بهترین مقالات زومیت در هفته چهارم اردیبهشت - زومیت\nجمعه, ۲۹ اردیبهشت ۹۶ ساعت ۱۰:۳۰\nاگر در طول هفته فرصتی برای دنبال کردن زومیت نداشتید، در ادامه می‌توانید بهترین مقالات منتشرشده در طول هفته را مطالعه کنید.\nآخر هفته فرصت خوبی برای انجام کار‌های متفرقه و مطالعه است. زومیت در هفته‌ی گذشته مقالات تحلیلی در شاخه‌های مختلف منتشر کرد که در ادامه می‌توانید آن‌ها را مطالعه کنید.\nدر دنیای فناوری، هفته‌ی گذشته میزبان رویداد بسیار مهمی بود. گوگل کنفرانس مخصوص توسعه‌دهندگان را با نام I/O برگزار کرد که طی آن به معرفی محصولات و سرویس‌های جدید و متنوعی پرداخت. ما نیز طبق روند همیشگی خود در زومیت، پوشش کاملی از این رویداد داشتیم و می‌توانید مهم‌ترین مقاله‌ی گزارش کامل آن را مطالعه کنید.\nاچ‌تی‌سی نیز پرچم‌دار سال ۲۰۱۷ خود را با نام یو 11 معرفی کرد. بدنه‌ای براق، دوربین توانمند، سخت‌افزار قدرتمند و نحوه‌ی تعامل متفاوت به واسطه‌ی حاشیه‌های حساس به فشار، برخی از نقاط قوت این گوشی هستند. در ادامه می‌توانید تجربه‌ی بررسی اولیه و نگاه نزدیک زومیت به اچ‌تی‌سی یو ۱۱ را مشاهده کنید.\nکبد یکی از مهم‌ترین اعضای بدن است که حفاظت آن از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. راهکار‌های لازم برای حفظ این ارگان از بدن در هفته‌ی چهارم اردیبهشت ماه در زومیت منتشر شد. همچنین انتشار تشریح کامل گروه‌های خونی، از دیگر مقاله‌های منتشرشده در زمینه‌ی پزشکی است که با مطالعه‌ی آن می‌توانید اطلاعات بسیار جامعی در این خصوص دریافت کنید.\nاستیو جابز بدون شک یکی از برجسته‌ترین مدیران و چهره‌های تأثیرگذار دنیای فناوری بوده است. می‌توانید زندگی‌نامه‌ی مؤسس و مدیرعامل مرحوم شرکت اپل را مطالعه کنید تا با الگوهای رفتاری این فرد موفق بیشتر آشنا شوید. آموزش‌های لازم در رابطه با شناخت نیاز‌های بازار و و سپس عرضه‌ی محصول مناسب در کنار نکات کاربردی فروش استارتاپ بخشی از مواردی هستند که می‌توانند کمک بزرگی به مدیران استارتاپ باشند.\nنیسان جوک یکی از خودروهای جدید بازار ایران است که در زومیت به بررسی کامل آن پرداخته‌ایم. اگر قصد خرید یا آشنایی بیشتر با این شاسی بلند دارید، مقاله‌ی منتشرشده تمامی سؤال‌های شما را به‌خوبی پاسخ خواهد داد.\nبررسی علل محبوبیت خودروهای کلاسیک و نگاهی متفاوت به خودروی افسانه‌ای پورشه ۹۱۱ پس از ۵۴ سال تولید و عرضه‌ی ۱ میلیون دستگاه، از دیگر مقالات منتشر شده برای علاقه‌مندان دنیای خودرو بودند.\n22 کل پست‌ها از 1396/02/23\nهمه - 22 پست های منتخب - 1 Top Articles - 22\nTop Articles 22


ارکسترها در مقابل موسیقی‌های مذهبی نامناسب / اظهار نظر مشایخی، مرتضی‌پور و میرزمانی\nنوای فارس: در یکی دوسال اخیر موضوع برگزاری کنسرت‌هایی با رویکرد مذهبی در ایام محرم و صفر توسط ارکسترها مورد توجه قرار گرفته و معاونت هنری وزارت ارشاد و ارکسترهای زیر مجموعه این معاونت در راستای ارائه آثار ارزشمند، اجراهایی را با مضامین مذهبی تدارک دیده‌اند. در ماه گذشته ارکستر ملی با رهبری فریدون شهبازبان و محمد اصفهانی به صحنه رفت که با استقبال علاقمندان روبرو شد و در چند روز آینده نیز ارکستر ملی کنسرت "وداع" را با خوانندگی حسام‌الدین سراج برگزار می‌کند. این ارکسترها در ماه‌هایی که فعالیت موسیقی در کشور افول می کند و اتفاقا زمینه برای رشد آثار بی محتوا فراهم می شود، می توانند جریانی خاص و قابل توجه را در عرصه موسیقی باز کنند و در جهت ارائه آثار فاخر مذهبی اقدام کنند. از این رو با چند تن از اهالی موسیقی گفت و گو داشته ایم تا نظر آنها را درباره فعالیت‌های ارکسترها در جهت اشاعه موسیقی مذهبی جویا شویم.\nاركسترها در برابر موسیقی نامناسب\nنادر مشایخی معتقد است، اجرای آثار فاخر مذهبی توسط ارکسترها راه خوبی برای مقابله با موسیقی‌های نامناسبی است که در ایام محرم و صفر گسترش پیدا می‌کنند.\nاین، آهنگساز و رهبر سابق اركستر سمفونیک تهران درباره برگزاري كنسرت‌هاي مذهبي گفت: در چند سال اخير موضوع برگزاري كنسرت با رويكرد مذهبي در ايام محرم و صفر توسط اركسترها مورد توجه قرار گرفته است و خوشبختانه هنرمندان از اين موضوع حمايت خوبی مي‌كنند.\nاو با اشاره به اینکه طی ایام محرم و صفر موسیقی حذف شود را اقدام قابل قبولی ندانست و توضیح داد: در ايام محرم و صفر بايد كنسرت‌هايي برگزار شود كه مضمون مذهبي دارند زيرا در اين ايام فقط بايد اين نوع موسيقي‌ها اجرا شود. از سویی دیگر موسيقي ايران ظرفيت بسيار بالايي دارد و مي‌تواند در اين ايام با آثار فاخری که در زمینه موسیقی مذهبی داریم جوانان را جذب كند. يعني اينكه در محرم و صفر به كمك موسيقي مذهبي مي‌توانيم جوانان را با موسيقي اصيل ايراني آشتي دهيم.\nمشایخی برگزاری کنسرت‌های مذهبی با موسیقی ارزشمند را راهکاری برای برچیدن اسباب موسیقی‌های نامناسب را که در این ایام به صورت گسترده پخش می‌شود، دانست و افزود: متاسفانه در سال‌های گذشته شاهد بودیم در اين ايام موسيقي‌هايي اجرا مي‌شود كه اصلا مناسب نيستند. بهترين راه اين است كه با برگزاري كنسرت‌هاي مذهبي و موسيقي‌هاي ارزشمند زمینه رشد چنین آثار نامناسبی گرفته شود.\nنادر مشایخی در پایان گفت: اسباب برچیدن موسيقي‌هاي نامناسب که در شان امام حسين (ع) نيست تدبير مسئولين را می‌طلبد و اینکه امروزه ارکسترها، موسيقي فاخر مذهبی ايراني را اجرا می‌کنند مقابله خوبی است زیرا این آثار می‌توانند جايگزين آثار نامناسب شوند و در زمینه موسيقي فرهنگ‌سازي می‌کنند.\nارتباط با جوانان همراه با موسيقي‌هاي مذهبي فاخر\nنادر مرتضي‌پور نیز درباره اشاعه موسیقی مناسب مذهبی توسط ارکسترها گفت: خوشبختانه مردم از كنسرت‌هاي مذهبي حمايت مي‌كنند در نتيجه مي‌توانيم كاري كنيم تا از موسيقي‌هاي مناسب در اين ايام استفاده شود.\nاین رهبر اركستر که در چند روز آینده با ارکستر ملی کنسرت "وداع" را با خوانندگی حسام‌الدین سراج برگزار می‌کند درباره برگزاري كنسرت با مضمون مذهبي گفت: خوشبختانه مردم از اين كنسرت‌ها حمايت مي كنند در نتيجه مي‌توانيم كاري كنيم تا از موسيقي‌هاي مناسب در اين ايام استفاده شود. همه اهالی موسیقی نیز اعتقاد دارند و ما هم قبول داريم كه بايد در ايام محرم و صفر فقط موسيقي مذهبي اجرا شود اما معتقدیم بايد بهترين موسيقي‌هاي مذهبي اجرا شود.\nنادر مرتضي‌پور ضمن حمایت از فعالیت‌های ارکسترها از موسیقی مذهبی در ادامه افزود: در چند سال اخير نوحه‌ها و موسيقي‌هاي مذهبي از مسير اصلي خود منحرف شده است و ما تنها كاري كه مي‌توانيم انجام دهيم اين است كه براي موسيقي مذهبي از موسيقي اصيل ايراني استفاده كنيم زيرا اين نوع موسيقي قابليت‌هاي زيادي دارد.\nمرتضي‌پور در پايان گفت: به نظرم برگزاري كنسرت‌هاي مذهبي بايد در محرم به صورت مداوم برگزار شود تا جوانان هم با موسيقي‌هاي مذهبي فاخر بيشتر ارتباط برقرار كنند.\nفراگیری کنسرت مذهبی در گرو فعالیت‌های ارکسترها\nمحمد ميرزماني نیز تداوم فعالیت ارکسترها را دلیل مهمی برای اشاعه موسیقی فاخر دانست و گفت: برگزاري اين كنسرت‌ها مذهبی حركت خوبي است و بايد ادامه‌دار باشد تا به نتيجه دلخواه برسيم.\nاین آهنگساز و رهبر اركستر درباره برگزاري كنسرت با مضمون مذهبي گفت: اگر برگزاري اين كنسرت‌ها بيشتر شود شاهد موفقيت موسيقي مذهبي خواهيم بود.\nميرزماني در ادامه بيان كرد: موسيقي ايراني ظرفيت بالايي دارد و به راحتي مي‌تواند با مخاطبان ارتباط برقرار كند در نتيجه بايد از اين نوع موسيقي در كنسرت‌هاي مذهبي استفاده كنيم.\nاين آهنگساز افزود: براي جذابيت بيشتر اين كنسرت‌ها بايد شاخصه‌هاي موسيقي سنتي را پيدا و تقويت كنيم تا جوانان را جذب كنيم.\nمحمد ميرزماني در ادامه خاطرنشان كرد: مرحوم مشكاتيان بخشي از اين خصوصيات را پيدا كرده بود و به همين دليل مخاطبان زيادي به آثار او گرايش پيدا كرده‌اند.\nميرزماني در پايان گفت: اركسترها بايد در ايام محرم و صفر بيشتر كنسرت‌هاي مذهبي برگزار كنند تا فراگير شود.


تاریخ انتشار: ۳۱ : ۱۱ - ۱۰ دی ۱۳۹۶\nدفتر پادشاهی اردن تهدید کرد، کسانی که شایعاتی درباره برکناری سه شاهزاده اردنی پخش کرده‌اند، تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت.\nبه گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری رسمی اردن (پترا)، در بیانیه دفتر پادشاهی اردن آمده است: برخی سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی شایعات و ادعاهای نادرستی را پخش کرده‌اند که توهین به شاهزادگان اردنی شامل فیصل بن حسین، علی بن حسین و طلال بن محمد محسوب می‌شود.\nدر این بیانیه تأکید شده است: دفتر پادشاهی تمامی کسانی را که این اکاذیب را منتشر کرده و به شاهزادگان توهین کرده‌اند تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد. چنین اخبار دروغینی با هدف توهین به اردن و نهادهای آن منتشر شده، اما هرگز وحدت ملی و ارتباط مستحکم میان خاندان حاکم با مردم را از بین نخواهد برد.\nیک منبع رسمی اردنی صبح شنبه اعلام کرده بود که دستور ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن برای بازنشستگی سه شاهزاده در ارتش یک مساله طبیعی است.\nاین منبع اعلام کرد که صحبت درباره برکناری و اخراج این شاهزادگان درست نیست.\nاین منبع اعلام کرد: اردن مجبور نیست دستور پادشاهی را توجیه کند که درباره اوضاع داخلی خود این کشور است و یک اقدام در راستای کنترل هزینه‌ها و بازسازی نهاد نظامی است.\nوی افزود: اردن روابط ممتازی با کشورهای عربی دارد، اما برخی طرف‌های ناشناخته می‌خواهند این موضوع را سیاسی کنند. چه چیزی باعث شده که برخی به یک مساله داخلی در این زمان ورود پیدا کنند. ما همگی می‌دانیم که برخی برای تضعیف تلاش‌های اردن در قبال قدس تلاش می‌کنند. چراکه اردن نقش جدی در متحد کردن جهان عرب و اسلام داشت. اردن به موضع ثابت خود در قبال قدس و مساله فلسطین با هماهنگی کشورهای عربی ادامه می‌دهد.\nاین منبع تأکید کرد: موضع اخیر اردن درباره تعدادی از پرونده‌ها به ویژه درباره قدس موضع درستی بود.\nاردن با تصمیم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا مبنی بر به رسمیت شناختن قدس به عنوان پایتخت اسرائیل مخالفت کرد.\nاواخر هفته گذشته پادشاه اردن از فیصل و علی بن حسین و طلال بن محمد بعد از صدور دستور بازنشستگی آن‌ها قدردانی کرد.\nدر پیامی که پادشاه اردن برای این سه شاهزاده فرستاده، آمده است: نیروهای مسلح اردن به بازسازی ساختار و ارتقای فراگیر توانایی‌های یگان‌ها و متحد کردن و بازسازی هرم فرماندهی برای سال‌های آتی می‌پردازند.\nبا این حال طی دو روز گذشته پیش‌بینی‌های زیادی درباره تغییرات در پست‌های عالی و نامزدی اسامی جدید برای کادر جدید در چند پرونده مطرح شده است.\nاین پیش‌بینی بعد از آن افزایش یافت که پادشاه اردن دستور بازنشستگی سه شاهزاده مذکور را صادر کرد.\nهمچنین حمزه بن حسین، ولیعهد اسبق به عنوان مشاور رئیس ستاد ارتش انتخاب شده است.\nمنابع آگاه اعلام کردند که این اقدام بخشی از طرح فراگیر برای کاهش سطح درجات به ویژه به دلیل کادر اداری بزرگ با درجات بالای نظامی است که به گفته کارشناسان از سطح حرفه‌ای بودن این مسؤولان می‌کاهد.\nبه گفته این منابع، قبل از بازنشستگی این شاهزادگان، ۱۱ افسر نیز در راستای برنامه بازسازی ارتش بازنشسته شده بودند.\nاما در بعد سیاسی تحلیلگران معتقدند که این اقدام زمینه را برای تغییرات قریب الوقوع و احتمالی دیگری در پست‌های عالی فراهم می‌کند.\nبه گفته این منابع، این مساله احتمالا بعد از تصویب بودجه مالی پارلمان و آغاز سال جدید روشن خواهد شد.\nبرچسب ها: اردن ، شاهزاده


باز هم سر قهرمانی بی کلاه موند! | سایت خبری تحلیلی لرستان خبر\nکد خبر: 60878\nعبداللهی: صدور رای قهرمانی به هفته آینده موکول شد\nباز هم سر قهرمانی بی کلاه موند!\nعضو کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال از صادر شدن رای پرونده محسن قهرمانی در هفته آینده خبر داد.\nبه گزارش افکارنیوز ، حسین عبداللهی در خصوص پرونده محسن قهرمانی عنوان کرد: بررسی پرونده آقای قهرمانی مراحل نهایی خود را در کمیته انضباطی طی می کند اما هنوز رایی در این خصوص صادر نشده است.\nوی افزود: رسیدن این پرونده به مراحل نهایی به این مفهوم است که مستندات کامل شده و باید در این باره تصمیم نهایی اتخاذ شود. تصمیم گیری نهایی و اعلام رای نیز بعد از چند جلسه آینده اعضای کمیته انضباطی صورت خواهد گرفت و نهایتاً تا اواخر هفته آینده رای پرونده محسن قهرمانی صادر می شود.\nعضو کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال درباره اینکه غلامرضا بهروان اعلام کرده پرونده محسن قهرمانی ادله محکمه پسندی ندارد، گفت: هر کسی می تواند اظهارنظر کند و ما نمی توانیم مقابل اظهارنظر دیگران را بگیریم اما همه باید بدانند مرجع تصمیم گیرنده و صادرکننده رای کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال است نه بخشی دیگر.\nمحمد رویانیان گفته است اگر قهرمانی تبرئه شود فدراسیون و فوتبال پاک زیر سوال می روند. «آیا اظهارنظرهای اینچنینی روی کمیته انضباطی تاثیر می گذارد؟ » ، عبداللهی در پاسخ به این پرسش به تسنیم گفت: در کمیته انضباطی اگر به این نتیجه برسیم که مستندات علیه فردی نیست به گفته ها و مصاحبه ها توجه نمی کنیم. در پرونده قهرمانی هم مانند دیگر پرونده ها مستندات مهم است و اگر مستندات علیه او نباشد تبرئه خواهد شد و اگر هم مستندات وجود داشته باشد حکم را طبق قانون صادر می کنیم.


فراخوان دومین دوره ی جشنواره ی بین المللی موسیقی شیراز\nدومين دوره ی "جشنواره ی بين المللی موسيقی شيراز" با عنوان "اپوس 2": لودويگ ون بتهوون" با تمرکز بر آثار اين آهنگساز بزرگ موسيقی کلاسيک از تاريخ 17 تا 20 تيرماه 1399، با همکاری استادان برجسته ی موسيقی کشور، مشارکت آموزشگاه موسيقی فروغ و مؤسسه ی فرهنگی - هنری شهر آفتاب با حمايت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس در مجموعه ی فرهنگی - سينمايی هنرشهرآفتاب در شيراز، برگزار خواهد شد. با توجه به گستردگی و گوناگونی رويدادها، استادان، هنرمندان و مديران مجرب و شايسته ی حوزه ی موسيقی کشور در قالب شوراهای متعدد از قبيل شورای علمی و هنری، شورای سياستگذاری، مديريت اجرايی، مديريت روابط عمومی، مديريت امور بين الملل، .. در برگزاری اين جشنواره مشارکت دارند.\n- مدير هنری: محمدهادی اوجی\n- مدير اجرايی: محسن خباز\n- مشاوران علمی: روزبه تابنده، محمدرضا تفضلی، علی رادمان، آروين صداقت کيش\n- مشاوران هنری:\n- بخش آنسامبل: ستاره بهشتی، فرزاد خاوند، آذين موحد\n- بخش پيانو: ربکا آشوقيان، رافائل ميناسکانيان\n- شورای سیاست گذاری: آرش اسماعیلی، محمدهادی اوجی، محمدعلی مسجدی\n- امور بين الملل: گروه FAM IA به سرپرستی ميلاد فرجاديان\n- روابط عمومي: رضا اباذرفرد، مژگان سرشوق\n- گرافيست: استوديو خادم صادق\nاين فستيوال با هدف ايجاد شوق و انگيزه ی بيشتر برای نوازندگان، آهنگسازان و همچنين پژوهشگران موسيقی، به منظور ارائه ی توانايی ها و داشته های خود و همچنين ايجاد بستری مناسب برای معرفی و تفسير آثار آهنگسازان بزرگ تاريخ موسيقی و آهنگسازان معاصر کشورمان طراحی شده است. اميد به اينکه تعامل سازنده و صميمانه ميان موزيسين های ايرانی و ميهمانان غيرايرانی اين جشنواره علاوه بر پيشرفت و ارتقای جايگاه ايشان، به معرفی انواع فاخر موسيقی به عموم هم ميهنان مان نيز ياری رساند.\nدومين دوره جشنواره بين المللی موسيقی در سه بخش غيررقابتی سازمان يافته است:\n- کارگاه های آموزشی و ارائه مقالات\nداوطلبان بايد مطابق با آيين نامه ی جشنواره تا مهلت تعيين شده نمونه ی تصويری اجرای رپرتوار خود را که شامل اجرای دست کم يک اثر از لودويگ ون بتهوون باشد، در وب سايت رسمی جشنواره به آدرس www.simf.ir بارگذاری کنند.\nپس از بررسی و ارزيابی آثار ارسالی توسط هيأت بازبينی که در بخش آنسامبل از: ستاره بهشتی، فرزاد خاوند، آذين موحد و در بخش پيانو از: ربکا آشوقيان، رافائل ميناسکانيان، محمدهادی اوجی تشکيل شده است، از برگزيدگان برای شرکت در جشنواره و اجرای صحنه ای دعوت به عمل خواهد آمد.\n- مهلت پذيرش آثار در بخش کنسرت حداکثر تا تاريخ 1399/02/10 خواهد بود.\n- نتايج و اعلام پذيرفته شدگان در بخش کنسرت تا تاريخ 1399/02/20 در وب سايت رسمی جشنواره منتشر خواهد شد.\n- مدت زمان در نظر گرفته شده برای هر گروه يا هر نوازنده (تکنوازی) 20 تا 30 دقيقه می باشد.\n- درخواست کنندگان اجرای بيش از يک اثر در بخش کنسرت در نظر داشته باشند که لازم است انتخاب آثار ديگر از رپرتوار موسيقی کلاسيک يا معاصر باشد.\n- قطعات چند قسمتی (سونات، تم و وارياسيون و ... ) بايد کامل اجرا شوند.\n- ضبط تمامی قطعات در نظر گرفته شده برای اجرا در مرحله نهايی، الزامی است.\nکارگاه های آموزشی و ارائه مقالات\nدبيرخانه ی جشنواره ی بين المللی موسيقی شيراز از پژوهشگران و فعالان حوزه ی نظری موسيقی برای طرح کارگاه آموزشی يا ارائه مقاله در چارچوب دومين دوره ی برگزاری اين جشنواره با محور تفکر و آثار بتهوون دعوت می کند.\nشورای علمی بازبينی طرح کارگاه های پژوهشی و مقاله: روزبه تابنده، محمدرضا تفضلی، علی رادمان، آروين صداقت کيش\nشورای علمی جشنواره در هر دو بخش کارگاه پژوهشی و مقاله، سرفصل های زير را به پژوهشگران پيشنهاد می کند:\nبتهوون و بازتعريف سنت های اجتماعی (جايگاه اجتماعی آهنگساز)\nبتهوون و بازانديشی سنت های موسيقايی (واکنش بتهوون به قواعد جاری آهنگسازی)\nبتهوون، جنگ و انقلاب (انقلاب کبير فرانسه)\nچالش نارسايی شنوايی و انعکاس آن در آثار آهنگساز\nبتهوون و انقلاب صنعتی\nبتهوون در جهان معاصر\nبتهوون و فلسفه\nسرفصل های يادشده تنها به عنوان نمونه پيشنهاد شده اند و جشنواره از هرگونه رويکرد خلاق به پژوهش و ارائه در چارچوب موضوع محوری برنامه استقبال می کند.\nدرخواست کنندگان برگزاری کارگاه های پژوهشی به نکته های زير در ارائه ی طرح کارگاه خود دقت کنند:\n- مهلت پذيرش طرح کارگاه ها حداکثر تا تاريخ 1399/02/10 است.\n- نتايج پذيرش در بخش کارگاه ها تا تاريخ 1399/02/20 در وب سايت رسمی جشنواره منتشر خواهد شد.\n- مبحث اصلی کارگاه بايد موضوعی تخصصی و در چارچوب محور کلی جشنواره باشد و تمام موارد مطرح شده در کارگاه بايد با توجه به اين موضوع تعريف شوند.\n- متن توضيح طرح حتما با هر دو فونت Word , PDF و مطابق فايل نمونه که همزمان با فراخوان در وب سایت رسمی جشنواره به نشانی اينترنتي www.simf.ir منتشر می شود تايپ و بارگذاری شود.\n- در صورت رعايت نشدن موارد ذکر شده و يا ناقص بودن مدرک های درخواستی، طرح کارگاه پيشنهادی حذف خواهد شد.\n- حداکثر زمان درنظر گرفته شده براي هر کارگاه 90 دقيقه خواهد بود.\nنمونه فایل برای ارسال چکیده مقالات (دانلود کنید)\nمدرک های لازم برای طرح کارگاه پژوهشی:\n- طرح کارگاه به همراه فهرست سرفصل ها به صورت چکيده (حدود 500 واژه)\n- شرح فعاليت (رزومه) برگزارکننده يا برگزارکنندگان کارگاه\n- منابع علمی مورد استفاده برای طراحی کارگاه\n- متنی خلاصه (جدا از چکيده و منابع) در پاسخ به پرسش های زير:\n- هدف از برگزاری کارگاه\n- دستاورد حضور و همکاری مخاطبان\n- امکانات و تجهيزات مورد نياز برای برگزاری کارگاه\nدرخواست کنندگان شرکت در بخش مقاله به نکته های زير در ارائه ی متن خود دقت کنند:\n- پذيرش مقاله در اين دوره از جشنواره در دو مرحله انجام خواهد شد.\n- مهلت پذيرش چکيده ی مقاله در مرحله ی اول بازبينی حداکثر تا تاريخ 1398/11/30 است.\n- نتايج پذيرش چکيده ی مقاله تا تاريخ 1398/12/10 در وب سايت رسمی جشنواره اعلام خواهد شد.\n- مهلت پذيرش مقاله های کامل برای بررسی در مرحله ی دوم بازبينی تا تاريخ 1399/02/10 است.\n- نتايج نهايی پذيرش مقاله در مرحله ی دوم بازبینی تا تاريخ1399/02/20 در وب سايت رسمی جشنواره اعلام خواهد شد.\n- مقاله بايد حاصل کار پژوهشی و مطالعاتی نويسنده يا نويسندگان باشد. مقاله ی اقتباسی و ترجمه پذيرفته نمی شود.\n- در صورت داشتن تصوير، کيفيت آنها بايد مناسب چاپ باشد. فايل های تصويری بايد جدا از متن مقاله ارسال شده و به ترتيب شماره های متن مقاله نام گذاری شوند.\n- هرگونه نمودار احتمالی بايد با نرم افزار Excel ترسيم شود. ارسال جداگانه فايل Excel نمودارها ضروری است.\n- حجم مقاله ی کامل نبايد کم تر از 4000 و بيشتر از 5000 واژه باشد.\n- متن مقاله حتما به هر دو فرمت Word, PDF مطابق فايل نمونه که همزمان با فراخوان در وب سايت رسمی جشنواره به نشانی اينترنتی www.simf.ir منتشر می شود تايپ و بارگذاری شود.\n- رعايت حقوق معنوی، نکات اخلاق پژوهش و اجتناب از کپی برداری الزامی است.\n- در صورت رعايت نشدن موارد ذکر شده و يا ناقص بودن مدرک های درخواستی، مقاله ی پيشنهادی حذف خواهد شد.\n- حق چاپ مقاله با ذکر نام نويسنده برای دبيرخانه ی جشنواره محفوظ است\n- مدرک های لازم برای ارائه ی مقاله در مرحله ی نخست:\n- عنوان و چکيده ی مقاله (حدود 500 واژه)\n- شرح فعاليت (رزومه) نويسنده يا نويسندگان مقاله\n- منابع علمی پژوهش در متنی جداگانه\nنمونه فایل برای ارسال چکیده طرح کارگاه (دانلود کنید)\n- تکميل فرم درخواست شرکت در دومين جشنواره بين المللی موسيقی شيراز در وب سايت www.simf.ir\n- ضميمه فايل های مورد نياز مربوط به هر بخش از جشنواره در فرم درخواست شرکت در جشنواره در وب سايت\n- شرکت در جشنواره به معنای پذيرش ضوابط و رأی هيأت بازبينان جشنواره است.\n- شرکت کنندگانی که مايل به شرکت در بيشتر از يک بخش هستند بايد برای هر بخش مدارک و فرم درخواست جداگانه تکميل و ارسال کنند.\n- تکميل و ارسال فرم درخواست، تعهدی برای دبيرخانه در خصوص دعوت از متقاضی ايجاد نمی کند.\n- به مدارک ناقص ترتيب اثر داده نمی شود.\n- مدارک ارسالی در دبيرخانه جشنواره محفوظ می ماند و بازپس داده نمی شود.\n- مرجع رسمی اطلاع رسانی جشنواره سايت www.simf.ir است که تمامي اخبار و اطلاع رسانی ها از اين طريق منتشر خواهد شد. پيگيری اخبار و اطلاعات اين مرجع برعهده ی درخواست کنندگان است.\n- تصميم گيری درباره ی مسايل پيش بينی نشده به عهده ی دبيرخانه جشنواره است.\n- دبيرخانه جشنواره بين ساعت های 9 تا 17 روزهای کاری پاسخگوی پرسش های داوطلبان خواهد بود.\n- شماره تماس: 36301686-071 و 09027928239\nهمچنين، تسهيلاتی که دومين جشنواره بين المللی موسيقی شيراز در اختيار درخواست کنندگان راه يافته به مرحله نهايی قرار خواهد داد عبارتند از:\n- هزينه های مربوط به رفت و آمد بين کشوری، بين شهری و درون شهری\n- اقامت در هتل اليزه شيراز\n- شرکت در کليه مسترکلاس ها، کارگاه ها و اغلب کنسرت ها\n- لوح تقدير شرکت در جشنواره بين المللی موسيقی شيراز\nدبیرخانه جشنواره بین المللی موسیقی شیراز


انتقال برخی رهبران فدائیان اکثریت به کابل\nبله. کاملا، و متاسفانه اغلب نوک تیغ انتقادات نسبت به اوضاع سالهای گذشته حزب هم به طرف ایشان است. اما همانطور که گفتم من همچنان اعتقاد دارم که اگر ما مسائل را یکسویه بببنیم و عادت داشته باشیم همیشه حق را به خودمان بدهیم، آنوقت همه حقیقت را نمی‌گوئیم و کسی که همه حقیقت را نمی‌گوید و تنها آن حقیقتی را می گوید که دلش می خواهد آن را بگوید، آنوقت کسی به این حقیقتی که می گوید هم باور نمی کند.\nما در این نزدیک 35 سال شاهد حوادث بزرگی در ایران و جهان شدیم. رهبری حزب در مقایسه با رهبری حزب در سالهای پس از کودتای 28 مرداد بسیار ضعیف بود و همچنان هم هست. باید این حقیقت را بپذیریم که بزرگترین ضربه را خوردیم و ورزیده ترین و آبدیده ترین کادرهای رهبری حزب را از دست دادیم. شک نیست که حزب می‌توانست در موارد قابل توجهی، روش‌های دیگری برای حل مشکلات سازمانی خودش در این سالها پیدا کند، اما فشارهای بیرونی و درونی به حزب را اگر نادیده بگیریم آنوقت این مشکلات را چنان برجسته می کنیم که جائی برای خود در حزب پیدا نمی کنیم و از آن مهم تر، ازصف توده‌ای بیرون می زنیم. من از نزدیک شاهد افت و خیزهای حیرت آوری در میان توده‌ایهای به مهاجرت آمده از یکسو و تنگ نظری‌ها و اختلافات بسیار قدیمی میان شماری از معدود اعضای کمیته مرکزی جان به در برده بودم و حداقل برای خودم مسائلی که طرح می کنم قطعی است. آواری که بر سر حزب فرود آمد بسیار سنگین بود و تنی که زیر آوار مانده اما جان به در برده بود بسیار نحیف و ضعیف. من هرگز نمی خواهم بگویم آنچه خاوری کرد، درست بود، اما هرگز هم نمی‌توانم بگویم همه آنچه کرد غلط بود. به هیچ وجه. باید جای او بود و بعد به خود اجازه قضاوت داد. و تازه، زاویه ای که من درباره اشتباهات روی آن مکث می کنم، بسیار فاصله دارد با آن چیزهائی که اغلب منتقدان وی می گویند و عادت دارند به یک سمت شلیک کنند. من عمده ترین اشتباه را ناشی از غفلت برای کار در ایران و برای ایران و تمرکز روی مسائل ایران می دانم و این غفلت را ریشه اصلی مشکلات می شناسم. این اشتباه باعث رشد اشتباه ارزیابی سیاسی از اوضاع ایران، از شرایط دشوار دهه 1360 و زندان ها و وضع رهبری حزب در زندان، اشتباه در کار تبلیغاتی و اشتباه در اتخاذ شعارها – از جمله شعار سرنگونی جمهوری اسلامی- شد. حالا ممکن است عده ای مثلا رفیق صفری را مرکز ثقل قرار دهند و یا رفقای دیگری را. من حتی دراین زمینه هم اعتقاد دارم رفیق صفری هم که بیشترین نقش منفی را در این زمینه داشت، به دلیل نگاه بیگانه ای بود که نسبت به اوضاع ایران و انقلاب 57 داشت و برخوردهائی که با رفقای قدیمی رهبری داشت. این نقش، یعنی نقش شخصیت صفری از نظر من آنقدر بود که بگویم ای بسا اگر او پس از یورش ها بار دیگر جلو کشیده نشده و در رهبری حزب قرار نگرفته بود، برخی از دشواری های کلیدی را پیدا نمی کردیم.\nبله. در واقع در تمام مراحل راه اندازی رادیو زحمتکشان که او به افغانستان می‌آمد و حتی چند هفته می‌ماند، ما ارتباط تنگاتنگ با هم داشتیم. آدم پیچیده ای بود و دشوار. فکر می کنم در جلسات اول این گفتگو که مربوط به سالهای آستانه انقلاب و سفر من به برلین شرقی بود برایتان گفته بودم که صفری را در یک دیدار سه نفره با رفیق اسکندری دیدم. همان جلسه ای که این جمله فراموش نشدنی را رفیق اسکندری در پاسخ پیام سازمان "نوید" که من برده بودم، یعنی ضرورت اعلام قیام مسلحانه در سال 1357 گفت. جمله اش این بود:« این شعار، یعنی آش خودمان را بخوریم و حلیم حاج عباس را هم بزنیم». فکر می‌کنم این جلسه را کامل برایتان تعریف کرده ام. مراجعه کنید اگر در باره این جلسه نگفته ام، یادآوری کنید تا بگویم.\nمن دیگر او (صفری) را ندیدم، تا پلنوم 18 که بعد از یورش ها تشکیل شد. پلنومی که حالا در بخش مهاجرت و افغانستان درباره اش می خواهم برایتان صحبت کنم. و همچنین کنفرانس ملی. در پایان همان پلنوم 18 من متوجه شدم که سکان حزب عملا بدست کسی افتاده که بسیار دشوار می توان با او کار کرد. البته من هیچ تجربه فعالیت حزبی و سیاسی در مهاجرت نداشتم و طبیعی است که اشتباهات کمی نکردم و نکردیم، بویژه که من اساسا در فعالیت علنی حزب کار نکرده و تجربه نداشتم و کسی را نمی شناختم. اما این مسئله کوچکترین ارتباطی به خلق و خوی کینه توزانه و منش و روش حزبی و چند لایه صفری ندارد. بلافاصله پس از پایان کار پلنوم 18 از من خواست که یک گوشه‌ای بنشینیم و با هم صحبت کنیم. وقتی نشستیم، معلوم شد او نمی خواهد صحبت کند، بلکه در پی انتقام گیری است. بموقع برایتان خواهم گفت.\nخیر. باز، فکر می کنم در بخش اول این گفتگو برایتان گفته ام که نه من و نه هاتفی و نه پرتوی هیچکدام نه تنها دفتر حزب را پس از آن که گشوده شد ندیدیم، بلکه از خیابان 16 آذر هم رد نمی شدیم که اگر آشنائی ما را دید، فکر نکند از دفتر حزب آمده ایم. ساختمان را در همان اوائل، یعنی پیش از سرنگونی رژیم شاه که در اختیار حزب گذاشته شد دیدم. هنوز رهبری حزب از مهاجرت بازنگشته بود، رفقای افسر و رفیق خاوری آزاد شده بودند اما هنوز فعال نشده و منتظر بودند رهبری از مهاجرت بیاید تا ببینند چه باید بکنند. در این دوران که طولانی هم نبود رفقای گروه منشعب با مشورت و تائید هاتفی ابتدا رفتند جلوی در این ساختمان بساط کتاب و نشریه پهن کردند و بعد هم کم کم در ساختمان را باز کردند و بساط جلوی در را بردند به داخل. به توصیه موکد کیانوری که در این دوران از برلین - فکر می کنم چهارشنبه ها- به خانه پدری من تلفن می کرد، به رفقای افسر پیغام رهبری را دادیم که روزها بروید در ساختمان حزب مستقر بشوید. اما به این توصیه هم چندان عمل نشد تا اینکه کیانوری آمد و مستقیم از فرودگاه مهرآباد رفت به ساختمان 16 آذر و با تلفن به مطبوعات به آنها اطلاع داد که می خواهد در این ساختمان یک مصاحبه مطبوعاتی بکند. دفتر اینطوری افتتاح شد. البته در آن مصاحبه رفیق عموئی هم کنار کیانوری نشسته بود.\nموافقم. او بازگشت به مسکو و خانه اش در چکسلواکی و من ماندم و دنیای ناشناخته‌ای بنام مهاجرت و امور مهاجرین توده‌ای که از هر نظر طیفی متنوع بودند. از شماری دیپلمه و حتی سال آخر دبیرستان و دیپلم نگرفته تا چند افسر ارشد نیروی دریائی و شماری اهل تئاتر و هنرمند و مترجم و شخصیتی مانند کسرائی که با هم رسیده بودیم به افغانستان.\nیک کمیته موقت 5 نفره برای رسیدگی به امور زندگی معیشتی و اطلاع از پیشینه حزبی و تحصیلی کسانی که رسیده بودند به کابل و این که چگونه آمده اند و از کدام مرز؟ تشکیل دادم که البته پیش از بازگشت رفیق خاوری با او هم در باره این کمیته و افراد آن مشورت کرده بودم. از جمله حضور افسران دریائی در آن. امور معیشتی و رسیدگی به تقاضاهای جوان ها را، با خواهش بسیار، سرانجام همسر کسرائی پذیرفت که واقعا هم زحمت کشید. در میان این جوان ها تعدادی دختر خانم هم بودند که زبان آنها را همسر کسرائی با توجه به سن و سالی که داشت و حالت مادری برایشان داشت بهتر می فهمید. بهرحال، چرخ افغانستان به حرکت در آمد. عده ای می خواستند تحصیل کنند، عده ای می خواستند بروند دوره ببینند، همه شان می خواستند بدانند چرا یورش شده و چرا رهبری نتوانسته خارج شود؟ و تا دلتان بخواهد مسئله روی مسئله. چند نفری هم خانواده شان در ایران مانده بود و می خواستند آنها را منتقل کنند. از جمله خانواده افسران نیروی دریائی که به آنها اشاره کردم.\nخیر. آنها، پس از بازداشت ناخدا افضلی در دفتر شخص علی خامنه‌ای، زرنگی کرده و دیگر به خانه و محل کارشان نرفته بودند و از طریق مرز پاکستان با زحمت بسیار خارج شده بودند و بعد هم از طریق پاکستان پیش از من و کسرائی خودشان را رسانده بودند افغانستان. شاید جزئیات هنوز در حافظه ام نباشد اما تا آنجا که میدانم از پاکستان، با آلمان تماس می گیرند و از طریق اقوام یکی از آنها، خروج خودشان را به خاوری اطلاع میدهند و از این طریق نزد رفقای افغان تائید می شوند. پس از این تائید و راهنمائی خودشان را می رسانند به کنسولگری افغانستان در کراچی و پاس افغانی برای ورود به افغانستان به آنها داده می شود و از طریق پیشآور و با کمک رئیس بانک افغان در پیشاور بصورت قانونی وارد خاک افغانستان می شوند. پس از چند روز با کمک قوای نظامی افغانستان به جلال آباد انتقال یافته و از آنجا با هواپیما به کابل منتقل می شوند. این خلاصه ماجرای آنهاست که من با مراجعه به یادداشت هائی که دارم آن را تکمیل کردم. این ماجرای خروج از ایران و ورود به افغانستان آنها نیز قریب دو ماه طول می کشد.\nبعد از مدتی یکی از بلوچ‌های ایرانی که گاه در پاکستان مستقر بود و گاه در افغانستان، کار انتقال خانواده آنها را برعهده گرفت. این فرد سردار "آرین خان" بلوچ بود که من بعدها بارها با او در افغانستان ملاقات کردم و حتی در چند رابطه هم برای ما صادقانه کار کرد. آدم خوبی بود. فکر نمی کنم هنوز زنده باشد. شما یک نکته را باید درباره بلوچستان و بلوچ ها بدانید و در همین ابتدا هم من باید بگویم. این که قاچاق مواد مخدر بخش جدائی ناپذیر زندگی مردم آن منطقه است. چه در ایران و چه در افغانستان و چه در پاکستان. این زندگی آنها در زمان شاه هم بود و هنوز هم هست. بنابراین، شما نمی توانید به این دلیل که فلان فرد در قاچاق مواد مخدر دست دارد، روی او و امکاناتش خط بکشید و یا علیه او حکم صادر کنید. آدم های مختلفی در منطقه و در میان بلوچ ها زندگی می کنند و من در میان آنها شریف ترین انسان‌ها را دیدم که حرفشان حرف بود و قولشان قول. برایتان از صحنه ها و حوادثی خواهم گفت که در تائید همین نظر من است. یکی از آنها همین سردار آرین خان بلوچ بود که افرادش برای انتقال کسانی که من به او معرفی می کردم تا شیراز و تهران و اصفهان می رفتند و باز می گشتند و خودش مانند بقیه این افراد ارتباط مستقیم با دو بخش حکومتی در افغانستان داشت. بخش بلوچستان در دایره برون مرزی سازمان اطلاعات مرکزی دولت دمکراتیک افغانستان، که آن زمان مسئولش رفیق "منگل بلوچ" بود و رئیس کل این بخش دکتر ضمیر بود که خوشبختانه در جریان تصرف کابل توسط طالبان هر دو جان سالم بدر برده و فکر می کنم الان در استرالیا و انگلستان باشند. دکتر ضمیر پزشک بود. همچنین واحد مشاوران سیاسی و نظامی ارتش شوروی در محل. یعنی نوار مرزی آن زمان. بدین ترتیب آنها در یک مثلث میان ایران و پاکستان و افغانستان رفت و آمد کرده و در نقاطی از مرز افغانستان و ایران، با واحدهای نظامی خودشان، بخشی از امنیت مرز را هم تامین می کردند. سلاحی که در اختیار داشتند کنترل شده بود. هم رفقای ارتش شوروی و هم رفقای مسئول افغانی از جزئیات آن با اطلاع بودند. ماموریت هائی را انجام میدادند که جزئیاتش را اگر هم بدانم لازم نمی بینم دراینجا درباره اش صحبت کنم. اما این تصور که آنها پول پارو می کردند و پول پخش می کردند و یا این که همه آنها مشتی قاچاقچی به مفهومی که در ذهن ما از قاچاقچی وجود دارد بودند و یا هستند، تصور غلطی است. اجازه بدهید در باره این افراد و ارتباطی که من با اطلاع رفقای شوروی و رفقای افغانی چه در کابل و چه در مرز با این افراد برقرار کردم بموقع خود که به این مسائل رسیدیم صحبت کنم. فعلا می خواهم به آن اقدام اولیه ای اشاره کنم که مربوط به سردار آرین خان بلوچ است.\nنمی شود گفت سرگردان‌اند. ببینید. بعضی از آنها از تیره‌ها و قوم های مختلف بلوچ اند که گاه میان خودشان اختلافاتی پیش آمده و از ترس جان متواری شده‌اند. بعضی از آنها سران قوم و تیره کوچک خودشان‌اند و برای زندگی در کنار بخش دیگری از قوم و تیره‌شان در افغانستان و یا پاکستان کوچ کرده‌اند. برخی اصلا در کار قاچاق دست ندارند، بعضی ها برخوردهائی بامقامات محلی جمهوری اسلامی داشتند و به افغانستان گریخته بودند. وضع بسیار پیچیده ایست. مثلا شما تصور کنید که فلان فرد و مقام محلی افغانستان؛ حتی در سازمان اطلاعات و امنیت، قوم و خویش‌هایش، حتی برادرانش در آنسوی مرز، مثلا در زاهدان زندگی می کنند و برای دیدن خانواده به افغانستان می آمدند و باز می‌گشتند. الان را خبر ندارم وضع چگونه است اما فکر نمی کنم این شرایط تغییر کرده باشد. من برایتان یک نمونه می گویم. برادر کوچک رئیس سازمان اطلاعات و امنیت نیمروز "محمد عمر خان بلوچ" که بسیار انسان شریف و رفیق حزبی استواری بود، برادرانش در زاهدان و پیرانشهر بودند و حتی یک برادر کوچکش را که ناراحتی چشم داشت به افغانستان آورده و برای معالجه به مسکو فرستاد! همین برادر کوچک آن زمان، که به ما هم وصل شد و پس از بازگشت به ایران با او در ارتباط بودیم، بعد از مدتی آمد اینطرف و ما صلاح ندانستیم دیگر بازگردد و توصیه اش کردیم به رفقای افغانی که در سهمیه تحصیل بگذارند و بفرستندش اتحاد شوروی. رفت و خیلی هم عالی تحصیل کرد و توانست دانشگاه را تمام کند و بعد از فروپاشی هم آمد به آلمان و حالا یکی از متخصصان زبان شناسی در دانشگاه برلین و مشاور دانشگاه همبلت برلین در امور بلوچستان است. می بینید چقدر مسئله متنوع و درعین حال پیچیده است؟\nافسران نیروی دریائی که به کابل رسیده بودند، تصمیم داشتند با کمک رفقای افغان خانواده خودشان را بیآورد افغانستان. رفقای افغان سردار آرین خان بلوچ که نفراتش در مرز افغانستان و ایران و پاکستان پراکنده بودند و با اداره اطلاعات و امنیت افغانستان در ارتباط بود را برای این منظور معرفی کردند. ناخدا احمدی که متاسفانه راهش را از حزب جدا کرده، مسئولیت این تماس را قبول کرد و خیلی هم خوب توانست این کار را سازمان بدهد. شبکه سردار آرین خان، با پیامی که از جانب احمدی برد به تهران توانست با خانواده وی در تهران تماس بگیرد و از این طریق با دو خانواده دیگر هم تماس برقرار شد و البته همسر من هم بعدا به آنها وصل شد و همه با هم به افغانستان آمدند. به این ترتیب اولین انتقال به کمک شبکه بلوچ های سردار آرین خان از طریق مرز آبی - رودخانه هیرمند- انجام شد. پیگیری احمدی در این رابطه همیشه برایم قابل احترام و تحسین بوده و هست.\nبرایتان گفتم که در بلوچستان، قاچاق از زندگی مردم جدا نیست. من یک گرم تریاک هم دست هیچ بلوچی که با ما و رفقای شوروی و یا افغانستان کار می کردند ندیدم. از جمله سردار آرین خان. اما تردید هم ندارم که حداقل بخشی از خرج خودشان و خانواده شان در ایران و یا شبکه افرادی را که داشتند از این طریق تامین می کردند. اجازه بدهید، بموقع اش در این باره صحبت کنم و حتما یاد کنم از بلوچ هائی که رهبری گروه ها و طوایف خود را داشتند و من هرگز مردانگی و وفای به عهد و پیمان آنها را فراموش نکرده و نخواهم کرد. از جمله حاج عسگری بلوچ که سرانجام جمهوری اسلامی در خاک افغانستان ترورش کرد، و یا حاج صمدخان بلوچ و یا "صمدخان کبودانی" و یا جسارت های "محمود بلوچ" دیگرانی که برایتان خواهم گفت. در "هرات"، در "فراه"، در"زرنج". یعنی سه ایالت یا استان هم مرز با ایران. بگذارید برسیم به فصل های آینده تا برایتان از این افراد بگویم. خوشبخانه رفقای خودمان که در دور افتاده ترین نقاط مرزی در کنار آنها قرار گرفتند و همگی در سازمانی که من بوجود آورده بودم فعالیت کردند، هستند و شک ندارم که این گفتگوها را می‌خوانند و اگر نظری خلاف داشتند و نوشتند حتما منتشر خواهیم کرد. برخی از آنها در شهرهای آلمان هستند، برخی در فرانسه و برخی در کانادا. لازم نمی بینیم در باره محل کنونی برخی از آنها بیشتر صحبت کنم.\nببینید. من باز هم تاکید می کنم. قصد من از این گفتگوها این نیست که به برخی مسائل حاشیه ای بپردازم. مهاجرت است و انواع اختلافات و رقابت ها و مسائل دیگر. اینها مسائل مهمی نیست و نباید در ارتباط با کاری که انجام شد طرح شود و من هم به هیچ وجه قصد نادیده گرفتن حقیقت را ندارم و پا روی هیچ حقی هم نخواهم گذاشت. این که ایشان بعدها چه گفت و چه نوشت و یا چرا از ریل حزب خارج شد و ... هرگز نباید موجب شود که من روی جنبه های مثبت شخصیت او و گذشته حزبی و فعالیتش چادر سیاه بکشم. هرگز. نه او، بلکه هر کس دیگری. این را بارها به شما گفته ام. روزگار خیلی بالا و پائین دارد و درباره کسی که زنده است، باید دید سرانجام با کدام کارنامه جهان را ترک می کند. یک کسی می‌آید، یک کسی می‌رود، یک کسی می‌رود و دوباره می‌آید و یا برعکس. قضاوت سیاسی را باید گذاشت برای فصل پایانی زندگی افراد.\nبهرحال، این اولین ارتباط با ایران، پس از خروج از کشور و استقرار در افغانستان بود. بعدها بتدریج امکانات دیگری فراهم شد و افراد دیگری را چه رفقای شوروی و چه رفقای افغانی تضمین و معرفی کردند و یا ما خودمان در آنسوی مرز پیدا کردیم و سازمان دادیم که هیچ ارتباطی با قاچاق و این حرف ها نداشتند. البته از رفقای افغانی هم کمک گرفتیم. از جمله برای خرید یک مینی بوس میان شهری، از زابل به زاهدان در حاشیه نوار مرزی دو کشور که از این طریق توانستیم در امنیت کامل کسانی که جانشان واقعا در خطر بود را به افغانستان منتقل کنیم. پیش از این امکانات، رفقانی از رهبری سازمان فدائیان اکثریت مانند "جمشید طاهری پور"، "مهدی فتاپور" و یا "مازیار کاکوند" که هر سه از رهبران سازمان بودند و یا از میان رفقای خودمان "رحیم نامور"، "تقی برومند" و دیگرانی که اگر ضرورت داشت نامشان را خواهم گفت به افغانستان منتقل شدند. ای کاش چند ماه پیش از یورش به حزب، یک هسته توانای حزبی برای این سازماندهی به افغانستان رفته بود و شرایط را برای عقب نشینی حزب فراهم کرده بود. حتی نمی توان اسمش را عقب نشینی گذاشت. دو کیلومتر رفتن به آنسوی مرز ایران اسمش مهاجرت و عقب نشینی نیست، اما نجات از یورش حتما می توانست باشد. شما تصور کنید که همین مینی بوس و یا حتی یک اتوبوس و یا تعدادی اتوبوس و مینی بوس را حزب برای همین کاری که ما بعدها سازمان دادیم، در آن اوائل جمهوری اسلامی که امکانات مالی حزب هم به نسبت خوب بود، خریده و در این مسیر برای مسافرکشی فعال می کرد تا هنگام ضرورت از آن استفاده کند.\nخیر. او بعد از انتقال خانواده هائی که گفتم، دیگر تا موقعی که در افغانستان بود و زیاد هم طولانی نبود، در این امور نقشی نداشت و در کابل کارهای انتشاراتی می کرد. البته تمایل داشت کار کند و حتی رفقا خاوری و صفری را برای این کار قانع هم کرد و یکی دو بار هم با من به نیمروز آمد، اما من ورود او به این نوع کارها و ارتباط ها را به دلیل روحیه و روشی که داشت صلاح نمی‌دانستم و مانع شدم و بعد هم از افغانستان منتقل شد به چکسلواکی. برای این مانع شدن، دلائل خودم را داشتم، که سیر روزگار و مسیری که او طی کرد، نشان داد زیاد هم آن دلائل بی حجت نبود، که شاید برایتان گفتم.\nخیر. تا پیش از پلنوم 18 شمار آنها در کابل زیاد نبود و اساسا رهبری سازمان که سرگرم سامان دادن خود در پایتخت جمهوری ازبکستان "تاشکند" بود، هنوز روی کار در افغانستان یا حساب نکرده بود و یا اساسا از امکانات اطلاع نداشت. البته منظور کار در مرز است. بعد از آن پلنوم که فکر می کنم در اواخر دیماه و یا اوائل بهمن ماه 62 در بخش اسلواک در جمهوری چکسلواکی تشکیل شد و حزب رهبری رسمی تازه ای پیدا کرد، نگهدار به کابل آمد برای بررسی امکانات. وقتی او آمد کابل، طاهری پور- دبیر دوم سازمان- دیگر در کابل بود و تقریبا راه اندازی رادیو زحمتکشان هم قطعی شده بود و مقدمات کار هم فراهم شده بود.\nخیر. در شرح راه اندازی رادیو برایتان مراحل این راه اندازی را خواهم گفت. زمانی که نگهدار آمد و در کنار طاهری پور که دبیر دوم سازمان بود و از تهران به افغانستان مهاجرت کرده بود درجلسات مشورتی شرکت کردیم، هنوز کار به مرحله ضبط صدا نرسیده بود، اما تقریبا کار اولیه تدارکاتی تمام شده بود. آرشیو مقدماتی را رفقا برومند و کسرائی از روی دوره "نامه مردم" تهیه کرده بودند و بولتن ویژه را که من شخصا سازمان داده و یکی از رفقای افسر آن را سرپرستی می کرد و چیزی بود شبیه رادیوی کتبی، در سطحی محدود منتشر می شد.\nبعد از سفر اول نگهدار به کابل و شرحی که از امکانات مرزی برای ارتباط با ایران در حضور رفیق خاوری دادم، او هم به این نتیجه رسید که مسئله را در رهبری سازمان در تاشکند مطرح کند تا تصمیم گرفته شود. درباره رادیو هم در همین سفر صحبت شد و اگر اشتباه نکنم در همین سفر بود که آنها تصمیم گرفتند "مازیار" را که در کابل بود و از طریق مرز افغانستان از ایران خارج شده بود، رسما بعنوان مسئول سازمان در افغانستان به رفقای افغانستان معرفی کنند و جمشید طاهری پور را که هم دست به قلم بود و هم در کمیسیون مشترک حزب و سازمان در کنار بهرام دانش تجربه اندوخته بود برای مسئولیت در رادیو زحمتکشان در نظر بگیرند. شاید از نظر زمانی من چند هفته و یا یکی دو ماه عقب و جلو به خاطرم مانده باشد، اما رئوس و اساس مسائل و تصمیمات همینگونه در کابل مطرح بود و مطرح شد که گفتم. فتاپور هم در آن زمان در کابل بود، اما تا آنجا که بخاطر دارم و خودش هم گفت، قرار بود او برای تشکیلات سازمان در اروپا برود به آنجا و به همین دلیل دستش در رادیو بند نشد و در آن دوران با تمام نیرو زبان انگلیسی‌اش را کامل می کرد. مدتی بعد، که دیگر کار رادیو به آستانه پخش برنامه رسید، سازمان "رقیه دانشگری" را از تاشکند به افغانستان فرستاد که به تحریریه رادیو پیوست. برای امور و فعالیت های مرزی هم قرار شد از همان کادرهای سازمان که از ایران خارج شده و در کابل بودند استفاده کنند.\nدر آن دوران تب وحدت حزب و سازمان همچنان بالا بود و رفقای اکثریت معتقد بودند که باید مسیر وحدت که در ایران جریان داشته ادامه پیدا کند. به همین دلیل طرفدار کمیسیون های مشترک، از جمله برای کار در امور مرزی هم بودند، که من موافق نبودم، اما با فعالیت مستقل آنها در مرز نه تنها موافق بودم، بلکه حتی امکاناتی هم در اختیارشان گذاشتیم.\nمن باز در اینجا هم باید یک واقعیت را بگویم. این که رفقا خاوری، صفری و لاهرودی که ترکیب اصلی هیات سیاسی را تشکیل میدادند، در باره احتیاط برای ادامه روند وحدت حزب و سازمان تصمیم درستی گرفتند. چنین مسیری آن هم در مهاجرت و پس از حوادثی که برای حزب پیش آمده بود، نمی‌توانست به سر منزل درستی برسد و مشکل تازه ای بر مشکلات حزب، پس از ضرباتی که به آن وارد آمده بود و بویژه پس از فروپاشی اتحاد شوروی پیش می آورد. از جمله انتقادهائی که رفقای فدائی در آن دوران نسبت به من داشتند این بود که اصل وحدت حزب و سازمان را قبول ندارم و اجرا نمی کنم. منظورم در افغانستان است، والا در ایران من خودم در یک کمیسیون مشترک با فتاپور در کنار هم قرار گرفته بودیم. امروز که به مواضع و ترکیب رهبران گذشته و حال سازمان نگاهی دوباره می اندازیم، می بینیم که پیش بینی و درایت خاوری و صفری و لاهرودی برای حفظ چارچوب و استخوابندی اصلی حزب و جلوگیری از نوسان هائی که چنین وحدتی می توانست بوجود بیآورد، درست بود. البته بگذریم که شاید می شد مناسبات را، بویژه پس از فروپاشی اتحاد شوروی به گونه ای حفظ کرد که به چنین جدائی که اکنون هست نرسیم. من روی "شاید" تاکید می کنم.\n86 پرواز از کابل به مرز ایران\nپیام دوم از داخل کشور است و مربوط به یکی از رفقای دیرآشنای فدائی. ایشان هم نوشته است که مطالب اخیر درباره افغانستان برای ما در اینجا (ایران) بسیار جاذبه داشت و مهم بود، زیرا پاسخ برخی سئوال‌های کهنه خود را در باره فعالیت حزب و سازمان در افغانستان گرفتیم. البته هنوز برایمان تعجب آور است که چرا رفقای شوروی در مرزهای ایران و افغانستان با بلوچ هائی که آلوده به قاچاق بودند کار می‌کردند.\nبه اطلاع این رفیق قدیمی هم می‌رسانم که مسائل مرزی بسیار پیچیده است و تا کسی مستقیم درگیر و در ارتباط با آن نباشد نمی‌تواند قضاوت درستی داشته باشد. بویژه که مسائل قومی همیشه در دو سوی یک مرز، از جمله مرز در بلوچستان ایران و افغانستان نقش کلیدی دارد. من به ایشان و دوستان دیگر توصیه می‌کنم کمی درباره زندگی سخت و در تنگنای بلوچ‌ها مطالعه کنند. حتی در باره زندگی آنها در همین سالهای گذشته و نه خیلی دور. و باز، بخاطر داشته باشند که من در گفتگوی هفته گذشته هم گفتم که ما توانستیم در داخل بلوچستان کسانی را یافته و سازمان بدهیم که نمونه اش برادر "محمدعمرخان بلوچ" بود و یا آن که برایش با کمک مالی رفقای افغان مینی بوس در منطقه خریدیم و نقش مهمی در انتقال کسانی از داخل به افغانستان و برخی فعالیت‌های دیگر داشت. بنابراین، زود و ذهنی نباید قضاوت کرد.\nدر فاصله شهریور 62 تا دیماه 62، حدود 4 ماه فرصت بود برای آشنائی با شرایط و امکانات افغانستان. همانطور که گفتم در این فاصله شماری از رفقای رهبری سازمان اکثریت و برخی رفقای توده ای، از ایران به افغانستان منتقل شدند. من وظیفه اخلاقی خودم می‌دانم که در اینجا، یادی از شادروان "حسن عسگری" بکنم که در همین دوران توانست در تهران، عملا و در ارتباط با رفقای فدائی انتقال رفقائی که در همین فاصله به افغانستان منتقل شدند را بر عهده بگیرد. او در آن دوران با خانواده زندانیان سیاسی هم ارتباط داشت و از این طریق هم توانست اطلاعاتی در باره زندانیان توده‌ای کسب کند و بفرستد. و در همینجا از رفیق فدائی دیگری هم یاد کنم که نقش مهمی در این نقل و انتقالات و از جمله انتقال من به تشکیلات فدائی ها در دوران پیش از خروج از ایران داشت. ابوالفضل محققی.\nعسگری پیش از پلنوم 18 سفر بسیار کوتاهی به افغانستان کرد. البته همان لب مرز، در شهر نیمروز، شاید جمعا یک روز و نیم یا دو روز ماند و پس از قرارهای لازم بازگشت به تهران و تا کنفرانس ملی در ایران فعال بود، که درباره برخی نتایج این فعالیت هایش برایتان خواهم گفت. خیلی حیف است که رفقای فدائی، یادی از او نکردند. حداقل در ارتباط با آن خدمتی که او در آن شرایط بسیار دشوار کرد.\nخیر، سن و سالش به ما نمی‌خورد. از فعالان گروه تئاتری سلطانپور و یلفانی بود و خودش هم چند بار روی صحنه رفته بود. تقریبا توده‌ای قدیمی بود و در زمان شاه هم زندانی بود. فکر می‌کنم سه سال در زندان شاه بود. من پیش از انقلاب یکبار او را در خانه سیاوش کسرائی دیده بودم. تعدادی کتاب برای کسرائی خریده و آورده بود.\nبرای آن که چند سال پیش در پایتخت جمهوری بلاروس، دچار ایست قلبی شد و درگذشت. او در کنفرانس ملی هم شرکت کرد و بعد از آن تصمیم گرفته شد به ایران باز نگردد. ساکن بلاروس شده بود و در همین شهر هم در گذشت. بهرحال، او در آن دوران یکی از سرپل‌های مهم کار ما از طریق مرز افغانستان با ایران برای انتقال ها بود. بعد از پلنوم 18 چندین بار سفر کوتاه یکی دو روزه کرد و در نیمروز ملاقات کردیم و ترتیب کارهائی را دادیم که او در تهران بخوبی از عهده آن برآمد. کوچکترین خدمت کسی در حزب به دلیل این و یا آن اختلاف نظری، حزبی و یا شخصی نباید پایمال شود. عسگری بسیار جسور بود و حتی می‌توانم بگویم بی‌پروا بود و از جمله توصیه‌های همیشگی من به او، تا زمانی که در ایران بود و با هم در ارتباط بودیم این بود که شتاب نکند و کمتر دچار عواطف بشود. درعین حال که خونسردی او از خصلت های برجسته اش بود.\nتا تشکیل پلنوم 18، تنها مقدماتی از کارهائی که می‌شد از طریق مرز افغانستان با ایران داشت معلوم شده بود. بعدها معلوم شد که عرصه کار بسیار وسیع‌تر است. بویژه که هم رفقای شوروی و هم رفقای افغان حاضر به هرگونه کمکی برای این فعالیت ما بودند. حتی رفقای رهبری حزب حاکم در افغانستان مشوق هم بودند و همین مسئله موجب شده بود تا من با جسارت بیشتری تقاضای امکانات بکنم که صادقانه باید بگویم، هرگز در هیچ زمینه‌ای کوتاهی نکردند و تقاضائی را رد نکردند. تنها بعنوان یک نمونه برایتان می‌گویم که من بسیاری از یادداشت‌های دوران فعالیت در افغانستان را دارم. یک روز شمار پروازهای کابل به هرات و نیمروز را شمردم. برای این پروازها به فرمانده نظامی فرودگاه دستور همه نوع همکاری با من داده شده بود. من خودم جمعا 43 بار با هواپیماهای دو موتوره نظامی به مرز هرات و نیمروز سفر کردم. این هواپیماها تنها راه ارتباط باصطلاح امن کابل به شهرهای مرزی بودند. برای اطلاع شما می‌گویم که هر هواپیمائی که از فرودگاه کابل بلند می‌شد، ابتدا در یک دایره محدود باید آنقدر در آسمان کابل بچرخد تا به اوج برسد و سپس مسیر رفت را شروع کند. این اوج هم بر حسب بُرد موشک هائی محاسبه می‌شد که گروه‌های اسلامی ضد انقلاب از طریق پاکستان دریافت می‌کردند و در کوه‌های اطراف کابل به سمت هواپیماها شلیک می‌کردند. یکبار به چشم خودم هلیکوپتری را دیدم که با موشک زدند و چرخ زنان سقوط کرد. شماری از خانواده نظامی‌های شوروی را از جلال آباد به کابل می‌آورد که هدف موشک قرار گرفت. هواپیماها هنگام اوج گیری، شلیک‌های دود مخصوص می‌کردند. این گلوله‌های دود زا، می‌توانستند موشک‌ها را در صورتیکه به طرف هواپیما شلیک شوند منحرف کنند. حالا شما این 43 بار رفت را به 43 بار بازگشت هم اضافه کنید تا برسید به رقم 86 پرواز با همین هواپیماهای دو موتوره نظامی. خاطرات خنده دار و خطرناکی را من از این سفرها به یاد دارم. همینجا یکی از آنها را بگویم که بخندید.\nاگر اشتباه نکنم زمان پرواز هواپیما از کابل به نیمروز، حدود یکساعت و 20 دقیقه بود. یکبار این زمان خیلی طول کشید. خلبان افغان بود و تعدادی سرمشاور ارتش شوروی هم در هواپیما بودند که برای بازدید و یا ماموریت از کابل به نیمروز می‌رفتند. بالاخره من نگران شدم که چرا نمی‌رسیم؟ از پنجره هواپیما زمین را نگاه کردم و متوجه شدم روی یک باند آسفالت شبیه جاده هستیم، درحالیکه فرودگاه نیمروز خاکی بود. رفتم به کابین خلبان و پرسیدم: مگر شما نمی‌خواهی نیمروز پائین بیائی؟ گفت: چرا! گفتم: نیمروز که باند و فرودگاه آسفالت ندارد. داری یک جای دیگر می‌روی.\nخلبان هول شد. تازه فهمید از مسیر خارج شده. وحشت زده، اشاره به جاده‌های زیر هواپیما کرد و گفت: اینها سرک‌های آسفالت ایران است! (سرک یعنی جاده و خیابان) به خیالم که زاهدان باشد.\nخودش بیشتر از ما وحشت کرد. گفت که پرواز اولش به نیمروز است و مسیر را غلط رفته. فورا سر هواپیما را کج کرد و برگشت به داخل افغانستان. وقتی رسیدیم به فرودگاه نیمروز از ترس، از رمق رفته بود. نمی‌توانست از پشت فرمان هواپیما بلند شود. نگران بود که مشاورها متوجه دسته گلش شده باشند که گفتم متوجه نشده اند و نگران نباش. بالاخره همه با هم پیاده شدیم.\nدر آن ماه‌های اولی که من مسئولیت حزب در کابل را قبول کردم، هر جوانی می‌خواست و توانش را داشت در دانشگاه کابل ثبت نام شد تا رشته مورد علاقه اش و یا رشته‌ای را که در ایران ناتمام گذاشته بود دنبال کند تا بلکه بتدریج برای تحصیل به اتحاد شوروی اعزام شوند. همسران شماری از رفقای حزبی و فدائی هم مانند این جوانان در دانشگاه کابل ثبت نام کردند. قرار شد جوان هائی که آمده بودند به مهاجرت بروند دانشگاه برای تحصیل و یا اگر می‌خواهند کار تمام وقت حزبی بکنند داوطلب شوند. بیشتر جوان‌ها هر دو را با هم انتخاب کردند. یعنی هم تحصیل و هم کار حزبی. از میان همین گروه داوطلب، بر حسب توانشان بولتن رادیو را من درست کردم. در همین دوران تلاش شد تا آنها که به مهاجرت آمده اند در خانه هائی که دولت افغانستان با زحمت و بزرگواری بسیار از خودشان و رفقایشان زده و در اختیار ما می‌گذاشتند مستقر شوند. یکی از رفقائی که در کنار همسر کسرائی و همچنین، پس از او، برای چند سال، در این زمینه، یعنی امور مربوط به زندگی معیشتی؛ تقسیم تجهیزات، پخش حقوق‌ها و خلاصه در نقش یک "صلیب سرخ" برای رفقا خیلی زحمت کشید "مرتضی نوزری" بود، که پس از خروج از افغانستان و فروپاشی، به هندوستان رفت و از آنجا توانست خود را به امریکا برساند که همچنان با من در تماس است.\nگفتم که دراین فاصله رفیق خاوری بازهم به افغانستان آمد و من در باره امکانات مرزی به او گزارش دادم و او هم چند کار در پاکستان و هندوستان و یک پیگیری مالی در انگلستان را به من محول کرد، اما آنقدر نگران و شتابزده برگزاری پلنوم بود که زیاد به امکانات افغانستان توجه نداشت.\nآن موقع، بابک امیرخسروی به همه جا چنگ انداخته بود. از جمله به پاکستان و هندوستان و خاوری نگران تحریکاتی بود که او بعنوان "کمیته برون مرزی" می‌کرد. شما میدانید که ارتباط از اروپای غربی با هر نقطه جهان غیر از اتحاد شوروی و اروپای شرقی بسیار آسان بود. از جمله با پاکستان و هندوستان و انگلستان و یا هر کشور دیگری غیر از کشورهای شرقی. به همین دلیل امیرخسروی که عضو کمیته برون مرزی بود (کمیته‌ای مرکب از اعضای کمیته مرکزی، که در خارج از کشور بودند و در جریان یورش‌ها در داخل کشور نبودند) بعنوان کمیته برون مرزی، با مسئولین حزبی در پاکستان و هندوستان تماس می‌گرفت. من آن موقع زیاد در جریان نبودم که چه کشاکشی در کمیته برون مرزی هست. خاوری هم عادت دارد همیشه یک اشاره جویده جویده به مسائل بکند، عادت ندارد مسئله‌ای را کامل شرح بدهد. فقط به من گفت که راه ارتباط رفقای هندوستان و پاکستان با امیرخسروی را از طریق افغانستان ببند. اتفاقا در همین دوران سر و کله مسئول حزبی پاکستان در کابل پیدا شد. رفقای افغان که خاوری به آنها گفته بود هر مسئله حزبی را با من همآهنگی کنند، به من خبر دادند. رفتم او را دیدم. سن و سالش کمتر از من بود و ماشاء الله از دماغ فیل هم پائین نمی‌آمد. گفت که می‌خواهد برود فرانسه امیرخسروی را ببیند و گزارش حزبی بدهد و مقداری هم پول کمک مالی دارد که می‌خواهد ببرد تحویل او بدهد. من گفتم، رفتن شما به اروپای غربی از افغانستان باید با اجازه حزبی باشد. او هم گفت که کمیته برون مرزی مرا احضار کرده است. من گفتم، که رفیق خاوری چنین چیزی را به من نگفته است و او هم پا را کرده بود توی یک کفش که از کمیته برون مرزی دستور می‌گیرد نه از من در کابل.\nدوباره رفتم به دیدار ایشان. گفتم که با رفیق خاوری تماس گرفته ام و نظر وی اینست که شما پول کمک حزبی را تحویل من بدهید و خودتان برگردید پاکستان. زیر بار نرفت و معلوم شد از نظر او کمیته برون مرزی یعنی بابک امیرخسروی. بالاخره چند روزی در کابل سرگردان ماند تا خسته شد و گفت که میخواهد برگردد پاکستان، اما پول را که الان یادم نیست چه مقدار بود تحویل نمی‌دهد. من هم به رفقای افغان گفتم شما برای او با همان پولی که همراهش آورده بلیت تهیه کنید که برگردد پاکستان. همین کار را کردند و رفت پاکستان و البته شنیدم پس از پلنوم 18 و بالا گرفتن کشاکش با امیرخسروی از حزب جدا شد و به تشکیلات امیرخسروی پیوست که نمی‌دانم چه سرنوشتی پیدا کرد.\nدر مورد هندوستان هم همین وضع بصورت کج دار و مريز ادامه داشت تا این که پلنوم تشکیل شد و حزب رهبری پیدا کرد و بعد از آن هم من علاوه بر افغانستان مسئول هندوستان و پاکستان هم شدم که بار دیگری شد بر دوش من. درباره انگلستان هم یک ماموریتی بود که با کمک رفقای افغان باید انجام می‌شد که موفقیت آمیز هم از آب در نیآمد. یک مسئله پولی بود. یعنی پولی از حزب بود که دست یک خانمی بود در انگلستان و می‌خواست به حزب برگرداند که ما از افغانستان موفق به ارتباط با او نشدیم و نمی‌دانم کار به کجا کشید. راست بود یا بلوف بود؟ یا از طریق اروپای غربی ارتباط برقرار شد؟ نمی‌دانم. نامه‌های مربوط به این ماجرا را دارم. میدانم که مدعی رقم بزرگی شده بود که نزد اوست و می‌خواهد به حزب برگرداند. صفری که مسئولیت غرب را برعهده گرفت، تمام این مسائل بتدریج در دست او متمرکز شد. غیر از هند و پاکستان که به کابل وصل شده بودند و افغانستان هم که در چارچوب مناسبات شرق اروپا بود و ظاهرا صفری مسئولیتی در آن نداشت و دراختیار خاوری و لاهرودی بود. البته او بیکار نمی‌نشست و به این طرف هم غیر مستقیم ومستقیم ناخنک می‌زد.\nمن تصور می‌کنم تا اواسط اکتبر، شماری از جوان‌ها را توانستیم در لیست سهمیه رفقای افغانستان برای تحصیل بفرستیم به اتحاد شوروی و بلغارستان. این اولین گروهی بود که برای تحصیل رفتند و فکر می‌کنم تعدادشان 10 نفر شد. از میان آنها چند نفری خیلی خوب درس خواندند. پزشک شدند. از میان افراد گروه‌های بعد هم همینطور شد. یعنی تعدادی خیلی خوب درس خواندند. یکی از جوان‌های بسیار نازنین و کم ادعائی که دو سال در مرزهای افغانستان و ایران در بدترین شرایط فعالیت حزبی کرد و بعدها برای تحصیل به اتحاد شوروی فرستاد شد، یکی از موفق‌ترین اعزامی‌ها برای تحصیل از آب در آمد. از یکی از شهرستان‌های کوچک خراسان بود و حتی فرصت نکرده بود دیپلم بگیرد. الان جراح قابلی شده و بازگشته به ایران که لازم نمی‌دانم محل کار و زندگی اش را بگویم. هدف آشنائی شما با فضای سیاسی و مهاجرتی و حزبی افغانستان است، نه ذکر این جزئیات در باره افراد. فقط خواستم بگویم آنها که به این آسانی در باره افغانستان دهان باز می‌کنند، بهتر است کمی بیشتر فکر کنند.\nحادثه‌ای که منجر به قتل کسی بشود خیر. سوانحی پیش آمد که ارتباطی به فعالیت حزبی و سازمانی و سیاسی نداشت. مثل فوت ناگهانی خانم یکی از رفقای اکثریت در کابل که همه ما را متعجب و بسیارمتاثر کرد. نمی‌دانم برای چه مشکلی صبح زود به بیمارستان مراجعه کرده بود که در همان نیمساعت اول در حال بیهوشی آب دهانش راه تنفسش را می‌بندد و اجازه تنفس نمی‌دهد. مرگ حیرت آوری بود و صحنه بی‌مادر شدن ناگهانی دو فرزند. شرح جزئیات را لازم نمی‌دانم. اما این که کسی در مرز کشته شده باشد و یا در آنسوی مرز با ما در ارتباط بوده و دستگیر شده باشد و از این نوع ادعاها، همه شایعه است و من با آگاهی کامل، به شهادت همین جزئیاتی که برایتان می‌گویم و بسیاری یادداشت‌ها که دراختیار دارم، با قاطعیت هر نوع ادعائی در این زمینه را تکذیب می‌کنم. هرکس چنین ادعائی دارد با نام و مشخصات به راه توده بنویسد تا پاسخ بدهم. یکبار هم چند سال پیش مرحوم "برزو بقائی" به استناد همین شایعات در کنگره جمهوریخواهان در برلین یک چنین ادعائی کرد که من روز بعد که شنیدم او چنین حرفی زده، 10 تا 15 توده‌ای شناخته شده حاضر در کنگره را که در میانشان افرادی نزدیک به تقی برومند، بابک امیرخسروی و ... بودند جمع کردم و از بقائی خواستم تا اسم ببرد چه کسی کشته شده؟ گفت: من نمی‌دانم. فلان کس می‌گوید. گفتم تلفن فلان کس را داری. گفت: بله. گفتم همین الان تلفنش را بگیر و سئوال من را از او بپرس و به این جمع بگو. که البته این کار را نکرد و بحث عوض شد و بدلیل آغاز سرطانی که به جانش افتاده بود روحیه‌ای هم نداشت که بیش از این فشار به او وارد بیآید. چند سال بعد هم از دنیا رفت، و من خوشحالم که آن روز این جمع را صدا کردم و در یک حلقه 10 – 15 نفره این دو سئوال مهم را از او کردم. یکی در باره همین ماجرای مرز که طفلک هیچی نمی‌دانست و بیهوده حرف زده بود و رنگ از رویش آن روز پرید و یکی هم درباره پول حزبی و اختلافی که دراین زمینه با فرهاد عاصمی داشت. تصور می‌کنم در گفتگوهای قبلی درباره ماجرای این پول هم کامل توضیح دادم.\nالبته بعدها که من از افغانستان بیرون آمدم، یک مورد قتل اتفاق افتاد. گویا برادر زن و دامادی که در مرز کار می کردند با هم اختلافشان می‌شود و یکی دیگری را با گلوله می‌زند. جزئیات این ماجرا را نمی‌دانم.\nمن در نیمروز بودم که رفقای افغان توسط خلبان هواپیمای نظامی که به نیمروز پرواز کرده بود پیغام دادند که با همان هواپیما که معمولا چند ساعت پس از آمدن به نیمروز، به کابل باز می‌گشت، برگردم کابل. ابتدا تصور کردم حادثه‌ای شده و حضور من در کابل ضرورت پیدا کرده است، اما وقتی رسیدم، در فرودگاه کابل، اسدالله کشمند منتظرم بود و گفت که فورا باید آماده شوم تا به پرواز کابل – مسکو که دو ساعت دیگر حرکت می‌کند برسم و همراه رفیق نامور بروم مسکو. این پرواز، پرواز پلنوم 18 بود.\nبه سوی پلنوم 18\nقرار بود، از فرودگاه کابل پرواز کنیم به سمت مسکو و از آنجا برویم به پلنوم 18، اما پیش از آن اجازه بدهید با توجه به پیام های دریافتی، من در اینجا به مسئله ای اشاره کنم که در آینده بیش از این، آن را باز خواهم کرد.\nبرای من و فکر می کنم برای بسیاری از رفقائی که در افغانستان، در کنار هم کار و زندگی کردیم، این یک افتخار بود که برای اولین بار، توده ای ها توانستند در کشوری همزبان، درکنار یک انقلاب و انقلابیون آن کشور قرار بگیرند و از ارائه هر آنچه از دستشان ساخته بود کوتاهی نکنند. در حقیقت، توده ایها در افغانستان، نه تنها توانستند فعالیت در ایران و حضور در ایران را، علیرغم خروج از کشور ادامه بدهند، بلکه برای دفاع از انقلاب افغانستان هم فعالیت کردند. این تجربه ای بود که حزب ما هرگز نداشت. یعنی در مهاجرت های قبلی و در کشورهای اروپای غربی و یا اروپای شرقی، توده ایها فعالیت معیشتی و یا دانشگاهی داشتند و هنوز هم دارند، اما این که در کنار یک انقلاب، در یک کشور همزبان و همجوار با ایران که خود درگیر یک جنگ تحمیلی داخلی بود قرار بگیرند و توان و دانش و ابتکار خود را در خدمت آن انقلاب قرار بدهند، تجربه ای بود که نداشتیم و در افغانستان پیدا کردیم. من این را از برگ های زرین تاریخ حزب توده ایران می دانم. اشکال این همراهی با انقلاب افغانستان را بتدریج برایتان خواهم گفت.\nچرا وقتی درباره حضور انقلابیون کوبا در آنگولا و یا دیگر کشورهای امریکای لاتین می گوئیم و به آن می بالیم، نباید از حضور توده ایها در افغانستان بگوئیم و به آن ببالیم؟ من همیشه افسوس خورده ام که چرا زودتر از این، یعنی همان زمان که دولت ببرک کارمل و حزب دمکراتیک افغانستان تشکیل شد حزب به این فکر نیفتاد که کادرهای توده ای داوطلب را به افغانستان اعزام کند. هم برای کمک به رفقای افغان و هم برای فراهم کردن امکاناتی برای استقرار و یا عقب نشینی سازمان یافته رهبری حزب به این کشور همسایه. هستند یکی دو نفر از رفقائی که در افغانستان چند سال فعالیت بی وقفه با هم داشته ایم که پس از فروپاشی اتحاد شوروی و سقوط دولت انقلابی افغانستان افسوس می خوردند از زحماتی که در آن سالها در افغانستان کشیدند. من بصورت قاطع به این رفقا، درهمان زمان گفتم که آن دوران، یک برگ زرین در دفتر فعالیت های حزبی شماست. این دفتر را خط خطی نکنید، صبر کنید کمی زمان بگذرد، هیچان ها فروکش کند، گرد و خاک کنندگانی که از حزب رفتند و به چهره در حزب ماندگان چنگ زدند خسته و واخورده بشوند، آنگاه زمان مناسب باز کردن دوباره و بازخوانی این دوران می رسد. و حالا فکر می کنم، این زمان فرا رسیده است. بحث من به هیچ وجه بر محور عوارض روابط ناشی از زندگی در مهاجرت و یا تنگ نظری ها و حتی اشتباهات ناشی از بی تجربگی ها تاکنون نچرخیده و از این پس هم نخواهد چرخید. این گفتگو را نباید به این سطح هدایت کرد، بلکه باید بر محور اساس مسئله صحبت کرد. یعنی فعالیتی 5 ساله، در کشوری انقلابی که رفقا و همفکران حزب ما سکان هدایت آن را بدست گرفته بودند. این کم است؟\nشما میدانید که میان افسران نیروی هوائی و نیروی دریائی، با افسران نیروی زمینی و یا شهربانی و ژاندارمری تفاوت هائی از نظر روحیه وجود داشت و فکر می کنم همچنان هم وجود دارد. اینها بدلیل حرکت در آب های آزاد و یا آنها در فضای آسمانی روحیه ای اغلب متفاوت با زمینی ها دارند. این را گفتم که بگویم در کابل و برای اداره رادیو زحمتکشان، یکی از رفقای ما که افسر ارشد نیروی دریائی بود، مطابق تصمیمی که برای امنیت کارکنان این رادیو گرفته شده بود، سه سال محدود ترین زندگی را همراه با زن و بچه هایش گذراند. در واقع در قطع ارتباط کامل با دیگر رفقای توده ای و حتی شهر، در کابل. او قوی ترین گوینده آن رادیو بود. یا رفیق دیگری که افسر شهربانی بود و یا شاعری مانند سیاوش کسرائی که در خانه خودش در تهران، علیرغم آن همه رفت و آمدی که داشت برای زدن به کوچه و خیابان و رسیدن به دریای مردم در خیابان ها بی تابی می کرد، برای کار در رادیو زحمتکشان همین محدودیت را که آن افسر ارشد نیروی دریائی تحمل کرد، سه سال تاب آورد. اینها کم است؟ اینها را نباید گفت؟ توده ایها و مردم ایران نباید بدانند؟\nمسئله دیگری که در باره آن هم در آینده بیشتر صحبت خواهم کرد و در واقع از فرصت های زندگی حزبی من بود، دیدن و کار کردن با برخی چهره های قدیمی حزب بود. مانند رفقا فروغیان، شاندرمنی، شمس بدیع تبریزی که برای مدتی به افغانستان آمده و مستقر شدند. البته از جمع این رفقا، بیش از همه با فروغیان با هم کار کردیم. در نشست و برخاست های طولانی و فرصت هائی که برای صحبت های طولانی پیش آمد، من با تاریخ شفاهی و نانوشته حزب و سر گذشت و سرنوشت خیلی از رفقای قدیمی آشنا شدم. برای مثال، با شخیصت و منش و روش زنده یاد "کامبخش" که همه این رفقا، او را می ستودند. و یا دیگران و دیگران. از این طریق توانستم با فرقه دمکرات آذربایجان هم بیشتر آشنا شوم و آن جنبه های منفی را که مرتب در باره آن شنیده بودم از ذهنم پاک کنم. چه زندگی دشوار و درعین حال معتقدانه ای برخی از اعضای رهبری فرقه دمکرات آذربایجان داشتند و من بی اطلاع بودم. یکی از آن چهره ها که هرگز فراموش نخواهم کرد و بسیار خوشحالم که در حاشیه دو پلنوم و کنفرانس ملی مفصل با هم بسیار صحبت کردیم "اردبیلیان" بود که به راحتی می توانستیم با هم فارسی صحبت کنیم. من در همین گفتگوها و آن دیدارها و صحبت های طولانی در کابل بود که تازه با تاریخ شفاهی قیام خراسان آشنا شدم. خاطرات رفقا فروغیان و شمس بدیع تبریزی دراین زمینه را هرگز فراموش نخواهم کرد. بویژه شبی که پیام تهران به خراسان برای متوقف کردن حرکت سرگرد اسکندانی بدلیل خراب شدن ماشین در میانه راه نمی رسد و آنها بی خبر از این پیام و تصمیم تهران قیام را شروع می کنند و نتیجه اش آن فاجعه شد. و یا افسرانی که نیمه راه خراسان، از شکست قیام با خبر شده و بدستور حزب، از همانجا راهی آذربایجان شده و به فرقه دمکرات و حکومت انقلابی آنجا پیوستند. از جمله فروغیان که خود از جمله آن رابطین بود. و یا ماجرای کشته شدن پیشه وری در آن حادثه عجیب رانندگی که راننده زنده ماند، اما پیشه وری کشته شد. و یا مواضع و سخنرانی های ملی و میهنی زنده یاد پیشه وری در مراسم و اعیاد، در دوران مهاجرت از آذربایجان ایران به آذربایجان شوروی و دفاع از پیوند آذربایجان ایران با خاک ایران در آخرین سخنرانی اش در برابر "باقراف" دبیرکل حزب کمونیست آذربایجان شوروی. همیشه از آشنائی عمیقی که با زنده یاد "موسوی" پیدا کردم خوشحالم. از چهره های قدیمی فرقه دمکرات آذربایجان که مدتی نا خواسته مسئول امور مهاجرین جدید در بلاروس و شهر مینسک شده بود. این که مهاجرین و یا نسل جدید ایران را چقدر می شناخت و یا نمی شناخت و یا با فرهنگ آنها چقدر آشنا بود و یا نبود و دهها مسئله دیگر که بخشی از آن باز می گردد به ترکیب طبقاتی حزب ما در سالهای پس از انقلاب 57، هرگز نباید ذهن ما را چنان منحرف کند که فراموش کنیم، همین موسوی چه خدماتی، در چه شرایطی برای حزب و انقلاب کرده بود. و یا شخصیت استوار و بی تزلزل او را فراموش کنیم و یادمان برود که آنها در طول چه بحران هائی بر سر ایمان و اعتقاد خود به حزب ایستادند و تا پایان عمر هم دچار تزلزل نشدند. اینها کم است؟\nدر این دو هفته چند تلفن هم داشته ام. از جمله از طرف یکی از بلوچ ها که در افغانستان بسیار باهم کار کردیم و حالا در کشور سوئد است و البته ارتباط هایش را همچنان با بلوچستان حفظ کرده و می رود و می آید. من او را "محمود بلوچ" صدا می کردم. پیغام داده است که " فلانی من را فراموش کرده؟". برایش پیغام فرستادم که خیر! فراموش نکرده ام، اما آسیاب به نوبت. من هنوز درباره نیمروز و پاکستان و هرات چیزی نگفته ام. آنچه تا حالا گفته ام اشارات و مقدمات بوده است. اگر درباره سردار آرین خان بلوچ صحبت کردم به دلیل اولین اقدام و ارتباط او برای انتقال خانواده رفقای افسر دریائی بود. و تازه هنوز درباره او هم حق مطلب را ادا نکرده ام. از جمله در باره یادگاری که یک روز از پر شال کمرش بیرون آورد و به رسم بلوچی هدیه کرد و گفت: ما همیشه از این چیزها همراه دارم. حالا که با ما بلوچ ها نشست و برخاست دارید، شما هم همیشه همراه داشته باشید. یک شش تیر کوچک و کف دستی با دسته صدفی بود، با دو جعبه فشنگ، که در آخرین روزهای پیش از مهاجرت از افغانستان به چکسلواکی آن را به یکی از رفقا که بعد از من هم در افغانستان ماند امانت دادم و گفتم هر وقت تو هم از افغانستان خواستی خارج شوی، آن را به سردار آرین خان بلوچ باز گردان.\n- قبل از این که از کابل برویم به مسکو و پلنوم 18، می خواهیم بپرسیم که از همان ابتدا، کار با ایران و در مرز مهم تر بود یا در کابل؟\nبا این خط کشی موافق نیستم. این دو عرصه از یک کار بود. یعنی کار در افغانستان با هدف ارتباط با ایران از یکسو و قرار گرفتن در کنار رفقای افغان برای دفاع از انقلابشان از سوی دیگر. البته بتدریج این صحنه با توصیه وامکاناتی که رفقای رهبری افغانستان فراهم کردند گسترده شد که برایتان بموقع خواهم گفت. به همین دلیل، در آن مقطع، یعنی چند ماه پس از مهاجرت به افغانستان و رفتن به پلنوم 18 در هر دو عرصه، سازماندهی اولیه در کابل و در مرز افغانستان شکل گرفته بود، اما بسیار ابتدائی. در کابل، پس از مشورت با زنده یاد کسرائی و رفقای نظامی و با توجه به سوابق فعالیت رفقائی که به افغانستان آمده بودند، یک کمیته تشکیل شد که بیشتر به امور معیشتی می پرداخت و بتدریج حوزه های حزبی هم تشکیل شد. در مرز نیمروز هم یکی از رفقا که نام مستعارش "بهرام" بود و دقت و انضباط و وسواس مالی او همیشه برایم با ارزش بوده و هست مستقر شد. او اولین توده ای بود که ما با هم کار در مرز را شروع کردیم و کار عملیاتی انتقال خانواده های افسران به افغانستان را هم او برعهده داشت. این هسته اولیه کار در مرزهای افغانستان بود که بعدها شماری از رفقای توده ای نیز بدلیل گسترده شدن کار به این واحد ملحق شدند، اما در تمام آن سالها، مسئول واحد مرزی نیمروز با همین رفیقی بود که گفتم. یعنی بهرام (اردشیر)، که عکس مشترک من و فتاپور و محمدعمرخان بلوچ و او در مرز ایران از یادگارهای آن دوران است. او از کادرهای رهبری سازمان جوانان حزب در سالهای پس از انقلاب بود. حافظه ای بسیار قوی داشت که فکر می کنم همچنان هم دارد و همین حافظه و دقتی که داشت موجب شد تا بتدریج و با مطالعه ای که کرد و تجربه ای که در محل اندوخت به یک کارشناس امور بلوچستان تبدیل شود.\nموافقم. من پس از آن که از نیمروز بازگشتم، تقریبا مستقیم رفتم فرودگاه برای پرواز به مسکو. فقط پیش از حرکت دیدار کوتاهی با زنده یاد سیاوش کسرائی کردم تا اگر پیام و پیغامی دارد واسطه انتقال آن شوم. نامه کوتاهی نوشته بود برای رفیق خاوری که داد تا به او برسانم. در طول مسیر خانه تا فرودگاه، در اتومبیلی که من و رفیق نامور را به فرودگاه می برد، از رفقای افسر نیروی دریائی که هر سه عضو کمیته کابل بودند هم پرسیدم اگر نظر و پیشنهاد و یا پیامی دارند بگویند و یا بدهند تا برسانم. پیام و نظر ویژه ای نداشتند، فقط یک گزارش کتبی از کارهائی که در آن چند ماه در افغانستان شده بود دادند تا به رفیق خاوری داده شود و یا در پلنوم خوانده شود. این گزارش که بنظرم در تائید کارهای انجام شده و بویژه شخص من زیاده روی هم شده بود را ناخدا احمدی نوشته بود، که اتفاقا چند هفته پیش که دنبال گزارش نحوه خروج افسران دریائی می گشتم، این گزارش را هم در بایگانی حجیم افغانستان پیدا کردم و یکبار دیگر خواندم.\nتقریبا در آخرین دقایق به هواپیمای شرکت "آریانا" رسیدیم. شرکتی که اگر درست به خاطر داشته باشم دو، شاید هم سه هواپیما بیشتر نداشت. پرواز کابل – تاشکند خیلی کوتاه بود. شاید یکساعت. فرودگاهی ساده و کم مسافر. با آنکه پاس ما، پاس ویژه بود، کنترل آن در فرودگاه تاشکند طول کشید. این دروازه ورود به خاک اتحاد شوروی بود. نمی دانم پروازهای هندوستان و یا پاکستان هم ابتدا به این فرودگاه می رسیدند و از آنجا راهی مسکو می شدند و یا فقط پروازهای افغانستان باید ابتدا در تاشکند به زمین می نشستند. مو را از ماست می کشیدند که بی جهت هم نبود. بالاخره از کشوری مسافر می آمد که غرق جنگ داخلی بود و در پاکستان انواع پاسپورت ها را جعل می کردند. و در میان پاسپورت ها، جعل پاسسپورت افغانستان فکر می کنم رایج ترین و ساده ترین جعل بود. دکتر نجیب که آن زمان رئیس سازمان امنیت افغانستان بود، یکبار در همین زمینه گفت که نه تنها بخش مربوط به پاسپورت سازمان امنیت هم گاهی نمی توانند پاسپورت اصلی با پاسپورت جعلی را تشخیص بدهند، بلکه رفقای مشاور شوروی هم گیر می کنند. تا این حد دقیق جعل می شد و فکر می کنم هنوز هم می شود. یکبار دبیر اول حزب کمونیست پاکستان که به کابل سفر کرده بود، سفرش همزمان شد با حضور رفیق خاوری در کابل. دیداری مرسوم برای تبادل نظر انجام شد که من هم بودم. از خاوری دعوت کردند که سفری به پاکستان بکند. رفیق مترجم افغانی گفت که با پاسپورت افغانستان نمی توان به این راحتی به پاکستان سفر کرد. رفیق همراه دبیراول حزب کمونیست پاکستان فورا گفت: ما می توانیم در پاکستان برای شما پاسپورت تهیه کنیم و بفرستیم. از ما دو قطعه عکس خواستند، که من گفتم بعدا از طریق رفقای رابط در کابل می فرستم. نهایت علاقه خودشان را نشان داده بودند و همگی با این پیشنهاد اخیر کمی خندیدیم و دیدار هم تمام شد. من دو روز بعد عکس خودم و رفیق خاوری را به مسئول حزب کمونیست پاکستان در پاکستان که از اعضای رهبری حزب بود دادم. باور می کنید، بعد از دو ماه نماینده آنها در کابل، پاسپورت ها را برای من فرستاد؟ از این پاسپورت ها هرگز استفاده نکردیم، اما بعنوان یادگاری، من پاسپورت پاکستانی خودم را هنوز دارم که با یک اسم پاکستانی است.\nبهرحال می خواستم بگویم که کنترل شدیدی که در فرودگاه تاشکند می کردند، بی جهت و بی دلیل نبود. حرکت از تاشکند به مسکو طولانی بود. فکر می کنم ساعت 1 یا 2 بعد از ظهر از کابل حرکت کردیم، از کابل یکساعت تا تاشکند راه بود و مقداری هم معطلی کنترل پاسپورت ها، اما سر شب رسیدیم مسکو. یکی از خنده دارترین صحنه های آن سفر رسیدن ما به مسکو بود. یادتان باشد که اواخر دیماه پلنوم 18 تشکیل شد. معمول است که در پروازها، وقتی هواپیما روی زمین می نشیند، مهماندارها اطلاع میدهند که به مثلا فلان فرودگاه رسیده ایم، لطفا تا توقف کامل هواپیما کمربندها را باز نکنید، وسائل خودتان را موقع پیاده شدن بردارید و از این نوع توصیه ها. ما که به مسکو رسیدیم و هواپیما روی زمین نشست، مهماندارها پس از توضیحات مرسوم به من و نامور وقتی خواستیم پیاده شویم، گفتند "کلاهتان" را فراموش کرده اید بردارید؟ من کمی روسی میدانستم و نامور بلغاری را که نزدیک به روسی است خوب میدانست. گفتیم ما کلاه نداشتیم که در هواپیما جا گذاشته باشیم. به ما گفتند در همان پاگرد هواپیما یک گوشه ای بایستیم تا بقیه پیاده شوند. همه کلاه پوستی سرشان بود. وقتی همه پیاده شدند، دوباره از ما پرسیدند کلاهتان کو؟ ما گفتیم: نداریم. از سر پله هواپیما، به قسمت روی باند اطلاع دادند که دو مسافر ایرانی در هواپیما هستند که کلاه ندارند. من رفیق "زمانی" مسئول حزب در مسکو را تا آن زمان ندیده بودم. اما نامور او را می شناخت. زمانی آمد بالا داخل هواپیما و با تعجب پرسید: چرا کلاه ندارید؟ هوا 20 درجه زیر صفر است.\nما تازه فهمیدیم چه خبر است. تازه پالتوهائی هم که تنمان بود خیلی نازک و کم جان بود و در مقایسه با آن پالتو پوستی که تن زمانی بود، مثل کاغذ پوست پیازی برای رمز نویسی در برابر کارتن مقوائی بود. زمانی کلاه خودش را داد به نامور و شال گردنش را هم داد به من که بپیچم دور سرم و بسرعت دنبال او برویم پائین و سوار اتومبیل بشویم. من به رسم تعارف گفتم: پس خود شما چی؟ گفت کله من به 30 درجه سرما هم عادت دارد. همه از پله ها رفتیم پائین و سوار اتومبیل سیاه رنگی شدیم که ما را به هتل کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی برد.\nآن روز، یکشنبه بود و زمانی کلاه و شال گردنش را در هتل از من و نامور پس گرفت و گفت، امشب از هتل بیرون نروید، فردا اول وقت برایتان کلاه و لباس گرم می آورم. به قولی که داده بود وفا کرد و فردا صبح دو کلاه پوست سیاه رنگ و دو پلور پشمی برای من و نامور آورد. البته همراه با آنها، فرخ نگهدار را هم آورد. او هم از تاشکند رسیده بود مسکو و گفت که برای پلنوم دعوت شده است. این نخستین دیدار من با نگهدار بود. دیداری که بعدها در کابل بارها تکرار شد. بعد از صبحانه زمانی رفت دنبال کارهایش و گفت که غروب باز میگردد تا ما را برساند به فرودگاه و راهی پراگ در چکسلواکی کند.\nنامور خسته بود و در هتل ماند. من و نگهدار که با لباس مجهز از تاشکند آمده بود، یعنی هم کلاه داشت و هم پالتوی پوست از هتل زدیم بیرون و راه افتادیم که اطراف هتل را بببنیم. هتل بسیار نزدیک به ساختمان تاریخی وزارت خارجه مسکو بود، رود مسکو از مقابلش عبور می کرد و یکی از ایستگاه های تاریخی متروی مسکو هم نزدیک آن. من نمی دانم عمق این ایستگاه دقیقا چقدر بود، فقط می توانم بگویم که بسیار عمیق و طولانی بود. آنقدر که از بالا نمی شد، پائین آن را دید. به زیر زمین های پناهگاه جنگی می ماند و اتفاقا در جریان جنگ دوم هم همین استفاده را از این ایستگاه ها کرده بودند. باور کنید وقتی رسیدیم پائین پله ها، انگار وارد موزه شده ایم. بسیار تمیز، پر از مجسمه هائی که روی دیوار حجاری شده بودند و دیوارهائی که مثل تابلو نقاشی بودند. سوار مترو شدیم و یک مسیری را با هم رفتم و بازگشتیم. هر ایستگاهی که رسیدیم همین بود. یعنی موزه. من بعدها مترو خیلی از کشورها را دیدم. شهادت می دهم که هیچ ایستگاه متروئی به شیکی، تمیزی و زیبائی ایستگاه های مترو مسکو ندیدم.\nبه یکی از فروشگاه های بزرگ کالباس و پنیر و این نوع تولیدات که نزدیک هتل بود هم رفتیم. نه برای خرید، بلکه برای دیدن. همه چیز بود، اما صف طولانی. آنچه که باعث تعجب من شد خرید کیلوئی کالباس و بسته های بزرگ پنیر بود. معمولا در اروپا و یا حتی در ایران قبل از انقلاب 100 گرم و 200 گرم کالباس می خرند و یا چند عدد سوسیس برای مصرف همان روز. این را من در دو فروشگاه ویژه کالباس و سوسیس آرزومانیان و مکائیلیان در تهران و در سفر به ایتالیا و آلمان دیده بودم. اما وضع در مسکو فرق می کرد. مردم چند کیلو چند کیلو می خریدند. مثلا بسته بزرگ کالباس که شاید دو کیلو بود. چرا؟ حرص می زدند؟ می ترسیدند فردا نباشد؟ یک عادت بود؟ به نسبت حقوق مردم ارزان بود؟ نمی دانم و نمی خواهم قضاوت کنم. بلکه می خواهم بگویم آن روز، در آن فروشگاه این را دیدم.\nهوا بشدت سرد بود و پای من و نگهدار آنچنان یخ کرده بود که ترجیح دادیم زودتر باز گردیم به هتل. بازگشتیم و پس از ناهار، با همان اتومبیل سیاه رنگ کمیته مرکزی و با مشایعت زمانی رفتیم فرودگاه مسکو تا به طرف چکسلواکی پرواز کنیم.


چگونه سرسیلندر خودرو خود را تعمیر کنیم؟ – سلام اخبار\nاهمیت آببندی واشر سرسیلندر از آن جهت است که نشتی گازهای محفظه باعث کاهش قدرت و راندمان سرسیلندر پژو موتور می شود. واشر سرسیلندر یکی از قطعات خودرو است که وظیفه یکپارچه کردن فضای بین بلوک سیلندر و سرسیلندر را دارا می باشد (در اصطلاح فضای بین سیلندر و سرسیلندر را آب بندی می کند) و بدین ترتیب از فرار گاز از محفظه احتراق، نشت آب از کانال های آب و نشت روغن از کانال های روغن جلوگیری کند. واشر بین بدنه موتور و سر سیلندر با ترکیب مواد نسوز و لایه مسی مقوای مقاوم در مقابل حرارت و لایه فولادی تشکیل شده است که ضمن یکپارچه کردن سر سیلندر به بدنه موتور اجازه میدهد تا گردش روغن و آب بدون امکان مخلوط شدن صورت گیرد و نیز فضای سربسته اتاقک احتراق را آب بندی کند. بدترین اتفاقی که در صورت خراب شدن واتر پمپ رخ میدهد، بالا رفتن درجه پمپ آب، به معنای جوش آوردن موتور ماشین است. به تمام سطح واتر پمپ و اتصالات آن نگاه کنید.\nسرسیلندر چدنی پیکان خرابی واتر پمپ ماشین، عموما به دلیل نشتی آن اتفاق میافتد، به همین دلیل لازم است که از نشتی کردن مایع خنک کننده از واتر پمپ به موقع اطلاع یابید. در این صورت احتمال نشتی وجود دارد. شرقی: در این خانواده پنج موتور وجود دارد. باید دید در شرایط واقعی عملکرد این موتور چگونه خواهد بود اما براساس اطلاعات روی کاغذ این موتور اگر روی خودرویی نصب شود، بهترین گزینه برای خرید خواهد بود چرا که با مصرف ۲۵درصد کمتر، آلودگی کمتر و گشتاور و قدرت بیشتری سرسیلندر تویوتا دارد. اما بهرغم تلاش خودروسازان، این بازار همانند سایر بازارها شاهد محصولاتی است که آنچنان که باید و شاید نظر مشتریان را جلب نمیکند. در صورتی که هماهنگی لازم بین سوپاپ ها و حرکت پیستون ها نباشد، قبل از آنکه مخلوط سوخت و هوا توسط پیستون فشرده شود جرقه رخ می دهد که این کار به جای حرکت دادن پیستون، باعث بیشتر شدن صدا خواهد شد که به این صدا ضربه زنی سه پیستون گفته می شود. این کارخانه سعی نموده است با بهبود روش های تولید خود، قیمت ها را تا حد زیادی کاهش دهد.\nلازم به ذکر است که هر یک از این قسمتها میتواند بر اثر فرسودگی معیوب گشته و به نشتی مایع خنک کننده منجر شود. این میتواند ناشی از نشتی ضدیخ از واتر پمپ خودرو باشد. واشر سرسیلندر سه وظیفه اصلی دارد: 1. آب بندی سیلندر: همانطور که در این بخش از سرگرمی توضیح خواهیم داد وقتی موتور در حال کار کردن است. در مقالات بعدی به تفصیل در مورد معایب و سرویسهای سیستم خنک کاری دستگاه دیزل ژنراتور مطالبی را بیان خواهیم کرد. واتر پمپ یکی از قطعات حاضر در پیشرانه است که مخلوط آب و ضدیخ را در موتور سرسیلندر 405 هندی به گردش درمیآورد. به همین دلیل با مشاهده کمترین علائم خرابی واتر پمپ ماشین و عدم کارکرد مناسب آن، باید حتما نسبت به رفع عیب و تعویض احتمالی قطعات، اقدام کنیم. در صورت شل شدن و عیب در پولی، تسمهها به درستی نچرخیده و واتر پمپ نمیتواند آب و مایع خنک کننده را در موتور بچرخاند. همین طور زنگ زدگی و پوسیدگی واتر پمپ نیز چنین وضعیت مشابهی را به وجود میآورد. این اتفاقات و علائم بالا به دلایل مختلفی که به برخی از آنها در خصوص نشتی مایع خنک کننده، پیشتر اشاره کردیم رخ میدهند. در این مرحله باید با دقت و به آرامی روی درب رادیاتور آب بریزید.\nسرسیلندر تیوفایو به هیچ وجه درب را باز نکرده و آن را لمس ننمایید. اما اگر ترک زیاد باشد، با این کارها نمیتوان جلوی آن را گرفت خصوصا که وقتی دریک قطعه فلزی، ترک جوانه زد پس از مدتی و به خاطر سرد و گرم شدن قطعه، ترک ایجاد شده کم کم پیشروی میکند و زیاد سرسیلندر هندی پژو میشود. اما توجه داشته باشید که سایر دلایل چون نبود ضدیخ داخل رادیاتور و سیستم خنک کننده، نیز میتواند به یخ زدن آب در هوای سرد و ترک خوردن واترپمپ منجر شود. درصد ترکیب ضد یخ و اندازه نسبت آب رادیاتور و ضد یخ. لازم است پس ازدریافت موتور با مراجعه به تعمیرگاه های تخصصی و باسابقه که تجربه تعویض موتور خودرو (موتور کامل پژو ۴۰۵) به صورت کامل را دارا هستند نسبت به عملیات مونتاژ موتور جدید اقدام شود. بنابراین باید نسبت به خراب شدن واتر پمپ و علائم آن، هشیار بوده و به موقع عکس العمل نشان سرسیلندر 16 سوپاپ تیبا دهید.\nاگر شما این مقاله را تحسین می کنید، مایلید اطلاعات بیشتری در مورد سرسیلندر سوپاپ بزرگ 350 بدست آورید به سایت ما مراجعه کنید.


شرایط ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد - تا پلی تکنيک - تا کنکور\nنوامبر 13, 2019 نوامبر 13, 2019 Admin اخبار و آموزش\nبرای کسب اطلاعات بیشتر درباره شرایط ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد\nبرای پذیرش در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه های سراسری و آزاد سه راه پیش روی داوطلبان قرار می گیرد ؛ داوطلبانی که دارای معدل بالا و شرایط استعداد درخشان هستند می توانند بر اساس سوابق تحصیلی و طبق هماهنگی های دانشگاه فارع التحصیلی خود برای ادامه تحصیل در مقطع ارشد اقدام نمایند راه دوم شرکت در آزمون کارشناسی ارشد فراگیر پیام نور می باشد اما چنانچه داوطلبی دارای شرایط استعداد درخشان نباشد و همچنین متقاضی تحصیل در دانشگاهی به جز پیام نور باشد ، بایستی در آزمون ارشد سراسری شرکت نماید.\nاز جمله شرایط ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد دارا بودن مدرک کارشناسی یا کارشناسی ارشد و یا اشتغال به تحصیل در سال آخر مقطع کارشناسی می باشد.\nشرایط ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد ۹۹\nثبت نام در آزمون کارشناسی ارشد سراسری دارای شرایط و ضوابطی است که کلیه این شرایط در دفترچه ای تحت عنوان دفترچه ثبت نام کنکور ارشد درج شده است. در ادامه به ذکر شرایط عمومی و اختصاصی آزمون کارشناسی ارشد پرداخته ایم و برای اطلاع از جزئیات بیشتر دفترچه را دانلود و مطالعه نمایید.\nآزمون کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد حذف شده است و برای پذیرش در هر دو دانشگاه سراسری و ارشد یک آزمون مشترک برگزار می شود.\nداوطلبانی که در سال های گذشته یک بار از تحصیل رایگان در دانشگاه روزانه برای مقطع ارشد بهره مند شده اند ، چنانچه مجددا با انجام انتخاب رشته کارشناسی ارشد در دانشگاه روزانه پذیرفته شوند ، بایستی شهریه نوبت دوم را پرداخت نمایند.\nدانش آموختگان رشته های پزشکی برای شرکت در کنکور ارشد ۹۹ بایستی از لحاظ تعهد خدمت مشکلی جهت ثبت نام نداشته باشند.\nفارغ التحصلان رشته های دبیری بایستی از سوی وزارت آموزش و پرورش کشور موافقت نامه کتبی جهت شرکت در آزمون ارشد و ادامه تحصیل در این مقطع تحصیلی را کسب نمایند.\nبرای ثبت نام در آزمون کارشناسی ارشد دارا بودن حداقل معدل فارع التحصیلی ۱۲ الزامی است و داوطلبی که معدل کمتری دارد ، مجاز به ثبت نام نمی باشد.\nداوطلبان آقا بایستی دارای وضعیت نظام وظیفه مشخص بوده و از این جهت منعی برای ثبت نام نداشته باشند.\nداوطلبانی که در سال گذشته انتخاب رشته آزمون کارشناسی ارشد را انجام داده اند و در یکی از دانشگاه های روزانه نیز پذیرفته شده اند ، مجاز به ثبت نام آزمون ارشد ۹۹ نمی باشند.\nداوطلبان پذیرفته شده در دانشگاه های غیر روزانه در آزمون کارشناسی ارشد ۹۸ برای ثبت نام آزمون ارشد ۹۹ باید تا پایان مهلت ثبت نام از رشته و دانشگاه خود انصراف دهند.\nدارا بودن مدرک کارشناسی یا کارشناسی ارشد و یا اشتغال به تحصیل در سال آخر مقطع کارشناسی.\nارائه تعهد خدمت برابر با طول مدت تحصیلی به وزارت خانه ، سازمان یا نهاد دولتی\nدارا بودن کارت معافیت دائم (کفالت ، پزشکی ، ایثارگران و موارد خاص)\nمشمولان فارغ التحصیل دوره کارشناسی دارای برگ آماده به خدمت بدون غیبت که زمان ثبت نام و پذیرش آن ها قبل از تاریخ اعزام به خدمت باشد.\nنکته : داوطلبانی که تاریخ اعزام به خدمت آن ها قبل از اعلام قبولی یا پذیرش در دانشگاه است ، در صورت عدم تمدید موعد اعزام لازم است در تاریخ تعیین شده به خدمت اعزام شوند چنانچه در دوران خدمت در دانشگاه پذیرفته شوند ، از خدمت ترخیص خواهند شد در غیر این صورت غایب محسوب شده و مجاز به ادامه تحصیل نخواهند بود.\nداﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﺳﺎل آﺧﺮ ﻣﻘﻄﻊ ﻛﺎرﺷﻨﺎسی ﻛﻪ ﺗﺎ ﺗﺎرﻳﺦ ۱۳۹۸/۶/۳۱ در ﺳﻨﻮات ﻣﺠﺎز تحصیلی فارغ التحصیل می شوند.\nﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻼن ﻣﻘﻄﻊ ﻛﺎرﺷﻨﺎسی ﻛﻪ در ﺳﻘﻒ ﻣﺠﺎز ﺳﻨﻮات تحصیلی ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﺪه و از زمان ﻓﺮاﻏﺖ از ﺗﺤﺼﻴﻞ آﻧﻬﺎ ﺗﺎ زﻣﺎن ﭘﺬﻳﺮش در ﻣﻘﻄﻊ ﻛﺎرﺷﻨﺎسی ارﺷﺪ ، ﺑﻴﺶ از ﻳﻚ ﺳﺎل نگذشته باشد و وارد ﻏﻴﺒﺖ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.\nداوطلبان مشمول دارای ﺑﺮﮔﻪ ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ ﻣﻮﻗﺖ ﻫﻮﻟﻮﮔﺮام دار ﺑﺪون ﻏﻴﺒﺖ (ﭘﺰشکی ، ﻛﻔﺎﻟﺖ و ﻳﺎ …)\nسربازان در حال خدمت ﻛﻪ ﺧﺪﻣﺖ آن ها ﺗﺎ ﺗﺎرﻳﺦ ۱۳۹۹/۰۶/۳۱ به پایان می رسد مجاز به ﺷﺮﻛﺖ در آزﻣﻮن میﺑﺎﺷﻨﺪ ؛ ولی ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺲ از ﻗﺒﻮلی و در زﻣﺎن ﺛﺒﺖﻧﺎم در داﻧﺸﮕﺎه، ﮔﻮاهی و ﻳﺎ ﻛﺎرت ﭘﺎﻳﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﺧﻮد را اراﺋﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.\nداﻧﺸﺠﻮﻳﺎن اﻧﺼﺮافی داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ در ﺻﻮرتی ﻛﻪ در ﺳﻘﻒ ﻣﺠﺎز تحصیلی اﻧﺼﺮاف از ﺗﺤﺼﻴﻞ داده و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ از ﺗﺎرﻳﺦ اﻧﺼﺮاف آن ها در داﻧﺸﮕﺎه و رﺷﺘﻪ قبلی ﺗﺎ زﻣﺎن ﭘﺬﻳﺮشدر داﻧﺸﮕﺎه و رﺷﺘﻪ ﺟﺪﻳﺪ ، ﺑﻴﺶ از یک سال نگذشته ﺑﺎﺷﺪ.\nﻣﺸﻤﻮﻻن ﻏﺎﻳﺐ اجازه ادامه تحصیل را ندارند و در ﺻﻮرت ﺷﺮﻛﺖ در آزﻣﻮن و پذیرش در داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ تحصیلی ﺑﺮای آن ها ﺻﺎدر ﻧمی شود و داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ ﻣﺠﺎز ﺑﻪ ﺛﺒﺖﻧﺎم آن ها نیست.\nداﻧﺸﺠﻮﻳﺎن اﺧﺮاجی داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﺪﻣﺖ دوره ﺿﺮورت و ﻳﺎ دریافت ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ داﺋﻢ ، ﻣﺠﺎز ﺑﻪ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ نیستند.\nﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻼن مقعطع ﻛﺎرﺷﻨﺎسی ارﺷﺪ ﻣﺸﻤﻮل ، ﻣﺠﺎز ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﺠﺪد در اﻳﻦ ﻣﻘﻄﻊ نمیﺑﺎﺷﻨﺪ.\nاعتقاد به اسلام یا یکی از ادیان مصرح دیگر .\nانجام دادن واجبات و پرهیز کردن از محرمات .\nعدمخصومت و دشمنی با نظام جمهوری اسلامی ایران .\nعدم سابقه عضویت در گروه های ضد انقلابی\nعدم ارتکاب به اعمال خلاف شئون شغلی یا تحصیلی\nثبت نام آزمون کارشناسی ارشد برای پذیرش و انتخاب رشته در رشته های علوم انسانی ، علوم پایه ، فنی مهندسی ، هنر و کشاورزی از روز ۱۶ آذر ماه آغاز شده و تا ۲۵ آذر ماه نیز ادامه دارد و داوطلبان باید پس از مراجعه به سایت سازمان سنجش آموزش کشور و دانلود و مطالعه دفترچه راهنمای ثبت نام ، با واریز هزینه ثبت نام آزمون ارشد مراحل نام نویسی خود را آغاز نمایند این آزمون در روزهای ۲۸ و ۲۹ فروردین ماه ۹۹ برگزار می شود و فقط داوطلبانی که در موعد مقرر ثبت نام خود را انجام داده اند ، مجاز به حضور در آزمون هستند.\nمدارک ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد\nبرای کسب اطلاعات بیشتر درباره مدارک ثبت نام کنکور کارشناسی ارشد با مشاوران گروه الومشاوره…\nثبت نام کنکور دانشگاه آزاد ۹۹


سلامت آدمها را بر حضور تماشاگر در استودیو ترجیح دادیم - بانیما\nسلامت آدمها را بر حضور تماشاگر در استودیو ترجیح دادیم\nبه گزارش بانیما، تهیه کننده و کارگردان چهل تیکه این برنامه را برای بزرگداشت و قدردانی از آدم هایی مطرح کرد که سال ها زحمت می کشند اما دیده نمی شوند.\nالهام حاتمی، کارگردان و تهیه نماینده برنامه تلویزیونی چهل تیکه درباره چرایی و چگونگی ساخت فصل چهارم این برنامه به خبرنگاران گفت: در ابتدا اصلا قصد ساخت فصل چهارم این مجموعه را نداشتیم؛ بلکه قرار بود ویژه برنامه ای برای ماه رمضان داشته باشیم؛ اما به دلیل آماده نبودن استودیو، دکور و البته اختلالاتی که بر اثر کرونا ایجاد شد، به این نتیجه رسیدیم که با نظر مدیر گروه و با توجه به پخش برنامه دورهمی و چینش برنامه بر اساس مدت زمان مجموعه که بالا بود، تصمیم گرفتیم که چهل تیکه را در ماه محرم پخش کنیم و سعی کردیم که در مناسبت های پیش رویمان برنامه های خوبی با آدم های خاص آن دوران داشته باشیم و گفت وگوها را بنا بر ایامی که در آن هستیم پیش ببریم و مهمان ها را هم ویژه انتخاب کردیم.\nاو همچنین درباره تداوم ساختار فصل چهارم مجموعه چهل تیکه همچون دیگر فصل ها، بیان نمود: این برنامه، بزرگداشت مهمانانی است که در چهل تیکه حضور پیدا می نمایند. ابتدا قرار بود که گزارش های مردمی و ... برای پخش داشته باشیم که متاسفانه اپیدمی کرونا تمامی برنامه ریزی ها را بهم ریخت و تصمیم گرفتیم برای سلامتی خودمان و عوامل کار برنامه را در قالب ساختار جمع وجور و با سوالات بهتر اجرا کنیم. تغییراتی که در این فصل از برنامه داشتیم شامل تقویت گفت وگوها و تغییر موسیقی بود که در این فصل حاصل شد. همچنین در این فصل علی رغم دیگر فصل ها تماشاگر در استودیو حضور نداشت که خود تماشاگر رونق بازار است و نبود آن، بسیار اذیت نماینده بود و تمام کوشش تیم چهل تیکه این بود که برنامه را طوری پیش ببریم که خسته نماینده نبوده و فقدان تماشاگر حس نگردد.\nحاتمی درباره شرایط ضبط فصل چهارم چهل تیکه در ایام کرونا اضافه کرد: وقتی که دغدغه حفظ سلامتی همکاران و عوامل کار را داشته باشی تا مسئله ای پیش نیاد و تا خاتمه برنامه همگی سالم باشند، یک بخشی از ذهنت تمام مدت درگیر این موضوع است. البته در تمام مدت زمان ضبط برنامه تمامی پروتکل های بهداشتی از جمله ضدعفونی محیط، استفاده از ماسک و ... را برای حفظ سلامتی عوامل و به ویژه مهمانان رعایت کردیم و خدا را شکر تا خاتمه آخرین روز ضبط، کسی از تیم چهل تیکه به این ویروس مبتلا نشد. مهمانان بسیاری داشتیم که دوست داشتند در برنامه حضور پیدا نمایند، اما متاسفانه به دلیل کرونا، ترس از بیماری و یا منع دکتر نتوانستند در این برنامه همراه ما باشند.\nکارگردان و تهیه نماینده برنامه تلویزیونی چهل تیکه درباره اختلالات حاصل از حضور نداشتن تماشاگر در استودیو در فرایند فراوری چهل تیکه مطرح کرد: چهل تیکه همچون تئاتر است، وقتی تئاتری بدون حضور تماشاگر بر صحنه می رود، کسی نفس به نفس مهمان و مجری نیست؛ نبود تماشاگر در استودیو چهل تیکه هم، یک کمبود برای برنامه بود؛ اما به دلیل اینکه سلامتی هموطنان اولویت و اصل کارمان بود، کوشش کردیم که با این موضوع کنار بیاییم. در قسمت پلاتوهای طنز محمدرضا علیمردانی، کار را پس از ضبط افکت گذاری کردیم که از حالت یکنواخت خارج گردد. در کل نبود تماشاگر برای عوامل کار نیز سخت بود؛ چراکه حضور و لبخند تماشاگر به فرایند گفت وگو یاری نموده و جهت گفت وگو را راهنمایی می نماید و وقتی تماشاگر حضور ندارد، خودمان باید همه چیز را پیش ببریم.\nحاتمی با اشاره به ملاک ها و معیارهای انتخاب مهمانان فصل چهارم چهل تیکه اعلام کرد: ملاک اصلی ما این بود که مهمانان برنامه، کسانی باشند که کم دیده شده اند، اما حرف های بسیاری برای گفتن دارند. افشین سنگ چاپ و مرتضی ضرابی از کسانی بودند که در چهل تیکه حضور پیدا کردند و برنامه هایشان نیز بسیار مورد استقبال نهاده شد. این بزرگان، سوپراستار نیستند که در تمامی برنامه ها حضور داشته باشند اما کسانی بودند که حرف های بسیاری برای گفتن داشتند و وقتی با آن ها گفت وگو می کنیم به ابعادی از زندگی شان اشاره می گردد که کسی آن ها را نمی داند و بسیار آموزنده است.\nاو ادامه داد: چهل تیکه به مهمان فرصت بروز احساسات و عواطفش را می دهد و مجری کار گفت وگو را به سمت خود نمی کشد و با گفت وگوشونده همچون طرف یک رقابت، رفتار نمی نماید، بلکه به مهمان فرصت بیان حرف هایش را می دهد و صرفا با سوالات، مهمان را برای ادامه برنامه راهنمایی می نماید. در واقع محمدرضا علیمردانی، مجری برنامه نیست، بلکه میزبان برنامه است و اولین کاری هم که یک میزبان باید انجام دهد، احترام به مهمان است و اینکه رفتاری داشته باشد تا مهمان احساس تنهایی نکند.\nاین کارگردان اضافه کرد: سوالات برنامه هدفمند و جهت معین است و سوالات بی هدف و بی جهت از مهمان پرسیده نمی گردد، قبل از گفت وگو درباره تمام ابعاد زندگی مهمان تحقیق و پژوهش می گردد و ما براساس این تحقیق ها با مهمان گفت وگو می کنیم و این مسئله باعث می گردد تا برنامه با مهمانانی که بسیار هم شاخص نیستند، جذاب دیده گردد.\nوی درباره انتخاب حضور برنامه سازان تلویزیونی به عنوان مهمان در برنامه چهل تیکه اضافه کرد: چهل تیکه یک برنامه بزرگداشت و قدردانی از آدم هایی است که سال ها زحمت می کشند اما دیده نمی شوند و خاطرات جذابی هم دارند که شاید هیچ وقت فرصت بیانش را نداشته باشند. آدم هایی همواره پشت پرده هستند که تمام بار کار را بر دوش می کشند اما هیچ زمانی دیده نمی شوند و با این برنامه، گفت وگو با این هنرمندان، نشان دادن تصاویر و کارهایی که انجام دادهاند بیشتر به مردم شناخته می شوند. البته آدم های بسیاری از جمله گریمورها، طراحان صحنه و ... مد نظرم بود که در برنامه دعوت کنم؛ اما متاسفانه کرونا ما را زمین گیر کرد. با این حال اما بازخوردهایی که از مردم داشتیم، چینش مهمان ها برای مردم و کسانی که می شناسم، راضی نماینده بود.\nحاتمی در خاتمه درباره ملاک تغییر دکور برنامه چهل تیکه از میدان حسن آباد به خیابان انقلاب گفت: در ابتدا قرار بود که دکور تغییری نداشته باشد اما به این نتیجه رسیدیم که این نماد را به نماد دیگری تغییر بدهیم. میدان حسن آباد، المان تهران بود و تصمیم گرفتیم که نمادی در فصل چهارم گذاشته گردد که نماد دهه شصت باشد و عمومیت بیشتری هم داشته باشد و پس از تصمیم گیری به این دکور نهایی رسیدیم.\nانتشار: 19 آبان 1399 بروزرسانی: 19 آبان 1399 گردآورنده: banima.ir شناسه مطلب: 12228\nبه "سلامت آدمها را بر حضور تماشاگر در استودیو ترجیح دادیم" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "سلامت آدمها را بر حضور تماشاگر در استودیو ترجیح دادیم"


تفاوت کنتاکتور اصلی با تقلبی | فروشگاه اینترنتی صنعت سازان نوین با بهترین کیفیت\nخانه / مقالات / تفاوت کنتاکتور اصلی با تقلبی\nتفاوت کنتاکتور اصلی با تقلبی\ntavakol مقالات 1399-12-09 5:37 ب.ظ\nتفاوت کنتاکتور اصلی با تقلبی : اصولاً کنتاکتور یک وسیله سوئیچینگ الکتریکی است. برای خاموش و روشن کردن مدار الکتریکی استفاده می شود. این یک نوع خاص از رله است ، اما یک تفاوت اساسی بین کنتاکتور و رله وجود دارد. کنتاکتور بیشتر در کاربردهایی استفاده می شود که ظرفیت حمل جریان بالاتری درگیر باشد ، در حالی که رله ها برای کاربردهای جریان کمتر استفاده می شود. کنتاکتورها جمع و جور هستند و می توانند به راحتی در زمین نصب شوند. معمولاً این دستگاه ها دارای چندین مخاطب هستند. کنتاکت ها عموماً باز هستند و هر زمان سیم پیچ کنتاکتور کار می کند ، قدرت عملیاتی بار را فراهم می کنند. کنتاکتورها در موتورهای الکتریکی بسیار مورد استفاده قرار می گیرند.\nانواع مختلفی از کنتاکتورها وجود دارد و انواع مختلف آنها دارای ویژگی ها ، برنامه ها و قابلیت های خاص خود هستند. کنتاکتورها می توانند طیف وسیعی از جریان ها را در بر بگیرند ، از چند تا هزار آمپر و ولتاژ از 25VDC تا هزار ولت. بعلاوه ، این دستگاه ها در اندازه های مختلف ، از ابعاد کوچک دستی گرفته تا اندازه های بزرگ تا یک متر یا حیاط در یک طرف ، ارائه می شوند\nویژگی کنتاکتور اصلی\nکنتاکتور (Contactor) اصلی از جمله کنتاکتور هایی است که دارای کیفیت و عمر بالایی است و می توانید از آن در موارد مختلف ساختمانی استفاده نمایید. کنتاکتور اصلی ایرانی و خارجی در بازار وجود دارد و اگر بخواهید نمونه های اورجینال تهیه نمایید می توانید از طریق مراجعه به فروشگاه معتبر اقدام نمایید. از جمله ویژگی های کنتاکتور اصلی می توان به موارد زیر اشاره نمود:\nاستفاده از قطعات مرغوب در ساخت\nدارای کارایی مناسب\nعمده ترین تفاوت هایی که کنتاکتور اصلی و فرعی دارند شامل موارد زیر است:\nکیفیت ساخت اسکلت خارجی کنتاکتور اصلی فوق العاده است در حالی که کیفیت ساخت کنتاکتور تقلبی کاملا مشخص است و به سادگی از ظاهر آن قابل تشخیص است.\nچاپ نوشته ها روی کنتاکتور اصلی کاملا برجسته و از جوهر با کیفیت است. اما روی کنتاکتور تقلبی جنس جوهر نامرغوب و نوشته ها به سادگی قابلیت پاک شدن دارند.\nامکان بررسی سریال کنتاکتور از طریق سامانه رهگیری در شرکت سازنده وجود دارد. بنابراین اگر کنتاکتور تقلبی تهیه کنید کد رهگیری قابل پیگیری نیست.\nویژگی کنتاکتور تقلبی\nکنتاکتور های تقلبی دارای ویژگی های بارزی هستند. برخی افراد این کنتاککتور ها را برای پروژه های ساده استفاده می کنند و کاملا با احتیاط عملکرد آن ها را می سنجند. از جمله ویژگی های کنتاکتور تقلبی می توان به موارد زیر اشاره نمود:\nداغ شدن در حین کار\nکاربرد کنتاکتور شامل موارد زیر است ، کنترل موتور های الکتریکی مانند\nتبخیر کننده حرارتی\nکنتاکتور بر اساس عملکرد به دسته های زیر تقسیم می شود :\nبارهای غیر خود القا یا خودالقای اندک\nاستارت موتورهای حلقه لرزان\nاستارت موتورهای قفس سنجابی\nاستارت موتورهای قفس سنجابی با کار اینچینگ و پلاکینگ\nفروشگاه صنعت سازان نوین امیدوار است مطلب توضیح تفاوت کنتاکتور اصلی با تقلبی مورد استفاده‌ی شما باشد . در صورت داشتن هر گونه سوال و یا نظری برای ما کامنت بگذارید تا در اسرع وقت پاسخگوی شما باشیم.\nصنعت سازان نوین ارائه دهنده انواع لوازم برق صنعتی از جمله : اشنایدر ، کلید اتوماتیک اشنایدر ، تایمر تبن و … می باشد .\nمحسن نوری 1400-01-22 پاسخ\nببخشید فقط از رو قیمت میشه فهمید که کنتاکتور اصل نیست ؟\ntavakol 1400-01-29 پاسخ\nخیر علاوه بر قیمت\nهم باعث میشود که کنتاکتور اصل را از تقلبی تشخیص دهید.


فوتبال یک مقوله سیاسی فرهنگی اقتصادی است\nعلیپور، رئیس کمیته صیانت از لیگ: حاج صفی و شجاعی در صورت فسخ قرارداد صاحب یک خانه و 800 میلیون تومان پول می‌شدند!\nبه نقل از سایت های خبری\nچند وقت پیش که دو تن از ملی پوشان فوتبال در برابر یک تیم اسرائیلی قرار گرفتند این روزها را می‌شد پیش بینی کرد. من قصد دفاع یا محکوم کردن این دو را ندارم. این مسئله تنها بهانه‌ای برای اثبات سیاسی بودن یا نبودن ورزش و به خصوص فوتبال است.\nبرخلاف بسیاری از نظرات بنده معتقدم فوتبال از همان بدو پیدایشش یک مقوله سیاسی و فرهنگی بوده و هست. برایش هم دلیل‌های متعددی دارم. فی‌المثل هلندی را در نظر بگیرید که سال‌های سال توسط آلمان‌ها اشغال شده و مورد تهاجم قرار گرفته است. و حال با مبارزات بسیار در اواخر جنگ جهانی دوم آزاد شده اس. و بعد همین هلند در سال 1988 در هامبورگ مقابل آلمان قرار می‌گیرد. و آلمان را با نتیجه دو-یک شکست می‌دهد. بی شک این بازی از عجیب ترین و بارزترین مثال‌هایی است که می‌تواند ثابت کند اتفاقاً فوتبال بی ارتباط با سیاست هم نیست. در شب پیروزی نه میلیون هلندی به خیابان‌های شهر ریختند. و با اینکه بازی در وسط هفته برگزار شده بود بزرگترین گردهمایی پس از دوران آزادی را شکل دادند. مردمی که در طی نود دقیقه به این باور رسیده بودند که انتقام تمام آن سال‌های سخت را از آلمان‌ها گرفته اند.با گذشت سال‌ها هنوز هم بازی آلمان-هلند از اهمیت بالایی برخوردار است.\nیکی دیگر از صحنه‌هایی که بسیار معروف است و بر اساس آن فیلمی هم ساخته شده صحنه "فرار به سوی پیروزی" است. داستان از این قرار است که در جریان حمله آلمان به کیف آلمانی‌ها جهت تبلیغات مسابقه‌ی فوتبالی را ترتیب دادند. هواداران همه آلمانی بودند و جو وحشتناکی بر ورزشگاه حاکم بود. وقتی اوکراینی‌ها پیش افتادند سربازان شروع به شلیک به پای بازیکنان حریف کردند. ولی با وجود افتادن چند بازیکن دیناموکیف توانست پیروز شود. با اتمام بازی اما همه بازیکنان اعدام شدند! (روایت فیلم فرار به سوی پیروزی البته جور دیگری است.)\nدیگر صحنه به یاد ماندنی مسابقه فوتبال در شب کریسمس است. در جنگ جهانی اول ارتش‌های آلمان، بریتانیا و فرانسه در بلژیک در حال جنگ بودند. در شب کریسمس فرماندهان خط مقدم تصمیم می‌گیرند بدون اطلاع به فرماندهان بالا دستی اعلام صلح موقت کنند. پرچم سفید برافراشته می‌شود. سربازان به سمت یکدیگر می‌روند. آواز می‌خوانند، با هم شام میخورند و مسابقه‌ی فوتبالی هم ترتیب می‌دهند. روز بعد خبر به فرماندهان بالا دستی می‌رسد. پیمان صلح شکسته می‌شود و جنگ از سر گرفته می‌شود.\nکمی پیش تر که بیاییم می‌رسیم به مثالی بارزتر، باشگاه بارسلونا را همه شما می‌شناسید یا لااقل اسمش را شنیده‌اید. رقیب دیرینه‌اش رئال را هم قطعا می‌شناسید. باشگاه بارسلونا سال‌هاست که در ورزشگاه نیوکمپ بازی می‌کند ورزشگاهی با تقریبا 100هزار صندلی برای تماشای بازی.(نیمی از شهرهای ما زیر 100 هزار نفر جمعیت دارند!) بارسلون در بخش خود مختار کاتالونیا قرار دارد. اهالی کاتالونیا هنوز که هنوز است خود را اول کاتالونیایی می‌دانند و بعد اسپانیایی. و برای اثبات این مسئله نبردها و شورش‌های طولانی‌ئی نیز علیه دولت مرکزی مادرید کرده‌اند. تا این اواخر هم مدام شکست خورده‌اند. برای مثال در قرن اخیر، در جنگ داخلی دهه 30، کاتالونیا مدت‌ها با ژنرال فرانکو* جنگید، ولی در نهایت شکست خورد و تا زمان مرگ فرانکو در 1975 زیر سلطه‌ی او بود. ژنرال فرانکو یکی از طرفداران رئال بود. و مردم شهر به این خاطر که نمی‌توانستند در خیابان‌ها شعار مرگ بر فرانکو را سر دهند پس به ورزشگاه می رفتند و این دشنام‌ها را به بازیکنان رئال می‌دادند. (از قدیم هم گفته‌اند اگر نتوانید سر پدرتان داد بزنید سر شخص دیگری داد می‌زنید.) بارسا صد برابر معروف‌تر از خود کاتالونیاست و برای اهالی کاتالونیا بازی های رئال-بارسا چیزی فراتر از یک فوتبال ساده است. گاهی حاضرند بمیرند اما به رئال نبازند. همین چند سال پیش(سال 2008) که اسپانیا قهرمان اروپا شد مردم شهر کاتالونیا با پرچم‌های ایالت خودشان به شادی پرداختند. و معتقد بودند این جام متعلق به آن‌هاست و نه اسپانیا. حق هم داشتند. بیش از نیمی بازیکنان تیم متعلق به این باشگاه و این ایالت بود. هنوز هم کسی خاطره انتقال فیگو از بارسلونا به رئال و آن سر خوک معروف را فراموش نکرده است. کاتالان‌ها او را خیانت کارترین فرد می‌دانستند و در اولین باری که در ورزشگاه نیوکمپ مقابل تیمشان قرار می‌گرفت از وی با سر خوک استقبال کردند.\nمثال دیگرم برد تیم آفریقایی کامرون در جام جهانی 1990 در برابر آرژانتین است. تا پیش از این آفریقا نه در فوتبال و نه در دنیای سیاست شناخته شده نبود. شاید کمتر کسی حتی اسم کشور کامرون را شنیده بود. ولی همین کشور آرژانتین بزرگ را شکست داد و بعد در مرحله یک چهارم نهایی مقابل انگلستان سه دو نتیجه را واگذار کرد و حذف شد. اما هیچکس کامرون را از یاد نبرد. کامرون تبدیل به نقطه‌ای نورانی در تاریخ آفریقا شد. اغلب آفریقایی‌ها معتقد بودند بهترین صحنه آن جام دست دادن رئیس جمهور کامرون با مقام‌های سیاسی دیگر کشورها پس از پیروزی کامرون بر آرژانتین بوده است. اهمیتش در این بود که برای یکبار رئیس جمهور یک کشور آفریقایی در قامت یک برنده با سران سیاسی کشور شکست خورده دست داده است. کشورهای کوچک به لطف فوتبال و به لطف ورزش می‌توانند بزرگی کنند. شاید آن جام جهانی را به یاد نداشته باشید. ولی برد سنگال مقابل فرانسه در جام جهانی 2002 آلمان را ممکن است بیاورید یک شب فراموش نشدنی برای سنگال در برابر فرانسه، فرانسه‌ای که در آن جام جهانی 1998 با شکست برزیل قهرمان شده بود. و حالا در برابر یک کشوری که هیچکس تلفظ درست نامش را هم نمی‌دانست شکست خورد.\nامروزه فوتبال چیزی فراتر از یک ورزش بیست و دو نفره است. فوتبال یک مسئله اقتصادی فرهنگی و سیاسی است. تجارت فقط در صورتی با یک کشور شکل می‌گیرد که بدانند چنین کشوری وجود دارد. توریست‌ها نیز وقتی به کشوری سفر می‌کنند که آنرا بشناسند. جام جهانی، المپیک یا رقابت‌های دیگر بهترین مکان برای خودنمایی کشورهای گم شده بر روی نقشه است. فرصتی تا لااقل چند روزی در صدر اخبار جهان باشند. اتفاقی که به عنوان مثال برای کشور لیتوانی در المپیک بارسلون افتاد. لیتوانی در رقابت‌های بسکتبال المپیک به جایگاه سوم رسید. و همین اتفاق نام این کشور را ماه‌ها در صدر اخبار قرار داد. کشوری که تا قبل از المپیک حتی اسمش را کسی نشنیده بود. به همین دلیل است که اغلب کشورها دوست دارند در جام جهانی یا رقابت‌های المپیک حاضر باشند.\nهمه این‌ها را گفتم تا به این نتیجه برسم که ورزش و بخصوص فوتبال این روزها اهمیت بالاتری از آنچه فکر می‌کنیم دارد. فوتبال امروزه با سیاست، فرهنگ و اقتصاد گره خورده است. فوتبال امروزه چیزی ورای یک بازی 22 نفره با یک توپ گرد است.\nمطالب تاریخی ذکر شده به نقل از کتاب فوتبال علیه دشمن آقای سایمون کوپر بود. ترجمه عادل فردوسی پور.\nدر رابطه با فوتبال داخلی هم حرف بسیار است. قصد نقد ندارم. اما تنها نقطه تاریک ماجرای اخیر دو ملی پوش این است که اگر بازی نکردن با حریفان اسرائیلی یک قانون هست پس بهتر است مکتوب باشد. تا تکلیف همه مشخص باشد و ورزشکار برای اینکه با حریف اسرائیلی‌اش مواجه نشود مجبور نباشد خودش را به مصدومیت بزند! و اگر هم یک قانون نیست و یک ارزش است که خب راستش تا امروز فکر می‌کردم ارزش ها قابل فروش نیستند. که به لطف این اظهار نظر آقای علیپور فهمیدم زهی کشک!\nداستان کوتاه، هتل اینترنشنال\nگر سپیدرود بخشکد...\nچقدر خوبه این شعار و چقدر خوبه این تیم و تماشاگرانش. و چقدر خوبه این اسم: سپیدرود رشت\nانگاری یک نسیم خنک از دریای خزر می‌خوره توی صورتت.\nتیمی که همه این سال‌ها با عشقِ مردمش بوده که زنده است. تیمی که تا دسته چهارم هم رفت. ولی تسلیم نشد، موند و مبارزه کرد. و امروز پس از سال‌ها تلاش به لیگ برتر رسید.\nسپیدرود برای من نماد و الگوی تلاش و مبارزه است برای رسیدن به هدف.\nاگر تیمی باشه به غیر از پرسپولیس که دوست داشته باشم طرفدارش بشم این تیم سپیدرود رشت هست قطعاً. "سپید رود عشق بی پایان"


سفر خاوير سولانا به تهران و ارا‌ئه‌ى پيشنهادات نشست ۵+۱ | جهان | DW | 03.06.2006\nسفر خاوير سولانا به تهران و ارا‌ئه‌ى پيشنهادات نشست ۵+۱\nخاوير سولانا مسئول سياست خارجى اتحاديه اروپا تا دو روز ديگر به تهران مى‌رود تا پيشنهادات جديد نشست ۵+۱ را تسليم مقامات ايرانى كند. وزير امور خارجه‌ى ايران ضمن اعلام اين خبر گفت كه جمهورى اسلامى پيشنهادات جديد را بررسى خواهد كرد. سولانا ايران را از رد پيشنهادات بر حذر داشته و تهديد كرده كه پيامد چنين تصميمى تشديد فشارهاى بين‌المللى خواهد بود.\nمسئول سياست خارجى اتحاديه‌ى اروپا با مجموعه‌اى از پيشنهادات وارد ايران خواهد شد.\nسرانجام ۵ عضو دائم شوراى امنيت به همراه آلمان به توافق رسيدند و مجموعه پيشنهادات جديدى را تنظيم كردند تا ايران را به حركت بسوى همسازى با درخواست‌هاى بين‌المللى ترغيب كنند. در مقابل مشوق‌هاى اقتصادى كه ايران را در مسير توليد انرژى يارى خواهد داد، مجموعه مجازات‌هايى نيز در نظر گرفته شده كه در صورت عدم توقف فعاليت‌هاى غنى‌سازى اورانيوم بر ايران اعمال خواهد شد.\nخاوير سولانا مسئول سياست خارجى اتحاديه اروپا مقامات ايرانى را از رد كردن اين مجموعه پيشنهادات برحذر داشت و هشدار داد كه در اين صورت جمهورى اسلامى با فشارهاى شديدى روبرو خواهد شد. به گفته‌ى او رد پيشنهادات از سوى ايران نشانگر آن است كه جمهورى اسلامى برخلاف آنچه كه ادعا مى‌كند، نمى‌خواهد انرژى توليد كند، بلكه هدف توليد سلاح اتمى را در سر دارد. سولانا امروز در مصاحبه با روزنامه‌ى آلمانى ”دى ولت“ رد پيشنهادات از سوى ايران را ”اشتباهى بزرگ“ خواند و گفت: در اين صورت ما دست به اقدامات لازم خواهيم زد.\nبه عقيده‌ى مسئول سياست خارجى اتحاديه اروپا پيشنهادات جديد از گشاده‌دستى و سخاوت لازم برخوردارند، به ايران در مسير توليد انرژى يارى خواهند داد و جمهورى اسلامى مى‌تواند با استفاده از امكانات جديد اقتصاد كشور را مدرنيزه كرده و نقش مثبتى در منطقه ايفا كند.\nآلمان و قدرت‌هاى اصلى شوراى امنيت با ارائه‌ى اين پيشنهادات، ايران را بر سر دوراهى مجازات و تشويق قرار داده‌اند. عدم توقف فعاليت‌هاى غنى‌سازى اورانيوم به معناى اعمال مجازات غرب است، مجازاتى كه بنا بر اظهارات مقامات روسى شامل حمله‌ى نظامى به ايران نخواهد شد.\nنخستين واكنشى كه از سوى محمود احمدى‌نژاد رييس جمهورى ايران در اين باره ديده شد منفى بود، با وجود اين سخنگوى كاخ سفيد اظهار داشت كه جمهورى اسلامى پيشنهادات را جدى خواهد گرفت.\nتا ۴۸ ساعت ديگر خاوير سولانا براى ارائه‌ى پيشنهادات جديد به تهران خواهد رفت. منوچهر متكى وزير امور خارجه‌ى ايران امروز ضمن اعلام اين خبر گفت: جمهورى اسلامى ايران از مذاكرات عادلانه، غير تبعيض‌آميز و بدون شرط حمايت مى‌كند. وى گفت كه مذاكرات بايد بدون پيش‌شرط باشند. به گفته‌ى متكى، ايران در فرصتى كه لازم است پيشنهادات را بررسى كرده و نظرات خود را در باره آن پس از بررسى‌ها ارائه خواهد داد. وى ابراز اميدوارى كرد كه پيشنهادات جديد اروپا بتواند زمينه را براى بررسى جامع موضوع فراهم كند.


تندرست كامران 2019/08/2 شروع فارکس در افغانستان\n۱- روش برخورد با افراد دشوار / نوشته سم هورن / ترجمه نفیسه معتکف 457 فارکس چیست به زبان ساده - طرح درس عدد و رقم ریاضی دوم ابتدایی صفحه 7 تا9.\nذهن مخاطب از مكانى به مكان ديگر از روش هايى استفاده كرده است. از جمله استفاده از سكوهايى در نقاط مختلف. با سلام من و همسرم فارکس چیست به زبان ساده هردو مدرک کارشناسی ارشد معماری داریم من 6سال میشه مدیرپروژه شرکت.\nاگر وارد قسمت مارکت شوید صفحه ای را مشاهده خواهید کرد که در آن معاملات ارزهای دیجیتال و جفت ارزها (Tradeing Pairs) نمایش داده می شود و در این قسمت امکان فارکس چیست به زبان ساده خرید و فروش رمز ارزها برای شما فراهم شده است. درباره این شرکت اطلاعات زیادی در اینترنت موجود نیست ، من برای روشن شدن جزئیات با تلفن داغ تماس گرفتم. فروش : بالای کندل استیک معتبر و یا کندل ژاپنی سیگنال\nشما باید بتوانید ارزشی به کاربر ارائه کنید که تمایلی به استفاده از خدمات مشابهی که رقبای شما ارائه میدهند نشان ندهد. جفت HT / USD یک فارکس چیست به زبان ساده هفته بسیار بی ثبات داشت. در کنار سایر ارزهای رمزنگاری شده، این توکن نیز در اوایل هفته سقوط کرد اما سپس مسیر آن معکوس شد و در تاریخ 27 فوریه از قیمت پایین 3.8890 دلار صعود کرد. پس از آن، قیمت توکن هیوبی مقاومت فوقانی 5.3506 دلار را شکست، اما افزایش دهندگان قیمت نتوانستند سطوح بالا را حفظ کنند. در این حالت دستگاه متقاضی دریافت سرویس میبایست با دستگاه سرویس دهنده مذاکره نموده و نیاز است دستگاه متولی سرویس از طریق روال اداری م جوز بهرهبرداری از سرویس مورد نظر را به سازمان فناوری اطلاعات ایران اعلام نماید. (به دلیل اینکه سازمان فناوری اطلاعات ایران متولی سرویس نیست، لذا به هیچ عنوان اجازه ارائه سرویس بدون مجوز مربوطه وجود ندارد)\nبرای گرفتن موقعیت معاملاتی جدید، باید یک سفارش جدید ارسال کنید. برای انجام این کار چند راه فارکس چیست به زبان ساده در زیر وجود دارد: – New Order را از منوی Tools انتخاب کنید. – F9 را فشار دهید. -روی نماد مورد نظر خود پنجره ی Market Watch دو مرتبه کلیک کنید. – New Order را از منوی زمینه ی Market Watch انتخاب کنید. – New Order را از منوی زمینه ی برگه Trader در پنجره ی Terminal انتخاب کنید. -دکمه New Order را در نوار ابزار استاندارد فشار دهید. پنجره Order پارامترهای زیر را نشان می دهد. فایل سورس کد هر جلسه در اختیار شرکت کنندگان قرار خواهد گرفت. همیشه می توانید یک حساب PAMM باز کنید ، اما جستجوی سرمایه گذاران ، به ویژه بدون داشتن تجربه تجارت مناسب ، می تواند مدت زیادی طول بکشد. بنابراین ، این گزینه بلافاصله از بین می رود.


نعناع فلفلی و رقیق شدن خون | دمنوش نیوشا خرید مستقیم از درگاه نیوشا با تخفیف اطلاعات گیاهی\nدمنوش نیوشا خرید مستقیم از درگاه نیوشا با تخفیف وبلاگ تندرستی نیوشاجدیدترین مقالات علمی دمنوش نیوشا نعناع فلفلی و رقیق شدن خون\nفائزه فلاح ۰۸ فروردین ۱۳۹۸|۰۵:۳۰\nهنگامی که پزشکتان از شما درباره‌ی داروهایی که ممکن است مصرف کنید سوال می‌پرسد، طبیعی است که دمنوش‌ها یا کپسول‌های گیاهی را فراموش کنید. با این وجود، اثرات داروهای رقیق‌کننده خون تجویزی می‌توانند توسط گیاهان خاصی به صورت منفی یا خطرناکی تشدید شوند. خوشبختانه برای افرادی که از نعناع فلفلی برای تسکین اختلالات گوارش، خودسرانه استفاده می‌کنند، این گیاه نه رقیق‌کننده و نه منعقد‌کننده خون است. اگرچه، نعناع فلفلی می‌تواند بر چگونگی تجزیه رقیق‌کننده‌های خون و سایر داروها در بدن اثر بگذارد. بنابراین، همیشه از پزشکتان بخواهید که شما را برای علائم اختلالات منفی تحت نظر داشته باشد.\nکاربردهای نعناع فلفلی:\nنعناع فلفلی، یک ماده ضدانعقادی یا ضد پلاکتی نیست. در عوض، براساس گزارش مرکز پزشکی دانشگاه مریلند این گیاه ویژگی‌های ضداسپاسم و بی‌حس کنندگی از خود نشان می‌دهد. این ویژگی‌ها نعناع فلفلی را برای تسکین معده‌ی ناراحت یا کاهش شدت انواع دردها مفید می‌کند. چای نعناع فلفلی یک درمان باستانی برای تهوع موقعیتی یا نفخ است، اما نعناع فلفلی در شکل کپسول برای سندرم روده تحریک پذیر توصیه می‌شود. برای سردردها و تحریکات پوستی، کرم یا تنتور رقیق‌شده حاوی نعناع فلفلی را بر ناحیه آسیب دیده استفاده کنید.\nتجویز رقیق‌کننده‌های خون خطر لخته‌های خونی را که شریان‌ها را مسدود می‌کنند و می‌توانند منجر به بیماری قلبی و سکته شوند، را کاهش می‌دهند. دو نوع اصلی از رقیق‌کننده‌های خون داروهای ضدانعقاد مانند وارفارین و داروهای ضدپلاکت مانند آسپرین هستند. هرکدام برای جلوگیری از تشکیل لخته های خونی کاربرد دارند.\nبراساس موسسه ملی سلامت (NIH)، نعناع فلفلی هنگامی که به عنوان گیاه (ادویه) آشپزی استفاده می‌شود، در طبقه‌بندی “احتمالا ایمن” و هنگامی که در مقادیر غلیظ به عنوان دارو مصرف می‌شود، در طبقه‌بندی ” ایمن به نظر می رسد” قرار می‌گیرد.\nتداخل‌های دارویی، که تا حد زیادی نظری هستند، شامل توانایی روغن نعناع فلفلی برای تغییر چگونگی تجزیه شدن دارو در بدن است. برای رقیق‌کننده‌های خون، نعناع فلفلی ممکن است سرعت پردازش دارو توسط بدن را آهسته کند، اثرات دارو و عوارض جانبی آن مانند نفخ و اسهال را تشدید کند.\nهشدارهای مربوط به داروهای رقیق‌کننده:\nهمیشه از پزشکتان درباره گیاهان، غذاها یا سایر داروهایی که احتمالا با داروهای رقیقکننده تداخل می‌دهند، سوال بپرسید. برای مثال گیاهان سیر، جینکو و جنسینگ می‌توانند در ترکیب با داروهای ضد انعقاد یا ضد پلاکت تجویز شده، خطرناک باشند. سایر موادی که تداخلات منفی با این داروها دارند، مانند غذاهای با میزان ویتامین K بالا – ماده مغذی لخته‌کننده خون که برای افراد با مشکلات خونریزی مفید است – می‌تواند تاحدی اثر داروهای ضد لخته‌کننده خون را نفی کند. مصرف دارو برای درد می‌تواند با اثرات داروهای رقیق‌کننده تجویزی تداخل داشته باشد یا به طور خطرناکتری آن‌ها را تشدید کنند. همچنین مکمل‌های کلسیم، داروهای تیروئید و داروهای ضدتشنج می‌توانند به طور منفی با داروهای رقیق‌کننده تداخل داشته باشند.\nبرچسب ها: خواص دمنوشدمنوش گیاهیدمنوش لاغری نیوشادمنوش نیوشارقیق شدن خوننعناع فلفلی