Επικίνδυνη και κενή νοήματος η πρόταση Λιλλήκα | Λουκάς Γ. Σταύρου\nΟ πρώην υπουργός εξωτερικών επί Τάσου Παπαδόπουλου κ. Λιλλήκας , συνέργησε ως γνωστό σε όλες τις αισχρές υποχωρήσεις εκείνης της περιόδου , όπως :\nη άρση της εμπολέμου καταστάσεως και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων ,\nη άρνηση υπεράσπισης της κυριαρχίας της κυπριακής δημοκρατίας και η αποδοχή του σχεδίου Ανάν προς δημοψήφισμα ,\nη διαίρεση της έννοιας του ενός λαού και του ενός εκλογικού σώματος και η αποδοχή διπλού δημοψηφίσματος του 2004 που παρέπεμψε σε δύο λαούς ,\nη αποδοχή του εγκλήματος του εποικισμού δια της συμμετοχής των εποίκων στο δημοψήφισμα .\nΥποχωρήσεις τις οποίες βρίσκουμε σήμερα μπροστά μας ως ογκόλιθους που ανακόπτουν την μελλοντική μας πορεία.\nΈρχεται λοιπόν σήμερα ο κ. Λιλλήκας , με την ιδιότητα του υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές να απορρίψει την διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως ΜΗ ΕΦΑΡΜΌΣΙΜΗ και να ζητά νέες συνομιλίες πάνω σε μηδενική βάση.\nΓια τις προδοσίες και τις εμπράγματες υποχωρήσεις που συντελέσθηκαν δεν κάνει λόγο ο κ. Λιλλήκας. Τι θα γίνει κ. Λιλλήκα με τα ανοικτά οδοφράγματα και την επάνοδο της εμπολέμου καταστάσεως; Καμιά απάντηση. Αφήνει έτσι να εννοηθεί πως ο νέος κύκλος συνομιλιών πάνω σε μηδενική βάση όπως τις βλέπει στα όνειρα της αιθεροβάμωνος πρότασης του ο κ. Λιλλ΄'υκας , θα διεξάγονται μη αναιρουμένων των εμπράγματων υποχωρήσεων , δηλαδή με ανοικτά οδοφράγματα συμπόσια , χαριεντισμούς και εμπορικές σχέσεις με τους κατακτητές .\nΕφόσον ο κ. Λιλλήκας δεν ζητά να κλείσουν τα οδοφράγματα και να επανέλθει η αρχή της εμπολέμου καταστάσεως , τότε δεν νοείται να αναφέρεται σε διαπραγμάτευση επί μηδενικής βάσης αλλά πάνω στη βάση των προδοτικών εμπράγματων υποχωρήσεων .\nΕπίσης ο όρος “μηδενική βάση” είναι αποκύημα πολιτικής μωρίας. Αν αφαιρέσουμε όλες τις υποχωρήσεις που έγιναν δεν απομένει το μηδέν , η μηδενική βάση , αλλά απομένει η υπόσταση της κυπριακής δημοκρατίας που είναι η μόνη νομική βάση του αγώνα μας. Πάνω στη βάση αυτής της υπόστασης επιβάλλεται να διεξάγουμε τον αγώνα μας , διεκδικώντας το δικαίωμα αυτής , της κυπριακής δημοκρατίας δηλαδή , να ασκήσει ξανά τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο κατεχόμενο τμήμα της και να απαιτήσει από την διεθνή κοινότητα και ιδιαιτέρως από την ευρωπαϊκή ένωση να συμβάλουν προς αποκατάσταση αυτού του δικαιώματος.\nΕίναι επικίνδυνο να απορρίπτουμε την ΔΔΟ προτάσσοντας ως επιχείρημα το ανεφάρμοστο αυτής αντί το παράνομο και παράλογο αυτής.\nΟφείλουμε να πούμε προς όλες τις κατευθύνσεις πως :\nΑπορρίπτουμε την διζωνική μη αποδεχόμενοι τις ζώνες που επέβαλε η εισβολή .\nΑπορρίπτουμε την δικοινοτική , μη αποδεχόμενοι τις κοινότητες που επέβαλε το κατακτητικό σύνταγμα της Ζυρίχης .\nΑπορρίπτουμε την ομοσπονδία μη αποδεχόμενοι την κατάλυση της δημοκρατίας και του ενός και αδιαίρετου εκλογικού σώματος που έχει δικαίωμα να θεσπίζει το σύνταγμα και τους νόμους του χωρίς ξένη εποπτεία και επιβολή.\nΑίολη , επικίνδυνη αλλά και ύποπτη η θέση Λιλλήκα περί διαπραγματεύσεων επί μηδενικής βάσης που αφήνει να νοηθεί η διολίσθηση σε κάποιο πρωτογενές δίκαιο που προ πολλού κυοφορείται στην νοσηρή σκέψη του προδοτικού κατεστημένου. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ σημαίνει εισαγωγή της ΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ που είναι το όπλο των αγγλοτούρκων κατακτητών.\nΑς δούμε τώρα την θέση περί εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περί των οποίων πολύς λόγος γίνεται και από τους υποστηρικτές της “ΔΔΟ με περιεχόμενο” .\nΑν μπούμε στη λογική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα αντιτάξει και η κατοχική πλευρά τα δικά της ανθρώπινα δικαιώματα , όπως κάνει ήδη , παρουσιάζοντας τους χρήστες των περιουσιών των προσφύγων ως δικαιούχους και τους γεννηθέντες εξ εποίκων στην κατεχόμενη Κύπρο ως νομίμους κατοίκους του νησιού . Οπότε με την λογική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πέφτουμε στη παγίδα της αποδοχής των εποίκων και της αναγνώρισης δικαιωμάτων ιδιοκτησίας με τους κατακτητές. Οπότε τα δεδομένα αλλάζουν ριζικά σε σημείο που και αυτή ακόμα η επιστροφή των προσφύγων υπό τουρκική διοίκηση και η εφαρμογή όλων των δικαιωμάτων να μην αναιρεί την διζωνικότητα όπως ισχυρίζεται ο κ. Λιλλήκας και οι λοιποί υποστηρικτές της στρατηγικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν θα είναι 500.000 οι κατοικούντες τούρκοι στα κατεχόμενα , ακόμα και η επιστροφή και των 200.000 Ελλήνων προσφύγων δεν θα ανατρέπει την δημογραφική υπεροχή των τούρκων. Και όπως έλεγε και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής , ποιος Έλληνας θα αποφασίσει να ζήσει μέσα στους τουρκομαχαλάδες όταν θα ασκείται αφόρητη πίεση σε κάθε μη τουρκο-μουσουλμανικό στοιχείο; Συνεπώς το πρόβλημα δεν λύνεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά τα επικαλείται η διπλωματία για λόγους εντυπώσεων και αποτελούν δευτερεύον επιθετικό όπλο κατά της κατοχής.\nΌσο νεφελώδης είναι η πρόταση λύσης του κ. Λιλλήκα άλλο τόσο νεφελώδης και επικίνδυνη είναι και η προτεινόμενη τακτική. Το ερώτημα πως θα πορευθεί προς την λύση της εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο κ. Λιλλήκας λέει το αμίμητο. Να αλλάξουμε την πολιτική της Τουρκίας. Και πως θα πετύχουμε αυτό κύριε Λιλλήκα ; Εκμεταλλευόμενοι λέει την προσπάθεια της Τουρκίας να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και φράζοντας της το δρόμο με στόχο την αλλαγή της τουρκικής πολιτικής. Πρώτα από όλα οι ίδιοι οι τούρκοι έχουν δηλώσει πολλές φορές πως δεν θα “θυσιάσουν την Κύπρο για χάρη της Ε.Ε.” και δεύτερο ποίος του είπε του κ.Λιλλήκα ότι η Τουρκία δεν επιδιώκει μιαν ειδική σχέση με την Ε.Ε αναγνωρίζοντας και η ίδια τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίζει και στο μέλλον για πλήρη ένταξη της στην Ε.Ε.; Οπότε σε μια τέτοια περίπτωση , που είναι και η πλέον πραγματιστική , τα όπλα του κ. Λιλλήκα μόνο κρότο θα βγάζουν καθότι θα είναι άσφαιρα.\nΗ άλλη πρόταση που συμπληρώνει την προαναφερθήσα , είναι η δημιουργία του άξονα Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος με την ευκαιρία μάλιστα της από κοινού εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου που βρέθηκε στα γειτνιάζοντα οικόπεδα των ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ.\nΠρώτη παρατήρηση: όταν αναιρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση και άνοιγαν τα οδοφράγματα άφηναν παράλληλα το ενιαίο αμυντικό δόγμα να κλείνει το κύκλο του. Οι περιχαρείς εναγκαλισμοί με τους κατακτητές καθιστούσαν περιττό το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Τώρα θυμήθηκαν όχι την αναβάθμιση του δόγματος που θα ήταν ορθή επιλογή , αλλά την δημιουργία άξονα με το Ισραήλ που σημαίνει την υπαγωγή της ασφάλειας της κυπριακής δημοκρατίας και του κυπριακού ελληνισμού στην αμυντική ομπρέλα του Ισραήλ που θα μετατρέψει την Κύπρο σε αμυντική ενδοχώρα του Ισραήλ εκθέτοντας την ταυτόχρονα στους κινδύνους που προέρχονται από τις δυνάμεις που εχθρεύονται το Ισραήλ. Έχουμε την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί θα φέρουμε τώρα και τους ισραηλινούς και θα εντάξουμε την Κύπρο στην ζώνη της αραβο-ισραηλινής αντιπαράθεσης.\nΔεύτερη παρατήρηση: ποίος του είπε του κ Λιλλήκα ότι το Ισραήλ θα διατηρήσει στο διηνεκές εχθρικές σχέσεις με την Τουρκία όταν μάλιστα οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής , ασκούν πιέσεις για εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών στα πλαίσια μιας ευρύτερης στρατηγικής τους στην Μέση Ανατολή; Συνεπώς δεν υπάρχει βάση δημιουργίας του άξονα διότι αν στη πορεία αναθερμανθούν οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας θα μετεξελιχθεί η όποια σχέση εξάρτησης σε τρομερή πίεση για υποχωρήσεις τόσο στο τομέα της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου όσο και στο εθνικό θέμα. Ο ΑΞΟΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ ΘΗΛΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.\nΤρίτη παρατήρηση : η αλληλεξάρτηση της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου με την προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού αποτελεί υπονόμευση της κυριαρχίας μας στην κυπριακή ΑΟΖ. Άλλο πράγμα είναι η διασφάλιση της εξόρυξης και εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου που μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους και άλλο η επίλυση του εθνικού προβλήματος της κατοχής του 40% της επικράτειας της κυπριακής δημοκρατίας.\nΤο πιο σταθερό σημείο της πρότασης του κ. Λιλλήκα εστιάζεται στην εξυπηρέτηση των ισραηλινών συμφερόντων. Αν ήθελε εφαρμοστεί η πρόταση Λιλλήκα αυτά τα συμφέροντα θα εξυπηρετούνταν πρωτίστως , που με μαθηματική ακρίβεια δεν θα οδηγήσουν στην “αλλαγή της τουρκικής πολιτικής” αλλά στην παρασκηνιακή σύμπραξη σιωνισμού και τουρκικού επεκτατισμού.\nΕν κατακλείδι , η πρόταση Λιλλήκα εκτός του ότι είναι κενή νοήματος είναι και επικίνδυνη ΚΑΙ ύποπτη ως προσπάθεια εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων.\nΤο πιο επικίνδυνο όμως στη πρόταση Λιλλήκκα είναι ότι έγινε αποδεχτή από το εθνικόφρων συνονθύλευμα που χωρίς ιδεολογικά έρματα , ακολουθεί τυφλά τους κάθε λογής πατριδομασκοφόρους μειοδότες.


Ενοριακή ζωή - Άγιος Δημήτριος Πειραιώς: Η εις πρεσβύτερον χειροτονία του διακόνου π. Αντωνίου Σταματόπολου.\nΗ εις πρεσβύτερον χειροτονία του διακόνου π. Αντωνίου Σταματόπολου.\nΜέσα σε κλκίμα βαθειάς συγκίνησης και κατάνυξης, τελέστηκε την Κυριακή 31 Δεκεμβρίου, στον Ιερό μας Ναό, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, η εις πρεσβύτερον χειροτονία του διακόνου του Ναού μας π. Αντωνίου Σταματόπουλου, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.\nΟ π. Αντώνιος ήταν ο διάκονος του Ιερού μας Ναού για περίπου 13 μήνες, από την ημέρα της χειροτονίας του μέχρι και την ημέρα της εις πρεσβύτερον χειροτονίας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του και επιδεικνύοντας ευλάβεια και ζήλο στα διακονικά του καθήκοντα.\nΣτην ομιλία της χειροτονίας του αναφέρθηκε στο χάρισμα της ιερωσύνης αλλά και στην ανάγκη της σύγχρονης πραγματικότητας ώστε να υπηρετήσει τον πληγωμένο άνθρωπο από την αμαρτία και από όλες εκείνες τις μηδενιστικές αντιλήψεις γύρω από το ανθρώπινο πρόσωπο.\nΕυχαρίστησε ιδιαιτέρως τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Σεραφείμ για την αγάπη του αλλά και για την ευλογία ώστε να τον καταστήσει ιερέα των μυστηρίων του Θεού. Ευχαρίστησε τους πατέρες του Ιερού μας Ναού για την συνεργασία, τους συνεργάτες του ενοριακού μας έργου και τους πιστούς για την αγάπη που έδειξαν στο πρόσωπό του.\nΟ νέος πρεσβύτερος τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου όπου θα διακονήσει από την νέα του ιερατική θέση. Του ευχόμαστε ο Θεός να τον ευλογεί και να τον καταστήσει άξιο της διακονίας του Ευαγγελίου.


Περιεχόμενα. Πρόλογος. Εισαγωγή στη Light Art (ορισμοί και ιστορική αναδρομή) Light Art (καλλιτεχνικός χώρος) - PDF\nΠεριεχόμενα. Πρόλογος. Εισαγωγή στη Light Art (ορισμοί και ιστορική αναδρομή) Light Art (καλλιτεχνικός χώρος)\nDownload "Περιεχόμενα. Πρόλογος. Εισαγωγή στη Light Art (ορισμοί και ιστορική αναδρομή) Light Art (καλλιτεχνικός χώρος)"\n2 Περιεχόμενα Πρόλογος Εισαγωγή στη Light Art (ορισμοί και ιστορική αναδρομή) Light Art (καλλιτεχνικός χώρος) Dan Flavin James Turrell Stephen Antonakos Άλλοι Καλλιτέχνες Light Arch (light art ως αρχιτεκτονικός χώρος) Υπαίθριες εγκαταστάσεις Κτιριακά Κελύφη Περιβλήματα Εσωτερικοί Χώροι Συμπεράσματα Επίλογος Παράρτημα: Light Tech (Η τεχνολογία του φωτός) Πηγές τεχνητού φωτισμού\n3 Προγραμματίσιμος φωτισμός και αυτοματισμοί Ψηφιακές απεικονίσεις Ολογραφικές προβολές Διαδραστικά Περιβάλλοντα Ρύπανση Φωτισμού και Βιώσιμος Φωτισμός Βιβλιογραφία\n4 Πρόλογος Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με έναν περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεως μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο. 1 Η παρουσία του φωτός πάντοτε έμοιαζε πρωταρχική και ανέκαθεν προκαλούσε διαμάχες. Στους μύθους, στην επιστήμη, στα έργα των θνητών, στις θρησκείες. Πολλοί κατά καιρούς διερωτήθηκαν για τη φύση του ενώ άλλοι πάλι έμειναν στον απλό θαυμασμό και στην αποδοχή. Και είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι το φώς υμνήθηκε όσο τίποτε άλλο από τους καλλιτέχνες. Το φως, φυσικό και τεχνητό, αποτελεί το κύριο μέσο, με το οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Επιπλέον, ορίζει το χώρο, αναδεικνύει τα χρώματα, αποκαλύπτει τις περίπλοκες λεπτομέρειες της υφής και της φόρμας και έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει «δραματικά» την ατμόσφαιρα κάθε εσωτερικού ή εξωτερικού χώρου. Στην ιστορία της αρχιτεκτονικής το φυσικό φώς υπήρξε μία από της σημαντικότερες παραμέτρους στην εξέλιξή της. Για εκατοντάδες χρόνια όλα τα κτίρια κατασκευάζονταν κάτω από μία και μοναδική πηγή φωτός, τον ήλιο. Ο διαρκώς μεταβαλλόμενος χαρακτήρας του φυσικού φωτός, και ως εκ τούτου μη προβλέψιμος, έκανε πολύ δύσκολο τον αποτελεσματικό χειρισμό και έλεγχό του, ως αρχιτεκτονικό μέσο. Ο σχεδιασμός, λοιπόν, του φωτισμού υπήρξε συνειδητή πράξη από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού. 1 Γραμματικάκης, Γιώργος. Η αυτοβιογραφία του φωτός. 7η εκδ. Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2007.\n5 Καθ όλη τη διάρκεια της αρχιτεκτονικής, το φως χρησιμοποιήθηκε με ποικίλους τρόπους ώστε να αναδείξει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, να δημιουργήσει μυστήριο και θρησκευτική κατάνυξη, να υποβάλει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, να ορίσει το χώρο.\n6 Εισαγωγή στη Light Art Ο όρος light art (τέχνη του φωτός) αναφέρεται σε έργα τέχνης που χρησιμοποιούν τεχνητό φωτισμό, συνήθως ηλεκτρικό, ως αυτοδύναμο καλλιτεχνικό μέσο ή ως σημαντικό συστατικό του έργου. Η ιδέα αυτή έχει τις ρίζες της στο 18ο αιώνα, όταν ο Γάλλος επιστήμονας Louis Bertrand Castel άρχισε να ενδιαφέρεται για τη σχέση μεταξύ ήχου και χρώματος. Υποστήριζε ότι παράγονται από δονήσεις και έφτιαξε διάφορα «οπτικά αρπίχορδα», κάποια απ τα οποία περιλάμβαναν και χρωματιστά γυαλιά. Διάφοροι καλλιτέχνες στις αρχές του 20ου αιώνα πειραματίστηκαν σε έργα με τεχνητό φωτισμό, όπως ο Moholy Nagy, ωστόσο μόνο από το 1960 και μετά είναι δόκιμο να μιλά κανείς για τη light art ως καλλιτεχνική κίνηση. Κατά τη δεκαετία αυτή, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ γίνονται διάφορες εκθέσεις αφιερωμένες στην τέχνη του φωτός. Συχνά μάλιστα συμπίπτει με άλλα ειδή τέχνης, όπως η Κινητική Τέχνη (Kinetic Art) και η Τέχνη του Ελάχιστου (Minimal Art). Επίσης, κατά τη δεκαετία του 1960 τα λέιζερ και η ολογραφία γίνονται διαθέσιμα στους καλλιτέχνες. Τα λέιζερ χρησιμοποιήθηκαν χαρακτηριστικά για θεαματικές νυχτερινές προβολές. Πολλοί καλλιτέχνες πειραματίστηκαν και με τα ολογράμματα, ωστόσο στην τέχνη η ολογραφία εκλαμβανόταν περισσότερο ως περιέργεια παρά ως ένα σοβαρό μέσο έκφρασης. Η σημερινή τεχνολογία δίνει στους σύγχρονους καλλιτέχνες πληθώρα δυνατοτήτων και μέσων φωτισμού για πειραματισμό. Ο όρος luminal art ή luminism χρησιμοποιείται συχνά ως εναλλακτική του όρου light art. Ωστόσο, η χρήση του μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, αφού αναφέρεται και σε άλλα καλλιτεχνικά κινήματα που έχουν να κάνουν με την τοπιογραφία. Η σύγχρονη τέχνη, απαλλαγμένη από τις συμβάσεις του παρελθόντος, επιδιώκει να καταγράψει ελεύθερα τις δυνατότητες του χώρου και να προβάλλει την εσωτερική ζωή ανθρώπου και κοινωνίας. Κανένα υλικό πλέον δεν είναι απαγορευμένο. Ο Delacroix και οι\n7 ιμπρεσιονιστές διεκήρυσσαν ότι το φώς είναι χρώμα. Οι σωλήνες νέον σήμερα είναι και φώς και χρώμα, αλλά επιπλέον συνιστούν ενέργεια στο χώρο. Εκφράζουν ακόμα την τεχνολογική δυνατότητα που ενσωματώνουν τα σύγχρονα έργα τέχνης. Το φώς μας οδηγεί στο αρχέγονο πυρ. Αν σήμερα ο Προμηθέας ξανάκλεβε τη φωτιά, θα την έκρυβε σε ένα σωλήνα νέον. Όπως πάλι αν σήμερα ζωγράφιζε ο Caravaggio, θα εφεύρισκε αυτός τη luminal art. 2 2 Στεφανίδης, Μάνος. Μετα κατασκευή της κιβωτού ή η τέχνη ως αρχαιολογία της τεχνολογίας. Yannis Bouteas. Αθήνα: Ιλεάνα Τούντα, 1990.\n8 Light Art\n9 Η αρχή της πορείας του τεχνητού φωτός στην τέχνη ξεκινά από τη δεκαετία του 60. Διάφοροι καλλιτέχνες, από τις απαρχές της εμφάνισης των περιβαλλόντων στην τέχνη εισάγουν στα έργα τους αυτό το νέο εικαστικό μέσο. Πρόκειται για ανθρώπους που θέλησαν να αλλάξουν την τέχνη με το άυλο αυτό μέσο. Αν κοιτάξει κανείς την τέχνη των light artists, τόσο της πρώιμης εποχής του κινήματος αυτού, όσο και των σύγχρονων μας, θα παρατηρήσει πως ένας ακόμα κοινός παρονομαστής της τέχνης τους είναι ο αρχιτεκτονικός χώρος. Το φώς άλλοτε διατρέχει σε σωλήνες νέον το χώρο, άλλοτε δημιουργεί αρχιτεκτονικό χώρο και άλλοτε πάλι έρχεται για να τονίσει τα χαρακτηριστικά του. Με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της τεχνολογίας νέα μέσα δίδονται στους καλλιτέχνες για να δημιουργήσουν ή να περιγράψουν αρχιτεκτονικό χώρο με το τεχνητό φως. Τα όρια μεταξύ τέχνης και αρχιτεκτονικής γίνονται ακόμα πιο ασαφή, ενώ η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει τη δυνατότητα στον ίδιο το θεατή ή το χρήστη να αλληλεπιδράσει με το έργο.\n10 Dan Flavin Πρωτεργάτης της light art και ίσως ο σημαντικότερος εκπρόσωπός της είναι ο Dan Flavin. Ξεκινώντας από τα πλαίσια της Minimal art αλλά ξεχωρίζοντας πολύ γρήγορα με τη διαφορετικότητά του, ο Flavin αναπτύσσει μία καινούρια αντίληψη για την τέχνη. «Η τέχνη διαχέει επιδεικτικά ένα μυστήριο ενώ στην πραγματικότητα είναι η κοινή λογική μιας έντονα πραγματωμένης διακόσμησης. Ο συμβολισμός σταδιακά υποβαθμίζεται και γίνεται ασήμαντος. Ασκούμε πιέσεις προς μία μη τέχνη, μία αίσθηση ψυχολογικά αδιάφορης διακόσμησης.» 3 Ξεκινώντας να δουλεύει το 1963 αποκλειστικά με βιομηχανικούς προκατασκευασμένους σωλήνες φθορισμού, χορογραφεί τα φώτα του ερευνώντας την ιδέα του χώρου παρά της μορφής. Τα έργα του Flavin αρθρώνονται στο χώρο και επινοούνται σε σχέση με ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό πρίσμα. Συχνά, οι εγκαταστάσεις του παίρνουν διαστάσεις μεγάλης κλίμακας, βαθαίνοντας τη σχέση τους με τον αρχιτεκτονικό χώρο. Πολλές φορές τα έργα του τροποποιούνταν ώστε να αρμόζουν στους εκάστοτε χώρους που εκτίθεντο, διαμορφώνοντας έτσι μια φυσική σχέση με το χώρο. Αργότερα, στο λεξιλόγιό του προσθέτει και τον κυκλικό λαμπτήρα φθορίου. Τα τέσσερα «βασικά» του χρώματα ήταν το ροζ, το κίτρινο, το πράσινο και το γαλάζιο. Αντίθετα από το αναμενόμενο, ο Flavin επιδιώκει και το φυσικό φωτισμό των έργων του από τα ανοίγματα στο χώρο, ούτως ώστε να αναμιγνύονται και να περιπλέκονται τα χρώματα που χρησιμοποιεί, «σεβόμενος την αρχιτεκτονική». Ο ίδιος υποστήριζε ότι τα έργα του ήταν αυτό που ήταν, δηλαδή λαμπτήρες φθορισμού, και τίποτα περισσότερο. «Κοιτώντας κανείς επίμονα για αρκετό χρονικό διάστημα, εφευρίσκει σχέσεις που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Πρόκειται απλά για σωλήνες φθορίου που είναι τοποθετημένοι με επιδεξιότητα σε ένα αρχιτεκτονικό περιβάλλον και δημιουργούν μια 3 Bell, Tiffany., Govan, Michael. Dan Flavin, A retrospective. New York: Dia Art Foundation, 2004.\n11 κατάσταση φωτισμού». 4 «Η δική μου πρόταση έχει γίνει κυρίως μια εσωτερική διαδικασία τοποθέτησης λωρίδων από φώς φθορισμού. Έχει λανθασμένα βαπτιστεί ως γλυπτική από ανθρώπους που ξέρουν καλύτερα». 5 Οι σωλήνες που ο Flavin απλά διευθετεί στο χώρο, μπορούν να βρεθούν εύκολα στην αγορά και να αντικατασταθούν, χωρίς να καταλάβει κανείς τη διαφορά. Η ανταπόκριση του Flavin στο περιβάλλον που αλλάζει και η αντίστασή του στη χρονολόγηση καθιστούν τα έργα του υπερβατικά στο χρόνο. Η συνεχής ανακατασκευή των έργων του με την αντικατάσταση των λαμπτήρων συνεπάγεται πως τα αντικείμενα αυτά δεν παίρνουν ποτέ την πατίνα του χρόνου, τη φυσική απόδειξη της γήρανσης. Σώζοντας το φωτισμό φθορισμού από την αιώνια αφάνεια των συστημάτων φωτισμού, των διαφημιστικών βιτρινών και των φωτεινών επιγραφών, ο Flavin μεταμορφώνει και την αντίληψη μας για το φώς στον αρχιτεκτονικό χώρο. 4 Morse, Steve. Dan Flavin: Constructed light. [online, video], 2008, Available from: <http://www.youtube.com/wa tch?v=xjtpaiorjom> [accessed 12/02/2008] 5 Marzona, Daniel. Minimal Art. Koln: Taschen, 2004.\n12 James Turrell Ο James Turrell είναι ένας καλλιτέχνης που ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το χώρο και το φως και ήταν πρωτοπόρος αυτής της τέχνης. Από τα χρόνια που σπούδαζε ακόμα εντυπωσιάστηκε από τη δύναμη του φωτός και άρχισε να δημιουργεί έργα όχι από χρώμα, μάρμαρο ή πηλό άυλα έργα. Είναι γνωστός για τις εγκαταστάσεις του, στις οποίες χειρίζεται τον τεχνητό φωτισμό με ιδιαίτερο τρόπο. Οι επιφάνειες που ορίζουν τους χώρους δεν υφίστανται σαν υλικά αντικείμενα, αλλά σαν φαινομενικές επιφάνειες που δημιουργούνται από το φως, το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις είναι νέον. Τα έργα του συνήθως περικλείουν και τον επισκέπτη, με στόχο να ελέγχουν την αντίληψή του για το φως. Κάποιες από τις εντυπώσεις ψευδαίσθησης που δημιουργούνται έχουν έννοια μόνο στη συγκεκριμένη εγκατάσταση. Για παράδειγμα, προβάλλοντας ένα έντονο φως στη γωνία του δωματίου, o Turrell δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός πραγματικού παραθύρου. Πολλοί επισκέπτες πιστεύουν πως το φως που προβάλλεται είναι πραγματικά ένα άνοιγμα στον τοίχο, μέχρι να αγγίξουν την επιφάνεια για να διαπιστώσουν ότι οι προσδοκίες τους ήταν λανθασμένες. Χρησιμοποιεί διαφορετικούς μηχανισμούς για να δημιουργήσει φόρμες στο χώρο με την αξιοποίηση του φωτός. Ένας από αυτούς είναι η προβολή ενός έντονου φωτισμού στις διασταυρώσεις των τοίχων στο χώρο της εγκατάστασης. Δημιουργεί έτσι διάφορες οπτικές ψευδαισθήσεις στον παρατηρητή ο οποίος αναρωτιέται τι είναι αληθινό και τι είναι κατασκεύασμα του δημιουργού. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Μοιάζει με χρωματιστή ομίχλη το βλέπεις, νομίζεις πως μπορείς να το ακουμπήσεις, μπορείς ακόμα και να το εισπνεύσεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι εκεί» 6. Ένας άλλος μηχανισμός είναι να «επιβάλλει» στο φως να περνά μέσα από περιορισμένα ανοίγματα. Σε αυτήν την περίπτωση, οι φωτεινές πηγές πίσω από τα επίπεδα, δημιουργούν 6 Butterfield, Jan. The art of light and space. New York: Abbeville, 1995.\n13 φωτισμό που περιβάλλει το επίπεδο επιμηκύνοντας τις τεμνόμενες ακμές του πατώματος και των τοίχων. Σαν αποτέλεσμα, ο τοίχος φαίνεται σαν να επιπλέει στο χώρο, σαν να περιβάλλεται από ένα λαμπερό φωτοστέφανο. Είναι επίσης γνωστός για τις «σήραγγες φως» και τις προβολές που δημιουργούν σχήματα που φαίνεται να έχουν μάζα και βάρος, αν και έχουν δημιουργηθεί μόνο με φως. Η δουλειά του έχει ως στόχο να μιλά στους επισκέπτες χωρίς λόγια, υποτάσσοντας τη ματιά, το σώμα και το μυαλό τους με τη δύναμη του πνευματικού ξυπνήματος. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Θέλω να δημιουργώ μια ατμόσφαιρα που να μπορεί να σταθμιστεί συνειδητά με το μάτι, όπως η σκέψη που έρχεται στο μυαλό σου κοιτάζοντας τη φωτιά σκέψη που δεν μπορεί να αποδοθεί με λόγια». Οι φωτογραφίες μπορούν να δώσουν μόνο μια μικρή ιδέα από τους χώρους που δημιουργούνται σε αυτές τις εγκαταστάσεις. Χρειάζεται κανείς να ζήσει την εμπειρία από κοντά για να τα κατανοήσει. Το αποτέλεσμα είναι δύσκολο να οριστεί με λέξεις. Ο William Wilson των Los Angeles Times το αποδίδει ως άκαμπτο και μυστηριώδες, σαγηνευτικό και επιβλητικό.\n14 Steven Antonakos (Στυλιανός Αντωνάκος) Η παρουσία του Στυλιανού Αντωνάκου τα τελευταία 50 χρόνια είναι αδιάλειπτα αισθητή σε όλο τον κόσμο. Η δουλειά του είναι σταθερά αναγνωρίσιμη για τη «σχισματική» της στάση σε σχέση με τη χρήση του φωτός, ενώ το πρόβλημα που τον απασχολεί είναι ο χώρος, εμπλέκοντας τις σχέσεις του έργου με την αρχιτεκτονική και το θεατή. Στη δεκαετία του 60 αρχίζει να χρησιμοποιεί φωτισμό με νέον, όχι με την ψυχρή και αυστηρή μέθοδο του μινιμαλισμού, αλλά πλάθοντάς το με διαφορετικό τρόπο. Τόσο τα έργα στο εργαστήριό του, όσο και τα έργα του σε δημόσιους χώρους δίνουν έμφαση σε μέρη του οπτικού περιβάλλοντος. Οι γραμμικές μορφές νέον και οι έγχρωμες λάμψεις που αυτά απλώνουν, επαναπροσδιορίζουν τους χώρους μορφολογικά και συναισθηματικά. Ο ίδιος αναφέρει: «Για μένα το νέον, χωρίς να έχει επιθετικό χαρακτήρα, διαθέτει ορισμένες δυνάμεις. Είναι ορατό από μεγάλες αποστάσεις και μπορεί όχι μόνο να χρησιμοποιηθεί γραμμικά αλλά και να έχει λειτουργικότητα μέσα στο χώρο. [ ] Η σκέψη μου ήταν απλώς ότι μπορεί κανείς να πετύχει πολύ περισσότερα με το νέον, χρησιμοποιώντας το με αφηγηματικό τρόπο, παρά με λέξεις και εικόνες, Διαισθανόμουν ότι το φώς θα μπορούσε να αγγίξει τους ανθρώπους με τρόπο αυθεντικό, άμεσο, κινητικό και χωροταξικό» 7. Σταδιακά αρχίζει να φανερώνει το όριο μεταξύ του υλικού και του άυλου, εντείνοντας την υλικότητα των επιφανειών του έργου του. Αυτή η έντονη πνευματικότητα που σχετίζεται από εδώ και έπειτα με τη δουλειά του συνδέεται με αναμνήσεις οικείων προσώπων, των προγόνων του και της καταγωγής του. Το νέον, λοιπόν, από υλικό του αστικού περιβάλλοντος αρχίζει να σηματοδοτεί στον ίδιο τη μυστικιστική φύση του φωτός και το συσχετισμό μεταξύ της ιερότητας της κτίσης και του πνεύματος. 7 Παππά, Σάνια., Παπανικολάου, Μιλτιάδης. Αντωνάκος : έργα για δημόσιους χώρους Θεσσαλονίκη: Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, 2000.\n15 Οι αναφορές στην «άκτιστο ύλη», στην ενέργεια του Θεού βρίσκονται παντού στη δουλειά του, όπως στα «παρεκκλήσια» και στα «δωμάτια διαλογισμού». Ο Αντωνάκος στο έργο του συνδυάζει τέχνη και τεχνολογία. Ως καλλιτέχνης με κοσμοπνευματική στάση και συμπεριφορά, αντιλαμβάνεται την τέχνη ως εσωτερική αναγκαιότητα. Άλλοι Καλλιτέχνες Πλήθος άλλων καλλιτεχνών ασχολήθηκαν με την τέχνη του τεχνητού φωτός, εμπλουτίζοντας το εκφραστικό λεξιλόγιο της τέχνης αυτής και δημιουργώντας μια νέα διάσταση για την έννοια του αρχιτεκτονικού χώρου. Η Chryssa, ο Moholy Nagy, ο Bruce Nauman, ο Robert Irwin, ο Douglas Wheeler, άλλοτε τονίζουν τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των δημόσιων χώρων και κινήσεων, αναδεικνύοντας τον άυλο χαρακτήρα του φωτός, και άλλοτε εντάσσουν τη ροή του φωτοβόλου αστικού τοπίου στο έργο τους, επισημαίνοντας τη δυναμικότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Οι σύγχρονοι καλλιτέχνες, ακολουθώντας τα βήματα των μεγάλων δασκάλων τους, έρχονται να συμπληρώσουν το διάλογο τέχνης, αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας χρησιμοποιώντας τα νέα τεχνολογικά μέσα. Οι Usman Haque, James Clar, Jason Bruges, Peter Freeman, Chris Levine, είναι μόνο μερικοί από τους σημερινούς καινοτόμους της τέχνης αυτής.\n16 Light Arch\n17 Υπαίθριες εγκαταστάσεις\n18 Iceland 92 Magdalena Jetelová, Ισλανδία, 1992 Γύρω στο 1920 ανακαλύφθηκε η ύπαρξη μιας υποθαλάσσιας αλυσίδας οροσειρών στο βυθό του Ατλαντικού Ωκεανού μήκους 15,000 χιλιόμετρα. Από την άποψη των γεωλόγων, αυτή η αλυσίδα, που ονομάζεται «Ατλαντική Κορυφογραμμή» σχηματίζει μια ευθεία γραμμή στο βάθος του ωκεανού που διαχωρίζει την Αμερικανική ήπειρο από την Ευρωπαϊκή και την Αφρικανική. Είναι μια χάραξη, ακόμα ορατή, που δημιουργήθηκε από τον διαχωρισμό των ηπειρωτικών μαζών εκατομμύρια χρόνια πριν και συνεχίζει να επεκτείνεται. Η Ισλανδία είναι το μόνο σημείο όπου αυτή η υποθαλάσσια αλυσίδα προβάλλει πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Μετά από μια μικρή μελέτη της γεωλογίας της Ισλανδίας, η Τσέχα καλλιτέχνης Magdalena Jetelová είχε την ιδέα το 1992 να αναδείξει αυτό το φυσικό και μυθικό φράγμα όριο σε τοπική κλίμακα, χρησιμοποιώντας το φως από μια ακτίνα laser. Αυτή η θεωρητική γραμμή ανάμεσα στις δυο ηπείρους ήταν αρχικά σημειωμένη στο χάρτη της Ισλανδίας μέσω ενός προγράμματος στον υπολογιστή. Διασχίζει το νησί για περισσότερα από 350 χιλιόμετρα. Επειδή οι δυο ηπειρωτικές μάζες είναι ακόμα σε κίνηση, η γραμμή διαχωρισμού παραμένει ακόμα ενεργή. Η ευθεία αυτή μετατοπίστηκε κυριολεκτικά στην επιφάνεια του τοπίου της Ισλανδίας μέσω της φωτεινής γραμμής της ακτίνας laser. Η χάραξη των κινήσεων του εδάφους, η φωτεινή αυτή σχισμή, ακολούθησε γλυπτικά το άγριο, οδοντωτό τοπίο του νησιού. Διαγράφοντας τέλεια τις μορφές των ηφαιστειογενών τοπίων, κάποιες φορές εξαφανιζόταν στις εκπομπές θερμής ομίχλης από το έδαφος. Το φως λοιπόν υλοποίησε αυτό τον αόρατο διαχωρισμό των ηπείρων με έναν ποιητικό τρόπο το σούρουπο. Δυστυχώς μόνο κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν μείνει σαν μάρτυρες αυτής της μοναδικής εγκατάστασης.\n19 Garden of light Keiichi Tahara (γλύπτης), Toyo Ito (αρχιτεκτονας)/ Eniwa, Hokkaido, Japan/ Ιαν Ιούν / Έκταση: 10,000 m2 Σε συνδυασμό με την κατασκευή ενός ζυθοποιείου στο νησί του Hokkaido, η εταιρεία Sapporo ήθελε να δημιουργήσει ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο περιβάλλον. Για να επιτύχει αυτό, ο «γλύπτης φωτός» Keiichi Tahara, γνωστός για το φωτογραφικό του έργο, συνέλαβε την ιδέα του «Κήπου του φωτός». Ο Keiichi Tahara στο μεγαλύτερο μέρος του γλυπτικού του έργου ασχολείται με τον τεχνητό φωτισμό καθώς για εκείνον «όλα δείχνονται με τελειότητα υπό το τεχνητό φως.» 8 Με τη δημιουργία των κήπων, o Tahara μπήκε σε μια άλλη διάσταση. Εδώ αξιοποίησε όλο το ταλέντο του συνθέτοντας μοναδικά το φυσικό και το τεχνητό φως. Αυτή η περιοχή της Eniwa, έχει πάνω από 1 μέτρο χιόνι τους 6 μήνες του χρόνου. Ο άνεμος είναι πολύ δυνατός και ψυχρός. Έτσι, ο κήπος πρέπει να εντάσσεται αρμονικά στο χειμωνιάτικο τοπίο αλλά και να γίνεται ένας χώρος χαλάρωσης το καλοκαίρι. Ο καλλιτέχνης οργάνωσε μια ορχήστρα φωτός σε αυτή την απέραντη έκταση. Αυτό είχε διπλό στόχο: να κάνει μια γλυπτική σύνθεση με ήχο και μουσική από την άποψη του φωτός, και να του δώσει μορφή. Για να το πετύχει, τοποθέτησε στο δημόσιο χώρο 66 πρίσματα ανεπεξέργαστου κρυστάλλου ύψους από 1.2 έως 1.7 μέτρων. Αυτοί οι στύλοι οδηγούν το φως που προβάλλεται από προτζέκτορες τοποθετημένους πίσω τους, που είναι εξοπλισμένοι με λάμπες αυξομειωμένου φωτισμού. Στο κέντρο του κήπου τοποθέτησε επίσης 8 δίσκους ειδικού γυαλιού που ονομάζεται Umu, το οποίο έχει την ιδιότητα να αλλάζει την διαφάνεια και την διαπερατότητα ανάλογα με τις θερμοκρασιακές μεταβολές. Ένας υπολογιστής συνδέει τον φωτιστικό εξοπλισμό στα 66 πρίσματα και τα 8 γυάλινα πιάτα. Μπορούν να εκπέμπονται εως και 12 συχνότητες, συγχρονισμένες με αλλαγές στη 8 Narboni, Roger. Lighting the landscape: art design technologies. Basel: Birkhauser Verlag AG, 2004.\n20 μουσική. Η ένταση του φωτός, είναι λοιπόν ρυθμιζόμενη σύμφωνα με το ρυθμό της μουσικής, η οποία παίζεται μόνιμα. Για τον συγγραφέα Natsuki Ikezwa, «Αυτή η σύνθεση των στύλων φωτός προκαλεί ένα πλήθος ανθρώπων να μαζευτούν σε ένα απέραντο λιβάδι ή σε ένα χιονισμένο τοπίο. Παρατηρώντας την απόσταση μεταξύ των στύλων και τον τρόπο με τον οποίο το πλήθος διασκορπίζεται στο χώρο, φαίνεται σαν ο ένας να γνωρίζει την ύπαρξη του άλλου, αλλά χωρίς να πλησιάζει ή να αγγίζει ο έν ας τον άλλο». 9 9 Narboni, Roger. Lighting the landscape: art design technologies. Basel: Birkhauser Verlag AG, 2004.\n21 Illuminated Ocean Motoko Ishii / Okinawa, Japan / 1975 Το 1975, στα πλαίσια της έκθεσης Ocean Expo στην Okinawa, η σχεδιαστής Motoko Ishii φώτισε τον ωκεανό εγκαθιστώντας εξοπλισμό κατά μήκος ενός κοραλλένιου ύφαλου, σε βάθος που κυμαινόταν από 4 έως 10 μέτρα και σε μήκος που ξεπερνούσε το 1 χιλιόμετρο. 52 κομμάτια φωτιστικού εξοπλισμού με λάμπες αλογόνου που τοποθετήθηκαν ανά 25 περίπου μέτρα. Αυτός ο υποθαλάσσιος φωτισμός δημιουργούσε ποιητικές αμοιβαδοειδείς φόρμες χωρίς τεχνολογικές υποδηλώσεις. Έτσι, το φράγμα του κοραλλένιου ύφαλου τονίστηκε από το φθορίζον φως και από τη διάθλασή του στους θαλάσσιους μικροοργανισμούς. Παράλληλα με την εικαστική αναπαράσταση, η εγκατάσταση αυτή λειτούργησε και ως μια φωτισμένη χάραξη για τα πλοία και τους ψαράδες. Η πιθανή ανάπτυξη αυτής της φωτιστικής αρχής δοκιμάστηκε και από το σύλλογο ψαράδων της περιοχής, οι οποίοι έκαναν έρευνες για να διαπιστώσουν αν το φως λειτουργεί σαν δέλεαρ για τα ψάρια. Μετά από έξι μήνες μελέτης, αυτός ο υποθαλάσσιος φωτισμός διαπιστώθηκε πως δεν είναι πηγή κανενός προβλήματος και έτσι συνέχισε να λειτουργεί κανονικά. Ο δημοσιογράφος Itsuo Sakane εξηγεί: «Αν ειδωθεί από ένα συγκεκριμένο ύψος, το φως μοιάζει με ένα άψυχο αντικείμενο που επιπλέει. Στην πραγματικότητα είναι ένας φόρος τιμής στις χαμένες ψυχές της Okinawa 10.» Πράγματι, η Okinawa είναι μια περιοχή στην οποία πραγματοποιήθηκε μια από τις πιο αιματηρές μάχες του πολέμου του Ειρηνικού Ωκεανού, και με αυτή την εγκατάσταση αυτά τα άμορφα φώτα μέσα στον ωκεανό τιμούν τη θυσία των μαχητών. 10 Narboni, Roger. Lighting the landscape: art design technologies. Basel: Birkhauser Verlag AG, 2004.\n22 Βαλτότοπος στο Μπάφαλο SWA Group / Χιούστον, Τέξας / 2008 Ο φωτισμός του Βαλτότοπου στο Μπάφαλο είναι μέρος ενός εκτεταμένου προγράμματος αναμόρφωσης του, για τη βελτίωση της χρήσης του, της αντίληψής του και της προσβασιμότητας του από το κοινό, καθώς το έλος διασχίζει το Χιούστον. Με τις νέες χρήσεις που εντάσσονται στο πρόγραμμα σε συνδυασμό με τις επεμβάσεις φωτισμού, γίνεται προσπάθεια απόδοσης νέας ταυτότητας σε μια περιοχή εγκαταλελειμμένη και παραμελημένη. Σε πρώτο επίπεδο, φωτιστικά σώματα ειδικά σχεδιασμένα παρέχουν ένα λευκό ίχνος στις δύο πλευρές του έλους. Σε δεύτερο επίπεδο ο φωτισμός ανταποκρίνεται στο άμεσο περιβάλλον, φωτίζοντας σημαντικές επιφάνειες, όπως, τοίχους, κολώνες, περιφερειακούς όγκους, δέντρα, ή τις επιφάνειες κάτω από γέφυρες, παρέχοντας άνεση, ασφάλεια και οπτικό ενδιαφέρον. Σε τρίτο επίπεδο περιλαμβάνεται φωτισμός για ιδιαίτερα γεγονότα και καλλιτεχνικούς χειρισμούς, όπως οι δημόσιες καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις. Τα φωτιστικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα αλλάζουν από λευκό σε μπλε αντανακλώντας τις αλλαγές στον κύκλο της σελήνης. Ο κύκλος αυτός των 29 ημερών εκφράζεται με λευκό και μπλε φωτισμό σε όλο τον κεντρικό ιστό της πόλης, με ρυθμό προοδευτικό, ακολουθώντας τον άξονα του έλους, σε διάταξη συμφώνα με τις φάσεις της σελήνης. Στην πρόταση υποδεικνύεται η πηγή της απαιτούμενης ενέργειας να είναι το ίδιο το έλος.\n23 Sky Ear & Burble Usman Haque Ο Usman Haque, αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης, σχεδιάζει φυσικά περιβάλλοντα και δημιουργεί το λογισμικό με το οποίο τους δίνει ζωή. Το Sky Ear είναι ένα εύκαμπτο σύννεφο φτιαγμένο από εκατοντάδες μπαλόνια με ήλιο που δεσμεύουν την παράξενη κρυμμένη ομορφιά του ηλεκτρομαγνητικού χώρου. Πάνω του είναι αναρτημένα κινητά τηλέφωνα, έντονα χρωματισμένα LED, και ηλεκτρομαγνητικοί αισθητήρες που εκπέμπουν φωτισμό διαφορετικού χρώματος όταν ενεργοποιηθούν. Το Sky Ear παρουσιάστηκε στην Ελβετία και στο Λονδίνο το Καθώς το σύννεφο με τα μπαλόνια ανέβαινε στον ουρανό πλέοντας, αναβόσβηνε περνώντας από διαφορετικά πεδία ραδιοκυμάτων και μικροκυμάτων. Τα κινητά τηλέφωνα ήταν το εναρκτήριο σημείο για την κατασκευή, καθώς ο Haque ήθελε να δει το πώς αυτά επηρεάζουν την κατάσταση του χώρου που χρησιμοποιούμε, τώρα που είναι πλέον πανταχού παρόντα. Αυτό φανερά προσέλκυσε περισσότερο κόσμο να εμπλακεί με το θέαμα. Καθώς οι επισκέπτες καλούσαν τα κινητά τηλέφωνα στο σύννεφο, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο άλλαζε το χρώμα και την ένταση των μπαλονιών. Πρόκειται για μια καινοτόμα κατασκευή που σπάει τα αντιληπτικά όρια μεταξύ του φυσικού και του οιονεί περιβάλλοντος, ενθαρρύνοντας τον κόσμο να γίνει ενεργός συμμέτοχος στο έργο, βλέποντας έτσι την καθημερινή διάδραση μεταξύ των αόρατων τοπογραφιών και του ηλεκτρομαγνητικού χώρου. Μια παρόμοια κατασκευή του Haque ήταν και το Burble στο Λονδίνο. Εδώ, όμως, η εναλλαγή των χρωμάτων στο σύννεφο από τα μπαλόνια προκαλείται από την κίνηση των θεατών που τα συγκρατούν στο έδαφος. Έτσι, εν μέρει εγκατάσταση, εν μέρει περφόρμανς,\n24 το έργο δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να συνεισφέρει σε μια κατασκευή σε επίπεδο αστικής κλίμακας, μόνο για μία νύχτα.\n25 White Noise/ White Light Höweler + Yoon, MY Studio / Αθήνα / 2004 Πρόκειται για ένα εφήμερο έργο τοποθετημένο επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα, στα πλαίσια της Ολυμπιάδας, Αποτελούμενο από έναν κάνναβο (50χ50) από οπτικές ίνες και μικρόφωνα, η εγκατάσταση "Λευκός Θόρυβος, Λευκό Φώς" (White noise/ White light) είναι ένα διαδραστικό πεδίο που ανταποκρίνεται στην κίνηση των ανθρώπων εντός του. Η αρχική εντύπωση ενός στατικού, ουδέτερου και διαφανούς πλέγματος από κατακόρυφους δείκτες, διαλύεται από το φωτεινό ακουστικό νυχτερινό πεδίο. Καθώς οι πεζοί εισέρχονται στο πεδίο, η παρουσία και η κίνησή τους ανιχνεύονται από την κάθε μονάδα, η οποία εκπέμπει λευκό φώς από LED και λευκό θόρυβο από τα ηχεία που βρίσκονται κάτω. Αν ανιχνευτεί κίνηση, η ένταση του φωτισμού και του ήχου αυξάνεται, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, η ένταση μειώνεται μέχρι να μηδενιστεί. Όπως το λευκό φώς δημιουργείται από όλο το χρωματικό φάσμα, έτσι και ο λευκός θόρυβος εμπεριέχει όλες τις συχνότητες εντός του ακουστικού εύρους, σε ίσες ποσότητες. Με φόντο την Ακρόπολη, το αποτέλεσμα έμοιαζε καθηλωτικό.\n26 Halo Rossendale, England Πρόκειται για ένα έργο που ανήκει στην καλλιτεχνική σειρά Panopticons στο East Lancashire. Το πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει την κατασκευή μιας ομάδας από τοπόσημασύμβολα για τον 21ο αιώνα. Το Halo, δηλαδή, φωτοστέφανο, είναι μια γλυπτική κατασκευή διαμέτρου 18 μέτρων, σχεδιασμένη από το John Kennedy. Είναι το τέταρτο και τελικό Panopticon της σειράς. Είναι μια μεταλλική δικτυωτή κατασκευή που στηρίζεται σε ένα τρίποδο πέντε μέτρα πάνω από το έδαφος. Ο φωτισμός είναι σχεδιασμένος από το Michael Barham. Εννέα ομόκεντροι δακτύλιοι με καμπυλωμένα πανέλα φωτός φωτίζουν επιδέξια την κατασκευή, καθιστώντας την κεντρικό τοπόσημο. Το έργο τροφοδοτείται με ηλεκτρισμό από έναν ξεχωριστό μικρό αιολικό σταθμό που εντάσσεται οπτικ ά στο υπόλοιπο τοπίο.\n27 Κτιριακά Κελύφη Περιβλήματα\n28 BIX Matrix realities:united / Graz, Αυστρία Το Kunsthaus στο Graz της Αυστρίας είναι ένα κτίριο βιομορφικής δομής που ενσωματώνει ένα διαδραστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο. Κάτω από την ημιδιαφανή ακρυλική όψη του κτιρίου υπάρχει μια ενδιάμεση ηλεκτρονική μεμβράνη πάνω σε ένα δίκτυο που σχηματίζει την εσωτερική κάλυψη. Σχεδιασμένο από τους Βερολινέζους αρχιτέκτονες realities:united (Jan και Tim Edler) πρόκειται για μια μοναδική και ευρηματική χρήση της τεχνολογίας, το BIX (big pixels). Μια ηλεκτρονική όψη 900 τετραγωνικών μέτρων που ενσωματώνει αρχιτεκτονική και τεχνολογία, αποτελεί ένα νέο όργανο παραγωγής τέχνης. «Στα έργα μας συνδυάζουμε την αρχιτεκτονική, την τεχνολογία της πληροφορίας και της επικοινωνίας για να αναπτύξουμε κεντρικές ιδέες σχεδιασμού, τεχνολογίες και στρατηγικές δράσεις που ενώνουν την υλικότητα του παλαιού με την άυλη πραγματικότητα του σήμερα» αναφέρουν οι realities:united. «Τα οπτικοακουστικά μέσα, η παγκόσμια επικοινωνία, τα δίκτυα πληροφόρησης και τα ηλεκτρονικά περιβάλλοντα απαρτίζουν ένα συνθετικό πέπλο που καλύπτει την εμφάνιση του καθημερινού μας κόσμου. Πρέπει να αναπτύσσουμε υποδείγματα που να μπορούν να ενσωματώνονται πραγματικά στο σχεδιασμό 11». Το BIX στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιεί καμία εξεζητημένη τεχνολογία. 930 κυκλικοί λαμπτήρες φθορισμού των 40watt ενσωματώνονται σε κάθε κομμάτι της πρόσοψης, βασιζόμενοι ανάμεσα στην ακρυλική όψη και την πίσω μεμβράνη. Συνεπώς, η ανάλυση του πλέγματος της όψης είναι πολύ χαμηλή, με μόνο 930 pixel, λευκά ή μαύρα. Δηλαδή, κάθε φωτεινός δακτύλιος λειτουργεί σαν ένα εικονοστίγμα (pixel) ελεγχόμενο από υπολογιστή. Η φωτεινότητα των λαμπτήρων ελέγχεται ξεχωριστά, επιτρέποντας την απεικόνιση εικόνων, ταινιών και animation, μετατρέποντας έτσι την όψη του κτιρίου σε μια οθόνη χαμηλής 11 Castle, Helen. 4Dspace: Interactive Architecture (Architectural Design). London: W iley Academy, 2005.\n29 ανάλυσης, ορατή από ικανή απόστασή μέσα από την πόλη. Τη νύχτα η μορφή του κτιρίου χάνεται, αφήνοντας τη μαγεία του φωτός να δράσει. Από πολύ κοντά οι εκπεμπόμενες εικόνες, λόγω της χαμηλής ανάλυσης, φαντάζουν σαν αφηρημένο έργο τέχνης. Όπως αναφέρουν οι realities:united η σχετική αδρότητα και η μονοχρωμία των οπτικών μέσων αποτελεί έναν θετικό περιορισμό, αφού οι νέες τεχνολογίες των μεγάλων οθονών εναλλάσσονται ταχύτατα, και αυτή η λύση προφυλάσσει από συνεχείς αναβαθμίσεις και έξοδα. Εργαλεία λογισμικού αναπτύχθηκαν ως μέρους του έργου. Το BIX Director επιτρέπει το σχεδιασμό προγραμμάτων που προβάλλονται στην όψη, ενώ το BIX Simulator δίνει τη δυνατότητα στους καλλιτέχνες να δουν το αποτέλεσμα των παραγωγών τους σε προσομοίωση πραγματικού χρόνου. Σαν ένα «συμβιωτικό» κομμάτι της κατασκευής, το BIX δίνει τη δυνατότητα στο Kunsthaus να παρουσιάζει μια διαφάνεια πληροφορίας και περιεχομένου και να αναπτύσσει περαιτέρω μεθόδους δυναμικής επικοινωνίας ανάμεσα σε κτίριο και περιβάλλον, περιεχόμενο και εξωτερική αντίληψη. Έτσι, η αρχιτεκτονική του μπορεί και εκπέμπει καλλιτεχνικές δραστηριότητες μέσα στην πόλη, που γίνονται αντιληπτές όπως το «ρολόι στο καμπαναριό». Το BIX αποτελεί ένα νέο (καλλι)τεχνικό μέσο, υπό τους όρους της κλίμακας, της ανάλυσης, της διαμόρφωσης και της αστικής ένταξης, δίνοντας έτσι νέες δυνατότητες στους καλλιτέχνες. Όπως το οραματίζονται οι δημιουργοί του, το BIX είναι μια διαδραστική επιδερμίδα που προσιδιάζει σε αυτή του χαμαιλέοντα, φέρνοντας κατ αυτό τον τρόπο την τέχνη στο αστικό τοπίο.\n30 Ο Πύργος των Ανέμων Toyo Ito & Associates / Yokohama, Kanagawa, Japan / 1986 Ο Πύργος των Ανέμων βρίσκεται σε ένα αστικό κέντρο, σε μια τυπική Ιαπωνική μεγαλούπολη. Παρόλο που σχεδιάστηκε εδώ και πάνω από 20 χρόνια, παραμένει μια καθαρά καινοτομική αρχιτεκτονική μορφή, όπου η χρήση της τεχνολογίας αποκαλύπτει την σύγχρονη τάση της αρχιτεκτονικής του 21ου αιώνα. Το 1987 κέρδισε το βραβείο «Edwin Guth Memorial Award of Excellence» από την America's Illumination Engineering Society. Το έργο δεν είναι μια νέα κατασκευή, αλλά πρόκειται για ανακατασκευή ενός υπάρχοντος μπετονένιου πύργου που είχε κτιστεί τη δεκαετία του 60 και χρησίμευε ως δεξαμενή νερού για το σύστημα κλιματισμού του εμπορικού κέντρου που βρισκόταν ακριβώς από κάτω. Η πρόταση του Toyo Ito ήταν να μετατρέψει αυτή την ανώνυμη κατασκευή σε ένα ισχυρό αστικό τοπόσημο, χρησιμοποιώντας το φως σαν βασικό δομικό στοιχείο. Πρόκειται για έναν ελλειπτικό κύλινδρο από διάτρητο αλουμίνιο ύψους περίπου 21 μέτρων, που τοποθετήθηκε στην πλατεία της αφετηρίας των λεωφορείων στο σταθμό της Yokohama. Η κατασκευή καλύπτεται από μια σειρά ανακλαστικών ελασμάτων. Ο φωτισμός τοποθετείται στο κενό μεταξύ των πανέλων αλουμίνιου και την επιφάνεια του Πύργου. Οι εικόνες που δημιουργούνται διαγράφουν την ποικιλία των μοτίβων και το βαθμό της διαπερατότητας που επιτυγχάνεται από ένα συνδυασμό περισσότερων από 1000 λαμπτήρων, 12 δαχτυλιδιών από νέον και 30 προβολέων, οι οποίοι είναι τοποθετημένοι στο έδαφος και κοιτούν προς τα πάνω, στο εσωτερικό του πύργου. Το σύστημα του φωτισμού ρυθμίζουν δύο υπολογιστές οι οποίοι ορίζουν την ένταση και την κατεύθυνση ποικίλων φωτιστικών πηγών ανάλογα με το φυσικό φωτισμό, τις καιρικές συνθήκες, την ταχύτητα του ανέμου και τον εξωτερικό θόρυβο. Το αποτέλεσμα είναι αληθινά μοναδικό, καθώς τα ανακλαστικά στοιχεία είναι ορατά πέρα από τον όγκο του πύργου με το μονολιθικό του\n31 σχήμα. Ο Πύργος είναι θεαματικός τη νύχτα, όταν τα φώτα και τα δαχτυλίδια από νέον τον καθιστούν αρχιτεκτονική φωτός. Η πρόθεση του Toyo Ito ήταν πάνω απ όλα να κρατήσει ζωντανή τη σχέση του κτιρίου με την πόλη, έτσι ώστε το κτίριο να μην «σβήνει», και να συνεχίζει να αντιδρά με το περιβάλλον, ακόμα και στην απουσία του φυσικού φωτός. Ήταν μια καινοτομική ιδέα για την εποχή, σε σχέση με την νέα τάση να αντιμετωπίζεται το φως όχι σαν ένα μερικώς λειτουργικό στοιχείο, αλλά σαν ένα ζωτικό μέρος της αρχιτεκτονικής και του design, ένα εκφραστικό στοιχείο με μεγάλες δυνατότητες. Όταν νυχτώνει, η επιφάνειά του πύργου χάνει πλέον τη μορφή της. Αυτό που φαίνεται είναι ένα δίκτυο που παγιδεύει την αίσθηση της κάθε κίνησης, φιλτράρει όλες τις πληροφορίες που δίνει το περιβάλλον, και τα συνδυάζει έτσι ώστε να παράγει την ύφανση, η οποία είναι και η πραγματικότητα του τόπου. Ο προσανατολισμός και η ταχύτητα του ανέμου όπως και η ένταση του θορύβου που δημιουργεί το κυκλοφοριακό στους γύρω δρόμους, μετατρέπονται σε «ηλεκτρικές παρορμήσεις» για να δημιουργήσουν μια εφήμερη αρχιτεκτονική του φωτός ( architecture of light ). Ο Πύργος είναι ο καθρέπτης των περιστάσεων και έτσι δεν είναι κάτι το απόλυτα υλικό. Δεν είναι ποτέ ο ίδιος, κάτι που τον χαρακτηρίζει ως εφήμερο, που αλλάζει στην ουσία. Ο Ito δημιούργησε ένα έργο τέχνης/αρχιτεκτονικής της απλότητας που απεικονίζει την πολυπλοκότητα και τη φύση της πόλης και των κατοίκων της. Η επιρροή του είναι η μουσική του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την αντίδραση του ανθρώπου σε αυτήν.\n32 Το Στάδιο Rudy Ricciotti / Vitrolles, France / 1995 Το κτίριο, ένα κέντρο πολυμέσων που χτίστηκε για να δώσει ζωή σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, είναι ένας μεγάλος γκρι παραλληλεπίπεδος όγκος που στέκει μόνος του στο βραχώδες ερημικό τοπίο. Η απλότητά του είναι αυτό που κάνει την αρχιτεκτονική του τόσο δυνατή. Ο αρχιτέκτονας δεν μπαίνει στον πειρασμό να διακοσμήσει το κτίριο καθεαυτό εκτός από την προσεκτική χρήση του φωτός. Για να δοθεί αυτό το σκούρο χρώμα στην κατασκευή προστέθηκε χρώμα στο τσιμέντο. Το αποτέλεσμα είναι ένα σκληρό περίβλημα χωρίς ανοίγματα, που δελεάζει τον επισκέπτη να μπει μέσα και να ανακαλύψει το εσωτερικό του. Ο Rudy Ricciotti έχει διακοσμήσει το «κτηνώδες πετράδι» με ένα σωρό από μικρά πορτοκαλί κόκκινα φώτα σαν μια αναφορά στο βωξίτη ο οποίος κυριαρχεί στη γη τριγύρω, ή σαν μια αναφορά στα κόκκινα φώτα των αυτοκινήτων τη νύχτα που περνούν γύρω από το Στάδιο. Αυτό το μινιμαλιστικό λεξιλόγιο της αρχιτεκτονικής του περιλαμβάνει τη χρήση του φωτός ως εξής: πολύ μικρές κόκκινες κηλίδες σε εσοχή επιβεβαιώνουν ότι το Στάδιο είναι ορατό από πολύ μακριά τη νύχτα. Είναι ένα είδος τεράστιου μονόλιθου που ξεχωρίζει μέσα στο τοπίο, ένα ερμητικά σφραγισμένο κτίριο, έτσι ώστε να μη διακρίνεται η λειτουργία του απ έξω.\n33 Σιδηροδρομικός Σταθμός Patrick Jouin /Λιλ / 2004 Κατασκευασμένος για τον εορτασμό της εκλογής της Λιλ ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2004, ο σταθμός της είναι ένα φωτοβόλο σύμβολο της πόλης. Ένα φωτεινό διάπυρο ροζ κουτί υποδέχεται τους επισκέπτες της, και επιπλέον εκπέμπει φως σε όλη την πόλη τη νύχτα, παρέχοντας στον αστικό χώρο ένα κομβικό σημείο προσανατολισμού. Παράλληλα, η πρόταση για μια δυναμική ακολουθία φωτισμού κατά τις αφίξεις και αναχωρήσεις των τρένων προσδίδει ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο: ένα κύμα από μπλε φώς ακολουθεί την κίνηση των τρένων. Για το έργο αυτό έχουν χρησιμοποιηθεί φίλτρα τριών χρωμάτων (κόκκινο, φούξια και πράσινο) για να καλύψουν τις τεράστιες επιφάνειες των τριών γυάλινων οροφών του σταθμού, δημιουργώντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα.\n34 Peter Freeman Ο Peter Freeman δημιουργεί φωτεινά γλυπτά και εγκαταστάσεις σαν φόρο τιμής στο φώς, τα οποία αρθρώνουν τον δημόσιο αρχιτεκτονικό χώρο με τρόπο που εκπλήσσει. Όπως ό ίδιος ισχυρίζεται, στόχος του είναι να χρησιμοποιήσει τις αναδυόμενες διαδραστικές τεχνολογίες φωτισμού για να θέσει το δομημένο περιβάλλον σε οπτική ζωντάνια. Deepblue Gallery Oldham, 2002 Πρόκειται για μία εγκατάσ ταση από φωτιστικά σώματα με νέον κατά μήκος του μπαλκονιού της γκαλερί στο Oldham. Ορατά από την περιβάλλουσα ύπαιθρο, τα φώτα βοηθούν στον εντοπισμό του κτιρίου μέσα από το τοπίο με έναν πρωτότυπο τρόπο. Στέλνοντας κανείς ένα μήνυμα από κινητό τηλέφωνο (στο +44(0) Deepblue ), τα φώτα του κτιρίου αναβοσβήνουν σε σήματα Μορς the light loves you. Το ίδιο μήνυμα επιστρέφεται παράλληλα στο τηλέφωνο του αποστολέα. Cloud Oldham Library and lifelong learning centre Oldham UK Το «Σύννεφο» είναι φτιαγμένο από μία σειρά από σωλήνες νέον αναρτημένα σε διαφορετικά ύψη στον εξωτερική όψη της βιβλιοθήκης του Oldham. Κάθε σωλήνας είναι προγραμματισμένος ούτως ώστε να δημιουργούνται διαφορετικές κινήσεις του ηλεκτρικού σύννεφου, και μάλιστα για διαφορετική ακολουθία για κάθε μέρα της εβδομάδας. Με αυτό το έργο ο καλλιτέχνης δημιουργεί μια σύνθεση που παίζει με τη σχέση του τεχνητού και του φυσικού τοπίου.\n35 Patrice Warrener Πρόκειται για καλλιτέχνη που ασχολείται με την Light art και είναι περισσότερο γνωστός για τα χρωμολιθικά πολυχρωματικά συστήματα φωτισμού του. Έχει κάνει περισσότερες από 60 χρωμολιθικές εγκαταστάσεις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, φωτίζοντας κτίρια σε δώδεκα διαφορετικές χώρες. Το έργο του Warrener έχει επηρεάσει την αύξηση του αριθμού των φεστιβάλ φωτός σε πολλές πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Σπούδασε τεχνικός εκτυπώσεων, αλλά έγινε γνωστός μέσα από τις εκθέσεις του φωτός που οργάνωνε αρχικά, με τον γαλλικό συνεταιρισμό Light Open και στη συνέχεια με τη συνεργασία του με τον πρωτοπόρο της ηλεκτρονικής μουσικής Tim Blake, με τον οποίο εισήγαγε τα εφέ με φως laser στα Crystal Machine shows στις αρχές της δεκαετίες του 70. Χρωμολιθική (Chromolithe) είναι ένα παρακλάδι της Light Art που δίνει την εν τύπωση ότι τα κτίρια έχουν βαφτεί με λαμπερά χρώματα. Τέτοιες εγκαταστάσεις έχουν γίνει σε καθεδρικούς ναούς και εκκλησίες, ιστορικά δημόσια κτίρια, μουσεία σύγχρονης τέχνης, ακόμα και σε τράπεζες. Η διαδικασία της χρωμολιθικής ξεκινά με τη συλλογή δεδομένων, χρησιμοποιώντας έναν ειδικά διαμορφωμένο φωτογραφικό θάλαμο. Μετά από μήνες ενδελεχούς καλλιτεχνικής μελέτης σε υπολογιστές, η εικόνα επανα προβάλλεται στο κτίριο, τυπωμένη πάνω σε φωτογραφικές πλάκες με ειδικούς προτζεκτορες ξένου, τοποθετημένους διακριτικά, ώστε η φωτεινή πηγή να μη φαίνεται.\n36 Εσωτερικοί Χώροι\n37 Έργο για τον καιρό The Weather Project, Olafur Eliasson / Turbine Hall, Tate Modern, London UK /16 Ωκτ Μαρ Στο «Weather Project», ο Olafur Eliasson ορμώμενος από το «πανταχού παρόν» θέμα του καιρού, εξερευνεί ιδέες για την εμπειρία, τη μεσολάβηση, την αναπαράσταση. Αναπαραστάσεις του ήλιου και του ουρανού κυριαρχούν στην έκταση της μεγάλης αίθουσας. Ολόκληρη η οροφή καλύπτεται από έναν καθρέφτη, που δίνει στους επισκέπτες την σπάνια δυνατότητα να δουν τους εαυτούς τους από τόσο ψηλά. Στο βάθος της αίθουσας μια γιγαντιαία ημικυκλική μορφή, που σχηματίζεται από εκατοντάδες λάμπες μιας συχνότητας, αντικατοπτρίζεται στους καθρέπτες, δίνοντας την εντύπωση ενός γεμάτου ηλίου που δύει. Οι λαμπτήρες μονής συχνότητας, που χρησιμοποιούνται συχνά στο φωτισμό δρόμων, εκπέμπουν φως σε μια μικρή συχνότητα, κάνοντας όλα τα χρώματα εκτός από το κίτρινο και το μαύρο αόρατα, μετατρέποντας την ατμόσφαιρα γύρω σε ένα αχανές τοπίο δύο χρωματικών τόνων. Ένα θολό πέπλο διατρέχει στην ατμόσφαιρα, σαν οι επισκέπτες της αίθουσας να μεταφέρθηκαν ξαφνικά σε ένα ανώνυμο εξωτερικό μέρος. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, η ομίχλη συσσωρεύεται σε θαμπούς συννεφώδεις σχηματισμούς πριν διασκορπιστεί στο χώρο. Οι φωτογραφίες φυσικά δεν μπορούν να αποδώσουν πλήρως τη μοναδική αίσθηση που είχε κάποιος που βρισκόταν μέσα στην αίθουσα. Ο καλλιτέχνης μετέτρεψε το χώρο με λίγο καπνό, φως και καθρέπτες σε κάτι πολύ διαφορετικό από την αρχική του μορφή: σε μια πράξη αρχιτεκτονικής μαγείας.\n38 Ada: Το έξυπνο δωμάτιο Η Ada είναι ένα έξυπνο δωμάτιο που σχεδιάστηκε για την ελβετική Expo02. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα πλάσμα που ζεί, συμπεριφέρεται, επικοινωνεί και αισθάνεται. Πρόκειται για ένα πολυλειτουργικό διαδραστικό χώρο που απορροφά πληροφορίες. Ως οργανισμός με τεχνητή νοημοσύνη και έργο σχεδιασμένο με τις τελευταίες έρευνες στην νευροπληροφορική, έχει την ικανότητα να αντιδρά και να επικοινωνεί με τους επισκέπτες του. Μόλις ο επισκέπτης βρεθεί στον κεντρικό χώρο, η Ada τον εντοπίζει και τον αναγνωρίζει χρησιμοποιώντας τους αισθητήρες όρασης, ακοής και αφής. Ένας δακτύλιος 360 μοιρών από προβολείς LCD της δίνει τη δυνατότητα προηγμένων δυνατοτήτων προβολής, κάτι που της επιτρέπει να εκφράσει τη συμπεριφορική της λειτουργία και να προβάλει συναισθήματα στους επισκέπτες. Μπορεί να αποδώσει τρισδιάστατα αντικείμενα σε πραγματικό χρόνο. Για παράδειγμα εγγράφει εικόνες από «ενδιαφέροντες» επισκέπτες και στη συνέχεια τους προβάλει. Η επιδερμίδα της είναι φτιαγμένη από 360 πλακίδια, καθένα από τα οποία αποτελείται από αισθητήρες πίεσης, σωλήνες νέον και ένα μικροχειριστήριο. Χρησιμοποιώντας αυτή την εκτενή επιφάνεια, η Ada μπορεί να ιχνηλατήσει τους επισκέπτες της, να δοκιμάσει το πώς αντιδρούν στα οπτικά και στα άλλα αισθητήρια ερεθίσματα και να επικοινωνήσει μαζί τους μέσα από διάφορα παιχνίδια. Κατά τόπους δημιουργούνται οπτικά εφέ από τα πλακίδια με το νέον, αποδίδοντας ένα χαμελαιονικό αποτέλεσμα. Ένας δακτύλιος από περιρρέοντα φώτα καθορίζει το συνολικό οπτικό τόνο του χώρου, ενώ εννέα φώτα θέασης με δυνατότητα κύλισης, κλίσης και εστίασης αποτελούν τα «μάτια» της Ada, χωρίς ωστόσο να έχουν κάποια παραστατική μορφή. Η Ada διαθέτει επίσης κάποια φώτα τα οποία τη βοηθούν να δείξει κάποιους επισκέπτες ή κάποια σημεία στο χώρο.\n39 FreshH 2 O expo Lars Spuybroek Nox Architects / Zeeland, Ολλανδία / Η «ρευστή αρχιτεκτονική» (liquid architecture) δεν είναι η μίμηση φυσικών ρευστών υλικών στην αρχιτεκτονική. Πρώτα απ όλα είναι μια ρευστοποίηση όλων όσων παραδοσιακά ήταν κρυστάλλινα και συμπαγή στην αρχιτεκτονική. Ένα από τα «ρευστά» έργα της αρχιτεκτονικής είναι το FreshH2O ή αλλιώς γνωστό ως Fresh Water Pavilion. Όχι μόνο το σχήμα του και η χρήση των υλικών, αλλά και το εσωτερικό περιβάλλον δοκιμάζει να αποδώσει μια συγχώνευση υλικού, λογισμικού και ρευστότητας. Ο σχεδιασμός αυτής της διαδραστικής εγκατάστασης βασίζεται στο ρευστό σύνολο της αρχιτεκτονικής και της πληροφορίας. Η μορφή του είναι αρκετά ιδιαίτερη: κανένα τμήμα του κτιρίου δεν είναι οριζόντιο. Σαν σύλληψη της μορφής, το κτίριο δεν τοποθετήθηκε στο έδαφος, μάλλον αναδύθηκε μέσα από αυτό. Όσον αφορά στο διαδραστικό κομμάτι του κτιρίου, η ενιαία επιφάνεια του εσωτερικού καλύπτεται με διαφορετικές συσκευές με αισθητήρες. Όταν κάποιος περπατά ή ακόμα και τρέχει κατά μήκος του «καλωδιωμένου» κτιρίου, γίνονται προβολές στο έδαφος κάτω από τα πόδια του. Στην πορεία του ανθρώπου ενεργοποιείται μια σειρά από φωτοκύτταρα και ο ίδιος μπαίνει μέσα σε μια προβολή, στην οποία λούζεται με ένα δίκτυο φωτός. Κύματα φωτός τρέχουν στις εσωτερικές επιφάνειες του κτιρίου. Αν τρέξει κανείς πίσω από αυτά τα κύματα, περισσότεροι αισθητήρες ενεργοποιούνται και δημιουργούνται οπτικές φωτεινές παραισθήσεις. Την ίδια στιγμή, ο παλμός του φωτός που διατρέχει το κτίριο, μια γραμμή από μπλε φώτα, γίνεται πιο έντονος ανάλογα με το πλήθος των επισκεπτών που ενεργοποιεί τους αισθητήρες. Το φως ακολουθεί τον κάθε επισκέπτη ξεχωριστά αλλά και όλους μαζί στο σύνολο με ένα hi tech δίχτυ. Αν κάποιος πατήσει πάνω σε έναν αισθητήρα, ελαφροί κυματισμοί δημιουργούνται με αφετηρία το πόδι του και διατρέχουν στην επιφάνεια του κτιρίου.\n40 Salt Water Pavilion Kas Oosterhuis Το Saltwater Pavilion είναι ένα κτίριο βυθισμένο κάτω από ένα κύμα μήκους έξι μέτρων πρόκειται ουσιαστικά για έναν υποθαλάσσιο κόσμο. Ένα τμήμα του κτιρίου ονομάζεται Hydra παίρνοντας το όνομά του από το νερό, το οποίο για την ακρίβεια κυλά και στις επιφάνειες του κτιρίου, ακόμα και στο πάτωμα. Πάνω στο υγρό έδαφος, στους υγρούς τοίχους, στο ταβάνι, τα χρώματα και τα φώτα αλλάζουν συνεχώς, αυξομειώνονται δημιουργώντας μια βυθισμένη υποθαλάσσια εμπειρία. Ο ήχος παίζει εδώ ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Ταξιδεύει με την ηχώ μέσα στο κτίριο και αλλάζει το χρώμα των επιφανειών αναλόγως. Και εδώ, όπως και στο FreshH 2 O, ο επισκέπτης ακολουθείται από φως αλλά και από ήχο χάρη σε αισθητήρες που υπάρχουν στο εσωτερικό. Μέσα στο κτίσμα υπάρχουν πολύχρωμες οπτικές ίνες και κάθε δύο μέτρα ένα ηχοσύστημα. Όλες οι οπτικές ίνες και τα συστήματα ήχου ελέγχονται από έναν κεντρικό υπολογιστή ώστε να δρουν ανάλογα με τους επισκέπτες, τις εξωτερικές καιρικές συνθήκες ή ανάλογα με κάποιους ήδη προγραμματισμένους αλγορίθμους, ανάλογα με την περίσταση. Ένα άλλο τμήμα του κτιρίου ονομάζεται Sensorium το οποίο είναι το περισσότερο διαδραστικό κομμάτι της κατασκευής. Στο χώρο αυτό περιβάλλεται κανείς από τεχνητές εικονικές αναπαραστάσεις του νερού. Πέντε καμπύλες γραμμές στο εσωτερικό του, αντιπαραθέτονται στις πέντε αντίστοιχες γραμμές στο εξωτερικό του, στο κέλυφος. Πολύχρωμες οπτικές ίνες σε αυτές τις γραμμές φωτίζουν το Sensorium πίσω από τα πολυκαρβονικά υλικά. Και πάλι το διαδραστικό κομμάτι της κατασκευής ορίζεται από κάποια προγράμματα του υπολογιστή. Η ένταση του φωτός ελέγχεται εδώ από τον «βιορυθμό» του κτιρίου, που αλλάζει σύμφωνα με έναν αλγόριθμο ο οποίος παίρνει σαν δεδομένα τις καιρικές συνθήκες και τη στάθμη του νερού εξωτερικά. Και εδώ υπάρχουν κάποια ηχοσυστήματα που επιτρέπουν στον ήχο να κινείται δυναμικά στον εσωτερικό χώρο.\n41 Jason Bruges Σχεδιάζοντας έργα για ένα εύρος από δημόσιους και εμπορικούς χώρους, ο Jason Bruges, με τη διαδραστική αρχιτεκτονική του επαναπροσδιορίζει το ρόλο του αρχιτέκτονα ως δημιουργό περιβαλλόντων που ανταποκρίνονται, δηλαδή μια ταυτότητα πιο κοντά σε αυτή του καλλιτέχνη. Η δουλειά του, συνδυάζει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και προηγμένες τεχνολογικές δυνατότητες, είναι διαφορετική σε εύρος, και περιλαμβάνει διαδραστικά φωτεινά γλυπτά, περιβάλλοντα και εγκαταστάσεις. Το έργο του υπερβαίνει τα όρια των τεχνολογικών δυνατοτήτων, και επικεντρώνεται σ τη σχέση του περιβάλλοντος με το θεατή. Οι εγκαταστάσεις του είναι «τοποκεντρικές», δηλαδή ο χώρος στον οποίο τοποθετούνται τα έργα του αποτελεί καταλυτικό παράγοντα για τη δημιουργία τους. Ένα χαρακτηριστικό που μοιράζονται τα έργα του είναι η διερεύνηση του δυναμισμού και των εφήμερων ποιοτήτων του φωτός και της διαδραστικότητας. Τα περισσότερα χρησιμοποιούν αυτόφωτα τεχνολογικά μέσα ή φωτεινές προβολές που αντιδρούν δυναμικά μέσω αισθητήρων σε ένα εύρος ερεθισμάτων. Sky Chandelier Ένα έργο του Bruges είναι «Ο ουράνιος πολυέλαιος» (Sky Chandelier), στο ίδρυμα του Gloucestershire Royal Hospital. Σε έναν υπαίθριο χώρο με μία γυάλινη όψη που έχει περιορισμένες οπτικές φυγές, ο Bruges αναρτά μια διάταξη από ακρυλικές ράβδους που μοιάζουν με σταγόνες που τρεμοπαίζουν, για να επαυξήσει τις δυνατότητες του χώρου. Μια αλυσοειδής κατασκευή, που μοιάζει με σύννεφο, ιχνηλατεί με αισθητήρες τις κινήσεις στον ουρανό, τα σχέδια και τους νεφελώδεις σχηματισμούς. Η ψηφιακή εισαγωγή από τις κάμερες αισθητήρες διασπάται σε εικονοστίγματα (pixel), που στη συνέχεια χαρτογραφούνται στην κατασκευή από τις ακρυλικές ράβδους, των οποίων η λάμψη και η\n42 ένταση της φωτεινότητας μεταβάλλονται σε πραγματικό χρόνο. Στο έργο αυτό ο Bruges έχει ως ερέθισμα την πανάρχαια συνήθεια του ν α κοιτά κανείς τον ουρανό. Memory Wall Ένα άλλο έργο του Bruges είναι ο «Τοίχος Μνήμης» (Memory Wall), στο χώρο υποδοχής του Puerta America Hotel, στη Μαδρίτη. Ένα φωτεινό ψηφιακό πλέγμα μνήμης ανταποκρίνεται στις κινήσεις στο χώρο. Οι κινήσεις των ατόμων μέσα στο χώρο δρουν σαν καταλύτης για μια περιρρέουσα εικονική προβολή, στην οποία ή κίνηση και η μορφή συλλαμβάνονται, φιλτράρονται και προβάλλονται στις επιφάνειες του τοίχου σε ένα συνεχές βρόχο, με αναμνήσεις μιας ημέρας να στοιβάζονται πάνω τους. Έτσι, το πολύπλευρο πλέγμα από LED αποθηκεύει στρώματα δραστηριοτήτων και αναμνήσεων, οι οποίες συλλαμβάνονται από κρυφές κάμερες αισθητήρες. Ο Bruges χαρακτηρίζει τον τρόπο που αντιδρά ο τοίχος στην δραστηριότητα ως «βιομιμητικό». Τα χρώματα διαρρέουν και αναμειγνύονται στον τοίχο, αφού οι αισθητήρες αντιλαμβάνονται τις κινήσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδίδουν χρώματα στο χώρο από όλη τη χρωματική κλίμακα. Επίσης, η φωτεινή δραστηριότητα αντιγράφει το χρωματικό φάσμα που έχει ο χώρος υποδοχής, δημιουργώντας μία εντύπωση πουαντιγισμού. Η φωτεινή δραστηριότητα διαστρωματώνεται και το όλο έργο αποδίδεται σαν ένα παλίμψηστο σ τον τοίχο. Σε πολλά έργα, όπως αναφέρει ο Bruges, οι αντιδράσεις των φώτων μοιάζουν να είναι χορογραφημένες, επειδή μπορεί κανείς να προδιαγράψει την ανταπόκριση του φωτισμού. Αυτό όμως που δε μπορεί να προβλέψει κανείς, είναι η ανθρώπινη αντίδραση.\n44 Η τέχνη του τεχνητού φωτός αποθεώνει τη συμπαιγνία του φωτός με το χώρο. Το χώρο που συντηρεί τις μνήμες του φωτός. Το χώρο που αντλεί δύναμη από το φώς ώστε να υπάρξει. Το φώς που αποτελεί την υπαρξιακή συνιστώσα των πάντων. Το φώς της τέχνης. Το φως της αρχιτεκτονικής. Το φως της Τεχνολογίας Τρεις έννοιες που ενώσαμε στον όρο Light ARTeTECHture. Μια φράση πλασματική και ανύπαρκτη που μας βοηθά ωστόσο να μεταδώσουμε το μήνυμα ότι όλα είν αι ένα. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η light art είναι τόσο δημοφιλής σήμερα. Οι νέοι φωτισμοί είναι τοπο κεντρικοί, χρονο κεντρικοί και δραματικοί, μετατρέποντας κάθε φορά το περιβάλλον σε επεισόδιο. Το φώς αποτελεί ένα καλλιτεχνικό μέσο προσιτό σε όλους, ενώ παράλληλα λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα. Μπορεί να προσφέρει οπτική αισθαντικότητα, να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, να τραβήξει το βλέμμα. Είναι σύμβολο αλλαγής και ελπίδας. Ένα εικαστικό μέσο που γίνεται εύκολα αντιληπτό χωρίς να απαιτεί ιδιαίτερες αναγνώσεις από το θεατή. Για τους λόγους αυτούς το φώς χρησιμοποιείται για να τονίσει ότι μια περιοχή είναι πολύτιμη. Από πρώην βιομηχανικές αποθήκες μέχρι παραθαλάσσια τοπία, ο φωτισμός καθίσταται το πλέον απαραίτητο μέσο για τη διαδικασία της αναγέννησης τους. Επιπλέον, οι επεμβάσεις φωτισμού είναι συχνά προσωρινές και αναστρέψιμες, κάνοντας ευκολότερη την εγκατάστασή τους σε ιστορικές κατασκευές. Τον τελευταίο καιρό διοργανώνονται πολλά φεστιβάλ φωτός, όπως το Switched on London, καθώς και πολλές εκθέσεις σε όλη την Ευρώπη (Λυών, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Αμβούργο). Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές καινοτομίες, φέρνουν τις ευρωπαϊκές πόλεις πιο κοντά σε μια κοινή στρατηγική σχεδιασμού φωτισμού,\n45 σύμφωνη με τις απαιτήσεις για βιώσιμο σχεδιασμό. Η νέα κατεύθυνση στον φωτισμό του δημόσιου χώρου είναι η συνιστώσα της συνεργασίας καλλιτεχνών, σχεδιαστών, αρχιτεκτόνων και μηχανικών φωτισμού. Μια συλλογική προσπάθεια που φαίνεται να έχει δημιουργήσει ένα νέο είδος «υβριδικού σχεδιαστή καλλιτέχνη φωτός», όπως ο Jason Bruges και ο Chris Levine. Ανατρέχοντας κανείς στους διάφορους τρόπους που επιλέγουν οι εκάστοτε καλλιτέχνες για να οπτικοποιήσουν το άυλο φως, διαισθάνεται εύκολα πως με ένα μόνο εικαστικό μέσο το μήνυμα τους γίνεται άμεσα αντιληπτό. Το μόνο που αλλάζει είναι η τεχνολογία. Άραγε απέχουν πολύ οι χρωματικές κηλίδες που χρησιμοποιεί ο Georges Seurat για να αποϋλοποιήσει με το διαπεραστικό φώς τις σκηνές του από τον πουαντιγισμό του Jason Bruges στο Memory Wall; Απέχουν πολύ οι τεράστιες ψηφίδες από τους στρογγυλούς σωλήνες φθορισμού του Flavin από τα pixels του ΒΙΧ; Απέχει πολύ ο μπλε εικαστικός χώρος του Yves Klein από τους μονοχρωματικούς χώρους του Turrell; Θα μπορούσε κανείς να διαβάσει τις δουλείες των Clar, Wheeler και Antonakos ως μια εξέλιξη του Rothko και του Albers; Το φως για τους καλλιτέχνες δεν είναι τίποτα άλλο από τον μεσάζοντα ανάμεσα στην υλική και στην άυλη ουσία. Με τη χειραγώγηση του φωτός μπορούν να αποδώσουν συναισθήματα, καταστάσεις και έννοιες που δε θα μπορούσαν να αποδοθούν με άλλα μέσα. Το φώς είναι η πνευματοποίηση του σώματος και η ενσάρκωση του πνεύματος. Γεννιέται λοιπόν ένα μεγάλο ερώτημα: Κατά πόσο τελικά είναι απαραίτητη η τέχνη του τεχνητού φωτός; Η απάντηση εν μέρει κρύβεται στο όσο απαραίτητη είναι η τέχνη και εν μέρει στο όσο απαραίτητο είναι το φώς. Συγκεφαλαιώνοντας κανείς τα παραδείγματα που είδαμε μπορεί να αντιληφθεί την αναγκαιότητα αυτή. Η κοινωνία του σήμερα, βασισμένη στην πληροφορία και την αλλαγή, προσπαθεί να μας πείσει πως το φώς είναι το μόνο που υπερβαίνει τις ταχύτητες του


Ο καλπασμός της εγκληματικότητας, η απούσα σε hot spot και στόχους ΕΛ.ΑΣ. – Δυσοίωνες προβλέψεις|ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ* – Nantia Report\nΜήνα με το μήνα οι στατιστικοί δείκτες καταγραφής της εγκληματικότητας σε Αττική και σύνολο της χώρας παρουσιάζουν φορά και διεύθυνση ακριβώς αντίθετη από τους δείκτες\nανάπτυξης της οικονομίας. Ραγδαία προς τα κάτω οι τελευταίοι, εκτίναξη προς το πάνω το έγκλημα.\nΣτο δίμηνο Ιανουαρίου Φεβρουαρίου του 2016, σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2015, υπάρχει μια παραπάνω από αισθητή άνοδος των τιμών του εγκλήματος, της τάξης που κατά μέσο όρο υπερβαίνει το 10%.\nΣυγκεκριμένα, παρουσιάζεται αύξηση 11,5% στις κλοπές και διαρρήξεις, 10,5% στις ένοπλες εισβολές στα σπίτια, 9% στις ληστείες και 6% στις κλοπές οχημάτων.\nΚι αυτό συμβαίνει μετά από μια παραρεταμένη περίοδο συγκράτησης ή και πτώσης των δεικτών, ακόμη και μέσα στην καρδιά της πιο σκληρής περιόδου της οικονομικής κρίσης που βιώνει τα τελευταία σχεδόν 10 χρόνια ο τόπος.\nΓιατί ομως έχουμε τέτοια αύξηση και πόσο μη αναμενόμενη είναι;\nΗ αστυνομία τους τελευταιους μήνες έχει ρίξει όλο το βάρος της στο οξύτατο προσφυγικό ζήτημα και στην επιμέρους διαχείριση προβλημάτων που ανακύπτουν μέσα από τη συγκυρία. Μέτρα για Ρουβίκωνα, περιστασιακές αλλά σπασμωδικές κάθε φορά εξορμήσεις για να συγκρατηθεί σε “ευπρεπή” επίπεδα το έγκλημα, ενώ υπάρχει το διαχρονικό άγος της υπερβολικά υδρόκεφαλης φύλαξης στόχων σε βάρος της προστασίας του πολίτη, τα γήπεδα, τα πάρεργα κ.α. παθογένειες που καθιστούν σήμερα για τον απλό πολίτη την ΕΛ.ΑΣ. ως νεκρό οργανισμό.\nΚαι δυστυχώς, η πρόβλεψη είναι πως βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Το έγκλημα με δεδομένη πλέον την ορατή απουσία από τον δρόμο της αστυνομίας ενεδρεύει και καιροφυλακτεί. Η πρόσθεση των αποφυλακίσεων χωρίς καμία προεργασία ή προοπτική κοινωνικής επανένταξης με μοναδικό γνώμονα την αποσυμφόρηση των φυλακών, ο διαφαινόμενος ερχομός της Χίμαιρας της πείνας και η ασυδοσία των συνδικατων του οργανωμένου εγκλήματος, δημιουργούν ένα εκρηκτικό συνονθύλευμα απειλής, που ίσως σε λίγο καιρό αρχίσει να συναγωνίζεται “επάξια” και το οικονομικό και το προσφυγικό ως θεμελιώδη ζητήματα


Κορονοϊός: Ακόμη 5 νεκροί τις τελευταίες ώρες στην Ελλάδα - Messinia Live\nΚορονοϊός: Ακόμη 5 νεκροί τις τελευταίες ώρες στην Ελλάδα\nΣτα 37 αυξάνονται τα θύματα από τον κορονοϊό στη χώρα καθώς ακόμη 5 συμπολίτες μας έχασαν τη ζωή τους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ξάνθη.\nΣυνεχίζει να μεγαλώνει η μακάβρια λίστα με τους νεκρούς από κορωνοϊό στην Ελλάδα με τη χώρα μας να μετρά ακόμα πέντε θανάτους ασθενών σήμερα ανεβάζοντας έτσι τον τραγικό απολογισμό στους 37 νεκρούς. Κατά πληροφορίες τα πέντε τελευταία θύματα είναι ένας 40χρονος και τέσσερις ηλικιωμένοι, οι οποίοι νοσηλεύονταν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.\nΟ 40χρονος νοσηλευόταν στο Αττικόν, ένας 62χρονος στο Σωτηρία με καρδιολογικά προβλήματα, ένας 65χρονος στο ΑΧΕΠΑ και ένας ένας 71χρονος από την Ξάνθη στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης (και οι δύο είχαν υποκείμενα νοσήματα), καθώς και μία 86χρονη στο Σισμανόγλειο.\nΗ καμπύλη των κρουσμάτων και η εξέλιξη της πανδημίας στη χώρα μας.\nΟ Εχίνος βρίσκεται από την Τετάρτη σε καθεστώς υψηλής καραντίνας ενώ σε καραντίνα έχουν τεθεί και φοιτητές που έχουν επιστρέψει από την Τουρκία και φιλοξενούνται σε ξενοδοχείο της Ξάνθης.\nRelated Items:36 ΝΕΚΡΟΙ, ΑΧΕΠΑ, ΕΛΛΑΔΑ, κορονοϊός, ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ, νεκρός, ΣΩΤΗΡΙΑ\nΚορονοϊός: 5 νέα κρούσματα σήμερα-Κανένας θάνατος το τελευταίο 24ωρο\nΚορονοϊός: Μόλις 3 νέα κρούσματα σήμερα-Στους 175 οι νεκροί\n#Μένουμε σπίτι: Τα 9 καλύτερα αθλητικά ντοκιμαντέρ που θα βρεις στο Netflix


ΟΙΚΟΠΕΔΟ, ΓΙΑΝΝΙΩΤΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ ΙΩΑΝΝΙΝΑ - Ακίνητο #Κ-16097 - Μεσιτικό γραφείο στα Ιωάννινα VreSpiti Real Estate Office - Διαχείριση Ακινήτων Ηπείρου και Ιονίου\nΙΩΑΝΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΙΩΤΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ, ΟΙΚΟΠΕΔΟ προς Πώληση 442 τ.μ., 130.000€\nΓΙΑΝΝΙΩΤΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ, ΟΙΚΟΠΕΔΟ προς Πώληση 442 τ.μ., 130.000€\nΓΙΑΝΝΙΩΤΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ - ΑΝΑΤΟΛΗ:\nΣτην περιοχή Ράχη Σαμή στο Γιαννιώτικο Σαλόνι στα Ιωάννινα πωλείται οικόπεδο άρτιο και οικοδομήσιμο εμβαδού 442τ.μ. Χτίζει : 309,4 .τ.μ.\nΔίπλα από το οικόπεδο υπάρχει σχεδιαμός για Πλατεία.\n- Σ.Δ. 0,7\n- Πόσοστό Κάλυψησ : 40% και\n- Ύψος 8,6μ.+2,7μ. Υποχρεωτική στέγη.\nΙδανική αγορά για κατασκευή μονοκατοικίας με δικο της κήπο.\nΚαλέστε μας αναφέροντας τον Κωδικό ακινήτου ή στείλτε μας e-mail. Σύντομα θα επικοινωνήσει μαζί σας συνεργάτης του κτηματομεσιτικού γραφείου VreSpiti και θα ανταποκριθεί άμεσα στην ζήτησή σας, υποδεικνύοντας το συγκεκριμένο ακίνητο ή άλλα ακίνητα που ταιριάζουν στις προδιαγραφές της ζητήσεώς σας. (ΚΩΔ Κ-16097)\nΑνελκυστήρας Πάρκινγκ Αποθήκη Αποθήκη υπογείου Τζάκι Γωνιακό Διαμπερές Άρτιο Οικοδομήσιμο Εμπορική Χρήση Πρόσοψης Εντός σχεδίου πόλεως Επενδυτικό Μήκος πρόσοψης 15 m*T.K. Portals 45222 *Απόσταση από τη θάλασσα 82314 m*Προσανατολισμός Ανατολικό *Πρόσβαση Άσφαλτος Κλίση Επίπεδο *Διεύθυνση Portal ΚΑΤΡΑΚΗ *Ζώνη Οικιστική Με θέα Σε βουνό


Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ: ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΔΡΟΜΗΣ\nΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΔΡΟΜΗΣ\nΗ Ενοριακή Σχολή Γονέων του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου Βόλου, με επικεφαλής τον υπεύθυνο της Σχολής Πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Θεόδωρο Μπατάκα, πραγματοποίησε την Τρίτη, 17 Μαίου 2016, ημερήσια προσκυνηματική εκδρομή.\nΗ αναχώρηση έγινε από το Βόλο την 6οο π.μ. με πρώτο προορισμό το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στη Σουρωτή Χαλκιδικής. Μέσα σε κατανυκτικό κλίμα, μαζί με άλλους πιστούς, προσκυνήσαμε τον αγιασμένο τάφο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου και με μεγάλη ευλάβεια τελέσαμε την παράκληση του Οσίου, πολύ κοντά στον τάφο του. Κατόπιν εισήλθαμε στο ναό της Μονής και προσκυνήσαμε τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη. Μετά τις μικρές αγορές στην έκθεση του μοναστηριού και το κέρασμα των μοναχών, αναχωρήσαμε για τη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, με την αίσθηση ότι η δύναμη ψυχική και σωματική που πήραμε από τον ‘Αγιο ήταν μεγάλη.\nΣτη Νέα Μηχανιώνα, το λεωφορείο μας έφερε στο Ναό της Παναγίας της Φανερωμένης ή Μηχανιώτισσας. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακότατο ναό, καλαίσθητο και μεγάλο. Εκεί προσκυνήσαμε και ψάλλαμε δέηση στη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας που τη μετέφεραν πιστοί από τη Μ. Ασία.\nΜε τάξη και καλή οργάνωση από τον πατέρα Θεόδωρο εξελίχθηκε και το υπόλοιπο πρόγραμμα. Επειδή πλέον ήταν μεσημέρι, οδηγηθήκαμε από συγγενή του πατρός Θεοδώρου σε ένα όμορφο και παραθαλάσσιο εστιατόριο της περιοχής εκείνης. Εκεί απολαύσαμε τα νόστιμα και πλούσια εδέσματα και την εξαιρετική περιποίηση των ιδιοκτητών του καταστήματος και με τις καλύτερες εντυπώσεις αναχωρήσαμε για το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Εκεί επισκεφθήκαμε το Ναό του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου, προσκυνήσαμε το σκήνωμά του που προκαλεί δέος σε κάθε πιστό, καθώς και τις άπειρες εικόνες και τα πολλά λείψανα των αγίων που φιλοξενεί ο ναός.\nΎστερα από σύντομο διάλειμμα και με νέες ψυχικές δυνάμεις πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Τελευταίος και εξίσου σημαντικός σταθμός αυτής της όμορφης προσκυνηματικής εκδρομής μας, αποτέλεσε το μοναστήρι της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης στη Ραψάνη. Σε ένα καταπράσινο και κατάφυτο χώρο προβάλλει το μοναστήρι που εντυπωσιάζει με την ομορφιά, την τάξη του χώρου και την ησυχία της περιοχής. Εκεί προσκυνήσαμε πρώτα το Ναό του Αγίου Παντελεήμονος, όπου φυλάσσεται και η εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης και ο πατήρ Θεόδωρος έκανε μια δέηση. Κατόπιν περάσαμε στο αρχονταρίκι και δεχθήκαμε τη φιλόξενη περιποίηση των δύο γυναικών μοναχών. Η γερόντισσα Μαρία αναφέρθηκε στο ιστορικό της ίδρυσης της Μονής και του νεόδμητου ναού. Μετά τις μικρές μας αγορές στην έκθεση της Μονής, με ιδιαίτερη προτίμηση σε προϊόντα που παράγονται ή κατασκευάζονται στο μοναστήρι, ευχαριστήσαμε τις δύο μοναχές και πήραμε το δρόμο για την πόλη μας.\nΗ προσκυνηματική μας εκδρομή ολοκληρώθηκε με επιτυχία και κλίμα ψυχικής ευφορίας. Μετά και τη βραδινή μας προσευχή, ευχαριστήσαμε τον πατέρα Θεόδωρο για το ενδιαφέρον πρόγραμμα και την τέλεια οργάνωση, με τη σκέψη και την ευχή να επαναληφθεί και σε άλλα προσκυνήματα.\nΑναρτήθηκε από Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ στις 5:48 μ.μ.


Κορυφαίος «κλέφτης» ο Γκιλιέρμε - Ποδόσφαιρο - gavros.gr\nΚυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019 - 10:07\nΈχουμε αναφέρει πολλάκις πώς ο Γκιλιέρμε είναι ένα από τα βασικά «γρανάζια» της ερυθρόλευκης «μηχανής». Η προσφορά του αποτυπώνεται με πολλούς τρόπους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πώς ο Πέδρο Μαρτίνς τον έχει διαρκώς μέσα στις βασικές του επιλογές για την ενδεκάδα του Ολυμπιακού.\nΈνα σύγχρονο αμυντικό χαφ που ξέρει πολύ μπάλα και κάνει τη διαφορά με την εκάστοτε εμφάνιση και απόδοσή του. Στο ματς στα Γιάννινα, πάντως, ήταν ξανά κυρίαρχος στο χώρο του κέντρου. Έδωσε μια απίστευτη πάσα στον Φορτούνη, στο 73', με τον αρχηγό να στέκεται άτυχος στο σουτ που έπιασε στην κίνηση. Δείγμα της ποδοσφαιρικής του κατάρτισης.\nΑλλά ήταν και ο κορυφαίος «κλέφτης» για τον Ολυμπιακό. Από τα 15 που έκαναν στο ματς οι «ερυθρόλευκοι», τα 5 ήταν από τον Γκιλιέρμε. Ο Βραζιλιάνος είχε το 1/3 από τα κλεψίματα του Ολυμπιακού. Κι αυτό αποδεικνύει γιατί ο Μαρτίνς δεν τον βγάζει από την ενδεκάδα. Κάνει πολλές δουλειές, με επιτυχία, πάντα...


Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1881 - Βικιπαίδεια\nΟι εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου του 1881.\n3 Επαναληπτικές εκλογές 1882\nΑγιάς Νικόλαος Στεφανίδης, Απόστολος Φιλίππου\nΑδάμαντος (εκλέχθηκε ο Γεώργιος Ξενουδάκης, αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε λόγω του μικρού αριθμού των δημοτών του «ιδιαίτερου δήμου εποίκων Κρητών Αδάμαντος»)\nΑιγίου Ιωάννης Μεσσηνέζης, Κ. Θεοδώρου\nΑιγίνης Π. Μωραϊτίνης\nΑλμυρού Οικονομίδης, Αργυρόπουλος\nΆνδρου Αργυρόπουλος, Καρυστινάκης, Καΐρης\nΆργους Δανόπουλος, Τσώκρης, Ζωγράφος\nΆρτας Κωνσταντίνος Καραπάνος, Γ. Παχύς\nΑττικής Δημήτριος Ν. Καλλιφρονάς, Δ. Ράλλης, Π. Καλλιγάς, Α. Ψύλλας, Δ. Μητσόπουλος, Δημήτριος Μ. Καλλιφρονάς, Α. Ζυγομαλάς, Ν. Λεβίδης\nΒόλου Ι. Καρτάλης, Γ. Φιλάρετος, Ν. Γεωργιάδης, Ν. Κοκοσλής, Ιερ. Κασαβέτης, Φρόνιμος\nΓορτυνίας Θ. Δεληγιάννης, Α. Αθανασιάσης, Α. Βαλαβάνης, Ιωάννης Αντωνόπουλος, Λαμπρυνόπουλος, Ηλίας Παλαμήδης\nΓυθείου Π. Πετροπουλάκης, Τζανετάκης\nΔομοκού και Φαρσάλων Αθ. Σακκελαριάδης, Στεργιάδης\nΔωρίδος Γ. Λοιδωρίκης, Κατσικαπής, Αναγνωστόπουλος\nΕπιδαύρου Λιμηράς Παπαμιχαλόπουλος, Ν. Ρίτσος, Ιω. Καπιτσίνης\nΕρμιονίδος Γεώργιος Μίλησης, Μήτσας\nΕυρυτανίας Γ. Ζηνόπουλος, Γ. Χατζόπουλος, Δ, Ζώτος, Ιατρίδης, Δ. Βουλπιώτης\nΖακύνθου Κωνσταντίνος Λομβάρδος, Φρειδερίκος Κ. Καρρέρ, Ροβέρτος Ρώμας, Λούτζης, Καραμπίνης\nΗλείας Σ. Στεφανόπουλος, Ανδρέας Αυγερινός, Θ. Δαραλέξης, Δόγκας, Δαλιάνης, Σιδέρης\nΘηβών Δ. Διαμάντης, Κουκούλεζας, Δημητρίου\nΘήρας Νομικός, Βαλλέτας, Μαρκεζίνης\nΙθάκης Στάϊκος, Πήλλικας\nΚαλαβρύτων Α. Ζαΐμης, Αθανάσιος Γκ. Πετιμεζάς, Σολιώτης, Σωτήριος Ν. Πετιμεζάς, Φωτήλας\nΚαλαμπάκας Γ. Σιβιτανίδης, Τσαχτσίρης, Μάνδαλος\nΚαλαμών Περρωτής, Τζάνες. Φλέσσας, Κάρτσωνας\nΚαρδίτσης Σ. Καραϊσκάκης, Δ. Τερτίπης, Α. Βασαρδάνης, Κοκορίκος, Φραγκίδης, Αδαμόπουλος\nΚαρυστίας Παπαγεωργίου, Αλ. Κοντόσταυλος, Παπανικολάου, Χατζηνικολής, Μπαλάφας\nΚέας Γ. Κόρπας, Α. Ιερομνήμων\nΚερκύρας Βραΐλας, Κουρκουμέλης, Παραμυθιώτης\nΚορινθίας Δημήτριος Τουρνάκης, Ευθ. Κανελλόπουλος, Αναστάσιος Δημητριάδης, Σπυρίδων Νοταράς, Δημήτριος Σταυρόπουλος\nΚραναίας (Κεφαλληνία) Ν. Βαλσαμάκης, Ανδρέας Μεταξάς, Μοντεσάντος, Μπουλελάς, Αγ. Μεταξάς\nΚυθήρων Σ. Κοντολέων, Κ. Πανάρετος, Σ. Κασιμάτης\nΚυνουρίας Καρδαράς, Τσιβανόπουλος, Χατζηπαναγιώτης, Χριστόπουλος\nΛακεδαίμονος Σαλταφέρος, Βαρβιτσιώτης, Δημητρακάκης, Παπαδόπουλος, Ρουσόπουλος, Τσιβανόπουλος\nΛαρίσης Ζαρμπάνης, Ισχόμαχος, Δερβίς βέης, Σερίφ βέης\nΛεβαδείας Ιω. Γεωργαντάς, Λ. Παπασταθόπουλος, Γ. Λάππας\nΛευκάδος Σ. Βαλαωρίτης, Ξ. Βαλαωρίτης, Κ. Μπογδάνος\nΛοκρίδος Λ. Παπαλουκάς, Τ. Χαλκιόπουλος, Δ. Παπαλουκάς\nΜαντινείας Φίλ. Βάρβογλης, Στεφανόπουλος, Π. Μανέτας, Δ. Ζέγγελης, Κωνσταντόπουλος, Δ. Σεχιώτης\nΜεγαλουπόλεως Αθ. Κατριβάνος, Μπούτουκας, Κοσονάκος\nΜεγαρίδος Σ. Δραγούμης, Ζαμπάκης\nΜέσσης Σ. Ζερβός, Αλλαμάνος, Σταμούλης\nΜεσσήνης Α. Κουμουνδούρος , Σπήλιος Αντωνόπουλος\nΜήλου Α. Πρεζάνης, Α. Μάτσας\nΝάξου Μαύρος, Δαμιράλης, Βαρότσης\nΝαυπλίας Αλ. Αντωνόπουλος, Ηλίας Ποταμιάνος\nΞηροχωρίου Αλέξ. Πετσάλης, Τ. Ρούκης\nΟιτύλου Λ. Καπετανάκος, Αντ. Μαυρομιχάλης, Καπετανάκης, Σ. Πικουλάκης\nΟλυμπίας Ζαφειρόπουλος, Χριστόπουλος, Κανελλόπουλος\nΌρους Νικοκάβουρας, Ρωμαίος, Μεταλληνός\nΠάλης Παν. Ιακωβάτος, Ν. Μεταξάς, Ι. Ιακωβάτος\nΠαξών Ν. Κάγκας\nΠαρνασσίδος Ανδ. Μαρλάς, Οδυσσέας Πετρόπουλος, Ηλίας Παπαηλιόπουλος, Παπαστάμος\nΠατρών Γεώργιος Ρούφος, Αγγελής Ρούφος, Περικλής Καλαμογδάρτης, Αριστομένης Κοντογούρης, Ανδρέας Ρηγόπουλος, Νικόλαος Δ. Κουμανιώτης\nΠυλίας Δ. Τριγγέτας, Ν. Μισυρλής, Α. Μισυρλής\nΣάμης (Κεφαλληνία) Γ. Φλωριάς, Ε. Αντύπας, Α. Ζερβός\nΣκοπέλου Αστεριάδης, Βελισάριος\nΣπετσών Γουδής, Γ. Λεωνίδας\nΣύρου Ιω. Γρυπάρης, Σ. Σκουλούδης, Πετρίτσης, Κατσάκος, Παρασκευάς\nΤήνου Κ. Μωραϊτίνης, Ι. Ζαλωνης, Νάζος\nΤρικάλλων Α. Χατζηπέτρος, Χ. Περτσίλης, Ν. Στουρνάρας, Ραδινός\nΤριφυλίας Σ. Σωτηρόπουλος, Κοκκέβης, Παπατζώρης, Αντωναρόπουλος\nΤροιζήνας Αντωνιάδης, Δουζίνας\nΤσουμέρκων Κοτίκας, Αφβάζης\nΤυρνάβου Ζαφειριάδης, Παπαδόπουλος\nΎδρας Γ. Βούλγαρης, Επαμ. Κριεζής, Θ. Γκίκας\nΦθιώτιδος Σκουμπουρδής, Κ. Τράκας, Αθ. Κέφαλος, Ιω. Καλαμάρας, Ζουλούμης\nΧαλκίδος Βασίλειος Ν. Μπουντούρης, Θ. Φλογαΐτης, Κριεζιώτης, Αθαν. Βασιλείου\nΨαρρών Κ. Παπανικολής, Κανάρης\nΕπαναληπτικές εκλογές 1882[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]\nΤην Κυριακή 2 Μαΐου 1882 διεξάχθηκαν επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές στις επαρχίες Θύρας, Πυλίας και Καλαβρύτων. Προηγουμένως επαναλήφθηκαν οι εκλογές στην Αίγινα και την Κέρκυρα. Επαναληπτικές εκλογές διεξάχθηκαν και στην επαρχία Πάλλης.\nΑιγίνης Κ. Μωραϊτίνης\nΚερκύρας Κ. Βασιλάκης\nΓ. Κασδόνης, επιμ. (3 Ιανουαρίου 1882). Δελτίον της Εστίας - αριθ. 262. Αθήνησι: Τύποις Αδελφών Περρή. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. [νεκρός σύνδεσμος]\n↑ 1,0 1,1 1,2 Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων\n↑ «Διατελέσαντες Γενικοί επίτροποι επικρατείας» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2010.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ελληνικές_βουλευτικές_εκλογές_1881&oldid=8341271"\nΤελευταία τροποποίηση 18:21, 11 Ιουλίου 2020.


Εμπλοκή σε υπόθεση σεξουαλική κακοποίησης και για στέλεχος της ΕΟΚ σύμφωνα με δημοσίευμα! – Infobasket\nΕμπλοκή σε υπόθεση σεξουαλική κακοποίησης και για στέλεχος της ΕΟΚ σύμφωνα με δημοσίευμα!\n19/03/2021 21/03/2021 infobasket #metoo, ΑΥΓΕΝΑΚΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, ΕΟΚ, ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ ΣΟΦΙΑ\nΟ ασκός του Αιόλου μετά τις αποκαλύψεις-εξομολογήσεις της Σοφίας Μπεκατώρου έχει ανοίξει για τα καλά κι όπως όλα δείχνουν πολύ δύσκολα αρκετές ομοσπονδίες θα βρεθούν στο “μάτι του κυκλώνα”. Όπως μάλιστα αποκαλύπτει το ereportaz.gr κι ο εκλεκτός δημοσιογράφος Πέτρος Κουσουλός και στην ομοσπονδία μπάσκετ υπάρχει “περίπτωση” ανάλογη της Σοφίας Μπεκατώρου!!! Σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσίευμα, θύμα σεξουαλικής κακοποίησης σε αυτή την υπόθεση έχει πέσει υπάλληλος της ΕΟΚ από προβεβλημένο στέλεχος της ομοσπονδίας καλαθοσφαίρισης, με το συγκεκριμένο περιστατικό να έχει λάβει χώρα το 2014…\nΑναλυτικά το πλήρες ρεπορτάζ αναφέρει: “Το ελληνικό #metoo μετά την συγκλονιστική αποκάλυψη-εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και για καταγγελίες οι οποίες αφορούν άλλες Ομοσπονδίες. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του eReportaz, ανώτατο στέλεχος της Ομοσπονδίας καλαθοσφαίρισης εμπλέκεται σε υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ η συγκεκριμένη υπόθεση αναμένεται, το προσεχές διάστημα, να πάρει το δρόμο της Δικαιοσύνης.\nΩς θύμα στην συγκεκριμένη υπόθεση εμφανίζεται υπάλληλος της ΕΟΚ η οποία φέρεται, βάσει όσων ισχυρίζεται, να έπεσε θύμα άγριων σεξουαλικών ορέξεων ανώτατου και ιδιαίτερα προβεβλημένου στελέχους της Ομοσπονδίας καλαθοσφαίρισης. Το συγκεκριμένο περιστατικό έλαβε χώρα το 2014. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του eReportaz ο συγκεκριμένος μεγαλοπαράγοντας εισέβαλε στον χώρο εργασίας της υπαλλήλου και άρχισε να την παρενοχλεί σεξουαλικά. Το φερόμενο ως θύμα αντέδρασε αλλά σύμφωνα με την καταγγελία της ο μεγαλοπαράγοντας δεν κάμφθηκε, καθώς αποπειράθηκε ακόμη και να την βιάσει!\nΗ συγκεκριμένη υπάλληλος έχει ήδη απευθυνθεί σε δικηγόρο ο οποίος δέχτηκε να αναλάβει την υπόθεση. Το περιστατικό το οποίο μέχρι στιγμής εμφανίζεται ως “απόπειρα βιασμού” φέρεται να έχει τελεστεί πριν από μερικά χρόνια, ενώ το φερόμενο ως θύμα κρατούσε το στόμα του κλειστό, φοβούμενο τις όποιες επιπτώσεις θα είχε η αποκάλυψη της συγκεκριμένης ιστορίας. Μάλιστα σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες του eReportaz προκύπτει ότι για την υπόθεση έχει ήδη ενημερωθεί και ο αρμόδιος υφυπουργός για θέματα αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης.\nΥπενθυμίζεται ότι μετά τον ασκό του Αιόλου που άνοιξε η Σοφία Μπεκατώρου στη Δικαιοσύνη έχουν καταλήξει αρκετές καταγγελίες που αφορούν το #metoo στον χώρο του αθλητισμού αλλά και του θεάτρου. Ήδη έχει προφυλακιστεί ο νεαρός προπονητής Ιστιοπλοΐας ο οποίος κατηγορείται για βιασμό ανήλικης αθλήτριάς του, ο γνωστός σκηνοθέτης και ηθοποιός, Δημήτρης Λιγνάδης καθώς και ο 74χρονος προπονητής κολύμβησης τα στοιχεία του οποίου μάλιστα δόθηκαν στην δημοσιότητα. Την ίδια στιγμή οι εισαγγελικές Αρχές διενεργούν έρευνα για τον Πέτρο Φιλιππίδη καθώς και για έναν 65χρονο (όχι και τόσο γνωστό ηθοποιό) ο οποίος καταγγέλλεται για βιασμό το 2020“.\n← Περιμένουν τις αποφάσεις και συνεχίζουν τις προπονήσεις στην Καρδίτσα\nΤο ψάρεμα ανοίγει, το μπάσκετ στο… περίμενε με τον Αυγενάκη να δίνει ημερομηνία έναρξης της Α2 στους λοιμωξιολόγους →


Αύγουστος 2016 – AIKATERINI TEMPELI\nΔημοσιεύτηκε την 13 Αυγούστου, 2016 4 Απριλίου, 2020 Κατηγορίες Κινηματογράφος,ΝτοκιμαντέρΕτικέτες Gianfranco Rosi,Πρόσφυγες,LampedusaΑφήστε ένα σχόλιο για το Φωτιά στη θάλασσα : Ένα ντοκιμαντέρ για τη Lampedusa και το προσφυγικό\nΔημοσιεύτηκε την 10 Αυγούστου, 2016 29 Σεπτεμβρίου, 2019 Κατηγορίες Αρχαιολογία,Ελεύθερος χρόνος,Ιστορία,ΜουσείαΕτικέτες Αρχαιολογικό Μουσείο ΣκύρουΑφήστε ένα σχόλιο για το Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου : Τομές στον Χρόνο\nΔημοσιεύτηκε την 8 Αυγούστου, 2016 26 Σεπτεμβρίου, 2019 Κατηγορίες Κείμενα,ΠροσωπικάΕτικέτες Φωτογραφία1 σχόλιο στο Φωτογραφίες…\nΔημοσιεύτηκε την 2 Αυγούστου, 2016 27 Σεπτεμβρίου, 2019 Κατηγορίες Ελεύθερος χρόνος,ΙστορίαΕτικέτες Αρχαιολογία,Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου,Παλαμάρι,Σκύρος2 σχόλια στο Παλαμάρι Σκύρου: Επίσκεψη σ’ έναν προϊστορικό οχυρωμένο οικισμό της εποχής του Χαλκού – Μέρος ΙΙ\nΠαλαμάρι Σκύρου: Επίσκεψη σ’ έναν προϊστορικό οχυρωμένο οικισμό της εποχής του Χαλκού – Μέρος Ι\nΤο αυτοκίνητο κινείται προς το Βορρά του νησιού. Προς εκείνο το τμήμα δηλαδή της Σκύρου που είναι καταπράσινο και τα πεύκα, τα σκίνα, κάνουν τον αέρα να μυρίζει αλλιώς. Αλλά πριν φτάσω προηγούνται άλλα. Το βλέμμα μου αιχμαλωτίζουν πότε μικρά κατσικάκια που ψάχνουν έναν ίσκιο για ν’ αναπαυτούν πηδώντας αστεία από ‘δω κι από ‘κει, πότε τα πασίγνωστα μικρόσωμα αλογάκια που βόσκουν αμέριμνα και πότε περήφανοι μαυροπετρίτες (στο νησί βρίσκεται η παγκοσμίως μεγαλύτερη αποικία τους) που ζυγίζονται στον αέρα προς όλες τις κατευθύνσεις. Παρατηρώ το αεροδρόμιο απ’ τη μία πλευρά στο βάθος κι απ’ την άλλη τον χωματόδρομο με την καφέ πινακίδα που υποδηλώνει αρχαιολογικό χώρο και το τοπίο αλλάζει σύντομα εμπρός μου. Αγροτική περιοχή, βατός ο δρόμος αλλά με συνεχείς στροφές. Καταλαβαίνω απ’ το ιώδιο που μυρίζω και τις πυκνές καλαμιές που φύονται τριγύρω πως οδηγούμαι κοντά στη θάλασσα. Στον οχυρωμένο δηλαδή προϊστορικό οικισμό του Παλαμαρίου.\nΓια το συγκεκριμένο μέρος είχα διαβάσει πολύ πριν το δω με τα μάτια μου. Κι έχει όντως κάτι το υποβλητικό ο αρχαίος τόπος που άκμασε στην Πρώιμη και Μέση Χαλκοκρατία, δηλαδή περίπου από το 2800 ως το 1600 π.Χ. Το πρώτο που αντικρίζει ο κάθε επισκέπτης του είναι αυτό για το οποίο ο οικισμός θεωρείται ξεχωριστός: την εντυπωσιακή συροπαλαιστιανιακού τύπου, πεταλωτή οχύρωση. Σύμφωνα με το Ενημερωτικό Φυλλάδιο που υπάρχει στην αντίστοιχη έκθεση η συγκεκριμένη αποτελεί το σημαντικότερο και πληρέστερο δείγμα των οχυρώσεων αυτού του τύπου στο Αιγαίο.\nΔεν ξέρω βέβαια αν καταλαβαίνετε όλοι όσοι κι όσες διαβάζετε αυτές τις γραμμές τη σημασία του γεγονότος. Απ’ την εμπειρία μου παρατηρώ πως κυρίως τα ευρήματα από χρυσό τραβούν την προσοχή των περισσοτέρων σπό ‘μας στα μουσεία, έτσι δεν είναι; Κι εγώ σας γράφω για οχυρώσεις…Πως να κρατήσω αμείωτη την προσοχή σας λοιπόν; Δύσκολο εγχείρημα, Αλλά θα το προσπαθήσω. Θα φτάσουμε πάντως και στο χρυσό. σας το υπόσχομαι. Υπομονή… Ως τότε θα προσπαθήσω με απλά λόγια όπως κάνω πάντα, να σας εξηγήσω γιατί είναι τόσο σπουδαία αυτή η οχύρωση, συμβουλευόμενη τις πηγές μου. Είναι λοιπόν επειδή «αποτελεί μια σοβαρή ένδειξη ότι η πόλη συμμετείχε στις πολύ σημαντικές κινήσεις και διεργασίες στο Αιγαίο των μέσων της 3ης π.Χ. χιλιετίας, κινήσεις που είχαν να κάνουν με την επέκταση των επαφών, την αύξηση του διαμετακομιστικού εμπορίου και την κορύφωση των μεταλλουργικών δραστηριοτήτων«.\nΑρχαιολογικός χώρος Παλαμαρίου Σκύρου-Τομέας Β’\nΈχουμε να κάνουμε δηλαδή με έναν παραθαλάσσιο οικισμό (αν θέλετε μπορείτε εδώ να δείτε ένα σχετικό video) χτισμένο τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου π.Χ , που είχε ένα λειτουργικότατο λιμάνι κι οι κάτοικοί του έρχονταν σ’ επαφή με άλλους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου, αλλά και της ηπειρωτικής χώρας. Ο οψιανός (οψιδιανός) απ’ τη Μήλο και την Καππαδοκία που βρέθηκε εκεί αποδεικνύει ακριβώς αυτές τις εμπορικές συναλλαγές. Γενικώς υπάρχουν πολλά αντικείμενα που τεκμηριώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας την ενασχόληση των γηγενών με την μεταλλουργία. Φαίνεται πως κάποιοι απ’ αυτούς ήταν τεχνίτες με εξιδίκευση στη μετατροπή, τον καθαρισμό και την ανακύκλωση μετάλλων, αλλά κανένα στοιχείο πως στο Παλαμάρι γινόταν απ’ τους ντόπιους παραγωγή μετάλλου από μετάλλευμα.\nΧάλκινα κοσμήματα απ’ την περιοχή Παλαμαρίου: περόνες και περιβραχιόνιο – Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου\nΧρησιμοποιούσαν χαλκό και μόλυβδο, βρέθηκαν τμήματα από δύο αργυρές περόνες και κρίκοι χρυσού ενωτίου (χρυσά σκουλαρίκια δηλαδή). Να που φτάσαμε και στον χρυσό λοιπόν. Κρατάω τις υποσχέσεις μου, όπως διαπιστώνετε. Οι περισσότεροι πιστεύω υποθέτουμε πως όταν οι αρχαιολόγοι ξεθάβουν χρυσά ευρήματα ζουν τις καλύτερες στιγμές τους. Είναι όμως έτσι; Να τι εξομολογήθηκε μία εκ των αρχαιολόγων της ανασκαφικής ομάδας* και συγγραφέας των περισσοτέρων επιστημονικών άρθρων για το θέμα, η κυρία Λιάνα Παρλαμά, η οποία βρήκε τους εν λόγω χρυσούς κρίκους σε άρθρο της που μπορείτε να διαβάσετε κι εσείς εδώ : «Οταν βγάλαμε δύο χρυσά σκουλαρίκια μια μέρα στο Παλαμάρι της Σκύρου, μπορώ να πω ότι στενοχωρήθηκα. Δεν έδειξα καμία έκπληξη, κανένα ενθουσιασμό, στους εργάτες είπα πως αν το μάθουν παραέξω θα βουίξει το χωριό. Τα πήρα και τα έβαλα αμέσως στην έκθεση του μουσείου χωρίς να πω τίποτα. Αντιθέτως, πανηγυρίσαμε όλη η ομάδα όταν βρήκαμε μια διπλή μήτρα των μέσων της 3ης χιλιετίας π.Χ., γνωρίζοντας πως μόνο άλλη μια υπάρχει αυτής της εποχής. Ηταν για χάλκινα βέλη τόξου. Η ανασκαφή δεν είναι ποτέ έργο ενός ανθρώπου. Είναι δουλειά ομαδική. Κανένας αρχαιολόγος δεν μπορεί να πει όπως ο Σλήμαν «βρήκα τις Μυκήνες»«.\nΣτο Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου τα είδα λοιπόν κι εγώ αυτά τα χρυσά σκουλαρίκια, αλλά καλύτερα να σας γράψω τη συνέχεια την επόμενη φορά και να σας αναφέρω τότε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς τους πολύ μακρινούς προγόνους μας και τη ζωή τους.\nΚαλό μήνα να ‘χουμε.\n*Η ανασκαφική ομάδα αποτελείται απ’ τους: Μαρία Δ. Θεοχάρη, Λιάνα Παρλαμά, Ελισσάβετ Χατζηπούλιου, Σταμάτη Μπονάτσο, Χριστίνα Ρωμανού και Γιάννη Μάνο.\n**Όλες οι φράσεις με πλάγια γράμματα προέρχονται απ’ το Eνημερωτικό Φυλλάδιο της Επιστημονικής Επιτροπής Παλαμαρίου Σκύρου.\n***Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα τον Ιούλιο του 2016 κι έχουν ανέβει στο flickr.\nΔημοσιεύτηκε την 1 Αυγούστου, 2016 27 Σεπτεμβρίου, 2019 Κατηγορίες Ελεύθερος χρόνος,ΙστορίαΕτικέτες Αρχαιολογία,Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου,Λιάνα Παρλαμά,Παλαμάρι,Σκύρος2 σχόλια στο Παλαμάρι Σκύρου: Επίσκεψη σ’ έναν προϊστορικό οχυρωμένο οικισμό της εποχής του Χαλκού – Μέρος Ι


Τα νέα της Πληροφορικής: Δωρεάν πακέτο λογισμικού για διαδραστικούς πίνακες.\nΔωρεάν πακέτο λογισμικού για διαδραστικούς πίνακες.\nΑν θέλετε ένα δωρεάν πακέτο λογισμικού για τον διαδραστικό σας πίνακα, σας προτείνω το ActivInspire(Windows, Mac και Linux).\nΤο ActivInspire δημιουργήθηκε για χρήση στην σχολική τάξη. Διατίθεται σε δύο εκδόσεις, προσωπική και επαγγελματική.\nΗ προσωπική έκδοση είναι δωρεάν, διαθέσιμη σε όλους, και περιλαμβάνει έτοιμα αντικείμενα, σχήματα, εικόνες, ήχους για να δημιουργήστε εύκολα τις παρουσιάσεις των μαθήματων σας.\nΗ επαγγελματική έκδοση περιλαμβάνει καταγραφή οθόνηs, ηχογράφηση και αναγνώριση χαρακτήρων(Αγγλικά).\nΔοκιμάστε το ActivInspire μαζί με το Wiigo της Gdo Multimedia.\nΑναρτήθηκε από Georgios Ntouvelos στις 12:26 μ.μ.\nΕτικέτες διαδραστικός πίνακας, ActivInspire