ξημέρωσε, ώρα για ύπνο. κι αύριο νύχτα είναι.\nΠόσο κοντά μπορείς να αισθανθείς κάποιον που είναι μακριά?\nΠόσο καλά νομίζεις πως γνωρίζεις κάποιον που δεν έχεις ξαναδεί?\nΠόσο κοντά μπορείς να έρθεις με ένα σφηνάκι και ένα χαμόγελο?\nΠόσο κρατάει ένα στριφτό τσιγάρο?\nΦτάνει για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο.\nΚαλή επιστροφή παιδιά, ευχαριστώ για την τιμή. Au revoir θα πω, όχι αντίο.\nΔιαβάστε το άρθρο → 365 μέρες, 4 ώρες και 22λεπτά\nΤόσες πέρασαν από τότε που σ' άκουσα, από την πρώτη ματιά. Και θα περάσουν άλλες τόσες και τόσες και εγώ θα τις μετράω. Και θα ευχαριστώ. Που σε έχω, που σε αγκαλιάζω, που έδωσες μια σπρωξιά στη ζωή μου. Μια πνοή και ένα χαμόγελο μαζί. Αυτό που σου υπόσχομαι είναι να είμαι εδώ. Ψυχή και σώμα. Μέχρι το τέλος. Το χαμόγελό σου θα είναι πάντα το αστέρι που θα με οδηγεί. Κι εσύ η πριγκίπησσά μου. Η Αγάπη, η Πίστη κι η Ελπίδα μου.Η Σοφία μου..\nΔιαβάστε το άρθρο → μετράω\nΣου πάει. Το ξύλο και το μάρμαρο και η πέτρα.\nΣου πάει πολύ. Μεγαλωσες.\nΔεν είσαι πια παιδί, δεν είσαι νια.\nΩριμη είσαι και σοφή, και χρόνους ταισμένη. Το πράσινο και το καφέ, το σκούρο και το λάδι.\nΜυρίζεις όμορφα και, που 'σαι, όμορφα στέκεσαι.\nΝα περιμένεις αυτόν και αυτήν και αυτούς.\nΤο κόκκινο και το χρυσό, το τζάμι και ο μπρούντζος.\nΣου πάει. Μέτρα ανάποδα γλυκειά μου, μέτρα σωστά.\nΗ μέρα θα σε βρεί κι η νύχτα θα σ' αφήσει,\nσ' ένα ποτήρι αδειανό, σε μια κουβέντα αντρίκια\nμη σκας, θα είμαι εκεί, να ακούω να μαθαίνω,\nνα βλέπω το κρασί να νιώθω το μπουκάλι.\nνα νιώθω την ανάσα σου, και συ να μου φωνάζεις.\nΜέτρα ανάποδα, μην αργείς.\nΟ χρόνος είναι μαγικός, η ώρα τελειωμένη.\nΔιαβάστε το άρθρο → Σ. .\nΣαν χθες μου φαίνεται, σαν πριν\nτο μέτρο και η ώρα\nνα 'ρχονται άνθρωποι σωρό\nσα σένα και σα μένα και σα δαύτη\nμε μάτια και χείλια όμορφα, σα νια\nαπό τη θάλασσα και από το κύμα\nνα σου γελούν και να γελάς\nκαι να με νιώθεις\nόταν στα πόδια σου πατάς ψηλά\nνα φτάνεις τ' άστρα τα λαμπιόνια\nκαι να γελάς να ξεκαρδίζεις\nνα φτιάχνεις όμορφες στιγμές\nόπως εσύ γνωρίζεις\nακου και έλα, μη φοβάσαι\nθα τα πιάσεις τ' άστρα,\nθα μου χαρίσεις ένα;\nΔιαβάστε το άρθρο → ο Dr Jack συμβουλεύει\nΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΤΟΥ\nΤο ποτό έχει χρώμα διάφανο και είναι εντελώς άγευστο.\nΤο ποτήρι άδειασε.\nΠαραγγείλτε το επόμενο.\nΟ τοίχος απέναντι ξαφνικά γεμίζει με πολύχρωμα φώτα.\nΕχετε πέσει ανάσκελα.\nΖητήστε να σας ακουμπήσουν πάλι στο μπαρ.\nΕχετε τη γεύση μοκέτας και αποτσίγαρων στο στόμα.\nΕχετε πέσει μπρούμυτα.\nΤο ποτό είναι άγευστο και τα ρούχα είναι βρεγμένα.\nΔεν έχετε ανοίξει το στόμα, ή φέρνετε το ποτήρι σε λάθος σημείο του προσώπου.\nΠηγαίνετε στην τουαλέτα και κάνετε εξάσκηση (κρυφά).\nΑισθάνεστε τα πόδια κρύα και υγρά.\nΚρατάτε το ποτήρι σε λάθος γωνία.\nΓυρίστε το ποτήρι ώστε το άνοιγμα να κοιτάει στο ταβάνι.\nΑισθάνεστε τα πόδια ζεστά και υγρά.\nΟι σωματικές σας λειτουργίες αδρανούν.\nΒρίστε το "σκύλο" που σας την έκανε.\nΤο πάτωμα φαίνεται ασυνήθιστα θολό.\nΚοιτάτε μέσα από το άδειο ποτήρι.\nΤο πάτωμα ξαφνικά αρχίζει να κινείται.\nΣας βγάζουν έξω.\nΡωτήστε αν σας πηγαίνουν σε άλλο μπαρ.\nΟλα γύρω είναι μαύρα.\nΜάθετε τη διεύθυνσή σας από το μπάρμαν.\nΣτην επιστροφή, το ταξί ξαφνικά αποκτά πολύχρωμη ταπετσαρία.\nΤο Johnny Walker φεύγει. Κλείστε το στόμα, ή ανοίξτε το παράθυρο. Διαβάστε το άρθρο → δυό μπύρες θέλει η ζωή\nΚαθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα\nμεγάλο χάρτινο κουτί.\nΧωρίς να μιλήσει πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο\nγυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες.\nΟι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν\n-"Είναι γεμάτο το βάζο; "\n- "Ναι; είναι γεμάτο".\nΑυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει πήρε από την\nχάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και\nάρχισε να γεμίζει το βάζο κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια\nκύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο\nδεν χωρούσε άλλο ρώτησε:\n-"Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν και\n-"Ναι είναι γεμάτο".\nχάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την\nαδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα\nκενά μεταξύ των πετρών και των βοτσάλων.\n-"Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές δίστασαν για λίγο\n-"Ναι; είναι γεμάτο".\nχάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει\nμέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα το υπόλοιπο κενό του\nβάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε:\n-"Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά\n- "Ναι; είναι γεμάτο". Τώρα λέει ο καθηγητής θέλω να\nθεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει την ζωή σας. Οι\nπέτρες είναι τα ποιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι,\nο σύντροφός σας, η υγεία σας,οι γονείς σας, οι καλοί σας φίλοι.\nΟι πέτρες λοιπον αντιστοιχούν στα ποιο σημαντικά,\nτόσο σημαντικά που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν η\nζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.\nΤα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή\nμας; Όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το\nαυτοκίνητο μας. Είναι μικρά πράγματα βοτσαλάκια. Αν αυτά τα\nβάλετε πρώτα στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα\nσημαντικά της ζωής.\nΗ άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα ποιο μικρά πράγματα της\nζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος\nούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.\nΤο βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για\nμικρά πράγματα δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα ποιο σημαντικά.\nΞεχωρίστε ποια είναι τα ποιο σημαντικά για την ευτυχία σας.\nΜιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τους φίλους σας, απολαύστε\nτον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τη ζωή σας.\nΠάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές. Πάντα\nθα υπάρχει χρόνος για εργασία. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για να\nφτιάξετε ένα σπίτι, να αγοράσετε αυτοκίνητό, να πληρώσετε τον\nδήμο και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίζετε για τις πέτρες πρώτα.\n-"Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;\n"Ο καθηγητής γέλασε και απαντά:\n-"Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη\nείναι η ζωή σας. Δεν έχει σημασία πόσο ευτυχής ή στριγμωμένος\nένα πρέπει να ξέρεις:\nΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΓΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΠΥΡΙΤΣΕΣ."\nΔιαβάστε το άρθρο → πάλι με χρόνια με καιρούς\nΥπομονή γλυκειά μου. Θα σε ξαναχαϊδέψω πάλι. Πιο τρυφερά, πιο παθιάρικα, πιο επαγγελματικά. Ελειψα πολύ καιρό, είναι αλήθεια, δε σε ξέχασα όμως. Θέλω να το πιστέψεις. Νύχτες και νύχτες πέρασαν, μα θα 'ρθουν κι άλλες, το ίδιο όμορφες, το ίδιο ποθητές. Εχουν αλλάξει οι καταστάσεις, οι δεσμέυσεις και οι υποχρεώσεις. Το μυαλό όμως δεν αλλάζει, ούτε το συναίσθημα. Εχω πολλά να σου πω, συνέβησαν τόσα, θα τα πιάσουμε από 'κει που τα αφήσαμε, δε θα χαθεί τίποτα. Και θα συνεχίσουμε το βιβλίο να γράφουμε, με πιο όμορφα γράμματα και πιο δυνατό μελάνι. Με ανεξίτηλα χρώματα και αξέχαστες μυρωδιές. Με μουσική ζεστή και κρύα μπίρα. Με τους φίλους που περιμένουν να μας δουν πάλι μαζί, να μου χαμογελάς, να σε ακουμπάω, να χορεύουμε γύρω απ' τη φωτιά.\nΚαι θα 'σαι όμορφη. Πιο όμορφη από ποτέ. Υπομονή.\nΔιαβάστε το άρθρο → τέλος εποχής\nΠροσέξτε μας είπε ένας γνωστός, να μην το προσπεράσετε το μαγαζί, έχει αλλάξει τελείως, δε θα το γνωρίσετε. Αντε ρε από 'δω, δεκαπέντε χρόνια εδω μέσα τα πίνουμε. Γνωρίζω και την παραμικρή του γωνιά, ξέρω την κάθε του παραξενιά. Παλιό μαγαζί, στο κέντρο, στα στενά. Πρωτοάνοιξε το '78, ήταν από τα πρώτα μπαράκια της πόλης. Ξεκίνησε ως πιάνο μπαρ, συνέχισε ως μπουατ, κατέληξε σε φοιτητικό -και όχι μόνο-με ζωντανή ελληνική μουσική. Στα τραπεζάκια του κάθησαν σχεδόν όλοι οι ζωντανοί θρύλοι του ελληνικού πενταγράμμου, Πάριος, Γαλάνη, Πρωτοψάλτη, Σαββόπουλος, Παπάζογλου και άλλοι. Στις παλιές εποχές, εποχές του καφενείου "η ωραία Ελλάς", ήταν όλοι μια παρέα, σιγοτραγουδώντας λόγια που άφησαν ιστορία.\nΤο πρωτογνώρισα το 1994, και δέθηκα με αυτό. Το υπηρέτησα και για ένα χρόνο περίπου, πίσω από την πανέμορφη ξύλινη μπάρα του. Πέρασα πολλές νύχτες εκεί μέσα, αξημέρωτες. Αλλοτε χαρούμενος, με παρέα, άλλοτε σα ζευγάρι, άλλες νύχτες μόνος, πιωμένος και μελαγχολικός. Αυτό ήταν πάντα εκεί, σε κάθε περίσταση, μου στεκόταν σα φίλος. Στο ξύλινο μπαρ του ακούμπησα χιλιάδες φορές, στριμωγμένος στον κόσμο, στην αγαπημένη μου γωνία, να πίνω το ουίσκι μου και να ταξιδεύω στις όμορφες μουσικές που χαρίζαν οι οργανοπαίκτες.\nΣτενόμακρο μαγαζί, με το μπαρ δεξιά κατά μήκος μέχρι τη μέση. Αριστερά τα όργανα, και στο βάθος τραπεζάκια. Χαμηλά τραπεζάκια, με τραπεζομάντηλα, και καρέκλες με άθλια ταπετσαρία. Λίγα φώτα, γύρω γύρω ξύλο, και ένα γραμμόφωνο ψηλά στον τοίχο, να το βάφει κόκκινο ένας προβολέας. Οπτικά και αντικειμενικά το μέρος ήθελε ρεκτιφιέ επιγόντως. Ηταν ίδιο τα τελευταία είκοσι χρόνια, με μικρές παρεμβάσεις. Το λέγαμε στον boss, δε μας άκουγε. Και καλά έκανε. Είχε κάτι που σε μαγνήτιζε, κάτι που σου πήγαινε το μυαλό αλλού, πίσω, μακριά. Ο κυρ Νίκος το 'ξερε. Ο boss. Φοβερή φιγούρα. Πάντα εκεί, στο μπαρ, μπροστά στην ταμειακή, να ελέγχει, να παρατηρεί, να γαμοσταυρίζει. Απαιχτος. Ειχαμε στήσει ομηρικούς καυγάδες την εποχή που δούλευα. Αλλά πάντα καταλήγαμε σπίτι του με ωραίες γυναίκες που χτυπούσαμε στο μαγαζί.\nΕιχα αγαπήσει πολύ αυτό το μέρος. Το συνέδεσα άμεσα με το νυχτερινό μου περπάτημα. Γνώριζα σχεδόν όλους τους θαμώνες, τους είχα μάθει. Ηταν το μέρος που πήγαινα μόνος πολλές φορές, και έφτιαχνα παρέα εκεί. Εκεί ήπια, χόρεψα, τραγούδησα. Ναι έπιασα το μικρόφωνο μια μέρα μετά από περίπου δύο μπουκάλια ουίσκι και τραγούδησα τον "Αυγουστο" συνοδεία κιθάρας, χειροκροτημάτων και φωτογραφειών. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά η καριέρα μου στο τραγούδι δεν είχε ανάλογη εξέλιξη. Ετσι κι αλλιώς ήμουν λογοδοσμένος με τη μπάρα. Και τα ξύλινα ράφια πίσω με τους παλιούς καθρέπτες. Και να μιλούσαν αυτοί οι καθρέπτες. Να εξιστορούσαν τα γεγονότα εικοσι και φεύγα χρόνων...\nΚλείστε τα αυτιά, ακατάλληλο για ανηλίκους.\nΟ Μήτσος προσπέρασε το μαγαζί βιαστικός. Εγω κοιτούσα σα χάνος την πρόσοψη του. Πράγματι, είχε δίκιο ο άλλος, το προσπέρασε όντως. Εγώ όχι. Τα βήματα με πήγαιναν πάντα στα τυφλά. Εχω πάει πάμπολλες φορές πιωμένος, και πήγα πάντα σωστά.\n"Μαλάκα, το πέρασες, εεε..."\nΟ Μήτσος γύρισε σαστισμένος. Εγω κοιτούσα την πόρτα. Το μοναδικό που έμεινε ίδιο. Η παλιά ξύλινη πόρτα, με τα παραθυρόφυλλα και τα κεντητά κουρτινάκια, μάλλον σα φόρος τιμής στην ιστορία. Απλά τη βάψανε γκρι.\nΞύλο χρώματος γκρι!!;;;\nΗ υπόλοιπη πρόσοψη θύμιζε lounge bar της παραλίας. Μπρρρρ... Εσπρωξα την πόρτα. Το σοκ ήταν μεγάλο. Ξέρετε ποια είναι η διαφορά της αρκούδας και του χελιδονιού; Εμεινα με ανοιχτό το στόμα. Μια κοπελίτσα στην πόρτα μας ρώτησε αν έχουμε τραπέζι. Την κοίταξα στραβά. Ισα που θα ξεκινούσε τα νήπια όταν μπεκροπίναμε εδώ μέσα.\n"Δεν έχουμε και δε θέλουμε, πάμε στο μπαρ να δούμε τον Νίκο". Η απάντηση έφερε το δεύτερο σοκ. Οχι ότι συνήρθα από το πρώτο.\nΤην προσπέρασα και περπάτησα προς το μπαρ. Που είναι; που το πήγανε; Γιατί δεν είναι εδώ; Που είναι η γωνία μου γαμώτο; ΘΕΛΩ ΤΗ ΓΩΝΙΑ ΜΟΥ. Ματαια. Δεν ήταν εκεί. Ουτε το μπαρ, ούτε η γωνία, ούτε τα ξύλινα ράφια με τα παλιά μπουκάλια, ούτε τα τραπεζάκια με τα άθλια τραπεζομάντηλα, ούτε η χιλιοκαμένη μπορντώ μοκέτα.\nΟυτε ο κυρ Νίκος.\nΔεν μύριζε κάπνα, δε μύριζε αλκοόλ, δεν μύριζε κλεισούρα. Βασικά δε μύριζε τίποτα. Δεν έλεγε τίποτα. Δεν μιλούσε καθόλου, δεν μας καλοσώρισε, δε μας αγκάλιασε. Τιποτα. Αισθάνθηκα ένα κόμπο στο λαιμό και το δεξί μου μάτι να υγραίνεται από τις σκέψεις. Που είναι το γραμμόφωνο ρε; Οι τοίχοι άλλαξαν, το ταβάνι άλλαξε, το πάτωμα άλλαξε, οι φάτσες άλλαξαν. Κανένας.\nΕιδαμε έναν γνωστό. Αυτόν που πήρε το στέκι μας, το βίασε και του έκανε λοβοτομή μη τυχόν και θυμηθεί τίποτα. Πράγματι, δε μας θυμήθηκε. Πήραμε από ένα ποτό και κάτσαμε στο τραπέζι. Κάθησε κι αυτός μαζί μας.\n"Πως σου φαίνεται;" ρώτησε.\n"Ο Νίκος δεν το 'χει δει ακόμα"\nΧαμογέλασα, κούνησα το κεφάλι μου.\nΦευγοντας αποχαιρέτησα τις αναμνήσεις μου κλείνοντας την γκρι ξύλινη πόρτα με τα κεντητά κουρτινάκια.\nΔιαβάστε το άρθρο → μη μένετε μέσα\nΕχθές αποφάσισα να μείνω μέσα το βράδυ. Δεν είχα όρεξη για τίποτα. Ενιωθα βαρύς σαν ελέφαντας. Χοντρός κιόλας. Εξάλλου το χθεσινό ουίσκι ακόμα σιγόκαιγε τα σωθικά μου. Και ήδη πήρε να βραδιάζει. Μίλησα στο τηλέφωνο με τη μάνα μου, με τον Τάκη, με τη Γιώτα. Σκατά. Από τον ένα καναπέ στον άλλον. Βούλιαξα ανάμεσα στα μαξιλάρια. Εχασα και το τηλεκοντρόλ γαμώτο. Εστριψα ένα τσιγάρο και βγήκα στο μπαλκόνι. Δροσιά και υγρασία και μυρωδιά φθινοπώρου. Τελειώνει κι ο Οκτώβρης και ο γερό Χειμώνας ανυπομονεί να δείξει τα δόντια του. Στο βάθος ψηλά τα κάστρα φωτισμένα κίτρινα ανέχονταν το κρύο υπομονετικά. Εποχή με εποχή, χρόνο με χρόνο, αιώνες τώρα. Τα κάστρα που κρατούσαν έξω από την πόλη τους βάρβαρους. Εικοσι έξι Οκτωβρίου σήμερα. Η πόλη γιορτάζει τον αγιό της. Τον Αη Δημήτρη. Ο Μήτσος κανόνισε συνεύρεση αργότερα, να γιορτάσουμε το όνομα. Βαριέμαι. Τίναξα την γόπα στο δρόμο. Εσκασε κάτω σπινθηρίζοντας. Μπήκα μέσα τρίβοντας τις παλάμες μου. Ενα ρίγος έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκωθούν. Από πάνω άκουσα την κυρα Τούλα να φωνάζει πάλι στον άντρα της. Ετοιμος όπως κάθε βράδυ για το καζίνο. Θα έρθει ξημερώματα κλασικά και θα ακολουθήσει δεύτερος γύρος.\nΞαναβούλιαξα στον καναπέ. Το τηλεκοντρόλ με χτύπησε στη μέση. Εβρισα από μέσα μου. Αλλαξα μερικά κανάλια χασμουριώντας ακατάπαυστα. Τα μάτια μου δάκρυσαν. Σηκώθηκα να ανάψω θερμοσίφωνα. Ενα ντουζάκι θα ήταν ότι έπρεπε. Ρούφηξα την τελευταία γουλιά του γαλλικού καφέ και μπήκα στο ντουζ.\nΧτύπησε η πόρτα. Με το μπουρνούζι έτρεξα να ανοίξω. Τι έκπληξη, η Σοφία. Απρόσκλητη. Ηρθε να με πάρει να βγούμε. Με τίποτα. Κάτσαμε και έβαλα δυο ποτάκια να πιούμε. Σε λιγότερο από μισή ώρα κυλιόμασταν στο χαλί γυμνοί.\n"Με τέτοια κόλπα δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη" της είπα.\n"Δεν πάω πουθενά, βαριέμαι, βγες μόνη σου"\n"Να με πηδάς είμαι καλή ε; να βγούμε μαζί σαν άνθρωποι όχι;"\nΝτύθηκε βιαστικά και έφυγε χτυπώντας την πόρτα δυνατά. Το βρακάκι της το φορούσα εγώ. Της φώναξα να έρθει να το πάρει. Με έβρισε. Το έβγαλα και το πέταξα.\nΠως φοράνε αυτό το σκοινί μέσα στον κώλο τους ρε πούστη;\nΞαναμπήκα στο ντουζ. Είχα στο πλευρό δυο γραντζουνιές που έτσουζαν. Ρε την ηλίθια, τι λενε τώρα στη Γιώτα; Βγήκα και έβαλα ένα Jack. Εστριψα τσιγαράκι και έκατσα στον υπολογιστή. Τα μέιλ μου άδεια όπως πάντα. Δεν τα κατάλαβα ποτέ τα μέιλ. Αφού υπάρχουν τα τηλέφωνα, γιατί να κάθομαι να γράφω; Ανοιξα τα ΜΑΜΕ παιχνίδια και έπαιξα ένα bubble. Αθάνατο. Θυμήθηκα τα χρόνια στο γυμνάσιο που τριγυρνούσαμε στα ουφάδικα. Η μουσική του παιχνιδιού με ταξίδεψε πίσω. Πέρασε καμιά ώρα χωρίς να πάρω χαμπάρι. Τα μάτια μου πόνεσαν. Πως παίζαμε για τέσσερις και πέντε ώρες;\nΗ ώρα πήγαινε δεκα. Τα παιδιά ήδη θα μαζεύτηκαν στο ουζερί. Ακόμα δεν χτύπησε κανά τηλέφωνο. Καλύτερα. Πως να το αποφύγω; Εκατσα στην πολυθρόνα τρίβοντας τους κροτάφους μου. Γαμώ τον πονοκέφαλό μου. Κατέβασα μια μεγάλη γουλιά ουίσκι μαζί με ένα ντεπόν. Δε γαμιέται. Τι θα πάθω; Εγειρα πίσω. Στην τηλεόραση μάλωναν κάτι βλαμένοι στα παράθυρα. Χαμήλωσα την ένταση. Με πήρε ο ύπνος.\nΜε ξύπνησε το τηλέφωνο.\n"Ελα, που είσαι;"\nΚοίταξα το ρολόι. Δώδεκα παρά είκοσι. Το κεφάλι μου ζύγιζε εκατό κιλά.\n"Σπίτι ρε, χάλια είμαι"\n"Αντε ρε κουνήσου, γιορτάζει ο Μήτσος"\nΕκλεισα το τηλέφωνο. Σηκώθηκα και έβαλα ένα ουίσκι. Προσπάθησα να χαλαρώσω. Δίπλα το σκυλί του γείτονα έδινε ρέστα. Τενόρος το μπάσταρδο. Πάλι έφυγε και το άφησε κλεισμένο μέσα. Μακάρι να σου φάει τον καναπέ, τις παντόφλες και τα ηχεία από το στέρεο. Αντε πια.\nΚάθησα ξανά στον υπολογιστή. Ηθελα να γράψω για μια μέρα που έκατσα σπίτι. Ηταν πολύ σπάνιο, γι' αυτό. Δουλεύω έξι μέρες, συγνώμη, βράδια τη βδομάδα. Και αυτό που μένει, στο ρεπό, βγαίνω έξω με τα φιλαράκια. Το να μείνω μέσα είναι κάτι το αδιανόητο για μένα. Κολλητά με τον τοίχο του δωματίου μένει ο κυρ Γιώργος. Και έχει την τηλεόραση στο τέρμα. Συνήθως ειδήσεις και ντοκιμαντέρ.\nΚαι δεν ακούει και καλά. Κάθε φορά είμαι υποχρεωμένος να ακούω τον Τράγκα να βρίζει και να φωνάζει. Ελεος.\nΕβαλα στο στέρεο Μεταλικα και το γύρισα τέρμα μπας και πάρει χαμπάρι. Σε λίγο μου χτυπούσαν τον τοίχο από δίπλα. Γέλασα χαιρέκακα.\nΤο τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Η Γιώτα ήταν.\n"Ελα, θα είμαι κέντρο με τα κορίτσια, αν θες έλα από εδώ"\nΘενξ, δε θα πάρω.\n"Μπα μωρέ θα μείνω μέσα, δεν είμαι καλά"\nΜάλλον πειράχτηκε. Εχουμε να βγούμε καμιά βδομάδα. Μάλλον προβλέπει το μέλλον αυτής της "σχέσης".\nΠοια είσαι η Πυθία; χαχα\nΒγήκα στο μπαλκόνι. Το κρύο ήταν εντονότερο. Το μύριζα στον αέρα. Αυτή η μυρωδιά η διαφορετική, που την πιάνεις μόνο στην αλλαγή των εποχών. Στον κάτω όροφο ο γείτονας ήταν κι αυτός στο μπαλκόνι. Η γυναίκα του τον άφησε. Περνάει την πιο πολλή ώρα στο μπαλκόνι, καπνίζοντας. Του άφησε και τα δύο παιδιά. Τον χαιρέτησα σιγανόφωνα. Μπήκε μέσα. Μπήκα κι εγώ. Ξάπλωσα στον καναπέ και με πήρε ο ύπνος.\nΞύπνησα απότομα. Τι έγινε; Τι ώρα είναι; Μια και κάτι. Ε, δεν γίνεται έτσι. Αυτό δεν αντέχεται. Εστριψα ένα τσιγάρο και πήρα τον Τάκη.\n"Λίμπιντο, έλα, μόλις πήραμε μπύρες"\nΕβαλα βιαστικά το τζιν και το πουκάμισο. Εφτιαξα το μαλλί στα γρήγορα, έβαλα τις μπότες και έφυγα. Σε πέντε λεπτά ήμουν εκεί. Περάσαμε τέλεια, ήπιαμε, γνωρίσαμε κοπέλες, πολύ ωραία. Εφυγε κι ο πονοκέφαλος. Το μόνο άσχημο είναι ότι έπεσα πάνω στη Γιώτα.\n"Θα κάτσεις σπίτι ε;"\nΚαλύτερα έτσι. Δεν πειράζει. Εχω και το τηλέφωνο της κοπελιάς στο μπαρ στην τσέπη. Θα στεναχωρεθούμε για τη Γιώτα;\n"Αλεξ, χτύπα τεκίλες, διπλές"\nΓύρισα σπίτι κατά τις έξι. Δεν κατάλαβα πως. Μπήκα στο σπίτι, πέταξα τις μπότες και άναψα τσιγάρο. Εκατσα στον υπολογιστή να γράψω για μια μέρα που έμεινα μέσα.\n"Εχθές είπα να μείνω μέσα. Δεν τα κατάφερα. Βγήκα."\n"Θα γράψω όταν μείνω μέσα μια μέρα"\nΔιαβάστε το άρθρο → νιώσε ρε\nΑν με πιάσεις θα καταλάβεις. θα καταλάβεις πόσο υπέφερα. Θα καταλάβεις πόσο υπέφεραν κι οι άλλοι. Εμεινα πολύ καιρό στο λασπωμένο χώμα, ανάσκελα, να κοιτώ τα σύννεφα να φεύγουν.\nΑλλες φορές γρήγορα, άλλες αργά. Φταίει ο άνεμος.\nΑν με ακούσεις θα σου πω πολλά. Πόσες φορές γέλασα, πόσες θύμωσα. Η ευτυχία με τη χαρά δεν είναι πάντα αγαπημένες. Το χαμόγελο δεν κρύβει πάντα όμορφα πράγματα. Αυτά τα δείχνει. Τα άσχημα κρύβει, τα δύσκολα.\nΤα άθλια τζάμια, τα σπασμένα.\nΠου σημαδεύαμε με τις σφεντόνες. Στο παρατημένο εργοστάσιο που έφτιαχνε κλωστές.\nΠαραδομένο στις ορέξεις μας. Στη βαρβαρότητα την παιδική. Στην εφηβεία των ανατροπών και στη νεανικότητα του θάρρους.\nΩρίμασε η καρδιά, το μυαλό και η ψυχή. Και το σώμα ακολουθεί πιστά, τυφλά. Μη χάσει. Απλό ήταν το καθημερινό, όμορφο και απροσδόκητο.\nΑν με χτυπήσεις θα αντιδράσω. Θα σε χτυπήσω κι εγώ, πιο δυνατά και πιο ύπουλα. Με σκέψη και σχέδιο. Οργανωμένα. Ξέχασα τι θα πει αυθόρμητα, ανέμελα.\nΑβίαστα. Ειλικρινά δεν μπορώ να μετρήσω πόσα στερητικά ά περικυκλώνουν το μυαλό μου. Πολλά, πραγματικά. Δεν μπορώ να ανασάνω κάποια πρωινά.\nΚαι κάποιες φορές δε θέλω. θέλω απλά να γελάσω και να φωνάξω χωρίς λόγο. Να παρασυρθώ ρε συ μακριά, εκεί.\nΣτο παρατημένο εργοστάσιο που έφτιαχνε κλωστές.\nΑν μου τραγουδήσεις θα κάτσω να σ' ακούσω. Αφημένος στα χείλη σου, μαγεμένος από τις νότες, υποταγμένος στην κυριαρχία της φωνής σου. Και θα ζητάω κι άλλο. Να μη σταματήσεις ποτέ. Αέναο φως καταλυτικό. Αντέχω το πάντα, δεν με τρομάζει. Το τώρα φοβάμαι λίγο. Γιατί το βλέπω. Το μετά δε το ξέρω, μου επιτρέπει να ελπίζω.\nΑν με ξυπνήσεις θα θυμώσω.\nΔιαβάστε το άρθρο → έξι παρά κάτι\nΑνάσες καυτές και ένα μυαλό βουτηγμένο στη λάσπη. Να 'ξερα και τι ψάχνω. Οι τοίχοι παγωμένοι κι εγώ ιδρώνω. Μα τι γίνεται; Αυτό είναι το τρένο φάντασμα του λούνα παρκ. Με τα ζόμπι και τη γριά μάγισσα με τη σκούπα να με κυνηγάει. Να 'ξερα και τι σκέφτομαι. Κάτι χρωματιστό και όμορφο. Το πιο πιθανό είναι τίποτα. Σκόρπια σαν τις σκέψεις τα χέρια και τα πόδια μου. Στο βάθος το λαμπατέρ ακόμα αναμμένο. Και η βρύση να τρέχει. Μόνος είμαι; Να ξερα και τι θέλω. Να βουλιάξω στη λίμνη, εκεί που δεν πιάνει το φώς, με τα κρύα πλάσματα να μουρμουρίζω το τραγούδι μου. Τσαλακώνω και πετώ, βρέχω το χαρτί και προσπαθώ να το κάψω. Ιδιο μυαλό και ίδιο όνειρο, χρόνια τώρα. Σάμπως και άλλαξε κάτι; Να 'ξερα και τι ξέρω. Οταν χτυπάει το κουδούνι φοβάμαι, κρύβομαι. Παλιά ανυπομονούσα, έτρεχα. Να προλάβω πρώτος να δω ποιος είναι, να κατακτήσω την έκπληξη. Για τον εαυτό μου. Ξήλωσα ένα κομμάτι κρανίο και το κρέμασα στον τοίχο. Να 'ξερα και γιατί. Πως καταφέρνεις να με υποτάξεις; Πως αντέχεις να με βλέπεις με ματωμένα μάτια και κίτρινα δόντια; με τρεμάμενα χέρια να προσπαθούν να στρίψουν το τσιγάρο. Αν σηκωθώ θα πάω μέχρι απέναντι, θα τα καταφέρω. Να είσαι σίγουρος. Να 'ξερα και πως.\nΔιαβάστε το άρθρο → τα πάντα εν Σοφία εποίησε\nΕίδα το φωτογράφο να πασχίζει για μια καλή γωνία.\nΕίδα τον παπά να περιμένει να μαζευτούμε.\nΕιδα τους γονείς μου με μάτια γυαλισμένα.\nΚαι με το πιο όμορφο χαμόγελο της ζωής τους.\nΕιδα τα αδέρφια μου.\nΕίδα φίλους αγαπημένους, ζευγάρια.\nΚαι αμετάπειστους εργένηδες.\nΕίδα τη θεία μόνη, με την κόρη, χωρίς τον θείο.\nΜας άφησε νωρίς, πολύ.\nΕίδα τα παιδάκια να τρέχουν στον περίβολο.\nΟι φωνές τους έμπλεκαν με τα ανήσυχα σπουργίτια.\nΕίδα το γείτονα να προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος από το χθεσινό μεθύσι.\nΕιδα πως τον κοίταζε η γυναίκα του.\nΕιδα τους κολλητούς.\nΧθες ήμασταν στο δημοτικό.\nΕίδα τον κουμπάρο, φρεσκοξυρισμένο.\nΕτοιμο να αναλάβει τα πνευματικά του καθήκοντα.\nΕίδα τη γυναίκα, τη μαμά.\nΤην είδα πως κοιτούσε την κόρη της.\nΤο σώμα της, το αίμα της.\nΕίδα τον εαυτό μου. Τον φαντάστηκα.\nΧαμογέλασα πλατιά. Κορδώθηκα.\nΚοίταξα τη μικρή.\nΜόλις μετά τη βάπτιση, το μωρό είναι ένας μικρός άγιος λέει ο παπάς.\nΕίδα τη μικρή γυμνή, απορημένη με την κατάσταση.\nΕίδα το σωματάκι της με λάδι και μύρο.\nΑκουσα τη φωνούλα της να αντηχεί στους θόλους της εκκλησίας.\nΕιδα τον παπά να την κρατάει ψηλά, πολύ ψηλά.\nΝα τη βουτάει στο αγιασμένο νερό της κολυμβήθρας.\nΝα ζήσεις καλά ψυχή μου.\nΔιαβάστε το άρθρο → χρόνου στιγμή\nείναι και μερικές ώρες που δεν μπορεί να σκεφτεί\nαν βρέχει ή αν φυσάει ή αν τίποτα\nστο ίδιο αδιάβροχο, χρόνια τώρα, κίτρινο και τρύπιο\nστην ίδια ταράτσα, στο ισόγειο\nνα βλέπει ανθρώπους γκρίζους, με καπέλο και γυαλιά\nστο ίδιο χαμόγελο\nστο ίδιο σκαμπό\nπέρασαν χρόνια και νύχτες, μα ξανάρθαν\nτα ίδια χρόνια και οι ίδιες νύχτες\nσκοτεινές, κρύες, παμπόνηρες\nνα είναι εκεί χωρίς να είναι\nμε τρέμουλο, θυμό και γέλιο, μην τα ρωτάς\nεχθές πέρασε από 'κει\nβιτρίνα, ήχος, καπνός, μυρουδιά\nδεν είναι που δεν θέλει, οχι δεν είναι\nπριν ήταν νωρίς, σε λίγο είν' αργά\nο χρόνος ξανάρχεται, ρωτάει, ζητάει\nσκιά στο τζάμι με τα φώτα, αυτό είναι\nνα 'τανε μόνο μια φορά, μία\nνα δώσει χωρίς να ζητήσει\nθα 'πρεπε να το ξέρει, το ξέρει\nμα είναι εκεί, στο ίδιο πάτωμα\nτο γνωρίζει, του μιλάει\nδεν είν' άσχημα\nμιλάει για ευχές, εύχεται για λόγια\nνα τον ακούσουν,\nμε χαρά και φιλία, όνειρο και αλήθεια\nμε το γυαλί, με το σκαμπό, με την αυγή\nστην άκρη του ξύλου, με νύχια και δόντια\nνα βλέπει ανθρώπους και φίλους\nδεμένους στο ίδιο ψέμα, μαζί\nεχθές τον είδαν\nστο ίδιο νησί, στην ίδια άβυσσο\nμε το ίδιο κύμα\nνα μιλάει, να παλεύει, να ρωτάει\nαυτό που δε διάλεξε να είναι\nαυτό που τον διάλεξε να είναι\nτον είδαν και σήμερα\nμετά το βράδυ\nπριν το πρωί\nμε τα ίδια μάτια, το ίδιο αληθινός\nόπως τον ξέρουν\nνα γελάει, να ζει\nνα αναπνέει το δρόμο, την κάπνα και το ξύλο\nμακριά από εφιάλτες\nτον είδαν και αύριο\nμετά το βράδυ, πριν το πρωί\nνα είμαι εκεί χωρίς να είμαι\nΔιαβάστε το άρθρο → βόλτα στην πόλη\nΤο βράδυ είχε πέσει για τα καλά στην πόλη. Ο απογευματινός καφές στην παραλία στο Κύταρρο είχε αφήσει μια ανυπόφορη πικράδα στο στόμα. Τα στριφτά είχαν κάνει την κατάσταση απελπιστική. Τι καλύτερο από ένα παγωτάκι στην Ωραία; Η Βογατσικού εκείνη την ώρα γέμιζε από κόσμο. Τα Goody's και η Ωραία από τη μία, το Μικρό Καφέ και τα υπόλοιπα από την άλλη, παρακάτω. Πήραμε το παρφέ και αράξαμε στα πράσινα καγκελάκια. Αρχισαν να εμφανίζονται σιγά σιγά και τα ροκαμπίλια. Καθόμασταν στο πόστο τους. Καμιά εικοσαριά άτομα, μπορεί και παραπάνω. Τζιν με ρεβερ, μποτάκια, αλυσίδες, πουκάμισο με γιλέκο, και μαλλί.... Τσουλούφι γυριστό και φαβορίτα μέχρι το λαιμό. Τραβόλτα στο Grease ένα πράμα. Με τις παλιές BMW μηχανές να κάνουν φασαρία που θα ξυπνούσε και τον Βασιλιά τον ίδιο. Θέαμα τρελλό.\nΤελείωσε και το παγωτάκι. Ηρθε η ώρα για τη βόλτα, να περάσει και η ώρα. Ναι, η βόλτα στους δρόμους της πόλης ήταν απαραίτητη και επιβεβλημένη. Παραλία, Παύλου Μελά, Ναυαρίνο, Αγίας Σοφίας, Κορομηλά, Μητροπόλεως...Βλέπαμε παρέες, γνωστούς, πειράζαμε τις κοπέλες.\nΤι λέτε για μια βόλτα στη Σαλαμίνα; Φύγαμε. Λεοφωρείο Καλαμαριάς, στάση Μαρτίου. Η Σαλαμίνα ήταν το λούνα παρκ της πόλης. Το Σεπτέμβριο που γινόταν η Εκθεση, για τρεις βδομάδες όλα τα παιχνίδια μεταφέρονταν εκεί. Το ταψί, το τρένο-φάντασμα, οι κύκνοι για τα ζευγράκια, τα συγκρουόμενα, όλα. Μπυρίτσα κουτάκι, σπόρια και στριφτό τσιγαράκι. Και κόσμος πολύς, με κέφι, να διασκεδάζει. Μικροί και μεγάλοι.\nΗ Σαλαμίνα άρχισε να αδειάζει. Το ίδιο και το στομάχι μας. Ξανά κέντρο λοιπόν, Παύλου Μελά με Π.Π. Γερμανού. Ο κυρ' Γιάννης με το καφενείο. Μπύρα Henninger μεγάλη και πιάτα με μεζεδάκια. Κρύα, μη φανταστείτε τίποτα γκουρμέ, προσούτο με πεπόνι, σπρινγκ ρολς και σούσι. Σαλάμι, κασέρι, ντομάτα και γίγαντες κονσέρβα. Αντε και κανένα βραστό αυγό με λαδάκι και αλατοπίπερο. Ονειρο. Και τιμές; Δεν κοιτούσε ποτέ τι πήραμε ο κυρ' Γιάννης. Πόσοι είστε; Από ένα πεντακοσάρικο ο καθένας, καλά είστε.\nΚατηφορίζουμε προς Λευκό Πύργο. Το Ντορέ και ο Λωτός έχουν ήδη αρχίσει τις μουσικές τους διαδρομές. Μπυρίτσα παγωμένη και καλή παρέα. Χαβαλές, πειράγματα. Από το ένα μαγαζί στο άλλο, και πάλι πίσω. Ωραία πράγματα.\nΗ ώρα πέρασε και πάμε για άλλα. Προξένου Κορομηλά. Ο δρόμος της κόλασης. Στενό, με οριακό πεζοδρόμιο, τυφλό και από τις δύο πλευρές. Τα πιο κακόφημα μπαράκια βρίσκονταν εδώ. Σκοτεινά, καπνισμένα και γεμάτα αμαρτία. Dancing Way, Berlin, Λουκυ Λουκ, Salloon... Από την Προξένου δεν περνούσε μόνη κοπέλα μετά τις 2 το βράδυ. Ούτε άσχετες παρέες. Μέχρι δυο τρεις δεν πείραζε. Από τέσσερις και πάνω έπρεπε η παρέα να δώσει διαπιστευτήρια, να έχει γνωστούς, να έχει στέκι.\nΤα ροκαμπίλια κατεβαίνουν συχνά προς το Λούκυ Λουκ. Απέναντι είναι τα μέταλλα με τα κολάν τζιν, τα αθλητικά μποτάκια και το λιγδιασμένο μαλλί. Από το Berlin σκάνε μύτη και κάτι πανκιά μόικανς με τα αμάνικα μπλουζάκια με την αγγλική σημαία. Ξύλο, πολύ ξύλο στα στενά. Και κυνηγητό. Μπουκάλι μπύρας να εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Κόλαση πραγματική. Τα ζήτα πάλι ηρέμησαν τα πνεύματα.\nΑλλαξε η πόλη. Πολύ. Οι άνθρωποι την αλλάξανε, γίνανε πιο ψεύτικοι. Χρόνος δεν υπάρχει για διασκέδαση. Πραγματική. Τα στέκια χάλασαν. Αλλάξανε κι αυτά. Περνάω από το στενάκι της Μονταζ και κοιτάω πάντα την ταμπέλα. Μπαίνω στο Λουκυ και δεν ξέρω αν είναι αυτό που θέλω. Αν σε δουν να βγαίνεις από το Berlin θα πουν σίγουρα πως παίρνεις ναρκωτικά.\nΗ Σαλαμίνα έφυγε.\nΤο ίδιο κι η Ωραία.\nΚάτι σουβλάκια πουλάνε εκεί τώρα.\nΔε βλέπω κανένα ροκαμπίλι, κανένα μέταλλο, τους διώξανε σαν τους ινδιάνους από τα χώματα τους. Ο κυρ' Γιάννης έγινε εσπρέσο μπαρ. Στον Παπαγάλο δεν βλέπω κανένα γνωστό, ούτε στον Λωτό.\nΑλλαξα κι εγώ. Δεν ξέρω τι, ούτε γιατί. Μάλλον γιατί αλλάξανε όλοι.\nΡαντεβού Καμάρα παιδιά, τουλάχιστον αυτή είναι όρθια ακόμα.\nΔιαβάστε το άρθρο → διάλογος\nμάσκες και είδωλα, φταίχτες και πότες.\nπιες να ξεχάσεις, πιες να χαρείς, πιες να θυμώσεις.\nποτήρια σπασμένα, καφρέφτες γυμνοί.\nτι κι αν κλαις; τι κι αν πονάς;\nθα σ' αγαπήσω περισσότερο; γίνεται; μπορώ;\nπροσπάθησε τουλάχιστον, μην παρατάς την παρτίδα,\nθα γυρίσει, θα ανοίξει.\nτο ξύλο και η πέτρα μόνοιασαν, σύχασαν,\nνα σε δω, να σ' ακούσω,\nνα με πιεις\nαυτός ο αέρας, αυτή η θάλασσα,\nανέβα πάνω, έλα να μυρίσεις,\nιώδιο κι αλάτι\nβράδιασε, μα δε φεύγω, όχι μη φύγεις\nπου θα σε ξαναβρώ;\nεδώ θα είμαι, μόνος με μένα,\nνα πίνω από ποτά, από τραγούδια και ποίηματα\nμπορείς να μ' ακούσεις\nθα καθήσεις να μ' ακούσεις; το 'κανες ποτέ;\nπάντα έφυγες, πάντα θύμωσες, πάντα με κοιτάς\nμα δε με βλέπεις, γελάς;\nμ' αυτά που ακούς, ή μ' αυτά που βλέπεις;\nμ' αυτά που είμαι\nειν' εύκολο να λες, εύκολο να συλλογιέσαι\nδύσκολο να μείνεις\nπραγματικά κι αληθινά,\nχωρίς ώρα και χρόνο\nεύκολα θαρρείς θα ξεχάσεις, δε σ' αφήνει\nθα ξημερώσει; ή όχι;\nθα πάμε για ύπνο, μαζί, αγκαλιά,\nσαν τότε, σαν ποτέ, σαν πάντα\nμη νομίσεις δε θυμάμαι, γελιέσαι\nτο φως και το γέλιο και τ' άρωμά σου\nτα ποτήρια στο πάτωμα να θυμίζουν το βράδυ\nθα έρθεις να με βρεις; θα μπορέσεις;\nμα σαν έρθεις θα μείνεις,\nμ' εμένα μόνο\nΔιαβάστε το άρθρο → ίδε ο Ανθρωπος\nΣτο δάσος ο Ανθρωπος στεκόταν σκυθρωπός και θλιμμένος. Τα ζώα μαζεύτηκαν γύρω του να δούν τι έχει.\n"Είμαι στεναχωρημένος, δεν έχω τίποτα" λέει,\n"Θα σου δώσω εγώ τη γούνα μου να μη κρυώνεις", λέει η αρκούδα.\n"Κι εγώ τη δύναμή μου", λέει ο πάνθηρας.\n"Εγώ τα μάτια μου",κάνει ο αετός.\n"Πάρε κι από μένα τη γρηγοράδα μου", λέει ο λαγός.\nΑφού μάζεψε όλα τα δώρα των ζώων ο Ανθρωπος, έφυγε ευχαριστημένος. Μόλις απομακρύνθηκε μίλησε η κουκουβάγια:\n"Τώρα που τον βλέπω να φεύγει χαρούμενος, ξαφνικά φοβάμαι".\nΤα ζώα αναρωτήθηκαν τι εννοούσε το σοφό πουλί.\n"Με όλες αυτές τις ικανότητες, και όλη αυτή τη γνώση, και όλη αυτή τη σοφία, δε θα σταματήσει πουθενά. Πάντα θα ζητάει, πάντα θα ψάχνει, και πάντα θα αποκτάει αυτό που θέλει. Θα αισθάνεται συνέχεια αυτό το κενό, αυτή την τρύπα μέσα του, και θα κάνει τα πάντα να τα γεμίσει. Θα καταστρέψει επειδή μπορεί, θα γκρεμίσει επειδή πρέπει, θα σκοτώσει επειδή του αρέσει. Και όταν δε μείνει τίποτα όρθιο πια, θα ξαναγυρίσει σε μας ακόμα πιο θλιμμένος, ανήμπορος, και γυμνός."\nΛαική παραβολή των Αζτέκων\nΔιαβάστε το άρθρο → κορίτσια στον ήλιο\nΟταν ο Φάνης γνώρισε την Ηρώ θα 'ταν δεκαεννέα χρόνων περίπου. Δεκαεννέα χρόνια χωρίς να νιώσει το τράνταγμα από το βότσαλο στα ήρεμα νερά της λίμνης. Ειχε κάποιες γκόμενες αλλά τίποτα το σπουδαίο. Ηθελε μια παρουσία δίπλα του ανάλογη της δικής του. Ωραίο παιδί, φοβερό σώμα, μπάρμαν. Μοντέλο τον φώναζαν οι φίλοι του, ειρωνικά κάπως. Εκαναν καλή παρέα. Συνέχεια μαζί.\nΤην είδε ένα βράδυ όρθια σε ένα μπαρ. Με τζιν, μπλουζάκι, μπότες και καπέλλο. Σαν το τραγούδι ένα πράμα. Κατάμαυρα μαλλιά, ψηλή, με καμπύλες για βραβείο. Προσπάθησε να βρει κάτι να τον χαλάσει. Τίποτα. Η μικρή ήταν στην κυριολεξία τέλεια. Χωρίς δισταγμό κουβάλησε την παρέα να καθήσουν δίπλα της. Επρεπε να τη γνωρίσει.\nΗ Ηρώ ήταν δεκαοχτώ. Και διαθέσιμη. Δε χρειαζόταν κάτι άλλο. Η σχέση τους ήταν εκρηκτική. Ολοι μιλούσαν γι' αυτό το ζευγάρι. Πόσο τέλειοι ήταν μαζί. Πράγματι. Ταίριαζαν σε τέτοιο βαθμό εμφανισιακά κυρίως, που κυριολεκτικά τους έπλασε ο Θεός μαζί.\nΣχεδόν δύο χρόνια σχέση. Με τρελλό έρωτα και ομηρικούς καυγάδες. Ηταν η πρώτη μακροχρόνια σχέση και για τους δύο. Ζυμώθηκαν μαζί σε όλα. Γελάσανε, κλάψανε, χωρίσανε, τα ξαναβρήκανε, μάθαν τον έρωτα, συζήσαν, όλα. Δύο ινδιάνικα φτερά στον ώμο της και στο μπράτσο του θα τους ένωναν για πάντα.Εκαναν όμως τον κύκλο τους.\nΤα ωραία πράγματα δεν μπορεί να κρατήσουν για πάντα. Γι' αυτό είναι ωραία. Η μπογιά θα ξεθωριάσει κάποτε από τον ήλιο, όσο και να την κρατάς στη σκιά. Και να περάσει δεύτερο και τρίτο χέρι, το αποτέλεσμα είναι καλό, άλλα προσωρινό.\nΧώρισαν χειμώνα. Με κλάματα και φωνές. Υποσχέσεις και απειλές. Με σεξ και χαστούκια. Χώρισαν όμως.\nΤον έπαιρνε στο τηλέφωνο για ένα μήνα μετά. Κάθε μέρα. Τον παρακαλούσε. Ελεγε πως θα αυτοκτονήσει. Ηθελε να παντρευτούν. Να φύγουν στο εξωτερικό. Μάταια. Αυτός είχε πάρει την απόφασή του. Σκληρή αλλά αμετανόητη. Ηθελε να χωρίσουν για ένα και μοναδικό λόγο. Την αγαπούσε πραγματικά, ολοκληρωτικά. Και ήταν πολύ όμορφη. Το ίδιο και αυτός όμως. Και ήταν εικοσιδυό χρονών. Αν δε χώριζαν τώρα δε θα χώριζαν ποτέ. Και ήταν πολύ νωρίς για μια τέτοια απόφαση. Ηθελε να ζήσει, να κραιπαλιάσει, να κάνει απεριόριστο σεξ, να ερωτευτεί -γιατί όχι- ξανά και ξανά και ξανά...\nΣταμάτησαν τα τηλέφωνα. Μέσα του κάτι χτύπησε. Πολλές φορές έπιασε το τηλέφωνο, πολλές φορές πέρασε -τυχαία- από το σπίτι της, γρήγορα μη τυχόν και τον δει. Δεν ήξερε γιατί. Είχε κοιμηθεί με δύο γυναίκες αυτό το διάστημα. Του άρεσε αυτό το σκηνικό. Τις έφτυνε μετά. Τα βράδια στη δουλειά να φλερτάρει με ότι κυκλοφορούσε σε εμφανίσιμο θηλυκό, και μετά έξω με τα παιδιά μέχρι το πρωί.\nΟταν ήταν μόνος τη σκεφτότανε. Δεν μπορούσε να το αποφύγει. Προσπαθούσε, αλλά αυτή τριγυρνούσε εκεί, αιθέρια, πανέμορφη. Τη σκεφτόταν και όταν έκανε σεξ.\nΗθελε πολλές φορές να τη δει αλλά ήξερε οτι θα τον έριχνε χειρότερα. Σκληρός χαρακτήρας. Είχε απίστευτη ικανότητα να επιβάλλεται πλήρως στα συναισθήματά του. Και στη σκέψη του. Μέχρις ότου του ήρθε το τούβλο. Την είδε ένας κοινός γνωστός σε ένα μπαρ. Και δεν ήταν μόνη. Και αυτός ήταν κοινός γνωστός επίσης. Και δεν ήταν αυτό που θα λέγαμε "φίλοι".\nΘόλωσε. Γκρεμίστηκαν τα πάντα γύρω του. Το πάτωμα χάθηκε. Δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Ηπιε πολύ. Την άλλη μέρα την πήρε τηλέφωνο. Μασώντας τα λόγια της το παραδέχτηκε. Τον πήραν τα κλάματα. Εκλεισε το τηλέφωνο χαμένος. Η φωνή της σκληρής λογικής του φώναζε.\n"Τι περίμενες να κάτσει μόνη σα χήρα; τα ίδια δεν κάνεις και συ; ξεκόλλαααα"\nΔεν την άκουγε όμως. Η σκέψη του ήταν μόνιμα στο ίδιο σκηνικό. Να κάνει έρωτα με τον άλλον. Βασανιστικό και επίπονο. Ηταν η πρώτη φορά που δε μπορούσε να επιβληθεί στον εαυτό του. Τον είχε καταβάλλει ολοκληρωτικά. Εφυγε από τη δουλειά. Επινε κάθε μέρα, μόνος τις περισσότερες φορές. Οι φίλοι του ανησυχούσαν. Πήγαινε κάτω από το σπίτι της και περίμενε να τη δει. Τις περισσότερες φορές δεν την έβλεπε. Γιατί δεν γυρνούσε σπίτι. Σφυριά χτυπούσαν το κεφάλι του. Είχε χάσει ολοκληρωτικά τον έλεγχο.\nΟ καιρός πέρασε. Εχει την ικανότητα ο χρόνος να θεραπεύει. Αργά, επίπονα αλλά σταθερά και αποτελεσματικά. Ο Φάνης βρήκε δουλειά. Και την αυτοπεποίθησή του. Επανήλθε πλήρως ένα τετράμηνο μετά. Ειχε μπει η άνοιξη για τα καλά. Η δουλειά πήγαινε πολύ καλά, οι σχέσεις το ίδιο, τα φιλαράκια ξαναμαζεύτηκαν. Οι γυναίκες πήγαιναν και έρχονταν. Πολλές. Ολα ήταν τέλεια. Μέχρι ένα βράδυ μιας Παρασκευής. Ανοιξε η πόρτα του μαγαζιού και μπήκε αυτή.\nΟχι ρε πούστη, όχι. Κάποιο καθήκι από τα παιδιά της το σφύριξε ότι δούλευε εκεί.\nΠανέμορφη όπως πάντα. Αδυνάτισε λίγο. Του φαινόταν ότι πέρασαν χρόνια. Ακόμα και το όνομα της ξέχασε στιγμιαία. Του το θύμησε το λαμπερό Η που φορούσε στο λαιμό.\n"Γεια σου Ηρώ"\nΤα χείλια της χαμογέλασαν. Τα δικά του όχι.\n"Ηρθα να πιω μια βότκα, πειράζει;"\nΟ Φάνης έπιασε το μπουκάλι.\n"Μόνη; πως και σε άφησε ο ..."\nΓεμάτος ειρωνία, κακία και έρωτα. Της έβαλε ένα παγωμένο σφηνάκι. Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει ελαφρώς πιο γρήγορα. Ηπιε κι αυτός. Τα κωλόπαιδα ήταν συνεννοημένα, γι' αυτό δε φάνηκε κανείς στο μαγαζί εκείνο το βράδυ.\nΜειδίασε αμυδρά. Σχεδόν χαμογέλασε. Τα είπαν για κάμποση ώρα. Εμεινε μέχρι αργά. Είχαν πιει αρκετά και οι δύο. Ο Φάνης πήγε τουαλέτα. Μπήκε από πίσω του.\nΤον αγκάλιασε και φιλήθηκαν. Η Ηρώ έκλαιγε. Τα μάτια της μουτζουρώθηκαν και μια μαύρη γραμμή κατέβηκε μέχρι το λαιμό της. Τα χέρια της έπιασαν τη ζώνη του ξεκουμπώνοντάς τη. Ο Φάνης τραβήχτηκε απότομα. Τα νύχια της του έσκισαν το σβέρκο. Την έσπρωξε βίαια στον τοίχο. Θεέ μου, πόσο την ήθελε. Αυτή στέκοταν μπροστά του, κλαμμένη, ευάλωτη, παραδομένη. Είχε σηκώσει τη φούστα της. Το εσώρουχό της είχε κατέβει στα γόνατα. Την κοίταξε με οίκτο. Γιατρεύτηκε.\n"Συμμαζέψου και βγες έξω, ξεφτίλα θα γίνουμε"\nΑυτός βγήκε πρώτος. Ξαναμμένος, ιδρωμένος και με μια τεράστια γρατσουνιά στο πλάι του λαιμού του. Στο μπαρ καθότανε η Στέλλα, μια κοπελίτσα που πίστευε ότι είχαν σχέση. Πίσω του βγήκε η Ηρώ, φανερά ταραγμένη. Η Στέλλα τσατίστηκε και του ζήτησε εξηγήσεις. Λάθος ώρα, λάθος μέρος, λάθος άνθρωπο.\n"Αντε στο διάολο και εσύ"\nΠήγαινε γυρεύοντας. Εφυγε κλαίγοντας. Η Ηρώ έκατσε στο μπαρ. Της έβαλε μια βότκα. Την ήπιε και έφυγε. Ηξεραν και οι δύο ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία να είναι ξανά μαζί. Ηταν ένα κρας τεστ. Απέτυχε. Η μήπως πέτυχε; Η πόρτα έκλεισε. Ο Φάνης έμεινε ατάραχος, με το σφηνάκι στο χέρι. Εστριψε ένα τσιγάρο. Μέσα του έβραζε. Είχε ξαναβρεί το σκληρό του εγώ. Σκέφτηκε να πάρει τηλέφωνο τη Στέλλα, δεν ήταν σωστός. Γύρισε το κεφάλι στη γωνία του μπαρ. Μια ξανθιά περίμενε ποτό.\n"Χεσ' το τηλέφωνο" σκέφτηκε.\nΤο καλοκαίρι ήταν στο κορύφωμά του. Ο Φάνης δούλευε στη Χαλκιδική σε κλαμπ.\nΟλη την υπόλοιπη μέρα έπινε και διασκέδαζε. Ειχε μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Ποτά, ναρκωτικά, γυναίκες. Το τρίπτυχο της ηδονής. Δεν τον έπιανε τίποτα, δεν τον ακουμπούσε κανένας. Κάθε βράδυ έφευγε και με καινούριο ταίρι από το μαγαζί, με δύο, με τρεις. Αλλες τη μέρα, άλλες το βράδυ. Ασυδοσία στο έπακρο.\nΕκείνη τη μέρα μόλις είχε γνωρίσει δύο κοπέλλες. Πίνανε στην παραλία και βουτούσαν στη θάλασσα. Στο νερό άρχισαν τα παιχνίδια και με τις δύο. Απόλαυση. Βγήκαν να συνεχίσουν τα ποτά τους. Οι κοπέλες έβγαλαν το μαγιό μένοντας τόπλες.\n"Αυτά μ' αρέσουν" είπε ξαπλώνοντας ανάμεσά τους.\nΑπό δίπλα ακούστηκε μια φωνή. Γνώριμη. Αξέχαστη.\n"Γεια σου Φάνη"\nΗ Ηρώ στεκόταν δίπλα, αγκαζέ με το αμόρε της. Στο λαιμό της κάτι γυάλιζε, δε μπορούσε να ξεχωρίσει τι ήταν, αλλά ήξερε. Δεν το έβγαλε. Στο χέρι της επίσης κάτι γυάλιζε. Τα βλέμματα των αρσενικών στιγμιαία κονταροχτυπήθηκαν βγάζοντας σπίθες. Χαιρετήθηκαν με ένα νεύμα.\n"Τι κάνεις Ηρώ;"\n"Αρραβωνιαστήκαμε πριν μια βδομάδα, και ήρθαμε διακοπές"\nΟ χιμπατζής από δίπλα χαμογέλασε ειρωνικά και διθυραμβικά, με το βλέμμα του πρωτόγονου νεάτερνταλ που μόλις χτύπησε ένα ζαρκάδι στο κυνήγι.\n"Εσυ;" του έκανε όλο γλύκα και φαρμάκι.\nΟ Φάνης κοίταξε τα δύο γυμνόστηθα κορίτσια δίπλα του. Σήκωσε τη μπίρα του και τσούγκρισε τα δικά τους. Η μία του χάιδευε την κοιλιά. Χαμογέλασε αυτάρεσκα σα ρωμαίος αυτοκράτορας.\n"Ε, τα καταφέρνω μωρέ"\nΔιαβάστε το άρθρο → .....\nΕίναι δύσκολο. Γιατί; Μη ρωτάς ανυπόμονα, θα σου πω. Είναι δύσκολο να το σπρώξεις, να το αφήσεις, να το ξεχάσεις. Πάλι;\nΟ ουρανός είναι απίστευτα κοντά το καλοκαίρι, το 'χεις προσέξει; Σηκώνεις το χέρι και αισθάνεσαι τη ζεστασιά από τα αστέρια. Το γρασίδι υγρό, το βουνό σκοτεινό. Δεν έχει φεγγάρι απόψε. Εκεί κάτω τί είναι; Δεν ακούω τίποτα. Από μακριά ακούγεται μόνο κάτι σαν μουσική. Διασκεδάζουν μάλλον. Το χέρι μου κρυώνει από το γυαλί. Τα παγάκια κουδουνίζουν υπνωτικά, μελωδικά.\nΤι πάλι ρε; Καιρό είχα να νιώσω έτσι; Η μυρωδιά της θάλασσας είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Το ίδιο και το άγγιγμα. Ξεχνιέται; Ακούς τα γέλια; Ακούς τα βατράχια, τους γρύλλους; Όλοι διασκεδάζουν. Ακόμα και τα κύματα. Αν παίξεις μαζί τους θα στο ανταποδώσουν, σίγουρα.\nΒάλε λίγο να πιω. Το κορίτσι μου κοιμάται, εγώ δεν μπορώ. Δεν με αφήνει το καλοκαίρι. Σαν να τον ακούω τον νέο αυτόν με τα σταφύλια στα μαλλιά και τον αυλό στο χέρι. Οι νότες είναι περίεργες, μα και τόσο οικίες. Θυμάσαι τα τραγουδάκια που φκιάναμε στον Αη Νικόλα στο πανυγύρι; Δεν είχαν νόημα αλλά σήμαιναν τόσα πολλά.\nΠάλι; Θες να γεράσω, να μουχλιάσω, να πεθάνω; Εγώ δεν θέλω. Κάνε λίγο ησυχία. Σσσσσσ... ακούς; βλέπεις;\nΣτην υγειά μας ρε φίλε.\nΔιαβάστε το άρθρο → ραντεβού με την Αννα\n"Παρακαλώ, τι θα πάρεις;"\nΗ Αννα με τα τεράστια μαύρα μάτια της κοίταξε τον νεαρό στο μπαρ. Εκείνος πάλι επικεντρώθηκε στο στήθος της. Αυτή το κατάλαβε. Της άρεσε. Σε ποια δεν αρέσει;\n"Ενα μπακάρντι κόλα."\nΑρχίσαμε τα σκληρά, χαμογέλασε.\nΕχθές έκλεισε τα είκοσι τρία. Αλλα έμοιαζε με γυναίκα φτασμένη. Η νύχτα την είχε μεγαλώσει πρόωρα. Το δέρμα της δεν είχε τη νεανική υφή των άλλων κοριτσιών. Τα χέρια της είχαν σκληρύνει. Από τα δεκάξι της στη δουλειά. Το άφησε το σχολείο , το ίδιο και εκείνο. Η μάνα της κι αυτή στο μεροκάματο. Κομμώτρια. Αλλά τα χρήματα δεν τους έλειπαν. Τους έστελνε και κάτι ο πατέρας, για να του συγχωρέσουν τη δειλεία. Εφυγε όταν τα πράγματα ζόρισαν. Κωλοκατάσταση.\nΔεν είχε αγόρι. Κανένας δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Μόνο στο κρεβάτι. Όλοι το ίδιο ήθελαν. Να τη γευτούν. Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Η Αννα ζούσε έντονα. Πολύ ποτό, πολλές καταχρήσεις, ξενύχτια. Δεν ήταν αυτό που θα λέγαμε από τα καλά κορίτσια.\nΔεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, αντικειμενικά. Αλλά είχε κάτι. Αυτό το κάτι που κάνει τους άντρες να την ποθούν. Με πάθος. Είχε πολύ λεπτό σώμα, μικροκαμωμένο. Ίσια μαλλιά, κατεστραμμένα από τις πολλαπλές επεμβάσεις και παρεμβάσεις. Ηταν μελαχροινή στο δέρμα και το καλοκαίρι έπαιρνε ένα σκούρο σοκολατί χρώμα που παρέπεμπε σε Αγιο Δομίνικο μεριά. Το στήθος της ήταν το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της ηλικίας της. Μεγάλο για το σώμα της, στρόγγυλο και με μεγάλες θηλές. Το τόνιζε πάντα με τα στενά μπλουζάκια που φορούσε.\n"Αννα, βάλε δυο σφηνάκια να πιούμε."\nΣτο ποτό δεν έλεγε ποτέ όχι. Και ήταν δυνατή. Πρωτα πέφταν οι υπόλοιποι και μετά αυτή. Επινε αρκετά. Κάθε βράδυ. Και τις περισσότερες φορές κατέληγε με κάποιον στο κρεβάτι. Της έκαναν πολλά δώρα, ήξεραν τη κατάστασή της. Αυτή το εκμεταλλευόταν. Ήταν πανέξυπνη. Σε όποιο μαγαζί είχε δουλέψει είχε κάνει σεξ με τον ιδιοκτήτη. Και με τους υπεύθυνους. Δεν το έβρισκε κακό. Το γούσταρε. Και τους έκανε όλους να την προσέχουν. Ειχε την εύνοια των προϊσταμένων, τα καλύτερα ωράρια, τα καλύτερα μεροκάματα, ρεπό όποτε ήθελε. Δεν της χαλούσαν χατήρι. Δύο βοηθοί να της ετοιμάζουν το πόστο, κι αυτή έξω να καπνίζει το τσιγάρο της.\n"Κούκλα τι θα κάνεις μετά;"\nΜε τους πελάτες ήταν πιο εκλεκτική. Καλή εμφάνιση και καλό ντύσιμο για τους μεγαλύτερους, ωραίο σώμα και χαβαλέ για τους νεαρούς. Αυτά ήταν τα κριτήρια. Ο πιτσιρικάς θα έπρεπε να έχει ωραίο στυλάκι και να είναι όμορφος. Οι μεγαλύτεροι να φοράνε καλό ρολόι, κοστούμι κατά προτίμηση και να έχουν φράγκα. Αυτό το εμπέδωσε καλά από τη μάνα της. Οι νεαροι είναι διασκέδαση, οι μεγάλοι δουλειά. Και ποτέ δεν μπλέκεις τη δουλειά με τη διασκέδαση.\n"Μάλλον θα πηδιέμαι με κάποιον, γιατί;"\nΣήκωσε το σφηνάκι απότομα. Ετρεξε λίγο από το δεξί της μάγουλο. Σκουπίστηκε με το χέρι. Αυτό το στόμα της... Ετσι απαντούσε πάντα όταν δεν είχε όρεξη. Ο τύπος γύρισε προς την άλλη. Τι θά 'κανε;\nΣτο μπαρ καθόταν μια παρέα τριών νεαρών. Ο ένας ήταν γλυκούλης. Και την κοίταζε. Μακρύ μαλλί, μαύρο, ωραίο σώμα, κλειδί από μηχανή πάνω στο μπαρ. Τις λάτρευε της μηχανές. Υποψήφιο θύμα. Τους έβγαλε σφηνάκια.\n"Θα πιεις μαζί μας, αν θέλεις;"\nΟ Αρης ήταν ευγενικό παιδί. Μορφωμένο. Είκοσι πέντε χρονών, τοπογράφος, γραφείο του πατέρα του, έτοιμες δουλειές. Του χαμογέλασε και έβαλε ακόμα ένα σφηνάκι.\n"Στην υγειά σου."\n"Καλά να περάσετε."\nΔεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Την ακολουθούσε σε κάθε βήμα, σε κάθε κίνησή της. Παρατηρούσε πως έβαζε ποτά, πως μιλούσε, πως γελούσε, πως έπινε.\nΑυτή το κατάλαβε. Δεν της ξέφευγαν αυτά τα μυρμηγκάκια στον ιστό της. Του έριχνε κλεφτές ματιές, ίσα να τον αναστατώσει. Ειχε αποφασίσει ότι θα περνούσε τη νύχτα μαζί του. Αυτός δεν το 'ξερε.\nΗ παρέα τη φώναξε να πληρώσει. Είχαν πιει αρκετά. Όχι ο Αρης. Δεν οδηγούσε πιωμένος. Είχε ζαλιστεί τόσο ώστε να την ερωτευθεί.\n"Θα φύγεις και 'συ;"\nΈφυγε το αγκίστρι στο νερό. Και χωρίς δώλωμα. Οι ρώγες της είχαν φουσκώσει. Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο.\n"Τι να κάνω λες;"\n"Κάτσε να πιούμε κανά ποτάκι μέχρι να τελειώσω και πάμε καμιά βόλτα με τη μηχανή, αν δεν έχεις κάτι άλλο."\nΣιγά μην είχε. Και να είχε, ακυρώθηκε εν ερήμην.\n"Παιδιά εγώ θα κάτσω λίγο ακόμα, τα λέμε αύριο."\nΠιάσανε τη συζήτηση. Το μαγαζί είχε αδειάσει, η μουσική είχε σταματήσει. Η Αννα ήπιε πάλι. Αυτός ελάχιστα.\nΑνεβήκανε στη μηχανή. Κόλλησε πάνω του, και ακούμπησε τα χείλια της στο λαιμό του. Ηταν ζεστός. Ανατρίχιασε ολόκληρος. Και αυτή. Την πήγε στο σπίτι της.\n"Θα ανέβεις; έχω ποτάκια να πιούμε..."\nΗθελε πολύ. Δεν το έκανε. Δεν ήθελε να την εκμεταλλευτεί έτσι όπως ήταν.\n"Αλλη φορά, στο υπόσχομαι. Θα περάσω από το μαγαζί."\nΔεν το πίστευε. Αυτό ήταν πρωτόγνωρο. Ειχε πάει με τόσους, και αυτό δεν της είχε συμβεί ποτέ. Τρελλάθηκε. Ανέβηκε σπίτι, έπεσε στο κρεβάτι μόνη. Τον ήθελε, γιατί δεν ανέβηκε; Αφού κι αυτός ήθελε. Η όχι; Δεν μπορεί. Όλοι την ήθελαν.\nΜε αυτές τις σκέψεις την πήρε ο ύπνος. Ήταν απίστευτα ερεθισμένη και υγρή.\nΟ Αρης την σκεφτόταν δυο μέρες τώρα. Το βράδυ αποφάσισε να πάει να τη βρει. Είχε ρεπό. Κάθησε να πιει ένα ποτό. Ξαφνικά την είδε. Καθόταν στον ντισκ τζοκευ. Μπροστά της είχε μια τεκίλα άσπρη.\n"Γεια σου Αννα."\nΓύρισε. Τα μαύρα μάτια της άνοιξαν με έκπληξη.\n"Εσύ εδώ, δεν περίμενα να σε δω..."\nΨέμα. Γι' αυτό ήταν εκεί. Κι αυτή τον σκεφτότανε. Των ερωτεύτηκε. Το ένιωσε πρώτη φορά και της άρεσε. Τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Στα χείλια. Ελαφρά. Αυτό το φιλί που σε ξεσηκώνει.\n"Θες να φύγουμε, να πάμε κάπου αλλού;"\nΕφυγαν μαζί. Γυρίσανε όλη την πόλη. Ηπιανε, χορέψανε, διασκεδάσανε, φιληθήκανε. Την πήγε σπίτι. Δεν περίμενε να τον ρωτήσει. Ανεβήκανε μαζί. Εκαναν έρωτα μέχρι το πρωί. Την κράτησε αγκαλιά, ενώ αυτή άναψε ένα τσιγάρο.\n"Να σου πω.." της είπε\n"Μόλις χώρισα από μια σχέση που είχα από το λύκειο. Πολλά χρόνια. Είσαι η δεύτερη γυναίκα που κάνω έρωτα. Και θέλω μια κοπέλα να κάνω σχέση. Εσύ;"\nΔεν ήθελε να του χαλάσει τη σκηνή. Κρίμα ήταν ο πιτσιρικάς. Και πηδούσε ωραία.\n"Είσαι ο ..."\nΈκανε πως μετρούσε στα δάχτυλα.\n"...ο τέταρτος που πάω"\nΟ Αρης χαμογέλασε. Εκλεισε τα μάτια του. Το κινητό της αναβόσβησε. Ο Σπύρος ήταν.\n"Που είσαι, θά 'ρθεις;"\nΔεν μπορώ τώρα, αύριο.\nΔιαβάστε το άρθρο → θάλασσά μου σκοτεινή\n"Δε θα μπορέσω να έρθω στη δουλειά σήμερα, έχω πυρετό."\nΜεγάλο ψέμα. Πιωμένος είμαι. Οκτώ η ώρα το πρωί. Εχω πιει ήδη τρία ουϊσκι και γεμίζω το τέταρτο. Κοιμήθηκα τρεις ωρίτσες περίπου από το μεθύσι, δε νύσταζα. Ξύπνησα και συνεχίζω. Δεν είναι δυνατόν. Δε θέλω να τη χάσω έτσι. Μετά από αρκετό καιρό ερωτεύτηκα ξανά. Και να φύγει;\nΔεν απαντάει στο τηλέφωνο. Τα νεύρα μου. Κατεβάζω το ουίσκι σαν νερό. Δε γίνεται να μεθύσω περισσότερο. Το πολύ πολύ να πέσω κάτω. Βρέχει κιόλας γαμώ την πουτάνα μου. Σκατόκαιρος.\nΤη γνώρισα πριν λίγο καιρό. Την ερωτεύτηκα αμέσως. Τα μάτια της, το πρόσωπό της, τον κώλο της, όλα. Κι αυτή το ίδιο. Δεν ξέρω τι, μου είπε, αλλά δε θυμάμαι. Περάσαμε τρεις μήνες έρωτα κινηματογραφικό. Βγαλμένο από βιβλίο.\nΠαραπατώντας έφτασα στο στερεοφωνικό. Πάτησα το σι ντι στο τραγούδι δύο.\n"Αχ θαλασσά μου σκοτεινή..."\nΤο τραγούδι που με έχει σημαδέψει αυτό τον καιρό. Το έβαλα ένα πρωί, στις έξι, και γύρισα την ένταση όσο πήγαινε. Μόλις είχαμε κάνει έρωτα. Όλη η γειτονιά βγήκε στα μπαλκόνια. Στα αρχίδια μου. Γούσταρα σαν τρελλός, κι αυτή μαζί μου.\nΗ αγαπημένη μου σκηνή, η βαλχάλα μου. Χειμώνα στη θάλασσα, να τη βλέπω γρίζα και σκοτεινή, άγρια και βλοσσυρή, έτοιμη να σε κατασπαράξει, να την ερωτευτείς και να σε πνίξει. Να φυσάει. Κρύος αέρας, ξερός. Τα σύννεφα στο βάθος να μπλέκονται με τα κύματα, και συ να κοιτάς, να ταξιδεύεις, να ονειρεύεσαι.\n"...απόψε που σε χάνω.."\nΟχι, δεν υπάρχει περίπτωση. Το μπουκάλι τελείωσε. Ξαναπαίρνω τηλέφωνο, την ακούω, δεν μπορώ, μου λέει, κλείσε, περίμενε, όχι...\nΜπορώ να οδηγήσω; ρε μαλάκα, δε μπορείς να μιλήσεις, όχι να οδηγήσεις.\nΟγδόντα χιλιόμετρα μακριά. Πολλά είναι; σε μισή ώρα θα είμαι εκεί. Ή κάπου αλλού.\nΠαίρνω τη μάνα μου. Ετσι πήρα να δω τι κάνετε. Είσαι καλά; Όχι. Θα σας δω μετά. Ίσως.\nΤο τιμόνι είναι βαρύ και βρέχει συνέχεια. Δε βλέπω τίποτα, πηγαίνω μηχανικά. Έχω και ένα ποτήρι μαζί μου. Ποιος είπε οτι ποτό και τιμόνι δεν πάνε μαζί; μια χαρά πάνε.\nΕφτασα πράγματι σε μισή ώρα. Δεν ξέρω πως. Είμαι κάτω από το σπίτι της. Παίρνω τηλέφωνο. Είμαι κάτω, κατέβα. Τι κάνεις, δε μπορώ, δεν είμαι σπίτι. Δε φεύγω, θα με δεις και μετά, έχω πιει. Σε παρακαλώ, γύρνα πίσω και θα τα πούμε από κοντά, στο υπόσχομαι, όχι τώρα. Κάθομαι ξανά στο αυτοκίνητο. Δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω πίσω ζωντανός. Το αλκοόλ έχει καταλάβει ολοκληρωτικά το νευρικό μου σύστημα. Κοιτάω γύρω μου, ακόμα βρέχει. Στο αμάξι δεν έχω σι ντι. Θέλω τη θάλασσά μου...\nΓυρνάω προς τα πίσω. Χτυπάει το τηλέφωνο. Αυτή είναι.\n"Πρόσεχε, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ..."\nΗρέμησα λίγο, έκοψα ταχύτητα. Ανοιξα τα παράθυρα, η βροχή έμπαινε μέσα μαζί με κρύο αέρα. Το ποτήρι άδειο είναι, το ίδιο και το μυαλό μου.\n"Πάρε μόλις φτάσεις, σε παρακαλώ"\nΧαμογέλασα. Η καρδιά μου γέμισε με αίμα, τα πνευμόνια φούσκωσαν, τα μάτια μου δάκρυσαν. Η αριστερή μου πλευρά έχει γίνει μούσκεμα και κρυώνω. Κλείνω τα παράθυρα. Στο ραδιόφωνο παίζει κάτι βλακείες. Θέλω χαρούμενα τώρα. Δε μου αρέσω έτσι. Θα την πάρω τηλέφωνο μόλις φτάσω, πρέπει να φτάσω.\nΤο σπίτι είναι σε κακό χάλι. Τα μπουκάλια είναι πεταμένα στο πάτωμα. Κάπου έχω λίγο ποτό. Στρίβω και ένα τσιγάρο.\n"Ναι. Πότε θα έρθεις;"\n"Αύριο, δεν ξέρω αν θα μείνω, θέλω να τα πούμε"\nΤο σι ντι είναι ήδη μέσα. Πατάω το δύο.\nΤην ακούω από το τηλέφωνο να κλαίει. Δεν θέλω, όχι. Να γελάς θέλω. Να είσαι δυνατή, τσαμπουκάς.\nΑγριεμένη, είσαι η θάλασσά μου, η βαλχάλα μου.\n"Θα έρθω αύριο, το απόγευμα"\nΗ φωνή της τρέμει, τα πόδια μου το ίδιο. Θα σε περιμένω.\n"Αύριο θα έρθω στη δουλειά, είμαι καλύτερα."\nΤελείωσε και το ουίσκι. Ποιος πάει να πάρει τώρα;\nΔιαβάστε το άρθρο → βότκα με το Φάνη\nΘα συγχωρήσετε, ελπίζω, αυτή μου την ελαφριά απόκλιση, αλλά το χρωστάω.\nΗ Ηρώ ήταν 24 χρονών. Και πολύ όμορφη. Είχε μακριά κατάμαυρα μαλλιά και δύο υπεροχα μελιά μάτια. Το ένα μάλιστα ήταν διαφορετικό. Είχε κάτι ρωγμές γκρίζου μέσα στο μελί που το έκανε ακόμα ομορφότερο. Το σκηνικό συμπλήρωναν μια μικρή μυτούλα ελαφρώς κυρτή και δυο τέλεια σχηματισμένα χείλη. Τέσσερις καμπύλες διέγραφαν το σώμα της. Ντυμένη σχεδόν πάντα με τζιν και φανελάκια. Αγγελικό πλάσμα.\nΕίχε αποφοιτήση από το αρχιτεκτονικό. Με καλό βαθμό μάλιστα. Επιασε δουλειά σε ένα τεχνικό γραφείο. Οι συνάδελφοι άντρες και ο προϊστάμενος την είχαν βασίλισσα. Οι γυναίκες τη φθονούσαν. Το καταλάβαινε κάθε φορά που διέσχιζε το διάδρομο των γραφείων. Από τη μια οι άντρες πάρακαλούσαν μέσα τους για μια νύχτα μαζί της και από την άλλη οι γυναίκες εύχονταν να πέσει και να σπάσει το πόδι της. Κανενός οι ευχές δεν πιάνανε.\nΤα βράδια δούλευε περιστασιακά ως μπαρτεντερ. Το έκανε εξίσου καλά με τα αρχιτεκτονικά σχέδια. Πίσω από τη μπάρα έλαμπε. Οι κινήσεις της ήταν αεράτες, χορευτικές. Η στάση της, η κίνησή της, αρμονικές. ΟΙ πελάτες πάσχιζαν να βρουν μιαν θέση στο μπαρ μόνο και μόνο να βρεθούν κοντά της, να της μιλήσουν, να μυρίσουν το άρωμα της. Αυτό το άρωμα. Eternity. Το χαρακτηριστικό της. Το φορούσε χρόνια τώρα. Δεν το άλλαζε με τίποτα.\nΕκείνη την Παρασκευή φορούσε φούστα, σπάνιο. Τα πόδια της αγκάλιαζαν δυο μεταξωτές κάλτσες στο χρώμα του δέρματος. Ενα μπλουζάκι με τιράντες άφηνε να διακρίνεται το στέρνο της, που το στόλιζε ένα ασημένιο Η με σβαρόφσκι. Ελαμπε περισσότερο από το γεμάτο μαγιάτικο φεγγάρι. Ολα τα βλέμματα ήταν στραμμένα επάνω της. Οπως και του καλοντυμένου μεσόκοπου κυρίου που καθόταν μόνος στο μπαρ.\n"Ενα Glennfiddich σε ψηλό, σε παρακαλώ, χωρίς πάγο"\nΤου χαμογέλασε καθώς γυρνούσε. Στη δεξιά ωμοπλάτη φιγουράριζαν δυο ινδιάνικα φτερά. Ενθύμιο ενός μεγάλου έρωτα.\n"Οι μεγάλες αγάπες δεν τελειώνουν ποτέ, το ξέρεις;"\nΤον κοίταξε απορημένη και γοητευμένη ταυτόχρονα.\n"Οταν αδειάσει το ποτήρι, είναι ανώφελο να προσπαθείς να πιεις."\nΚι όμως, η τελευταία σταγόνα είναι όλη η γεύση. Πικρή πολλές φορές, αλλα...\nΤης έδωσε την κάρτα του φεύγοντας.\n"Θα σε ενδιέφερε να έρθεις Σαντορίνη; έχω το καλύτερο μπαρ - ρεστωραν στο νησί."\nΤα μάτια της άστραψαν. Ηθελε.\n"Πάρε με ένα τηλέφωνο αν θες, να τα πούμε."\nΑφησε στο μπαρ πενήντα. Η κάρτα του γλύστρισε στο μικροσκοπικό της τσαντάκι, ανάμεσα στο καθρεφτάκι και στο κινητό.\nΞύπνησε ιδρωμένη. Επιασαν νωρίς οι ζέστες. Εβγαλε το εσώρουχό της και μπήκε στο ντους. Το σκεφτόταν συνέχεια. Η χθεσινές βότκες ταλαιπωρούσαν το κεφάλι της.\n"Θα τον πάρω"\nΕιπε στη φίλη της στο τηλέφωνο, σκουπίζοντας με τη πετσέτα τα καλλίγραμμά της πόδια.\n"Και θα παρατήσεις τη δουλειά στο γραφείο;"\nΣιγά τη δουλειά. Τόσες ώρες και λεφτα, κλάφτα.\n"Και δε μου λες αυτός, ωραίος;"\n"Ε, ξέρεις τώρα..."\nΕβγαλε τη πετσέτα από τα μαλλιά, τινάζοντας τα. Η μυρωδιά του φρεσκολουσμένου μαλλιού πλημμύρισε το δωμάτιο.\n"Σε κλείνω τώρα, θα τα πούμε μετά, για καφέ."\nΑλειψε τη κρέμα σώματος παντού και φόρεσε τα άσπρα εσώρουχα της. Πάντα φορούσε άσπρα όταν ήταν σε καλή διάθεση. Πήρε το κινητό της και σχημάτισε τους αριθμούς. Αναψε ένα Davidoff slim. Η καρδιά της χτυπούσε ασυνήθιστα γρήγορα. Τέσσερις φορές χτύπησε.\n"Παρακαλώ" είπε η βραχνή φωνή.\nΩχ, τον ξύπνησα.\nΗ συνάντηση κανονίστηκε άμεσα, το ίδιο κιόλας μεσημέρι. Ο Σωτήρης θα έφευγε για Σαντορίνη το άλλο πρωί. Εφτασε δώδεκα λεπτά καθυστερημένη. Ο Σωτήρης ρουφούσε τον εσπρέσσο του μαζί με ένα κουβανέζικο partagas. Δεν φαινόταν ενοχλημένος.\n"Συγνώμη που άργησα. Ειχε κίνηση."\nΦτηνή και συχνή δικαιολογία. Και μη πιστευτή. Στην πραγματικότητα είχε φτάσει ένα τέταρτο πριν και ξαναέφυγε, γιατί δεν ήθελε να είναι πρώτη και να περιμένει. Φορούσε το αγαπημένο της τζιν. Αυτό που διαγράφει καλύτερα τα οπίσθιά της. Πουκαμισάκι από πάνω, διάφανο. Και το δαντελένιο άσπρο σουτιέν. Το ασημένιο Η γυάλιζε στον ήλιο. Τα γυαλιά της κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της. Ηταν πολύ όμορφη. Ο Σωτήρης τράβηξε μια ρουφηξιά απο το πούρο του. Μυρωδιά ξύλου και μπαχαρικών γέμισαν την ατμόσφαιρα. Συζήτησαν για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Η Ηρώ συμφωνούσε σε όλα. Το έδειχνε με το χαμόγελό της. Χτύπησε το κινητό της. Η Αγγελική ήταν. Πάτησε το κόκκινο.\n"Σε μια βδομάδα σε περιμένω κάτω."\nΕβγαλε από την τσέπη του το κινητό του.\n"Το εισητήριό σου θα είναι στο αεροδρόμιο. Θα το ζητήσεις στην εταιρεία."\nΣηκώθηκαν και οι δύο ταυτόχρονα. Η χειραψία του ήταν ζεστή και αντρικιά. Κάτι ζεστάθηκε ανάμεσα στα πόδια της. Εφυγε βιαστικά. Το άρωμα του την αναστάτωσε. Αν ήταν μόνοι τους θα του ορμούσε. Επιασε γρήγορα το κινητό της.\n"Θα πάω, θα πάω."\nΤο τελευταίο βράδυ στο μαγαζί όλα ήταν διαφορετικά. Στο γραφείο δεν την ένοιαζε. Στο μπαράκι ήταν δεμένη με τα παιδιά. Φαινόταν στο πρόσωπό της. Τόσες μέρες τώρα περίμενε την αυριανή που θα πετούσε για το νησί. Ετοιμασίες, συναντησεις, συμβουλές από τις φιλενάδες, κλάματα με την Αγγελική, και τώρα; Θα έφευγε για τουλάχιστον πέντε μήνες. Στεναχωριόταν. Τα μελιά της μάτια σήμερα δεν έλαμπαν. Είχαν μια μελαγχολία. Ηταν σα χαμένη. Εβαλε μια βότκα, σκέτη. Ηπιε δυο μεγάλες γουλιές.\n"Μπορώ να έχω και 'γω μια σκέτη;"\nΔεν τολμούσε να γυρίσει προς τη φωνή που άκουσε. Ισως γιατί τη γνώρισε. Δεν ήταν δυνατόν. Οχι μετά από τόσο καιρό. Τα πόδια της κόπηκαν. Ηπιε και την υπόλοιπη βότκα. Γύρισε. Καθόταν εκεί, στη γωνία, στην αγαπημένη του γωνία. Μελαχροινός, ψηλός, όμορφος. Στο μπράτσο του, κάτω από το μανίκι, διακρίνονταν δυο ινδιάνικα φτερά. Η Ηρώ έπιασε το μπουκάλι με τη βότκα και δύο σφηνάκια από την κατάψυξη. Είχαν μεθύσει πολλές φορές με βότκα.\n"Τι κάνεις εδώ;"\nΣχεδόν δάκρυσε. Όχι τώρα...\n"Φεύγω αύριο, Ιταλία."\nΗπιαν δυο σφηνάκια. Μιλούσαν αρκετή ώρα. Και πίνανε το αγαπημένο τους ποτό. Καταλήξανε σπίτι του. Με τη βότκα. Πέρασαν όλο το βράδυ πίνοντας και μιλώντας. Το πρωί έκαναν έρωτα. Δεν κοιμήθηκαν καθόλου.\n"Θα έρθεις μαζί μου;"\nΔεν το περίμενε αυτό. Της ήρθε απότομο.\n"Που 'σαι ρε Αγγελική όταν σε χρειάζονται;" σκέφτηκε.\nΔεν ήξερε τι να κάνει. Ηταν χαμένη. Της ήρθαν τα πάνω, κάτω.\n"Φεύγω το απόγευμα" της είπε φορώντας το τζιν του. Γαμώτο, έχει φοβερό κώλο.\n"Πάρε με τηλέφωνο. Εχω ένα εισητήριο στην αναμονή."\nΣτο ένα σφηνάκι είχε μείνει λίγη βότκα. Το ήπιε. Εκανε έναν μορφασμό.\n"Ζεστάθηκε η πουτάνα" είπε κλείνοντας την πόρτα.\nΗ Ηρώ ξέσπασε σε γέλια. Ηταν γυμνή στο κρεβάτι, πιωμένη, δεν είχε κοιμηθεί λεπτό, είχε κάνει σεξ για όσκαρ, την περίμεναν δύο εισητήρια με ισάριθμους γκόμενους και δεν είχε μιλήσει με την Αγγελική από χθες. Δράμα. Αναψε ένα Davidoff slim. Πήρε στο κινητό την Αγγελική. Το είχε κλειστό. Ηλίθια. Της έστειλε μήνυμα.\n"Φεύγω Ιταλία με τον Φάνη. Δεν ξέρω για πόσο. Θα σε πάρω εγώ."\nΕστειλε και ένα στον Σωτήρη. Δεν μπορούσε να του μιλήσει. Τελείωσε και η βότκα γαμώτο.\nΔιαβάστε το άρθρο → καλοκαίρι στο νησί\nΟ Ακης και ο Στέργιος ήταν αχώριστοι φίλοι. Από το γυμνάσιο έκαναν παρέα. Ταίριαζαν τα χνώτα τους. Οι σκέψεις τους. Τα γούστα τους. Εκείνη η χρονιά ήταν η τελευταία στο σχολείο. Γ' λυκείου. Τα ανέμελα χρόνια θα τελείωναν οσονούπω. Θα έρχοταν άλλα όμως, καλύτερα. Οι δύο φίλοι ήταν σίγουροι γι' αυτό. Και είχαν σκοπό να ξεκινήσουν από αυτό το καλοκαίρι. Θα πήγαιναν διακοπές σε νησί. Στην Ίο. Είχαν ακούσει τα καλύτερα. Και τα χειρότερα. Δεν είχε σημασία.\nΤο πλοίο έδενε στο λιμάνι ξημερώματα. Έξι η ώρα το πρωί. Τελικά ήταν οι δυο τους. Υπήρχαν κι άλλοι πρόθυμοι στην αρχή, που μετά λάκισαν. Ο καθένας για δικούς του λόγους. Θα ήθελαν να είναι μεγαλύτερη η παρέα, αλλά πάλι...\n"Προσοχή παρακαλώ, σε πέντε λεπτά φτάνουμε στην Ίο. Οι επιβάτες με προορισμό την Ίο παρακαλούνται να ετοιμαστούν για αποβίβαση"\nΟ Στέργιος τεντώθηκε μέσα στον υπνόσακό του. Το κεφάλι του ήταν ακριβώς δίπλα στα παπούτσια του. Κάτι είπε για τη μάνα κάποιου.\nΟ Ακης ήταν όρθιος. Στα κάγκελα του καταστρώματος. Τα φώτα του λιμανιού πλησίαζαν. Ο αέρας μύριζε υπέροχα. Ο ήλιος άφαντος ακόμα, αλλά το φως του έβαφε τον ουρανό με χρώματα. Πορτοκαλί, γαλάζιο, μωβ, κίτρινο. Έβγαλε τη φωτογραφική. Ένιωσε σα γιαπονέζος στην αρχή αλλά δεν τον ένοιαζε. Ήθελε να τα θυμάται, να τα βλέπει. Μια κοπέλα αγουροξυπνημένη δίπλα, του είπε κάτι σε μια παράξενη γλώσσα. Κούνησε τους ώμους παραξενεμένος.\nΠες το έτσι. Τσιγάρο ήθελε. Έβγαλε το σκληρό κάμελ από τη πλάγια τσέπη της μιλιτερ βερμούδας. Τη λάτρευε αυτή τη βερμούδα. Η κοπέλα πήρε το τσιγάρο, το άναψε, ευχαρίστησε μέσα από τα δόντια της και, κάνοντας μεταβολή, έφυγε. Δε μύριζε και ιδιαίτερα καλά.\nΟ Στέργιος βρίζοντας προσπαθούσε να σπρώξει τον υπνόσακο στη θήκη του. Η υπόθεση χρειαζόταν ένα καφέ. Σε λίγα λεπτά...υπομονή.\nΣτριμώχτηκαν με καμιά κατοσταριά άτομα μπροστά στην κλειστή μπουκαπόρτα. Η ατμόσφαιρα είχε γίνει αποπνικτική από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων. Η κοπέλα που ζήτησε τσιγάρο από το Στέργιο πριν, τώρα ζητούσε από έναν Σέρβο. Δεν της έδωσε. Τα μάτια του Ακη πέσαν επάνω στον πυροσβεστήρα δίπλα στις σκάλες. Δεν είχαν κάνει αναγόμωση τρία χρόνια τώρα.\nΗ βαριά μπουκαπόρτα έπεσε με θόρυβο. Οι επιβάτες ξεχύθηκαν έξω. Το λιμάνι ήταν ήσυχο. Μόνο κάτι νησιώτες που διαλαλούσαν τα δωμάτιά τους χαλούσαν την πρωϊνή ηρεμία. Μπροστά ακριβώς στο λιμάνι υπήρχε ένα αναψυκτήριο. Ο Στέργιος επέμενε. Ο Ακης συμφώνησε.\n"Πίνουμε ένα καφέ και πάμε για σπίτι."\n"Να σου πω, δεν είναι πολύ ήσυχα; πού είναι τα μαγαζιά, ο κόσμος, οι γκόμενες; κοιμούνται από τώρα εδώ; ακόμα έξι είναι."\nΕίχε δίκιο. Στη Θεσσαλονίκη τέτοια ώρα ακόμα έπιναν τα ποτά τους. Στο νησί κοιμούνται; και πολύ περισσότερο στην Ίο; που είχαν ακούσει τόσα πολλά...\nΣήκωσαν τα σακίδιά τους και ξεκίνησαν. Δεν είχαν και πολλά πράγματα. Δύο τζιν, καμιά δεκαριά μπλουζάκια, εσώρουχα, κάλτσες. Δεν ήθελαν και παραπάνω. Στο δρόμο συνάντησαν μια πινακίδα που έγραφε "Προς χωριό". Την ακολούθησαν. Από εκείνο το σημείο ξεκινούσαν σκαλοπάτια. Φαρδιά σκαλοπάτια, πέτρινα, με μεγάλες κοτρώνες τοποθετημένες σαν παζλ και βαμμένες άσπρες. Ασπρο. Το χαρακτηριστικό χρώμα των κυκλαδίτικων νήσων σε συνδυασμό πάντα με το γαλάζιο και το μπλε. Αρχίσαν υπομονετικά να σκαρφαλώνουν.\nΣτο δρόμο έκαναν στάσεις. Πολλές. Η ανάβαση ήταν δύσκολη. Ευτυχώς που ακόμα δεν είχε βγει ο κυρ' ηλίας γιατί θα τους έκανε τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής τα μάτια τους έπεσαν σε ένα γέρικο δέντρο με πολλά σημάδια πάνω του. Πλησίασαν. Τα σημάδια ήταν γράμματα. Στο γέρικο κορμό οι διαβάτες είχαν αφήσει το στίγμα τους.\nΚώστας Πειραιας 1977\nΜαρία - Ειρήνη - Νατάσα Σαλόνικα 1990\nΕ. Τ. Κ. Β. μαζι για πάντα ΙΟΣ 1983\nMario was here 10/8/84\nκαι άλλα πολλά. Ο Στέργιος έβγαλε το κόκκινο σουγιαδάκι με τον άσπρο σταυρό.\nΣ - Α 1993\n"Όταν ξαναέρθουμε να ψάξουμε να το βρούμε."\nΝαι καλά. Αφού έχουν περάσει από εδώ άλλοι εκατό χιλιάδες βάρβαροι. Όχι τα αρχικά δε θα βρούνε, ούτε το δέντρο θα υπάρχει.\nΜετά από μισή ώρα ανάβαση και πολλά λίτρα ιδρώτα ο δρόμος φαινόταν να τελειώνει. Επιτέλους. Το μαρτύριο τελείωνε. Η μεγάλη εκκλησία της Χώρας δέσποζε κάτασπρη μπροστά στη πλατεία. Το χωριό ξαπλωμένο στην πίσω πλαγιά του βουνού περίμενε υπομονετικά τις ζεστές ακτίνες του ήλιου. Λαχανιασμένοι αλλά χαρούμενοι κάθησαν στην άκρη του δρόμου να ξαποστάσουν. Ακούστηκε ένας κουρασμένος κινητήρας να αγκομαχάει. Γύρισαν απορημένοι. Το παλιό λεωφορείο κόμπαζε να ανέβει την ανηφόρα. Η πινακίδα έγραφε: "Λιμάνι - Χώρα - Μυλοπότας"\n"Ρε βλαμμένε, τσάμπα ψοφήσαμε, έχει και λεωφορείο"\nΟ Στέργιος κοκκίνησε ακόμα περισσότερο.\n"Εγώ φταίω; ας ρωτούσες"\n"Αντε πάμε προς τα πάνω και βλέπουμε"\nΑκολούθησαν την ταμπέλα που έγραφε προς πλατεία.\n" To Ios square. The meeting point."\nΜόλις ξεκίνησαν την ανάβαση στο στενό δρομάκι του νησιού μια μυρωδιά τους ξεσήκωσε. Μπύρα. Δεξιά και αριστερά του σοκακιού είχαν σχηματιστεί δύο ρυάκια μπύρας. Σπασμένα μπουκάλια, πεταμένα τσιγάρα και κουτάκια μπύρας, προφυλακτικά και άλλα σκουπίδια μαρτυρούσαν τα γεγονότα της χθεσινής νύχτας. Παντού μπαρ, τίποτα άλλο. Από κάποια ακουγόταν ακόμα μουσική. Ο Στέργιος χαμογέλασε σαν τον βελζεβούλ.\n"Είπα και 'γω..."\nΕξω από ένα μπαρ μια ξανθιά κοπελίτσα κοιμόταν ημίγυμνη. Στην άλλη άκρη ένας τύπος με μαύρα ρούχα είχε θρονιαστεί σε κωματώδη κατάσταση έξω από μια αυλή. Μια χαριτωμένη νησιώτισσα γριούλα προσπαθούσε να τον σηκώσει.\n"Αντε παλικάρι μου να πας σπιτάκι σου, σήκω..."\n"Fuck you" της απάντησε με προφορά Ορέστη Μακρή στα αγγλικά.\n"Ναι αγόρι μου, αλλά σήκω τώρα, σε έχει δει η μανούλα σου έτσι;"\nΤσάμπα τα λες γιαγια. Δεν καταλαβαίνει.\nΟ Ακης και ο Στέργιος συνέχισαν το δρόμο προς την πλατεία.\nΤο ηθικό τους είχε ξανανέβει κατακόρυφα.\nΔιαβάστε το άρθρο → στον κυρ' Γιώργο\nΟ ηλικιωμένος και όχι τόσο καλοντυμένος τύπος στο μπαρ είχε σκύψει πάνω στο μισογεμάτο με ουίσκι ποτήρι του. Είχε πιει αρκετά για να μη καταλαβαίνει και πολλά πολλά. Τα τσιγάρα του ήταν πεταμένα κάτω και τα έψαχνε στις τσέπες του.\n"Μου πήρες τα τσιγάρα μήπως πιτσιρίκο;"\nΕμένα εννοούσε. Ήμουν όντως πιτσιρίκος, αλλά με πείραξε.\nΑν μπορούσε κιόλας...\n"Κάτσε να δω εγώ"\nΤα ακούμπησα πάνω στο μπαρ, δίπλα του.\n"Τελικά τα πήρες εσύ, έτσι; καλά το κατάλαβα..."\nΣυνέχισα τη δουλειά μου, συγκρατώντας τη νεανική μου παρόρμηση, και σεβόμενος την ιδιότητά του ως πελάτης. Τη σκέψη μου όμως δε μπορούσε να τη δαμάσει τίποτα.\n"Κάπου αλλού, κάποια άλλη ώρα..."\nΈβαλα ένα ποτό. Το μπαρ άδειαζε. Η αγαπημένη μου ώρα, στο αγαπημένο μου μέρος, με το αγαπημένο μου ποτό. Η ώρα που μπορώ να σκεφτώ τα πάντα και τίποτα. Η ώρα που μπορώ να διαλέξω αν θα περάσω το υπόλοιπο της νύχτας μόνος, ή με τη μελαχροινή που ζητάει φωτιά στη γωνία. Η ώρα που η κοπέλα στο σέρβις με κοιτάει προκλητικά και σχεδόν παρακλητικά να φύγουμε μαζί μετά το τέλος της βάρδιας. Την ώρα που ο ντισκ τζοκευ βάζει την αγαπημένη του μουσική, που τυγχάνει σχεδόν πάντα να είναι και η δική μου αγαπημένη. Απλά τέλεια.\nΗ τρεμάμενη και βραχνή φωνή μου υπενθύμισε την ύπαρξη του εν λόγω πελάτη.\n"...βάλε μου ένα ποτό."\n"Να σου πω..."\nΤο ξερα. Ήρθε η ώρα της ψυχανάλυσης. Ξαπλώστε στον δερμάτινο, ηρεμήστε, πάρτε βαθειές ανάσες και ξεκινήστε να μου μιλάτε όποτε θέλετε εσείς. Εγώ θα ακούσω, θα συμφωνήσω, ως επί τω πλείστω, θα γελάσω με τα αστεία σας και θα σας κάνω και εγώ να γελάσετε λίγο.\n"...εμένα που με βλέπεις, έχω πολλά λεφτά. Δούλεψα πολύ στη ζωή μου. Στην Αθήνα, στη Ρόδο, εξωτερικό..."\nΧασμουρήθηκα διακριτικά. Κατέβασα μια γουλιά, και έβγαλα τον καπνό μου. Εστριψα ένα τσιγάρο. Τον κοίταξα με ενδιαφέρον και χαμογέλασα.\n"...έχω πολλά μαγαζιά, οικόπεδα, χωράφια, επιχειρήσεις, ξέρεις."\n"Με πολεμήσανε πολύ, να μου τα φάνε. Δεν τα κατάφεραν όμως. Μη με βλέπεις έτσι, μπορεί να είμαι εξήντα, αλλά το λέει η καρδιά μου. Βάζω κάτω πέντε σαν και σένα."\nΤο πιστεύω. Αν είναι κουτσοί, τυφλοί και μεθυσμένοι, και συ καλά, ίσως. Γέλασα και απομακρύνθηκα προφασιζόμενος δουλειά.\nΔεν μπορούσε πια να κρατήσει το κεφάλι του στην όρθια θέση. Τον λυπήθηκα. Μπορεί να ήταν αλήθεια αυτά που έλεγε, μπορεί και όχι. Δεν είχε σημασία. Ήθελε να μιλήσει σε κάποιο άνθρωπο, κι ας ήταν μισό αιώνα μικρότερος. Κατάντια. Κι αν ήταν αλήθεια όλα αυτά, ακόμα χειρότερα.\n"Πιτσιρίκο...βάλε ένα ουίσκι"\nΔε θα του σέρβιρα άλλο. Δεν ήθελα.\n"Μάλλον είναι καλύτερα να μην πιεις άλλο. Έχεις πιει πολύ."\nΓύρισα προς τα πίσω. Το ποτήρι του έσκασε με δύναμη στον τοίχο, δέκα εκατοστά από το δεξί μου αυτί. Γύρισα έξαλλος. Γελούσε με ειρωνία και με κοιτούσε κατάματα.\n"Τώρα θα μου βάλεις; χαχαχα"\nΕσφιξα τα χέρια και τα δόντια μου. Κάτω από το μαγουλο είχα ένα ελαφρύ κόψιμο από ένα κομμάτι γυαλί. Σκούπισα με ένα χαρτί το αίμα και έβγαλα δύο ποτήρια χτυπώντας τα δυνατά πάνω στο ξύλο.\nΘες να πιείς; θα πιούμε μαζί. Κι όποιος αντέξει.\n"Παιχνιδάκι; ωραία. Βάλε λοιπόν."\nΗθελα να τον δω να σωριάζεται. Να έρθει το ασθενοφόρο να τον πάρει. Ηθελα να τον χτυπήσω, δεν το έκανα. Σήκωσε τα μάτια του. Είχε τα πιο γαλήνια μάτια που είχα δει.\nΣήκωσα το ποτήρι μου και το άδειασα. Το ίδιο κι αυτός.\nΜου είπε κι άλλες ιστορίες. Πολλές. Και ήπιαμε πολύ. Του έστριψα και τσιγάρο.\n"Ελα λίγο, σκύψε να σου πω"\n"Όταν σου έρχεται να χτυπήσεις κάποιον, σκέψου ότι μπορεί να τον έχει χτυπήσει άλλος δυνατότερα. Δεν αξίζει τον κόπο."\n"...θα το θυμάμαι..."\nΜε αγκάλιασε χτυπώντας με στην πλάτη.\n"Είσαι εντάξει" μου είπε. Η φωνή του βράχνιασε ξαφνικά.\nΆφησε τα χρήματα πάνω στο μπαρ. Πολύ περισσότερα από όσα έπρεπε. Του φώναξα να γυρίσει. Σήκωσε το χέρι, κάνοντας ένα νεύμα.\nΡώτησα τα παιδιά αν τον ήξεραν.\nΈχασε γυναίκα και γιο σε τροχαίο. Εχασε όλα τα λεφτά του στο καζίνο. Αλήθεια ήταν. Εκανε καρκίνο σε όλο του το σώμα μέσα σε δύο χρόνια. Δεν του έμενε και πολύς καιρός.\nΣε καμιά βδομάδα έμαθα ότι έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Κρίμα. Ηθελα να ξαναπιούμε μαζί σε κάποια φάση. Είχε πολλά να πει, αλλά κανέναν να τα ακούσει.\nΟ κυρ' Γιώργος.\nΔιαβάστε το άρθρο → ματωμένη μαρία\nΟ Μήτσος έχει κέφια πίσω από τη μπάρα σήμερα. Το μπλάντι μέρι είναι όπως το θέλω. Λίγο αλμυρό, λίγο καυτερό, λίγο ξινό. Είναι το πιο ιδιότροπο κοκτέηλ. Δεν υπάρχει δοσολογία στα υλικά εκτός της βότκας και του χυμού τομάτας. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμετρικά. Ανακάτεψα τα υλικά στο μεγάλο ποτήρι. Το ήπια σχεδόν μονορούφι. Το ταμπάσκο κάνει τη διαφορά. Κάνε άλλο ένα Μήτσο, σήμερα έχεις χέρι.\nΕγώ έχω ρεπό. Το πρώτο από τις έξι του Ιούλη. Τι έχουμε τώρα; Είκοσι δύο Αυγούστου. Μια χαρά. Πάει και το καλοκαίρι. Έφυγε σαν απατημένη σύζυγος. Έλα, μη σε παίρνει από κάτω. Το μπλάντι μέρι είναι ασύγκριτα απολαυστικό. Και λοιπόν; Αυτό είναι το ζητούμενο;\nΚοίτα γύρω σου. Όλοι είναι σκυθρωποί. Σε κοιτάνε περίεργα. Γιατί; Γιατί είσαι μόνος. Μόνος; τι λες τώρα; όλοι εδώ είναι φίλοι μου. Είναι; Ο Μήτσος βάζει ποτά, ο Λάκης παίζει μουσική, η Γιώτα σερβίρει. Έτσι είναι οι φίλοι; Σου μιλάνε γιατί είσαι πελάτης. Όχι ρε τι λες; Τους έχεις συναντήσει εκτός από εδώ; τους έχεις πάρει τηλέφωνο; σε νοιάζει τι κάνουν όταν δεν δουλεύουν;\nΝαι, αλλά έρχομαι, περνάω καλά, πίνω καμιά δεκαριά ποτά και τα διπλάσια σφηνάκια, και πληρώνω ελάχιστα.\nΩραία μετράς τη φιλία.\nΌχι δεν κατάλαβες...Κατάλαβα πολύ καλά. Δε μου είπες, τελικά, γιατί είσαι μόνος; Δεν ξέρεις; Ξέφυγες. Εντελώς.\nΜήτσο, βάλε άλλο ένα. Αυτός εδώ έχει όρεξη για κουβέντες φιλοσοφικές.\nΠοιος ρε; Αστο, τίποτα. Θα πιούμε λες και κείνες τις τεκίλες; να χαρώ το φιλαράκι. Φώναξε και τη Γιώτα, βάλε και τον Λάκη, έτσι να κάνουμε παρέα παιδιά, σήμερα έχω ρεπό.\nΚαι θα πιω.\nΕχθές δεν ήπιες δηλαδή; προχθές; αυριο;\nΑλλο στη δουλειά, δεν πιάνει. Μετά τη δουλειά πιάνει; πριν τη δουλειά; το πρωϊ πριν κοιμηθεις; το μεσημέρι; πότε πιάνει δηλαδή;\nΩχου, μπελά στο κεφάλι βάλαμε; ποιος σε φώναξε εσένα; τι είσαι εσύ; συνείδηση; λογική;\nτα αρχίδια μου είσαι. Θα πιω, θα περάσω καλά, και δε θα σε ρωτήσω καν. Κατάλαβες;\nΠου πήγαν όλοι; Ο Μήτσος; η Γιώτα; ο Λάκης;\nΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ;\nΔε παν να γαμηθούν κι αυτοί; ανάγκη τους έχω; θα βάλω ποτά μόνος, θα παίξω μουσική μόνος, θα πιω μόνος. Όποιος θέλει να έρθει, ας έρθει. Δεν παρακαλάω κανένα πούστη.\nΘα χαράξω το δικό μου κύκλο με τη κιμωλία και θα είμαι άρχοντας...\nΑλλοίμονο, η κιμωλία βράχηκε, το ίδιο και ο μαυροπίνακας.\nΤο τηλέφωνο διέκοψε τις σκέψεις μου.\n"Έλα ρε, που είστε, θα έρθετε; δε γουστάρω μόνος εδώ..."\nΠόσο θα τσαλακωθείς ακόμα ρε μαλάκα; πόσο θα τρέξεις να κρυφτείς;\nΜέχρι να τελειώσει το μπλάντι μέρι. Που ξες, μπορεί να μου φτιάξει κι άλλο ο Μήτσος.\nΈχει χέρι σήμερα. Κι εγώ ρεπό.\nΔιαβάστε το άρθρο → για ένα χαμένο γλυκό\nΠάνω από τον Αθω είχε καταιγίδα. Αστραφτε και βρόνταγε και κεραυνοί έσχιζαν το σκοτεινό καλοκαιρινό ουρανό διαγράφωντας το περίγραμμα του επιβλητικού βουνού. Και ξαφνικά σκοτάδι. Πίσσα.\nΜόνο η καύτρα του τσιγάρου μαρτυρούσε την ύπαρξη ζωής εκεί κοντά. Πίσω από τα βράχια ακούγαμε μουσική. Ψυχεδελική. Ξάπλωσα στην υγρή άμμο. Μέσα στο σκοτάδι έβλεπα. Δεν ξέρω τι. Αστραψε. Σα να είδα ένα τεράστιο πρόσωπο με γένια στον ουρανό. Ακολούθησε ο κρότος. Τα βλέφαρά μου έκλεισαν μηχανικά. Πήρα μια τζούρα. Ο λαιμός έκαιγε. Τον δρόσισα με κρύα μπύρα. Ότι έπρεπε.\nΞανά ησυχία. Αραγε τι να γίνεται εκεί πάνω στο βουνό τώρα; Αν κολυμπήσω θα φτάσω; Κι αν χαθώ; Θα ακολουθήσω τα φωτα. Κι άλλες φορές βρήκα το δρόμο. Γιατί όχι τώρα; Τα πόδια μου ήταν ήδη στο νερό. Βούτηξα. Αρχισα να κολυμπάω. Όχι βιαστικά, όχι αγχωτικά, ήρεμα. Θυμήθηκα τον κόουτς στη κολύμβηση. Χαλαρές χεριές, χαλαρές αναπνοές, σταθερό ρυθμό. Έτσι μπορείς να κολυμπάς για ώρες. Δίπλα μου ακολουθούσαν ένα σωρό πλάσματα. Ένα δελφίνι, μία τσούχτρα, ένα σαλάχι. Ο Ποσειδώνας ήταν με το μέρος μου. Το κύμα με βοηθούσε. Δεν κουραζομαι. Το αντίθετο. Νιώθω υπέροχα, χαλαρός, ξεκούραστος. Τα φώτα δεν πλησιάζουν, αλλά τα βλέπω, τα ακολουθώ. Έτσι δεν πρόκειται να χαθώ ποτέ.\nΕνας κεραυνός μου χάλασε την ηρεμία και το ρυθμό. Κατάπια νερό. Έβηξα. Τράβηξα μια τζούρα. Ξαναέβηξα. Ο λαιμός έκαιγε. Τον δρόσισα με κρύα μπύρα.\nΗ μουσική σταμάτησε πίσω από τα βράχια. Γιατί; Στεναχωρέθηκε που δεν τα κατάφερα; Κι όμως. Έφτασα στα φώτα. Και είναι όμορφα. Φωτεινα. Δε βρονταέι, δεν αστράφτει. Το μεγάλο γέρικο πρόσωπο μου χαμογελάει. Ανταποδίδω. Δεξιά και αριστερά βλέπω γνώριμες φιγούρες. Παιδιά. Παίζουμε στην πλατεία με τα ποδηλατάκια. Η μαμά του Πέτρου μας έφερε γλυκό. Δεν είχα ξαναφάει τέτοιο γλυκό. Ουράνιο. Έφαγα μια μεγάλη μπουκιά, ηδονική. Ανατρίχιασα σε όλο μου το σώμα, σαν να ήρθα σε οργασμό. Τράβηξα μια τζούρα. Ξαναέβηξα. Ο λαιμός έκαιγε, το ίδιο και τα δάχτυλά μου. Πέταξα τη γόπα στη θάλασσα. Η μπύρα τελείωσε, μα δεν πειράζει. Κοίταξα δίπλα μου.\nΤα παιδάκια μεγάλωσαν. Φορούσαν τζιν, μπλουζάκια με σχέδια και παπούτσια δερμάτινα. Γλυκό δεν είχε. Ούτε ο Πέτρος μαμά. Ο ήλιος πάσχιζε να βρει το δρόμο του ανάμεσα στα σύννεφα. Τον έπνιγαν. Δε θα τον νικούσαν όμως. Έψαξα στην τσέπη του πουκαμίσου τα γυαλιά ηλίου. Ντρέπομαι να δείξω στον ήλιο τα μάτια μου. Θα γελάσει. Η μουσική ξανάρχισε. Χαλαρή, ήρεμη, ναρκωτική. Μια φωνή, μια όμορφη φωνή. Ένα γέλιο, αθώο σχεδόν. Ο Πέτρος σηκώθηκε, τινάζοντας την άμμο από το παντελόνι του.\nΚατευθύνθηκε πίσω από τα βράχια ακολουθώντας τη μουσική.\nΠέτρο, όπως έρχεσαι φέρε ρε φίλε και ένα γλυκό, το πεθύμησα.\nΔιαβάστε το άρθρο → Jose.\nΟ ήλιος έμπαινε σε δόσεις από το μισόκλειστο πατζούρι. Δύο γυναικείες φιγούρες διακρίνονταν στο μπαλκόνι. Τα βλέφαρά μου ήταν βαριά, το κεφάλι μου το ίδιο.\n"Δεν πας να τον ξυπνήσεις; πότε θα πάμε θάλασσα;"\nΕμένα εννοεί; Που στο διάολο είμαι; Ποιες είναι αυτές που θέλουν να χαλάσουν την πρωινή μου αφύπνιση; Κι αν θέλουν να πάνε θάλασσα, ποιος τις κρατάει;\n"Δε μου λες θα κοιμάσαι πολύ ακόμα; Μία πήγε."\nΕνιωσα ένα χέρι ανάμεσα στα μαλιά μου. Και μετά ανάμεσα στα πόδια μου.\n"Μου φαίνεται πως είσαι ο μόνος που κοιμάται εδώ μέσα"\nΤα πνιχτά γέλια των δύο κοριτσιών με έκαναν να γυρίσω πλευρό. Τι κάνω εδώ; Καλά θυμάμαι τη μικρή εχθές που πήρα από το μαγαζί, αλλά μετά την άφησα και έφυγα. Γιατί δεν είμαι σπίτι; Τέτοια ώρα με ξυπνάει συνήθως ο Στέλιος. Σχολάει από τη δουλειά και χτυπάει την πόρτα με το τρίφυλλο έτοιμο. Το ιδάνικό ξύπνημα. Τώρα θα με ψάχνει ρε πούστη, άσε που θα το πιει μόνος του.\nΜη μου το κάνεις αυτό. Μη μου ξεκινάς πρόταση με το λοιπόν, τρελλαίνομαι. Τι είναι; Απειλή; τελεσίγραφο; συμπέρασμα; ό'τι και να 'ναι κράτα το για σένα. Μη μου τη σπας πρωι πρωι. Ακόμα δεν ήπια την τεκίλα μου.\n"...αν έχεις σκοπό να κοιμάσαι, μείνε εδώ. Εμείς πάμε θάλασσα."\nΤι καούρα είναι αυτή με τη θάλασσα οι γκόμενες; και να πεις οτι την ευχαριστιούνται. Όλη την ώρα στην παραλία να πασαλείβονται, να κοιτάν δεξιά και αριστερά για υποψήφια θύματα, και στην καλύτερη να κρατάνε το "γέρο και τη θάλασσα" να το παίξουν και μορφωμένες. Κι αν ρωτήσεις τι λέει το βιβλίο σου απαντάνε με ύφος:\n"Για ένα γέρο που ζει στη θάλασσα"\nΑκουσα την πόρτα να κλείνει με θόρυβο. Τσατίστηκε η...αυτή.\nΤα μάτια μου άρχισαν να συνέρχονται. Τυπικό ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Δύο κρεβάτια, ένας καθρέφτης με συρτάρια από κάτω, μία ντουλάπα. Όλα στο ίδιο χρώμα. Στο δίπλα κρεβάτι πλήθος γυναικείων ρούχων και αξεσουάρ μαρτυρούσε το φύλλο του εν λόγω δωματίου. Το ίδιο και τα εσώρουχα στο πάτωμα. Να και τα δικά μου. Το τζιν; Νατο κι αυτό. Να βρω και τις μπότες μου. Και να φύγω, να φύγω.\nΤο ίδιο σενάριο. Η ίδια τάση φυγής. Γιατί; Γιατί να μην πας να βρεις την...αυτήν τελως πάντων, να πιείτε καφέ, να κάνετε μπάνιο μαζί...\nΣτοπ. Γύρισα το κλειδί στη μηχανή. Τα πιστόνια έκαναν την εξάτμιση να κελαηδίσει.\nΈφυγα αφήνοντας μια λωρίδα γόμας στην άσφαλτο. Μισή ώρα και ένα διφυλλάκι μετά έπινα την τεκίλα μου. Για τα μάτια του κόσμου είχα και ένα φραπέ δίπλα.\n"Τελικά ήρθες; μια γλυκιά φωνή διέκοψε τον Jose Padilla"\nΕ; Την κοίταξα περίεργα. Το ίδιο και αυτή. Θυμήσου ρε μαλάκα, ξεφτίλα πάλι;\n"Καλά είσαι απαράδεκτος..."\nΠάλι καλά. Θα μπορούσε να με πει μαλάκα.\n"...και πολύ μαλάκας"\nΕίχαμε και συμπληρωματική δήλωση. Το μανιφέστο της - προσβεβλημένης - γκόμενας. Χαμογέλασα δείχνοντας την κίτρινη πέτρα που έχει θρονιάσει στους τραπεζίτες μου. Σήκωσα τους ώμους σαν να πιάστηκα.\nΚρίμα, ωραία γκόμενα.\nΣήκωσα το μπουκάλι από την ιδρωμένη σαμπανιέρα. Τα νερά τρέξανε πάνω στο κινητό μου. Μόρφασα. Γέμισα τα σφηνάκια.\nΑφησα το Jose Cuervo να συνεχίσει τη ξεκούρασή του μέσα στα παγάκια.\nΑφησα το Jose Padilla να συνεχίσει να χαϊδεύει τα αυτιά μου.\n"...this time will last forever...and ever"\nΔιαβάστε το άρθρο → τα μπλε φανάρια\nΟ Στέφανος αυτό το σαββατοκύριακο θα ήταν μόνος στο σπίτι. Οι γονείς του θα πήγαιναν σε ένα γάμο, κάπου στη Θεσσαλία. Βλάχικος γάμος. Τρεις μέρες θα γλεντούσαν. Κι εμείς το ίδιο.\n"Τι θα κάνουμε το βράδυ;"\n"Έλα από το σπίτι να πιούμε τίποτα και βλέπουμε."\nΜ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Θα φέρω καμιά μπύρες.\n"Έχει και ο πατέρας μου κάτι ουίσκια εδω..."\nΟι μπύρες ήταν για απεριτίφ. Δεν έκαναν τίποτα. Ανοίξαμε το γυάλινο πορτάκι του νεοκλασικού μπουφέ, παραμερίζοντας το κάτασπρο απο χλωρίνη πλεκτό σεμεδάκι.\nΕίχε όντως κάτι ουίσκια...made in africa...\nΆγνωστα υποπροϊόντα του αργού.\n"Που τα βρήκε αυτά ρε; πίνονται;"\nΑνούσια, ηλίθια και περιττή ερώτηση. Πλεονασμός που έλεγε και η χοντρή φιλόσοφος στο γυμνάσιο.\nΤα πάντα πίνονται. Το τι θα πάθουμε μετά είναι άλλο κεφάλαιο. Δε μένει παρά να μάθουμε.\nΤο ουίσκι από τη Σιγκαπούρη κατέβηκε δύσκολα. Με επιφωνήματα και γκριμάτσες αποστροφής. Κατέβηκε όμως. Και τώρα πάλι ψάχναμε.\n"Δε τρώμε και τίποτα να αντέξουμε τη νύχτα;"\nΕίχαμε κακό σκοπό. Όταν ξεκινάς με προδιάθεση τα πράγματα ξεφεύγουν εύκολα.\nΕπιδρομή στο ψυγείο λοιπόν και σε πέντε λεπτάκια είχαμε στρώσει μεζεδάκια που θα ζήλευε και ο Χαμόδρακας στην Αρετσού.\n"Να πίνουμε και κάτι παράλληλα όμως;"\nΤσίπουρο. Αθάνατη ελληνική μαγκιά. Ευγενής νεανική ηλιθιότητα. Καθαρίσαμε μισό κιλό τσίπουρο. Τώρα είμασταν έτοιμοι. Για ύπνο θα σκεφτείτε. Όχι βέβαια.\n"Δύο ποτάκια, και δύο κίτρινες μικρές. Χωρίς πορτοκάλι."\nΜη πάθουμε και υπερβιταμίνωση. Είμασταν στο μπαράκι που δούλευα. Όπου κούτρα ποτό και 'μεις εκεί. Για έξοδα είμαστε;\nΕπόμενη στάση Λαδάδικα. Οι κινήσεις μας είχαν γίνει ήδη μηχανικές. Ο Στέφανος περπατούσε σαν το ρόμποκοπ και εγώ σαν τον τερμινέιτορ. Ζευγάρι θανατηφόρο.\nΜετά από τρία - τέσσερα μαγαζιά και τα αντίστοιχα - επί τρία - ποτά και σφηνάκια, είχαμε το πρώτο κρούσμα. Ο Στέφανος διπλώθηκε σε μια γωνία. Το στομάχι του άδειασε με υπόκωφους ήχους.\n"Και τι κατάλαβες τώρα, άντε να το ξαναγεμίσεις πάλι."\nΧα χα, είχα και όρεξη για χιούμορ. Μόνο.\nΜε κοίταξε με κατακόκκινα μάτια.\n"Που πάμε τώρα;"\nΕκεί που καταλήγουμε πάντα.\nΔυνατή μουσική, τρελλά φώτα, πολύ κόσμο. Γνωστός μπάρμαν. Περυσι έβγαλα τη σεζόν εκεί. Χάσαμε το λογαριασμό. Χάσαμε ο ένας τον άλλον. Χάσαμε τα αυγά και τα καλάθια. Πίναμε ήδη για δέκα ώρες ασταμάτητα. Ξημέρωνε. Στο μπαρ πάνω, μας περίμενε ένα από τα πολλά σέικερ. Γεμάτο. Έβαλα στα ποτήρια. Δεν πρόλαβα να το βάλω και στο στόμα όμως. Το αντίθετο μάλιστα. Κάθησα να συνέρθω. Το μυαλό μου είχε αδειάσει, το ίδιο και το στομάχι, το ίδιο και το μαγαζί.\n"Μαλάκα μπορείς να οδηγήσεις;"\nΚαλά τώρα, σε ποιον μιλάς; Πάλι καλά που είχα το αμάξι, για τη μηχανή δε το συζητούσα. Θα χρειαζόμουν βοηθητικές.\nΦτάσαμε στο φανάρι στο λιμάνι. Άδειοι δρόμοι, ερημιά. Ο λευκός πύργος άρχισε σιγά σιγά να φαίνεται μέσα στην πρωινή φθινοπωρινή πάχνη. Το κόκκινο φανάρι δε ήταν αρκετό για να με κρατήσει. Άλλωστε, θα με δει κανείς;\nΠερνάω, σταματάω στο επόμενο φανάρι. Περνάω. Με κόκκινο βεβαίως. Στο επόμενο είπα να περιμένω. Μίλησε ο Σταθάκης μέσα μου. Δίπλα μου με πλευρίζει περιπολικό με τα μπλε φώτα αναμμένα να στρυφογυρίζουν σαν το φάρο της Αλεξάνδρειας. Κατεβάζουν το παράθυρο. Το ίδιο και εγώ. Ο Στέφανος δίπλα άσπρισε. Τώρα από το ποτό, από τους μπάτσους, δε ξέρω.\n"Καλά είσαι σοβαρός; Περνάς με κόκκινο επειδή ο δρόμος είναι άδειος; Εμείς μπάτσοι είμαστε και περιμένουμε, εσύ μάγκας είσαι; Αϊ σιχτιρ κωλόπαιδα."\nΈφυγε σπινάροντας. Με κόκκινο. Κοιταχτήκαμε.\nΟ Στέφανος ξαναβρήκε το χρώμα του. Και εγώ το κέφι μου.\n"Πάμε να πιούμε τίποτα;"\nΚαφέ, ξημέρωσε. Άσε που οι γονείς θα λείπουν κι αύριο.\nΔιαβάστε το άρθρο → μούφα μαέστρος\nΉταν ένα συνηθισμένο μαγιάτικο Σάββατο στην πόλη. Πάλι δεν πήγαμε θάλασσα.\n"Ακόμα νωρίς είναι, κρύο έχει"\nΚαλά, η σχέση του Τάκη με τη θάλασσα είναι αυτή της παρθένας με το σεξ. Ανύπαρκτη. Γι' αυτόν η θάλασσα είναι ένα μεγάλο, μπλε, επικίνδυνο πράγμα. Όμορφο να το βλέπει από την παραλία άλλα μέχρι εκεί. Το πολύ να βρέξουμε κάνα πόδι. Κι' αυτό στο γόνατο, μην παρασυρόμαστε.\n"Και τι κάνουμε;"\n"Ρωτάς; τσίπουρο στον κυρ' Νίκο."\nΘέλει η πουτάνα να κρυφτεί, και η χαρά δεν την αφήνει.\nΜπιτ παζάρ. Ο χρόνος εκεί λες και σταμάτησε. Όπως τα μεγάλα ωρολόγια τοίχου στα παλιατζίδικα που απαρτούσαν την πλατεία. Όλα σταματημένα, ακίνητα, να κοιτάν τους περαστικούς σα φλεγματικοί βρετανοί μπάτλερ με ριγέ ασπρόμαυρο γιλέκο. Τα κρεβάτια με τα μπρούτζινα κεφαλάρια αναπολούν μελαγχολικά τις δόξες του παρελθόντος. Τα κιτρινιασμένα περιοδικά και βιβλία περιμένουν με ανυπομονησία ένα σαλιωμένο δάχτυλο να τα πασπατέψει. Εκείνο το συναίσθημα. Όταν σκάει το δάκρυ πάνω στο μελάνι και αφήνει την μεγάλη μωβ κηλίδα...\nΟ Τάκης στέκοταν μπροστά από ένα σκουριασμένο καθρέπτη. Κούνησα το κεφάλι μου.\n"Άντε πάμε να πιούμε τίποτα. Μεσημέριασε."\nΟ κυρ' Νίκος καθόταν έξω με αναμμένη την πίπα του. Το ίδιο πουκάμισο, το ίδιο ξεθωριασμένο καφέ κοτλέ παντελόνι. Το παχύ ασημοκίτρινο μουστάκι του έκρυβε πάντα το στόμα του. Καταλαβαίναμε τι λέει από τα μάτια του. Χαμογέλασε.\n"Καλώς τα παιδιά. Καθήστε όπου θέλετε."\nΤο μαγαζάκι μικρό, ζεστό, φορτωμένο από πλήθος αντικείμενα που δε μπορείς να αποχωριστείς όσο κι αν παλιώσουν. Ήταν ένα παλιατζίδικο που μεταμορφώθηκε σε ουζερί. Εκεί δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Κάθεσαι, πίνεις, τρως και τραγουδάς. Απλά και όμορφα. Καθήσαμε σε ένα μικρό τραπεζάκι στη γωνία.\n"Αντε γεια μας."\nΣε λίγο το μαγαζάκι είχε γεμίσει. Δε χρειαζόταν και πολύ άλλωστε. Τρεις - τέσσερις παρέες, καμιά εικοσαριά άτομα, και αυτό ήταν.\nΤο τσίπουρο του κυρ' Νίκου θεσπέσιο. Οι μεζέδες απέρριτοι. Η παρέα; όλοι μαζί να τραγουδάμε. Βγήκαν και τα όργανα. Ο Τάκης είχε όρεξη για πλάκα.\n"Έχουμε και το μαέστρο εδώ" δείχνοντας εμένα.\n"Τι λες ρε, θα γελάνε κι οι πέτρες αν πιάσω να παίξω. Άσε το μόνο που ξέρω είναι το paranoid. Δε νομίζω να ταιριάζει στην περίσταση. Όσο για το τραγούδι; Θα με δέσουν στο δέντρο φιμωμένο σαν τον γαλάτη βάρδο.\n"Έλα πάρε μαέστρο"\nΣε λίγο παιδιά, να πιούμε κανά ποτηράκι πρώτα και βλέπουμε...\nΚοίταξα τον Τάκη. Το πρόσωπό του ήταν σαν την τελευταία κουτσομούρα στο πιάτο. Κατακόκκινος. Και μάλλον όχι από την καυτερή.\n"Μη γελάσεις θα σηκωθώ να φύγω."\n"Άντε ρε μαέστρο, εσένα περιμένουμε."\nΚοίτα ρε που έγινα και ο Πλάθιντο Ντομίγκο στο Ηρώδειο να ανυπομονούν οι θεατές να βγω στη σκηνη.\n"Υπομονή παιδιά το καλό πράγμα αργεί."\nΚαι θα αργούσε πολύ ακόμα. Κυρ' Νίκο φέρε κανα τσίπουρο, μπας και το σώσουμε. Ο Τάκης δεν άντεξε. Έσκασε στα γέλια σαν ύαινα που έκλεψε κομμάτι κρέας από το λιοντάρι. Το ίδιο και οι υπόλοιποι. Μας πήραν χαμπάρι.\n"Ρε μαέστρο, μας άφησες έτσι τελικά"\nΦεύγοντας ένας - ένας μας ειρωνευόταν κιόλας . Ο Τάκης γελούσε ακόμα.\n"Μαέστρο, τα σέβη μου..."\nΈπιασα την κιθάρα. Όπως και να ακούς το paranoid, καλό είναι.\nΔιαβάστε το άρθρο → μεθύστε\nμε κρασί, ποίηση ή αρετή\n...έλεγε ο Μπωντλερ. Μπορώ να μεθύσω με αρετή; Μάλλον όχι. Στην επιλογή των δύο δρόμων δεν πήρα της αρετής. Δεν μπορώ να πω, παρ' αυτα, ότι πήρα της κακίας. Δεν υπήρξα κακός. Μαλάκας ναι, κωλόπαιδο ίσως, αλήτης σίγουρα. Αλλά κακός είναι too much. Και εδώ που τα λέμε ποιος έχει πάρει αυτό το περιβόητο μονοπάτι της κυρίας αρετής; Υπάρχει κανείς; Δε νομίζω. Αλλά πάλι, την αρετή την ερμηνεύει κανείς όπως θέλει.\nΚαιρό είχα να πιω. Τόσο που ξέχασα τη γεύση του. Αυτή δε με ξέχασε όμως. Κατέβασα γρήγορα το σφηνάκι με το χοντρό πάτο. Απ' έξω έγραφε με χρυσά και μαύρα γράμματα Jack Daniels old No7. Και μέσα αυτό έγραφε. Από τη γλώσσα μέχρι το στομάχι. Θυμήθηκα τότε, στα 15, το μπουκάλι που είχε κρυμμένο ο αδερφός μου στην ντουλάπα. Και το 'χα βρει. Και κείνο τα ίδια έγραφε, Jack Daniels old No7. Και έπινα στα κλεφτά καμιά γουλιά. Το στόμα έκαιγε, με έπιανε ρίγος. Αισθανόμουν θεός.\nΚαι τι κατάλαβες; τίποτα.\nΚαι τι έπαθα; τίποτα.\nΈπαθες. Αλλά ήσουν τυχερός. Οκτώ τροχαία, τα έξι με μηχανή. Ποτέ δεν ξέρεις.\nΈπαθες. Θυμάσαι τίποτα από τη Μύκονο το πάσχα το '97; Μπα. Τη Σλοβάκα τη θυμάσαι; Σιγά.\nΚι όμως. Θυμάμαι πολύ καλύτερα από όσο νομίζεις. Και τα θυμάμαι όπως θέλω. Ξύπνησα σε ένα δωμάτιο άγνωστο. Με μια τύπα άγνωστη. Που είχε άγνωστες μελανιές σε όλο της το σώμα. Εγώ τα έκανα αυτά; Εσύ τι λές; Με ποιον πηδιόμουν εχθές;\nΕγώ θυμάμαι που το ζητούσες πάντως.\nΗ μηχανή ήταν πάνω μας. Δεν ξέρω για πόση ώρα. Πέντε δέκα λεπτά, όχι παραπάνω. Σήκω ρε, να φύγουμε, ζεις; Ξέρω 'γω; Πως βρεθήκαμε κάτω; Εμένα λες; Εσύ οδηγούσες;\nΈχει και κρύο ρε. Πάμε να φύγουμε. Μα καλά, μπορώ να μεθύσω με ποίηση; Να στεναχωρηθώ, ναι. Να κλάψω, ναι. Να θυμηθώ, ναι. Να μεθύσω; Το προσπάθησα. Διάβαζα πολύ. Αλλά παράλληλα έπινα πολύ.\nΛες αυτό να εννοούσε ο ποιητής;\nΔιαβάστε το άρθρο → ακριβό το κοστούμι\nΜέρες τώρα ο Τάκης είχε αρχίσει να σπέρνει ζιζάνια στην παρέα.\n"Ρε σεις να πάρουμε κανα τάληρο, όχι παραπάνω, έχω γνωστό, καλό πράμα, από Τρίκαλα όχι αλβανικό και άλλα τέτοια συνωμοτικά."\nΧασίσι εννοούσε. Για τους μη κατέχοντες. Τους ελάχιστους μη κατέχοντες δυστυχώς.\nΕίχαμε δοκιμάσει μια δυο φορές, ερασιτεχνικά όμως. Κεράσματα. Ποτέ δε μπήκαμε στα μονοπάτια της αγοράς. Και να πω την αλήθεια δε θέλαμε. Κάτι ο φόβος, κάτι τα βιώματα παλιών συμμαθητών, χωμένων ως το λαιμό πλέον στα σκληρά και χωρίς δυνατότητα επιστροφής, κάτι το μικρό κουδουνάκι των αρχών και ηθών της οικογένειας, μας απέτρεπε από αυτή τη διαδικασία. Τώρα έβγαιναν τα μικρά ανθρωπάκια εκείνα, το αγγελάκι και το διαβολάκι, παραθέτοντας το καθένα τη δική του επιχειρηματολογία.\n"Έλα ρε, και τι έγινε, μια φορά μόνο, να δεις τι καλά που είναι, όλα γίνονται πιο όμορφα..."\n"Μη το κάνεις, έτσι κύλησαν κι άλλοι, τι θα πεις στους γονείς σου αν το μάθουν..."\nΣτην πραγματικότητα σε αυτές τις ηλικίες δεν τίθεται θέμα επιλογής. Ξέραμε πολύ καλά ότι θα το παίρναμε το τάληρο. Η περιέργεια στη νιότη είναι ανίκητος πολεμιστής.\n"Τάκη παρ' του τηλέφωνο να δουμε"\nΠράγματι έτσι έγινε. Το πήραμε. Και το βράδυ δώσαμε ραντεβού.\n"Που λέτε να πάμε;"\n"Κάπου προς τα έξω, να είμαστε και ήσυχοι"\nΗταν και καλοκαιράκι, τραβηχτήκαμε προς την Περαία. Η πιο κοντινή έξοδος όπου πραγματικά ένιωθες ότι έφευγες από την πόλη. Παραθαλάσσια μπαράκια, τραπεζάκια στην άμμο, χαλαρές φυσιογνωμίες. Και στο βάθος η πόλη. Με τα χιλιάδες φώτα να τρέμουν. Ο περιφερειακός πάντα γεμάτος, το λιμάνι στη γωνία με τα έντονα φώτα που ξεχωρίζουν, το Πανόραμα να κοιτάζει υπεροπτικά από ψηλά τις υπόλοιπες γειτονιές. Απλά υπέροχα.\n"Ελάτε να κάτσουμε εδώ, παίζει καλή μουσική"\nΤο είχαμε γράψει το σενάριο από πριν. Θα πίναμε τα ποτάκια μας αρχικά σε ένα μπαράκι, θα κάναμε βόλτα μετά στην παραλία, κάπου απόμερα, να ρουφήξουμε το τριφυλλάκι, και μετά ανάλογα...\nΤο πρόγραμμα ακολουθήθηκε κατά γράμμα. Μετά από κάποια ποτά και τα απαραίτητα σφηνάκια, φανερά χαλαρωμένοι, τραβήξαμε κατά θάλασσα μεριά.\nΤο τσιγάρο το είχαμε έτοιμο. Από το αυτοκίνητο. Καθήσαμε σε κύκλο, σαν σε συμβούλιο των Σιου.\nΟ αναπτήρας άστραψε. Μύρισε αμέσως. Ένας ένας ρουφούσαμε τον μεθυστικό καπνό του διαβόλου, με πνιχτά γέλια και βήχα. Ο θόδωρος ήταν πρωτάρης. Άσχημο αυτό.\nΤώρα είμασταν παραδομένοι στις ουσίες τις οποίες μας έλεγαν οι γονείς μας να αποφεύγουμε.\nΑλκοόλ και ναρκωτικά. Είχαμε περάσει ένα όριο, μια γραμμή νοητή. Δεν είμασταν παιδιά. Ίσως αυτό να θέλαμε να αποδείξουμε στους εαυτούς μας με αυτή την πράξη. Δεν ξέρω.\nΤα φώτα απέναντι θόλωσαν, η θάλασσα αγρίεψε, ο ουρανός μας κορόιδευε. Η άμμος είναι υγρή.\nΟ Θόδωρος δεν είναι πολύ καλά. Αντέδρασε περίεργα ο οργανισμός του.\n"Ρε σεις, δε μπορώ, πάμε να φύγουμε"\nΈτρεμε. Πανικοβληθήκαμε. Μπήκαμε στο αμάξι να γυρίσουμε.\n"Πως θα πάω σπίτι, δεν μπορώ..."\nΣτο δρόμο σε μια άκρη είδαμε τι έφαγε ο Θόδωρος το μεσημέρι.\n"Δεν πάμε μέχρι το αεροδρόμιο να πιούμε κανα φραπέ να 'ρθούμε στα ίσα?"\nΗ ιδέα φάνηκε καλή. Έστριψα.\nΤα φραπεδάκια ήρθαν γρήγορα. Δεν υπήρχαν και πολλοί τέσσερις η ώρα το πρωί που να πήγαν εκεί για φραπέ. Το ίδιο γρήγορα ήρθε και ο λογαριασμός. Τρεις χιλιάδες οκτακόσιες δραχμές! Εννιακόσιες πενήντα δραχμές ο φραπές, ενώ στην παραλία πληρώναμε τότε τετρακόσιες. Σκάνδαλο! Ξενερώσαμε σε χρόνο ντε τε. Και ο Θόδωρος.\nΚοιταχτήκαμε σκυθρωποί, με τα καλαμάκια στο στόμα.\n"Μαλάκα, αύριο δεν θα έρθω για καφέ..."\nΠαρ / 9 / 2008365 μέρες, 4 ώρες και 22λεπτά\nΔευ / 31 / 2008μετράω\nΠεμ / 13 / 2008Σ. .\nματωμένη μαρίαμα σορρυ αλλα όλα αυτά είναι... η εκδικηση του μπαρμανΟτι να΄ναι! δυό μπύρες θέλει η ζωήΓεια σας... Διαβασα την παραπανω...\nΜάιος 2008 (2) Μάρτιος 2008 (4) Φεβρουάριος 2008 (1) Οκτώβριος 2007 (4) Σεπτέμβριος 2007 (4) Αύγουστος 2007 (3) Ιούλιος 2007 (1) Ιούνιος 2007 (15) Μάιος 2007 (3) Tags\nμουσική Θάλασσα έρωτας ποίηση μπύρα αναμνήσεις καλοκαίρι νοσταλγία γλυκό φιλία αγάπη ποτό ψυχανάλυση τεκίλα τσίπουρο μπαρ μπλαντι μερι ρεπό καταιγίδα βοτκα σφηνάκι σκόρπια λόγια Αταξινόμητα Θέματα RSS 2.0 - Σχόλια RSS 2.0 Powered by Pathfinder blogs


ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: 27 απίστευτες αλήθειες για τον εαυτό σου, τους άλλους και την πραγματικότητα – AllaNea.gr\nΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: 27 απίστευτες αλήθειες για τον εαυτό σου, τους άλλους και την πραγματικότητα\nΗ ψυχολογία πάντα εκπλήσσει τους ανθρώπους και τους οδηγεί σε καταστάσεις στις οποίες δεν πίστευαν ποτέ πως θα βρεθούν. Και με τον καιρό, ανακαλύπτεις όλο και περισσότερα. Μέσω της ψυχολογίας μπορούμε να μάθουμε πολλά για τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Τα χαρακτηριστικά τους γίνονται αρκετά εμφανή και έτσι αρχίζουμε να τους κατανοούμε σε βαθύτερο επίπεδο. Ενώ είμαστε όλοι μοναδικοί με τους δικούς μας τρόπους, τείνουμε επίσης να έχουμε περισσότερα κοινά από όσα θέλουμε να παραδεχτούμε. Παρακάτω αναφέρομαι σε μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έχω βρει κατά τη διάρκεια αρκετών χρόνων. Σε ποιες αναγνωρίζετε στον εαυτό σας;\nΘεωρούμε τα συμμετρικά πρόσωπα πιο ελκυστικά. Μελέτες έχουν δείξει ότι θα προτιμούσαμε να είμαστε με κάποιον που έχει συμμετρικό πρόσωπο. Ως ανθρώπινα όντα, ελκυόμαστε περισσότερο από αυτόν τον τύπο «τελειότητας». Πολλοί το οφείλουν στο ότι είναι πιο εύκολο να επεξεργαστούμε τέτοια πρόσωπα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζουμε τόσα όσα νομίζουμε για τον λόγο που το κάνουμε αυτό. Απλώς ξέρουμε ότι είναι αλήθεια.\nΟι γυναίκες τείνουν να προτιμούν τους άντρες με βαθύτερη φωνή. Ενώ οι άντρες τείνουν να επιλέγουν γυναίκες με υψηλότερη φωνή, οι γυναίκες συνήθως προτιμούν άντρες με βαθιά. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «POLOS One» διαπίστωσε ότι σε παραπάνω από τριάντα συμμετέχουσες οι βαθιές ανδρικές φωνές ήταν πιο ελκυστικές. Αυτό υποθέτουμε ότι έχει σχέση με την εξέλιξη και το πώς καταλήξαμε να κληροδοτούμε πράγματα από γενιά σε γενιά.\nΤα ταξίδια μπορούν να βελτιώσουν την υγεία. Όσο περισσότερο ταξιδεύετε τόσο καλύτερα νιώθετε. Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να ταξιδέψουν στον κόσμο μόλις συνταξιοδοτηθούν και οι περισσότεροι έχουν καλύτερη υγεία εξαιτίας αυτού. Το να είστε δραστήριοι και να ταξιδεύετε όχι μόνο θα ενισχύσει την διάθεση σας αλλά θα ωφελήσει επίσης συνολικά την ευημερία σας.\nΟι ενήλικες φιλίες τείνουν να διαρκούν περισσότερο από τις παιδικές. Οι παιδικές φιλίες συνήθως δεν διαρκούν. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν είμαστε φίλοι με κάποιους σε μικρή ηλικία δεν γινόμαστε φίλοι με τον ίδιο τρόπο όπως όταν είμαστε ενήλικοι. Το να κάνετε φίλους που είναι πιο κοντά στην ηλικία σας και με κοινά ενδιαφέροντα είναι επίσης σημαντικό.\nΑν τα πόδια κάποιου δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από εσάς όταν μιλάτε θέλει να φύγει από την συζήτηση. Η γλώσσα του σώματος παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο μιλάτε. Αν καταλαβαίνετε ότι κάποιος νιώθει άβολα μην τον αναγκάζετε να συνεχίσει. Δώστε του χώρο.\nΗ μοναξιά μπορεί να βλάψει την υγεία. Η μοναξιά μπορεί να κάνει κακό στην ψυχική κατάσταση ενός ατόμου. Όσο πιο μόνοι είστε τόσο περισσότερο ρίχνετε τις άμυνες του οργανισμού σας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μοναξιά είναι μια από τις κύριες αιτίες θανάτου στους ηλικιωμένους που είναι μόνοι. Το να κάθεστε στο δωμάτιο σας όλη τη μέρα μπορεί να ακούγεται διασκεδαστικό μέχρι να το κάνετε για βδομάδες μέχρι το τέλος.\nΑυτοί που δίνουν τις καλύτερες συμβουλές αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα. Οι άνθρωποι που έχουν άγχος και αρκετά προβλήματα τείνουν να δίνουν τις καλύτερες συμβουλές. Αυτό συμβαίνει επειδή έχουν ήδη περάσει αυτά που σας απασχολούν ή τουλάχιστον μια παρόμοια κατάσταση.\nΟι γυναίκες μπορούν να αντέξουν περισσότερο πόνο από τους άνδρες. Ενώ αυτό είναι κάτι για το οποίο πολλοί θα διαφωνήσουν, μελέτες έχουν δείξει πως οι γυναίκες φαίνεται να έχουν περισσότερη αντοχή στον πόνο από τους άνδρες. Μπορούν επίσης να χειριστούν περισσότερα και να ολοκληρώσουν σπουδαία πράγματα. Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάτε τους ανθρώπους γύρω σας.\nΤα λόγια επηρεάζουν τα συναισθήματα. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε εμείς και οι γύρω μας επηρεάζουν τα συναισθήματα μας. Όταν νιώθουμε κάτι κακό πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να προχωρήσουμε. Διαφορετικά, οι στάσιμες ενέργειες θα μας κάνουν να ασφυκτιούμε.\nΟι έξυπνοι άνθρωποι συνήθως έχουν κακό γραφικό χαρακτήρα. Επειδή οι έξυπνοι άνθρωποι επεξεργάζονται τα πράγματα πολύ πιο γρήγορα πάντα τελειώνουν ταχύτερα από τους άλλους. Ο κακός γραφικός χαρακτήρας δηλώνει ευφυΐα και λογική.\nΣυνήθως στέλνουμε με μηνύματα αυτά που δεν μπορούμε να πούμε από κοντά. Για κάποιο λόγο, όταν πρόκειται να είμαστε με κάποιον πρόσωπο με πρόσωπο, τείνουμε να μην μπορούμε να βρούμε το θάρρος να πούμε αυτά που θέλουμε. Εξαιτίας αυτού, κάποιες φορές επιλέγουμε να το κάνουμε με μηνύματα.\nΟ εγκέφαλος μας αντιμετωπίζει την απόρριψη σαν σωματικό πόνο. Όταν έχουμε να κάνουμε με την απόρριψη ή με έναν χωρισμό, ο εγκέφαλος μας αντιμετωπίζει αυτή την αίσθηση σαν να είναι σωματικός πόνος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως ενεργοποιούνται παρόμοια μέρη του εγκεφάλου με αυτά που χρησιμοποιούνται για τον σωματικό πόνο. Αυτός ο πόνος μπορεί να διαρκέσει για μέρες-αναλόγως το άτομο.\nΟι «αστείοι άνθρωποι» τείνουν να είναι πιο καταθλιπτικοί από άλλους. Οι άνθρωποι με καλή αίσθηση του χιούμορ πάντα θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζονται να γελούν, αλλά οι ίδιοι περνάνε πολλά. Τείνουν να είναι πολύ πιο καταθλιπτικοί από όσο αφήνουν να φανεί και συνήθως δεν το παρατηρεί κανείς. Προσπαθήστε να είστε εκεί γι αυτούς.\nΟι άνθρωποι που κοιμούνται πολύ εξακολουθούν να θέλουν περισσότερο ύπνο. Όταν κοιμόμαστε πάρα πολύ, αντί να θέλουμε να σηκωθούμε, καταλήγουμε να θέλουμε να κοιμηθούμε περισσότερο. Όσο περισσότερο κοιμάστε, τόσο πιο πολύ ύπνο νομίζετε ότι χρειάζεστε.\nΣτην πραγματικότητα τα αντίθετα δεν έλκονται. Λυπάμαι που σας το χαλάω, αλλά τα αντίθετα στην πραγματικότητα δεν έλκονται. Τείνουμε να επιλέγουμε ανθρώπους με τους οποίους έχουμε αρκετά κοινά. Αν δεν μπορείτε να μιλήσετε και να βρείτε κανένα κοινό ενδιαφέρον με τον σύντροφο σας σε κάποιο επίπεδο, ποιο το νόημα να είστε μαζί;\nΤο να είστε χαρούμενοι κάνει και τους άλλους χαρούμενους. Όσο πιο χαρούμενοι είμαστε τόσο πιο χαρούμενοι θα είναι και οι άλλοι. Οι διαθέσεις των γύρω μας επηρεάζουν και την δική μας. Ενώ μπορεί να μην το είχατε σκεφτεί ποτέ, ένα χαμόγελο μπορεί να κάνει την διαφορά.\nΟι πιο ζωντανές αναμνήσεις μας δεν είναι τόσο ακριβείς όσο νομίζουμε. Στις αναμνήσεις μας δεν θυμόμαστε τα πράγματα όπως ακριβώς ήταν γιατί απλώς τα θυμόμαστε όπως τα θυμηθήκαμε την τελευταία φορά που τα σκεφτήκαμε. Ακόμα και αν νομίζουμε ότι είναι πολύ ζωντανές, εξακολουθούν να είναι κάπως επηρεασμένες. Το μυαλό μας δεν είναι τόσο ακριβές όσο θέλουμε.\nΤα αγαπημένα μας τραγούδια είναι τα αγαπημένα μας λόγω των συναισθημάτων που προκαλούν. Τείνουμε να επιλέγουμε τα αγαπημένα μας τραγούδια με βάση τον τρόπο με τον οποίο μας κάνουν να αισθανόμαστε ή τις σκέψεις που προκαλούν. Ενώ κάποια είναι ωραία και άλλα όχι, όλα δημιουργούν ένα συναίσθημα. Μπορείτε να καταλάβετε πολλά για ένα άτομο ακούγοντας το αγαπημένο του τραγούδι.\nΟι άνθρωποι είναι πιο χαρούμενοι όταν είναι απασχολημένοι. Όταν είμαστε απασχολημένοι δεν έχουμε τόσο χρόνο για να σταματήσουμε και να σκεφτούμε. Και όσο πιο δραστήριοι είμαστε, τόσο πιο ευτυχισμένοι γινόμαστε.\nΟι άνθρωποι είναι πιο ειλικρινείς όταν είναι κουρασμένοι. Οι άνθρωποι τείνουν να είναι πιο ειλικρινείς όταν είναι υπερβολικά κουρασμένοι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βρίσκονται σε μια κατάσταση στην οποία δεν τους νοιάζει τίποτα. Μόλις φτάσετε σε αυτό το σημείο, η ειλικρίνεια απλώς θα βγει από μέσα σας.\nΟι άνθρωποι που γρήγορα αντιλαμβάνονται τον σαρκασμό μπορούν να διαβάσουν τους άλλους. Αυτοί που γρήγορα καταλαβαίνουν τον σαρκασμό των άλλων μπορούν επίσης να αντιληφθούν αν κάποιος έχει καλές προθέσεις ή όχι. Όσο περισσότερο χρόνο βρίσκονται γύρω τους τόσα περισσότερα καταλαβαίνουν. Έχουν κατά κάποιο τρόπο ψυχικές ικανότητες.\nΟ τρόπος ντυσίματος σχετίζεται με την διάθεση μας. Αν ντυνόμαστε καλά, νιώθουμε καλά. Όσο καλύτερος ο τρόπος ντυσίματος τόσο πιο βελτιωμένη και η διάθεση μας. Ενώ μπορεί να ακούγεται περίεργο είναι αλήθεια. Δοκιμάστε να ντυθείτε λίγο καλύτερα μια μέρα και θα δείτε.\nΜπορείτε να θυμάστε μόνο τέσσερα πράγματα τη φορά. Ο εγκέφαλος μας δεν μπορεί να θυμάται περισσότερα από τέσσερα πράγματα τη φορά. Όσα περισσότερα συμβαίνουν γύρω μας τόσο πιο πολύ αγχωνόμαστε. Μπορεί να είναι λίγο απογοητευτικό αλλά απλώς χαμογελάστε και συνεχίστε.\nΚλείνοντας τα μάτια θυμόμαστε πράγματα. Έχετε παρατηρήσει πώς πολλοί άνθρωποι το κάνουν αυτό; Προφανώς το να κλείνετε τα μάτια σας βοηθά να θυμηθείτε πράγματα σε βαθύτερο επίπεδο. Μπορείτε επίσης να τα θυμηθείτε και με ανοιχτά αλλά δεν είναι τόσο εύκολο.\nΤα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να κρίνουν τους άλλους. Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση συχνά καταλαβαίνουν αυτούς που νιώθουν αδύναμοι. Νομίζουν πως με το να τους διαλύσουν φαίνονται οι ίδιοι πιο δυνατοί αλλά κάνουν λάθος. Είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν.\nΌσο πιο έξυπνοι είστε τόσο λιγότερους φίλους θα κρατήσετε. Οι πιο έξυπνοι άνθρωποι δεν έχουν πολλούς φίλους. Τείνουν να διατηρούν ένα μικρό κύκλο. Όσους περισσότερους ανθρώπους αφήνετε στην ζωή σας τόσο πιο πολύ ρισκάρετε τον εαυτό σας.\nΟι ψεύτες είναι καλοί στο να εντοπίζουν άλλους ψεύτες. Αυτοί που είναι καλοί στα ψέματα είναι επίσης καλοί στο να εντοπίζουν άλλους ψεύτες. Αν κάποιος μπορεί να αναγνωρίσει κάποιον που λέει ψέματα ίσως να θέλετε να αμφισβητήσετε την ειλικρίνεια του.\nPrevious Post: ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ: Επίσκεψη στο Μουσικό Σχολείο Σερρών\nNext Post: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Προμήθεια εξοπλισμού πολιτικής προστασίας σε οκτώ δήμους


ΛΙΟΝΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ : Καιρός: "Επέλαση" χιονιά! Ισχυρές καταιγίδες και χιονόπτωση\nΚαιρός: "Επέλαση" χιονιά! Ισχυρές καταιγίδες και χιονόπτωση\nΣτις ορεινές αλλά και στις ημιορεινές περιοχές της βόρειας και κεντρικής Ελλάδας αναμένονται χιονοπτώσεις. Βροχές και καταιγίδες κατά τόπους ισχυρές θα πλήξουν το Ιόνιο (πλην της Κέρκυρας), την Πελοπόννησο, τα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου, τις Κυκλάδες, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα\nΟι βοριάδες στο Αιγαίο θα φτάσουν 8 και βαθμιαία έως 9 μποφόρ και θα φέρουν σημαντική πτώση της θερμοκρασίας από βορρά προς νότο.\nΣε ισχύ παραμένει άλλωστε το έκτακτο δελτίο επικίνδυνων καιρικών φαινομένων που εξέδωσε η ΕΜΥ το μεσημέρι της Δευτέρας (28.11.2016).\nΜακεδονία, Θράκη - Καιρός: νεφώσεις με βροχή η χιονόνερο στις παραθαλάσσιες περιοχές και από το μεσημέρι χιονόνερο ή χιόνι. Χιονοπτώσεις στα ορεινά και ημιορεινά και βαθμιαία και σε πιο πεδινές περιοχές (ενδεικτικό υψόμετρο περίπου στα 300 μέτρα). Άνεμοι: βόρειοι βορειοανατολικοί 6 με 7 στα ανατολικά 8 και το βράδυ τοπικά 9 μποφόρ. Θερμοκρασία: από -1 έως 7 βαθμούς Κελσίου και στη δυτική Μακεδονία 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.\nΝησιά Ιονίου, Ήπειρος, δυτική Στερεά, δυτική Πελοπόννησος - Καιρός: στην Ήπειρο και τη δυτική Στερεά βροχή η χιονόνερο στα πεδινά και χιόνια στα ορεινά και ημιορεινά και βαθμιαία σε περιοχές με χαμηλότερο υψόμετρο (ενδεικτικά περίπου στα 500 μετρά). Βροχές και σποραδικές καταιγίδες πρόσκαιρα ισχυρές στο Ιόνιο και τη δυτική Πελοπόννησο. χιόνια στα ορεινά και από το απόγευμα στα ημιορεινά της βορειοδυτικής Πελοποννήσου (ενδεικτικό υψόμετρο περίπου στα 700 μέτρα). Άνεμοι: δυτικοί 4 με 5 και βαθμιαία βόρειοι βορειοδυτικοί 6 με 8 μποφόρ. Θερμοκρασία: από 8 έως 14 βαθμούς Κελσίου. Στην Ήπειρο 4 με 5 βαθμούς χαμηλότερη.\nΘεσσαλία, ανατολική Στερεά, Εύβοια, ανατολική Πελοπόννησος - Καιρός: στη Θεσσαλία χιονόνερο η χιόνι και χιονοπτώσεις σε περιοχές με υψόμετρο περίπου πάνω από τα 300 μετρά. Στην ανατολική Στερεά και την Εύβοια χιονόνερο η χιόνι στα πεδινά και χιόνια στα υπόλοιπα (ενδεικτικό υψόμετρο περίπου στα 300-500 μέτρα). Στην ανατολική Πελοπόννησο βροχές και καταιγίδες οι οποίες θα είναι πρόσκαιρα ισχυρές, χιονιά αρχικά στα ορεινά και από το βράδυ και σε ημιορεινές περιοχές της βορειοανατολικής Πελοποννήσου (ενδεικτικό υψόμετρο περίπου στα 700 μέτρα). Άνεμοι: στα βόρεια βόρειοι βορειοανατολικοί 5 α 6 και στα ανατολικά 7 και βαθμιαία 8 μποφόρ . στα υπόλοιπα νοτιοδυτικοί 4 με 5 που βαθμιαία θα στραφούν σε βορειοανατολικούς 6 με 7 μποφόρ. Θερμοκρασία: από 4 έως 12 βαθμούς Κελσίου. Σε πτώση από το βράδυ.\nΚυκλάδες, Κρήτη - Καιρός: νεφώσεις με βροχές και καταιγίδες πρόσκαιρα ισχυρές. Άνεμοι: νοτιοδυτικοί 4 με 6 μποφόρ που βαθμιαία από τα βόρεια θα στραφούν βόρειους 6 με 7 μποφόρ με τάση ενίσχυσης το βράδυ. Θερμοκρασία: από 14 έως 19 βαθμούς Κελσίου.\nΝησιά ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκάνησα - Καιρός: νεφώσεις με βροχές και καταιγίδες τοπικά ισχυρές. Άνεμοι: στα βόρεια βόρειοι βορειοανατολικοί 7 με 8 και βαθμιαία τοπικά 9 μποφόρ. Στα Δωδεκάνησα δυτικοί νοτιοδυτικοί 4 με 6 και βαθμιαία δυτικοί βορειοδυτικοί 5 με 7 μποφόρ. Θερμοκρασία: από 12 έως 17 βαθμούς Κελσίου, στα βόρεια 4 με 5 βαθμούς χαμηλότερη.\nΑττική - Καιρός: νεφώσεις με βροχή. Τη νύχτα χιόνια θα πέσουν στα γύρω ορεινά και πιθανόν προς την Τετάρτη στα βόρεια προάστια (ενδεικτικό υψόμετρο περίπου στα 500 μέτρα). Άνεμοι: βόρειοι 5 με 6 βαθμιαία 7 και στα ανατολικά 8 μποφόρ. Θερμοκρασία: από 9 έως 12 βαθμούς Κελσίου. Σε πτώση από το βράδυ.\nΘεσσαλονίκη - Καιρός: νεφώσεις με βροχή η χιονόνερο. Χιόνια στα ορεινά και ημιορεινά και πιθανώς προς το βράδυ, πρόσκαιρα και μέσα στην πόλη. Άνεμοι: βορειοδυτικοί 5 με 6 μποφόρ. Θερμοκρασία: από 3 έως 6 βαθμούς Κελσίου. Σε περαιτέρω πτώση από το απόγευμα.