پسری در بهار | ایران سکس\nsara_M #1 | Posted: 18 Apr 2010 09:54\nپسری در بهار (قسمت اول)\nهمينجور كه سرم پائين بود و دستم تو جيبم، به زمين خيره بودم و تو تاریکی شب توی یه کوچه خلوت زيرِ بارون و نسيم خنكِ هواى بهاری اين شهر پر دغدغه راه ميرفتم. چند روزى از عيد گذشته بود، همه شاد بودن، همه ميرفتن خونه آشناهاشون. اما بين اين همه آدمِ خوشحال من دلم گرفته بود. ساعت رو نگاه كردم از نيم شب گذشته بود و كوچه ها خلوته خلوت بود. تو جيبم دنبالِ پاکت سیگارم گشتم، آخرین سیگاری که توی پاکت بود رو آوردم بیرونو پاکت رو انداختم کنار کوچه، سیگار رو گذاشتم گوشه لبم و روشنش كردم. از موهاى نسبتاً بلندم آب چکه ميكرد، بارون خيلى شديد شده بود. از صورتم آب ميريخت پائين، اما واسم مهم نبود. داشتم ميرسيدم به انتهاى كوچه، از بالاى پله ها پائین رو نگاه كردم، منظرهِ جلو چشمام مثل هميشه پر از چراغ های خونه هایی بود كه سو سو ميزد. دوباره رفتم تو گذشته، گذشته ای نه چندان دور. ياد روزى افتادم كه تو كلاس نقاشیش پشتش به من بود، وقتى كه صداش كردم اون نگاه عمیق و چهره معصوصمش دلم ر لرزوند. ياد شبى افتادم كه بعد از مدتها بالاخره تونستيم حرف دلمون رو بهم بزنيم. چقدر شيرين بود وقتى دست در دست هم داشتیم بى خيالِ هر چى دنياست راه میرفتیمو از هم ميگفتيم. يه پوز خنده مسخره زدم به خودم گفتم خدا چقدر زود ميگذره. داشتم ميلرزيدم، نميدونم بخاطر فشار عصبى بود يا بخاطر لباساى نازکی كه تو اين هواى نسبتاً سرد زيرِ بارون تنم بود. تصميم گرفتم برگردم سمتِ خونه. حدود نيم ساعتی شده بود كه از خونه پياده راه اومده بودم و كلى راه بود كه بايد بر ميگشتم. دستامو كردم تو جیبمو خودمو مچاله كردم و راه افتادم سمتِ خونه، قدمام خيلى خسته بودن، گاهى حتى حال بلند كردن پاهامو نداشتمو میکشیدمشون رو زمين. نفسمو خالى كردم و به بخارى كه از دهنم مييومد بيرون نگاه ميكردم. كاش بود و بازم از وجود هم لذت مى برديم. اما افسوس كه تو زندگى من هيچى جز غم و اندوه پايدار نبود و نيست. آروم آروم راه برگشتن به خونه رو طى ميكردم، اما فقط جسمم تو اون کوچه خلوت زيرِ اون بارون بود، مثل هميشه فكرم مثل جت ميرفت به لحظه هاى خوشِ گذشته با كسانى كه ديگه نبودن.\n** پرستو_ فرهاد\nپرستو_ ميدونى چقدر منتظرِ امشب بودم!\nمن_ كه اينجورى باهم راه بریمو حرف بزنيم؟\nپرستو_ آره. خيلى روزها به امروز كه بالاخره بعد از اين همه مدت حرف دلمون رو به هم بزنيم فكر ميكردم\nمن_ اِ، پس بگو با برنامه قبلى نقشه كشيده بودى كه خرم كنى!\nپرستو_ زد تو سرم با خنده گفت خيلى ناجنسی، پر رو\nدستامو از دستش در آوردم گذاشتم روی اون يكى شونش فشارش دادم به خودم. هر دو مون ساكت بوديم و تو پیاده رو راه ميرفتيم. من كه بر حسب عادت ساکت بودمو فکر میکردم، ديدم پرستو هم صداش در نمیاد با لبخند به راه رفتنش با من ادامه ميده، فهميدم تو خيال خودش مى چرخه. ترجيح دادم سكوت رو حفظ كنم كه آرامشش بهم نريزه. بعد از چند دقیقه گفتم\nمن_ پرستو دیرت نشه ها، هوا حسابى تاريك شده. نميخواى كه يه كارى كنى از خونه بيرونت كنن همين امشب بيايى خودتو خراب كنى سر من\nپرستو_ همينطورى كه بلند مى خنديد گفت از خداتم باشه پر رو\nيه چشمك بهش زدم و باهم ديگه همين راهى كه رفته بوديم برگشتيم. جلو درِ خونه اش كه رسيديم كليد انداخت و در رو باز كرد\nپرستو_ بهت زنگ ميزنم\nيه چشمك زدم و پشتم رو كردم بهش و رفتم سمتِ خونه. چند متر ازش دور نشده بودم كه صدام كرد\nپرستو_ مراقب خودت باش عزيزم\nبا همون لبخندِ شيرينى كه رو لبم بود جوابشو دادم و رفتم سمتِ خونه. **\nکلید رو انداختم رفتم تو حيات. از وسط حيات سرازیری ميشد ميرفت تو پاركينگ، آروم آروم با همون بيحالى رفتم تو پاركينگ يكم واستادم. شده بودم مثل موشِ آب كشيده، يكم سَرَمو به اطراف تكون دادم كه آبه رو موهام پرت شه به اطراف هى چیکه نكنه تو صورتم اعصابمو خورد كُنه. ميدونستم الان با اين وضعيت اگه برم تو خونه اين مادرم باز مى پيچه به پرو پاچم كه اينقدر به خودت سخت نگير، آخر سر هممون رو دق میدی و اين حرفها. از پله های راهرو رفتم بالا، در خونه رو باز كردم و يه راست با همون وضعيت رفتم سمتِ اطاقم. تو آينه قدیه اطاقم يكم خودمو نگاه كردم، لباسم چسبيده بود به تنمو همه جونمو خيلى تابلو نشون ميداد. براى اينكه بيشتر از این فرشِ اطاقم رو خيس نكنم رفتم سمتِ حموم. دم درِ حموم بالاخره بعد از تعقیب و گريز مادرم منو ديد.\nمادرم_ پسر تو اين همه استخر ميرى سير نميشى از آب؟ ديگه به بارون هم رحم نميكنى؟ باخودت نمگى تو اين هوا ميرى بيرون يه وقت سرما بخورى من چقدر ناراحت ميشم؟\nحوصله جواب دادن رو نداشتم، دستامو گذاشتم رو سينه ام بهش تعظیم كردم و يه چشمك زدم و رفتم تو حموم.\nتن و بدنم رو شسته بودم اما حوصله اينكه از زيرِ آب بيام بيرون رو نداشتم، ياد حرف مادرم افتادم كه ميگفت تو به بارون هم رحم نميكنى، خندم گرفت. راست ميگفت خودمو داشتم با آب ديگه خفه ميكردم. تو دلم گفتم اينم دلش خوشه ها ميگه سرما ميخورى. عمراً سرما نخورم، يك سگ جونیم كه دومى نداره. خلاصه بعد از كلى مقاومت با تهديد مادرم از زيرِ شير اومدم بيرون و حوله رو تنم كردم. چشمم افتاد به آينه تو حموم كه بخار گرفته بودتش، با كفِ دستم آروم كشيدم روش، صورتِ خودمو يكم نگاه كردم. سست شدم ...\n** پرستو_ فرهاد بيا بيرون ديگه حداقل اون در رو باز كن بذار بيام تو\nمن_ بیشین بينيم بابا، تو كه بيايى تو دوباره ميخواى از سرو كول من بالا برى. همين سه ساعت منو تو اون اطاقت مجازات كردى كافیه.\nپرستو_ خيلى پر روى. از درد نمى تونم درست را برم اون وقت ميگى مجازات كردم؟ با خنده ادامه داد بيايى بيرون کلت رو مى كنم.\nمن_ اِ چه خوب، دنبالِ بهونه بودم كه بيشتر زيرِ آب بمونم. تو خيالت راحت تا چند ساعت ديگه نمیام بيرون، تو به كارت برس.\nبا خنده شيرو بستم و رفتم نشستم رو توالت فرنگی تو حموم خونه پرستو اينا يكم خستگى در كنم. واى خدا اين ديگه چه مدلش بود، پدرمو در آورد، مگه سير ميشد! خودم خندم گرفت، گفتم انتخاب خودت بوده ديگه ناقلا. چشمامو بستم و سعى كردم يكم آروم باشم، يه لبخندِ مليح رو لبم بودو تو خیالات خودم میچرخیدم. دوباره صداى ضربه های انگشتِ پرستو به درِ حموم منو از حال خودم كشيد بيرون\nمن_ اومدم بابا كشتى منو. دو دقیقه نميگذارى آروم باشم شيطون.\nحوله ای كه برام تو حموم آويزون كرده بود رو پيچيدم دوره كمرم و يكم سَرَمو تکون دادم و موهامو زدم بالا اومدم بيرون. ديدم پرستو نشسته رو يكى از مبل راحتی های تو هالشون و داره با كنترلِ ماهواره ور ميره.\nپرستو_ بيا اينجا برات شربت درست كردم\nمن_ دستت درست خانم گل، الان ميام. واستا برم یه چیزی تنم كنم\nرفتم سمتِ اطاقِ خود پرستو. هنوز رو تختش بهم ريخته بود، خندم گرفت. ياد وحشى بازی هاش افتادم، موقعِ سكس اينقدر ورجه وورجه ميكرد كه ملافه ای که روی خوش خواب روی تختش کشیده بود از یه ور تخت اومده بود بيرون. يكم کلمو با خنده تكون دادم رفتم لباسم رو از روی صندلی برداشتم تنم كردم. داشتم شلوارمو بدونِ شرت پام ميكردم كه پرستو با لیوان شربت اومد تو اطاق. يه چشمك بهش زدم حوله رو گذاشتم روی موهام كه يكم نمش رو بگيرم. پرستو اومد جلوتر دستاى منو زد كنار كه مثلاً خودش سَرَمو خشك كُنه، بعدشم منو به زور نشوند جلو آينه شروع كرد شونه كردن موهام.\nمن_ چيه نكنه منو با دختر جونت اشتباه گرفتى؟\nپرستو_ بى احساس جای تشکرته\nزبونمو در آوردم يكم براش تکون دادم همينطورى كه كنارم واستاده بود آروم با دستم كه پشت كمرش بود پرستو رو آوردمش جلو خودم نشوندمش رو پاهام. سَرَمو گذاشته بودم پشت گردنش و دستامو حلقه كرده بودم جلو شكمش، هر دو ساكت بوديم. ميدونستم از گرماىِ تن من خيلى لذت ميبره واسه همون سعى ميكردم عين يه مرغ كه رو تخم مرغش ميشينه پرستو رو تو بغلِ خودم نگه دارم كه بازم مثل هميشه بهش نشون بدم چقدر دوستش دارم.\nپرستو_ فرهاد، ميخوام يكم تمرينات باشگاه رو كمتر كنم، احساس ميكنم يكم بهم فشار مياره\nمن_ منظورت چيه! ضعف ميكنى؟\nپرستو_ ضعف كه نه اما چون غذا كمتر ميخورم يكم همچين كم بنیه تر شدم\nمن_ خب خودت دارى ميگى چون غذا كمتر ميخورم اینجوری شدی، ربطى به میزان تمریناتت نداره. يكم بيشتر غذا بخور\nپرستو_ نميخوام يه وقت استایل بدنم بهم بخوره\nمن_ مگه كشکه كه بهم بخوره. با اون برنامه تمرینی كه من بهت دادم خودت جداً نفهميدى تو اين شش ماه چقدر استایلت بهتر شده؟\nدست كشيدم رو شکمش يكم تیکه های عضله ایه شکمش رو لمس كردم ادامه دادم\nمن_ تو شش ۶ ماه پيش اين عضله ها رو داشتى؟ كجا انقدر كمرت خشك و كات بود؟ تمریناتت عالین استعدادِ بدنیتم كه همون اوايل گفتم فوق العادست.. نگران نباش حتى اگه تمرینو كلاً بگذاری كنار تا چندين ماه بعد هم هيچ تغيرى تو بدنت ايجاد نميشه\nسَرَمو بردم كنار گوشش يكم كنار صورتمو ماليدم زيرِ گوشش. فشار دستامو هم يكم بيشتر كردم. ميدونستم این کارا چقدر احساس خوبى به پرستو ميده واسه همون موقع هايى كه پيش هم بوديم سعى ميكردم كارى كنم كه ۱ لحظه رو هم بدونِ آرامش سپرى نكنه. اونم نامردى نكرد خودشو يكم رو چیکو تكون داد و همينجور كه تو آينه به صورتِ من خيره بود يه لبخندِ شیطنت بار زد.\nدستامو از كنار بدنش آزاد كردم و باهم از صندلى پاشديم. چشمم به لیوان شربت افتاد احساس عطش عجيبى ميكردم يکسره هورت كشيدم.\nمن_ پرستو من ديگه برم. باشه؟\nپرستو_ تا چند ساعت ديگه تنهاما، ميدونى كه اگه بمونی من كه خيلى خوشحال ميشم.\nمن_ ميدونم، اما بهتره برم، هم خونه يه سرى كارا دارم كه بايد انجام بدم هم اينكه تو معلومه خيلى خسته اى، لپش رو كشيدم ادامه دادم ماشالله اينقدر ورجه وورجه كردى كه هركى بود تا الان بيهوش ميشد. اون وقت واسه من بهانه مياره میگه ارواح عمم كم بنیه شدم\nهمینجور که دستمو توی دستاش گرفته بودو جلوم واستاده بود روی لبم رو بوس كرد منو كشيد سمتِ تخت.\nمن_ واى دوباره نـــــــه. ديگه كافیه\nپرستو_ بابا نترس من خودم بدتر از تو خستم. ديگه جون ارضا شدنم ندارم. ميخوام بخوابم، ميخوام تا خوابم ميبره پيشم باشى بعدش برى. باشه؟\nيكم سَرَمو تكون دادم صندلى جلو آينه توالتش رو كشيدم طرف تخت نشستم روش. پرستو همينطورى كه دمر خوابيده بود با چشماى شهلا شدش منو نگاه ميكرد دستامو كه تو دستش بود يكم بيشتر فشار داد\nپرستو_ دوسِت دارم\nمن_ من بيشتر. حالا بگير عين دخملای خوب بخواب\nانتظارم زياد طول نكشيد احساس كردم با آرامشه محض خوابيده. دستامو آروم از دستش در آوردم پتوش رو كه بغلِ تختش افتاده بود برداشتم آروم تكون دادم و خيلى آروم روى پرستو رو پوشوندم. داشتم از درِ اطاقش ميرفتم بيرون که يه نگاه بهش كردم. عين يه طفل خوابيده بود اما لبخندِ قشنگى به لبش از هر چیزی بیشتر خودنمایی میکرد. شايد داشت خواباى خوب ميديد. رفتم جلو گوشه پیشونیش رو بوسیدم و تو دلم گفتم خيلى دوسِت دارم**\nمادرم_ فــــــــرهــــــــاد، زنده اى؟ دو ساعته اونجا چى كار ميكنى؟\nبه خودم اومدم، دوباره آينه رو نگاه كردم جاى كفِ دستم كه كشيده بودم روش رو بخار دوباره تار كرده بود، خودم تعجب كردم چطور با اين عمق به فكر فرو رفته بودم. در حموم رو باز كردم و با دیدن قيافه نگرانِ مادرم یهویی خندم گرفت\nمن_ واه واه حالا انگار چه تحفه ای هستم من كه نگرانم ميشى\nمادرم_ داشتى رمان مينوشتى؟\nمن_ نه عزيزم، یهویی رفتم تو فكر. راستش يكم دورى پرستو اذيتتم ميكنه\nمادرم_ سخت نگير\nيه لبخند بهش زدم و رفتم تو اطاقم. چراغِ اصلى سقف رو خاموش كردم و رفتم سمتِ آباجوری كه كنار تختِ دو طبقه منو برادرم بود، روشنش كردم و نور کمرنگ آبى تيره پيچيد تو اطاق. نسيم خنکی از لاى در بالکن ميومد تو اطاق كه بدنم رو مور مور ميكرد، رفتم بستمش و استریو اطاق رو روشن كردم. تو اون نور كم داشتم توی کمد رو ميگشتم كه يه شلوارکی چيزى پيدا كنم بپوشم، با اينكه ميدونستم شلوارکام رو تو كشوى اون يكى كمد ميذارم اما انگار با خودم لج بودم دلم ميخواست اين يكى رو پيدا كنم چون حس ميكردم بايد اينجاها باشه. بعد از كلى گشتن و ريختن همه وسیله ها و لباسا كفِ اطاق بالاخره پيداش كردم، يه لبخندِ خيلى كوتاه رو لبم نشست، اما اون لبخند هم بيش از چند لحظه زنده نموند. آروم دست ميكشيدم رو پارچه نرم و لطیفش. بعد از چند دقیقه که همینجوری شلوارک رو نگاه میکردم بالاخره رضايت دادم بپوشمش. حوله حموم رو طبق عادت هميشگى انداختم روی درِ كمد ديوارى و هر چى خرت و پرت كفِ اطاق بود همون جورى برداشتم ريختم تو كمد. صداى ياور خيلى آروم از استریو پخش ميشد. باهاش زمزمه ميكردم،\nآه ای خدایم، صدایت میزنم\nآه ای خدایم، بشنو صدایم\nتكيه داده بودم به ميزِ كامپيوتر، رو به روم رو كه نگاه كردم چشمم افتاد تو آينه قدیه اطاقم. تو اون نور ملایم آبى، سمتِ راسته بدنم كمى مشخص بود هر چى ميرفتى سمتِ چپ تاریک و تاريك تر ميشد مثل دل من. چشمام به شلوارك كه تا يكم بالاى زانوم بود دوخته شده بود، باز يكم دست كشيدم روشو چشمامو بستم، …\n** من_ دُخمله شيطون کجایی پس؟ مگه نگفتى زودى مياى. ميام از اطاق بیرونا\nپرستو_ نه نه نیای بیرونا، الان خودم ميام.\nمن_ یک دقیقه وقت دارى كه روى ماهت رو بهم نشون بدى مگرنه از كانال كولر هخم که بشه ميام بیرون\nپرستو_ حيف كه اونجا رو نميشه كاريش كرد مگرنه مثل درِ اطاق اونم قفل ميكردم كه يک دقیقه بشه يكجا نگهت داشت\nمن_ ديگه ديگه\nنشستم رو تختش و به دورو برِ اطاقش باز خيره شدم. به عروسکایی كه گوشه اطاقش كنار هم چيده بود و ميگفت اون خرس سفیده که پشمالو و گنده هست رو شبها ميگيرم بغلم با ياد تو ميخوابم. از سرمستیه زياد لبخندِ موندگاری به لبم بود و داشتم ثانيه شمارى ميكردم كه دوباره بتونم تو صورتِ نازش نگاه كنم\nمن_ پرستو كجايى پس، بابا حوصله ام سر رفت. دل من کوچـــولــوهه زياد صبر نداره بيا ديگه\nپرستو_ واااااای ، اومدم بابا\nروی تختش پشت به در نشسته بودم که صداى چرخوندن كليد تو درِ اطاقش رو شنيدم، سریع برگشتم روم رو سمتِ در كردم تا داشت در رو باز ميكرد سریع پريدم رفتم جلو در، يه دستشو پشتش گرفته بود و داشت با شیطنت خاصِ خودش نگاهم ميكرد\nپرستو_ خلِ چل ترسيدم اينجورى حمل ميكنى سمتِ در! برو بشين رو تخت كارت دارم\nمن_ من آرزو به دل موندم يه بار تو با من كار داشته باشى كارمون به تخت مربوط نشه\nپرستو_ با خنده گفت ديونهِ\nشونه هام رو انداختم بالا با همون لبخندى كه به صورتم بود رفتم نشستم رو تخت ببينم دردش چيه. با فاصله جلوم واستاد هنوز يه دستش پشتش بود\nپرستو_ فرهاد. اين تاپی كه تنمه يادته؟\nمن_ خب معلومه، هم اين تاپه تنت رو هم اون شلوارت رو خودم برات خريدم\nانگار كه تازه حواسم به لباسش افتاده باشه يكم خيره شدم بهش، مثل دفعه های پيش از بالا تا پائینش رو با دقت و به آرومى شروع كردم نگاه كردن و مثل هميشه لذت بردن. چقدر اين لباس بهش ميومد. رنگ آبى ملایمش كه كنارش با نگین های بنفش آبى تيره تزیین شده بود كاملاً روى سينه هاى درشتش رو ميگرفت و از يكم بالاتر از سينه اش حلقه ميشد دوره گردنش با اون موهاى قهوه ای روشن بلندش كه اكثراً به خاطره لخت بودن بيش از حد هميشه شونه هاش رو میپوشوند. لباس اينقدر چسبون بود كه كاملاً بدنه ورزش کاریش و كمرِ باریکش رو نشون ميداد. رفتم پايين تر، شلوارِ تيره تر از لباسش كه فوق العاده چسبون بود رو هم کمی نگاه کردم و ادامه دادم. همینجوری ميرفتم پائین تر و به خودم بخاطر داشتن همچين عشقى حسودى ميكردم\nپرستو_ خب تموم شد؟ برای بار ده هزارم سر تا پامو ديدى؟ تو منو دق ميدى آخر بس كه اينجورى نگاهم ميكنى\nمن_ نه هنوز تموم نشده داشتم ميرسيدم انگشتهاى پاتو نگاه كنم\nبا شیطنت يه پاشو آورد يكم بالاتر گفت\nپرستو_ بفرمائید، به دليل ريز بينىِ جناب عالى ناخونام رو هم لاكه آبى زدم كه دقــــیقاً همرنگ لباسمه.\nاز حرفش خندم گرفته بود.\nمن_ اين حرفا رو ولش كن. ببينم اون دستت رو تو نميخواى نشون بدى؟ چيه دو ساعته پشت خودت قایمش كردى\nپرستو_ اوه اوه، اصلاً يادم رفت. همچين حواسِ آدم رو پرت ميكنى كه! داشتم ميگفتم اين همون لباسیه كه تقريباً چند ماه پيش توی همين اطاق بهم كادو شده دادى. من روی تخت نشسته بودم تو هم دقیقاً رو به روم واستاده بودی و از كيفِ کولیه خودت اون بسته یه ناز رو آوردى بيرون\nمن_ خودمونیما، تو اين لباس وقتى مى بينمت دلم مى خواد تو بغلِ خودم انقدر فشارت بدم که له بشی\nچند ثانيه فقط با سكوت داشت نگاهم ميكرد. بعدشم دستشو از پشتش آورد بیرون، يه بسته سفيد در دار توی دستش بود بود كه روشو بوسه بارون كرده بود\nپرستو_ اينو چند شب پيش براى تو گرفتم\nمن_ ديونهِ اين كارا يعنى چى\nپرستو_ يعنى همين\nيكم سَرَمو تكون دادم و دستامو باز كردم كه بياد بغلم، با همون لبخندى كه تو صورتش موج ميزدبا ملایمت اومد تو بغلم، رو پام نشست و سرشو آوردم جلو لبم رو گذاشتم روی لبش. بعد از چند دقيقه که يكم نرمال تر شديم و برگشتيم به حالته اول تو بغلم برش گردوندم. پشتش به من بود و مثل من پاهاش از تخت آويزون بود، به خودم فشارش دادم و بسته رو كه كنارم گذاشته بودم آوردم جلو. خيلى آروم درش رو برداشتم. تا خواستم دستامو ببرم تو بسته با یکی از دستاش دستش دستمو گرفت و با اون يكى دستش آروم چیزی که توی بسته بود رو آورد جلوم بازش كرد كه قشنگ نشونم بده. همين شلوارک آبی كه الان پام بود رو برام خريده بود.\nپرستو_ موقع خريدنش اين تاپی كه برام گرفته بودی رو با خودم برده بودم كه دقيقاً همرنگ همين رو برات بگيرم. پيدا كردنش آسون نبود اما بالاخره اونى كه ميخواستم رو گير آوردم. اميدوارم خوشت اومد باشه.\nسرم رو آوردم پايين تر گذاشتم روی شونه هاش. بسته رو گذاشتم روی پاشو دستامو دور کمرش حلقه كردم. فشار دستامو يكم بيشتر كردم كه مثل هميشه به زبون بى زبونى بهش نشون بدم كه بودنش برام از هر چيزى مهمتره. همینجور گرمای تنش رو حس میکردمم، كنار صورتمو ميماليدم پشت سرشونش. تو همون حالت که پرستو توی بغلم بود آروم خودمو دراز كردم روی تخت. يكم كه گذشت خودشو چرخوند و بعد از چند ثانيه سكوت و تماشای چشمای رنگیم لبش رو گذاشت رو لبم\nsara_M #2 | Posted: 18 Apr 2010 09:55\nپسری در بهار (قسمت دوم)\nاز بس فكر كرده بودم بدجور گرسنم شده بود. يكم ديگه خودم رو توی آينه نگاه كردم، خواستم برم بخوابم اما بدجورى گشنه بودم. تا داشتم از اطاق ميرفتم بيرون كامران(برادرم) اومد تو اطاق كه بگيره بخوابه.\nمن_ميخواى بخوابى داشى؟\nاز بس خسته بود بدونِ حرف زدن فقط کلش رو به نشانه آره تكون داد و رفت تو تختش. استریو رو خاموش كردم و همينطورى كه دستم تو جيب شلوارك بود و حسرت رو با تمام وجودم حس ميكردم رفتم سمتِ آشپزخونه. يكم فكر كردم چى بخورم چى نخورم، حوصله گرم كردن غذا رو نداشتم واسه همون يكم شير ريختم تو يه کاسه و یکم نون سوخاری هم از بالا يخچال برداشتم ريختم توش رفتم سمتِ پنجره دیواری بزرگِ توی پذیرایی. پنجره رو باز کردمو بالا تنه لختم رو ازش رد کردم. ديگه بارون به اون شدت نمیبارید، خيلى نم نم ميومد اما هوا سوز عجيبى گرفته بود. منم مثل هميشه غد و مغرور انگار با خودم هم لج بودم با اينكه تنم مور مور ميشد با همون شلوارك همون جا واستادمو تیکه های نون سوخاری رو از تو کاسه با قاشق میاوردم بیرونو میخوردم. اينقدر ذهنم درگير بود نفهميدم كى كلِ کاسه خالى شد. شونه هام رو انداختم بالا با بی تفاوتی کاسه رو بردم گذاشتم رو ميز دایره ای شکل توی آشپزخونه. مادر پدرم هم رفته بودن تو اطاقشون و خوابيده بودن. سكوتِ عميقى تو خونه پر شده بود، رفتم لامپ كم مصرف راهرو دم در رو هم خاموش كردم كه هيچ نورى ديگه تو خونه نباشه. واسه خودم تو تاریکی خونه قدم ميزدم. خواب از سرم پريده بود، تو اون تاريكى دنبالِ بسته سیگارم گشتم، آخر سر با يكم تقلا پيداش كردم و دوباره رفتم جلو پنجره. یکی از سیگار ها رو روشنش كردم و گذاشتم گوشه لبم. يه دستم رو لبه پنجره بود و خودمو بهش تكيه داده بودم با اون يكى دستم با سيگار بازى ميكردم. هوا اينقدر سوز داشت كه اگه نفست رو آروم ميدادى بيرون بخار زيادى جلوت ميديدى، واسه همين دود سیگار رو كه ميدادم بيرون بيشتر از حالته عادى جلومو دود و بخار ميگرفت. ديگه كاملاً بارون بند اومده بود و بدليلِ بادى كه ميومد يكم لاى ابرا باز شده بود. صورتم رو کردم طرف آسمون تا اگه بتونم لا به لای ابرا يه ستاره ببينم.\n** پرستو_ چی توی آسمون اينهمه برات دلچسبه كه هميشه انقدر بهش نگاه ميكنى؟\nمن_ اِ، اومدى. نفهميدم\nپرستو_ بس كه تو حس بودی دلم نمى اومد صدات كنم اما هر چى صبر كردم ديدم نخیر حسابى غرق شدى واسه همون گفتم نجاتت بدم\nمن_ همه جای هستى جذاب و قشنگه، هر جاش قشنگى خودشو داره\nيكم ديگه نگاش كردم بعد دوباره صورتمو بردم سمتِ آسمون. صداى ظبط و بزن و بکوب هنوز از توی ساختمون امارت شنيده ميشد.\nپرستو_ نميخواى بريم تو؟\nمن_ بابا تو ديگه كى هستى. من مغزم گیریپاج كرد از بس صدا اونجا بلند بود. خدايى دل اينام خوشه ها. حالا خوبه نامزدیه رفیقته يكم مجلس رسمیه اگه پارتى مارتی بود ببين چى میشد. من كه حوصله اون تو رو ديگه ندارم\nپرستو_ اما اون تو هم حال خودشو داره. مخصوصاً با شیطنتای تو ديونهِ\nمن_ واسه تنوع خوبه اما اون هم حدى داره. تو که میدونی زياد از اين جلف بازى ها خوشم نمياد. اگه تو باهام نبودى همون یک ساعت اول خداحافظى ميكردم ميرفتم، اما چى كار كنم وقتى باهامی كلمه رفتن برام معنايى نداره\nپرستو_ كم زبون بريز وروجک\nمن_ ما مخلصتیم عروسك\nبه سمت راست چرخیدمو رو به رومو نگاه كردم، فضاىِ سبز و تیره حيات بزرگش شکوهه عجيبى داشت. صداى نزديك شدن پرستو رو مى شنيدم اما عكس العمل خاصى نشون ندادم ميدونستم مثل عادتش مياد خودشو از بغل میچسبونه بهم، انتظارم زياد طول نكشيد بعد از چند ثانيه خودشو تكيه داد بهم، دستامو بردم پشت كمرش يكم بیشتر به خودم فشار دادم. سكوت بين هردومون بيداد ميكرد. انعكاسِ تصوير هر دومون توی آب استخری كه رو به رومون بود تو اون لرزش امواج آرومه استخر خيلى زيبا شده بود. يكم كه گذشت پرستو برگشت پشتمونو نگاه كرد منم فكر كردم چيزى شده برگشتم. محوطه خلوت بود جز منو پرستو فقط چند نفر بودن كه اونا هم زوج بودن. همين جورى به ساختمون خيره بودم. چقدر با عظمت ساخته شده بود. وقتی از حیات میگذشتی میرسیدی به خود ساختمون اصلی پنج طبقه. جلوی خود ساختمون چند پله یه کشیده سنگی بود که محوطه جلوی ساختمون رو از حیاط جدا میکرد. ستون های گرد و كلفت كه جلوى ساختمون رو نگه داشته بود با اون گچ کاری های روش فوق العاده با شکوه بود. كنار درِ شیشه ای بزرگ ورودى دو تا نره خر با كت و شلوار واستاده بودن كه حدس ميزدم حتى مسلح باشن. نامزدیه یکی از دوستان پرستو بود. ما هم با اشتیاق اومده بوديم چون اولين مجلس نسبتأ رسمى بود كه باهم ديگه میرفتیمو كلاً يه حس عجيبى داشتیم.\nپرستو_ بيا بريم تو ديگه؟\nمن_ بابا حوصله داريا، اون وسط بريم كه چى بشه، دو ساعت بالا پائين پریدی بسه ديگه. نه؟\nپرستو_ نخیرم. با تو يه حال ديگه ميده.\nمن_ بابا من از اين جوون ها خولو چلا خوشم نمياد\nپرستو_ مگه ما جوون نيستيم؟\nمن_ بحثِ اين حرفها نيست، بعضى ها اينجا مجردن فقط قيافه ميان كه خونه آخرش يكى رو واسه خودشون گير بيارن، منو تو كه اين حرفها از سرمون گذشته. بذار همينجا از وجود هم لذت ببريم. یکم بهم لبخند زدو ديگه چيز خاصى نگفت. همينطورى كه از بغل بهم تكيه داده بود داشت جلوى ساختمون رو نگاه ميكرد. منم واسه خودم كلِ ساختمون رو نگاه ميكردم چون بنظرم فوق العاده زيبا بود. نگاهم رو از درِ ورودى بردم بالاتر داشتم اطاقا رو نگاه ميكردم، بعضي ها تاريك بودن يه چند تایی هم چراغاشون روشن بود. همينجورى كه نگاه ميكردم یهویی يه صحنه ديدم كه به سختى توونستم جلوی خندم رو بگیرم.\nمن_ پرستو اونجا رو نگاه\nبا دستم یواشکی اون اطاق رو نشون دادم. يكم گذشت پرستو اطاق و پيدا كرد يكم با دقت نگاه كرد یهویی پقی زد زيرِ خنده. صحنه فوق العاده جالبى بود. يه دختر از پشت روی تخت داشت دراز ميكشيد. يه پسر هم جلوی تخت واستاده بود مشخص بود داشت شلوار شو از پاش ميكشيد پائين.\nمن_ واقعاً كه احمقن، خيرِ سرشون چراغ رو خاموش كردن كه مثلاً ديده نشن. آباژور بغلِ تخت رو روشن كردن نميدونن كه سایشون خیلی تابلو رو پرده اطاق افتاده، اونم با چه کیفیتی.\nاز دست اين جوون ها خندم گرفته بود. واقعاً كه خل چلن.\nپرستو_ واقعاً كه\nيكم اطراف رو نگاه كردم ديدم اصلا كسى حواسش به ما نيست ما هم با آرامش داشتیم سايه يه فيلم سوپر رو روی پرده ميديديم. دختر رو به جلو خيز برداشت رفت سمت صورتِ پسره، پسره هم خودشو طرف دختر خم كرد و سایشون رو تخت با هم يكى شد. یه چند دقیقه که نگاه کردیم حوصلم سر رفت. داشتم دست پرستو رو ميكشيدم كه يكم باهم راه بريم، یهویی يه فكرى به ذهنم خورد. با خودم بلند گفتم خدا كُنه پيداش كنم. خدا كُنه پيداش كنم.\nپرستو_ چى رو؟\nمن_ یه لحظه صبر كن.\nهمينطورى جیبمو ميگشتم بسته سیگارم رو پيدا كردم توش رو نگاه كردم يه نفس عميق كشيدم و برق شیطنت از چشمام ريخت بيرون\nپرستو_ باز چى تو اين کلته؟\nمن_ پایه شيطونى هستى؟ يه نقشه مشتى واسه خنده دارم.\nپرستو_ فرهاد آبرو ريزى نكن بى خيال. مجلس رسمیه ها\nمن_اِ، ناز نكن ديگه. تو كه بيشتر از من پایه شرارت هستی. بيا ببينم\nدستشو گرفتم رفتيم سمتِ درِ ورودى ساختمون اصلى امارات. توى سالن بزرگِ ورودى هنوز پر از آدم بود، همين جورى از بینشون رد شديم تا رسيديم به ته سالن از پله ها کشیده و سفید رنگ انتهای سالن که روی هم فرشهای قرمز بود رفتيم بالا. قصدم اين بود بريم همون طبقه که دختر پسره بودن. طبقه دوم رو هم رد كرديم رفتيم سوم. بالاى پله ها كه رسيديم دقيقاً رو به رومون يه سالن دایره ای شکل خیلی بزرگ بود. دور اين سالن یک راهرو بود به قطر نهايت دو تا آدم، كه فهميدم از هر سمت وصل ميشن به هم. خلاصه يكم نفس تازه كرديم و همینجور که آروم آروم میرفتم سمت راهرو سمت راست دست پرستو رو هم با خودم ميكشيدم. لامپ های سالن و راهرو خاموش بود و هر چند ده متر يه لامپ خيلى كوچولو رو ديوار كنارى روشن بود كه ديده كمى رو ميداد. فرشِ قرمزِ تيره زيرِ پامون و پرده هاى بنفش و آبى تيره پنجره ها، عكسهاى نسبتأ تاريخى که توی تابلوهای بزرگ رو دیوار نصب شده بود، گچکاری های دیوار های راهرو، همه و همه بدجورى تحت تأثیرم قرار داده بود. سمتِ راستمون هر چند ده متر يه در بود كه در واقع در های اطاق بودن. لامپ اکثر اطاقا خاموش بود، اما یه چند تایی هم يه نور كمى از زيرِ در به راهروی نسبتاً تاریکی که ما توش واستاده بودیم میتابید. اما قسمت جالب قضیه سكوتِ عميق اونجا بود با اينكه کاملاً حس میکردم حتماً اينجا تو چند تا از اين اطاقا آدم هایی هستند. لامپ اطاق اولی و دومی خاموش بود اما اطاقِ سومى از نوری که از زیر در بیرون میزد خودنمایی میکرد. دست پرستو رو آروم کشیدم رفتیم سمت اون اطاق.همینجور که به دیوار کنار در تکیه داده بودم آروم خم شدم که از توی سوراخ محل قفل در داخل رو نگاه کنم ببینم چیزی معلومه یا نه. هر چر نگاه کردم آدمی ندیدم یعنی دیدم ناقص بود، اطاق به نظر خیلی بزرگ میومد و نمیتونستم به خوبی سمت چپ اطاق رو ببینم. به آرومی گوشم رو چسبوندم به در چوبی اطاق، ساکت ساکت بود. با خودم گفتم شاید کسی نیستش و من توهم زدم، همین که خواستم از در دور شم به نظرم صدای ناله کردن خیلی خفیف شنیدم، دوباره گوشم رو چسبوندمو نفسمو تو سینه حبس کردم که مطمون بشم. آره حدسم درست بود توی اطاق خبرای خوب خوب بود. خواستم نقشه رو عملى كنم اما بازم عجله نكردم با خودم گفتم خب من كه نميدونم دکراسیون سمت چپ اون اطاق چه شکلیه. پس بهتره اول بعضى از اطاقا رو نگاه كنم، چون فكر ميكردم بايد شبيه هم باشن. اگه اينجورى میبود که خيلى عالى ميشد. رفتم دم اطاق اولی، آروم دستگیره در رو گرفتم دستم\nپرستو_ مواظب باش. اگه كسى بود چى؟\nمن_ هيچى يه معذرت خواهى ميكنيم در رو میبندی.\nپرستو_ بيا بى خيال شو. باشه؟\nآروم دستگیره رو دادم پائین و نفسمو حبس كردم، نور كمِ لامپی كه تو راهرو روشن بود يكم اتاقِ تاريك رو روشن كرد و تونستم سر بسته بفهمم سيستم اتاق چه شکلیه. در رو بستم و رفتم سراغ اطاق دوم، با جسارت بیشتری نسبت به اطاق قبلى درش رو باز كردم، اون هم مثل اطاق اولی بود. خيالم نسبتأ راحت شد، به احتمال زياد دکراسیون اطاق سوم هم مثل اون دوتا قبلیا بايد باشه. اصلاً كونه لقش اگه نبودم یه کاریش ميكنم. پرستو رو كشيدم كنار آروم گوشش رو آوردم جلو،\nمن_ خوب گوش كن ببين چى تو سرمه\nآروم بسته سیگارم رو از جيبم آوردم بيرون، نميدونم از كى اما دو تا سیگارت بزرگ توش پيدا كردم. برای خودم جالب بود که تو بسته سیگار من سیگارت چی کار میکرد واسه همون یکم فکر کردم تا شاید یادم بیاد. بعد از یکم تقلا يادم اومد كه مال كامران بوده كه چند وقت پيشا باهم مینداختیم تو خونه اينو اون. سیبگارت ها رو آوردم بيرون، فندک رو هم از جيب شلوارم كشيدم بيرون دادم به پرستو.\nمن_ ببين ميريم دو طرف در اطاق طورى كه اصلاً ديده نشيم، اينا رو آتيش ميزنيم، تو در رو آروم باز ميكنى، من مى ندازمشون یه جای مشت تو اطاق گند میزنیم به سیستم حالشون و ده برو كه رفتى. كلى ميخنديم، ميريم از طبقه پائين يا از سالن نگاه ميكنيم ببينيم چى ميشه.\nپرستو_ تو آدم نميشى خره\nمن_ نُچ نميشم. آماده ای؟\nآب دهنشو قورت داد و با همون نیشخند شرارت بارش رفت اونطرف در واستاد. سیگارت ها رو کنار هم گرفتم. بردم طرف پرستو، فندک رو روشن كرد آورد نزديكِ سیگارتا. یکم تو چشمهاى من نگاه كرد، سرمو به علامتِ مثبت بالا پائين كردم كه فندک رو گرفت جلوى سیگارتا. بعد از چند ثانيه صداى فیــــس فیــــس سیگارتا بلند شد. اولش هل كردم اما كار از كار گذشته بود. احساس كردم از صداى سیگارتا پرستو هم هل کرده، واسه همون احمق در رو یهوییتا نصفه باز كرد، منم يكم خودمو كشيدم جلو که اول یه نیم نگاه به اطاق بندازم. قلبم داشت وامیستاد با خودم گفتم با این سوتی پرستو هر کی تو اطاق بوده الان فهمیده، خیلی آروم سرم رو از کنار دیوار بردم تو اطاق دیدم يارو هنوز مشغوله. اولش فکر میکردم فقط دو نفر باشن اما اشتباه حدس زده بودم. دو تا زن روی تخت خوابیده بودن یه مرد هم هنیمجور که داشت با دهنش با کس یکیشون بازی میکرد با اون یکی دستش مال اویکی زنه رو میماوند. هر کیدومشون توی دنیای خودشون سیر میکردن. یه نیشخند زدم و سیگارت ها رو پرت کردم سمت تخت دو نفره ای که روشون مشغول بودن، سیگارتا با یکم فاصله نسبت به تخت افتاد زمین دقیقاً پشت مرده. درو کیپ كردم و با سرعت رفتم سمتِ سالن، پرستو دم پله ها واستاده بود هی به من اشاره میکرد تند تر بریم پیشش. از اولین پله که رفتیم پائین سیگارتا پشت سر هم تركيدن. صدای بـــنـــگ پیچید توی محوطه پشتش هم صداى جيغ زنا رفت هوا. حسابی خندم گرفته بود اما از شدت هیجان و اینکه اگر گیر بیوفتیم احتمالاً آبرو برامون نمیموند ضربان قلبم رفته بود بالا. خیلی دلم میخواست الان قيافه اونا رو ببينم. يارو تو اوج لذت یهویی ريدم به مجلسشون با خودم گفتم يارو تا بياد لباس بپوشه بياد دنبالمون ما رسيديم خونه تازه اگر هم بياد. رسیده بودیم به طبقه دوم خواستيم بريم طبقه پائين تو جمعيت اما بى خيال شدم، تو همون طبقه دوم پرستو رو كشيدم سمتِ يكى از اطاقا. آروم از لاى در نگاه كرديم ببينيم چى ميبينم. زياد نگذشته بود كه مرده رو ديدم با سر و صورتِ آشفته اومد پائین و خواست پله ها رو بره پائين كه منصرف شد. يه نگاه به پرستو كردم لب شو گرفته بود بين دندوناشو مى خنديد. يارو عين پپه ها همين جورى دوره خودش میچرخید، كه دو تا زنا هم اومدن، چیزی که خیلی خود نمایی میکرد وضعیت آشفته موهاشون بود، بدونِ اينكه به مرده توجه كنن از كنارش رد شدن كه برن سمت طبقه اول که مرده گرفتشون، فاصلمون اونقدر نبود كه بتونيم قشنگ بفهميم چى ميگن اما اينطور به نظر ميرسيد كه زنا خورده تو ذوقشون حالا مى خوان برینن به مرده. منم كر كر ميخنديدم سادیسمم ارضا ميشد. يارو هر چى اين زنه رو نگه مى داشت اونیکی ميرفت پائین، اونیکی رو نگه مى داشت اين يكى حركت ميكرد آخرش هم یکی از زنا مرده رو هل داد با اخم رفتن پائين. درو خیلی آروم بستم و تو چشمهاى شیطون پرستو كه داشت میچرخید طرف من ذُل زدم. احساس قابل توصیفی نداشتم. يعنى رفتارم عادى نبود، بحث سر ارضا شدن بود، ارضا شدن روح مريضم، سادیسمم.همینجور که وشکن میزدم آروم آروم رفتم عقب نشستم رو تخت، پرستو هم همینجوری که به دیوار کنار در تکیه داده بود آروم مى خنديد.\nپرستو_ خل تر از تو پيدا نميشه ديونهِ\nمن_ ما مخلصيم خوشگلکم\nيكم نگاهم كرد، آروم دستامو باز كردم که بیاد بغلم. خيلى آروم شروع كرد به طرفم قدم برداشتن. **\nنفسم رو خالى كردم و به خودم اومدم. بازم آسمون رو نگاه کردم به خودم گفتم كجاى اين هواى ابرى ستاره ميبينى آخه خله دو ساعته دارى نگاه ميكنى! پنجره رو بستم و تو تاریکی خونه رفتم سمتِ اطاقم.\nsara_M #3 | Posted: 19 Apr 2010 00:48\nپسری در بهار (قسمت سوم).\nصبح با صداى مزخرف دينگ دینگ ساعت از خواب پريدم. اى خدا يه روز پرکار ديگه شروع شد. از تخت اومدم پائين خونه مثل هميشه سوتو كور بود، همه رفته بودن پى بدبختی خودشون منم همچين وقت زيادى نداشتم. تند تند رفتم سمت آشپزخونه، شعله سماور رو زياد كردمو يه آبى به سر و كله زدم. لباسم رو پوشیدمو سفره رو انداختم. هيچ وقت دوست نداشتم با عجله غذا بخورم. از روی ناچاری يه لقمه ميذاشتم دهنم پا میشدم کیفمو چك ميكردم كه همه چى همراهم باشه. در كل صبحونه کوفتم شد و از خونه زدم بيرون. دلم نمى خواست برم سر كار، اونم كى! عيد، وقتى اكثرِ مردم مسافرتن و میخورن و میخوابن. همونجور که توی خیابون راه میرفتم سر جام واستادمو مثل بچّه اى كه لج ميكنه خواستم برگردم خونه بگيرم يكم ديگه فقط يكم ديگه بخوابم، دلم نمى خواست جلوتر برم. چند لحظه بعد يكم آروم تر شدم، چهره خسته مادر و پدرم اومد تو ذهنم. شايدم من در قبالِ اونا داشتم پادشاهى ميكردم، به خودم گفتم آخه بچه تو تازه دارى ميرى سر كار اونا که حتی زودتر از تو از خونه زدن بيرون. دوباره راه افتادم، اين بار مثل هميشه مصمم، با خودم تکرار میکردم من بايد موفق بشم. مهم نيست كه تعطيلات برام معنى نداره، مهم اينه که نگذارم بقيه وزنِ سنگین زندگى رو تنهايى به دوش بكشن. مثل همه روزای قبل مجبور بودم لباس رسمى تنم باشه که مثلاً مرتب باشم، كيفِ دستیم تو دستم بود و همینجور که راه میرفتم گه گاه از اين دست به اون يكى میدادمش، سعی کردم سرعتمو بیشتر کنم که زودتر به اتوبوس برسم. از دور ديدم راننده اتوبوس سوار شد و الانه كه راه بيافته و من كلى بايد صبر كنم تا اتوبوس بعدى پر بشه. شروع كردم دویدن سمت اتوبوس، يارو راننده منو ديد كه دارم دست تكون ميدم و میدوم سمت اتوبوس اما با كمالِ احترام خیر سرش از بغلم رد شد و رفت. از کارش بدجور حرصم گرفته بود همینجور که کنار خیابون واستاده بودمو دور شدنش رو نگاه میکردم بلند گفتم فاک. بعد از چند ثانیه پشتم رو كردم به اتوبوس و رفتم سمتِ ايستگاه. رفتم تو اتوبوس بعدى نشستم، مثل هميشه جلوى جلو نشستم كه موقع پياده شدن يه عالمه دردِ سر نكشم. كاملاً عصبى شده بودم، الكى با خودم حرف ميزدم كه مثلاً خودمو قانع كنم كه بايد خوشحالم باشم از اين زندگى. با خودم ميگفتم خب حالا اون يارو وانستاد به درک كه وانستاد، عوضش الان تو اين اتوبوس روی صندلی نشستى. اگه اونجا ميرفتى بايد تا آخر خط وامیستادی. از حرص زیاد و خستگى چشمامو بستم، خدا رو شكر انتظارم زياد طول نكشيد كه اتوبوس پر شد و راننده اومد كه حركت كنيم. ساعت رو نگاه كردم داشتم با خودم برنامه ريزى ميكردم كه اگه مثلاً ۳۵ دقيقه ديگه دوره ميدون برسم، اونوقت از اونجا يه کورس ديگه اتوبوس سوار شم، تا یک ساعت ديگه ميرسم انقلاب. از اونجا هم پياده اگه بدوم ميتونم ۲۰ دقيقه ای برسم شركت. اخمم بیشتر رفت تو هم، با اين حساب تازه اگه اول صبحی به گست ترافیک نخورم بازم حداقل ده دقيقه ای دير ميرسم. میله یه جلو دستامو گرفتم و با انگشتم از حرص ميزدم روش. نگاهم به سمت خیابون بودو بی تفاوت مغازه ها و خونه ها رو نگاه میکردم. چشمام قفل شد به فرهنگ سرایی که چند متر مونده بود اتوبوس بهش برسه، همینجور که نگاهم به در ورودی فرهنک سرا خیره بود آروم آروم اتوبوس از كنارش رد شد و منظره در ورودى مؤسسه از ديده من محو شد. تكيه دادم به صندلیمو چشمامو بستم، ...\n** دم درِ مؤسسه منتظر رفيقم بودم، چند دقيقه ديگه كلاس زبانمون شروع میشدو بايد ميرفتيم بالا سر كلاس. نيما منتظر بود تا يكى از دخترهاى كلاس ما بياد اگه بتونه باهاش حرف بزنه. تكيه داده بودم به ديوار بغل در نيما هم رو به روم واستاده بود و هى اينور اونورو نگاه ميكرد.\nمن_ تو کس خلی بچه، با اين انتخابت.\nنيما_ چشه مگه؟\nمن_ بگو چش نیست! هيچى فقط يكم قيافه اش قناسه، هیکلش كه ریدمونه، صداش هم كه مغز رو مياره پائين، آرايش كردنم بلد نيست، بس كه ميماله به خودش شبیه وزغ میشه، بازم بگم؟\nنيما_ بى احساس، عوضِ موج مثبت دادنته\nمن_ جمعش كن بابا، صد سال اگه تنها هم بمونم با اين بشر حرف نميزنم.\nنيما_ علف بايد به دهن بزی شيرين بياد\nمن_ آخه گاگول تو اندازه يه بزم حاليت نيست. به هر حال تو كه حرفمو گوش نميكنى اما اميدوارم ديگه زيادى خریت نكنىحداقل وارد بازی احساسات اين چيزا نشى.\nنيما_ حواسم هست\nشونه هامو انداختم بالا، به ساعت نگاه كردم. ديگه كم كم بايد حاج خانم پيداش ميشد. بعد از چند دقیقه ديدم نيما يكم اينور اونور رو نگاه کرد بعدش سيخ واستاد و ابروهاش رو با دستش مرتب كرد. بدون اينكه اينور اونورو نگاه كنم فهميدم كه طرف داره میاد. مثل همیشه عين خيالم نبود، همون جورى تكيه داده بودم به دیوار و با کتونیه پام با یه تیکه سنگ روی موزائیک های جلو مؤسسه بازی میکردم. زياد انتظارم طول نكشيد كه متوجه شدم که طرف از كنارم رد شد و رفت تو مؤسسه، نيما دوید طرفش. تو دلم گفتم فیس الملوک هم تشريف فرما شد. حوصله نداشتم برم بالا، واستادم تا نیما خودش بياد پائين ببينم چى كار كرد. همين جورى تو فكر و خيال خودم میچرخیدمو شعر میخوندم.\nتقدیر فردا نداره\nتو حال خودم بودم که یهویی يه سنگ از بالا خورد بغلم. حالته صورتم متعجب شد، يكم اينور اونورو نگاه كردم ببينم كى کرمش گرفته اما خبرى نبود. دوباره نگاهمو انداختم به زمين و پامو رو سنگا بازی ميدادم، يکم که گذشت دوباره یه سنگ كوچيكه ديگه خورد كنارم، فهميدم از بالا انداختن، بالا رو نگاه كردم اما كسى نبود. تو دلم گفتم از دست این مردم تو قبرم برم آرامش ندارم. دوباره تكيه دادم به دیوار اما هر از گاهى یهویی بالا رو نگاه ميكردم كه اين سرى رو دست نخورم. کاراگاه بازی زياد طولانى نکشید، یک سری که بی هوا بالا را نگاه کردم ديدم سه تا دختر سرشون بيرون بود و يكى از اونها ميخواست سنگی که توی دستش بود رو بندازه پائین، اما هل شد و برگشت تو. يه نیشخند زدم گفتم گور خودتو کندی ضعيفه جون. صبح سر کار دعوام شده بود، كلاً رو فرم نبودم حماقت نيما هم از اینطرف بيشتر عصبیم كرده بود، كرمِ اين دخترها هم شد قوز بالا قوز، اولش به خودم گفتم بابا ولشون كن يه كاره مسخره كردن ديگه، تو بى خيال شو. اما نمى شد، بالاخره باز تاريكى و شیطان به روشنایی غالب شد و من رفتم بالا. با همون استیل مغرورانه در حالی که سیخ واستاده بودمو سر سینه های درشتم خود نمایی میکرد پيچيدم تو طبقه سوم رفتم تو همون كلاسى كه دیده بودمشون، هيچ كس نبود. با خودم گفتم خب بگرد تا بگرديم، شروع كردم تو سالن رژه رفتن و گشتن كلاسها، همين جورى چشمام كار ميكرد كه یهویی یکیشون رو تو يكى از كلاسها شناختم. طرف داشت نقاشى ميكشيد كه برگشته بود قفل شده بود رو من، انگار كه ترسيد باشه. به وضوح فهمیدم ميديدم كه هل كرده. همينطورى كه اخمام تو هم بود آروم رفتم سمتِ كلاس که ببینم معلم بالا سرشون هست يا نه. ديدم كسى بالاسرشون نيست. دختر به بغل دستیش يه چیزی گفت اون يكى هم با شتاب برگشت منو نگاه كرد و اون هم رنگش پريد. تا خواستن به اون يكى كه سنگ رو تو دستش ديده بودم بگن من خودم زودتر رفتم پشت طرف\nمن_ بچه جون اگه قدرت كنترل رفتارت رو ندارى توصيه مى كنم همون توی خونت بمونی بهتره.\nدر كمال تعجب خيلى آروم برگشت طرفم، مثل لبو سرخ شده بود. سرشو يكم آورد بالا اما در ميانه راه دوباره سرشو انداخت پائين، نميدونم چم شد، یهویی آروم گرفتم، شايدم گيج شدم، نميدونم. عقب عقب رفتم تا دم در كلاس، بعدشم با سرعت همینجور که پله ها رو میومدم پائین از مؤسسه زدم بيرون. تصوير نصف نيمه شفاف اين دختر تو ذهنم حک شد، چقدر اين دختر زيبا بود. اصلاً نميدونم چم شده بود اما از رفتار خودم ناراحت بودم، نبايد اونطورى عصبانى ميشدم، نبايد. به حالته عصبى تند تند را افتادم سمت ميدون. صداى نيما رو مى شنيدم كه داشت بلند و بلندتر صدام ميكرد اما برنگشتم ببينم چى ميگه، تند تند به را رفتنم ادامه ميدادم تا حس كردم نيما داره به طرفم میدوه. منو از پشت نگه داشت و اومد رو به روم\nنيما_ چته تو باز؟ چى شده ديوونه؟\nنيما_ آره ارواح عمت، هيچى نشده و اينطورى عصبى راه ميرى؟ كسى حرفى زده؟ با كسى دعوات شده باز؟\nمن_ نه، نه، نه. ولم كن بابا\nپشتم رو كردم بهش رفتم رو پله های يه بقالى نشستم و سرمو گرفتم بين دستام. با خودم غر غر ميكردم، از دست خودم عصبانى بودم كه چرا نمى تونم جلوى خودمو بگيرم، به خودم ميگفتم تا كى ميخواى واسه اينو اون شاخ و شونه بكشى؟ كى ميخواى عين آدما رفتار كنى! هان؟ واسه خودم سعی کردم بهانه بتراشم که رفتارم رو توجیه کنم، با خودم گفتم خب بابا من عین آدم به ديوار تكيه داده بودم خودشون كرم ريختن سنگ انداختن، به من چه؟ دوباره يه صدايى گفت چرت و پرت نگو. تو منتظرى يكى يه كارى كُنه خودتو خالى كنى ديوونه روانى.\nبا تکونای نيما به خودم اومدمو نشد بيشتر از اين با خودم خلوت كنم\nنيما_ بهت ميگم چى شده؟ حالا ما نامحرم شديم؟\nمن_ دست كشيدم تو موهام يكم نگاش كردم، گفتم نه عزيز از رفتار خودم کلافه ام همين\nنيما_ مگه چى كار كردى باز؟\nمن_ هيچى بابا وقتى تو رفتى دنبالِ اون دختره، من همون جورى واسه خودم شعر ميخوندم ديدم از بالا سنگ انداختن بغلم، دفعه اول دوم توجه نكردم اما دفعه سوم سر بزنگا مچشون رو گرفتم، رفتم بالا تو كلاس نقاشی دیدمشون به يارو توپیدم، برگشت نگاهم كرد عذر خواهى كرد، اينقدر اين دختر خوشگل و ملوس بود ريده شد تو حالم كه چرا اونجورى باهاش رفتار كردم.\nنيما_ خب حالا طورى نشده كه. طرف كار اشتباهى كرده بعدشم عذر خواهى كرده رفته. تو هم اين وسط بی تقصیری\nمن_ اَه عجب خنگى هستیا! ميگم از يارو خوشم اومد. دلم ميخواست يه جورى باهاش حرف بزنم اما با اون رفتارى كه من كردم عمراً ديگه نگامم بكنه.\nنيما_ آها پس قضيه اينه. منو باش گفتم سر رفتار خودت ناراحتی\nمن_ اونم هست، جديداً وقتى نمى تونم جلو خودمو نگاه دارم خودم کلافه میشم، بگذريم. تو با اون فیس الملوک كارت به كجا رسيد؟ چى شد؟ بالاخره نازشون تموم شد يا نه؟\nنيما_ باهاش حرف زدم ميدونم خودش دلش ميخوادا اما عفه مياد، ميگه بايد فكر كنم. ميگه نميخوام الكى تمرکزم از درس دور بشه.\nمن_ نيست حالا خيلى تو كلاس درس بلده و انگليش بارشه، خانم نمى خواد تمرکزش به هم بخوره\nنيما_ چى بگم والا\nمن_ هيچى، برو از يكجا خاک پيدا كن بزن تو سرت شايد آدم شى با اين انتخابت.\nساعت رو نگاه كردم کلاسمون شروع شده بود، را افتاديم سمت مؤسسه، از طبقه سوم كه رد شدم بى اختيار سرک كشيدم تو سالن و سعى كردم ببينمش اما درِ کلاسشون بسته شده بود.تو كلاس حواسم اصلاً به استاد نبود و تو هپروت خودم فكر ميكردم آخرش هم وسط كلاس اجازه گرفتمو پاشدم رفتم سمتِ خونه. همينطورى كه داشتم پله ها رو میرفتم پائین ميكردم بازم جذب شدم سمتِ كلاسش، اما اين بار هيچ كس اونجا نبود. لب و لوچم آویزونتر شد و با بی حوصلگی پله ها رو رفتم پائين به سمت طبقه اول. رفتم پيش منشی فرهنگ سرا آمارِ كلاسهاى نقاشى اون دختر ها رو گرفتم، كلاً دو بار در هفته كلاس داشتن كه کلاس بعدیشون با این حساب پس فردا میشد، خوشبختانه منم پس فردا کلاس داشتم پس اصولاً بايد میدیدمش. **\nاتوبوس دوره ميدون نگه داشتو گوله پريدم پائين، ساعت رو نگاه كردم ديرم شده بود، حركت كردنم شبيه دويدن بود جاى تند راه رفتن. چند قدم میدویدم چند قدم با سرعت راه ميرفتم. خدا رو شكر اين بار سر وقت به اتوبوس رسیدمو سوار شدم و حركت كرد. به هر زحمتى بود رسيدم شركت. تند رفتم دفتر مديريت ببينم اين يارو اومده يا نه، شكر خدا من زودتر رسيد بودم. آقاى كاظمى ارواح عمش خيلى به وقت و اين چيزا دقيق بود، عين خود من سادیسم داشتو به هر چيزى الكى پيله ميكرد. اصلاً دلم نمى خواست ديگه ببينمش ام اچه فایده که مجبور بودم پول در بيارم، بعد از كلى ایندر اوندر زدن اينجا رو گير آوردم كه به نسبت تحصیلاتم بيشتر بهم پول ميدادن. برنامه اون هفته كارى خودم رو از رو میزش برداشتم و بازش كردم ببینم اين هفته چه آزمایشگاه و بیمارستانایی رو بايد ويزيت كنم. واى خداى من بازم پائين شهر؟ اَه كى حال داره از اينجا بکوبه بره اونجا. از دفترش اومدم بيرون رفتم سمت در كه هر چه زودتر كارهایی رو که باید انجام بدمو بتونم حداقل واسه عصر شركت باشم يكم استراحت كنم. همینجور که به سمت در میرفتم نگاه خیره حسابدار شرکت(خانم جهانی) روم سنگینی میکرد.\nخانم جهانى_ چيه آقا فرهاد بازم مسیرت دوره؟\nمن_ مثل هميشه\nهمينطورى كه سرمو تكون ميدادم در رو بستم و با همین پاهای خودم راه افتادم تو خيابون. بعد از اینکه چند دقیقه ای پیاده راه رفتم رسیدم به ایستگاه مینی بوس ها. نشستم تو مینی بوس و از خستگى چشمامو بستم. نميدونم چقدر گذشته بود كه بيدار شدم، پردۀ آبى پنجره رو زدم كنار كه ببينم کجامو چقدر به جایی که باید پیاده میشدم راه مونده. شكر خدا زود بیدار شده بودم اونجایی كه ميخواستم رو رد نكرده بودم. مدت زيادى طول نكشيد تا از مینی بوس پياده شدم و شروع كردم راه رفتن و ويزيت كردن هر چى آزمایشگاه و بيمارستان تو اون منطقه بود. كفشی که پوشیده بودم ناخونامو بدجور میزد و تير عجيبى میپیچید تو پاهام. فکرمیکردم که كاش ميشد يه كفش نو بخرم. خیر سرم ایام عید بود، اما فكر كنم دو سالى شده بود اين کفشارو داشتمو و ديگه داشت همه جاش از هم در میرفت. دلم رو خوش ميكردم به شعارهای خودم كه بالاخره هر كسى يه جورى بزرگ ميشه، تو هم بايد تحمل كنى. بالاخره يه روزى اين روزها اين مشكلات واسط ميشه خاطره و از این حرفا.\nساعت رو نگاه كردم از ظهر گذشته بود، با خودم گفتم واسه امروز ديگه بسه، از اينهمه آزمایشگاهی که توی لیستم بود فقط چهار تاش موند كه اونم با خودم گفتم فردا ميام تموم ميكنم بره رد كارش. تونسته بودم از سه جا درخواست بگيرم، همين يكم خستگى رو از تنم بيرون كرده بود. آروم آروم راه افتادم سمت میدون چون ميدونستم مینی بوس ها از اونجا رد ميشن. اما تا ميدون فاصله زيادى بود، درد پامم جداً داشت کلافم ميكرد. با خودم گفتم اشكال نداره اين یه بار رو تا یه مسیری با ماشين ميرم بقیش رو هم يه اتوبوسی چيزى گير ميارم كه بتونم بشينم رو صندلی تا خود شركت. راهم رو كج كردم سمت خيابون. از جوب پريدم و هنوز چند ثانيه هم نگذشته بود که برخلاف زمانی که برای سوار شدن اتوبوس باید کلی واستی تا یه اتوبوسی چیزی بیاد ردشه از اون نقطه، یه تاكسى جلوم زد رو ترمز\nراننده بوق زدو نشستم تو ماشين. نه به اينكه ديشب هوا ابرى و بارونى بود نه به الان كه آفتاب گرمى فضا رو پر كرده بود، با دستم عرقِ رو پیشونیمو پاك كردم و سرمو تكيه دادم به شيشه ماشين، با خودم گفتم خب صبح به كجاى خاطره پرستو رسيديم؟ آها، ...\n** از شرکت با عجله اومدم خونه. حس عجيبى داشتم. يعنى امروز دوباره ممكنه ببينمش؟ اسمش چيه؟ چند سالشه؟ دنبالِ دوست پسر میگرده؟ اصلاً شايد خودش دوست پسر داشته باشه؟ یهو انرژیم تحلیل رفت با خودم گفتم اگه اينجورى باشه چه بد میشه ها. کلید رو انداختم توی درو رفتم توی خونه.\nمن_ سلام به همگى\nصداى خودم تو خونه پيچيد اما مثل هميشه جوابى نيومد. يعنى آقا فرهاد امروز هم خونه تنهايى. پس خودت غذات رو گرم كن بخور، خودت لباسات رو بشور، خودت خونه رو مرتب كن، خودت كارهاتو بكن و شيطونى هم نكن.\nشونه هام رو انداختم بالا رفتم تو اطاقم، هر تيكه از لباسم رو یه وری شوت كردم و ظرف غذا رو از يخچال كشيدم بيرون، بس که گرسنه بودم شروع كردم يخ يخ خوردن. هى ساعت رو نگاه ميكردم كه ببينم كى ميشه عصر من برم آموزشگاه.\nچند ساعت بعد جلوى در آموزشگاه بودم، خودمو تو شیشه های كوچيكه در ورودى براى بار آخر نگاه كردم كه ببينم مرتبم يا نه. يه استرج ناز سفيد چسبون تنم كرده بودم كه بدنه عضله ایم رو قشنگ نشون ميداد و البته با شلوار لی آبى رنگ پام ست قشنگى شده بود. آروم آروم پله ها رو ميرفتم بالا. ضربان قلبم هم به طبع میرفت بالاتر. به خودم گفتم خوبه بابا تو ام چه خبرته انقدر استرس دارى؟ مگه باره اولته؟ اين مگه چه فرقى با قبلیا داره كه اينجورى نگرانى، شد كه شد نشدم كه نشد فداى سرت. اما اين حرفها هم فایده نداشت، احساس ميكردم گر گرفتم. رسيدم طبقه دوم، خدايا يه طبقه مونده. امروز بايد قال قضيه رو میکندم، دو روز شده بود که شب و روزم رو نمى فهمم. جلوى در ورودى طبقه سوم واستادم. آب دهنم رو قورت دادم و يه نفس عميق كشيدم رفتم سمت كلاسش، خوشبختانه در كلاس باز بود. با فاصله از کلاسشون واستادمو توى كلاس رو نگاه كردم. هرچی نگاه کردم ندیدمش. با خودم گفتم اِ، پس کجاست؟ هى اينور كلاس رو نگاه ميكردم هى اونور رو. صبر کردم تا چهره همه رو ببينم اما بعد از کمی تقلا مطمئن شدمتوی کلاس نیست. خودش تو كلاس نبود. به ذهنم رسيد شايد توی كلاس های دیگه داره شیطونی ميكنه، شروع كردم همه کلاسارو نگاه كردن، اما بازم دست از پا درازتر برگشتم سمت کلاسش که شاید یه اتفاقی پیش بیاد. توی همون موقع يكى از همون دو تا دختری که با پرستو منو اذیت میکردن از كلاس اومد بيرون. يه نگاه خريدارانه بهم كرد، گفت اگه دنبالِ دوستم ميگردى امروز نيومده. حسابی لبو لوچم آويزون شد. اما خودمو جمعو جور و كردم با بيحالى رفتم سمت در که برم سر كلاس زبان بشينم. رو صندلی نشسته بودم و واسه خودم با خودكار روش نقاشى ميكشيدم كه یهویی به ذهنم رسيد حداقل چند تا سؤال از دوستش بپرسم. سریع از پله ها دویدم پایین. جلوی کلاسشون که رسیدم دیدم استادشون سر كلاس نشسته. يكم طول كشيد تا اون دختره چشمش به من بیفته. وقتی منو دید با دستم بهش اشاره کردم که بياد بيرون. اون هم يكم اين پا اون پا كرد جعبه گوآش رو گرفت دستش به هواى عوض کردن آبش از كلاس اومد بيرون رفت سمتِ دستشویی. رفتم پيشش\nمن_ هيچى، يعنى هيچى که نه يه چند تا سؤال ازت داشتم\n؟؟؟_ در مورد؟\nمن_ همون دوستت\nمن_ اسمش چيه؟\n؟؟؟_ ميخواى چى كار؟\nمن_ اى بابا چه گيرى کردیما، ميخوام بخورمش. مگه اسم رو چى كار ميكنن. ميخوام بدونم اسمش چيه\nمن_ پرستو!! چه اسم قشنگى\nقوطی گوآش رو پر آب كرد و داشت ميرفت سمتِ كلاس دوباره صداش زدم\nمن_ چند سالشه راستى؟\n؟؟؟_ نميتونم بهت بگم\nميخواستم همون جا انگشت فاکم رو نشونش بدم بگم به درک اما منصرف شدم تو دلم گفتم واقعاً كه ریدم به این فرهنگ پایینت. غرورم اجازه نميداد منت كسيو كه اصلاً داخل آدم حساب نمى كردم بکشم. سرمو گرفتم بالا رفتم سمت کلاس خودم. رو صندلی نشستمو روش نوشتم پــرســتــو. **\nبه خودم اومدم تو ترافيك گير كرده بودم اما راه زيادى تا خود ميدون نمونده بود.\nمن_ عزيز من پياده ميشم، چقدر تقديم كنم؟\nراننده_ نرخ روی شيشه زده شده، سیصد تومن\nمن_ يا حـسـيـن. سیصد تومــــــــن؟ چه خبره عمو\nراننده_ چيه مگه تا حالا تاكسى سوار نشدى؟\nمن_ والا شدم اما اگه ميدونستم اينهمه قراره پول بدم پياده تا محل كارم پیاده گز ميكردم.\nراننده_ به هر حال اين نرخ ماست. از اين به بعد حواستو جمع كن اگر برات سخته يه قرون پول دادن.\nپول رو بهش دادمو از ماشين پياده شدم، به ماشينه يارو نگاه كردم داشت از هم وا ميرفت. شونه هام رو انداختم بالا گفتم طرف همچين ميگه يه قرون انگار میلیونره. اوغاتم تلخ شده بود، تو پیاده رو واستادم به پاهام نگاه كردم كه داشت تير ميكشيد، گفتم تقصير تو ديگه اگه درد نمى كردى منم مجبور نمى شدم انقدر پول بدم .نهایتش با صد تومن ميرسيدم. به خودم جواب دادم تا تو باشى ياد بگيرى درد رو تحمل كنى. مملكت گل بلبل همینه ديگه. بعضى ها پول دار به دنيا ميان باباهه ميريزه تو جیبشون بعضى ها هم بايد خودشون حركت كنن. توی اون هوای گرم با اون شیکم گرسنه که غار و غور راه افتادم سمتِ ايستگاهِ اتوبوس، بر خلا زمانی که خواستم تاکسی سوار شم کلی مجبور شدم سرپا واستادم تا یه اتوبوس بياد.\nsara_M #4 | Posted: 19 Apr 2010 00:49\nپسری در بهار (قسمت چهارم)\nحدود یک ساعت بعد روی یکی از مبل های توی سالن اصلى شركت نشسته بودم و توی سررسیدم گزارش كارهاى اموزمو مينوشتم. وقتی کارم تموم شد راه افتادم سمت دستشویی که به داد پاهام برسم. در دستشویی رو از تو قفل کردمو خیلی آروم پامو از توی كفش در آوردم. جوراب سفیدم خونى شده بود، تكيه دادم به در و آروم آروم جورابو كشيدم بيرون. با دیدن ناخونای كبود پوزخند زدم و از روى ناچارى پاشنه پامو گذاشتم رو سنگ كفِ دستشویی با شیلنگ يكم آب يخ گرفتم روی پاهام. احساس بهترى داشتم، از سردی آب یه جورایی پام سر شده بود و دردش آروم شده بود. همینجوری واسه خودم اون تو مشغول بودم که صداى اومدن مدير شركت تو سالن پيچيد، زود جورابمو پام كردم و از دستشویی زدم بيرون.\nمن_ سلام آقاى كاظمى\nكاظمى_ همينطورى كه سرش به دفترش بود تند از كنارم رد شد و با عجله گفت سلام عزيزم، بيا تو اطاق ببينم امروز چى شد چى نشد.\nرفتم از سالن اصلی کیفو سررسیدم رو برداشتم رفتم تو اطاقش.\nكاظمى_ بگير بشين. خسته بنظر ميرسى.\nكاظمى_ خب تعريف كن ببينم چى كار كردى امروز\nمن_ والا كل اون منطقه رو كه گفته بودید رو ويزيت كردم. فقط موند چهار جا كه اونها رو هم فردا ميرم. و همینطور امروز از کل اون جاهایی که ویزیت کردم از سه جا سفارش گرفتم شكر خدا.\nخلاصه يكم حرف زديم و بعدش پاشدم رفتم طبقه پائين تو انبار تا يكم با خودم خلوت كنم.\nچند دقیقه بعد رو صندلی چرخدار تو محيطِ نسبتأ تاريك انبار نشسته بودم، البته نور آفتاب يكم روشنش كرده بود اما كلاً نور کم جلوۀ مات و کدری به اون محیط داده بود.\n** بعد از اون روز تنها كارى كه ميتونستم بكنم انتظار كشيدن بود براى هفته ديگه که ببينمش. نزديك به دو هفته ميشد که با دوست دختر قبليم تموم كرده بودم و تنهايى يكم اذيتم ميكرد. همين باعث ميشد همش فكرم پيش پرستو بچرخه. اون موهاى خرمایی رنگش، چشماى عسلیش، دماغ سربالاش كه انگار عمل كرده بود، اون لبخندِ آرامش بخشش، اون نگاه شیطنت بارش. داشتم ديوونه ميشدم. خدايا من تا حالا اينهمه به يكى فكر نكردم، با خنده به خودم گفتم نكنه عاشق شدم؟ اصلاً عشق چيه؟ همون دوست داشتن خودمونه؟ به خودم اومدم یهویی خنديديم، زدم تو كله خودم گفتم پاك قاطى كردى بچه ها، دو ساعته جلو آينه چى ميگى با خودت. همين جورى روزها رو میشمردمو میشمردم تا اینکه روز موعود رسيد. روزی که میدونستم کلاس داره و توی آموزشگاه میتونم ببینمش. حدود یک ساعت قبل از اينكه از خونه بزنم بيرون همش تو لباسام ميگشتم که چى رو بپوشم چى رو نپوشم، آخرشم كلافه شدم يه لباس ساده تنم كردم گفتم مگه مى خواد واسه تيپ من با من باشه؟ اگه اینجوریه همون بهتر كه نباشه بره رد كارش. يه شونه به موهام که تا نزدیک شونه هام بود كشيدم آخرش هم دستامو از دو طرف کردم لای موهام كه فرق وسطم يكم پف دارتر بشه. از خونه زدم بیرونو از بس فکرم مشغول بود نفهمیدم کی رسیدم دم در آموزشگاه. شروع کردم بالا رفتن از پله ها. ریلكس شده بودم، به خودم مطمئن بودم كه مى تونم از پسش بر بيام. با همون استایل خاص خودم پيچيدم تو طبقه سوم، رفتم سمتِ كلاس اما درش بسته بود. يكم صبر كردم ببينم چى ميشه، رفتم اون سمت سالن رو یکی از صندلی ها نشستمو منتظر شدم، هر چی صبر کردم دیدم خبری نشد، نه كسى ميره توی کلاس نه كسى مياد بیرون. پاشدم آروم رفتم سمت در گوشمو چسبوندم ببينم چه خبره ديدم سكوت محضه، بى اختيار در رو باز كردم و در كمال ناباورى ديدم كلاس خالیه خالیه. خورد تو پرم، گیج شدم که چرا کلاس خالیه. به خودم گفتم يعنى این همه آدم کجان؟ شروع کردم چک کردن بقیه کلاسای اون طبقه اما ازشون خبرى نبود. از پله های راهرو رفتم پائين پيش منشى\nمن_ ببخشيد اين كلاس نقاشى که یکشنبه و سه شنبه همین ساعت برگزار میشد چرا کلاسشون امروز تشکیل نشده؟ من رفتم سر کلاسشون دیدم هیچ کس نیست!\nمنشی_ اجازه بدید دفتر رو ببينم. شروع کرد ورق زدن به دفتر بزرگ بعد از يه كمى مكث ادامه داد، هفته پيش آخرِ هفته امتحان دادن و این ترمشون تموم شده و چون تعدادشون هم كم بود ديگه اينجا اين كلاس برگزار نميشه.\nمن_ با ناباوری یکم نگاش کردم گفتم يعنى چى؟\nمنشى_ يعنى مدير آموزشگاه تصمیم گرفت بجاى كلاس نقاشى یه کلاس دیگه اونجا برگزار کنه که به احتمال زیاد اون رو هم کلاس زبان میکنه.\nمن_ مدير غلط كرد كه نشسته فكر كرده\nمنشیه بیچاره کپ كرد، اصلاً انتظار نداشت من اينجورى یهویی قاطى كنم. خب حق داشتم دیگه. اين همه روز علاف شده بودم آخرش هم هيچى كه هيچى.\nمنشى_ آقا اين چه طرز حرف زدنه. چى شده مگه؟\nمن_ shit بابا\nكلافه شده بودم پشتم رو كردم بهش از اونجا زدم بيرون، رفتم دم روزنامه فروشى يه نخ سيگار گرفتم و روشن كردم تا شايد يكم آروم شم. خيلى عصبى كام میگرفتمو با قدرت نفسمو خالى ميكردم، به طور عجيبى سيگار رسيد به تهش. خواستم يكى ديگه بگيرم اما ساعت رو نگاه كردم دیدم كلاس خودم دير شده. به خودم اومدم يادم افتاد واقعاً از درس این چند وقته دور شده بودم. بهتره برم سر كلاس تا اونجا هم عذرم رو نخواستن. **\nكاظمى_ اینجایی فرهاد جان. دنبالت ميگشتم\nمن_ بله! كارى دارين؟\nكاظمى_ ميرى از اين بيمارستان بقل چند كيسه خونه بگير؟ سفارش دادیم الان گفتن پیکشون نیست من گفتم یکی رو الان میفرستم. دستت درد نكنه.\nاز شرکت زدم بیرون، همینجوری که سیگارم رو میکشیدمو به پرستو فکر میکردم رفتم سمت بیمارستان. بعد از اینکه بسته های خون رو گرفتم واسه خودم الکی توی ساختمو میچرخیدم. مثل اين موزه های قديمى ميموند، یه جورایی متروك بود. سالن های دراز و طولانی که کنار دیواراش کمدهای آهنی رنگ پریده قرار داشت، نور کمش و تابلوهای تک و توکی که روی دیوار به صورت نا منظم نصب شده بود جلوه جالبی به اونجا داده بود. چى چيه اون مکان شبيه بيمارستان بود من که آخر نفهميدم. خلاصه بعد از کمی گشت زدن تصمیم گرفتم برگردم شرکت.\nمن_ آقاى كاظمى اينم بسته هاى خون. فقط اگه ديگه كارى نداريم امروز من يه نيم ساعت زودتر برم.\nکاظمی_ مشکلی نیست.\nبسته های خون رو داد به یکی از بچه های شرکت بعدش رفت سمت دفترش که با چند تا پله که میرفت بالا از سالن اصلی جدا میشد. رفتم نشستم پشت کامپیوتر شركت و سعى كردم بيش از اين فكر نكنم، يادآوری خاطرات اون روز پرستو عصبیم كرده بود. هنوز چند دقیه نشده بود که توی اینترنت میچرخیدم که کاظمی اومد طرفم\nكاظمى_ عزيز من مسیرم فكر كنم تا يه جايى بهت بخوره امروز، میرسونمت.\nمن_ مزاحم نميشم\nكاظمى_ تو ماشين منتظرم\nاینو گفتو از در شرکت زد بیرون\nبا حرص به خودم گفتم بيا دو دقیقه هم كه ميخوايم تنها باشيم نميشه، اه. پاشدم کیف و کتم رو برداشتم و از شرکت اومدم بیرون. ديدم داره ماشینش رو روشن ميكنه، يه زانتیا نقره ای رنگ داشت. برام جالب بود، تا حالا توى زانتیا ننشسته بودم، در رو باز كردم و نشستم توش.بدون هيچ صحبتى حركت كرد، منم سعى ميكردم دقيق همه قسمتاى ماشين رو نگاه كنم ببينم چى به چيه.\nكاظمى_ خب من ميرم طرف آریاشهر، ديگه هركجا كه احساس كردى جاى مناسبیه بهم بگو نگه دارم.\nچه ماشينه نرمى بود، شتابه قشنگى هم داشت. البته تو اين ترافیک خیابونا كه نميشه بيش از چند ثانيه گاز داد. با خودم فکر کردم خب مثلاً اين ماشين الان چقدر مى ارزه؟ وانت باباى ما كجا اين كجا. سر بسته ميدونستم وضع اين يارو كاظمى خوبه اما فكر نمى كردم اينقدر باشه که همچين ماشينى رو واسه خیابونای داغون و خطرناک تهران بندازه زير پاش.\nكاظمى_ کمربندت رو يادت نره ببندى\nمن_ اوه بله. چشم.\nآخه وانت بابام کمربندو اين چيزا نداشتکه. از بس سوار اینجور ماشینا نشده بودم یادم رفته بود این کارا. به خنده تو دلم گفتم تو ماشين نشستن چقدر اصول داره! مثل هميشه گرمم شده بود، دنبال اين دکمش ميگشتم كه شيشه رو بدم پائين. یکم که گشتم پیداش کردم، بايد این دکمه باشه. دکمه رو فشار دادمو شیشه شروع کرد پایین رفتن.\nكاظمى_ گرمت شد؟\nكاظمى_ بذار کولرش رو روشن كنم.\nشيشه رو از طرف خودش داد بالا، کولر رو روشن كرد. مدت زيادى نگذشته بود که هواى ماشين شد مثل يخچال. باد میخود تو صورتم، به خودم گفتم نكنه با اين سینوزیت مسخره سرما بخورم حالا. عجب غلطى کردیما. من همون وانت بابامو ميخوام، اصلاً هم از اين خوشم نيومد. انگار سفينه سوار شده بودم. سكوت ماشين بيشتر از هر چيزى عذابم ميداد. هر چی میگذشت حال من خرابتر میشد. دنبالِخیابونی جایی ميگشتم كه سریع بپرم پائين. همینور نگاه میکردم که یه جای آشنا دیدم. با خودم گفتم آها از اينجا هم مى تونم برم.\nمن_ آقاى كاظمى لطف كرديد. من اينجا پياده ميشم\nبدون تبادل حرف خاصی خداحافظى كرديم و پريدم پائين. وقتی در ماشين رو بستم و کاظمی از اونجا دور شد احساس مطلوبى بهم دست داد. هواى نسبتأ گرم بیرون بدن در حال انجمادم رو لمس ميكرد. ناخودآگاه يه لبخندِ عميق زدم و يكم خودمو کشو قوس دادم. به سرم زد یکم بشینم فکر کنم، آروم کنار خیاون به نرده تکیه دادمو واسه خودم مشغول شدم. چشمم به یه باشگاه تو اون جا افتاد و باز چشمامو بستم که پرواز کنم تو دنیای فکر. ...\n** از اون روزی که فهمیدم دیگه کلاس نقاشی اونجا برگزار نمیشه چندين ماه گذشته بود، من ديگه پرستو رو نديدم، با اينكه بدجور تو مغزم لونه كرده بود اما كم كم كلاً داشت قضیش يادم ميرفت و به خودم قبولونده بودم كه ديگه نميبينمش.\nشب بعد از شرکت رفتم باشگاه که به تمریناتم رو بکنم. برنامه اون روزم رو مثل عادتم توی چهل دقیقه تمو کردم اما نمیتونستم از وزنه ها جدا بشم. بعد از چند دقیقه که با کلافگی توی باشگاه راه میرفتم بالاخره رفتم سمت دستگاه های مربوط به پا. جلوی دستگاه واستاده بودمو وزنه ها رو اضافه ميكردم رو دستگاه. خشم عجيبى تو وجودم شعله ميكشيد. حواسم متمرکز عضلاتم شده بود، يكم تو آينه به چشم و ابروى عصبانیم نگاه كردم و وزنه رو بردم بالاتر، اين شد 100 كيلو. به خودم گفتم بالاتر، همینجوری وزنه ها رو به دو طرف اضافه میکردم. این شد ۲۰۰ كيلو. شايدم داشتم با خودم بلند بلند حرف ميزدم، نميدونم اما نگاه های متعجب چندين نفر كه تمرین خودشون رو ول کرده بودنو منو نگاه ميكردن توجهمو جلب كرد.\nمن_ بلند گفتم چیـــــــــه؟ اينجا اومدى تفريح کنی مگه كه منو نگاه ميكنى؟\nعباس(مربی باشگاه) از اونور باشگاه پاشد اومد طرف ما\nعباس_ چى شده؟ چرا داد ميزنى؟\nمن_ هيچى، اينا چرا واستادن بر بر منو نگاه ميكنن؟ بگو برن سر تمرين خودشون\nعباس_ چته فرهاد؟ باز قاطى كردى؟\nبدون اينكه جوابشو بدم بازم وزن هاى ۲۰ کیلویی رو بلند مى كردم و اضافه ميكردم رو دستگاه، شد 220,\nعباس_ مگه نگفتم از ۲۰۰ بالاتر نرو؟ احمق بذار حداقل عضله پات خوب بشه بعداً دوباره چت بزن\nمن_ فقط ميخوام خالى شم، همين. ديگه هيچى مهم نيست\nعباس_ بهت ميگم اضافه نكن\nمن_ شد ۲۴۰، نمیخوای به اينا بگى برن رد كارشون؟ من اعصاب ندارم عباسا\nعباس_ بچه ها بريد سر تمرینتون، بريد اين يكم عصبیه بهتره دورش خالى باشه\nمن_ شد 260\nعباس_ ميگم بسه دیوانه. یه چیزیت بشه ننه بابت یقه منو میچسبن. حاليته؟\nبدون اينكه نگاش كنم رفتم جلو دستگاه، تو دلم غوغا بود. عضله ساقه پامو يكم سر جاش منقبض كردم تا گرم بشه و آماده بشه. رفتم جلوتر با سطحِ دستگاه يكى شدم. (حركت ساقه پا بود، رو دستگاه هاگ. يه صفحه شیبداره كه وزنه ها دو طرفش قرار میگیرن و شخص همينطورى كه پاهاش رو از زانو خم نمیکنه رو نوك پاش بالا پائین میشه) نگاه آخرو تو آينه به خودم انداختم، از خشم و نفرت حتى دندونام هم ديده ميشدن. چشمامو بستم و با داد وزنه رو از جا كندم. شروع كردم با داد شمردن\n۳ تا، مشكلاته زندگى میومد جلو چشمام\n۴ تا، بی پولیه مسخـــــره\n۵ تا، بدهی های خودم\n۱۰ تا، مریضی مــــادرم از كاره زياد\n۱۳ تا، ديدن آب شدن پدرم زيرِ مشكلات\n۱۶ تا، نامردی های روزگار\n۱۹ تا، حس کردن کامل تنهایی\n۲۲ تا، شغل مزخرفم\n۲۳ تا، ۲۴ تا\n۲۵ تا، دوست دختر قبلى كه با پررویی تموم بعد از خیانتش باهم تموم كرديم\n۲۶، جور نشدن پرستو\nاحساس كردم يكى داره از زير وزنه میکشدم بيرون، اما من بى توجه به اون همه زور که منو به عقب میکشید خودمو چسبونده بودم به دستگاه و روی نوک پا بالا پائين میشدم. آره براى بار هزارم جنون اومده بود سراغم. درموندۀ یه جایی بودم كه روح داغونمو خالى كنم و باشگاه برام از همه جا بهتر بود.\nنميدونم چى شد اما احساس ميكردم چندين تا دست دورو بر بدنمو گرفته داره میکشدم عقب، ديگه نمیتونستم خودمو به دستگاه نگه دارم. با خودم بلند بلند تكرار ميكردم دختر، دختر، دختر، با قدرت داد زدم از همتون متنــــــــــــــــــــفــــــــــــــرم.\nچشمامو باز كردم اما اشكى كه رو چشمام بود نمى گذاشت خوب همه جا رو ببينم، تصویر مات عباس رو میدیدم که همینجور که منو روی یکی از میزهای پرس سینه خوابونده بود داشت با حوله خودم منو باد میزد.\nعباس_ آروم باش، آروم باش، همه چى حل ميشه فرهاد جان\nخيلى خسته شده بودم، نزديك به یک ساعت بود كه خودمو با وزنه ها خفه كرده بودم حالا هم اون فشار عجيب كه روی خودم آوردم بدجور امونم رو بريده بود، از ضعث زیاد حالت تهوع داشتم.\nمن_ عباس دارم بالا ميارم\nسریع زير بغلمو گرفت با هم رفتيم سمت دستشويى. در دستشویی رو باز کردو خواست با من بیاد داخل\nمن_ خودم ميرم. نمى خواد بيايى تو\nعباس_ نگرانتم. ميترسم اون تو حالت بد بشه\nبا تكون دادن سرم نذاشتم بياد تو دستشويى.\nچند دقیقه بعد از اینکه بالا آورده بودم داشتم به صورتم آب میزدم. روم نمیشد برم بيرون. عباس يكى دو بار اومد در زدو حالم رو پرسيد كه بهش گفتم بهترم. از جلوی شیر يكم رفتم عقبتر، به در تكيه دادم و سعى كردم آروم باشم، اما مگه ميشد؟ مگه يه آدم چقدر جون داره كه تحمل كنه؟ چقدر ببينم كه پدر مادرم دارن كار ميكنن كه يه پولى در بياد كه آخر ماه لنگ نمونیم. از اون طرف هم منتهای مزخرف پدربزرگم كه خودش خارج زندگى ميكرد اما چون ما چند سالى بود که توی يكى از خونه هاش زندگى ميكرديم روی سر مادرم خراب میشد. پدر مادرم هیچی به من نمیگفتن چون ميدونستن من نمى تونم جلو خودمو بگيرم اما من ختم روزگارم، گاهى وقتها نصف شبها كه خوابم نمى برد مى شنيدم كه مادرم داره آروم گريه ميكنه و پدرم باهاش حرف میزد که آرومش کنه. بار ها توی خودم میشکستم. داغ ميشدم، اون موجود با ارزش ترين كس من تو زندگیمه، نمى تونستم دردشو ببينم. مگه اين فكرا، اين اتفاق ها ميذاره آدم آروم باشه؟ بريده بودم. بريده بودم. اما بايد صبر ميكردم، خود خدا گفته من با صابرینم. زدم زیر خنده باز تکرار کردم آره خودش گفته، خدا راستگو ترينه پس حتماً یه روزی یه نگاهی هم به خانواده ما ميندازه، ميدونم. داشتم خودمو آروم ميكردم، تا حدودی هم موفق شدم اما ديگه نشد جلوى اشكم رو بگيرم. سر جام آرومو بى صدا شروع كردم هق هق كردن. تصوير مردى كه هیکلش مثل دایناسوره، با اون قیافه خشن و اون غرورش در حالى كه تو يه دستشویی چند مترى داره هق هق ميزنه شايد خيلى تكون دهنده باشه. اما بيشتر توی دید مردم ملت ما خنده داره، چون ما ايرانيا فقط ياد گرفتيم به همه چى بخنديم. آدم بى پولى كه روز عيد زغال ميماله به صورتشو واسه منو تو بالا پائين مى پره، توی چهره همه خنده مياره اما من ميدونم اون خندۀ رو لب خودش خنده نيست، همش گريه و درده، دردى كه هيچ كس جز خودش شايد ندونه. اى ريدم به طرز فكر و فرهنگ این مردم.\nبا حرص گفتم fuck them all.\nsara_M #5 | Posted: 20 Apr 2010 01:25\nپسری در بهار (قسمت پنجم)\nچند روزی از اون شب كه توی باشگاه قاطى كرده بودم گذشته بود، چسبيده بودم به كار و بار و ورزش. موهای بلندمو از ته تراشيده بودم سرمو طاس طاس كرده بودم. توی راه مؤسسه بودم برای امتحان آخر ترم. چون کارای شرکت طول کشید حدس میزدم که دير برسم سر جلسه. تند تند حركت ميكردم که حداقل زیاد دیر نرسم. نزدیکای آموزشگاه بودم که از فاصله نه چندان نزديك ديدم پرستو از در آموزشگاه اومد بيرون و پيچيد طرف جايى كه من بودم.وقتی دیدمش اولش يكم سرعت قدمام كم شد و وقتى كه مطمئن شدم خودشه سر جام چسبيدم. گيج شده بودم، با خودم ميگفتم يعنى ممكنه دوباره كلاسش شروع شده باشه؟ اگه نه پس براى چى اومده اینجا؟ تقريباً چندين متر با من فاصله داشت که پيچيد طرف خیابون و در يه ماشين و باز كرد نشست توش. در حين رفتنش فقط من ناخودآگاه اسمش رو خیلی آروم صدا زدم. يه نگاه بهم كرد و بازم همون لبخند معجزه آفرینش رو به رخم كشيد. ماشين حركت كرد و من یکم دور شدنش رو تماشا کردم و یهویی به خودم اومدم، اوه خیر سرم داشتم تند میرفتم که زیادی دیر نرسما. بقيه راه رو تا داخل مؤسسه دویدم رفتم سر كلاس. بع هر زحمتی بود امتحان رو تا آخر نوشتم، حواسم اصلاً متمرکز سوالات نمیشد اون روز. بعد از كلاس رفتم پیش منشی ازش سوال كردم كه قضيه چى بوده! متوجه شدم چون تعدادشون به حد نساب رسیده کلاسشون دوباره تشكيل ميشه، پرستو هم ثبت نام كرده. آمار روزها و ساعتای کلاسش رو گرفتم. فهمیدم براى چند روز ديگه اولين كلاسش بود. نميدونستم خوشحال باشم يا بى خيال. اما ته دلم نميتونستم بى تفاوت باشم. **\nديگه كم كم نزديكِ خونه بودم، آروم پيچيدم توى كوچه. سعى ميكردم آروم حركت كنم كه انگشت پام زيادى تير نكشه. سیگارمو زیر پام له کردمو زنگ خونه رو زدم.\nمن_ وا كن داشى\nاز توی حیاط که رد میشدم صداى استریو اطاقم رو كه موسيقى دلنواز متال با صدای بلند ازش پخش میشد شنیدم. فهمیدم كامران خونه تنهاستو از فرصت استفاده كرده كه صدارو تا آخر ببره بالا. از کاراش و شیطنتاش خندم گرفت، در واقع ياد خودم افتادم. آروم آروم از پله ها بالا ميرفتم که دیدم خودش در خونه رو برام باز کرده.\nدر رو پشت سر خودم بستمو یه نگاه توی خونه انداختم، خبرى از کامران نبود. صدای آهنگ خیلی بلند بود با خودم گفتم حتماً توی اطاق خودمونه. راه افتادم برم سمت اطاق كه کامران احمق یهویی از آشپزخونه پريد بيرون كه منو بترسونه.\nمن_ اى ديوونه، خاك تو سرت اينجورى خوش آمد ميگن؟\nكامران همين جورى داشت مى خنديد. تكيه داده بود به در آشپزخونه قاه قاه مى خنديد.\nمن_ بذار الان دهنتو صاف ميكنم بچه\nکفشمو با شتاب از پام با کندمو دویدم دنبالش. تا ديد من دارم ميرم طرفش شروع كرد در رفتن و هوار كشيدن.\nكامران_ فرهاد غلط كردم، غلــــــــــط كردم\nهمين كه داشت ادامه حرفشو ميگفت از پشت گرفتمش كه صداى جیغ و خندش با هم یکی شد. يكم تو سر و کلش زدم و خنديدم. از خستگی زیاد روی مبل ولو شده بودمو نفس نفس ميزدم.\nمن_ داشى پاشو ضبط رو كم كن بيا يه دستى سر و كله خونه بكشيم، الاناست كه مامان اینا ديگه بيان. بذار خونه تميز باشه، مامان حتماً خستست.\nاولش يكم نق نق كرد بعدش رفت از آشپزخونه یه دستمالی برداره که يه گردگیری بكنه. منم رفتم تو اطاق و لباس مباسارو از تنم کندمو مثل هميشه يه شلوارك پام كردم و جارو برقى رو زدم به برق. تميز كارى زياد طول نكشيد يعنى حرفه اى شده بوديم، توی بیست دقيقه كلِ خونه رو برق مینداختیم. هنوز مشغول تميز كارى بودم كه مادرم اومد خونه. از دور كه ديدمش نیشم باز شد. الهى قربونش برم بازم كلى خريد كرده بود. سریع رفتم دم در کیسه هایی كه دستش بود رو ازش گرفتم.\nمن_ عزيزم چرا زنگ نزدى بيام پائين كمک آخه؟\nمامان_ همينطورى كه نفس نفس ميزد گفت زنگ زدم ماشالله آهنگ بس كه صداش زياد بوده نشنیدی.\nمن_ قربونت برم كه شدى مثل لبو. از الان ديگه استراحت ميكنى، كارهاى خونه هم با خودم. جارو برقی و گردگیری كه كرديم غذا هم خودم كمك ميكنم یه چیزی ردیف میکنیم.\nمادرم_ دستت درد نكنه\nديگه تا یک ساعت بعدش مشغول بوديم كه پدرم هم از راه رسيد. منو مامان تو آشپزخونه بوديم بهش سلام كردم و باز مشغول شستن بقيه میوه ها شدم.\nسر شام زیاد حوصله نداشتم، يكم با غذا بازى بازى كردم و پاشدم رفتم اطاقم. چراغ آبى آباجور رو روشن كردم و چپیدم تو تختم.\n** هوا تاريك بود، بارون به آرومی میبارید، كلاس من یک ساعتی بود كه تموم شده بودم اما كلاس پرستو هنوز تموم نشده بود و من چون ميخواستم امشب قال قضيه رو بکنم منتظر واستاده بودم. هيچ وقت خوشم نمى اومد جايى علاف واستم، اصلاً در حد شخصيت خودم نميدونستم. حوصلم سر رفته بود رفتم بقالى يه كيسه چیپس گرفتم و رو پلۀ جلوی در مغازه نشستم كه هم بارون بهم نخوره هم زياد تو ديد نباشم. همينجورى مشغول بودم و نق میزدم كه يه احساسى بهم ميگفت آماده باش که الان میادش. آروم از جام پاشدم يكم رفتم طرف خيابون که در ورودی مؤسسه رو ببینم. ديدم بله، با دوستش اومدن دم در، خودش حواسش نبود اما رفيقش كه منو ديد يواشكى به پرستو آمارِ منو داد البته خيلى تابلو، چون پرستو یهویی برگشت منو نگاه كرد. ميديدم كه شوكه شده، اما خودشو جمو جور كرد آروم عقب عقب رفت داخل مؤسسه. منتظر موندم ببينم چى ميشه. زمان زيادى نگذشت که رفيقش اومد طرف منو از كنارم با يه چشمك گذشت. گرفتم قضيه چيه، يه دست تو موهام كشيدم و رفتم طرف مؤسسه، هیجان جالب و پاكى رو احساس ميكردم. ديدم پرستو به ديوار تكيه داده و تختۀ نقاشیش هم دستشه. خيلى مسلّط رفتم جلو\nپرستو_ يكم نگاهم كرد و خيلى آروم گفت سلام\nمن_ احساس ميكنم اينجا جاى مناسبى واسه حرف زدن نيست اما ديگه طاقت نگاه داشتن حرفمو ندارم. امشب زير اين بارون منتظرت واستادم كه تكليف دلمو يه سر كنم.\nسرشو آورد بالا تو صورتم نگاه كرد دوباره سرشو برد پائين، ادامه دادم\nمن_ از همون روزى كه توی كلاس نقاشى ديدمت يه چيزى تو دلم تكون خورد. دلم ميخواست يه جورى بهت نزديك بشم، اما اينقدر از رفتار خودم كلافه بودم كه ترجيح ميدادم سكوت كنم. يكم گذشت تا بالاخره به خودم قبولوندم نميتونم فکرت رو از مغزم بيرون كنم. یاد میاد خير سرم به خودم رسيده بودم، لباس نو گرفته بودم كه بيام باهات حرف بزنم اما اون روز هر چى مؤسسه رو گشتم ندیدمت تا اينكه همين دوستت که الان باهات بود اونروز بهم گفت که اون جلسه سر کلاس نرفتی. بدجور خورد تو ذوقم، اما منتظر موندم تا هفته بعدش، بدبختانه اون بار هم كه كلاً کلاستون تموم شد و ديگه هيچى به هيچى. اکثر وقتا عصبانى ميشدم، دست خودم نبود اما از سرنوشت عصبى بودم كه چرا جلو پام سنگ ميندازه. چندين ماه از اون موقع ميگذره، نميدونم دليلش چى بود اما تصميم گرفته بودم ديگه به هيچ دخترى فكر نكنم. ميبينى كه توی این چند ماه موهام رو هم همش از ته ميزنم. تا چند روز پيشا كه ديدمت. وقتى سواره ماشين شدى رفتى با خودم ميگفتم خب كه چى، حالا اومد كه اومد! تو تصميم گرفتى ديگه با كسى نباشى اما زهى خيال باطل. اينا همش حرف هايى بود كه ميزدم تا شايد دل خودمو فريب بدم، اما نشد كه نشد. واسه همون الان اينجام، پرستو من رک و راست بى رو درباسی حرفاى دلمو زدم، الانم فقط يه سوال ميكنم، به نظرت ميتونيم با هم باشيم؟\nجز سكوت هيچ جوابى نيومد، سرش هم پائين بود هيچى مشخص نبود. با شیطنت آروم خودمو خم كردم و تو صورتش نگاه كردم ادامه دادم\nمن_ ملكۀ زيبايى، بنده وكيلم؟\nميدونستم اگه تا الان هم ساكت بوده از روی رضایتش بوده. آروم سرشو بلند كرد و اول يه لبخند زد بعدش خندۀ روی لبش بيشترو بيشتر شد تا اينكه دندونای ردیف و سفیدش خودنمائی كرد.\nمن_ دستامو طرفش دراز كردم گفتم ميتونى فرهاد صدام كنى\nباهم دست دادو آروم به طرف در مؤسسه رفتيم\nپرستو_ آقا فرهاد\nمن_ قرار شد اگه افتخار ميدى اسم مارو به زبون ميارى همون فرهاد خالى صدام كنى ديگه\nپرستو_ چشم، فرهاد\nپرستو_ من ديرم شده، الان بايد برم سر كلاس\nمن_ بازم كلاس؟ چقدر از خودت كار ميكشى دختر. شما بايد استراحت كنى\nپرستو_ كلاس زبانه، چيز خاصى نيست\nمن_ جداً؟ خب چرا همين مؤسسه خودمون نمياى كلاس؟\nپرستو_ از ترم بعدى ميام\nمن_ باشه عزيز. خب كى کلاست شروع ميشه\nپرستو_ ساعتش رو نگاه كرد گفت ديگه تقريبا تا ۱۵ دقيقه ديگه شروع ميشه. از اينجا حدوداً ده دقيقه طول میکشه تا برسم به کلاسم.\nمن_ پس من هنوز پنج دقيقه ميتونم رو ابرا باشم؟\nاحساس رضايت تو صورتش بيداد ميكرد. نميدونم چرا اما احساس ميكردم خيلى خوب باهم شروع كرديم.\nپرستو_ ميتونم شمارتو داشته باشم؟\nاز تو كيفه پولم يه كارت آوردم بيرون پشتش شمارم رو نوشتم دادم بهش. همينجور كه آروم آروم توی پیاده روی جلوی مؤسسه راه ميرفتيم تشكر كرد و کارتو ازم گرفت شروع كرد تو موبيلش وارد كردن. با خودم گفتم بيا تفاوتا از همين اول کاری شروع شد، نصف من سنشه مبايل داره.اونوقت من چى دارم؟ يه چیکو درست حسابى هم ندارم.\nپرستو_ خب بهتره من برم تا دير نكنم\nمن_ آفرين دختر درس خون. نمره های بالا بگير ما پز بديم.\nخداحافظى كرد و رفت، همينجور كه داشت از خيابون رد ميشد نگاهش ميكردم. اون سمتِ خيابون واستاده بود و منتظر ماشين بود. براش دست تكون دادم اونم فقط لبخند ميزد.\nچند ساعت ار اون دیدار گذشته بود و من توی خونه از بس شادی و خوشحالى كرده بودم از خستگى رو تخت اطاق مادر پدرم افتاده بودمو نفس نفس ميزدم كه تلفن خونه زنگ خورد. منتظر تماس كسى نبودم بلند گفتم یکی تلفونو جواب بـــده. چند لحظه بعد مادرم صدام كرد\nمن_ جانم عزيزم\nمادرم_ بردار گوشى رو شيطون، با آقا فرهاد كار دارن\nتند پريدم تلفون رو گرفتم\nهول شدم آب دهنم پريد تو گلوم. اصلاً انتظار نداشتم به اين زودى زنگ بزنه\nمن_ بله بله، سلام از ماست، سلام سلام\nپرستو_ اووووه، چقدر سلام ميكنى\nمن_ هان؟ آها چشم\nحاليم نبود دارم چى ميگم.\nمن_ يه چند لحظه صبر كن الان ميام\nرفتم آشپزخونه يكم آب خوردم برگشتم گوشى رو گرفتم\nمن_ شرمنده اصلاً انتظار نداشتم قابل بدونى اينقدر زود زنگ بزنى، يكم جا خوردم\nپرستو_ ديگه ديگه\nمن_ خب كلاس خوب بود؟\nپرستو_ من كه چيزى ازش نفهميدم\nمن_ اِ؟ چرا؟\nپرستو_ حواسم، حواسم، ….\nيكم من من كرد ادامه داد\nپرستو_ حواسم پيش تو بود\nتوی دلم قنج رفت. يعنى عزيز دلم به من فكر ميكرده؟ اى جــان. خدايا دمت گرم\nمن_ من مخلصتم، منم از بس خوشحال بودم بس که گفتمو خنديدم الان افتاده بودم رو تخت نفس نفس ميزدم.\nپرستو_ خوشحالم كه خوشحالى\nمن_ ما چاکریم. فردا كى مدرسه تعطيل ميشه؟\nمن_ منظورم اينه كه من كجا مى تونم ببينمت. دلم تنگ شده\nپرستو_ يكم خنديد گفت نميشه بعد از مدرسه منو ببينى. مادرم مياد دنبالم\nمن_ خب قبل اينكه برى ميام ببینمت\nپرستو_ من خيلى زود ميرما، حدود ساعت ۶:۳۰صبح از توی كوچه با یکی از دوستام ميرم.\nمن_ مشكلى نيست من ميام\nپرستو_ جالبه. باشه پس منم زودتر ميام بيرون يكم بیشتر حرف بزنيم.\nمن_ خیلی عاليه، مرسى\nپرستو_ پس ساعت ۶:۱۵ صبح سر كوچمون منتظرتم، كوچه یازدهم.\nمن_ مزاحم ميشم عزيزم\nپرستو_ شبت بخير\nمن_ قربونت، شب خوش\nگوشى رو گذاشتمو از پشت ولو شدم روی تخت. لبخند عميقى تو صورتم بود. چشمامو باز كردم ديدم مادرم بقل تخت دست به كمر واستاده داره منو نگاه ميكنه، یهویی زدم زیر خنده.\nمادرم_ كوفت، حنّاق. اين يكى ديگه كى بود؟\nمن_ واى مامان اگه ببينيش تو هم عاشقش ميشى. يک خوشگلیه واسه خودش تكه تــــــکه.\nمادرم_ چشمم روشن.\nمن_ یکم خندیدم با شیطنت گفتم البته علمو آدم ميدونن هر چی هم كه باشه پيش خوشگلیه مادر گــــــــل من، هيچى نيست. الهى من قربونت بشم مامان جان.\nمادرم_ پاشو پاشو اينقدر زبون نریز شيطون\nsara_M #6 | Posted: 21 Apr 2010 03:21\nپسری در بهار (قسمت ششم)\nصبح روز بعد داشتم از خيابون ميرفتم پایینو از اینکه تا چند دقیقه دیگه با عزیزم رو به رو میشم خوشحال بودم. تا حالا تو لباس مدرسه نديده بودمش با خودم میگفتم حتماً جالب بايد باشه، با مقنعه و مانتو اونم رنگى. از خیابون میرفتم پایینو اینور اونورو نگاه میکردم. سر بعضى از كوچه ها يه سرى دختر واستاده بودن و منتظر سرويس بودن. با خودم گفتم مگه مدرسشون چقدر دوره که این وقت صبح سرويس مياد دنبالشون؟ برام عجيب بود. خلاصه همينجورى تو فكر بودم که رسيدم به كوچه یازدهم. اون سمتِ کوچه سه چهار تا دختر واستاده بودن، يه نگاه کوتاه بهشون انداختم پرستو رو بینشون نديدم واسه همون همینجوری كه دستم تو جيبم بود پيچيدم تو كوچه رفتم وسطای کوچه واستادم. به ديوار تكيه داده بودم و منتظر بودم عزیزمو ببينم، گاهی دخترهایى که سر كوچه واستاده بودن هى برمیگشتن يواشكى نگاهم ميكردن و آمار ميدادن اما من بى خياله بى خيال بودم. در واقع با بودن پرستو ديگه كسى تو ذهنم نبود كه دیگه بخوام توجه كنم به ادا اصولِِ اين نيم وجبیا. ساعت رو نگاه كردم شده بود ۶:۳۰. اى خدا اين چرا نيومد؟ دخترهاى سر كوچه هم ديگه نبودن، حوصلم سر رفته بود، به خودم گفتم نكنه گذاشتتم سر كار؟ اعصابم ريخت بهم، اَى من بدم مياد از اينكه يه جا علاف واستم، حالا نگاه کن، بخاطر خانم اونم اين وقت صبح تو اين سرما هنوز آفتاب درست حسابى طلوع نكرده بيخودى واستادم غاز میچرونم. دلم نمیومد برم همش منتظر بودم که ببینمش بالاخره ۱۵ دقيقه ديگه هم واستادم ديدم نخیر خبرى نشد که نشد، با لب و لوچه آويزون همينجورى غر غر كردم و دوباره برگشتم سمت خونه که آماده بشم برم سر کار.\nبه خودم ميگفتم اگه خوش زنگ زد و توضیح داد چی شده بوده که هیچی اگه زنگ نزد پس فردا كه توی مؤسسه ديدمش بهش حالى ميكنم قال گذاشتن من يعنى چى. زمان به کندی میگذشت. پس فردای اون روز صبح دم در ورودی مؤسسه واستاده بودم. اكثر همکلاسی های پرستو اومدن رفتن تو، حتى دوست پرستو هم رفت داخل اما من با اخم همين جورى زمين رو نگاه مى كردم و منتظر خود پرستو بودم. هر چى صبر كردم خبرى نشد كه نشد، آخر سر فهمیدم بازم کلاسش رو نيومده. كلافه شدم احساس كردم تیرم به سنگ خورد، با خودم گفتم جهنمو ضرر وامیستم تا جلسه بعديش كه ببينمش. روزها رو میشمردم تا اینکه رسیدم به روزی که میدونستم کلاش داره. اون روز هم نيومد، ديگه داشتم نگرانش ميشدم. دلم شور افتاده بود که نكنه خدایینکرده طوریش شده كه نمياد. دنبال اون دوستش بودم که حداقل از اون یه آماری بگیرم اما بدبختى اون دوستش هم اون روز نيومد كه ازش حال پرستو رو بپرسم. منشی احمق مؤسسه هم كه هر چى بهش ميگفتم بابا من فلانیم، از وقتى مؤسسه تشكيل شده اينجا كلاس ميام، همه منو مى شناسند و از این حرفا زیر بار نرفت که شماره پرستو رو بهم بده. هر چی اصرار کردم شمارش رو رو نداد كه نداد. **\nبا صداى مادرم به خودم اومدم\nمادرم_ فرهاد جان، باز توی تاریکی نشستى؟ فكر كنم دارى زيادى خودتو اذيت ميكنى ها، سر شام هم كه درست حسابى غذا نخوردی. ميخواى برات غذاتو بيارم بخورى؟\nمن_ نه عزيزم، خوابم مياد، ميخوام بخوابم.\nسر جام غلط زدم و پتو رو كشيدم بالاترو سعى كردم بقيه ماجرا رو دقيق به خاطره بيارم\n** دو راه بيشتر نداشتم، يا بايد وامیستادم كه بالاخره ببينمش يا اينكه شماره خونش رو از دفتر منشى مؤسسه كش ميرفتم. از بس نگران بودم تاب تحمل كردن رو نداشتم. با خودم گفتم به هر طريقى شده من اون شماره رو از دفترچه كش ميرم.\nفردای اون روز آروم آروم توی سالن طبقه اول مؤسسه قدم ميزدم، به هواى ديدن يكى از معلم ها اونجا نشستمو حدوداً ۴۰ دقيقه وقت داشتم كه نقشم رو عملى كنم. بدبختی منشیه عتقیه هم عین سیریش به صندلیش چسبيده بود و تكون نمى خورد، زمان به سرعت ميگذشت، خواستم يه بار ديگه ازش درخواست كنم شماره پرستو رو بهم بده اما ترجيح دادم سكوت كنم كه اونم شک نکنه، و احیاناً اگه يه وقتی خواست از جاش پاشه بره اينور اونور بتونه خیلی راحت از میزی که پشتش مینشست دور بشه. ديگه داشتم از تكون خوردنش نااميد ميشدم كه از روی صندلی پاشد اومد از كنارم رد شد رفت توی دستشويى. چند لحظه بی حرکت نشستمو بهدر دستشویی خیره شدم احساس میکردم الان موقع عملی کردن نقشمه. آب دهنمو قورت دادمو آروم آروم رفتم سمت میزش، دفتر بزرگى رو كه ميدونستم مشخصاته كلاسها و افراد کلاس ها رو توش مینویسن رو از پشت میزش برداشتم و شروع كردم چک كردن. تند تند ورق ميزدم، زبان، زبان، زبان، موسيقى، زبان، اه پس اين نقاشى كدوم گوریه؟ باز زبان، زبان، اى مرگ بگيرى پس كجايى! تند تند ورق ميزدم، تپشِ قلبم رفته بود بالا، آها اينم از نقاشى، اووووه چقدر اسم نوشته، احمق به ترتيبِ حروف الفبا هم نبود، تند تند دونه دونه اسم ها رو از بالا نگاه كردم. وسطای ليست اسمشو ديدم، آها پرستو اينم شمارش و اينم آدرس. شمارش رو سریع توی سر رسيدی که همراهم بود نوشتمو دفتر رو تا كردم گذاشتم سر جاشو از مؤسسه زدم بيرون. يه راست رفتم سمتِ تلفن عمومی سر خیابون. با نگرانی دونه دونهشماره ها رو روی تلفن فشار میدادم، بعد از چند تا بوق خوردن يه زنه با يه لحن عصبى گفت\nزنه_ بله؟ يكم صبر كردم كه تُن صداش رو تشخیص بدم، دوباره گفت بله؟ چرا حرف نميزنى؟\nمتوجه شدم پرستو نيست. يكم با خودم كلنجار رفتمو قطع كردم.\nتجربه خوبى از اين جور تلفن ها نداشتم. دو بار ديگه هم توی همون روز زنگ زدم اما هر دو بار هم همون زنه گوشى رو جواب ميداد. ديگه تماس نگرفتم، نميخواستم مسئله اى پيش بياد. حتی چند روز صبح باز رفتم سر همون کوچه ای كه بهم گفته بود واستادم كه شايد ببينمش اما بازم خبرى نشد كه نشد. فقط آرزو ميكردم سالم باشه. بدجور نگرانش شده بودم.\nچند روز بعد كه ميدونستم كلاس داره رفته بودم دم آموزشگاه منتظرش بودم ببينم بالاخره تكليف چى ميشه. در کمال تعجب دیدم با دوستش از در ورودی اومد بيرون. يكم نگاش كردم، بنظرم سالمه سالم بود. با خودم گفتم پس اين مدت كجا غيب شده بود؟ چرا منو سر كار گذاشت؟ خودمو از ديوارى كه بهش تكيه داده بودم جدا كردم و رفتم جلوش\nبدون اینکه نگاهم کنه و جوابم رو بده از كنارم رد شد. احساس کردم خالی شدم. باز با خودم گفتم، دِ! يعنى چى كه نگاهم نكرد؟ يعنى میخواسته مچلم كُنه؟ غلط كرده، كى جرأت اينجور بازی ها رو با من داره!؟ حسابی کفری شده بودم. تند تند حركت كردم رفتم پيشش نگهش داشتم\nمن_ ببينم تو خيلى فوتبال دوست دارى؟ نكنه منو با توپ فوتبال اشتباه گرفتى که فکر کردی هر كارى که دلت خواست میتونی بکنی. ها؟ يعنى چى كه اينهمه وقته خبری ازت نیست. من مردم از نگرانى ميفهمى؟ حتى يه خبر از خودت ندادی. اون روز صبح هم كه اومدم نبودى، چند بار ديگه هم صبح ها اومدم نبودى، ديگه امروز ميخواستم از اين دوستت بپرسم كه سالمى يا طوریت شده.\nپرستو_ يه پوزخند زد گفت خر خودتى\nمن_ يعنى چى؟ چرا چرت و پرت ميگى\nپرستو_ اون روز صبح من با سه تا از دوستام واستاده بودم سر کوچه. كلى هم خير سرم پز داده بودم، از دور ديدمت كه دارى مياى، به بقيه نشونت دادم. منتظر شدم بيايى جلو، اما از چند متری ما با اينكه حتى تو صورت خود من نگاه كردى با اخم رد شدى رفتى وسط كوچه ديگم طرفم نيومدى. نگو جناب عالى ميخواستى منو دست بندازى. منم کفری شدم شمارت رو دیلیت كردم حوصله مؤسسه هم نداشتم كه ببينمت. الان هم ديرم شده و دیگه نمیخوام باهات حرف بزنم.\nراهشو كشید و رفت، یکم کله کچلمو خاروندم شروع كردم فكر كردن كه اين چى شد چى نشد. پشتمو نگاه كردم كم كم داشت ازم دور ميشد، نبايد ميذاشتم بره، دویدم طرفش\nمن_ هيچ معلوم هست چت شده؟ چرا حرف بيخود ميزنى؟ من اگه ميخواستم دستت بندازم خر نبودم كه اون وقت صبح از خوابم بزنم بيام تو اون سرما برم وسط كوچه واستم. فکر کردیمن اينقدر علافم؟ نه عمو.\nپرستو_ پس معنى اون رفتار مسخره چى بود؟\nمن_ مگه به من نگفتى ساعت ۶:۱۵ دقيقه صبح بيا تو كوچه یازدهم؟ من صبح حاضر شدم سر وقتم رسيدم سر کوچه. همينطور كه خیابونو میومدم پائين ديدم سر کوچه يه سرى دختر واستادن يه نگاه اجمالى انداختم ديدم تو توشون نيستى، منم به خاطره اينكه تابلو نباشه رفتم وسط كوچه كه هر وقت اومدى بيام باهات حرف بزنم؟\nپرستو_ يعنى ميخواى بگى تو كه تو صورت من نگاه انداختى منو تو اون جمع کوچیک چهار نفره نشناختی؟ دروغم حدى داره!\nمن_ ببين پرستو، من خيلى مهربونم. اما اگه زيادى چرت و پرت به من بگى هر چى ديدى از چشم خودت ديدى. حواست باشه چى از دهنت میاد بیرون. دفعه آخرت باشه بهم ميگى دروغ گو.\nشايد انتظار نداشت اينقدر حرفش رو جدى بگيرم، اما بدجور جا خورد. سرشو انداخت پائين، منم وانستادم ببينم چيزى مى خواهد بگه يا نه.\nمن_ ببين من عين واقعیتو گفتم، من تا حالا تو رو توی لباس مدرسه نديدم. شايدم اون روز صبح تو توی اون جمع به قول خوت کوچیک بودى اما به جان خودم نشناختمت. مگرنه ديوونه نبودم كه همين جورى رد شم برم تو كوچه. تازه توی كوچه که واستاده بودم اون دخترها رو ميديدم كه دارن چراغ ميدن، اما خير سرم به خاطر وجود تو توی دلم به خودم اجازه ندادم حتی شيطونى اضافى بكنم.\nپرستو_ يعنى، يعنى باور كنم كه قصد نداشتى منو ضایع كنى؟\nمن_ یه پوزخند مسخره زدم گفتم يه بارم بهت گفتم من علاف نيستم كه وقتم رو واسه اينجور مسخره بازى ها هدر بدم. من واقعیت رو گفتم پيش دل خودم هم سربلندم كه كاره اشتباهى نكردمو الكى تنبيه شدم. اما حد اقلش فهميدم تو اونقدر هم كه فكرشو ميكردم عاقل نيستى. الانم اصلاً حوصله حرف زدن ندارم، اصلاً انتظار يه همچين رفتار بچه گونه ای رو ازت نداشتم.\nپشتم رو كردم بهشو تند تند رامو كشيدم رفتم. **\nاز خواب بيدار شده بودمو نشسته بودم روی تخت. داشتم سرمو میخاروندم، گيج بودم و خسته. مونده بودم اينا كه من ميديدم خواب بود يا همون فكرام بودن. ساعتو از كنارم برداشتم يه نگاه بهش انداختم.\nمن_ اَه باز ديرم شد، ميخواستم يه حموم برما\nهمينجور كه لباسهاى کارمو با كيفم میاوردم توی هال كه روی مبل بذارم سفره رو كه هنوز روی ميز پهن بود یه نگاه انداختم. رفتم يكم آب به سر و صورتم زدم و همينطورى كه یه لقمه میچپوندم توی گلوم لباسام رو میپوشیدم. حتی وقت نکردم صبحونه رو کامل بخورم. مجبوری از خونه با شتاب زدم بیرون.\nنزدیک به دو ساعت بعد رسیدم سر كوچه شركت. سعى كردم زيادى قیافم ضایع و گرفته نباشه، اما مگه ميشد؟ مگه آدم چقدر ميتونه واسه صاحب كارش فيلم بازى كنه كه مثلاً قبولش داریو اين حرفها؟ اينجا بود كه براى باره چندم با تمام وجودم حس کردم اگه كارى رو كه ميكنى دوست نداشته باشى زندگى برات با جهنم هيچ فرقى نداره.\nنزدیک به یک ساعت بعد توی دفتر آقاى كاظمى روی مبل نشسته بودم.\nمن_ آخى بالاخره تموم شد\nساعت رو نگاه كردم، ۴۰ دقيقه بود كه داشتم ورق هایی رو كه جلوم گذاشته بود رو میخوندمو نكات مهمش رو مينوشتم توی سر رسيدم. در واقع لیست محصولات جديدى بود كه قرار بود تا چند وقت بعد به لیست فروشمون اضافه بشه.\nآقاى كاظمى_ خب تموم کردیشون؟\nآقاى كاظمى_ خوبه. حالا كى ميرى بقيه جاهايى كه ديروز ويزيت نكردى رو ويزيت كنى؟ كم كم پاشو\nتو دلم گفتم فلان فلان شده مگه نمى بينى پيرم در اومد سر اينا. بذار یه دقيقه بگذره بعداً زر زر كن.\nمن_ چشم الان راه ميفتم\nاز حرصم پاشدم رفتم دستشویی شركت كه يکم آب به سرو كلم بزنم. آب خنك يكم حالمو جا آورد. داشتم ميرفتم کیفم رو از اطاق آقاى كاظمى بردارم اما هر چى در ميزدم كسى جواب نمیداد فهميدم نيستش\nمن_ خانم جهانى آقاى كاظمى كجا رفتن؟\nجهانى_ نميدونم، مثل اينكه كاره فورى براش پيش اومد با عجله رفتن بيرون\nتو دلم گفتم اى جان حالا ميشه پنج دقيقه بگيرم استراحت كنم. مردشوره اين كارو ببرن با اين حقوقش. شیطونه ميگه ول كنم برم بشينم خونه بگم ميخوام برم سربازیا. يكى آروم زدم تو كلم با خودم گفتم جون ننت يه امروز رو انقدر چرت و پرت منفى نگو که حال ندارم.\nروی یکی از مبلا توی اطاق آقای کاظمی نشسته بودمو همینطور که چشمام بسته بود آروم نفس ميكشيدم. توی خیالات خودممیچرخیدم که يكى از تلفنای روى ميز آقاى كاظمى زنگ خورد. پاشدم برم تلفن رو بردارم كه منشى از سالن اصلى تلفن رو جواب داد، منمدوباره برگشتم روی مبل. صداى تلفن منو پرت كرد به روزهاى قديم، ...\n** بعد از اون روز كه سر پرستو قاطى كردم و بى خداحافظى ازش جدا شدم، با اينكه ميدونستم نمى تونم از دلم بیرونش كنم اما همچين توی ذوقم خورده بود كه ترجيح دادم ديگه طرفش نچرخم. شايد زمان مثل هميشه يكم دل داغونمو با خاک پاشیدن روی خاطرت آروم ميكرد، شايد.\nمادرم_ فرهاد اون تلفن رو جواب بده خودشو كشت. من دستم بنده نمى تونم بردارم.\nاز روی تختم اومدم پایینو تلفن رو برداشتم. چون يكم كلافه بودم با يه لحن نسبتاً عصبانى گفتم\nصداى نفسای كسى رو پشت گوشى مى شنيدم اما نميدونستم كيه.\nمن_ ببين عزيز من حوصله اين قرطى بازبیارو ندارم. اگه تا دو ثانيه ديگه حرف نزنى قطع ميكنم، دفعه ديگه هم اگه مزاحم بشى چاک دهنمو باز ميكنم. حالا خود دانى\nساعته بالا سرمو نگاه كردم، عقربه ثانيه شمار حركت ميكرد. بلند با خودم شمردم یک، دو. گوشى رو از گوشم داشتم دور ميكردم كه احساس كردم طرف از اونور خط داره حرف ميزنه. دوباره گوشى رو نزديك كردم، صداى دخترى رو شنيدم كه خيلى برام آشنا بود اما صدا يه لرزش عجيبى داشت که نمیزاشت کاملاً مطمئن بشم كيه.\nمن_ نزديك بود قطع كنم، خب در خدمتم. امرتونو بفرمائيد.\nطرف پشت گوشى چند بارى آب دماغش رو كشيد بالا، اما ساكت بود. يه نیرویی تو دلم داد ميزد كه اين باید پرستو باشه.\nمن_ آروم پرسيدم، پرستو خودتى؟\nاز سكوت پشت گوشى مطمئن تر شدم\nمن_ بذار برم از تلفن اطاق مامان اينا جواب بدم، اينجا سر و صداست.\nگوشى رو گذاشتمو رفتم از اون اطاق برداشتم\nمن_ خب نميخواى صحبت كنى؟\nمن_ سلام از ماست\nپرستو_ چرا كلاس زبانت رو اين هفته نيومدى؟\nيكم صبر كردم. مونده بودم آيا هنوز هم سرد صحبت كنم يا نه.\nمن_ چه اهميتى داره. حوصلشو نداشتم، ترجيح دادم بيشتر سر كارام باشم.\nپرستو_ از دستم خيلى ناراحتى نه؟ فكرشو نمى كردم اون صداى گرم يه روى ديگۀ اينقدر يخ هم داشته باشه.\nمن_ تقصير من نيست. بهتره از اين حرفها هم نزنيم. همینجوریش به اندازه كافى حالم خراب هست\nپرستو_ ميشه بيرون ببينمت؟\nمن_ كه چى بشه؟ بازم دری وری بارم كنى؟\nپرستو_ فكر كنم تو هم كم حرصتو سرم خالى نكردى اون روز. نه؟\nتنها صدايى كه از من شنيده ميشد سكوت بود.\nپرستو_ من فردا كلاس نقاشیم رو ميرم. اگر هنوز احساسى از من توی دلت حس ميكنى، بعد از كلاسم متظرتم.\nصداى بوق گوشى بهم فهموند كه تلفن از اونور قطع شده. **\nجهانى_ آقا فرهاد، اینجایین! ببخشيد مزاحم شدم\nمن_ خواهش ميكنم، بفرمائيد\nجهانى_ راستش آقاى كاظمى الان تماس گرفتن از من پرسيدن شما که قرار بود بريد همون منطقه ديروزی، آيا رفتيد يا نه. من بهشون گفتم رفتيد.\nمن_ مرسى از لطفتون، الان راه ميفتم.\nدفتر دستکمو برداشتم و از شركت زدم بيرون. هوا خنک تر از ديروز بود و حداقل مثل ديروز عرق نمى كردم. سعى ميكردم تند تر حركت كنم كه زودتر سواره مینی بوس بشمو با یه آرامش نسبى بشينم توی سكوت درون خودم ادامه خاطرمو با پرستو مرور كنم.\nsara_M #7 | Posted: 21 Apr 2010 03:21\nپسری در بهار (قسمت هفتم)\n** تلفن رو گذاشتم سر جاش، بدجور كلافه بودم این تلفن هم شد قوز بالا قوز بيشتر بهم ريختم. بدون اينكه به لباساى تنم دقت كنم از خونه زدم بيرون تا شاید یکم آرومتر شم. دستم تو جيبم بود و تند تند راه ميرفتم كه بررسم ته كوچه كه از اونجا بیفتم تو كوچه پس کوچه های اين شهر بزرگ.\nنميدونستم چم شده، از طرفى دلم فرياد میکشیدو پرستو رو ميخواست از طرفى غرور لعنتی هميشگى داد ميزدو ميگفت تو به خودت گفتى ديگه كارى به کارش نداری! يادت رفته؟\nدوگانگى عجيبى برام پيش اومد بود، ميدونستم نميتونم از دلم بيرونش كنم اما چرا اون همه مقاومت ميكردم خودم نمیدونستم؟ انتهاى كوچه روی پله های بغلِ يه خونه نشسته بودم و سرمو بين دستام گرفته بودم. به خودم ميگفتم تا كى اين غرور لعنتى بايد رو من سوار باشه؟ چرا نبايد بشکونمش؟ اون كه منو دوست داره، منم دوستش دارم. پس اين مقاومته مسخره واسه چيه؟ ميخواى تنبیهش كنى؟ دلت مياد؟ نه دلـــــــــــــت مياد؟ با نتوانى زمزمه كردم نه. نمى تونم ناراحتیش رو ببينم. نميخوام ببينم.\nفردا درِ خونه رو آروم بستم و صاف و موقر مثل هميشه راه افتادم سمتِ مؤسسه. نميدونم چرا احساس خوبى نداشتم كه دم مؤسسه باهاش صحبت كنم. دلم نمى خواست دورو برم شلوغ باشه. اما كجا بايد میدیدمش که بهتر باشه؟ تا خود مؤسسه فكرم مشغول بود، یهویی يه فكری به ذهنم رسيد.\nتو طبقه دوم كه ميدونستم كلاس زبان كودكان برگزار ميشه دنبالِ يه پسر بچّه اى دختر بچّه اى ميگشتم، همینجور اینور اونور رو نگاه میکردم که یه پسره رو دیدم که دم در کلاسش واستاده درو دیوار رو نگاه مینکه. رفتم طرفش گفتم\nمن_ عزيزم يه لحظه بيا اينجا\nپسره يكم منو نگاه كرد، اولش میخکوب شد سر جاش اصلاً تكون نخورد. يكم رفتم جلوتر\nمن_ كلاس زبان دارى عزيزم؟ معلمت كيه؟\nپسر_ خانم مهدوى\nمن_ اِ، همون خانم گامبوهه.\nبعدم لپمو باد كردم واسه پسره شكلک در آوردم. پسره خنديد، خودش لپش رو باد كرد که ادای منو در بیاره. يكم دست كشيدم رو سر پسره گفتم\nمن_ من فرهادم، اسم تو چيه شيطون؟\nمن_ به به چه اسم قشنگیم داره اين شیطونک.\nلپشو كشيدم پسر باز خنديد. ديگه نسبتأ ریلكس شده بود و راحت تر جلوم واستاده بود.\nمن_ خب پدرام اگه من يه كارى ازت بخوام برام ميكنى؟ يه بازیه جالبه.\nپدرام_ خطرناکه؟ با همون لحنِ بچگونه بانمکش ادامه داد چى كار كنيم؟\nمن_ هيچى شيطون، يه ورقه بهت ميدم باهم ميريم طبقه بالا، يه دختر خوشگلو بهت نشون ميدم ميخوام برى پيشش اين ورقرو بهش بدى. تازه دختره نقاشى هم ميكنه، ميتونه عكس تو رو بكشه ببرى به مامان بابت نشون بدى.\nخيلى خوشحال شد. از كيف پولم که توی جیب عقبم بود يه كارت در آوردم با خودكار روش يه آدرس رو نوشتمو زیرش هم نوشتم تا ساعت ۸:۲۰ يعنى سی دقیقه ديگه اونجا منتظرشم.\nبا پدرام يواش يواش پله هارو رفتيم بالا. از توی راهرو پرستو رو بهش نشون دادم و پدرام رو فرستادم طرفش خودمم از دور نگاه كردم كه چه كار ميكنه. پدرام رفت پيش پرستو فكر كنم سلام كرد، بعدم کارتو داد به پرستو. من ديگه نديدم چى شد چى نشد چون تند تند از پله ها اومدم پایینو رفتم سمت جايى كه قرار گذاشته بودم.\nهوا تاريك بود و محيط نسبتأ خلوت، به آرومی روی تاپ عقب جلو میرفتمو منتظر بودم تا بياد. هوا خنک بود و بخار قشنگى از دهنم خارج ميشد. همينجور كه آروم عقب جلو ميرفتم صداى راه رفتن كسى رو روى سنگ های محوطه مى شنيدم كه داشت نزديك ميشد. طرف از كنارم با فاصله دور زدو جلوم واستاد. با اينكه ديشب با دل خودم تکلیفمو يه سره كرده بودم و ميدونستم دوستش دارم اما تصميم داشتم بفهمه كه من براى خودم خيلى ارزش قائلم و اگه ناراحت بشم به اين راحتى كوتاه نمیام. شایدم مثل بعضی چیزا هیچ وقت فراموش نکنم.\nتاپ كه داشت ميرفت عقب پامو كشيدم رو سنگا كه تاپ سر جاش واستاد. از روی تاپ بلند شدمو با فاصله رو به روش واستادم. يكم تو چشماش نگاه كردم. ساكت بود، شايدم نگران. ترجيح دادم من شروع كننده صحبت باشم كه حداقل بعدش اگه نخواستم صحبت كنم بهانه ای داشته باشم\nساعت رو نگاه كردم، تقريباً به آخراى وقت موقر رسيد بود\nمن_ كم كم داشتم ميرفتم. زودتر از اينا منتظر بودم\nپرستو_ تقصير خودته\nپرستو_ فقط ۱۵ دقيقه علافه اون پسر بچه شدم.\nمن_ با تعجب گفتم مگه چى كار كرد؟\nپرستو_ والا مثل اينكه يه پسره خوشگلى بهش گفته بود که من نقاشى ميكشم و قراره نقاشیه اون پسر بچه رو هم بكشم كه بره به مامان باباش نشون بده. مجبورم كرد بالاخره براش يه نقاشى از خودش بكشم. اين شد كه دير رسيدم، یکم لبخند زدو نگاهم كرد.\nمن_ از اینکه توی اون حال بخواییم صحبت کنیم احساس خوبى نداشتم\nپرستو_ حالا قراره همینجوری اينجا واستیم؟\nمن_ نه قراره شما برى روی صندلی بشينى من حركات موزون انجام بدم بخندى.\nپرستو_ همينجور كه مى خنديد گفت بيمزه\nيكم به خندیدنش ادامه داد اما وقتى ديد من مثل يه قالب يخ واستادم نگاش ميكنم كم كم خندش كم شدو لبخند رو لبش ماسید. تو دلم گفتم حالا بهت جذبه رو نشون ميدم بفهمى مرد بودن يعنى چى\nمن_ بريم سمتِ اون صندلى\nدستامو كردم تو جیبمو آروم آروم رفتم طرف صندلی. توجهى هم به پرستو كه پشت سرم راه ميومد نداشتم. صداى خرچ خرچ سنگا زيرِ پام آوای خيلى دلچسبی رو تولید میکرد.\nروی صندلی نشستمو پرستو هم با يكم فاصله نشست كنارم. دست به سينه شدم و يه پامو انداختم رو اونیکی\nمن_ خب اينم از همون يه ذره احساس كه ميگفتى اگر دارمش بيام ببينمت. من در خدمتم، اگر چيزى براى گفتن ندارى من هيچ حرفى ندارم كه بخوام بزنم، چون همه گفتنی ها رو قبلاً گفتم.\nپرستو_ نميدونم از كجا شروع كنم. همه چى قاطى پاتى شد یهویی.\nمن_ من عجله ای ندارم، اگر نمى تونى الان چيزى بگى بهتره بريم، الكى وقتمون تلف نشه.\nيكم با تعجب منو نگاه كرد اما من همچنان رو به روم و نگاه مى كردم و اخمام تو هم بود.\nپرستو_ دیشبم بهت گفتم فكر نمى كردم يه همچين رویى هم داشته باشى، اون خنده و محبت كجا اين اخمو غرور كجا\nاز جام پاشدم همينجور كه پشتم بهش بود گفتم\nمن_ توی مهربون بودن من شك نكن، اما اگر ناراحت بشم ديگه چيزى برام معني نداره. و چيزى كه برام بى معنى بشه، لذتّى بهم نميده. شب خوش.\nرامو كشيدم و از پرستو دور شدم. دستامو تو جيم بود و سعى ميكردم آروم آروم ازش دور بشم كه اگر خواست چيزى بگه بتونم صبر كنم. خوشحال بودم كه اينقدر قشنگ تونستم نقش بازى كنم. واقعاً دوستش داشتم. چقدر دلم ميخواست اون موقعى كه نگاهم ميكرد تو صورتِ قشنگش ذل بزنم. اما بايد مى فهميد من هيچ شباهتی با بقيه پسرا ندارم كه هر جور دلش خواست رفتار كُنه.\nشايد فاصلم بيشتر از ده متر شده بود كه ديگه ازش نا اميد شدم. دستامو از جيبم كشيدم بيرون و سعى كردم تند تر حركت كنم. سرمو عصبى تكون میدادمو ازش دور و دورتر میشدم. تا خونه راه درازى نبود تصميم گرفتم پياده برم كه حداقل يكم عصبانیتم فروکش كُنه. هنوز از پارک نزده بودم بيرون كه حس كردم كسى پشت سرم داره میدوه. گفتم شايد كسى داره ورزش ميكنه، خودمو كشيدم كنار كه طرف بتونه از كنارم رد بشه اما صداى قدم ها پشت سرم قطع شد و فقط صدای نفس نفس زدن شنيده ميشد. بى اختيار رومو برگردوندمو در كمال تعجب ديدم كه پرستو دستاشو گذاشته به زانوش و داره نفس نفس ميزنه و منو نگاه ميكنه.\nمن_ ديوونهِ چى كار ميكنى با خودت. پاشو پاشو تند تند راه برو، نباید بی حرکت باشی راه برو كم كم سرعتت رو آروم كن.\nاما انگار با دیوار حرف میزدم. رفتم جلو دستشو گرفتم آروم كشيدم با خودم تند تند راه میبردمش، یکم که راه بردمش كم كم سرعتو آروم كردم و رو يه نيمكت نشوندمش، سرخ بودن صورتش كمتر شده بود اما هنوز گر داشت. نفس کشیدنش هم آرومتر شده بود.\nمن_ به جای دویدن، يه بار صدام ميكردى. توی اون کلت چى دارى تو دختر\nپرستو_ مگه فكر تو توى سرم فسفری برام باقى گذاشته كه بخوام به چيزاى ديگه فكر كنم؟\nمن_ نه بابا، هنوز تنت به تن من نخورده خوب پاچه خوارى ميكنى\nپرستو_ منو بخشيدى؟\nهمينجور كه با لبخند نگاش ميكردم گفتم\nپرستو_ آره جون عمت، از اين خنده معلومه كه نبخشیدی. اصلاً دروغ گوى خوبى نيستى\nالبته تو دلم گفتم پاش بيفته خودم هم نمى فهمم دارم راست ميگم يا دروغ. از حرف خودم خندم گرفت، تكيه دادم به نیمکتو يه نفس عميق كشيدم.\nپرستو_ چرا ساكتى\nمن_ چون دوست دارم صداى شيرين تو رو بشنوم\nپرستو_ همينكه فهميدم ناراحتى رو از دلت بيرون كردى اينقدر حس خوبى دارم كه دلم نمیخواد حرف بزنم\nمن_ پس بيا راه بريم\nمن_ راستى مگه تو الان كلاس زبان نداشتى؟\nپرستو_ اگه نمیدیدمت هيچى از درس نمى فهميدم، اين جلسه رو نميرم سر كلاس. اصلاً مهم نيست.\nمن_ دیوونه ای ديگه\nکنار هم راه میرفتیمو دل به صداى باد كه به صورتمون ميخورد سپرده بوديم. تقريباً چندين دقيقه بود كه قدم ميزديم، واقعأ گرماى وجودش رو تو اين سرما هم حس ميكردم. همینجور که راه میرفتیم خيلى آروم دستشو چسبوند به دستمو كم كم انگشتاشو كرد لاى انگشتاى دستم. نگاش كردم ديدم داره لبخند ميزنه، چيزى نگفتمو با لبخند جوابشو دادم. با انگشت شصتم آروم ميكشيدم روی پوست لطيف دستش. کمی که به راه رفتن ادامه دادیم مسيرى كه رفته بوديمو برگشتيم كه بريم سمتِ خونه.\nداشتیم میرسیدیم به آخر پارک كه از درش بريم بيرون، احساس كردم بهتره يكم توی تنهایی و سكوت پارک تاپ بازى كنم.\nمن_ من ميخوام يكم ديگه اينجا بمونم\nپرستو_ پس منم ميمونم\nمن_ من كه از خدامه، اما بهتره برى. دير وقته زياد خوب نيست بيرون باشى\nپرستو_ چى بگم والا\nمن_ رفتنى سواره ماشين ميشى ميرى خونه. ميترسم بدزدنت ديگه بیا و درستش كن\nپرستو_ خيالت راحت كسى به كارم كار نداره\nمن_ اگرم كسى يه وقت كار داشت به خودم بگو ناکارش ميكنم\nجلوی در ورودی پارک واستاده بودیم، با هر دو دستش دست منو گرفته بود و آروم روى دستامو ميماليد. همينكه دستامو ول كرد و آروم برگشت داشت ميرفت گفتم\nمن_ راستى، خواستم بدونى برام خيلى عزيزى\nلبخند رضايت قشنگى رو لبش نشست، با گفتن دوستت دارم احساس خوش منو به اوج خودش رسوند.\nروی تاپ نشسته بودمو عقب جلو ميشدم. تو دلم گفتم خدايا اين بار اميدوارم اين خوشی ها هيچ وقت تموم نشه. سابقه قشنگى از روابط عاشقونه گذشته ام نداشتمو هميشه نگران و منتظر يه اتفاق بودم كه بعد از ايجاد يه رابطه جدید برام میفتادو رابطه رو قطع میکرد. **\nاز آخرين آزمایشگاهی كه ويزيت كردم اومدم بيرون و توی سر رسيدم بغل اسم آزمايشگاه تيک زدم که مشخص شه این آزمایشگاه رو سر زدم. اعصابم خورد شده بود، توی آزمایشگاه ريدم با اين حرف زدنم. با پوزخند به خودم گفتم بشين تا بيان ازت درخواست بگيرن. احمقه خر تو پول لازم دارى حاليته؟؟؟؟؟ با اين طرزِ حرف زدن آخر برج پفک هم نمى تونى بخرى. معلومه تو چت شده؟ تو كه هميشه درخواست ميگرفتى. ماهه گذشته هم كه يک سوم ماههاى ديگه پول در آوردى، ميدونى این يعنى چى؟ يعنى اينكه دارى میرینی با اين كار كردنت. تند تند شروع كردم تو پياده رو راه رفتن، نميدونستم كجا دارم ميرم فقط حركت ميكردم. مسئول خرید احمقآزمایشگاه منو هالو گير آورده بود، برگشته ميگه شما بفرمائيد اگه درخواست نياز داشتیم بهتون سفارش ميديم. با حرص گفتم خب عوضى چرا مؤدبانه ميگى، بگو آقا جون برو رد كارت ما از شركت بهترى جنس ميگيريم، اصلاً با شرکت شما حال نكردم. آسمونو نگاه كردم ابرى نبود، گفتم اى خدا كاش ابرى میشد و بارون ميريخت پائين، ميريخت مستقيم روی سر داغ من كه آروم بگیرم.\nكشيدم سمت ديوار، تكيه دادم به دیوارو سرمو گرفتم بين دستام، با خودم ميگفتم خدايا كاش منم ميتونستم مثل همسنای خودم بيشتر سر درسم باشم، كاش ميشد يكم استراحت كنم. پس كجاست اون عدالتى كه ازش حرف ميزنى اى کریـــــم؟ کــــــو؟ پس چرا من نميبينمش؟ باز اون نيمه ديگۀ وجودم صداش بلند شد. پسر جون چرا به خدا میتوپی! اين همه آدم هستن وضعشون از تو هم بدتره جيک نميزنم، چيه تو فرت فرت نا شكرى ميكنى؟ مگه تو هدف ندارى؟ مگه نميخواستى ديگه برگردى به اون گذشته مسخره؟ پس تحمل كن، مــــــــرد باش، بذار حداقل برادرت بهتر زندگى كُنه. یکم با خودم حف زدمو احساس کردم يكم آروم تر شدم. خودمو ازدیوار جدا کردمو راه افتادم سمت شركت.\nتقریباً یک ساعت بعد توی سالن اصلى شركت روی مبل نشسته بودمو چاییمو مى خوردم. شركت خلوت بود، خود كاظمى كه دنبال عشق و حالش بود، پيك موتورى ها هم همگى مسير داشتنو كسى جز منو منشی و حسابدار توی شركت نبود. حوصلشون رو نداشتم چاییمو كه نصفه خورده بودم گذاشتم رو ميز و رفتم توی يكى از اطاق هاى شركت که يكم خلوت كنم\n** فردای اون شب پرستو بهم تلفن كرد،\nمن_ توی همین یه روز دلم خيلى تنگ شده\nپرستو_ منم همين طور\nمن_ كاش ميشد ببينمت، دستو دلم به هيچى نميره. همش فكرم پيش تو میچرخه\nپرستو_ فرهاد مى گما براى فردا بعد از مدرسۀ من ميخواى برنامه بذاريم بريم سينما؟\nمن_ آره عاليه، فقط كاراى شركتو چى كار كنم\nپرستو_ تا كى بايد سر كار باشى\nمن_ حداقل تا ۶ بايد واستم\nپرستو_ آخه اون موقع ها دير ميشه ها\nمن_ اى خدا نگم چى كارت كُنه بچه سوسول، باشه يه كاريش ميكنم. اون شماره مبایلتو بده كه خودم هم بتونم بهت زنگ بزنم.\nپرستو_ باشه، ورق بيار بنويس. **\nسر و صدا توی شركت زياد شد، دو تا از پيك موتوری ها اومده بودن و طبق معمول صداشون تا ته كوچه ميرفت. حقم داشتن، اگه مثل من از صبح تا شب راه ميرفتن دیگه جونی واسشون نميموند كه بخوان اينجورى شلوغ بازى كنن. اَه، تازه داشتم ميرسيدم به جاهاى خوب خوبا، دلم نمى خواست اين قسمت رو توی سر و صدا مرور كنم. يكم ديگه تو شركت نشستم اما از اونجايى كه خيلى سریع حوصلم سر ميره وسایلم برداشتمو خدافظى كردم. چون همه کارامو انجام داده بودم یه راست رفتم سمت خونه. بعد از كمى پیاده روی و كلى ايراد گرفتن از اينور اونور رسيدم ايستگاه اتوبوس. مثل هر شب سرمو تكون دادم و با خودم گفتم صف فروش بليطِ استادیوم پيش اينجا باید لنگ بندازه. بعد از كلى اين پا اون پا كردن از زور خستگى يه اتوبوس از دور ديده شد. از روی جدول پاشدم آماده شدم كه در نهايت شخصيت از شيشه اتوبوس هم كه شده برم تو، چون وقت و حوصله شو نداشتم كه بشينم تااوتوبوس بعدى بياد. آروم به بقیه که کنارم واستاده بودن نگاه كردم خندم گرفت. همه يه جورايى خيز برداشته بودن، انگار كه همه توی يه مسابقه دو ميخوايم شركت كنيم. مملكت گل و بلبل كه ميگن همينه ديگه. خلاصه اتوبوس اومد و نامردى نكرد يه ۳۰ ۴۰ مترى دور تر از ما زد كنار. من که به این اتفاقا عادت داشتم از همون اول شروع کردن تند تند دویدن طرف اتوبوس. زودتر از بقیه رسیدم اما باز با اين تفاسير بايد فشار میاوردم كه برم بالا. خلاصه بعد از كلى مکافات روی يكى از پله ها دم در ورودی اوتوبوس تونستم روی یه پا واستمو همینجور که با یه دستم کیفمو نگه داشته بودم بود با اونیکی دستم شونه بغل دستیمو بگیرم كه اگه راننده ترمز زد گوز نشم اينور اونور. بعد از كلى زحمت و دردسر رسیدم به جایی که باید پیاده میشدم. از اتوبوس پريدم پائين و يه آخیش از ته دل گفتم. نزديك بود اون تو خفه بشما اى خدا. راه افتادم طرف جايگاهِمینی بوس ها، درش رو باز کردمو رفتم بالا. مثل همیشه از بس حواسم اينور انور بود يه چند بارى كلم خورد تو سقفش تا بالاخره روی يه صندلی ولو شدم. یکم که نفس نفس زدم و آرومتر شدم به خودم گفتم حالا ميشه عين آدميزاد يكم رفت تو ديار عشق، …\nsara_M #8 | Posted: 22 Apr 2010 01:35\nپسری در بهار (قسمت هشتم)\n** ساعتو نگاه كردم، اوه اگه همين جورى آروم بخوام برم دير ميرسم سر قرار. همونطورم شد، از بس كه ترافیک سنگين بود ده دقيقه ديرتر از وقت مقرر شده رسيدم، پرستو زودتر از من رسيد بود.\nمن_ همونطور كه نفس نفس ميزدم گفتم سلام، ببخشيد دير شد توی ترافيك موندم\nپرستو_ سلام، اشكال نداره\nمن_ خيلى وقته اینجایی عزیز؟\nپرستو_ نه خود منم تو ترافيک موندم تازه چند دقیقست كه رسيدم\nمن_ آها، خب بدو بريم تا بلیطا ته نكشيده\nچند دقیقه بعدش توی سالن وسط یه ردیف نزدیکای پایین سالن نشسته بودیم. چراغ سالونو خاموش كردنو همه آماده شدن واسه دیدن فیلم. منم کرمم گرفته بود توی اون تاریکی با انگشتم ميزدم به پهلوى پرستو و فشارش ميدادم كه اونم هر چی سعی میکردن خودشو نگه داره نمیتونستو آخو اوی میکرد.\nپرستو_ فرهاد ول كن زشته\nمن_ زشته مشته مال تو فیلماست اينجا واقعیته، توی واقعييت اونم توی اين كشور هيچى زشت نيست\nبازم زدم به پهلوش\nمن_ تنها راهش اينه که دستاى منو بگيرى توی دستت نگه دارى\nپرستو_ خب بده ببينم اون دو تا شیطونو\nدستامو گرفت توی دستشو بعد از چندين دقيقه هيجان به آرامش و خلع محض رسيدم. تا وسطای فيلم دستامو همينجورى گرفته بود توی دستش و منم آروم نشسته بودم. اگه دستام از دستش ول ميشد منم به دلیل سادیسم زیادی كه داشتم دوباره ميزدم به كنار شیکمشو اونم دوباره محكم دستامو ميگرفت.\nاصلاً حواسم به فيلم نبود، شايد فيلم رو نگاه ميكردم اما پشت پرده سینما که فیلم ازش پخش میشد داشتم به زندگى خودم فكر ميكردم. به اينكه خوابم يا بيدار؟ به اينكه آيا همه چيز خوب پيش خواهد رفت؟\nدستامو از دست پرستو كشيدم بيرون و خودم دست چپشو گرفتم كشيدم توی بغلِ خودم. هيچ وقت علاقه زيادى به سينما نداشتم، اگه قرنی يه بار هم با خانوادم میومدم يا داشتم چيز ميز مى خوردم يا ميگرفتم تخت ميخوابيدم. گرماىِ دست پرستو تن داغ منو داغتر از قبل ميكرد، دستشو آوردم بالا پشتش رو بوسيدم\nپرستو_ آروم در گوشم گفت اين كارا به قیافت نمياد، نكن\nمن_ اين قيافه يه حصاره كه هر كسى واردش نشه، پشتش يه خبراى ديگست عزيزم\nپرستو_ اين پاچه خوارى ها هم به اخمای ابروت نمياد\nمن_ به شما هيچ ارتباطى نداره چى به چى مياد، شما لطفاً شات آپ كن فیلتو نگاه كن. منم با دستای گرم کسی که قد دنیا برام عزیزه عشق و صفامو ميكنم\nپرستو هم مثل هميشه از محبتی که توی حرفام موج میزد میرفت توی حال خودشو منو به حال خودم میگذاشت. تا آخر فيلم يه دقيقه دست پرستو رو نگاه ميكردم يه دقيقه درو دیوارو. گذر زمان رو نمیفهمیدم،توی حال و هوای خودم بودم که دیدم چراغ سالن روشن شد به این معنی که فیلم به آخر رسید. جمعیت الاف هم پاشن برن رد کارشون. از میون جمعیت داشتیماز راهرو میرفتیم پایین بس که شلوغ بود جیب میبای خالیمو با کیف پرستو رو سفت چسبیده بودم یه وقت کسی بر حسب عادت شیطونی نکنه.\nپرستو_ فيلم چطور بود به نظرت\nمن_ راستشو بگم همون چند دقيقه اولشو بيشتر نديدم. بقيه فيلم يا دست تو رو نگاه كردم يا درو دیوارو\nآروم زد تو كلم با خنده گفت\nپرستو_ بس که دیوونه ای\nمن_ حالا مونده تا به ميزان ديوونهِ بودن من پى ببرى\nتوى خیابون وليعصر دوش به دوش هم راه میرفتیمو مغازه ها رو نگاه ميكرديم. مغازه هایی كه به قول خودم كيفو کفشایی كه توش بودن پول خون باباشونو روش گذاشته بودن. پرستو وامیستاد نگاه ميكرد از بين هر چند تا مغازه يكى دو تا مدل نشون ميداد منم بر حسب عادت از هر کدوم يه ايرادى میگرفتم. بالاخره بعد از ديدن چند ده مغازه يه كيف رو بهم نشون داد گفت\nپرستو_ فرهاد اينا جديد مد شده، نظرت چيه؟\nمن_ بدک نيست\nپرستو_ همينطورى كه با تعجب به من نگاه ميكرد گفت چه عجب تو از يه چيزى ايراد نگرفتى آقاى منتقد\nمن_ اگه سخت سلیقه نبودم كه الان دست فرشته به اين نازى تو دستم نبود که. **\nرسیدم به خونه، حوصله نداشتم از توی کیفم دسته کلید رو بکشم بیرون واسه همون زنگ خونه رو زدم، مادرم آیفون رو جواب داد\nمن_ منم عزیز\nمادرم_ بيا بالا كه مهمونا اومدن. دارم شامو ميكشم\nدرو زد رفتم تو حياط، بالا رو نگاه كردم ديدم آره يه صداهایی از پنجره مياد. به خودم گفتم پس چرا من نميدونستم مهمون داريم؟ جواب دادم بس كه حواست به اينور اونوره ديوونه. همينطورى كه ميرفتم سمتِ پله ها گفتم خب پس چرا اينقدر زود دارن شام ميكشن! بى اختيار ساعتمچی دستمو نگاه كردم کپ كردم. ساعت تقريباً از ۹:۳۰ هم گذشته بود. اينقدر عميق تو خاطره پرستو غرق شده بودم كه حواسم به هیچ جايى نبود.\nاز راهرو رفتم بالا تا رسیدم به در خونه. با کلید خودم درِ خونه رو باز كردم دیدم ماشالله يه عالمه كفش جلو دره. با خودم گفتم خدا به خير بگذرونه. آروم آروم رفتم جلوتر، کفشمو همون جلو در در آوردم گوشه ديوار جفت كردم رفتم جلوتر. از راهروی جلو در كه گذشتم از توی هال ديگه تقريباً مهمونا رو ديدم. يه سلام كلى گفتم خواستم راهمو كج كنم در برم طرف اطاقم كه ديدم چند نفر پاشدن اومدن طرفم منم مجبور شدم برم تک تک سلام كنم. مهمونا از آشناها و فامیلهای پدرم بودن. زنا میومدن جلو ماچ كنن منم طبق عادتم از دور فقط يه دست میدادمو بهشون يادآورى ميكردم من اهل ماچ و بوسه اين حرفا نيستم\nعمه_ آخ يادم نبود تو بوس موس نميدى\nاون يكى عمه ام هم خودشو انداخت وسط\nعمه_ آره حالا پس فردا زن بگيره ببينيم همين جورى واسه طرف ناز ميكنه يا نه\nتو دلم گفتم خبر ندارى كول بارى از خاطرت دارم با خودم حمل ميكنم از انواع و اقسام ماچو بوسه، اما فقط با كسانى كه كليد اين بی صاحاب دلو تو دستشون گرفتن.\nمادر بزرگ_ بيا كه مادر زنت دوست داره عزیزم، سر شام رسيدی\nبالاخره بعد از گذر کردن از سیل جمعيت به مادرم رسیدمو ديدم كه مثل هميشه تند تند داره اينور انور ميشه. رفتم جلوتر نگهش داشتم با تمام وجودم یه سلام گرم بهش كردمو رفتم سمتِ آشپزخونه که ببینم چی کار باید بکنم. شروع کردم با کمک چند نفر چیدن میز، وقتى ميز كاملاً چیده شد رفتم سمت اطاقم و درو بستمو خودمو انداختم روی تخت كامران. نميدونم چقدر گذشته بود كه مادرم در اطاق رو زد\nمادرم_ بيام تو\nمادرم_ نميخواى بيايى شام بخورى؟\nمن_ اصلاً حوصله مهمون ندارم، خودت برو پیششون باش منم همینجا هستم.\nمادرم_ به خاطره مامى پاشو بيا ديگه. خسته اى بيا يه چيز بخور خستگیت در بره\nمن_ حكم واجب شد ديگه، امرِ شما رو نميشه انجام نداد.\nبا خنده از اطاق رفت بيرون، يكم سرمو تكون دادم آروم آروم رفتم سر ميز. بر خلاف تصورم يكم كه غذا خوردم اشتهام باز شدو اندازه دو نفر غذا خوردم. وقتی همه شامشون رو خوردن صبر كردم تا آخرين نفر هم از ميز بلند بشه، بعدش به كمک يه چند تا دختر كه تا حالا نديده بودمشون ميز رو جمع کردیمو دیس و بشقاب و لیوانارو برديم آشپزخونه. ديگه بيش از اين تحمل صداى مهمونارو نداشتم، بسته سیگارمو از ميز اطاقم برداشتم از خونه زدم بيرون. رفتم سمت باقچه كنار ديوار حياط، روی لبه سنگی باقچه نشستمو سیگارو روشن كردم. هواى خنک و دلپسبه اين منطقه رو دوست داشتم. اما چيزى كه خيلى برام با ارزش بود سكوت عجيب و عمیق اين منطقه بود، گویى كه شهر ارواحه.\n** از روزى كه با پرستو رفته بودم سينما دو روزی گذشته بود. سر راه ويزيت كردن چند آزمايشگاه از تلفن عمومى خيابون زنگ زدم به موبيلش.\nمن_ پرستو براى فردا حتماً بايد ببينمت\nپرستو_ چيزی شده؟\nمن_ آره خيلى مهمه، خدا كنه به خير بگذره\nپرستو_ نگرانم كردى چى شده؟\nمن_ الان نمیتونم توضيح بدم. سریع بگو کی و كجا ببينمت!\nپرستو_ نميدونم گيج شدم. توى راه مدرسه تا خونه يه جايى رو بگو من خودم ميام\nمن_ باشه، پس سر شهرک فكر كنم جاى مناسبى باشه\nپرستو_ آره خوبه\nمن_ ساعت ۳ ميتونى اونجا باشى؟\nپرستو_ باشه خودمو میرسونم\nگوشى رو گذاشتم و توی سر رسيدم قرار فردا رو نوشتم كه روی حساب آلزایمر یهویی قرار به این مهمی رو فراموش نكنم.\nتا چشم به هم زدم فردا رسید. ساعتو نگاه كردم تقريباً ديگه بايد پيداش ميشد. یکم که صبر کردم دیدمش. از ماشين اومد پایینو تا منو ديد تند تند با یه قیافه نگران اومد طرفم، منم يه قيافه پکر به خودم گرفتم كه رسید جلوم\nپرستو_ چى شده؟\nمن_ اول سلام\nپرستو_ سلام، چرا اينقدر پکری؟\nمن_ نميدونم، نمى دونم، اصلاً ولش كن. بسته کادو پیچ شده ای که کنارم گذاشته بودمو برداشتم گرفتم طرفش گفتم\nمن_ اينو بگير ببر خونه. توی خلوت بازش كن خودت ميفهمى قضیه چیه\nبدونِ اينكه منتظربشم تا چیزی بگه به محضِ اينكه بسته رو با ناباوری از من گرفت ازش دور شدم. همينجور كه دور ميشدم گفتم\nمن_ اگه تونستى شب بهم زنگ بزن. **\nصداى مادرم منو به خودم آورد. بالا رو نگاه كردم\nمن_ جانم، چيه؟\nمادرم_ چى شد یهویی رفتى پائين، پاشو بيا بالا، زشت پسر\nمن_ باشه الان ميام\nبه سیگارم نگاه كردم هنوز جا داشت که يكم ديگه به ریم ظلم كنم.\n** شب از زئر خستگی بعد از کار روی تخت ولو شده بودم که با صداى كامران كه ميگفت پرستو پاى تلفن باهات كار داره از تخت بلند شدم. همينطورى كه ميرفتم سمت تلفن كامران گفت\nكامران_ راستى حس كردم يكم اعصابش بهم ریختست. گفتم آمار داشته باشى\nبا تعجب رفتم سمتِ تلفن چون اصولاً نبايد عصبانى باشه با اون ...\nمن_ سلام عزيزم\nپرستو_ سلامو كوفت.\nمن_ جانـــم؟ پرستو منما، چى شده؟\nپرستو_ الان نميگم، فردا پا ميشى هرجور شده خودتو ميرسونى پارکی كه هميشه اونجا قرار ميذاريم. من سر ساعت ۳ اونجا منتظرم. اگه نیای خونت پاى خودته فرهاد\nبعدشم تق تلفنو قطع كرد. من همين جورى کپ زده گوشیه تلفن دستم بود فکر میکردم که چى شد چى نشد.\nشماره مبایلش رو گرفتم اما reject ميكرد. تعجب كرده بودم. تو اون بسته ای كه بهش داده بودم من براش كادو گذاشته بودم با يه كارت كه روش نوشته بودم\n(سلام به فرشتۀ قلب كوچيكه من\nاونشب كه باهم دم مغازه اين كيف رو پسند كرديم دلم نيومد برات نگيرم، ميدونم كه بهت مياد، اما بدون که، تو بدونه هيچ شیء زینتی هم فوق العاده با ارزش و عزيزى.\nهمینجوری بغل تلفن نشسته بودمو با خودم ميگفتم يعنى چى اين اينجورى كرد. **\nیدونه زدم زیر سیگار پاشدم رفتم بالا. خودم مرض داشتم، دلم ميخواست با مرور خاطره لاس بزنم. تيكه تيكه مرورش مى كردم و به شور و هیجان اون لحظات فكر مى كردمو مزشونو زيرِ زبونم حس ميكردم.\nتوی سالن کوچیک پذیرایی نشسته بودم و الكى به صحبتهاى بقيه گوش ميدادم. اصلاً حواسم بهشون نبود، حوصلشونم نداشتم. تو همین حين فهميدم كه خانواده ما با يكى از فاميلهادارن قراره يه مسافرت رو ميذارن اونم براى پس فردا كه برن شمال. یکم که گذشت ديدم حضورم اونجا فقط يه صندلی رو الکی اشغال كرده، پاشدم به هوای خوابيدن از همه خداحافظى كردم رفتم تو تخت.\n** سر ساعتی كه مشخص كرده بود توی پارك منتظر اومدنش بودم، از دور ديدمش كه داره میاد، از روی نیمکت پاشدم راه افتادم طرفش. سرش پائين بود و داشت مييومد طرف من. لعنت بدجور نگرانم كرده بود. وقتی بهم رسيد هنوز سرش نسبتأ پائين بودو نمیشد صورتش رو دید.\nبا خودم گفتم، پس اين چرا سرشو نمى ياره بالا! چيزش نشده باشه يه وقت؟ از نگرانى خودم دستمو گذاشتم زيرِ چونش، سرشو آوردم بالا. ديدم عين بُز داره لبخند ميزنه. من كه كلاً کپ زده بودم اصلاً نمیفهمیدم قضیه چى به چيه\nپرستو_ چيه نگران شدى نه؟\nديد هنوز همين جورى هاج و واج دارم نگاش ميكنم ادامه داد\nپرستو_ تا تو باشى انجورى منو نگران نكنى.\nبعدم رفت نشست رو يه نيمكت منم پشت سرش رفتم نشستم كنارش. يكم نگاش كردم دوباره گفت\nپرستو_ اين نگرانى امروز حقّت بود، چون ديروز منم كلى نگران بودم. پس اين به اون در\nساكت شدمو نگاهمو به رو به روم خیره كردم. باز خدا رو شكر سالم بود و طوریش نشده بود. از كيف مدرسش همون کادویی كه ديروز بهش داده بودمو سالم آورد بيرون. با تعجب نگاش كردم گفتم\nمن_ از ديروز بازش نكردى؟\nپرستو_ چرا اتفاقاً توش رو هم ديدم اما ميخوام یه بار دیگه پيش خودت باز كنم، چون مزش فرق داره.\nشونه هامو انداختم بالا از كارش خندم گرفته بود، شروع كرد باز كردن كادو.\nپرستو_ دست شــــمــــا درد نكنه، خيلى زحمت كشيدى اما يه كمى كم كشيدى!\nهى حرف میزدو آروم آروم چسبایی كه به كادو زده بودم رو با حوصله باز ميكرد. اينقدر لفطش ميداد كه ميخواستم كادو رو بگيرم تو يه حركت تيكه تيكه کنم. همینجوری از حرصم نفسای عمیق میکشیدم كه بالاخره كامل بازش كردو کیف زنونه مشکی زنگی كه همون شب خوشش اومده بود رو از تو كاغذ كادو کشید بيرون. يكم با ذوق زدگی نگاش كرد، بعدش صاف چشم دوخت به چشماى من\nپرستو_ مرســـــــــــــی، مرسى، مرسى\nمن_ با خنده سرمو تكون دادم گفتم روی كارت رو هم خوندى؟\nپرستو_ واای آره. ديروز يک حالى شدم وقتى اونو خوندمو اين کیفو ديدم که نگو. واقعاً یه جورایی غافل گير شدم. حتی بغضم گرفته بود. واقعاً ممنونم ازت، میدونی قشنگیه خود كيف يه طرف، اما حسى كه بهم ميداد از اينكه تو چقدر به فکرمی يه طرف ديگه.\nمن_ با لبخند گفتم قابلتو نداره عزيزم. تو بخند من دیگه چیزی نمیخوام.\nكيف رو گذاشت توی كيف مدرسشو اومد نزديكتر تا اینکه شونه هامون بهم چسبيد. دستش توی دستم بودو توی سكوت عميق خودم جلو رو نگاه ميكردم. يكم كه گذشت آروم گونۀ منو بوسيد. دستشو بيشتر تو دستم فشار دادمو باز هم احساس کردم که هر چى میگذره بيشتر از انتخاب خودم خوشحال میشم. **\nsara_M #9 | Posted: 24 Apr 2010 01:38\nپسری در بهار (قسمت نهم)\nصبح توی شركت نمیدونم از طرز حرف زدنو نگاه كردنه من يا از چيز ديگه اكثرِ بچه هاى شركت فهميدن که من باز حسابى ريختم به هم، آقای كاظمى صدام كرد اطاق خودش،\nمن_ آقاى كاظمى امرى داشتيد؟\nآقاى كاظمى_ بشين رو صندلى\nرفتم روی یکی از صندلی های سیاه رنگی که دو میز مستطیل شکل شیشه ای وسط اطاقش بود نشستم. خود آقای کاظمی هم از جاى خودش پاشد اومد صندلی رو به روى من يكم تو صورتم نگاه كرد\nآقاى كاظمى_ اين چند وقت خيلى كار كردى. يه چند روزى برو مرخصى، نگران حسابتم نباش. با توانایی كه تو دارى انشالله وقتى پر انرژى برگشتى جبران ميكنى.\nآقاى كاظمى_ دیگه آخه نداره. الان وضعیتت اصلاً براى كار كردن مناسب نيست.\nکمی که با هم صحبت کردیم به نتیجه رسیدیم که مرخصی رو قبول کنم. تشكر كردمو از شركت اومدم بيرون. قرار شد سه روز مرخصى داشته باشم. توی راه برگشتن خونه بودم كه مبايلم زنگ خورد. کلی تعجب كردم که کیه زنگ زده به من! شایدم حق داشتم تعجب کنم چون سالى يه بار زنگ مبایلم در میومد. گوشی رو از جیبم کشیدم بیرون روی صفحش رو نگاه کردم نگين بود. نگين يكى از دوستان خيلى فابم بود، با اينكه چند سال از من بزرگتر بود اما خيلى باهم عیاق بوديم. يكى دو سال قبل توی يه مجلس مهمونى باهم آشنا شديم و همه جوره هواى همو داشتیمو نياز همدیگه رو هم از لحظه معنوى هم از لحظه جنسى برطرف ميكرديم.\nمن_ سلام نگین عزيز\nنگين_ سلام پسر هميشه در حال كار\nمن_ اتفاقاً همين الان از شركت اومدم بيرون. به کوریه چشم دشمنا چند روزی حسابى دمغم، اينقدر کار کردنم ضایع شده بود كه كاظمى زورکی امروز واسم سه روز مرخصى نوشت\nنگين_ مگه اينكه اينو اون زوركى به تو استراحت بدن. خودت که به فکر خودت نیستی\nمن_ ول كن بابا توام\nنگين_ زنگ زدم حالتو بپرسم، تقريباً ده روزى ميشد ازت خبرى نبود. چى شده به قول خودت باز ريختى بهم؟\nمن_ بحث هميشگى، درد های دل اين بی صاحاب مگه كمه\nنگين_ چى بگم والا\nمن_ هيچى نگى سنگین تری. خودت كه خوبى؟\nنگين_ آره خدا رو شكر، مى گما اين چند روز كه مرخصى گرفتى بزن يه مسافرتى برو، فكر كنم حالت بهتر بشه ها\nمن_ والا مثل اینکه مامان اينا براى فردا میخوان برن شمال، ممكنه منم باهاشون برم. اما اصلاً حسش نيست، دلم مى خواد بمونم خونه تنها باشم\nنگين_ اگه برى بهتره، اما اگه موندگار شدى خبرم كن\nمن_ بهت خبر ميدم. كارى ندارى ديگه؟\nنگين_ مراقب خودت باش\nمن_ تو هم همين طور\nگوشی رو قطع كردم و سعى كردم تند تر حركت كنم تا زودتر برسم خونه. توى مسير از بس به اينكه الان ميرم خونه میگیرم ميخوابم فکر کرده بودم همش تصوير مات تخته خواب تو ذهنم بود. ديگه نفهميدم كى رسیدم خونه چى شد چى نشد بالشو بغل نگرفته خوابم برد.\nبا تكون خوردن بدنم از خواب بيدار شدم، چشمام هنوز گرم خواب بود. ديدم كامران کنار تخت واستاده فهمیدم اون بوده منو تكان ميداده\nكامران_ تو چرا خونه ای؟ چه عجب؟ سر كار نرفتى؟\nمن_ كى اومدى؟\nكامران_ الان رسيدم، فرهاد من خیلی گشنمه بخورم نهارو؟\nبا همون صداى خوابالو گفتم\nمن_ باشه تا تو يكم صبر كنى غذا رو رديف ميكنم نهار باهم بخوريم.\nبا همون حالت کرختی از تخت اومدم پایین. كم كم غذا رو آماده كردمو با کامران نشستيم سر سفره.\nكامران_ راستى فردا ميخوايم بريم شمالا، حتماً خوش میگذره. دلم واسه سگای اونجا كلى تنگ شده، اين سرى بايد بهم ياد بدى چطورى باهاشون رفیق بشم\nيكم با بيحالى نگاش كردم. دلم نمى اومد خوشیش رو بهم بزنم، اما تصميم گرفته بودم نرم. احتياج داشتم تنها باشم، خیلی وقت بود تفريح برام رنگ و بویی نداشت. بعد از نهار يكم نشستيم شو متال نگاه كرديمو كم كم حاضر شدم رفتم سمت باشگاه.\nاز در باشگاه كه رفتم تو اولين نفرى كه ديدم عباس بود كه كنار در نشسته بود.\nمن _ سلام عباس جان\nعباس_ سلام پهلوون، چه عجب امروز زود اومدى باشگاه\nمن_ آره امروز كارام سريعتر تموم شد.\nهمين جورى كه لباسمو عوض ميكردم عباس اومد پيشم\nعباس_ اگه كمك خواستى صدام كن\nمن_ مرسى عزيز\nچند دقیقه بند جلوی آینه واستاده بودمو بند شلوار سیاه رنگ ورزشیمو سفت كردم. يكم به بالاتنه لخت خودم توی آينه نگاه كردم، آروم دست كشيدم روی بازومو توی شلوغی باشگاه چشمامو بستم\n** همون جور كه توی پارک روی نیمکت سبز رنگ کنارم نشسته بود، آروم با دستش كشيد روی بازوم\nپرستو_ چقدر سفته\nمن_ مدلشه ديگه\nپرستو_ عين ديوارى، ميدونستى؟\nپرستو_ منم ميخوام ورزش كنم\nمن_ كاره خیلی خوبی ميكنى. به قول خودم زه گهواره تا گور ورزش بكن.\nپرستو_ از دست تو\nمن_ پاشو واستا بدنتو يه نيم نگاه بندازم\nبا شیطنت از جاش پريد رفت جلوم واستاد دستاشو زد كنار شلوارش. یکم نگاش کردم اما اصلاً نمیشد درست حسای بدنش رو تشخیص داد چون مانتو خیلی گشاد بود.\nمن_ با اين مانتوی مدرسه اصلا نميشه فهميد چى به چيه. به هر حال فكر نكنم بدنت زياد كار داشته باشه\nمن_ be sure **\nبقيه وقت رو بدون توجه به نگاه بقيه كه روم سنگينى ميكرد به وزنه زدن گزروندمو از باشگاه زدم بيرون. طبق معمول تا خود خونه پياده رفتم.\nبعد از حموم به خاطر اینکه يكم استراحت کنم نشسته بودم رو صندلى اطاق خودم كه مادرم اومد\nمادرم_ خب فردا قرار شد ما صبح زود راه بیفتیم. وسایلت رو حاضر كردى؟\nمن_ راستش، فكر كنم اگه من نيام برام بهتر باشه.\nمادرم_ اِ! بى خيال، حالا كه تو هم مرخصى گرفتى بيا بريم بذار يكم حالو هوات عوض بشه، رنگو رو برات نمونده\nمن_ حالا شما فعلاً برو ببينم چى ميشه، اما ترجيح ميدم اين چند روز رو فقط بخوابم.\nدر نهايت بعد از چند ساعت اينور اونور كردن قرار شد من بمونم خونه و سعى كنم با ناراحتی دلم توی اين چند روز كنار بيام. شب زودتر از همه رفتم خوابيدم، در واقع بيهوش شدم. صبح كه پاشدم از سكوت عميق خونه فهميدم كه بقيه رفتن. با اينكه نصف ديروز رو خوابيده بودم اما هنوز هم کرخت بودم و دلم ميخواست بخوابم. خدا نكنه ذهن آدم خسته باشه ديگه خر بیارو باقالى بار كن. روی تخت دمر دراز كشيده بودم و سپرى شدن زمان رو نظاره ميكردم، یکم دیگه پتو رو کشیدم بالاترو ...\n** من_ عزيزم اين شماره ای كه بهت ميدمو بنويس، زنگ ميزنى ميگى با خانم اميرى كار دارم. اسم طرف نگینه دخترخیلی خوبیه. مربی ورزشه يه باشگاه هم داره. زنگ که زدی آدرس رو ميگيرى يه زمانى رو مشخص ميكنى ميرى میبینیش، بهش ميگى منو فرهاد فرستاده. خودش هوات رو داره، برنامه تمرینت هم خودم ميدم.\nپرستو_ مرسى گُلم. پس خبرشو بهت ميدم\nباهاش خداحافظی کردم با خودم گفتم تا تو بيايى اين نگين رو پيدا كنى يه چند روزى طول ميكشه. تازه از سر كار رسيد بودم خونه. بعد از يكم استراحت نشسته بودم مطالعه ميكردم كه تلفن زنگ خورد، در كمال نا باورى ديدم پرستو پشت خطه\nپرستو_ اولاً سلام، دوماً الان زنگ زدم به هر ترتيبى بود پيداش كردم خودمو بهش معرفى كردم كلى تحويل گرفت. قرار رو هم واسه پس فردا گذاشتم.\nمن_ جالبه ها، اگه من باهاش كار داشته باشم یه هفته بايد دنبالش بگردى حالا تو توی چند ساعت گيرش آوردى، خیلی جالبه.\nپرستو_ فرهاد دلم تنگ شده ببينمت. يه قرار بذاريم واسه فردا ديگه. باشه؟\nمن_ من كه از خدامه عزيز\nپرستو_ باشه پس اين سرى ميريم يه كافى شاپ، يكم با كلاس بازى در بياريم\nمن_ هوم؟ باشه فقط يه چيزى، بذار يه چند دقيقه ديگه خبرشو بهت ميدم.\nتلفن رو قطع كردم دمغ تمرگیدم روی صندلی بغل تلفن. با خودم ميگفتم اى بابا من پول از كجا بيارم حالا؟ اون كيف رو هم كه براش گرفتم ديگه پولى واسم نمونده. يه چند دقیقه ای قيافه اين آدماى پکر رو گرفتم اما سریع خودمو جمو جور كردم گفتم حالا يه كاريش ميكنى غصش رو نخور. اى پدر اين بى پولى بسوزه كى آدم يه نفس راحت هم نمى تونه بكشه. تلفن رو برداشتمو بهش زنگ زدم. در نهايت قرار بر اين شد كه فردا بعد از مدرسش بريم يه كافى شاپ كه سر راه بود، بنشینیمو الكى كلى اين جیبا رو خالی تر كنيمو به قول خودش یکم باکلاس بازی در بیاریم. **\nاز دل ضعفه شیکمم بالاخره خودمو از تخت کندمو رفتم سمت آشپزخونه که یه چیز ردیف کنم به عنوان صبحونه بخورم. چند دقیقه بعد سر سفره بودمو تند تند هر چی آماده کرده بودمو میخوردم. به قولِ پدرم آخر سر معلوم نشد نون رو با پنير خوردم يا پنیرو با نون. در هر صورت مثل اکثر وقتا سفره رو خالى كردم. از خستگی روحی زیاد خواستم همینجوری دوباره برم بگيرم بخوابم اما ترجيح دادم يكم واسه خودم قدم بزنم، شاید حالم بهتر میشد. لباس پوشيدم يه كلاهلبه دار هم گذاشتم سرمو زدم بيرون. بی هدف واسه خودم میچرخیدمو تو افکار خودم غرق بودم. واسه ظهر بود كه برگشتم خونه بی سرو صدا گرفتم خوابيدم. وقتى از خواب پاشدم دیگه هوا تقريباً تاريک شده بود، ساعت رو نگاه كردم از ۷ گذشته بود. کرختی توی بدنم موج ميزد. بهتر ديدم واسه خلاص شدن از اين حالت يه حموم برم، با اشتیاق از جام پريدم پائين رفتم سمت حموم. بخاطر گرماى زياد آب، بخار زيادى پيچيده بود توی حموم. يه نگاه به آينه تو حموم انداختم ديدم روش رو بخار غليظ گرفته، یه پوزخند زدم با انگشتم روش نوشتم fuck\nاز روى حرصخیلی عصبی میخندیدمو گاهى دندونامو بهم فشار ميدادم. با خودم گفتم خب چرا خودمو نکشم؟ راحت ميشم بابا. تا اين ننه باباهه هم بخوان برگردن جنازم بو گرفته خلاص. دوباره خنديديم بلندتر از قبل. چون به خودم اطمينانى نداشتم زودتر از حموم زدم بيرون که کار دست خودم ندم.. طبق معمول موهام با هر قدمى كه ميرفتم ميريخت تو صورتم، آخر سر كش موهامو انداختم كه اينقدر نوک موهام پشت گردنمو نخارونه. به خودم گفتم حالا اين شیکمه وامونده رو كى مى خواد سير كنه. با همون حولهآبی رنگ تنم رفتم سمتِ آشپزخونه كه مشغول بشم. باد نسبتأ خنکی از لای پنجره ميومد تو و بدنمو مور مور ميكرد، كف سنگیه آشپزخونه هم گرماى بدن مو كم ميكرد. جلو اجاق گاز واستاده بودم و به قابلمه كه مواد غذايى توش وول مى خوردن نگاه مى كردم و آماده میشدم كه يه صحنه ديگه از خاطرمو مرور كنم.\n** پرستو_ واى فرهاد اين نگين چه باحاله، چه هیکلی داره لامسب\nمن_ خب معلومه، بایدم بدنش عالى باشه. الان چند سالى ميشه حرفه اى داره كار ميكنه. اما من مطمئنم استعداد بدنى تو از اونم بهتره، اگه تمریناتتو جدى بگيرى از اون هم بهتر ميشى\nپرستو_ اميدوارم، خب زنگ زدم برنامه تمرینیمو ازت بگيرم.\nپرستو_ پس كى؟\nمن_ والا از پشت تلفن نميشه كه. با اون مانتو اين چيزا هم نميشه درست حسابى برنامه داد. ديگه خودت يه كاريش بكن.\nيكم سكوت كرد ادامه داد\nپرستو_ بذار پس ببينم چی ميشه، خبرت ميكنم\nتقريباً یک ساعت بعدش زنگ زد قرار شد فردا شب كه پرستو اينا مهمونى دعوتن خود پرستو به هواى درس خوندن بمونه خونه كه مثلاً من برم بهش برنامه بدم. منم بعد از يكم سر به سر گذاشتن باهاش قبول کردم برم اونجا. **\nبوي غذا كلِ آشپزخونه رو پر كرده بود، بزاق دهنم هم به شدت ترشح ميشد، پس ديگه صبر كردن جايز نبود. با همون وضعيت همونطور كه حوله حموم تنم بود نشستم روی صندلى كنار ميز دایره ای شكل آشپزخونه كه غذا رو بخورم. بعد از خوردن غذا روی مبل تو حال نشسته بودمو داشتم شماره نگين رو ميگرفتم\nنگين_ به به، چه عجب شما تلفن مارو منور كرديد، خورشيد از كدوم طرف در اومده امروز شما يه حالى از ما پرسیدی\nمن_ لوس نشو بچه. تازه الان جز ماه هيچى تو آسمون نيست دنبالِ خورشيد نباش. خواستم بهت اطلاع بدم نرفتم شمال، موندم يكم استراحت كنم\nنگين_ اِ، چه خوب. ميخواى بيام پيشت؟\nمن_ الان نه، راستش نميخوام با اين قيافه چپر چلاق منو ببينى\nنگين_ يعنى اینقدر ريختى به هم\nمن_ بهت خبر ميدم، مراقب خودت باش.\nتلفن رو كه قطع كردم خودمو تو مبل بيشتر فشار دادم و پامو انداختم روی ميز رو به روم.\njems007 #10 | Posted: 4 Aug 2011 23:22\n** قلبم تند تند ميزد، يه نفس عميق كشيدمو زنگ خونشون رو زدم. پرستو از پشت آیفن جواب داد وقتى ديد منم درو باز كرد رفتم تو. خونشون توی يه آپارتمان چهار طبقه بود كه توى هر طبقه دو واحد قرار داشت. كيف محل كارم دستم بودو آروم از پله ها بالا ميرفتم. چون وقت کافی نداشتم ديگه خونه نرفتمو يه سره از سر كار راه افتادم سمت خونه پرستو که بهش برنامه تمرینش رو بدم. در خونشون نيمه باز بود، يه یاالله گفتمو رفتم تو. درو كه کامل باز کردم جلوم يه هال مربع شکل نسبتاً بزرگ بود كه سمتِ راستش با يه فاصله نه چندان نزديک آشپزخونه قرار ميگرفت. ديدم پرستو از ته آشپزخونه داره مياد طرفم.\nمن_ سلام خانم خونه\nپرستو_ سلام مرد زحمت كش\nمن_ چقدر ناز شدیا، نارنجی خيلى بهت مياد. مخصوصاً به اون موهاى روشنت خانمی.\nپرستو هم يه چشمک زد تعارف كرد نشستم روی يكى از مبل هاى توی هال.\nپاهام خيلى ذوق ذوق ميكرد، از نرم بودن مبل يه لبخند نصفه نيمه رو لبم اومد اما از بس خسته بودم اون لبخند هم زیاد دووم نیاورد. فکر کنم خستگی از صورتم فریاد میکشید چون پرستو هم متوجه احوال من شد\nپرستو_ معلومه حسابى خسته ای\nپرستو_ بذار الان برات شربت درست ميكنم حالت مياد سر جاش عزيزم\nمن_ هر چى كه درست ميكنى فقط شيرين شیرینش كن\nچند دقيقه بعد با يه سينى شربت اومد پيشم، يكى از لیوانارو گذاشت جلوى من اونیکی هم گرفت تو دست خودشو نشست روی مبل رو به روى من. لیوانو نگاه كردم از رنگ زرد شربت حدس ميزدم شربت آبلیمو باشه. لیوانو برداشتم يكم مزه مزه كردم بهم مزه داد. از عطش زیاد يه ضرب رفتم بالا.\nپرستو_ اوووه، چه خبرته بابا. ميخواى بازم برات درست كنم؟\nمن_ نه مرسى\nپرستو_ خب چه خبرا؟\nمن_ خبر سلامتى\nپرستو_ از سر كار مياى نه؟\nپرستو_ خب پاشو يه آب به صورتت بزن صورتت دوده گرفته\nتوی آينه دستشويى به صورتم نگاه انداختم، دیدم راست میگفتا، چقدر صورتم کدر شده بود. يكم صابون ماليدم روش بعدشم آب زدم، دوباره صورتمو توی آینه نگاه كردم گفتم آها حالا شد يه چيز. لامسب آدم تو اين شهر راه كه ميره انگار توی كارخونه زغال سازى قدم ميزنه. از دستشویی اومدم بيرون دیدم پرستو از روی مبل پاشد با يه حوله نرم که توی دستش بود اومد طرفم، گرفتم صورتمو خشك كردم ديدم داره صورتمو نگاه ميكنه\nمن_ هوم؟ چيزى شده؟\nپرستو_ تو از منم سفيد تریا ناجنس\nمن_ ديوونه، اين حرفا رو بى خيال بريم سراغ برنامه\nپرستو_ آخ جون\nمن_ خب برو عقبتر یکم با فاصله واستا ببينم چى به چيه\nكمى رفت عقبتر منم رفتم از توی کیفم یه ورق کلاسُر کندم رفتم به ديوار پشت سرم تكيه زدمو شروع كردم آنالیز كردن استایل بدنش. يه تاپ نارنجی کمرنگ پوشيده بود با يه شلوار برمودا سفيد روشن نسبتأ تنگ. همونطور كه ميدونستم استایل بدنش آس بود، و رو حساب تجربه ميدونستم بدنش زياد كار نداره. خلاصه بعد از چند دقيقه اينور انور كردنش يه برنامه براش نوشتمو قال قضيه رو واسه حاج خانم كندم.\nپرستو_ بيا بريم اطاقمو نشونت بدم.\nدر اطاقش رو كه باز كرد از مرتب بودنش تو دلم احسنت گفتم، همه چيز سر جاى خودش بود. چيزى كه خيلى جلبِ توجه ميكرد تعداد زياد عروسکایی بود كه يه كنج اطاقش چيده شده بود. رفتم جلوشون خندم گرفته بود از انواع اقسام عروسکا اونجا چینده بود.\nمن_ مى گما پس فردا بابات ورشکست شد ميتونى با این عروسکا مغازه بزنى حداقل از گشنگى نمیری\nپرستو_ پس فردا يه همچين اتفاقى اگه بيافته خرج بنده رو هم شما لطف ميكنى حضرت والا، منم استراحتمو ميكنم\nمن_ اون كه صد البته. اما خدايى تو هم بايد يه روز اطاق مارو ببينى کپ ميكنى\nمن_ فرض كن الان مثلاً اطاقو تميز ميكنم دوباره چند ساعت ديگه خودم توی شلوغیش گم ميشم\nپرستو_ والا دور از تصور نيست، بس كه كار ميكنى همش دربو داغون ميرسى خونه، مادر پدرتم كه لنگۀ خودت، ديگه كى وقت ميذاره واسه تميز كردن يه اطاق\nسكوت سنگینی بینمون افتاده بود، هیجان عجيبى داشتم. تپش قلبم رفته بود بالا و همين حالت ها رو توی چهره و طرز نفس كشيدن پرستو هم ميديدم. ميدونستم اگه بيشتر از اون اونجا بمونم يه خبرایی ميشه، اما اصلاً دلم نمى خواست كارم به اين زودی ها به اينجاها بكشه.\nمن_ خب عزيزم، بهتره ديگه من برم. نگرانم ميشن، تو هم بشين سر درست امتحانتو خوب بدى\nپرستو_ امتحان ندارم فردا\nمن_ كلاً گفتم، خب امری فرمایشی خریدی چیزی؟\nپرستو_ ديدم با خنده داره نگام ميكنه گفت قبلنم بهت گفتم گاهى وقتا اصلاً نمى تونى طبيعى دروغ بگى.\nيه نیشخند زدم يكم کلمو مالوندم توی چشماى عسلیش نگاه كردم. يكم اومد جلوتر دستامو آروم گرفت توی دستش. سرمو برگردوندم سمت ديوار كه مثلاً به عروسکا نگاه كنم، اما همه حواسم پيش پرستو و رفتارش بود. يكم ديگه اومد جلوتر، نفسم تندتر شده بود. گرماى لبشو روى گونم حس كردم، برگشتم نگاش كردم ديدم با همون لبخند همیشگیش نگام ميكنه.\nيه چشمك بهم زد، اينقدر چهرش معصوم شده بود كه بی اختیار سرمو بردم جلوتر لبمو آروم گذاشتم روی لبش يه بوس كوچيک زدمو يكم ديگه لبمو رو لبش نگه داشتم. بعدش خودمو كلاً كشيدم عقبو يكم ازش فاصله گرفتم\nمن_ بشين سر درسات شيطون، بعداً بهت زنگ ميزنم. فعلاً بهتره برم\nمن_ همينطورى كه میخندیدمو ميرفتم سمت در بلند گفتم اوهوم. **\nتاریکی آسمون خيلى غليظ شده بود، پاشدم هر چى چراغ روشن توی خونه بود رو خاموش كردم كه توی تاريكى دنبال خودم بگردم. استریو اطاقمو روشن كردم صداى marliyn manson که از چهار تا باند غول پیکر توی اطاقم پخش میشد کل خونه رو پر کرد. مثل عادت هميشگى باهاش بلند بلند داد میزدم.\nAre you mother fuckers ready, for the new shet?\nStay love me the betch\nCome on, never come in\nThis is the new shet\nDo you wan it?\nبا صداى زنگ موبيلم از خواب پاشدم. فكر ميكردم بايد صداى ساعت باشه اما هر چى ميزدم روش صدا قطع نمى شد. يكم همون جور كه روی تخت نشسته بودم موهامو مالوندم كم كم مغزم درک كرد صداى موبايله كه مياد، تا پاشدم برم بردارمش قطع شد. روی صفحه مبایل رو نگاه کردم نگين بود، شمارشو گرفتم ببينم اين وقت صبح چى كارم داره. با همون صداى نخراشیده بعد از خوابه خودم گفتم\nنگين_ با يه حالته تعجب و با صداى بلند گفت اُاُاُاُه تو هنوز خوابى؟ نزديک ظهره ديگه؟\nمن_ اى درد بگيرى تو، يه روز حالا من سر كار نرفتما، اگه گذاشتى راحت بگيرم بخوابم.\nنگين_ بى احساس\nمن_ چى كار دارى حالا؟\nنگين_ گفتم واسه ظهر بريم بيرون\nمن_ نمیام حوصله ندارم\nنگين_ اَه. بداخلاق، خب توی اون چهار ديوارى میپوسی تو\nمن _ به خودم مربوطه\nنگين_ معلوم نيست امروز از كدوم دنده پاشدی همش پاچه ميگيرى.\nمن_ آره تو هم برو رد كارت بابا\nتق تلفن رو قطع كرد. بلند گفتم fuck\nموبايلو نسبتاً محكم گذاشتم روی ميز كامپيوتر. توی آينه قدی اطاق خودمو نگاه كردم، دو سه تا فوشه ديگه هم به خودمو دادمو رفتم سر و صورتمو آب بزنم.\nچند دقيقه بعد آخرين چیزی كه واسه صبحونه لازم داشتم رو توی سفره گذاشتم که خیر سرم شروع کنم به خوردن اما از بس از رفتار تندم با نگين كلافه شده بودم كه هيچى از گلوم نمى رفت پائين. آخر سر رفتم گوشى رو برداشتم که زنگ بزنم بهش.\nنگين_ خيلى سرد گفت سلام\nمن_ ميتونى يكم وقت بذارى بيايى پيشم، فكر كنم بايد ببينمت\nديدم ساكته چيزى نميگه، ادامه دادم\nمن_ از رفتار صبح معذرت ميخوام، دست خودم نبود. پس متظرتم، نهار مى بينمت ديگه؟\nنگين_ ببينم چى ميشه\nمن_ با پر رویی تمام گفتم ببينم چى ميشه رو بى خيال، سر راه دو تا پيتزا هم بگير با خودت بيار، از بس خودم از طرز حرف زدنم ناراحت شدم اشتهام کور شد صبحونه نمى خورم.\nيكم ديگه واسش حرفاى قشنگ زدم كه دوباره شد همون نگين قبل. تلفن رو قطع كردمو سفره و دمو دستگاه رو جمع كردم خودمو انداختم روی مبل. استریو اطاقم روشن بود و pantra داشت با تمام قدرتش مى خوند. همينطورى كه آهنگو گوش ميكردم كم كم رفتم تو فکر كردم كه ببينم بقيه ماجرا با پرستو به كجا كشيد ...\n** مادرم_ فرهاد اون گوشى رو بردار با تو كار دارن\nپاشدم رفتم تلفن رو برداشتم\nپرستو_ خيلى بدى\nمن_ اِاِاِ، کوتا بيا بابا. بشين سر درست دختره شيطون\nپرستو_ نميخوام، خير سرم شام هم درست كرده بودم كه باهم بخوريم.\nمن_ اوه اوه، يه كارى نكن پاشم بیاما\nپرستو_ هر كى نياد\nپرستو_ ترسو، لوس\nمن_ آره ميترسم منو درسته بخورى\nپرستو_ پر رو\nانجمن لوتی / داستان سکسی ایرانی / پسری در بهار