησε παρατήματα και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου.\n«Στη Δρέσδη, εμείς, ο λαός θα κερδίσουμε», δήλωσε\nη Φέστερλινγκ στο πλήθος που ζητωκραύγαζε. Σε ένα μήνυμα στο Facebook, το\nPEGIDA (Κίνημα των Ευρωπαίων Πατριωτών κατά του Εξισλαμισμού της Δύσης) ζήτησε\nαπό τους υποστηρικτές του να συγκεντρώσουν τις 240 υπογραφές που χρειάζονται\nώστε η Φέστερλινγκ να υποβάλει επισήμως υποψηφιότητα. Η Φέστερλινγκ εγκατέλειψε το AfD αφού δήλωσε ότι\nυποστηρίζει μια διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Κολωνία πέρυσι με το\nσύνθημα «Χούλιγκανς εναντίον σαλαφιστών». Αν και είναι μάλλον αδύνατο η\nΦέστερλινγκ να κερδίσει τη δημαρχία, πρόκειται για την πρώτη απόπειρα του\nPEGIDA, ενός κινήματος που υπερηφανευόταν ότι δημιουργήθηκε αυθόρμητα από τον\nκόσμο, να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική. Καθώς η PEGIDA έχει ιδρύσει\nπαρατήματα σε όλη την Γερμανία, αν πάει ικανοποιητικά στις τοπικές εκλογές, στο\nμέλλον θα μπορέσει να προτείνει και άλλους υποψηφίους για τις εκλογές και στις\nάλλες πόλεις της Γερμανίας, και όπως οι Αγανακτισμένοι στην Ισπανία σχημάτισαν\nτο κόμμα Podemos, να\nιδρύσει ίσως στο μέλλον το δικό της πολιτικό κίνημα.\nΠρόσφατα το κίνημα «Πεγκίντα» επέστρεψε και\nφαίνεται πως είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Για κάποιο διάστημα, το ξενοφοβικό, αν\nόχι ρατσιστικό και ακροδεξιό, «Κίνημα Ευρωπαίων Πατριωτών κατά του Εξισλαμισμού\nτης Δύσης» είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημόσια σκηνή. Το κλίμα μεταξύ των\nιδρυτών του ήταν κάθε άλλο παρά θετικό ενώ ο επικεφαλής του κινήματος Λουτς\nΜπάχμαν αναγκάστηκε να παραιτηθεί έπειτα από τη δημοσίευση από την «Μπιλντ»\nμιας φωτογραφίας του στην οποία ποζάρει με μουστάκι και φράντζα α λα Φύρερ. Η\nσυμμετοχή στις πορείες διαμαρτυρίας που διοργάνωνε το Κίνημα κάθε Δευτέρα στη\nΔρέσδη και άλλες πόλεις της Γερμανίας για σχεδόν έναν χρόνο είχε μειωθεί στο\nελάχιστο. Την προηγούμενη εβδομάδα, ωστόσο, χιλιάδες άνθρωποι κατέλαβαν τους\nδρόμους της Δρέσδης φωνάζοντας άλλοτε «Απέλαση, Απέλαση» και άλλοτε «Εμείς\nείμαστε ο λαός».\nΑλλά αυτήν την φορά το «Πεγκίντα» είναι πολύ\nπιθανό να μην περιοριστεί σε ειρηνικές πορείες (μίσους) και να περάσει από τα\nλόγια στις πράξεις με απρόβλεπτες συνέπειες. Απόδειξη αποτελεί το οδόφραγμα στο\nΚέμνιτς αλλά και η άκρως διχαστική ρητορική των στελεχών του «Πεγκίντα».\nΚατά τη διάρκεια ομιλίας του ο Λουτς Μπάχμαν, ο\nοποίος επέστρεψε στην ηγετική ομάδα του κινήματος, αναφερόμενος στα στελέχη της\nγερμανικής κυβέρνησης έκανε λόγο για τους «δικτάτορές μας στο Βερολίνο».\nΠρόσφατα, η Τατάνια Φέστερλινγκ, στέλεχος του «Πεγκίντα» που έλαβε το 10% των\nψήφων στις δημοτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο στη Δρέσδη,\nδήλωσε πως «βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο»ενώ πριν από μερικές ημέρες χαρακτήρισε\nτην Άνγκελα Μέρκελ ως την πιο επικίνδυνη γυναίκα στην Ευρώπη απαιτώντας ένα\n«Saxit», κατά το «Grexit», ήτοι την απόσχιση της Σαξονίας από τη Γερμανία (http://www.tovima.gr/world/article/?aid=746287).\nΤο νεοσυσταθέν μόρφωμα PEGIDA, που ιδρύθηκε στη\nΔρέσδη από μια τοπική περιθωριακή οργάνωση ακροδεξιών και νεοναζιστών, και μετά\nτα όσα συνέβησαν την Πρωτοχρονιά στην Κολωνία είδε τα ποσοστά του στις\nτελευταίες δημοσκοπήσεις να «εκτοξεύονται» στο 11% σε όλη τη Γερμανία, καλεί σε\nένα πανευρωπαϊκό συλλαλητήριο μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας σε «όλες τις μεγάλες\nευρωπαϊκές πόλεις», στις 6 Φεβρουαρίου (http://www.topontiki.gr/article/156876/olo-kai-pio-hamila-i-merkel).\nΤο νεοσυσταθέν μόρφωμα PEGIDA, που ιδρύθηκε στη Δρέσδη από μια τοπική\nπεριθωριακή οργάνωση ακροδεξιών και νεοναζιστών, και μετά τα όσα συνέβησαν την\nΠρωτοχρονιά στην Κολωνία είδε τα ποσοστά του στις τελευταίες δημοσκοπήσεις να\n«εκτοξεύονται» στο 11% σε όλη τη Γερμανία, καλεί σε ένα πανευρωπαϊκό\nσυλλαλητήριο μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας σε «όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές\nπόλεις», στις 6 Φεβρουαρίου (http://www.topontiki.gr/article/156876/olo-kai-pio-hamila-i-merkel).\nΤο Pegida συσπειρώνει\nσταδιακά τους ομοϊδεάτες του ανά την Ευρώπη. Οι επιθέσεις εναντίον γυναικών που\nσημειώθηκαν το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, για τις οποίες ακούστηκαν πολλά σενάρια,\nήταν η αφορμή να οργανωθούν για τις 6 Φεβρουαρίου αντιμεταναστευτικές\nδιαδηλώσεις σε 14 ευρωπαϊκές πόλεις, κυρίως στην Τσεχία, την Εσθονία, τη\nΦινλανδία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ελβετία, τη Σλοβακία και την Αυστρία.Με τους αιτούντες\nάσυλο το 2015 στη χώρα να έχουν ξεπεράσει το 1,1 εκατομμύριο, ανησυχητική για\nτις Αρχές είναι και η κινητοποίηση της άκρας Δεξιάς. Εδώ και έναν χρόνο, έχει\nσημειωθεί μεγάλη αύξηση στις επιθέσεις εναντίον κέντρων φιλοξενίας προσφύγων\nαλλά και στο ποσοστό των Γερμανών που εκφράζουν αντιμεταναστευτικές θέσεις και\nεπικρίνουν την πολιτική των ανοικτών θυρών προς τους πρόσφυγες της Ανγκελα\nΜέρκελ. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το ξενοφοβικό κίνημα Pegida, το\nοποίο ξεκίνησε με εβδομαδιαίες αντιμεταναστευτικές διαδηλώσεις στην πόλη της\nΔρέσδης, έχει γιγαντωθεί σε τέτοιον βαθμό, που πλέον έχει δικτυωθεί\nπανευρωπαϊκά και διοργανώνει σε μερικές ημέρες πανευρωπαϊκή διαμαρτυρία (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=64322751).\nΟ ναζισμός επανέρχεται, αυτή τη φορά όχι για την\nάνοδο και την επιβολή εξουσίας από την «άρεια φυλή», αλλά ως μοναδικό\nιδεολογικό αντίμετρο στην παράλογη εφαρμοζόμενη πολιτική των Βρυξελλών. Άραγε,\nτο διευθυντήριο της Ευρώπης (βλ. Βερολίνο) επιθυμεί την επάνοδο του Ναζισμού ή\nαπλώς αποτελείται από ανεπαρκείς νάνους πολιτικούς, οι οποίοι έχουν αποφασίσει\nνα ενδυναμώσουν το γηράσκων ευρωπαϊκό ανθρώπινο δυναμικό με νέους φτηνούς\nεργάτες, αδιαφορώντας για την αλλοίωση των δημογραφικών στοιχείων και των\nταυτοτήτων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\nΔεν είναι τυχαίο που ξεπουλά το εθνικό «μπεστ σέλλερ»\nτων Γερμανών ο «Αγών μου» αυτές τις μέρες στην Γερμανία (http://www.tribune.gr/world/news/article/205245/xepoula-o-agon-tou-chitler-sti-germania.html),\nούτε και το γεγονός του πως υποδέχονται οι Γερμανοί ακόμα και ηθοποιούς\n«μιμητές» του Χίτλερ (http://www.crashonline.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B6%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B9/).\nΩς αποτέλεσμα πέφτει (δικαίως) η ΕΕ στα μάτια των\nΕυρωπαίων πολιτών (http://www.freepen.gr/2016/01/blog-post_9048.html,\nαλλά και τα ποσοστά όσων υπολθάπτουν ακραίες πολιτικές ανοιχτών συνόρων, ακόμα\nκαι στην ίδια την Γερμανία ( http://www.efsyn.gr/arthro/paraitisi-tis-merkel-thelei-40-ton-germanon,\nκαι λόγω της άθλιας οικονομικής κατάστασης σε αυτή την χώρα (http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26533&subid=2&pubid=113900378,\nhttp://www.rizopoulospost.com/ypo-katarrefsh-h-deutsche-bank/). Πάραυτα οι Γερμανοί μυαλό δεν βάζουν (http://www.topontiki.gr/article/156793/i-germania-sikonei-kefali).\nΒλέπουμε λοιπόν καθαρά ότι οι Γερμανοί πάντα όταν\nμπορούν, επιλέγουν μία αυταρχική και ρατσιστική προσωπικότητα να τους\nκυβερνήσει και είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο προσεχές μέλλον θα δούμε την πλήρη\nκαταστροφή της ΕΕ (κοινωνική, πολιτική, οικονομική και ίσως και στρατιωτική) αν συνεχιστεί αυτή η τάση των\nΓερμανών (που είναι και το πιθανότερο), από έναν ηγέτη σαν την Μέρκελ, τον Λούκε,\nτον Μπάχμαν ή κάποιον άλλο καινούργιο που θα εμφανιστεί ίσως στο μέλλον, γιατί\nοι Γερμανοί δεν φαίνεται ικανοί να μάθουν από το παρελθόν τους και να αλλάξουν,\nκάτι που θα οδηγήσει όλο τον κόσμο και την Ευρώπη στον όλεθρο και την ίδια Γερμανία\nστην απόλυτη πολιτική, οικονομική και ιστορική καταστροφή, λήθη και απαξίωση.


Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: Από τις 8:00 π.μ. η 21η Πασχαλινή Δράση Διάθεσης Αγροτικών Προϊόντων\nΑπό τις 8:00 π.μ. η 21η Πασχαλινή Δράση Διάθεσης Αγροτικών Προϊόντων\nΟ Δήμος Αμαρουσίου, με πρωτοβουλία του Δημάρχου Αμαρουσίου κ. Γιώργου Πατούλη συνεχίζει σταθερά να στηρίζει τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται από την κρίση και ενόψει των εορτών του Πάσχα, διοργανώνει την Κυριακή 24 Απριλίου 2016, την 21η Πασχαλινή Δράση Διάθεσης Αγροτικών Προϊόντων.\nΚαι σε αυτή την εορταστική δράση, περισσότεροι από 50 εγχώριοι παραγωγοί θα διαθέσουν πάνω από 160 διαφορετικά προϊόντα αρίστης ποιότητας και σε χαμηλές τιμές, ενώ μεταξύ των προϊόντων θα είναι διαθέσιμα και πασχαλινά εδέσματα.\nΗ αγορά των προϊόντων θα πραγματοποιηθεί στον χώρο στάθμευσης πίσω από το Ο.Α.Κ.Α επί της οδού Αμαρυσίας Αρτέμιδος από 8 π.μ. έως 2 μ.μ.\nΗ διαδικασία διάθεσης των προϊόντων και αυτή τη φορά θα γίνει άνευ τηλεφωνικής παραγγελίας με επιτόπια ελεύθερη πώληση στο σημείο της διανομής.\nΟι καταναλωτές θα έχουν την ευκαιρία επί τόπου να δοκιμάσουν, να αγοράσουν και να ενημερωθούν απευθείας από τους παραγωγούς για τα προϊόντα που επιθυμούν να αγοράσουν. Επίσης, εάν κάποιο προϊόν δεν είναι της απολύτου αρεσκείας τους, έχουν τη δυνατότητα να το επιστρέψουν όσο διαρκεί η δράση.\nΟ Δήμος Αμαρουσίου καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για τον έλεγχο των προϊόντων, αλλά και κατά την επιλογή των παραγωγών, με σκοπό την εξασφάλιση της άριστης ποιότητας και της χαμηλής τιμής των προσφερόμενων προς πώληση αγαθών.\nΓια πληροφορίες και ερωτήσεις σχετικά με τα προϊόντα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν\nαπό Δευτέρα έως Παρασκευή από 9 π.μ. έως 3 μ.μ. στα τηλ.:\n2132038349, 336, 080 και κατά το Σαββατοκύριακο στα τηλ. 2132038000, 001.\nΗ επόμενη δράση για το 2016 έχουν προγραμματιστεί για την Κυριακή 5 Ιουνίου 2016.