برندهای جدیدی کاغذ دیواری تولید کرده و آن را در طرح ها و رنگ های مختلف عرضه می کنند. اگر می خواهید خانه تان را تغییر دهید می توانید این تغییر را از بخش کوچکی از خانه آغاز کنید.\nفارغ از سلیقه می توانید عوامل مختلف را هم در نظر بگیرید. نحوه استفاده از اتاق پذیرایی و اثاثیه بر انتخاب شما تاثیر می گذارد. در یک پذیرایی کوچک کاغذ دیواری طرح دار فضا را شلوغ نشان می دهد. اگر نور فضا هم کم باشد دیگر پذیرایی کوچک تر به نظر می رسد. اگر پذیرایی شما اوپن است و به حیاط راه دارد می توانید یک کاغذ دیواری طرح دار انتخاب کنید. اگر فضای پذیرایی تان رسمی است، می توانید یک کاغذ دیواری ساده و شیک انتخاب کنید.\n1. قاب بندی شومینه\nنصب کاغذ دیواری در دو طرف شومینه آن را به نقطه کانونی خانه تبدیل می کند. کاغذ دیواری انتخاب شده باید با رنگ دیوار شومینه همخوانی داشته باشد. در این صورت اگر کاغذ دیواری شما طرح دار باشد چندان فضا را شلوغ نشان نمی دهد. مبلمان لینن و میز چوبی فضا را تکمیل خواهد کرد.\n2. ایجاد فضای تزیینی\nیک قفسه باز کاغذ دیواری طرح دار را تکمیل می کند و آن را بیشتر در معرض دید قرار می دهد. انتخاب مبلمان سفید یا تک رنگ از شلوغ شدن فضا جلوگیری می کند.\n3. پیوند دادن فضا\nبا انتخاب یک کاغذ دیواری چشمگیر می توانید فضا را بهم پیوند دهید. در اینجا با یک کاغذ دیواری یکدست دو فضای جداگانه را به هم پیوند می دهید. همانطور که میبینید دیوار از نیمه به بالا با کاغذ دیواری پوشانده شده. این ترفند هم مانع شلوغ شدن فضا شده و هم در هزینه صرفه جویی می کند.\n4. طرح راه راه\nبا کاغذ دیواری طرح راه راه می توانید فضایی شیک و مدرن ایجاد کنید. انتخاب رنگ طوسی کمرنگ فضا را چندان مردانه نکرده و به علاوه می توانید با اکسسوری های طلایی و مبلمان کمرنگ آن را تکمیل کنید. انتخاب پرده های ساده هم این فضا را زیباتر می کند.\n5. برجسته کردن شومینه\nجزئیات معماری می تواند خانه را زیباتر کند. تزیین کردن فضا با کاغذ دیواری هم راه دیگری برای کاهش هزینه هاست.\n6. بازی با طرح های نیمه قرن\nبا رنگ و طرح های نیمه قرن می توانید پذیرایی را زیباتر کنید. درباره طرح های نیمه قرن، هر چقدر این طرح ها برجسته تر باشند بهتر است. پس با انتخاب طرحی متفاوت جسارت به خرج دهید. یک مبل تک رنگ می تواند تکمیل کننده فضا باشد.\n7. انتخاب یک تم و تعهد به آن\nاگر یک تم خاص انتخاب کرده اید، کاغذ دیواری شما هم باید با آن سازگار باشد. کاغذ دیواری با طرح گیاهی طبیعت را به خانه شما می آورد. با انتخاب مبلمان چوبی، رنگ های صدفی و اکسسوری های چوبی تعهد خود به این تم را نشان می دهید.\n8. استفاده از تصویر\nآیا به دنبال یک فضای معاصر هستید؟ از تصویر و کاغذ دیواری های عکس دار استفاده کنید. با یک کاغذ دیواری سیاه و سفید برجسته و عکس دار چنین فضایی خلق می شود. طاقچه چوبی رنگ تیره هم این فضای هنری را کامل می کند. اکسسوری و مبلمان چوبی برای این فضا مناسب است.\n9. کاغذ دیواری پررنگ و شلوغ\nبا کاغذ دیواری پررنگ و شلوغ یک فضای ساده و خلوت را به فضایی زنده و شلوغ تبدیل می کنید. مبلمان و صندلی های حصیری برای این فضا مناسب هستند. در صورتی که کاغذ دیواری گلدار و شلوغ است، باید پس زمینه آن سفید باشد.\n10. طرح چهارخانه\nیک طرح چهارخانه در صورتی که با دقت انتخاب شده باشد و مبلمان و اثاثیه منزل هم با آن همخوانی داشته باشند انتخاب بسیار خوبی محسوب می شود. البته بهتر است یک طرح ساده را انتخاب کنید نه خیلی شلوغ. همچنین به خاطر خطوط کاغذ دیواری باید اثاثیه و تابلوها را با دقت جاگذاری کنید.\n11. رنگ های روشن و زنده\nدر صورت استفاده از طیف رنگ های روشن در پذیرایی می توانید با یک کاغذ دیواری رنگی آن را به تعادل برسانید. می توانید مبلمان خانه و اثاثیه را در رنگ های به کار رفته در کاغذ دیواری انتخاب کنید. در این تصویر میبینید که رنگ زرد چگونه خانه را یکدست کرده است.\n12. طرح گلدار\nبا یک کاغذ دیواری گلدار می توانید به پذیرایی تان زندگی ببخشید. در این تصویر کاغذ دیواری گلدار تنها برای پشت شومینه به کار رفته و فضا را چشمگیر نموده است. می توانید مبلمان ساده انتخاب کنید تا کاغذ دیواری به چشم بیاید.\n13. ایجاد فضای رمانتیک\nبا یک کاغذ دیواری شلوغ و گلدار می توانید فضای رمانتیک خلق کنید. این کاغذ دیواری با رنگ های طلایی و آبی در پشت شومینه فضای مدرنی خلق نموده است. رنگ طلایی در ترکیب با عناصر متالیک می تواند فضا را یکدست کند.\n14. فضای کلاسیک\nبا انتخاب یک کاغذ دیواری با طرح کلاسیک می توانید به پذیرایی تان زندگی ببخشید. این کاغذ دیواری میان فضای قدیمی و معاصر تفاوت ایجاد می کند. در انتخاب مبلمان و اکسسوری ها از کاغذ دیواری الهام بگیرید.\n15. کاغذ دیواری گلدار\nدر صورتی که در خانه تان گل و گیاه دارید می توانید آن را با یک کاغذ دیواری گلدار ترکیب کنید. بهتر است طرح کاغذ دیواری شما گل درست باشد تا با گل و گلدان هایتان سازگار باشد. گل و گیاهان بهاری، یاس بنفش و صورتی هم فضا را مدرن می کند.\n16. برگی از طبیعت\nبا انتخاب یک کاغذ دیواری با طرح طبیعت و جنگل فضای خانه را دگرگون می کنید. همانطور که در تصویر میبینید کاغذ دیواری با طرح جنگل و آسمان در رنگ های آرامش بخش از طیف آبی و طوسی انتخاب شده است. یک مبل تک رنگ مخمل فضای دنج مطالعه ایجاد می کند. این رنگ های تیره با انتخاب هوشمندانه مبلمان و اکسسوری تکمیل می شوند.\n17. الهام از گذشته\nکاغذ دیواری با طرح رترو با ترکیبی از رنگ های کلاسیک قهوه ای و نارنجی از سال های 1970 می تواند فضا را زیباتر کند. کاغذ دیواری بهترین راه برای دگرگون کردن فضاست. در این تصویر اثاثیه مدرن و سنتی ترکیب شده اند، مانند مبل نیمه قرن و صندلی چرم، کمد وینتیج و میز طرح دار.\n18. شخصی سازی دیوار\nمی توانید کاغذ دیواری با طرح نقشه جهان انتخاب کنید تا خانه تان را زیباتر کند. کاغذ دیواری با طرح نقشه در سبک و اندازه های مختلف موجود است و دیوار را زیباتر می کنند. کاغذ دیواری طرح نقشه که در تصویر میبینید فضا را وینتیج نشان می دهد. اگر خانه تان سبک روستایی دارد می توانید کاغذ دیواری روغنی انتخاب کنید. حتی می توانید یک عکس از منظره طبیعت را هم به کار ببرید.\n19. طرح آبرنگ\nمی توانید یک کاغذ دیواری در طرح آبرنگ و به رنگ های تیره را انتخاب کنید تا فضای خانه تان هنری باشد. این کاغذ دیواری در طرح امپرسیونیست نمای آمبره دارد. می توانید روی دیوار روبرو هم یک آینه نصب کنید تا این طرح در آینه منعکس شود.\n20. طرح آجری\nبا یک کاغذ دیواری آجری می توانید فضای متفاوت ایجاد کنید. این طرح هم برای خانه های مدرن و شهری مناسب است و هم برای خانه های روستایی. این طرح باید روی یک دیوار پذیرایی پیاده شود و اکسسوری و مبلمان هم خنثی باشد. بهتر است به مقدار کم از آن استفاده کنید تا تاثیر آن بیشتر باشد.\n21. اکسسوری دیواری\nچه کسی گفته حتما باید به دیوار کاغذ دیواری بزنید؟ می توانید با چند اکسسوری دیواری دیوار پذیرایی را خیره کننده کنید. این گزینه بهترین راه برای استفاده از وسایل موجود است.\nاین مقاله ترجمه ای است از: Living room wallpaper ideas – to completely transform your space


دیدار وزیر امور داخله از مرکز تعلیمی پولیس ولایت میدان وردک\nتاج محمد جاهد وزیر امور داخله کشور، روز گذشته در یک سفر به ولایت میدان وردک، از مرکز تعلیمی پولیس این ولایت دیدن نموده وضعیت معیشتی، لوژستیکی، وسایر تسهیلات محصلین این مرکز را مورد ارزیابی قرار داد.\nوزیر امور داخله در دیدار با مسوولین مرکز تعلیمی پولیس میدان ورک، به آنان جدا دستور داد تا با استفاده از تمامی امکانات در جهت اصلاحات و بهبود آموزش محصلین، تلاش جدی کنند.\nوی همچنان خطاب به مسئولین مرکز تعلیمی پولیس میدان وردک تاکید کرد که هیچ گونه تعلل و تغافل در اجرای آموزش نیروهای پولیس ملی، قابل قبول نبوده و مسوولین مکلف اند که نواقص و کمبودی ها را رفع ساخته و تدابیر آموزشی بهتری را روی دست گیرند.\nهمچنان وزیر امور داخله خطاب به محصلین گفت که شما بهترین و اصیل ترین فرزندان کشور استید که به خاطر دفاع از وطن و حاکمیت ملی در چوکات نیروهای پولیس ملی پیوسته و از این طریق مصدر خدمت به مردم افغانستان می گردید.\nدر پایان این دیدار شماری از استادان و محصلین این مرکز، چالش ها ومشکلات فراراه شان را به وزیر امور داخله ارایه نمودند، که وزیر امور بعد از شنيدن مشكلات شان به مسئولين مرکز تعلیمی دستور داد تا هرچه زودتر تمامي مشكلات محصلین را حل نمايند.


تحليل سولانا - گیت ترید\nتحلیل کریپتوکارنسی ها تحليل سولانا\nسولانا (SOL) در 27 اکتبر از متحرک نمایی 20 روزه (180 دلار) جهش کرد، که نشان می دهد این احساسات مثبت است و تریدر ها در حال خرید در افت قيمت هستند. خریداران اکنون سعی خواهند کرد قیمت را به بالای منطقه مقاومت سربار در 216 دلار به 218.93 دلار برسانند.\nافزایش میانگین متحرک نمایی 20 روزه و RSI در منطقه مثبت نشان می دهد که خریداران دست بالا را دارند. عبور و تثبیت به بالای 218.93 دلار نشان دهنده از سرگیری روند صعودی است و سولانا می تواند تا 239.83 دلار افزایش یابد.\nبا این حال، بعید است که فروشنده ها به راحتی تسلیم شوند. اگر قیمت از سطح فعلی یا مقاومت سربار کاهش یابد، سولانا ممکن است برای چند روز بین 171.47 دلار و 218.93 دلار تثبیت شود. افت به زیر 171.47 دلار می تواند نشانه شروع یک اصلاح عمیق تر باشد.


گوشی Honor 7C معرفی شد؛ سیستم تشخیص چهره و عکاسی پرتره\nGSM اخبار گوشی Honor 7C معرفی شد؛ سیستم تشخیص چهره و عکاسی پرتره\n21 اسفند 1396 ساعت 14:30\nبرند Honor هوآوی، به‌تازگی گوشی جدید خود را با نام تجاری Honor 7C به صورت رسمی معرفی کرده است. این مدل چهار گیگابایت رم و دوربین دوگانه 13 و 2 مگاپیکسلی دارد.\nبرند آنر هوآوی به صورت رسمی از گوشی میان‌رده Honor 7C رونمایی کرده است و این مدل از فردا در چین عرضه خواهد شد. قیمت پایه گوشی جدید هوآوی، 899 یوآن (115 یورو) خواهد بود؛ این مدل به 32 گیگابایت حافظه داخلی و 3 گیگابایت رم مجهز شده است. قدرت‌مندترین نسخه نیز با چهار گیگابایت رم و 64 گیگابایت حافظه به قیمت 1299 یوآن (166 یورو) عرضه خواهد شد.\nنسخه ارزان‌قیمت Honor 7X که با پسوند C از این مدل متمایز شده است، نمایشگر 5.99 اینچی با رزولوشن 720 در 1440 پیکسل و نسبت ابعاد 18:9 دارد؛ ضمن اینکه شیشه 2.5 بعدی منحنی روی صفحه‌نمایش را فرا گرفته است. حاشیه‌های اطراف نمایشگر نیز بسیار باریک است و با وجود حاشیه‌های باریک، برند Honor در پایین صفحه‌نمایش جلب‌توجه می‌کند. با صرف‌نظر از اینکه کدام مدل را انتخاب می‌کنید، گوشی میان‌رده Honor 7C به تراشه اسنپدراگون 450 کوالکام با هشت هسته پردازشی Cortex A53 با فرکانس 1.8 گیگاهرتز مجهز شده است؛ پیش‌تر، اعلام شده بود این مدل از تراشه Kirin 659 هوآوی استفاده می‌کند که هشت هسته پردازشی 64 بیتی از نوع Cortex A53 دارد. فضای ذخیره‌سازی گوشی جدید برند Honor را می‌توانید با کارت حافظه میکرو SD افزایش دهید؛ فضای ذخیره‌سازی تا 256 گیگابایت قابل ارتقا است.\nبرای عکاسی با دوربین اصلی، هواوی از دو سنسور 13 و 2 مگاپیکسلی استفاده کرده است؛ سنسور 2 مگاپیکسلی تنها زمانی مؤثر واقع خواهد شد که بخواهید عکس‌هایی با افکت بوکه به ثبت برسانید (در این تصاویر، پس‌زمینه مات شده و دوربین روی سوژه متمرکز می‌شود). Honor 7C می‌تواند با رزولوشن 1080p و نرخ 30 فریم بر ثانیه، فیلم‌برداری کند؛ این رزولوشن برای یک گوشی میان‌رده، قابل قبول است. ثبت عکس‌های سلفی برعهده یک شاتر 8 مگاپیکسلی در جلوی گوشی است که همچنین می‌تواند هویت کاربران را به منظور قفل‌گشایی گوشی با چهره صاحب دستگاه، تشخیص دهد. به همین جهت، سیستم تشخیص چهره Honor 7C به هیچ سنسور خاصی وابسته نیست و البته نباید انتظار دقت بالایی را از آن داشته باشید. باید اشاره کرد که هر دو دوربین اصلی و سلفی، می‌توانند با حالت «پرتره» عکاسی کنند.\nگوشی جدید برند Honor، سیستم‌عامل اندروید اوریو 8.0 را به همراه رام EMUI 8.0 اجرا می‌کند. یک باتری 3000 میلی‌آمپر ساعت، تأمین انرژی مورد نیاز برای پردازنده و نمایشگر را برعهده دارد. این مدل از دو سیم‌کارت به صورت هم‌زمان پشتیبانی می‌کند و 7.8 میلی‌متر ضخامت دارد؛ ضمن اینکه وزن آن، 164 گرم اعلام شده است. حسگر اثرانگشت نیز در پنل پشتی گوشی می‌تواند هویت کاربران را احراز نماید.\nهوآوی گوشی جدیدش را به رنگ آبی، قرمز، طلایی و مشکی عرضه خواهد شد. همان‌طور که پیش‌تر اعلام شد، Honor 7C از تاریخ 13 مارس در چین به بازار عرضه می‌شود.\nهوآویhuaweiHonor 7آنر 7HonorآنرHonor 7Cآنر 7 سی\nپیش‌فروش آنر 7C در بامیلو آغاز شد\nزمان معرفی گوشی میان‌رده Honor 7C هوآوی اعلام شد\nصدور مجوز TENAA برای میان رده Honor 7C با 3 گیگابایت رم\nگوشی Honor 7C با دوربین دوگانه و نمایشگر بدون حاشیه در TENNA رؤیت شد


سیاست روز - نگاه آمریکا به عراق و ونزوئلا از عینک نظامیان - نسخه قابل چاپ\nواشنگتن بحران‌سازی در غرب آسیا و آمریکای لاتین را در دستور کار دارد\nعراق در حالی برای بازسازی ویرانه‌های برجای مانده از جنایات تروریست‌ها و حامیانشان تلاش می‌کند و دولتمردان ونزوئلا نیز به دنبال تحقق مطالبات مردمی هستند که همزمان رویاهای نظامی آمریکا، به تهدیدی برای امنیت آنها مبدل شده است.\nچنانکه کارتر رئیس جمهور آمریکا اذعان کرده این کشور تنها ۱۶ سال توانسته در جنگ نباشد و همواره به دنبال جنگ افروزی بوده چنانکه اکنون نیز دامنه این رویکرد را از عراق تا ونزوئلا می‌توان مشاهده کرد. آمریکا که در اجرای اهدافش در قالب جنگ نرم و البته حمایت از تروریسم ناتوان بوده رویکرد دوباره به نظامی گری را اساس طرح‌های خود قرار داده است چنانکه گزارش‌های منتشره نشان می‌دهد آمریکا سعی در اجرای طرح‌های جدید نظامی در عراق و نیز ونزوئلا دارد در حالی که همچنان نیز به آموزش و حمایت از تروریست‌ها در سوریه ادامه می‌دهد. کمیته امنیت و دفاع در پارلمان عراق ضمن انتقاد از تحرکات مشکوک کاردار سفارت آمریکا در بغداد تأکید کرد که وزارت خارجه باید در این خصوص موضع بازدارنده داشته باشد.\n«مهدی تقی» عضو این کمیته به پایگاه خبری «المعلومه» گفت که سفر هود به منطقه «عامریه» در «الفلوجه» با هدف تطمیع برخی از سرشناسان عشایر صورت گرفت تا نیروهای رزمی آمریکا در عراق ابقا شوند. تقی تأکید کرد که وزارت خارجه عراق در جریان این سفر قرار نداشته، این مسئله مخالف عرف دیپلماتیک بوده و ناقض حاکمیت عراق است.\nوی ادامه داد: «وزارت خارجه عراق باید موضع بازدارنده‌ای در قبال سفارت آمریکا اتخاذ کند؛ زیرا بدون اطلاع آن، در داخل کشور دست به تحرکاتی زده است».این مسئول عراقی اقدام هود را به دور از سطح نمایندگی دیپلماسی دانست و از حمایت واشنگتن از برخی گروه‌ها و تطمیع برخی دیگر برای «تحقق منافع خبیث واشنگتن در کشور» انتقاد کرد. تقی اعلام کرد که کمیته امنیت و دفاع در پارلمان عراق قصد دارد امضا جمع کند و «محمد علی الحکیم» وزیر خارجه عراق را دعوت کند تا علل این تحرکات بررسی شده و وی را مجبور کنند که «موضع شجاعانه‌ای در قبال نیروهای آمریکایی اتخاذ کند که به صورت غیر قانونی [در خاک عراق] حضور دارند».\nدر همین راستا، «قصی عباس» نماینده ائتلاف «الفتح» در پارلمان عراق اعلام کرد که «پارلمان کنونی در موضوع برخورد با مسئله حضور خارجی در خاک عراق مانند [پارلمان] پیشین است». عباس به پایگاه خبری «بغداد الیوم» گفت که بر سران سه قوه نیز فشارهایی اعمال می‌شود که مانع از مطرح شدن طرح خروج نیروهای خارجی در پارلمان می‌شود. پایگاه انگلیسی «عرب ویکلی» هم به نقل از «آنتونی کوردسمن» تحلیلگر موسسه مطالعات استراتژیک و بین الملل در واشنگتن گزارش داد که ۵۳ درصد از مردم عراق بر این باورند که آمریکا قصد اشغال این کشور و چپاول منابع آن را دارد.\nکوردسمن به نقل از نظرسنجی‌هایی که صورت گرفته، اعلام کرد که ۱۵ درصد از این افراد معتقدند آمریکا در تلاش است که عراق را تجزیه کند و ۲۵ درصد دیگر هم هدف آمریکا را مبارزه با اسلام عنوان کرده‌اند و فقط ۱۵ درصد معتقدند که واشنگتن قصد برقراری دموکراسی در عراق را دارد. در این میان کاردار سفارت آمریکا در عراق با بیان اینکه به درخواست بغداد در عراق حضور دارند، ادعا کرد که نیروهای آمریکا شراکت محکمی با نیروهای امنیتی عراق دارند.\nطرح نظامی در ونزوئلا\nدر همین حال اندیشکده آمریکایی میزبان یک نشست محرمانه بود تا با حضور مقامات نظامی و غیرنظامی آمریکا و آمریکای جنوبی «اقدام نظامی در ونزوئلا» را ارزیابی کند. «مکس بلومنتال» یک روزنامه‌نگار تحقیقی به شبکه روسی «راشاتودی» اطلاع داد که اندیشکده «مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی» آمریکا میزبان یک نشست محرمانه در ونزوئلا بوده است که در آن مقامات آمریکایی و آمریکا جنوبی برای بحث درباره «استفاده از نیروی نظامی» در ونزوئلا گرد هم جمع شدند.\nپس از آن، بلومنتال به لیستی از افرادی که در این میزگرد محرمانه تحت عنوان «ارزیابی استفاده از نیروی نظامی در ونزوئلا» به میزبانی اندیشکده آمریکایی مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS) شرکت کردند، دست پیدا کرد. طبق این گزارش، این میزگرد محرمانه در تاریخ ۱۰ آوریل (۲۱ فروردین ماه) برگزار شده است و این در حالی است که در چک لیست به اشتباه، تاریخ ۲۰ آوریل (۳۱ فروردین ماه) نوشته شده است. «سارا بامانک» محقق برنامه آمریکای لاتین در اندیشکده CSIS درباره این میزگرد محرمانه گفت: «ما درباره نظامی...گزینه‌های نظامی در ونزوئلا حرف زدیم. اوایل این هفته بود». در این میان وزیر دفاع ونزوئلا در بحبوحه تشدید فشارهای آمریکا علیه دولت مشروع کاراکاس، بر اتحاد مردم و ارتش این کشور در برابر تجاوزات و مداخله های امپریالیستی کاخ سفید تاکید کرد.\nکد مطلب: 108500\nآدرس مطلب: http://siasatrooz.ir/vdcbgwb8grhbgsp.uiur.html


بایگانی‌های پازل بند - هدف موزیک\nپازل یا گروه پازل شناخته شده با نام پازل بند یک گروه موسیقی پاپ ایرانی است که ابتدا اعضای آن را علی رهبری، آرین بهاری و مهران عباسی تشکیل می‌دادند که در ادامه مهران عباسی از این گروه جدا شد. این گروه فعالیت خود را از آبان‌ماه سال 1390 شروع کرد. پازل بند در سال 1395 اولین آلبوم خود را منتشر کرده‌است و در تابستان 1396 موفق به اجرای کنسرت شده‌است. این گروه معمولاً با خلق برخی جلوه‌های ویژه نمایشی بر روی صحنه کنسرت می‌رود.\nاولین آهنگ مستقل آن‌ها با صدای علی رهبری اول اسفند 1390 منتشر شد که «هم نفس» نام داشت. در ادامه «بارونای نم نم» و «نگم برات» دو قطعه پازل بند بود. «حمید هیراد» هنرمند دیگر است که همصدایی او پازل بند در قطعه «بیتاب» نیز به چشم می‌خورد. همکاری آن‌ها در قطعه «دلارام» و «معشوقه» هم ادامه پیدا کرد.\nهمچنین این گروه در برنامه‌های مختلف تلویزیون چون دورهمی، کودک شو، فرمول یک (به همراه حمید هیراد) و خندوانه به اجرای برنامه پرداخته‌اند. حمید هیراد در کنسرت 6 مرداد 1396 پازل به عنوان همخوان شرکت داشته‌است. این گروه در جشنواره موسیقی فجر سال 1396 اجرای کنسرت داشته‌است.\nعلی رهبری در 9 تیرماه سال 1362 در امیرآباد شمالی تهران به دنیا آمد؛ و فعالیت خود را به صورت جدی از سال 1375 آغاز کرد زمانی که 18 سال داشت. او ابتدا موسیقی را به صورت آکادمیک نزد افرادی چون لقای حقی، علی فخاریان آموخت؛ و در ادامه ساز پیانو را نزد افرادی چون مرادیان، ناصحی و امیر حسین بروشکی فراگرفت. بعد از مدتی، شروع به فراگیری سازهای الکترونیک و نرم‌افزارهای موسیقی کرد. علی رهبری پس از اجراهای زنده و کنسرت‌هایی و پس از گذراندن مراحل اخذ مجوز استودیو شروع به ساخت و تنظیم کارهای خود در استودیوی نوبل رکورد نمود و شروع به جمع‌آوری آلبوم اول خود نمود. وی در حال حاضر او خواننده و آهنگساز گروه پازل است و در استودیوی پازل بند به همراه آرین بهاری مشغول به ادامه فعالیت خود در موسیقی می‌باشد.[نیازمند منبع]\nآرین بهاری متولد 29 مرداد ماه سال 1370 است و از سال 1388 فعالیت موسیقایی خود را آغاز کرد. وی در ابتدای فعالیت خود بدون مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کار می‌کرد تا زمانی که با همکاری علی رهبری و مهران عباسی گروه پازل را تشکیل دادند. در حال حاضر او تنظیم‌کننده گروه پازل است که در کارنامه خود تنظیم‌های و ریمیکس‌های بسیاری خارج از حیطه گروه خود را بر عهده داشته‌است. همچنین او از آهنگ های «صاف و ساده و ببینیم همو » به جمع خوانندگان پازل بند اضافه شده‌است. یکی از کارهای او این است که ملودی و ریمیکس‌های خود از قطعات پازل بند را در کنسرت‌های این گروه پخش می‌کند\nپازل بندخاطره انگیز 4\n3,273 5 0\n3,353 5 0\n1,340 2 0\n1,337 11 0


خلاصه کتاب ده گفتار :: تالارهای مجازی علامه شهید مرتضی مطهری\nوقایه عبارت است از محافظت چیزى از هر چه به آن زیان مىرساند، و تقوا؛ یعنى حفظ نفس از آنچه بیم مىرود. معناى اصلى تقوا این است. اما گاهى تقوا بجاى خوف و خوف به جاى تقوا به کار مىرود. تقوا در عرف شرع یعنى نگهدارى نفس از آنچه انسان را به گناه مىکشاند، و این، با ترک ممنوعات و محرمات محقق مىگردد.(6)\nمعمولا در زبان فارسى تقوا را پرهیزگارى یا ترس ترجمه مىکنند و ظاهرا فارسىزبانان از این کلمه چنین برداشتى دارند؛ مثلا در ترجمه هدى للمتقین(7) مىگویند: هدایتى براى پرهیزگاران یا در مورد اتقوا الله(8) گفته مىشود: از خدا بترسید، اما در معناى تقوا باید توجه داشت، اگر چه لازمه تقوا و محافظت نفس نسبت به چیزى، ترک آن چیز یا اجتناب از آن است، اما چنین نیست که معناى تقوا همان ترک و پرهیز باشد، لذا شاید بهتر باشد، تقوا را به خودنگهدارى ترجمه کنیم.\nالبته همان طور که دیدیم، این کلمه در زبان عرب، گاه مجازا به معنى خوف نیز به کار میرود. با شنیدن کلمه خوف خدا، شاید این سوال براى کسى پیش آید که مگر خداوند چیز ترسآورى است. او که کمال مطلق و شایستهترین موضوع براى دوست داشتن است، چرا از او بترسیم.\nحقیقت این است که خود خداوند موجب ترس نیست، بلکه از عدالت الهى باید ترسید: یا من لا یرجى الا فضله و لا یخاف الا عدله(9) عدالت هم به نوبه خود امر وحشت آورى نیست، انسانى که از عدالت مىترسد، در حقیقت از خود مىترسد که در گذشته خطایى از و سر زده، یا بیم دارد که در آینده نسبت به حقوق دیگران تجاوز کند، لذا مسأله خوف و رجا نیز همین است که از طرفى مؤمن باید از طغیان نفس اماره، خود بهراسد که مبادا زمام از کف عقل گرفته شده، به دست نفس بیفتد (خوف) و از طرف دیگر نسبت به ذات خداوند تعالى، اعتماد و اطمینان داشته باشد که همواره او را یارى خواهد کرد (رجا).\nاز آن چه درباره لغت تقوا گفته شد، تا اندازهاى مىتوان حقیقت تقوا را از نظر اسلام فهمید. انسان اگر بخواهد، در زندگى اصولى داشته باشد و از آن اصول پیروى کند، ناچار باید خط مشى معینى داشته باشد و لازمه حرکت در مسیرى معین، آن است که خود را از امورى که موافق هوسهاى آنى وى مىباشند، ولى با هدف و اصولى که در پیش گرفته، منافات دارند، نگهدارى کند. لذا تقوا، به معنى عام، لازمه تحت فرمان عقل زیستن و به عبارتى لازمه انسانیت است، نه مختص دینداران.(10)\nمطلب دیگر این است که این حفظ و صیانت از خطاها و گناهان را به دو شکل مىتوان بررسى کرد: تقواى ضعف و تقواى قوت.\nدر نوع اول، انسان براى محافظت خود از آلودگى گناهان، از موجبات آنها فرار مىکند؛ یعنى خود را همیشه از محیط گناه دور نگه مىدارد، اما تقواى قوت، این است که انسان در روح خود حالت و قوتى پدید آورد که به وى یک مصونیت روحى و اخلاقى بدهد؛ یعنى انسان از لحاظ روحى به قدرى قوى شود که اگر فرضا در محیطى که وسائل گناه هم فراهم است قرار بگیرد، آن حالت و ملکه روحى، مانع از آلودگى وى به گناهان شود.\nدر زمان ما، اغلب مردم تصورشان از تقوا، همان نوع اول است و شاید علت پیدایش این تصور آن باشد که از اول، تقوا را براى ما پرهیزگارى ترجمه کردهاند و تدریجا پرهیز از گناه، به معنى پرهیز از موجبات گناه تلقى شده و بدین شکل، کلمه تقوا، معناى انزواى از اجتماع را به خود گرفته است. در کتب اخلاقى گاهى از عدهاى یاد مىکنند که براى جلوگیرى از کثرت کلام و گفتن حرف لغو، سنگریزهاى در دهان مىنهادند، تا حرف زدن بر ایشان مشکل شود؛ یعنى اجبار عملى براى خود درست مىکردند و این، نمونهاى است براى تقواى ضعف، این گونه اجتنابها اگر کمال محسوب شود، به عنوان مقدمهاى است که در مراحل اولیه براى پیدا شدن ملکه تقوا فایده دارد؛ اما حقیقت تقوا و کمال واقعىاش همان روحیه عالى و مقدسى است که باعث شود بدون اجبار عملى و حتى با مهیا بودن وسایل گناه، انسان از آن اجتناب کند.\nدر آثار دینى و خصوصا نهج البلاغه، در مورد تقوا بسیار تأکید شده است. امیرالمؤمنین على علیهالسلام مىفرماید: مثل خلافکارى و زمام نفس را به کف هوس دادن، مثل اسبهاى چموشى است که لجام را پاره کرده، اختیار را کاملا از کف سوارکاران ربودهاند و سرانجام آنها را در آتش مىافکنند؛ و مثل تقوا، مثل مرکبهاى رهوار و رام و مطیعى است که مهارشان در اختیار سوارانشان است و آنها را وارد بهشت مىکنند.(11)\nاین حدیث، علاوه بر بیان خاصیت ضبط و مالکیت نفس در تقوا، اشاره مىکند که لازمه مطیع هوس بودن، زبونى و ضعف و بى شخصیتى و بى ارادگى است و لازمه تقوا، قدرت اراده و شخصیت معنوى.(12)\nبا توجه به این که گفتیم: تقوا باعث مىشود که انسان در اصول معینى که براى خود برگزیده محدود شود و از آنها تجاوز نکند و خصوصا با تعبیرات دین از تقوا (مانند حصار و حصن دانستن آن)، شاید برخى بپندارند که تقوا دشمن آزادى است و زنجیر و محدودیتى است براى بشر. به این افراد باید گفت: تقوا محدودیت نیست، مصونیت است. تقوا براى روح، مانند خانه براى زندگى(13) و لباس براى تن؛(14) است خانه و لباس را محدود کننده آزادى بشرى نمىدانیم، بلکه آن را باعث مصونیت زندگى انسان از بلاها، سرما، گرما و... مىشماریم. تقوا نیز چنین است و حتى به فرموده امیرالمؤمنین على علیهالسلام نه تنها مانع آزادى نیست که موجب آزادى است.(15)\nالبته باید توجه کرد، چنین نیست که شخص متقى، معصوم گردد، بلکه انسان در عین این که در حمایت تقوا زندگى مىکند، باید خود، حارس و حافظ آن باشد؛ مانند لباس که ما را از سرما و گرما حفظ مىکند، ما نیز آن را از آلودگى، دزد و... حفظ مىکنیم؛ الا فصونوها و تصونوا بها.(16)لذا باید نسبت به خطراتى که بنیان تقوا را متزلزل مىکند، توجه داشت. در دستورات دینى مىبینیم که اگر چه تقوا ضامن جلوگیرى از بسیارى گناهان تلقى شده، اما نسبت به گناهانى که تأثیر و جاذبه قوىترى دارند، دستور پرهیز و حریم گرفتن آمده است؛ مثلا هیچگاه گفته نشده که تنها بودن در اتاقى که در آن شراب هست، حرام است؛ زیرا در این جا، همان ایمان و تقوا، نگهدار و ضامن انسان است، ولى در مسأله جنسیت، به خاطر تحریک و قدرت شدیدش این ضمانت از تقوا برداشته شده و لذا گفتهاند: خلوت کردن و تنها بودن زن و مرد نامحرم، حرام است.(17)\nاکنون به ارزش و آثار تقوا بپردازیم؛ گذشته از آثار مسلمى که تقوا در زندگى اخروى دارد و یگانه راه نجات از شقاوت ابدى است، در زندگى دنیوى نیز ارزش و آثار زیادى دارد، تا حدى که حضرت على علیهالسلام تقوا را براى رفع همه دردها و ابتلائات بشرى مفید مىداند؛ دواء داء قلوبکم و شفاء مرض اجسادکم و صلاح فساد صدورکم و طهور دنس انفسکم...(18) ارزش یک چیز وقتى خوب معلوم مىشود که چیز دیگرى جاى آن را نتواند بگیرد؛ فى المثل یکى از مشکلات امروزى بشر، مسأله کثرت قوانین و مقررات و تغییر و تبدیلهاى پیاپى آنهاست. البته در لزوم قوانین براى حفظ و کنترل جامعه مدنى شکى نداریم، ولى باید دانست که تنها با این کار نمىتوان جامعه را اصلاح کرد.\nقانون، فقط حد و مرز را تعیین مىکند، اما باید نیرویى در خود مردم باشد که این حدود را محترم بشمارد و آن، تقواست؛ تا تقوایى نباشد، نمىتوان از احترام به قانون سخن گفت. به خاطر همین بى تقوایى است که امروزه مفاسد اجتماعى و اخلاقى، رواج بیشتر و گستردهترى نسبت به گذشته پیدا کرده است.\nتقوا براى سلامت جسمى انسان نیز مفید است. البته تقوا، قرص و آمپول نیست، اما اگر تقوا نباشد، بیمارستان خوب، طبیب و پرستار خوب و... نخواهد بود علاوه بر اینها، آدم متقى چون به حق خود راضى است، چنین نیست که دائما در این فکر باشد که کجا را ببرد و کجا را بخورد و...، لذا به انواع بیمارىها؛ مانند زخم روده و معده و سکته قلبى و... دچار نمىشود و افراط در شهوت و دیگر گناهان، او را ضعیف و ناتوان نمىسازد.(19)\nاثر دیگر تقوا، روشن بینى و بصیرت دل است که این اثر مهم، باعث باز شدن باب سیر و سلوک و عرفان هم شده است. قرآن کریم مىفرماید: ان تتقوا الله یجعل لکم فرقانا(20) و نیز واتقوا الله و یعلمکم الله(21) یا پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم مىفرمایند: جاهدوا انفسکم على اهوالکم، تحل قلوبکم الحکمة(22) یا من اخلص لله اربعین صباحا، جرت ینابیع الحکمة من قلبه على لسانه(23) گاه نیز این تأثیر تقوا به طور غیر مستقیم بیان شده است؛ مثل تأثیر هواپرستى و بى تقوایى در تیرگى دل و خاموشى نور عقل: عجب المرء بنفسه احد حساد عقله(24) یا اکثر مصارع العقول تحت بروق المطامع(25)\nحال ببینیم چگونه تقوا در روشنبینى تأثیر دارد؛ ابتدا یاد آور مىشویم که قوه عاقله انسان، دو نوع محصول فکر و اندیشه دارد که از اساس با هم اختلاف دارند: اندیشههاى نظرى و اندیشههاى عملى؛ لذا حکمت را به دو بخش حکمت نظرى و حکمت عملى، تقسیم کردهاند؛ حکمت نظرى، درباره واقعیتها و هستها صحبت مىکند و مبناى علوم طبیعى و ریاضى و فلسفه الهى است. اما حکمت عملى مبناى علوم عملى زندگى و اصول اخلاقى است و درباره تکلیفها و بایدها سخن مىراند. راهى که انسان در زندگى انتخاب مىکند، مربوط به چگونگى قضاوت عقل عملى است و این کار که در آثار دینى آمده، تقوا به عقل کمک مىکند، مربوط به عقل عملى است؛ یعنى انسان در اثر تقوا راهى که باید در زندگى پیش بگیرد، بهتر مىشناسد، نه این که با تقوا، علوم ریاضى و طبیعى را بهتر مىفهمد.\nحال ببینیم چگونه تقوا روشنگر عقل عملى است. همه مىدانیم که اگر هوا و هوس، خشم، شهوت، خودپسندى و نظایر اینها بر وجود انسان حاکم گردند، حتى عقل و وجدان انسان را هم از کار مىاندازد و شخص، به جایى مىرسد که به جاى پیروى از عقل، از هوا و هوس خود پیروى مىکند؛ مثلا عقل یک جوان، او را ملزم به تحصیل علم و تحمل زحمت مىکند، اما شهوت و عیاشى، وى را به لذتهاى زودگذر مىخواند که در صورت شدت گرفتن اینها، تأثیر گذارى عقل، ضعیف مىشود. نقش ملکه تقوا این است که هوا و هوس را آرام کرده، تحت فرمان عقل در مىآورد؛ بنابراین تقوا دشمن دشمن عقل و در نتیجه، دوست و کمک کننده عقل است. پس مىبینیم که واقعا تقوا به عقل انسان کمک مىکند و بصیرت مىدهد، اما این کمک به صورت غیر مستقیم است؛ یعنى جلو دشمن عقل را مىگیرد.\nبا توضیحات فوق، این مطلب هم روشن مىشود که چرا بعضى مىپندارند هوش، غیر از عقل است؛ آنها دیدهاند عدهاى در مسائل علمى، بسیار زیرکند، اما مصالح زندگى را نمىتوانند به خوبى تشخیص دهند؛ یعنى به قول آنها، غفلتشان زیاد است ولى هوشى ندارند یا برعکس. اما حقیقت این است که عقل و هوش، دو چیز نیستند، منتهى افرادى با هوشى که در مسائل علمى و مصالح زندگى ضعیفند، به خاطر طغیان دشمنان عقلشان (یعنى طغیان هوا و هوس)، اثر عقل عملى آنها ضعیف شده است و لذا راه علاج اینها، فقط تقواست.\nخوب است در این جا یاد آور شویم که اگر چه تقوا در حوزه عقل نظرى، به شکل فوق، دخالتى ندارد، اما به شکل دیگرى در تحصیل معارف الهى موثر است. علم امروز، این نظریه قدما را تایید کرده که حس اصیلى به نام حس الهامگیرى در انسانها هست که مستقل از سایر قوا کار مىکند و البته قابل رشد و تربیت است. از نظر منطق دین، آن چه این حس را رشد مىدهد، همین تقوا، طهارت، و مجاهدت اخلاقى و مبارزه با هواهاى نفسانى است.\nامیرالمؤمنین على علیهالسلام مىفرماید: قد احیى عقله، و امات نفسه حتى دق جلیله، و لطف غلیظه، و برق له لامع کثیر البرق، فابان له الطریق، و سلک به السبیل، فتدافعته الابواب الى باب السلامة.(26) (27)\nاثر دیگر تقوا و طهارت روح، در ناحیه عواطف و احساسات است. انسان تقوا که خود را از پلیدیها و کارهاى زشت دور نگه دارد، احساساتى رقیقتر، لطیفتر و عالىتر از یک فرد غرق شده در شهوات و مادیات و فحشا خواهد داشت.\nبه نظر من علت این که دیگر شاعران در حد حافظ و سعدى یافت نمىشود کاهش رقت و لطافت روحى ناشى از بى توجهى به تقوا و معنویت در شاعران است. آدم پلید و آلوده هر قدر هم با هوش باشد، از درک لطایف معنوى و روحى عاجز است.\nیکى دیگر از آثار تقوا این است که صاحبش را از مضایق و گرفتارىها نجات مىدهد و در کارش سهولت و آسانى ایجاد مىکند. خداوند، در قرآن کریم مىفرماید:\nو من یتق الله یجعل له مخرجا و یرزقه من حیث لا یحتسب(28) یا و من یتق الله یجعل له من امره یسرا...(29) براى فهم چگونگى این تأثیر تقوا، به عنوان مقدمه باید بگوییم، سختىها و تنگناهایى که براى انسان واقع مىشود، دو گونه است: در بعضى موارد، اختیار و اراده انسان، هیچ دخالتى در سختىها ندارد؛ مانند غرق شدن کشتى به خاطر طوفان، خراب شدن خانه به خاطر زلزله و سیل و...، اما در بعضى موارد، اراده انسان در گرفتار شدن او در سختىها دخیل است. این نوع سختیها همان گرفتارىهاى اخلاقى و اجتماعى است که منشأ آنها خود انسان است. در مورد سختىهاى مورد اول، مانند طوفان و زلزله نمىتوان قاطعانه اظهار نظر کرد که آیا بیان قرآن، شامل نجات از آنها هست یا نه. البته هیچ مانعى نیست که در این موارد، یک نوع ضمانت الهى نظیر استجابت دعا در کار باشد و خداوند، افراد متقى را از این امور نجات مىدهد. به هر حال این نوع گرفتارىها فعلا مورد بحث نیست. ولى مسلما آیات قرآن، گرفتارىهاى دسته دوم را در بر مىگیرند.\nاگر دقت کنیم، مىبینیم که منشأ بیشتر گرفتارىهاى هر کس، خود اوست. به فرموده پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم اعدى عدوک نفسک التى بین جنبیک،(30) از این نکته مىتوان فهمید که سلاح تقوا تا چه اندازه در این که انسان را از فتنهها دور نگه دارد موثر است. انّ الذین اتقوا مسهم طائف من الشیطان تذکروا فاذا هم مبصرون.(31)\nتقوا به این دلیل که آگاهى و بصیرت ایشان را زیاد مىکند، باعث نجات آنها از گرفتارىها مىشود. گرفتاریها و شدائد در تاریکى غبار بر خاسته از گناهان پیدا مىشود و تقوا این غبار را مىنشاند. از سوى دیگر، تقوا و خودنگهدارى سبب مىشود که انسان نیروهاى ذخیره شده وجود خود را در راههاى لغو و حرام هدر ندهد و بدیهى است که آدم نیرومند، با اراده و با شخصیت، بهتر تصمیم مىگیرد و بهتر مىتواند خود را نجات دهد.\nدر اواخر سوره یوسف علیهالسلام آمده است که: انه من یتق و یصبر فان الله لا یضیع اجر المحسنین.(32)\nقرآن کریم نتیجه داستان یوسف را در این جمله خلاصه کرده که عاقبت، از آن تقواست و این تقوا بود که یوسف علیهالسلام را از آن همه مهلکهها و سختىها نجات داد و به اوج عزت رساند.(33)\n۳. امر به معروف و نهى از منکر\nامر به معروف و نهى از منکر یکى از اصول عملى اسلام است و در میان علماى اسلامى، و خصوصا در کتابهاى فقهى زیاد مورد بحث قرار گرفته است. معمولا کسانى که در این باره مطلب نوشتهاند، بحث خود را چند قسمت کردهاند:\nاول، بیان آیات و احادیث از معصومین علیهم السلام در این باب که خیلى زیاد و به (قول شهید ثانى) کمرشکن، است دوم، بحثى در معناى معروف و منکر و تعریف آنها و احیانا به تبع آن، بحث حسن و قبح عقلى (براى شناخت معروف و منکر). سوم، واجب کفائى یا عینى بودن آن. چهارم شرایط وجوب آن، که فقها معمولا چهار شرط ذکر مىکنند: علم و معرفت، احتمال اثر و نتیجه، مترتب نشدن مفسده و اصرار متخلف بر ادامه آن. پنجم: مراتب و درجات آن، که در اخبار، به طور کلى، سه درجه قلب، زبان و دست براى آن ذکر شده و فقها این مطلب را تفصیلى مىدهند که نشانه تنفر قلبى، ابراز یک عمل یا عکس العمل منفى است، مثل ترک معیشت یا اظهار تاسف و ناراحتى با قیافه، در مرتبه زبان، ابتدا پند و نصیحت ملایم و بعد درشتى و خشونت، براى مرتبه عمل نیز درجاتى ذکر کردهاند و اغلب، جایى را که منجر به قتل یا جراحت شود، مشروط به اجازه حاکم شرع مىدانند؛ زیرا اجازه دادن به عامه مردم در این موارد، مستلزم هرج و مرج در اجتماع مىشود. فقها مسائل دیگرى هم در ذیل این بحث مطرح کردهاند که فعلا از آن صرف نظر مىکنیم. از این خلاصه مطالبى که گفتیم، معلوم مىشود که بحثهاى مربوط به این مطلب، چگونه مباحثى بوده است.(34)\nتاریخچه امر به معروف و نهى از منکر در اسلام در جامعه اسلامى: در حدود هزار سال پیش، تشکیلاتى به نام دائره حسبه یا احتساب، در جامعه اسلامى پدید آمد. این دایره به عنوان امر به معروف و نهى از منکر تشکیل شده و پایه دینى داشته و از شوون حکومت اسلامى بوده است. محتسبین و مخصوصا آنان که در راس دایره حسبه بودهاند، مىبایست، هم عالم مىبودند و هم متقى و هم امانتدار، و از این رو یک نوع احترام دینى هم در میان مردم داشتهاند.\nمحتسب؛ ناظر و مراقب اعمال مردم بوده که مرتکب منکرات نشوند و مخصوصا شراب خواران را تحت نظر قرار مىدادند؛ لذا شاعران در اشعار خود در کنار مسأله مى و مىخوارگى، از جور محتسب بسیار نالیدهاند.\nنکته جالب درباره این دایره، وسعت نظرهاى اصلاحى مسلمین در گذشته است؛ آنها مسأله امر به معروف و نهى از منکر را به چند مسأله عبادى، محدود نکرده بلکه این اصل را عملا ضامن همه اصلاحات اخلاقى و اجتماعى خود مىدانستند، تا آن جا که علاوه بر مبارزه با تظاهر به فسق، حتى وظیفه شهردارىهاى امروزى (مانند بازرسى لبنیات فروشىها جهت رعایت بهداشت و...) و حتى بعضى کارها که امروزه به کلى بر زمین مانده است، مانند نظارت بر امور مساجد و منابر؛ که واعظى حدیث دروغى نخواند و مردم را به بدعتى دعوت نکند و... هم بر عهده محتسب بود.\nالبته به دو نکته در این زمینه باید توجه کرد؛ اولا اگر چه دایره احتساب، یک دایره رسمى وابسته به حکومت بوده، سایر مردم هم وظیفه امر به معروف خود را تا آن جا که بر عهده عموم است، مثل تذکر و موعظه و اعراض و... انجام مىدادهاند و آن را به عنوان یک وظیفه عمومى براى خود تلقى مىکردهاند.\nثانیا، هر چند این دایره وابسته به حکومت خلفا بوده و بالطبع نمىتوانست صد در صد مقاصد شارع را تأمین کند؛ ولى در جاى خود، اقدام مفیدى در این زمینه به نظر مىرسد.\nانسان وقتى به توصیهها و بیاناتى که راجع به امر به معروف و نهى از منکر وارد شده رجوع مىکند و فائده چشمگیرى که برایش مطرح کردهاند و بعد، عمل نشدن به این واجب الهى را در جامعه مىبیند بسیار متاسف مىشود.\nقرآن کریم مىفرماید: و المومنون و المومنات اولیاء بعض یامرونهم بالمعروف و ینهون عن المنکر و یقیمون الصلاة و یوتون الزکاة و یطیعون الله و رسوله اولئک سیرحمهم الله انّ الله عزیز حکیم.(35)\nاین آیه کریمه اشاره دارد که لازمه ایمان حقیقى - نه تقلیدى - رابطه و علاقه مؤمنان به سرنوشت یکدیگر و لازمه این محبت و علاقه، امر به معروف و نهى از منکر است. لازمه امر به معروف و نهى از منکر هم این است که بندگان، به وظیفه خود عمل کنند؛ از جمله، عبادت و خضوع نسبت به پروردگار (نماز) و همچنین کمک و دستگیرى از فقرا (زکات) و در یک کلام، لازمه اصل امر به معروف و نهى از منکر، اطاعت خدا و رسول و زنده شدن همه دستورات دینى مىباشد.\nنتیجه همه اینها آن است که رحمت خداوند که کارهاى خود را با سنتهاى حکیمانه اجرا مىکند، شامل حال گردد.\nاز امام باقر علیهالسلام روایت شده است که بها تقدم الفرائض و تامن المذاهب و تحل المطالب و ترد المظالم و تعمر الارض و ینتصف عن الاعداء و یستقیم الامر.(36)\nامروز اگر چه به هیچ شکل، چنان قدرتى براى اقامه این اصل نیست، اما آن چه بیشتر جاى تاسف است، این که فکر این مسأله هم به کلى از ذهن مسلمین خارج شده و آن چه در گذشته به عنوان امور اجتماعى دینى مطرح بود، امروزه اساسا جزء امور دینى شمرده نمىشود. مظاهرى هم که در این اواخر به نام امر به معروف و نهى از منکر در زندگى اجتماعى ما پیدا شده، چنان است که باید گفت: اگر امر به معروف و نهى از منکر، همین است، بهتر که متروک بماند.\nاما چرا این اصل متروک شده؟ به نظر من، سبب آن بیشتر خود ما بودهایم؛ مثلا اولین شرط عمل به این اصل، داشتن حسن نیت و اخلاص است و ما فقط در مورد منکراتى که علنى است و به آنها تجاهر مىشود حق اعتراض داریم؛ اما در گذشته نزدیک، یک عده مردم ماجراجو که مىخواستند خود را با دیگران صاف کنند، چند صباحى در گوشه مدرسهاى زندگى کرده عبا و عمامهاى تهیه مىکردند و سپس با دستاویز قرار دادن این اصل مقدس، چه حرفها و جنایتها و منکرات شنیعى که انجام نمىدادند.\nنکته دیگر، این که متاسفانه امروز در جاى این اصل فقط به دو چیز توجه داریم: پند و بند، اول پند مىدهیم، اگر اثر نکرد، به زدن و بستن متوسل مىشویم. البته شکى نیست که نصیحت و اعمال زور، دو وسیله براى این کارند؛ اما نه وسیلههاى منحصر به فرد و مىتوان از راه حلهاى دیگر؛ مانند تشویق یا برنامه ریزىهاى صحیح دیگر براى رفع تدریجى عیوب و مشکلات اجتماعى که تأثیر بیشترى هم دارد استفاده کرد.(37)\nدر اخبار و روایات، سه مرحله براى این قبیل امر و نهىها، ذکر شده است: قلب و زبان و ید؛ ما معمولا از مرحله قلب، به جاى حسن نیت، اخلاص و علاقه به سرنوشت مسلمین، در ذهن خود، جوش و خروشهاى بیجا تصور مىکنیم باز مرحله زبان، به جاى بیانهاى روشن کننده، موعظهها و پندهاى تحکمآمیز مىفهمیم و از مرحله ید و عمل، به جاى تدبیر و تبلیغ عملى، تنها اعمال زور را! در مجموع براى گفتن و نوشتن و خلاصه براى زبان و مظاهر آن بیش از اندازه اهمیت قائلیم و همه کارها را از گوش و زبان مىخواهیم؛ در حالى که تأکید اسلام بر وجود الگوى عملى در اخلاق، بسیار بیشتر از تأکید بر نصایح لفظى است: کونوا دعاة الناس بغیر السنتکم.(38)\nمطلب دیگر این است که گذشته از این که باید در این مسأله، عمل را هم دخالت دهیم، باید به این نکته هم توجه داشته باشیم که عمل فردى؛ خصوصا در دنیاى امروز، چندان مفید نیست و همکارى و همفکرى و مشارکت لازم است: یا ایها الذین آمنوا اصبروا و صابروا و رابطوا.(39) نکته بسیار مهم دیگر این که منطق را دخالت نمىدهیم؛ یعنى در این کار باید تدابیر عملى اندیشید و دید چه طرز عملى، مردم را به فلان کار نیک تشویق مىکند یا از فلان کار زشت باز مىدارد. عکسالعمل ما عموما به جاى تدبیر و اندیشیدن، اکتفا کردن به پند و اندرز و موعظه و ملامت بوده، هیچ گاه به فکر چارهجویى برنیامدهایم؛ زیرا اصلا توجه نداشتهایم که امر به معروف و نهى از منکر، تعبدى محض نیست و یکى از شرایط آن احتمال تأثیر است؛ یعنى احتمال بدهى که با سخن یا عملت، واقعا مصلحت تشریع این حکم، بر آورده مىشود.\nدر مورد بسیارى از عبادات که تعبدى محض هستند (چون نماز و روزه و...)، احتمال تأثیر را شرط نکردهاند، اما در امر به معروف، شارع، کارها را به عهده عقل و منطق گذاشته است، به قول صاحب جواهر، یگانه چیزى که باید در نظر گرفت این است که به چه شکل و با چه کیفیت و وسیلهاى، به هدف نزدیک مىشویم.\nخلاصه این که اگر بخواهیم این اصل را احیا کنیم، باید مکتب و روشى عملى (نه صرفا زبانى) و در عین حال اجتماعى (نه انفرادى) و منطبق بر اصول روانشناسى و جامعهشناسى بیاوریم.\nراستى، چرا ما مسلمین از هر طبقهاى شخصیتهاى مبرز داشتهایم: ادباى بزرگ، حکما، فقها، شعرا، نویسندگان و... اما مصلح در جامعههاى ما بسیار کم بوده است؟! در حالى که وجود اصل امر به معروف و نهى از منکر در اسلام مىباید مصلحین زیادى به وجود آورده باشد، مخصوصا که پیشوایان ما مثل امیرالمؤمنین(40) و امام حسین علیهماالسلام(41) افتخار مىکردند که خود را مصلح بنامند.(42)\n۴- اصل اجتهاد در اسلام\nاجتهاد؛ یعنى صاحب نظر شدن و اعمال نظر در امور دینى که بر دو قسم است: مشروع و ممنوع؛ اجتهاد ممنوع از نظر شیعه که اصطلاحا به آن اجتهاد رأى مىگویند؛ به معناى تشریع قانون است؛ یعنى مجتهد، حکمى را که در کتاب و سنت نیافته، با فکر و رأى خودش وضع کند.\nاهل تسنن آن را جایز مىشمردند و معتقدند، احکامى که در کتاب و سنت تشریع شده، محدود و متناهى است، حال آن که در جامعه با پیشرفت زمان وقایع نامحدودى پیش مىآید، پس منبع دیگرى، غیر از کتاب و سنت، براى تشریع احکام الهى لازم مىآید که به آن اجتهاد رأى مىگویند؛ البته در چگونگى آن اختلاف نظر دارند.\nشافعى آن را منحصر در قیاس (حکم قضیه را بر اساس موارد مشابه تعیین کردن) مىداند؛ اما بعضى دیگر آن را منحصر به قیاس ندانستهاند و استحسان ( رأى بر اساس ذوق و سلیقه شخصى به موردى که به نظر، نزدیکتر به حق و عدالت مىرسد، بدون در نظر گرفتن مشابهات) و استصلاح (تقدیم مصلحتى بر مصلحت دیگر) و تأویل (متقدم داشتن رأى شخصى بر حکم و نص رسیده، بر اساس برخى مناسبات) را هم معتبر شمردهاند.\nاما از نظر شیعه، چنین اجتهادى مشروع نیست؛ چه آن را به عنوان طریق مستقل فرض کنیم و بگوییم در آیات و روایات چنین حکمى وجود ندارد و حکم ما موضوعیت دارد و چه آن را راهى براى به دست آوردن حکم قرآن و سنت بدانیم.\nعلت غیر معتبر دانستن قیاس و اجتهاد رأى، به هر یک از دو عنوان فوق که باشد، این است که اولا معتقدیم که حکمى که به وسیله کتاب و سنت تشریع نشده باشد، نداریم و اخبار و احادیث زیادى نیز در این زمینه رسیده که همه احکام (اگر چه به طور کلى) در قرآن و سنت ذکر شده است.\nثانیا قیاس و اجتهاد رأى، از نوع گمانها و تخمینهایى است که زیاد به خطا مىرود.\nبه هر حال، باب اجتهاد براى اهل تسنن چندان باز نماند و شاید علت آن، اشکالاتى بود که عملا پدید آمد؛ زیرا خصوصا اگر تأویل در نصوص را جایز بشماریم، چیزى از دین باقى نخواهد ماند و پس از مدتى تماما دگرگون خواهد شد. لذا نظر علماى سنى بر این قرار گرفت که مردم را فقط به تقلید از چهار مجتهد معروفشان: ابوحنیفه، مالک بن انس، و احمد بن حنبل سوق دهند.\nکلمه اجتهاد تا زمان علامه حلى در میان شیعه به همین معناى اجتهاد رأى مستعمل بود و لذا ممنوع شمرده مىشد و علماى شیعه مطالبى در رد آن مىنوشتند، ولى کم کم در بین اهل تسنن به معنى مطلق جهد و کوشش براى به دست آوردن حکم شرعى، از روى ادله معتبر شرع (حال آن ادله هر چه مىخواهد باشد)، به کار رفت، و علماى شیعه هم دیگر در نفى آن تعصبى به خرج ندادند و براى رعایت وحدت و هماهنگى با جماعت مسلمین، این کلمه را بر روى عمل فقهاى خود گذاشتند؛ یعنى به کار بردن تدبر و تعقل در فهم ادله شرعیه (و این همان اجتهاد مشروع است) که البته این امر احتیاج به یک رشته علوم؛ که مقدمه شایستگى و شکوفایى تعقل و تدبر صحیح و عالمانه هستند، دارد؛ مانند علم به منطق، ادبیات، قرآن، تفسیر، حدیث، رجال، علم اصول و حتى اطلاع بر فقه سایر فرق.(43)\nدر این جا خوب است به جریان مهم و خطرناک اخباریگرى در شیعه اشاره کنیم که اگر گروهى از علماى مبرز و دلیر نبودند، معلوم نبود چه بر سر اسلام راستین مىآمد. این مکتب که بیش از چهار قرن از پیدایش آن نمىگذرد، منکر حجیت عقل شد(44) و همچنین، قرآن را به بهانه این که فهم آن مخصوص اهل بیت علیهم السلام است، از اعتبار انداخت و اجماع را هم بدعت اهل تسنن شمرد (در حالى که معنى اجماع در تشیع غیر از اجماع در تسنن است)، لذا تنها سنت را حجت دانست و مدعى شد که همه اخبار و روایات کتب اربعه (کافى، من لا یحضره الفقیه، تهذیب و استبصار) صحیح و قطعى الصدور است. این مکتب چون از طرفى ضد مکتب اجتهاد و تقلید بود و از طرف دیگر، حجیت را منحصر در احادیث مىدانست، مىگفت که مردم موظفند، مستقیما به متون اسلامى مراجعه کرده، به آنها عمل نمایند و هیچ عالمى را، به عنوان مجتهد و مرجع تقلید، واسطه قرار ندهند. خوشبختانه نهضت ضد عقل اخباریگرى با مبارزه افراد رشیدى مانند وحید بهبهانى و شیخ انصارى و... مواجه شد و شکست خورد و اکنون جز در گوشه و کنارها طرفدارى ندارد.\nیکى از عواملى که باعث نفوذ این طرز تفکر خطرناک مىشود، چهره حق به جانب و علوم پسند مقدسمآبانى مانند اخباریان است، زیرا صورت حرف آنها این است که ما از خودمان حرفى نداریم و اهل تعبد و تسلیم هستیم. جوابى که مجتهدین مىدهند این است که این تعبد و تسلیم، تسلیم به قول معصوم نیست، تسلیم به جهالت است.در جهالت این گروه همین بس که دستور مىدادند که در شهادتین روى کفن فرد مرده بنویسند: اسماعیل یشهد أن لا اله الا الله زیرا حضرت صادق علیهالسلام در کفن فرزند خود اسماعیل این عبارت را نوشته بودند و اینان جمود را به جایى رسانده بودند که از تغییر اسم اسماعیل هم خوددارى مىکردند.(45)\nاکنون به مسأله تقلید مىپردازیم: تقلید؛ یعنى رجوع عامى به فقیه. تقلید هم مانند اجتهاد، دو نوع است: ممنوع و مشروع.\nتقلید ممنوع همان سرسپردگى کورکورانه به علماست و قرآن کریم نیز قوم یهود را که نسبت به علمایشان چنین سرسپردگى داشتند، مذمت مىکند: و منهم امیون لا یعلمون الکتاب الا امانى و ان هم الا یظنون.(46) علت مذمت این عوام، بنا به فرموده امام صادق علیهالسلام آن است که دیده بودند این علما صریحا دروغ مىگویند، رشوهخوارى مىکنند، حکمها و قضاوتها را به خاطر رو در بایستى و رشوه و حب و بعضى شخصى تغییر مىدهند، اما باز هم از آنها تبعیت مىکردند؛ در حالى که فطرت الهى هر کس حکم مىکند، از چنین افرادى نمىتوان پیروى کرد و نباید قول خدا و پیامبر را در زبان او قبول کرد. عوام ما هم اگر چنین کنند، درست مانند عوام یهود، شایسته مذمت و ملامت خواهند بود.\nامروز، بعضى مىپندارند که تأثیر گناه، در افراد یکسان نیست؛ در مردم عادى تأثیر دارد و آنها را از عدالت و تقوا ساقط مىکند، ولى در طبقه علما چنین تأثیرى ندارد؛ در حالى که اسلام، به هیچ وجه عصمتى براى کسى قائل نیست، حتى براى شخص پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم مىفرماید: قل انى اخاف اءن عصیت ربى عذاب یوم عظیم(47)پس نمىتوان صرفا به خاطر علم کسى، کورکورانه و از سر نفهمى از او پیروى کرد.\nاما تقلید مشروع، عین چشم باز کردن است، زیرا انسان، از یک متخصص در دین پیروى مىکند که به پلیدى معاصى هم آلوده نشده؛ یعنى حکم خدا را بدون تغییر به دست ما مىرساند. امام صادق علیهالسلام در ادامه حدیث فوق مىفرمایند:\nو اما من کان من الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدینه مخالفا على هواه مطیعا لامر مولاه فللعوام ان یقلدوه. البته باید توجه کرد که مخالفت هواى نفس در یک عالم روحانى، غیر از یک عامى است. مقیاس هواپرستى یک روحانى، آن نیست که ببینیم شراب مىخورد، قمار مىکند، تارک الصلاة است و...، بلکه مقیاس هواپرستى او، در جاهطلبى و تمایل به دست بوسى و شهرت و محبوبیت و بى توجهى به چگونگى صرف بیت المال و... است و براى همین در ادامه حدیث مىفرمایند که آن ملکات عالیه در همه فقهاى شیعه نیست: و ذلک لا یکون الا بعض فقهاء الشیعة لا جمیعهم(48) (49)\nنکته جالبى در امر اجتهاد هست که: تقلید ابتدایى، از میت جایز نیست و فقط اگر در حیات کسى از وى تقلید کردهایم، در صورت اجازه مجتهد زنده مىتوانیم بر آن تقلید سابق باقى بمانیم. این مسأله دو فایده دارد: اول این که وسیلهاى است، براى بقاى حوزههاى علمیه و پیشرفت و تکامل علوم اسلامى؛ زیرا مسلما همه مشکلات علوم اسلامى در قدیم حل نشده است و اگر این قافله توقف کند، این مسائل همانطور باقى مىماند.\nعلت دیگر، این که مسلمین هر روز با مسائل جدیدى روبرو مىشوند که فقهاى زنده و زنده فکرى، لازم است به این حاجت بزرگ پاسخ دهند، و اما الحوادث الواقعة فارجعوا الى رواة احادیثنا.(50) اساسا رمز اجتهاد، در تطبیق دستورات کلى با مسائل جدید و حوادث متغیر است و مجتهد واقعى، کسى است که توجه داشته باشد که موضوعات، چگونه تغییر مىکنند و بالتبع چگونه حاکم آنها عوض مىشود، و الا، تنها فکر کردن درباره مسائل کهنه و حداکثر، یک على الاحوط را على الاقوى نمودن و مانند آن، این قدر جار و جنجال ندارد.\nنکته دیگرى که باید در این زمینه توجه کرد، این که اگر چه کار فقیه، استنباط احکام است، اما طرز نگارش و احاطهاش بر موضوعات، تأثیر زیادى در فتاوایش دارد. فقیهى که همیشه در گوشه مدرسه بوده با فقیهى که آگاه به جریانات زندگى است، اگر چه هر دو به ادله شرعیه و مدارک احکام مراجعه مىکنند، اما استنباطهایشان متفاوت خواهد بود. چگونه ممکن است فقیهى به تکامل و پیشرفت زندگى ایمان نداشته، از پیشامدهاى طبیعى بى خبر باشد، آن گاه بتواند دستورات عالى و مترقى این دین را که براى همین نظامات آمده و ضامن هدایت این جریانها و تحولها و پیشرفتها است، کاملا و به طور صحیح استنباط کند؟ لذا در فقه، مواردى یافت مىشود که فقها به طور جزم، به وجوب چیزى، فقط به دلیل درک ضرورت و اهمیت موضوع، فتوا دادهاند؛ اگر چه نه دلیل نفى کافى در آن زمینه آمده، نه اجماع معتبرى بر آن امر، شده، بلکه به دلیل مستقل عقلى و به خاطر آشنایى با روح اسلام که موضوعات مهم را بلاتکلیف نمىگذارد، چنین یقین کردهاند؛ مانند فتاواى آنها در مسائل ولایت حاکم و متفرعاتش(51)\nدر پایان، دو نکته را یاد آور مىشوم: یکى پیشنهادى است که اولین بار، مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائرى یزدى رحمة الله، براى پیشرفت فقه مطرح کردند که چه لزومى دارد که مردم در همه مسائل از یک نفر تقلید کنند و بهتر است، این رشته نیز مانند سایر علوم تفکیک شود و هر کس در زمینه خاصى تخصص پیدا کند؛ خصوصا با توجه به گسترش فقه (همانند سایر علوم) این احتیاج از حدود صد سال پیش جلوه گر شده که فقها یا باید جلو این رشد و تکامل را بگیرند یا فقاهت را به صورت رشتههاى تخصصى و مجزا ارائه دهند.\nخاطرنشان مىکنیم که تقسیم کار در علوم، همه معلول تکامل آنهاست و هم علت آن؛ یعنى علوم تدریجا رشد مىکنند، تا به حدى مىرسند که دیگر یک نفر نمىتواند در همه مسائل آن صاحب نظر و محقق شود و ناچار باید به رشتههاى تخصصى تقسیم گردد. از طرف دیگر با پیدایش رشتههاى تخصصى و تمرکز فکر در مسائل خاص آن رشته، پیشرفت بیشترى پیدا مىشود.\nپیشنهاد دیگر در مورد شوراى فقهى است. بى شک یک عامل مهم در پیشرفتهاى محیر العقول در علوم مختلف، مثل طب و فیزیک و... این است که در عین این که رشتههاى تخصصى در آن علوم پیدا شده، همکارى و همفکرى شدیدى بین افراد طراز اول هر رشته وجود دارد که با تبادل آراء محصول اندیشه را در اختیار سایر اهل نظر قرار مىدهند. در نتیجه این همفکرىها اگر نظریه مفیدى پیدا شود زودتر منتشر مىشود و جا باز مىکند و اگر نظریه باطلى پیدا شود، زودتر بطلانش روشن مىشود و دیگر،شاگردان آن صاحب نظر، سالها در اشتباه نمىمانند. این مسأله در اسلام نیز بسیار سفارش شده است.\nقرآن کریم مىفرماید: و الذین استجابوا لربهم و اقاموا الصلوه و امرهم شورى بینهم و مما رزقناهم ینفقون(52)\nیا در نهج البلاغه آمده است: و اعلموا ان عباد الله المستحفظین علمه یصونون مصونه و یفجرون عیونه، یتواصلون بالولایة و یتلاقون بالمحبه، و یتساقون بکأس رویة و یصدرون بریة(53)\nاگر شوراى علمى در فقاهت پیدا شود، گذشته از ترقى و تکاملى که در فقه پیدا مىشود، بسیارى از اختلاف فتواها از بین مىرود. ما اگر مدعى هستیم که فقه ما نیز یکى از علوم واقعى دنیاست، باید از اسلوبها که در سایر علوم پیروى مىشود پیروى کنیم.\nهمچنین آیه کریمه فلولا نفر من کل فرقة منهم طائفة لیتفقهوا فى الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون(54) که مدرک اجتهاد و فقاهت است، سند پیشنهاد ماست؛ چرا که به گستردهتر کردن دامنه تفقه (فهم عمیق از دین)، توجه شده است ولازمه آن، توجه بیشتر به ضرورتها، تشکیل شوراى فقهى و فسخ تکروىها و نیز تخصصى کردن رشتههاى فقهى است.(55)\n۵. احیاى فکر دینى\nموضوع سخن احیاء فکر دینى است. شاید بعضى بگویند: مگر ما وظیفه داریم که دین را احیاء کنیم؟ این دین است که باید ما را احیا کند.\nباید گفت: اولا بحث ما احیاى فکر دینى است نه احیاى دین. ثانیا بالفرض هم که بگوییم احیاى دین اشکالى ندارد، هیچ منافاتى نیست که هم دین احیاگر ما باشد و هم ما وظیفه احیاى دین باشیم.\nهمانطور که در بحث تقوا گفتیم که تقوا براى انسان، مصونیت است، و در عین حال انسان وظیفه دارد حافظ تقوا باشد، این جا هم همینطور از دو جنبه مىنگریم. جالب است که هر دوى این تعبیرات، در اخبار آمده است. براى تعبیر اول: یا ایها الذین استجیبوا لله و للرسول اذا دعاکم لما یحییکم،(56)\nو در تعبیر دوم، مثلا در وصف حضرت حجت علیهالسلام آمده است: و یحیى میت الکتاب و السنة(57) یا امام رضا علیهالسلام به یکى از شیعیان مىفرمایند: احیوا امرنا(58) و درباره چگونگى کار توضیح مىدهد که: حقایق سخن ما، محاسن ما، سیرت ما و حقایق ما را براى مردم تشریح کنید که این زنده کردن کار ما است. پس این مطلب دور نیست که هم دین ما را زنده کند و هم ما دین را.\nالبته ما این قدر جسور نیستیم که بگوییم: احیاى دین؛ گفتیم: احیاى فکر دینى؛ یعنى زنده کردن تفکر خود ما نسبت به دین. دین زنده است و هرگز نمىمیرد. چیزى در اجتماع مىمیرد که اصل بهترى جاى آن را بگیرد.\nاما حقایق دیگرى و اصول کلى که دین ذکر کرده، هرگز مردنى نیست. بلکه آن چه در این جا مىگوئیم: مىمیرد؛ یعنى فکر مردم درباره آن ، فکر مردهاى است. پس باید حساب اسلام را از مسلمین جدا کرد. اسلام زنده است و مىبینیم که در تمام دنیا در حال پیشروى است ولى مسلمانان فعلى مردهاند.\nدر کشورهاى اسلامى عواملى پیدا شده که فکر دینى را در مغز آنها میرانده است؛ یعنى یک حال نیمه زنده و نیمه مرده دارند؛ که البته این حالت چنان که بعدا خواهیم گفت، بسیار خطرناک است.(59)\nخوب است ابتدا تاریخچه این فکر را که دین احتیاج به تجدید و احیا دارد بررسى کنیم؛ حدیثى منسوب به پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم است که: خداوند، هر صد سال یک بار یک نفر را مىفرستد که وى دین این امت را تجدید کند.(60)\nتنها این حدیث در کتب مستدرک حاکم و سنن ابى داود (هر دو از اهل سنت)، وجود دارد و راوى آن ابوهریره کذاب است. گذشته از سندش، این حدیث با تاریخ اسلام به هیچ وجه تطابق ندارد و عجیب این جاست که علاوه بر علماى سنى، بعضى از علماى شیعه هم آن را مسلم پنداشته، به تعیین این مجددان پرداختهاند\nکه گذشته از این که مصادیقى که ذکر کردهاند، چندان با اول قرنها مطابق نیست، بلکه حتى بعضى، امثال امام حسین و امام صادق علیهما السلام را از قلم انداختهاند؛ در حالى که این دو امام باید بیش از دیگران، مجدد حساب شود. اندیشه فوق، زمینه را براى قبول فکر دیگرى مساعد کرد که گفته شد: هر هزار سال هم یک نفر ظهور خواهد کرد. اما چگونگى پیدایش این فکر به فلسفههاى ایران و هند قدیم بر مىگردد که معتقد بودند در هر چند هزار سال یک بار، همه چیز عالم تجدید و تکرار مىشود و کم کم، این زمینه شد براى عدهاى مضل که آیه یدبر الامر من السماء الى الارض ثم یعرج الیه فى یوم کان مقداره الف سنة مما تعدون(61) را چنین معنى کردند که در هر هزار سال یک بار کار مردم، به وسیله انبیا تجدید و تدبیر مىشود...!\nحقیقت این است که چنین چیزهایى در دین نیست که هر صد یا هزار سال یکبار، یک نفر باید ظهور کند. فقط در مورد یک مجدد و محیى در دین سخن گفته شده، آن هم نه در این سطح، بلکه در سطح جهانى، و آن، وجود مقدس حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه است و هر کس هم براى ظهور ایشان وقت معین کند، دروغگوست: کذب الوقاتون.(62) به هر حال مىبینیم که با وجود ضعف سند و مضمون در این گونه احادیث، باز عدهاى اصرار خاصى داشتهاند که این مطلب، صحیح است، و لذا به حساب کردن پرداختهاند.(63)\nریشه اشتباهات مذکور، این بوده که فقط براى برخى روى شخصیتها اعتبار قائل بودهاند نه عامه مردم؛ فکر مىکردهاند احیاگر دینى؛ یعنى نظریهپرداز جدید؛ در حالى که زنده بودن دین، تابع میزان عمل به دین است.\nامروز لازم نیست که زیاد دنبال مسلمان کردن دیگران باشیم. البته این منتهاى آرزو ماست، اما در درجه اول، باید فکر دینى که الان ما متدینها و نماز خوانها و ... داریم، این فکرى که در خود ما به حالت نیمه مرده در آمده است، را زنده کنیم.\nمتاسفانه امروزه کشورهاى اسلامى، عقب ماندهترین و منحطترین کشورها در صنعت، علم، اخلاق و... هستند. یا باید بگوئیم؛ همان حقیقت اسلام در مغز و روح این ملتها هست، منتها خاصیت اسلام اینست که ملتها را به عقب مىبرد؛ یا اعتراف کنیم که حقیقت اسلام، غیر از آن چیزى است که در مغزهاى ماست. در دین، توحید، ولایت، معاد، زهد، صبر، تقوا، توکل و... هست، اما همه اینها به صورت مسخ شده در ذهن ما یافت مىشود.\nدرباره معنى مسخ شده تقوا قبلا صحبت کردیم. مقتدایانى چون امام حسین علیهالسلام داریم، ولى به جاى آن که محرک و مشوق ما باشند، در عمل وسیله تخدیر و تنبلى ما شدهاند که به اسم شفاعت، از زیر بار اسلام رفتن، بیرون آییم! در متکلمین طائفهاى ودند به نام مرجئه که معتقدند بودند، اگر ایمان درست شد، دیگر عمل مهم نیست و ائمه شیعه، سرسختانه این طرز فکر را نفى مىکردند؛ اما امروز مىبینیم که فکر شیعیان، همان فکر مرجئى شده است. با چنین طرز فکرى که عمل را از کار مىاندازد، آیا دنیا مىماند؟ آخرت مىماند؟ انتم الاعلون مىماند؟!\nبه جرأت مىگوییم: از چهار تا مسأله فروع (آن هم در عبادات)، چند تائى هم از معاملات و مانند آن، دیگر فکر درستى درباره دین نداریم؛ نه در این منبرها و خطابهها مىگوئیم و نه در کتابها و روزنامهها و مقالات مىنویسیم و نه فکر مىکنیم.\nما قبل از اینکه بخواهیم درباره دیگران فکر کنیم که آنها مسلمان شوند، باید درباره خود فکر کنیم.\nالبته نمىخواهم مبلغ به خارج فرستادن را تخطئه کنم. شاید در آن جا مسلمان واقعى درست شود و نمونهاى شود براى ما! ولى آنچه واجبتر است، توجه به این نکته است که ما مسلمانهائى هستیم که فکرمان درباره اسلام، غلط است.\nامروزه شرق و غرب، اتفاق نظر دارند که اسلام واقعى نباید زنده بماند، منتهى بلوک شرق مىخواهد ریشه اسلام را از بیخ برکند، و بلوک غرب مىخواهد اسلام را به همان حالت نیمه جانى که الان هست، حفظ کند؛ نه بگذارد از بین برود و نه درست زنده شود؛ مثل آن حشرهاى که براى تخم گذارى و تغذیه نوزادانش، کرمى را نیش مىزند، آن چنان که نه بمیرد که گوشتش فاسد شود و نه به طورى زنده بماند که بتواند فرار کند و دیگر خوراک نوزادان وى نشود. البته استعمار و استثمار، ما را بر این حالت در نیاوردهاند؛ ما خودمان قبلا به این حالت در آمدیم، آنها فقط سعى دارند که ما در این حالت باقى بمانیم.\nلنین مىگوید: دین تریاک اجتماع است و فیلسوف دیگرى در غرب، دین را انقلاب ضعفا علیه اقویا مىداند. با بیانى، هر دو درست گفتهاند: دینى که حرکت و جنبش مىآورد، همان است که پیامبران آوردند و دینى که تریاک اجتماع است، معجونى است که ما ساختهایم.\nما اکنون احتیاج به یک نهضت روشنگر اسلامى داریم و این وظیفه، در درجه اول بر عهده علما و دانشمندان است که از راه مبارزه با بدعتها، تحریفها، خمودیها و خرافات را از دین جدا سازند: اذا ظهرت البدع، فعلى العالم أن یظهر علمه و الا فعلیه لعنة الله(64) (65)\n۶. فریضه علم\nیکى از واجبات اسلامى که هیچگونه محدودیتى بر نمىدارد، فریضه علم است. این فریضه نه اختصاص به طبقه و گروه خاصى دارد؛ طلب العلم فریضة على کل مسلم(66) و نه زمان ویژهاى اطلبوا العلم من المهد الى اللحد(67) و نه مکانى معین اطلبوا العلم و لو بالصین(68) یا لو علمتم ما فى طلب العلم لطلبتموه و لو بسفک المهج و خوض اللجج(69) و نه محدودیتى از جنبه استاد دارد؛ الحکمة ضالة المومن یاخذها حیث وجده(70) یا الحکمة ضالة المومن، فخذ الحکمة و لو من اهل النفاق.(71)\nالبته انسان گاهى در مورد دست یا نادرست بودن مطلبى تردید دارد که در این جا آنها که اهل تشخیص نیستند، نباید به هر سخنى گوش دهند و باید توجه کنند که تحت تأثیر و تلقین چه کسانى هستند، اما به هر حال این امر هم در بسیارى از علوم مثل طب و ریاضى و... موردى ندارد.(72)\nدرباره حدیث اول، شاید بعضى توهم کنند که فقط منظورش مردان است، چرا که فرموده است: على کل مسلم و نفرموده: على کل مسلمة باید گفت: اولا در بعضى نقلها، قید و مسلمة هم آورده شده، ثانیا مسلم که داراى و مفهوم اسلامیت و جنسیت مرد است، مسلما در این گونه تعابیر، فقط مفهوم اسلامیتش لحاظ شده است و مانند انّ اکرمکم عند الله اتقیکم(73) است که هم مردان را شامل مىشود، هم زنان را و اصلا ربطى به جنسیت ندارد.\nدر این جا عدهاى خواهند گفت که پس شما مىگویید: دخترهاى مردم به همین مدرسهها بروند و در اختیار همین فرهنگ مبتذل قرار بگیرند؟(74)\nاصل سخن و بحث ما هم در این جاست که اگر در این مدارس عیب است، تقصیر مردم است که همت نکردند که مدارس صد در صد اسلامى پدید آورند و عجیب این که همان افرادى که با تعلیمات زنان و مثلا دکتر شدن آنها مخالفت، زنان و دختران خود را براى معالجه در اختیار مردان و حتى کافران قرار مىدهند.(75)\nبه هر حال در این جا چندان قصد نداریم که به نفع اسلام تبلیغات کنیم که چگونه از علم طرفدراى کرده است؛ چرا که این سخنها زیاد گفته مىشود.\nبلکه مىخواهیم به حل این معما بپردازیم که اگر اسلام، این قدر از علم حمایت کرده، آن را فریضهاى همگانى و بدون محدودیت تلقى نموده، چرا مسلمانان، دورترین ملل جهان از قافله علم و تمدن هستند.\nمسلما یکى از علل - اما نه تنها علت آن - برخى حوادث اجتماعى بوده که به وسیله دستگاههاى خلافت پدید آمد. ناهموارىهایى در زندگى مسلمین به وجود آمد و طبیعى است که وقتى وضع زندگى عمومى نابسامان شود، زمینه براى توجه به این گونه دستورها نمىماند؛ بلکه عواملى پیدا مىشود که این گونه دستورها اجرا نگردند. اما علل دیگرى هم در کار است؛ مثلا آن چه اسلام درباره علم و فضیلت آن و تشویق عموم مسلمین به تعلیم و تعلم گفته است.\nهمه به حساب عالم و تشویق به احترام و دستبوسى وى گذاشته شد و مردم به جاى توجه به علم و فضیلت آن، توجهشان به فضیلت احترام علما جلب گردید.\nانحراف دیگرى هم در این زمینه پیش آمد و آن این که هر دستهاى، علم واجب در حدیث فوق را، علم خود معرفى کرد: متکلمین، آن را علم کلام دانستند که علم اصول دین است؛ اخلاقیون، آن را علم اخلاق معرفى کردند که منجیات و مهلکات را نشان مىدهد؛ فقها گفتند: منظور، علم احکام است زیرا باید هر کسى یا مجتهد باشد یا از مجتهدى تقلید کند؛ مفسرین گفتند: تفسیر است، زیرا علم به کتاب خداست؛ محدثین هم آن را علم حدیث دانستند، زیرا مىگفتند که حتى قرآن را هم باید با حدیث فهمید و... در حالى که مقصود پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم هیچ یک از اینها به طور انحصارى نبود، زیرا در آن صورت، تصریح مىکردند، بلکه باید دید از نظر اسلام چه کارهایى - که انجامشان متوقف بر تحصیل علم است - لازم است، آن وقت، علم مفید براى آن کار، لازم و واجب مىشود.\nبه اصطلاح علما، علم هم، وجوب نفسى و هم وجوب تهیویى دارد؛ یعنى هم مىتواند مستقلا داراى ارزش باشد و هم به انسان آمادگى مىدهد که بتواند سایر وظایف خود را انجام دهد. پس وجوب علم، تابع میزان احتیاج جامعه اسلامى است و کارهایى که جامعه به آنها نیاز دارد، آموختن علم آنها واجب است.\nامروزه اصطلاح شده که بعضى علوم را که مستقیما یا مقدمتا به مسائل اعتقادى یا اخلاقى یا احکام بر مىگردد، علوم دینى و سایر علوم را علوم غیر دینى مىخوانند و مىپندارند که توصیههاى اسلام به علم، راجع به علوم دسته اول است؛ یعنى علومى مثل فقه و اخلاق یا ادبیات عرب و منطق؛ در حالى که از نظر اسلام، هر علمى به حال مسلمین مفید باشد و گرهاى از کار آنها باز کند، فریضه دینى و علم دینى است.\nحدیثى هم که از پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم نقل شده و علم را منحصر در سه چیز مىداند،(76) ناظر به تکالیف و وضع آن روز مسلمین است (تا سراغ علومى چون انسابشناسى که فایدهاى ندارد، نروند)، نه راجع به زمانى که مسلمین با آشنایى به قانون اساسى اسلام، به تدوین علوم مختلف پرداختهاند.\nبنابراین وقتى پذیرفتیم که اولا اسلام، جامعهاى مستقل و متکى به خود و با عزت و تحت سیطه، مىخواهد: لن یجعل الله للکافرین على المومنین سبیلا(77) و ثانیا در دنیا نیز امروزه تحولى پدید آمده که همه کارها بر محور علم مىچرخد و همه شؤون زندگى، وابسته به علم شده است و ثالثا انجام فرائض و تکالیف فردى و اجتماعى اسلام - لااقل از جنبه تهیویى - به فریضه علم بستگى دارد، آنگاه باید پذیرفت که همه مسلمین به عنوان یک وظیفه شرعى و عمومى باید به سوى علم، رو آورند وان را مثل سایر واجبات، واجب بدانند.(78) خلاصه کلام این که این اوجب واجبات،، امروزه باید به شکل جهادى مقدس و همگانى در آید. بعضى با استناد به شعر:\nچو علم آموختى از حرص آن گه ترس کاندر شب\nچو دزدى با چراغ آید گزیدهتر برد کالا\nتحصیل علم را نفى مىکنند که ببینید؛ این تحصیلکردههاى بى ایمان، ضرر و خطرشان براى این مملکت، هزاران بار بیش از بىسوادهاى آفتابه دزد است .\nشکى نیست که علم، به تنهایى، ضامن سعادت جامعه نیست و دین و ایمان هم لازم است، اما بطلان مغالطه فوق، کاملا آشکار است؛ اگر کل کشور را با نور علم روشن کنیم، دیگر دزد با چراغ یا بى چراغ که بیاید دستش رو مىشود. این تحصیلکردههاى بىایمان، از جهالت و بى خبرى و خواب آلودگى دیگران سوءاستفاده مىکنند که مىتوانند چنین ضربههایى بزنند.\nاخیرا موسسه یونسکو فعالیتهاى عظیمى براى تعلیم و با سواد کردن کشورهاى عقب افتاده، از جمله کشورهاى اسلامى، آغاز کرده است؛ من نمىدانم نیت آنها از این کارها چیست؟ شاید یک منظور استعمارى در پشت پرده باشد؛ البته نمىخواهم با اظهار بدبینى، پرده سیاهى روى تقصیرکارىهاى خودمان بکشم. نیت آنها در این کار هر چه باشد، فرق چندانى ندارد.\nآن چه مهم است این که اگر اینها موفق شوند تا چند سال دیگر، کشورهاى اسلامى را از فقر و جهل و بیمارى و... نجات دهند، آیا نسلهاى آینده نخواهند گفت که چهارده قرن مسلمان بودیم و غرق جهالت و بدبختى، تا بالاخره پیروان مسیح علیهالسلام آمدند و ما را نجات دادند؟\nاین یک قاعده تکوینى و روانى است که الانسان رهین الاحسان(79) پیامبران صلى الله علیه و آله و سلم مىفرمایند: من احیا ارضا مواتا فهى له.(80) این قاعده در تکوینیات هم صادق است: هر گروهى که ملتى را از جهل و فقر نجات دهند، مالک دلها و عقائد آنها خواهند شد. شاید بگویید: ممکن نیست کسى از توحید به تثلیث بگراید، خصوصا که عالم شود، شاید چنین باشد، ولى مسلما اگر به مسیحیت گرایش پیدا نکند به اسلام هم، دیگر علاقهاى نخواهد داشت و رو به مکاتب الحادى خواهند آورد.\nحال، چاره چیست؟ آیا طبق معمول، جار و جنجال راه بیندازیم که یونسکو حق ندارد مسلمانها را تعلیم دهد و ...؟\nآیا دنیا و اصلا خود ملتهاى مسلمان این حرف را از ما مىپذیرند؟ یا راهش اینست که دست به جهاد مقدسى براى مبارزه با این بدبختىهاى جوامع اسلامى بزنیم و حال که خداوند ما انسانها را گروه گروه قرار داد تا مسابقه در خیرات دهیم، ما هم گوى سبقت را ببریم و ابتکار کار را خود به دست بگیریم.(81)\nممکن است در این جا، انتقادى مطرح شود که این بحث علم و جهل از نظر اسلام، بسیار کلى بود و نتیجه این بحث که همه ما افسوس بخوریم، چرا چنین کارى نمىشود. در حالى که باید لا اقل یک راه عملى براى این مسیر پیشنهاد مىشد.\nدر جواب یادآور مىشویم که در مسائل دینى، آن چه بیشتر از همه چیز اهمیت دارد: ایمان عامله است به این که این امر، فریضه دینى و واجب است؛ مثل سایر واجبات، ما در سایر فرائض که این اعتقاد در عامه مردم وجود دارد. مىبینیم که چگونه با منتهاى اخلاص براى آن فرائض مجاهدت مىشود. اگر مردم این امر لطیف را به عنوان یک فریضه بشمارند و به طلب العلم فریضة على کل مسلم معتقد گردند، نهضت و حرکتى پدید خواهد آمد که خود به خود راههاى اجرایى آن هم درست خواهد شد. لذا وظیفه مهم و اولیه ما این است که مردم را متوجه اهمیت این تکلیف شرعى عمومى کنیم.(82)\n۷. رهبرى نسل جوان\nدر جامعه اسلامى، افراد مسؤول یکدیگرند: کلکم راع و کلکم مسؤول عن رعیته.(83) به همین دلیل مسؤول نسلهاى آینده هم هستند؛ لذا باید این دین و این هدایتى را که به آنها رسیده به نسلهاى آینده برسانند و آنها را براى پذیرش و استفاده آن آماده کنند. چیزى که این بحث را به صورت یک مسأله در مىآورد این است که رهبرى یک فرد یا یک نسل در همه جا و در همه وقتى یکسان نیست، بلکه شکلها و کیفیتهاى گوناگونى دارد و وسایلى که براى این هدف به کار گرفته مىشود، در هر زمانى با زمان دیگر متفاوت است. این امر، مانند نماز و روزه، تعبدى محض نیست؛ که مکلف به انجام آنها به شکل خاصى باشیم و اگر نتیجه هم نداد، از ما رفع مسؤولیت شده باشد. بلکه مسؤولیت آن، از نوع مسؤولیت نتیجه است؛ یعنى از ما نتیجه خواسته شده؛ با هر شکل و مقدمهاى که باشد.(84) (85)\nمطلبى که در این زمینه باید بدان توجه داشت، مسأله نسبى و موقت بودن وسیلههاست. یک چیز که در جایى وسیله هدایت است، چه بسا در جاى دیگر وسیله ضلالت گردد. منطقى که یک پیرزن را مؤمن مىکند، چه بسا یک جوان تحصیل کرده را گمراه کند. ما کتب بسیارى داریم که در گذشته، صدها و هزاران نفر را هدایت کرده، اما امروز کتب دیگرى لازم است و آن کتب، چه بسا امروز مایه شک و گمراهى مردم گردد.\nقرآن کریم هم مىفرماید: ادع الى سبیل ربک بالحکمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتى هى احسن(86) و هدایت کردن را به یک وسیله منحصر نمىداند. براى عدهاى که فکرشان پرورش یافته است، باید حکمت (سخن متقن و غیر قابل خدشه) آورد؛ اکثر مردم که در مرحله دل و احساس به سر مىبرند، راه جذبشان موعظه نیکو و اندرزهاى دلپسند است؛ و براى آن دسته از معاندین هم که فقط براى مجادله آمدهاند، باید از جدل استفاده کرد، اما از طریق انصاف خارج نشد.(87)\nتفاوتهایى هم که در معجزات و روشهاى تبلیغ پیامبران مىبینیم، به همین علت است؛ زیزرا هر زمانى بیان و معجزه خاصى مىطلبد: زمان موسى علیهالسلام سحر رواج داشته، باید قدرتى ببینند که به سحر غلبه کند و زمانى عیسى علیهالسلام هم که بازار طب گرم بوده، باید کارى باشد که اطبا از انجامش عاجز باشند. لذا پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله و سلم مىفرماید: انا معاشر الانبیاء امرنا ان نکلم الناس على قدر عقولهم(88)\nاز معجزات نبوت این است که هر چه علم پیشرفت مىکند و نسلهاى بعدى با فهم بهترى مىآیند، کلام معصومین و آیات قرآن را بهتر مىفهمند. بر عکس مکاتب فلسفى که هر چه شاگرد به زمان استاد نزدیکتر شده باشد بهتر مىتواند کلام و منظور او را دریابد، پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم مىفرمود: نصر الله عبدا سمع مقالتى فوعاها و بلغها من لم یبلغه رب حامل فقه غیر فیه و رب حامل فقه الى من هو افقه منه (89) و دقیقا به همین دلیل است که معتقدیم رهبرى نسل جوان با رهبرى نسلهاى قبلى متفاوت است.(90)\nضمنا توجه شود که مقصود ما از نسل جوان، حتما طبقه جوان نیست، بلکه طبقهاى است که در اثر تحصیلات و آشنائى با تمدن جدید، داراى طرز تفکر خاصى شده است، خواه پیر باشد یا جوان. ولى چون اکثر این طبقه را جوانان تشکیل مىدهند؛ لذا مىگوئیم: نسل جوان. به هر حال براى هدایت این نسل باید آگاه به زمان بود: العالم بزمانه لا تهجم علیه اللوابس؛ (91) چرا که در مسأله هدایت و رهبرى، کیفیت و تاکتیک عمل در زمانها و براى اشخاص مختلف، متفاوت است.\nدرباره این نسل، دو طرز تفکر شایع است و معمولا دو جور قضاوت مىشود. برخى آنها را مردمى خام، مغرور، گرفتار هوا و هوس و داراى هر عیب مىبینند و لذا همیشه به این نسل، دهن کجى کرده، ناسزا مىگویند. اما از نظر خود نسل جوان به عکس است: خود را مجسمه هوش و فطانت و آرمانهاى عالى مىبینند و گروه قبل را نادان و احمق.\nالبته از نظر کلى، یک نسل نسبت به نسل پیش مىتواند صالح یا منحرف باشد و قرآن هم نمونهاى براى هر دوى اینها ذکر کرده تا کسى نگوید که نسل جدید، حتما از نسل قبلى فاسدتر یا کاملتر است؛ درباره نسل صالح مىفرماید: و وصینا الانسان بوالدیه احسانا حملته امه کرها و وضعته کرها و حمله و فصاله ثلثون شهرا حتى اذا بلغ اشده و بلغ اربعین سنة قال رب اوزعنى ان اشکر نعمتک التى انعمت على و على والدى و ان اعمل صالحا ترضاه و اصلح لى فى ذریتى انى تبت الیک و انى من المسلمین. (92) براى نسل صالح، پنج خصوصیت ذکر مىکند: اول، روحیه شکرگزارى و قدردانى نسبت به نعمتهاى الهى و موهبتهاى الهى. دوم، اهل کار و عملند و از خدا توفیق عمل مفید و صالح مىخواهند. سوم، این که به نسل آینده و اصلاح آن توجه دارند. چهارم، حالت توجه و بازگشت از تقصیر و کوتاهیهائى را دارند که در گذشته صورت گرفته است. پنجم، حالت تسلیم به حق و به مقرراتى که خداوند در تکوین و یا تشریع قرار داده است و تخلف از آنها موجب نابودى است.\nبعد درباره نسل فاسد و منحرف مىفرماید: و الذى قال لوالدیه اف لکما ا تعداننى ان اخرج و قد خلت القرون من قبلى و هما یستغیثان الله ویلک آمن ان وعد الله حق فیقول ما هذا الا اساطیر الاولین(93) یک نسل خاصى که با دانستن دو کلمه دیگر به هیچ چیز پاىبند نیست، پدر و مادر را تحقیر مىکند و به عقاید آنها مىخندد و... .(94)\nحال ببینیم نسل جوان ما چطور است؟ نسل جوان ما مزایائى دارد و عیوبى؛ یعنى اگر چه یک انحرافات فکرى و اخلاقى دارد اما یک نوع ادراکات و احساسات و آرمانهاى عالى دارد که در گذشته نبود؛ این نسل از درى که نشانه بیدارى است، برخوردار مىباشد.\nپیشرفتهاى دنیا در زمینههاى علمى، اقتصادى، سیاسى، نظامى و حرکتهاى عدالت جویانه را مىبیند و مىگوید: چرا ما باید این قدر عقب مانده باشیم. نسل قدیم، سنگینیبار تسلطهاى خارجى را بر روى دوش خود احساس نمىکرد و نسل جدید احساس مىکند.\nدر قدیم، سطح فکر مردم پایین بود؛ لذا کمتر دچار شک مىشدند، اما طبیعى است که وقتى سطح فکر او بالا رفت، سؤالات بیشتر و مهمترى برایش مطرح مىشود که البته این، علامت رشد است. به هر حال، تا درد این نسل را درک نکنیم، جلو انحرافاتش را نمىتوانیم بگیریم، و اتفاقا دیگران از راه شناخت دردشان، اینها را منحرف کردهاند.\nمکاتب الحادى چون کمونیسم متوجه شدند که اینها احتیاج دارند به یک مکتب فکرى آماده و منظم که آرمانهاى اجتماعى بزرگى داشته باشند و به سؤالات آنها پاسخ دهد؛ و دیگر توجه ندارند که این اصول، چقدر محکم و متقن است؛ و با ارائه چنین مکتبى جسم و روح اینها را به خدمت گرفتند.\nاما نکته دیگر این است که نسل کهن باید خود را اصلاح کند. ما امروز از این نسل جدید گله داریم که چرا با وجود داشتن تحصیلات عالى، از خواندن قرآن عاجز است، اما آیا مگر ما اقدامى براى آشنایى آنها با قرآن کردهایم؟\nگذشته از اینها نسل قدیم بود که قرآن را متروک و مهجور کرد؛ امروزه اگر کسى مفسر قرآن، باشد نزد ما اهمیت چندانى ندارد، اما اگر کفایه آخوند خراسانى را بداند، یک شخص محترم و با شخصیت به شمار مىآید. لذا مىبینیم اگر کسى عمرش را صرف قرآن بکند؛ از نان و شخصیت و احترام و... مىافتد، اما در همان جا هزاران شخص تشخیص پیدا مىکنند که کفایه را چهار لا بلدند - یعنى هم خودش را، هم ردش را، هم رد ردش را و...، اگر نسل کهن به قرآن جفا نکرده بود، قطعا نسل جدید منحرف نمىشد؛ باید همه به سوى قرآن باز گردیم تا زیر سایه آن بتوانیم به سعادت حقیقى راه یابیم.(95)\n۸و ۹. خطابه و منبر\nموضوع بحث خطابه و منبر است. خطابه یعنى سخنرانى و منبر یعنى سخنرانى دینى، پس بحث درباره خطابه دینى و به عبارت دیگر پیوند خطابه با اسلام است.\nاین پیوند مىتواند از چند نظر مورد توجه قرار گیرد: یکى از این نظر که خطابه یک فن و هنر است و مثل سایر هنرها مىتواند اثر اجتماعى داشته باشد؛ یعنى به کمک یا به جنگ یک عقیده و فکر بیاید.\nاتفاقا از این نظر خطابه عامل اجتماعى بزرگى محسوب مىشود و مىبینیم که اسلام، در دامن خود خطباى بزرگى را پرورش داده است. دیگر از جهت پیشرفتى است که اسلام در خطابه ایجاد کرده است؛ همانگونه که نظیر این تحول، در شعر و نویسندگى عرب به خوبى مشهود است. اگر خطابه هاى عرب جاهلى را ببینیم و آن را با خطابههاى بعد از اسلام مقایسه کنیم، خطبههاى جاهلیت را تنها حاوى معانى بسیار ساده و ابتدایى خواهیم یافت؛ در حالى که در خطبههاى بعد از اسلام، مانند خطبههاى پیامبر و امیرالمؤمنین - صلوات الله علیهما و آلهما - همهگونه مسائلى چون مسائل اجتماعى، حکمتهاى بزرگ، مسائل اخلاقى و... مشاهده مىشود.(96)\nاما مطلبى که موضوع بحث ما را تشکیل مىدهد، به دلیل پیوند محکمترى است که میان دین و خطابه واقع شده؛ و آن این است که چرا خطابه و سخنرانى، جزء متن دین قرار گرفت؟ و حال که چنین است، چه استفادههایى از آن مىتوانیم بکنیم؟\nخطابه در یک مورد جزء فرائض است؛ نماز جمعه. نماز جمعه که واجبى است که در کنار سایر فرائض مثل روزه، حج و...، همان نماز ظهر روز جمعه است، با این تفاوت که اولا واجب است که به جماعت خوانده شود و تا دو فرسخ از جوانب، همه مردم باید در آن شرکت داشته باشند و ثانیا به جاى چهار رکعت دو رکعت دارد که دو خطبه جاى آن دو رکعت را مىگیرد. در بیان اهمیت حضور مردم در اجتماع روز جمعه همین بس که به نص آیات قرآن کریم، معامله کردن و خرید و فروش بعد از اذان ظهر روز جمعه حرام است.(97)\nو حتى واجب است که زندانیان را تحت الحفظ براى نماز جمعه و حضور در این اجتماع مهم حاضر کنند. منظور اصلى از اجتماع روز جمعه، همان شنیدن خطبههاست. هر خطبه مشتمل بر حمد و ثناى الهى، درود بر خاتم انبیا صلى الله علیه و آله و سلم و ائمه دین علیهم السلام، یک سلسله مطالب اخلاقى و اجتماعى و در آخر قرائت سورهاى از قرآن.\nامام جمعه داراى برخى شرایط صورى است، مانند این که باید عمامه بر سر داشته و در طول خطبهها ایستاده باشد و به سلاحى مانند شمشیر یا نیزه تکیه کند، اما مسأله مهم وظایف امام جمعه در ایراد خطبه نماز است.\nاولین وظیفه خطیب جمعه این است که باید مردم را موعظه کند و یاد خدا را در آنها زنده نگه دارد، مصلحت مردم را به آنها خاطرنشان سازد و آنها را از اوضاع و احوال جامعه اسلامى و دنیا با خبر سازد.\nدرباره موعظه؛ خطابهاى است که صرفا به منظور تسکین شهوات و هواهاى نفسانى ایراد مىشود و بیشتر، جنبه منع و ردع دارد؛ منع مردم از هواپرستى، شهوتپرستى، رباخوارى، ریاکارى و تذکر مرگ و قیامت و نتایج اعمال در دنیا و آخرت و... البته چنین مجالس وعظى که در میان ما بالنسبه رایج است، از بقایاى مجالسى است که متصوفه ابتکار کردهاند - که خوب کارى هم کردهاند - و از آن جا که بناى متصوفه بر تهذیب و تزکیه نفس خود بود، خطباى کنونى هم که صوفى نیستند، بیشتر به کلام خود جنبه زهد و مبارزه با هوا و هوس مىدهند.(98)\nدر این جا لازم به ذکر است که هیچ کس از موعظه بى نیاز نیست. ممکن است فردى از تعلیم فرد دیگرى بى نیاز باشد اما از موعظه او خیر؛ زیرا دانستن، یک مطلب است و متذکر شدن و تحت تأثیر تلقین یک نفر واعظ مؤمن متقى قرار گرفتن مطلب دیگر؛ لذا حتى امیرالمؤمنین علیهالسلام نیز به برخى از آصحابش مىفرمود: مرا موعظه کن که در شنیدن اثرى است که در دانستن نیست.(99)\nوظیفه دوم امام جمعه، مصالحگویى است، امام رضا علیهالسلام در این باره مىفرمایند: و توقیفهم على ما اراد من مصلحة دینهم و دنیاهم.(100)\nباید دانست که مصلحت گویى، به مراتب از موعظهگویى مشکلتر است؛ به این دلیل که اولا موعظه کردن تنها نیاز به صفاى قلب دارد و در موعظه، اگر خود شخص اهل عمل و اخلاص باشد، همان بازگو کردن کلمات بزرگان کافى است، اما براى گفتن مصالح عالى دینى و دنیوى مردم علم و اطلاع زیادى لازم است؛ هم علم به مبانى دینى و شناخت کامل اسلام و آگاهى به روح تعلیمات اسلامى و قدرت تفکیک میان ظاهر و باطن اسلام، و هم شناخت جامعه و اوضاع دنیا و خطرات بیگانگان و پیشبینى اعمال دشمنان و تغییر و تحولات جهان (که هدایت بدون قدرت پیشبینى امکانپذیر نیست)؛ امام جمعه باید بفهمد کجا سنگر است سنگر بگیرد و چه فرصتى پیش آمده تا از آن استفاده کند؛ در یک کلام، هم اسلام شناس باشد و هم از اوضاع دنیا و جریانات اجتماعى کاملا مطلع باشد.\nثانیاً اخلاص بسیار لازم است که دقیقا همان چیزى را که از مصالح دینى و دنیوى مىفهمد به مردم بگوید. فرق است بین مصلحتگویى و مزاج گویى؛ علت این که همیشه مخالفان پیامبران در عصر آنها بیش از مریدانشان بودهاند، آن است که آنها با نقاط ضعف مردم مبارزه مىکردند و مىخواستند آن عیوب و نقاط ضعف را اصلاح کنند و از بین ببرند، مصلحت مردم را رعایت مىکردند، نه میل و هوس آنها را.\nدر باب اخلاص نکته دیگرى هم باید گفت که نباید منبر، کرسى و دلالى شخصیتها شود، حال چه شخصیتهاى سیاسى یا روحانى و یا صاحب مجلس .\nدستور بعدى امام رضا علیهالسلام که بیانگر سومین وظیفه امام جمعه مىباشد، عبارت است از:\nو یخبرهم بما ورد علیهم من الافاق من الاحوال التى فیها المضره و المنفعة؛(101)\nیعنى خطیب باید جریانهایى را که در نقاط دور دست جامعه اسلامى واقع مىشود و مردم بیخبرند، به آنان بگوید؛ و مردم را از اوضاع خارجى و داخلى مطلع گرداند. باید آنها را خبر کند که در دنیا بر سر مسلمانان چه مىآید، نه این که فاجعهاى مثل فاجعه اندلس پیش آید (که این مرکز تمدن اسلامى را پانصد سال پیش از مسلمین گرفتند و صدها هزار نفر را کشتند یا سوزاندند و...)، اما تا همین چند وقت پیش در هیچ کتابى نه تنها ابراز همدردى و اظهار تاسفى، بلکه حتى نامى از این حادثه نمىبینیم.(102)\nاز جمله مهمترین چیزهایى که باعث رواج خطابه و منبر در کشور ما بوده، حادثه عاشورا و توصیههاى ائمه دین درباره برپا کردن مجالس عزادارى سیدالشهدا علیهالسلام است. از این رو شایسته است اشارهاى به این مجالس داشته باشیم. با همه نقایصى که در این مجالس وجود دارد، خوشبختانه مردم، احساساتى بسیار پاک نسبت به سیدالشهدا علیهالسلام دارند و گریههاى آنها واقعا از روى تاثر قلبى است، اما متاسفانه این منبع عظیم مردمى که بسیار قیمتى مىباشد، تا به حال در کشورمان بى استفاده مانده است و اگر بخواهیم این کشور را اصلاح کنیم، بهترین و نزدیکترین راه، بهره بردارى صحیح از منابر این مجالس است. البته باید قبلا اصلاح مهمى در زمینه مرثیهها صورت گیرد: اولاً مرثیهخوانها به فلسفه واقعى عزادارى براى امام حسین علیهالسلام و اصلا فلسفه خود قیام سیدالشهدا علیهالسلام که حقطلبى و مبارزه با ظلم و ظالم است توجه کنند و یادآور شوند که آن چه در ذهن عوام شایع شده که امام حسین علیهالسلام شهید شد که گناه امت بخشیده شود، نه تنها موافق خواست امام حسین علیهالسلام نیست، بلکه خطرناکترین عامل براى بى اثر کردن آن قیام است.\nثانیاً: توجه کنند که در مرثیهها به ذکر حقایق بپردازند؛ نه این که معلوماتشان منحصر باشد به آن چه در لسان الذاکرین(103) و صدر الواعظین[(104) آمده است! وانگهى براى استفاده بهتر از این منابر، مناسب است که در این جا هم مانند خطبه روز جمعه عمل شود؛ یعنى سخنرانان هم به موعظه کردن بپردازند، هم بیان مصالح، و هم توجه دادن به اوضاع و احوال اجتماعى مسلمین.(105)\nبه هر حال، هر دولت و مقامى سخن گویى دارد، دین اسلام هم باید سخنگو داشته باشد و سخنگوى دین، خطبا و اهل منبرند. نماز جمعه و کرسى حسین بن على علیهالسلام اگر این طور باشد، مىتواند حافظ اسلام باشد. فلسفه عزادارى براى ایشان، احیاى این مطلب است و الا گریه ما براى امام علیهالسلام چه فایدهاى دارد؟ او مىخواهد نامش و مکتبش و هدفش زنده باشد و با یاد او با هر باطل و ظلم و فساد و فحشایى بجنگیم و زیر لواى او در راه حق مبارزه کنیم.(106)\n۱۰- مشکل اساسى در سازمان روحانیت\nکسانى که آرزوى اعتلاى آئین مبین اسلام دارند و درباره علل ترقى و انحطاط مسلمین در گذشته دور و نزدیک مىاندیشند، نمىتوانند درباره دستگاه رهبرى آن؛ یعنى سازمان مقدس روحانیت، بىتفاوت باشند و آرزوى ترقى و اعتلاء آن را در سر نداشته، از مشکلات و نابسامانیهاى آن نگران نباشند.\nهر کس که خود را در برابر اسلام مسؤول مىشمارد خود به خود نسبت به سازمان رهبرى آن نیز احساس مسؤولیت مىکند.\nچرا در گذشته حوزههاى علمیه ما جامع رشتههاى مختلف علوم از تفسیر و تاریخ و حدیث و فقه و اصول و فلسفه و کلام و ادبیات و حتى طب و ریاضى بود ولى امروز به صورت دانشکده فقه درآمده و سایر رشتهها از رسمیت افتاده است؟ چرا افراد بیکار و مزاحم، این قدر در محیط مقدس روحانیت زیادند؟ چرا برنامههاى تحصیلى ما مطابق احتیاجات، تنظیم نمىشود؟ چرا بازار القاب و عناوین، اینقدر رایج است، اما مجله و کتاب مفید به قدر کافى نداریم؟ چرا زعماى صالح و روشنفکر ما، همین که در رأس کارها قرار مىگیرند، قدرت اصلاح از آنها سلب مىگردد و گویى اندیشههاى اصلاحى خود را فراموش مىکنند؟ و...\nدر این بحث مىخواهیم بیان کنیم که علت العلل این معضلات، سنت و روشى است که تدریجا در طرز استفاده از سهم امام در پیش گرفته شده و به دستگاه روحانیت، سازمان مخصوصى داده و در نتیجه، باعث مشکلات و نواقص فراوانى گردیده است.\nبعضى مىپندارند صلاح و فساد یک اجتماع، تنها بستگى دارد به صلاح و عدم صلاح افراد افراد مهم، خصوصا زعماى آن. اینها هنگامى که متوجه بعضى مفاسد اجتماعى مىشوند، چاره کار را تنها در آوردن یک زعیم صالح مىدانند؛ و آنان به نوعى اصالت فردى رسیدهاند.\nشاید اولین بار چنین نظریه را افلاطون در بحث مدینه فاضله خود مطرح کرده باشد؛ از حکماى اسلامى نیز، فارابى در این بحث، پیرو افلاطون است. اما با کمى تدبر متوجه خواهیم شد که تأثیر و اهمیت سازمان و تشکیلات و رژیم اجتماعى، از تأثیر و اهمیت زعما، بیشتر است و در درجه اول باید درباره سازمان صالح اندیشید، بعد زعماى صالح. نظامات اجتماعى نسبت به افراد اجتماع، مانند خیابانها و کوچههاى یک شهر است نسبت به مردم آن، و مردم مجبورند از همین خیابانها و کوچهها حرکت کنند؛ حداکثر آزادى عمل مردم، در انتخاب نزدیکترین راه بین این راههاست.حال اگر شهرى بدون نقشه و حساب، توسعه یافته باشد، افراد چارهاى ندارند که رفت و آمد خود را با وضع موجود تطبیق دهند مگر آن که تغییراتى در وضع کوچه و خیابانها پدید آورند.\nهمچنین اگر زعماى صالح، در رأس سازمانهایى که نواقصى دارند قرار بگیرند، تفاوت آنها با دیگران به اندازه آن است که کسى از میان خیابانهاى پرپیچ و خم و نامنظم یک شهر نزدیکترین راه را برگزیند. به این بیان، اگر بخواهیم توجیهى براى نظر افلاطون و فارابى بتراشیم باید بگوییم: آنها به آن افراد صالحى اهمیت دادهاند که حاکم بر سازمانهاى اجتماعى باشند نه محکوم آنها.(107)\nمحیط حوزههاى علوم دینى ما، مزایا و نواقص مخصوص به خود دارد؛ از جمله مزایایش این است که: محیط، محیط صفا و صمیمیت و اخلاص و معنویت است و امتیازى جز امتیاز علمى و تقوائى در آن جا مطرح نیست؛ محیط زهد و قناعت است و از مجالس شبنشینى و عیاشى که در سایر طبقات هست خبرى نیست؛ روابط استاد و شاگرد، صمیمى و احترامآمیز است و شاگردان، احترام استاد را در حضور و غیاب او، با کمال ادب حفظ مىکنند؛ عادت طلاب بر فهم درست و تعمق و تفکر مباحثه است، بر خلاف محصلین جدید که عادت به حفظ کردن و طوطى وار یاد گرفتن کردهاند؛ هدف آنها، گرفتن دانشنامه نیست و انتخاب استاد، با خود شاگردان است، از طرفى هر کس که استعدادى داشته باشد، مىتواند کتابهاى پایینتر را تدریس کند که همین، باعث تعمق بیشتر روى مطالب مىشود و از طرف دیگر، چون قانون انتخاب اصلح در مورد استادان رخ مىدهد و طلاب، ضمن آزمایشها، استاد بهتر را بر مىگزینند، جلو افتادن افراد هم طبق همین قانون انتخاب اصلح صورت مىگیرد و کسى که استعداد بهترى دارد، مىتواند سریعتر رشد کند.\nاما در عین حال نواقصى هم دارد:\nطلاب، کنکور ورودى ندارند؛ لذا گاه، افراد بىصلاحیت وارد مىشوند و چون امتحانى در کار نیست، بعضى پیش از طى مراتب پایین، گام به مراتب بالاتر مىگذارند و تحصیلاتشان متوقف و خودشان دلسرد مىگردند؛ طلاب، استعداد یابى نمىشوند؛ لذا کسى که در رشتههاى خاصى استعداد دارد، ممکن است در مسیر دیگرى بیفتد و استفاده کامل از وجودش نشود؛ رشتههاى تحصیلى اخیرا بسیار محدود شده و همه در فقه هضم شده و خود فقه هم در مجرائى افتاده که از صد سال پیش، از تکامل باز ایستاده است؛ آزادى بىحد و حصر در استفاده از لباس روحانیت، وسیله شده براى سوء استفاده افراد بى علم و تقوا که گاه موجب آبروریزى هم مىشوند؛ روش غلطى در خواندن ادبیات عرب دارند، چنان که بعد از سالها تحصیل قواعد این زبان، خود این زبان را یاد نمىگیرند، نه در حد تکلم و نه در حد نوشتن یا خواندن متون فصیح عربى؛ افراط در مباحثه و شیوع علم اصول، در عین اینکه یک نوع قدرت و هوشیارى در اندیشه طلاب ایجاد مىکند، طرز تفکر آنها را از واقع بینى در مسائل اجتماعى دور مىکند و روش فکرى آنها حالت جدلى مىدهد، خصوصا که منطق تعقلى ارسطویى، به قدر کافى تدریس نمىشود؛ اما مهمترین نقصى که وجود دارد و بحث اصلى ما درباره آن است، مربوط مىشود به نظام مالى و طرز ارتزاق روحانیین.(108)\nدر اینکه معاش روحانیین بهتر است که از چه راه تأمین شود، چند نظر هست:\nعدهاى معتقدند که روحانیت همان طور که در زمان معصومین علیهم اسلام مرسوم بوده، باید مانند سایر طبقات، کار و درآمدى براى خود داشته باشند و قسمتى از وقت خود را صرف تهیه امر معاش و قسمتى را صرف شؤون روحانى، اعم از تحصیل و تحقیق و تألیف و تدریس و تبلیغ و افتاء و ارشاد کنند. و اگر کسى مىخواهد این شؤون را بر عهده گیرد اما سربار اجتماع گردد، بهتر که از اول، وارد نشود.\nحقیقت این است که افرادى زندگى خود را از راه دیگر تأمین کنند و با این حال متصدى شؤون روحانى بشوند بسیار خوب است؛ اما نمىتوان گفت: همه افراد باید چنین باشند، زیرا با توسعه روز افزون علوم، دیگر چنین چیزى مقدور نیست.\nدر صدر اسلام، احتیاج این قدر نبوده، اما امروزه وسعت شبههها و هجوم معاندین، اقتضا مىکند که عدهاى تمام وقت خود را براى دفاع از اسلام و جوابگویى به احتیاجات مردم صرف کنند. البته برخى شؤون روحانى که فعلا مرسوم است از قبیل امام جماعت، نه یک شأن مخصوص روحانى است و نه کسى حق دارد به بهانه آن، سربار اجتماع باشد.\nفرض دیگر این که روحانیت، بودجه مخصوص خود را از اوقاف و صدقات جاریه تأمین کند؛ همان طور که در تمام دستگاههاى روحانى جهان - غیر از شیعه - چنین روشى معمول است. متاسفانه به عللى، بسیارى از این موقوفات به صورت ملک شخصى در آمده، برخى دیگر در اختیار روحانىنمایانى است که به نفع دستگاههایى علیه مصالح عالى اسلام و مسلمین فعالیت مىکنند و برخى هم در اختیار اوقاف است و به شکل دیگر تضییع مىگردد. فقط موارد کمى باقى مىماند که به مصرف حقیقى و شرعى مىرسد.\nاگر وضع اوقاف سر و سامان یابد، نه تنها بودجه عادى روحانیت را تأمین خواهد کرد که کمک بزرگى به دین و فرهنگ و اخلاق عمومى خواهد بود، اما اگر با این شکل فعلى جز فاسد پرورى و ایجاد بدبینى نسبت به روحانیت سود چندانى ندارد.(109)\nفرض دیگر، استفاده از سهم امام علیه السلام است. طبق نظر شیعه، از آیه خمس استفاده مىشود که در اسلام، قانونى مالى وضع شده که براى اداره سازمان رهبرى دینى استفاده مىشود. خمس به غنائم جنگى، معادن، عوائد خالص سالانه و... تعلق مىگیرد که هر کس باید بعد از وضع هزینههاى شخصى یک پنجم اینها را در اختیار دستگاه رهبرى دینى قرار دهد و نیمى از خمس، سهم امام نامیده مىشود؛ که مصرفش در حفظ و ابقاء دین است و در حال حاضر، یگانه بودجهاى است که سازمان روحانیت ما را مىچرخاند و تأثیر زیادى در همه شؤون دینى ما دارد. روحانیین براى وصول این بودجه که نوعى مالیات است، هیچ الزامى به وجود نمىآورند و این، خود مردم مؤمنند که با کمال رضایت، خمس اموالشان را به روحانیان مورد اعتماد خویش مىپردازند.\nامتیاز روحى سهم امام بر بودجه اوقاف، ضمیمه شدن عواطف و تواضع و اظهار ارادت پرداخت کنندگان است و اختصاص سهم امام از طرف عامه مردم به کسى، تابع تشخیص و حسن ظن آنهاست که چه بسا در تشخیص، ممکن است اشتباه کنند.\nالبته تا صد سال پیش که وسایل جدید ارتباطى پدید نیامده بود، معمولا وجوه شرعى هر شهر به علماى همان شهر داده مىشد و غالبا در همانجا مصرف مىشد ولى با پیدایش وسائل جدید ارتباطى، وجوهات، کم کم به همان کسى داده مىشود که مرجع تقلید است و مراجع، علاوه بر اینکه مرکز توجه عواطف بودند و امرشان مطاع بود، در نتیجه رسیدن سهم امام، امکانات جدیدى براى اداره و توسعه حوزههاى علمیه یافتند و کم کم زعامتهاى بزرگ هم پدید آمد؛ تا در قرن اخیر براى اولین بار، مرحوم آیة الله میرزا محمدحسن شیرازى (صاحب فتواى تحریم تنباکو) زعامت کلى پیدا کرد و اولین مظهر این قدرت و ریاست شد.\nتاکنون کیفیت مصرف آن، کاملا به نظر شخصى که وجوه به دست او مىرسد بستگى دارد و لذا خوب به مصرف رسیدنش، بستگى دارد به میزان زهد و تقواى وى، حسن تشخیص او، و امکانات و قدرت حسن اجراى او.(110)\nسهم امام بدین شیوه محاسن و معایبى دارد. حسنش این است که پشتوانهاش فقط ایمان و عقیده مردم است و چون مجتهدین شیعه بودجه خود را از دولت دریافت نمىکنند، استقلالشان در برابر دولتها محفوظ بوده، همواره قدرتى در برابر قدرت دولتها بودهاند و توانستهاند با انحرافات دولتها مبارزه کنند.\nاما عیبش هم در همین است که چون باید و حسن ظن عوام را حفظ کنند، ناگزیرند سلیقه و عقیده عوام را رعایت کنند و دچار عوامزدگى مىشوند.\nاگر روحانیت ایران را با مصر مقایسه کنیم، مىبینیم که در همین جهت، هر یک امتیازى بر دیگرى دارد؛ رئیس جامع ازهر به خاطر نداشتن بودجه مستقل - و نیز طرز تفکرى که درباره اولى الامر دارند - از طرف رئیس جمهور انتخاب مىشود و لذا نمىتواند در مقابل دولت بایستد؛ در حالى که رئیس حوزه علمیه مىتواند در قضیهاى همچون مسأله تنباکو دولت را به زانو درآورد. اما از سوى دیگر روحانى مصرى چون معاش خود را به دست مردم نمىبیند، مجبور نیست به خاطر عوام، حقایق را کتمان کند. شیخ شلتوتى مىتواند طلسم هزار سالهاى را بشکند، اما روحانیت ما در اثر آفت عوامزدگى نمیتواند پیشرو و هادى قافله باشد و مجبور است در عقب قافله شرکت کند.\nویژگى عوام این است که به چیزى خو مىگیرد؛ بدون این که حق و باطل را تمیز دهد؛ همیشه طرفدار حفظ وضع موجود است و با هر نوى به بهانه بدعت، مخالفت مىکند. اگر این آفت در روحانیت ما نبود، کاملا روشن مىشد که اسلام، در هر زمانى واقعا تازه است و حتى عمیقترین سیستمهاى اجتماعى قرن، قادر به رقابت با آن نیست.\nحکومت عوام، منشأ رواج فراوان ریا و تظاهر و کتمان حقایق و شیوع عناوین شده، روحانیان آزادمرد ما را دلخون کرده و مىکند؛ و روحانیت عوامزده ما چارهاى ندارد از این که همواره سکون و مردگى را بر تحریک و پویایى ترجیح دهد که در تاریخ معاصر خود نیز شاهد موارد متعددى بودهایم که حتى مراجع ما نیز از ترس عوام، از اقدامات اصلاحى خود منصرف شدهاند.\nحال، چاره چیست؟ کار معیشت را نمىتوان ساده گرفت. معیشت از ارکان اساسى حیات است که اگر مختل باشد در سایر شؤون حیاتى اثر مىگذارد. البته همواره افراد استثنایى بودهاند که در شرایط سخت، عوض نشدهاند؛ اما سخن در افراد عادى و معمولى است.\nبا نیاز شدیدى که به متخصصین محض در کار دین داریم، نمىتوانیم بگوییم: روحانیت ما بودجه عمومى نداشته باشد و از دسترنج خود زندگى کند. اگر هم متکى به دولت باشد، اگر چه حریتش محفوظ مىماند، اما قدرت را از کف مىدهد و اگر به مردم متکى باشد، قدت به دست مىآورد، اما محکوم است که حریتش را از دست بدهد.\nبه نظر ما صرف اتکاى بودجه روحانیت ایران به عقیده مردم، سبب ضعف آن نشده، بلکه سازمان نداشتن این بودجه سبب این نقص بزرگ شده و مىتوان با سازمان دادن به آن، این نقص را رفع کرد؛ تا روحانیت شیعه، هم قدرت داشته باشد هم حریت. این سازمان دادن، مىتواند چنین باشد که با ایجاد صندوق مشترک و دفتر و حساب در مراکز روحانیت به گونهاى عمل کرد که احدى از روحانیون، مستقیما از دست مردم ارتزاق نکند، بلکه هر کس به تناسب خدمتى که انجام مىدهد از آن صندوق؛ که در اختیار مراجع و روحانیون رده اول است، معاش خود را دریافت کند.\nاگر وضع اصلاح شود هم مراجع تقلید آزاد خواهند شد و هم مساجد، از صورت دکه کسب و در آمد، خارج خواهند شد و دیگر چنین ننگى براى جامعه شیعه نخواهد بود که در مساجد بزرگ، هر کسى در گوشهاى اقامه جماعت کند!(111)\nشاید کسى فکر کند که در این بحث از اثر شگفتانگیز ایمان و تقوا غافل بودهایم و این گفتهها فقط در مورد سازمانهاى اجتماعى دنیایى، صادق است؛ نه در سازمان روحانیت که افراد متقى تشکیل شده است.\nاما مىگویم چنین نیست؛ البته ایمان و تقوا بسیارى از مشکلات را حل مىکند؛ در سازمانهاى دولتى با همه تشکیلات عریض و طویلشان شاهد این همه اختلاس هستیم؛ ما قبول داریم که قدرت معنویت و دین است که با این همه بىنظمى، مانع متلاشى شدن روحانیت ما شده است، اما ما مىگوییم: بنا نیست که ما ایمان و تقوا را جانشین همه چیز بدانیم؛ همان طور که ایمان نمىتواند جانشین علم شود، نمىتواند جاى نظم و انضباط - که یکى از اصول مقدس زندگى بشرى است - را بگیرد.\nاگر ایمان، بعضى مفاسد بى نظمى را از بین برده، یادمان باشد که بى نظمى در معیشت روحانیت، به مقیاس بیشترى، ارکان ایمان را متزلزل کرده است. موجب بسى تاسف است که مردم ببینند، اطرافیان برخى مراجع تقلید، با اختلاسهاى کلان سهم امام زندگى بسیار مرفهى براى خود درست کردهاند، آیا این مسأله به روحانیت ضربه نمىزند.\nوعظ و تبلیغ هم که یکى دیگر از رشتههاى وابسته به روحانیت است، به نوعى دیگر گرفتار عوامزدگى است و آن، نه به خاطر سهم امام، بلکه به این خاطر است که این کار رسما به صورت یک شغل در آمده است.\nموضوعى که همه انبیاء به نقل قرآن از آن امتناع مىکردند، در میان ما جارى و معمول است و معلوم است که وقتى چیزى همچون عرضه کالا براى فروش شد، دیگر تابع میل و خواسته مصرف کننده خواهد بود؛ نه تابع مصلحت وى.\nمن منکر وجود خطباى صالح و مصلحت اندیش و خدمات آنها نیستم؛ بلکه مىگویم: سازمان روحانیت باید خودش گروهى خطیب و واعظ با برنامه صحیح تربیت کند و زندگى آنها را اداره کند و آنها مزد و اجرى از رسالت خود نخواهند. این عده آزاداندیش، کافى است که دیگران هم از آنها پیروى کنند.\nاگر به خواست خدا مشکل مالى سازمان روحانیت ما حل شود، سایر نواقص به دنبال آن حل خواهد شد و اگر ما نکنیم، روزگار خواهد کرد.\nسخنان ما بدین معنى نیست که در افراد روحانى ما نسبت به سایر طبقات، نقیصهاى هست. بلکه خود این سخنان، دلیل آن است که نویسنده، هر انتظارى دارد، از اینها دارد. منظور نویسنده این است که با سازمان صحیح دادن به روحانیت، راه عملى شدن هدفهاى مقدس آنها فراهم گردد. به نظر من مادام که اصلاح اساسى صورت نگرفته، وظیفه افراد اصلاح طلب، این است که زندگى خود را از شغل دیگرى تأمین کنند تا بتوانند آزاد فکر کنند و آزاد بگویند و مقدمات یک اصلاح اساسى را فراهم نمایند.\nامروز ملت ما تشنه اصلاحات نابسامانیهاست و از طرفى مدعیان اصلاحطلبى که - علاقهاى به دیانت ندارند - زیادند و در کمین احساسات نو و بلند نسل امروزند. اگر روحانیت به حاجتهاى صحیح این ملت پاسخ مثبت ندهد، ملت به سوى آن قبلههاى نوظهور متوجه خواهد شد.\nعدهاى معتقدند سر و سامان دادن به سازمان روحانیت آرزویى بیهوده و همچون زنده کردن مرده است؛ اما من بر عکس، معتقدم که روحانیت ما از لحاظ هسته اصلى از زندهترین دستگاههاست؛ درخت آفت زده است که باید آن را حفظ کرد، با آفاتش مبارزه کرد. نظر کسانى که آن را درخت خشکیدهاى مىدانند که باید ریشه کن شود، مردود مىدانم و تز اسلام منهاى روحانیت را همواره یک تز استعمارى دانستهام و معتقدم هیچ چیز نمىتواند جانشین روحانیت ما بشود و حاملان فرهنگ اصیل و عمیق اسلامى، تنها در میان این گروه یافت مىشوند. عقیده و امیدم به اصلاح روحانیت را از از اطلاعاتى که درباره معارف غنى اسلام و شخصیتهاى لایق این دستگاه دارم، الهام گرفتهام و عملا این اصلاح واجب را نه تنها دور نمىدانم بلکه کاملا نزدیک و قریب الوقوع مىبینم: انهم یرونه بعیدا و نریه قریبا(112) (113)\nکتاب صد گفتار\nخلاصه ده گفتار\nچکیده ده گفتار


دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک ، استقبال از دلبندتان به سبک بوهو! | وبلاگ رسمی ihome.ir\nدکوراسیون اتاق نوزاد کوچک ، استقبال از دلبندتان به سبک بوهو!\nدکوراسیون داخلی: دکوراسیون اتاق نوزاد به سبک بوهو شیوه ای جدید و البته شیک برای چیدمان این بخش از خانه است که می توان آن را خلاقیت همراه کرد. سبک بوهو سبکی است که با کمک آن می توان سبک مدرن و معاصر را با هم همراه کرد و در کنار سبک روستیک و روستایی، آنها را به شیوه ای خلاقانه و جذاب چیدمان نمود. در این مطلب از ihome.ir همراه ما باشید تا این سبک جذاب را به دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک ببریم و ایده هایی را از آن مشاهده کنیم.\nتمایل به رنگ خنثی\nدر حالی که معمولا دکوراسیون بوهمی پر از وسایل رنگارنگ و اتاق های دنج و تیره است شاید بهتر باشد که گاهی این ترتتیب را بر هم زد و به سمت پالتی از رنگ های خنثی و فضاهای روشن تر گرایش پیدا کرد. همان طور که در این تصویر نیز می بینید دیوارهای سفید و کفپوش چوبی و استفاده از رنگ خنثی برای برخی از وسایل توانسته فضایی متفاوت ایجاد کند که در کنار پارچه های رنگارنگ و سایر وسایل ترکیب بی نظیری را برای اتاق کودک و نوزاد فراهم آورد.\nوسایل بوهمی برجسته\nاستفاده از رنگ های متنوع و برجسته در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک به سبک بوهو بسیار رایج است. حالا شما می توانید این سبک را با چنین ویژگی هایی به دکوراسیون اتاق نوزاک و کودک خود بیاورید. با کمک پارچه هایی با رنگ های متنوع می تواند فضایی جذاب ساخت و ویژگی اصلی بوهو را حفظ نمود.\nالگوهای طرحدار در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک\nیکی دیگر از ویژگی های جسورانه سبک بوهو استفاده از الگوهای طرح دارد در وسایل است. شما می توانید با کمک طرح های متنوعی که در پارچه هایتان انتخاب می کنید به سبک بوهو نزدیک تر شوید. تلفیق رنگ های متنوع با طرح های برجسته و جسارت آمیز انتخاب خوبی خواهند بود!\nیک دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک زیبا زمانی کامل تر می شود که بتوان در آن به راحتی نفس کشید. بهتر است برای دکوراسیون اتاق کودک و نوزاد خود طبیعت را نیز همراه کنید و فضای نفس کشیدن را برایش مهیا سازید. برای این کار می توانید به سراغ گیاهاین یمناسب بروید و آنها را از سقف آویزان نمایید. یادتان باشد که برخی از گیاهان برای کودکان و البته حیوانات خانگی مناسب نیستند و حتی می توانند مضر نیز باشند، پس بهتر است که در انتخاب گیاهان آپارتمانی دکوراسیون اتاق کودک و نوزاد خود دقت کافی را به کار ببرید و گیاه مناسبی را برگزینید.\nمنسوجات دنج در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک\nیکی از کارهای دیگری که می تواند در کامل تر کردن و البته زیباتر کردن دکوراسیون اتاق نوزاد و کودک با سبک بوهو به کمک شما بیاید آن است که به سراغ منسوجاتی بروید که به دنج تر کردن فضا کمک می کنند. استفاده از پارچه های زیبا با طرح های گرم در کنار فرش هایی که مکمل آنها هستند می توانند شما را در رسیدن به این هدف یاری کنند.\nاستفاده از روتختی های متنوع و طرح دار در کنار کوسن و بالشت هایی که متناسب با آنها انتخاب شده اند می تواند تخت خواب کوچک فرزند شما را در کنار فرش زیبای او آماده یک چرت بعد از ظهر دلنشین نماید.\nگنجینه هایی ارزشمند از پارچه\nدر سبک بوهو تعادل فضایی به شکل عجیب و غریبی بر هم می خورد. شما می توانید با کمک پارچه هایی ارزشمند و تلفیق آنها در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک ، فضایی زیبا و خارق العاده خلق کنید. پارچه های چرمی، ابریشمی، خز مصنوعی و… نمونه هایی هستند که می توانند فضایی مجلل و در عین حال زیبا را برای دکوراسیون اتاق کودک بوهمی شما ایجاد نمایند.\nفرش های چند لایه ای\nاتفاق جالب دیگری که در دکوراسیون با سبک بوهو رخ می دهد آن است که شما می توانید از فرش هایی چند لایه ای نیز استفاده کنید. فرش هایی با رنگ ها و بافت های مختلف می توانند به صورت لایه ای بر روی هم پهن شوند و مجموعه ای متنوع را در فضا نمایان سازند.\nتاپستری در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک\nاستفاده از تاپستری و پارچه های طرح دار در دکوراسیون با سبک بوهو نیز بخش جذاب دیگری از این سبک از چیدمان است. شما می توانید با این کار رنگ و طرح های جذابی را به فضا اضافه کنید به گرما، دلپذیری و دنجی محیط کمک کنید. شاید حتی در چنین شرایطی نصب یک قالیچه زیبا بر روی دیوار هم تصمیم خوبی باشد.\nطرح های مکرومه\nاستفاده از وسایل مکرومه ای انتخاب جذاب دیگری است که در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک به سبک بوهو شما را همراهی خواهد کرد. شما می توانید با استفاده از روش های خودتان بسازید مکرومه، وسایل جذاب بسیاری را خلق کنید. برای مثال مکرومه ها می توانند به عنوان پوششی اطراف گلدان هایتان قرار بگیرند و زیبایی آنها را چندین و چند برابر کنند، آن هم زمانی که گلدانتان از سقف آویزان شده باشد!\nمبلمان جدید و به روز\nشما می توانید در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک خود به دنبال مبلمانی تازه و به روز باشید و فضایی غیرمتعارف را خلق نمایید. انسجام مبلمان و وسایل در دکوراسیون بوهو در کنار تضاد آنها شکل می گیرد و همین مسئله نیز جذابیت این سبک از چیدمان را افزایش می دهد.\nتخت خواب زمینی راحت\nتخت خواب ساده زمینی ای که با چند بالشت راحت و پتوی نرم تشکیل شده باشد از عناصر اصلی دکوراسیون اتاق خواب بوهو است. شما می توانید آن را به دکوراسیون اتاق نوزاد و کودک خود بیاورید و زیبایی فضا را جندین برابر کنید. استفاده از چیزی شبیه به سایبان در بالای تخت خواب نیز می تواند در تکمیل این فرآیند به کمک شما بیاید.\nنشیمن دوستانه کودکانه\nاگر در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک شما فضای کافی و راحتی وجود دارد که می توانید آن را تبدیل به یک نشیمن راحت کنید باید هرچه سریع تر آستین هایتان را بالا بزنید. همان طور که در این تصویر مشاهده می کنید شما می توانید با وسایلی ساده و کوچک، این فضای دنج و گرم را برای فرزند خود مهیا کنید.\nردپایی از سراسر دنیا\nاگر به اندازه کافی جسارت آن را دارید که در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک به سبک بوهویی خود کارهای خارق العاده ای انجام دهید باید هر چه سریع تر آماده این مورد شوید. شما می توانید با کمک وسایل متنفاوتی از سراسر دنیا که آنها را از سفرهایتان به یادگار آورده اید و یا حتی به عنوان هدیه دریافت کرده اید، ردپایی از سراسر دنیا را در این محیط باقی بگذارید و جذابیت آن را چندین برابر نمایید.\nنفوذ آثار قبیله ای\nبد نیست اگر کمی هم به سراغ ردپای آثار قبیله ای بروید. برای این کار می توانید از الگوهای جالبی در پارچه، دیوار و… استفاده کنید و در آنها رنگ ها و بافت های مرتبط با این موضوع را به کار بگیرید. قطعا استفاده از نفوذ آثار قبیله ای در دکوراسیون اتاق نوزاد کوچک و کودک یکی از اصلی ترین عناصر سبک بوهو به شمار می آید.\nمنبع : thespruce | مترجم : حدیث حقیقت | تحریریه وبسایت ihome.ir\nبرچسب ها : دکوراسیون اتاق کودک دکوراسیون اتاق نوزاد\n10 دکوراسیون اتاق بازی کودک که شما را به کودکی تان بر می گرداند!\nانواع مبل اتاق کودک ، کدومش برای فرزند من بهتره؟!\nبهترین رنگ اتاق کودک، سفید را حتما امتحان کنید!


تظاهرات مردم الجزایر در اعتراض به تعیین رئیس‌جمهور موقت\nسه شنبه 20 فروردین 1398 - 16:19:52\nتهران- الکوثر: همزمان با تعیین «عبدالقادر بن صالح» به عنوان رئیس‌جمهور موقت الجزایر، مردم این کشور دست به تظاهرات زدند.\nتظاهرات مردم الجزائر در اعتراض به تعیین رئیس‌جمهور موقت\nبه گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری فارس، در پی تعیین «عبدالقادر بن صالح» رئیس مجلس الأمة (مجلس نمایندگان) الجزایر به عنوان رئیس‌جمهور موقت الجزایر، مردم این کشور باز هم تظاهرات کردند.\nبنا بر گزارش شبکه اسکای‌نیوز، معترضان الجزایری با سر دادن شعارهایی خواستار کناره‌گیری عناصر دوره بوتفلیقه از دولت در دوره انتقالی شدند.\nپارلمان الجزایر اعم از دو بخش شورای عالی قانونگذاری و مجلس الأمة (مجلس نمایندگان) امروز سه‌شنبه در جلسه‌ای، بن صالح را به موجب ماده ۱۰۲ قانون اساسی به عنوان رئیس‌جمهور موقت به مدت ۹۰ روز انتخاب کرد.\nبا وجود تحریم این جلسه توسط احزاب معارض، اما نمایندگان حاضر موافقت خود با تعیین بن صالح به عنوان رئیس‌جمهور موقت را اعلام کردند و به دنبال آن مردم الجزایر با برگزاری تظاهراتی، به تعیین بن صالح اعتراض کردند.\nدر حالی که ارتش الجزایر و طبقه حاکم در این کشور بر اجرای مفاد قانون اساسی در شرایط کنونی تأکید دارند اما اکثریت مردم الجزائر و معارضان خواهان برکناری عناصر بوتفلیقه از دولت هستند.\nمردم الجزایر از دهم فوریه (۲۱ بهمن) در اعتراض به اعلام نامزدی بوتفلیقه برای پنجمین دور ریاست جمهوری دست به تظاهرات گسترده‌ای علیه او زدند و با توجه به شرایط بد جسمانی او، خواستار کناره‌گیری او از قدرت شدند.\nسه شنبه 20 فروردین 1398 - 18:44:44


حکایت زیبای ضرب المثل قدیمی فوت کوزه گری حکایت زیبای ضرب المثل قدیمی فوت کوزه گری\nحکایت زیبای ضرب المثل قدیمی فوت کوزه گری\nداستان زیبای ضرب المثل فوت کوزه گری\nخانه فرش دستباف ایران – جهان فرش : استاد کوزه گری بود که خیلی با تجربه بود و کوزه های لعابی که می ساخت خیلی مشتری داشت.\nشاگردی نزد وی کار می کرد که زرنگ بود و استاد به او علاقه داشت و تمام تجربه های کاری خود را به او یاد داد. شاگرد وقتی تمام کارها را یاد گرفت.شروع به ایراد گرفتن کرد و گفت مزد من کم است. و کم کم زمزمه کرد که من می توانم بروم وبرای خودم کارگاهی راه اندازی کنم و کلی فایده ببرم.\nهرچه استاد کوزه گر از او خواهش کرد مدتی دیگر نزد او بماند تا شاگردی پیدا کند و کمی کارها را یاد بگیرد تا استاد دست تنها نباشد ، پسرک قبول نکرد و او را دست تنها گذاشت و رفت.\nشاگرد رفت و کارگاهی راه اندازی کرد وهمانطور که یاد گرفته بود کاسه ها را ساخت و رنگ کرد و روی آن لعاب داد و در کوره گذاشت.ولی متوجه شد که رنگ کاسه های او مات است و شفاف نیست.\nدوباره از نو شروع کرد و خاک خوبتر انتخاب کرد و در درست کردن خمیر بیشتر دقت کرد و بهترین لعاب را استفاده کرد و آنها را در کوره گذاشت ولی باز هم مشکل قبلی بوجود آمد.\nشاگرد فهمید که تمام اسرار کار را یاد نگرفته.نزد استاد رفت و مشکل خود را گفت. و از استاد خواهش کرد که او را راهنمائی کند.\nاستاد از او پرسید که چگونه خاک را آماده می کند و چگونه لعاب را تهیه می کند و چگونه آنرا در کوره می گذارد.شاگرد جواب تمام سوالها را داد.\nاستاد گفت : درست است که هر شاگردی باید روزی استاد شود ولی تو مرا بی موقع تنها گذاشتی.بیا یک سال اینجا بمان تا شاگرد تازه هم قدری کار یاد بگیرد و آن وقت من هم تو را راهنمائی خواهم کرد و تو به کارگاه خودت برو.\nشاگرد قبول کرد یکسال آنجا ماند ولی هر چه دقت کرد متوجه اشتباه خودش نمی شد.یک روز استاد او را صدا زد و گفت بیا بگویم که چرا کاسه های لعابی تو مات است.\nاستاد کنار کوره ایستاد و کاسه ها را گرفت تا در کوره بگذارد به شاگردش گفت چشمهایت را باز کن تا فوت وفن کار را یاد بگیری.\nاستاد هنگام گذاشتن کاسه ها در کوره به آنها چند فوت می کرد.بعد از او پرسید : ” فهمیدی “. شاگرد گفت : نه.\nاستاد دوباره یک کاسه دیگر برداشت و چند فوت محکم به آن کرد و گرد وخاکی که از آن برخاسته بود به شاگرد نشان داد و گفت : این فوت و فن کار است ، این کاسه که چند روز در کارگاه می ماند پر از گرد و خاک می شود در کوره این گرد وخاک با رنگ لعاب مخلوط می شود و رنگ لعاب را کدر می کند.\nوقتی آنرا فوت می کنیم گرد وغبار پاک می شود و لعاب خالص پخته می شود و رنگش شفاف می شود. حالا پی کارت برو که همه کارهایت درست بود و فقط همین فوت را کم داشت.\nاین مثل اشاره به کسی دارد که بسیار چیزها می داند ولی از یک چیز مهم آگاهی ندارد.مثلهای که به این موضوع دلالت دارند عبارتند از :\nکلیدواژه ها: حکایت، داستان، ریشه ضرب المثل، ضرب المثل، فوت، فوت کوزه گری، کوزه، کوزه گری


کارناتاکا CET سال 2020 آغاز می شود – سوسوکان\nدر کارناتاکا آزمون ورودی مشترک (CET) یک دروازه آزمون برای کسانی که مشتاق برای حرفه ای کرسی ها در مهندسی کشاورزی, در میان دیگران آغاز شد و امروز با اقدامات پیشگیرانه در محل در میان خروش در COVID-19 موارد در دولت است.\nبه عنوان بسیاری از 1.94 لاخ انتظار می رود به نوشتن این آزمون که برگزار خواهد شد امروز و فردا در سراسر کشور.\nبا توجه به معاون وزیر و بالاتر از وزیر آموزش و پرورش Ashwath Narayan, حداقل 40 دانش آموزان مبتلا به COVID-19 خواهد بود نوشتن CET 2020 از COVID مراکز مراقبت (CCCs) و حمل و نقل و غذا و امکانات مرتب خواهد شد برای این دانش آموزان است.\nروز چهارشنبه کارناتاکا دادگاه عالی حاضر به ماندن در این آزمون است. اما آن را کارگردانی مقامات برای اطمینان از تمام لجستیک حمایت از تمدید شد به نامزد.\nHC نیز گفت که همه دانش آموزان با مدرک معتبر سالن بلیط باید مجاز به نوشتن امتحان است.\nپیش از این دادگاه خواسته بود دولت به تجدید نظر در تصمیم به برگزاری CET در نظر خروش در COVID-19 موارد در دولت است. اما دولت تا به حال در تأیید موضع خود در برگزاری امتحان به عنوان در هر برنامه.