Do-Library: May 2010\nارسال شده توسط Amirsj Hakimi - امیر حکیمی در Thursday, May 06, 2010 2 comments:\nرابطه ی با "تو" بدون واسطه صورت می گیرد. بین "من" و "تو" هیچ عنصر مفهومی دیگری دخالت ندارد و هیچ آشنایی پیشاپیش یا تخیلی بر آن مترقب نیست؛ حافظه، وقتی از جزییت به کلیت می رسد دچار تحول می شود در حالی که هیچ هدفی، هدفِ رابطه ی "من" و "تو" نیست، کما اینکه هیچ طمع یا توقعی نیز در این رابطه وجود ندارد؛ حتی اشتیاق هنگامی که از جهان رویا به جهان ملموس می رسد، متغیر می شود. هر واسطه ای در اینجا یک مانع است، مواجهه فقط هنگامی صورت می گیرد که همه ی واسطه ها از بین رفته باشد. به واقع در فوریت رابطه است که همه ی واسطه ها فاقد ارزش می شود.\nمن و تو – مارتین بوبر\nدر همه ی راهم گفتگویی داشتم\nتا می سوخت سگی\nدر همه ی راهم\nمی سوخت سگی\n- از "نامهای بسیار" / فیروز ناجی -\n۱-لابد من منتقد نیستم.\n۲- وقتی دستم را به بازسپاری سطر به سطر این کتابها می برم، یعنی آلوده می شوم، و هر کلمه، می شود پروازی که واسطه اش را با آنچه از پیش ترش آمده، از یاد برده؛ این طور که هر کدام این کلمات می افتد به جانم، این جایی ست که چشمانم ساختمان را نمی بیند، و این وسواس می کشاندم به دست کشیدن به حروفی، که دستمالی ی اینطور نشده بودند – که انگار یا انگشتانم به بزاق آن دهانی که حرفها را ریخته کشیده می شود؛ که یا دستهایم برهنگی ی هر واژه را در بی واسطه گی ش با "جا" لمس می کند، لمسی که ارضایش می شود من، منی که در امتداد واژه ای ایستاده ام که از بزاق دیگری جان آورده؛ حالا آدم نمی داند که دارد تجاوز می کند، یا مورد تجاوز واقع می شود!، و در حرکتی به سویی گم، کاتوره ای، به بال پرواز دیگری می خورد، که انتظارش را می کشیده، انتظاری که از انتظار من بیرون رفته، وقتی دستهایم آلوده ست. آن وقت هر واژه می شود دیگری، که از جایی آمده، و به دستهای من ریخته، و این تجربه ایست که تازگی ها، خودت را وقتی به انحنایش می سپاری، و باز که بر می گردی، دوباره بیگانه ای با همان تنی که اجزایش را کنار هم چیده ای ! می شوی کارگری که وقتی کنار می ایستد و انتهای کار را دوباره می بیند، به خودش نمی گوید که دستمریزاد؛ که از دستت چه سازه ای بر آمده؛ و حتا شاید، هرگز نگاه هم نمی کند، به آنچه از بازوی او بالا آمده، که فکرش مال او نبوده، اصلش مال او نبوده، و حلقه ها و اتصالهایش را نمی داند؛ نمی شناسد؛ اما می گویم می توانسته، شاید همان وقتی که هر سنگ را کار می گذاشته، به هر سنگ چیزی گفته باشد، که به آن دیگری نگفته باشد، و باز این هم تجربه ی عجیبی ست.\n۳- این دفتر، "نامهای بسیار"، را به مقایسه با دیگر دفترها باز نکنید؛ اگر مایلید به این گونه ی شعر. یعنی این را نگذارید مثلن کنار کار شجاعی. ترکیبات، اینجا، متفاوت اند؛ و این تفاوت، خود به گونه ای، برای من کمینه، جذابیتی داشته، چه اگر یک روز حسش را داشته باشم، و مثلن بخواهم ترکیبات مشابه را از شاعران این نحله ی دهه ی چهل بیرون بکشم، خواهیم دید که بسیاری واژه ها و ترکیبات هستند که از اینجا به آنجا کشیده شده اند، خواسته یا نخواسته، اما فاصله ای هست بین "ناجی" با دیگرانی چون "بهرام اردبیلی" یا "هوشنگ چالنگی". حتا برای من عجیب است که چرا "رویایی" وقتی از تاریخچه ی شعر حجم حرف می زند، از "فیروز ناجی" نام می برد ! کوروش بزرگی یک روز گفت این شعرها – حرف از شعرهای الهی بود – بیشتر به ترجمه می برد تا به شعر؛ شاید یعنی ردی از آن بازیهای زبان (؟)، یا صور خیال، که ما در شعر فارسی می شناسیم، نمی شود تویشان جست؛ یا که ساختمان، آن ساختمانی نیست که تو را ببرد به عمق اسطوره ای، که الزامن نه آن اسطوره ای ست که شناخته یا می شناسیم و یا نمی دانم... آن حرف را اینجا، کنار شعرهای "ناجی" می پذیرم، اما راجع به "الهی" باید جای خودش حرف زد. با همه ی این اوصاف – که سلیقه ی من به این دفتر ( نامهای بسیار )، نچسبیده – اما فرازهایی اینجا هست ( به لحظه ای می نگرم که/ می توانم/ زمینی ی بزرگ دلقک یا عاصی ی بزرگ باشم)، که شاید جای دیگری نشود رد گرفت، جز کمی توی شعرهای سپانلو، یا نوری علاء. یعنی از نگاه من، حدفاصلی ست این "فیروز ناجی" از "شعر ناب" تا "شعر دیگر"، اگر اصلن این تقسیم بندی، صائب باشد.\n۴- این شعر را ببینید از همین دفتر :\nانگار که می دوم\nدر پرهای پرنده ای\nمی دانی به یاد مرگ بودم\n- نامهای بسیار/ فیروز ناجی -\nپی نوشت – کتابی در آورده "محمدحسین مدل" از رویایی با عنوان "عبارت از چیست؟ - از سکوی سرخ2"، نشر آهنگ دیگر. جدای از دستمریزادی که به آقای مدل می گویم که زحمت گردآوری مصاحبه های رویایی از سال 57 به بعد را کشیده؛ یک عبارتی که ایشان توی پیشگفتار آورده برایم ایجاد پرسش کرده : "... چراکه یدالله رویایی اهل مکتب و مکتب سازی نیست..."؛ راستی را، آقای رویایی اهل این چیزی که می گویید نبوده؟!\nارسال شده توسط Amirsj Hakimi - امیر حکیمی در Thursday, May 06, 2010 No comments: پیوندهای مربوط به این پیام\nبرچسب‌ها: فیروز ناجی، نامهای بسیار\nاو همواره در حفظ فاصله‌اي محسوس ميان خود و ديگر چيزها، ديگر مردمان، و حتا موجوديت خويش، موفق بود. نخستين چيزي كه مي‌خواست در شعرهايش بيان كند، همين فاصله بود.\n- درباره‌ي مالارمه، ژان‌پل سارتر –\nبخوان و نزديك‌تر\nبخوان آنچه را كه از سرخي‌ي سرخ مي‌لرزد و\nدر حجم كمانه مي‌شكند.\n- شعر ِ" از مرگهاي پس از شنوايي" -\nشعر جادوست ، جادوی بیان که در بیرونی شدن مسیری متفاوت می پیماید. در شعر شاعرانی این حرکت ساحرانه آنقدر خالص می شود که با مرزهای حقیقت ملموس هم‌نشین می گردد و در قالبی متغیر شکلی از یک واقعیت زیسته می یابد، و ناگزیر جنسی فراواقعی از حقیقتی نوشناخته را ترسیم می کند که زوایای این بنای جدید را ساخت فردی شاعر خلق کرده است.\nمتن در این سازه تصویر و تجربه را به مدد می گیرد و متن نو در مخاطب به صورت واقعیتی حسی - تصویری (تجربه ی شعری) اندیشه و اندوخته می شود.\nدر این مقال کوشیدم بر برجسته سازی زوایای اشعار شجاعی :\nنگاه به مجموعه شعر در ابتدا باید از فضای بیرون متنی آن آغاز شود؛ و سپس حرکت استنباطی به درون خزش کند زیرا که شعر عنصری است با عواطف ساختی، چه در وجه بیرونی ( قالب کلی ) و چه در وجه درونی (متن).\nشجاعی شاعر معما نیست و دستاورد ذهنی خود را با تسلط ظریف و دلنشین بر استعاره‌های بکر و توازن و مراعات پیش می برد. اتمسفر درونی شعر عموما روایتی‌ست؛ و اول شخص و یا نویسنده در نقش راوی و در نزدیکی دائم با سوژه و مخاطب سیر می‌کند. بن‌مایه بیشتر در لفافی از ضعف و اندکی ناتوانی در بطن حالتی نوستالژیک (در معنی کلمه) که قطعا حس عمومی شاعر است ظاهر می شود؛ تنها گاهی در رسیدن به منظور، گزاره‌ها اندکی در هم می‌تنند تا قسمتی از متن دچار سنگینی مطلوب شاعر شود و شکلی کدر اما ملموس خلق شود.\nفرم کلی با اندکی نوسان در بعضی اشعار قابل شناسایی‌ست و همواره همراه با گونه‌ای سمبلیک از تسلیم و رضا پیش می‌رود.\nدر بخش اول کتاب گزینش و احضار مولفه‌هایی از طبیعت (بیشتر عنصر جاندار) در انتخابی رومانتیک و با ترکیب ناتورال، که شاعر در مرکز قرار دارد (ناظر و راوی) شکل می گیرد؛ و حادثه و گذر به شکلی از سیلان اُبژه بر قالب اصلی تبدیل می شود، و سوژه خود یا خاصیتی از خود را، در ترکیب با اُبژه ها عرضه می‌کند با صمیمیتی دلنشین و بدیع. در کل، متن کتاب در ساحتي خلاقانه (بیشتر استعارات و تشبیهات) و در مرزی باریک با فراواقعیت گام بر می دارد و هر چه در متن جلو می رویم، فضای فراواقعی (سورئال)غلظت می یابد. تصاویر شفافند و شخصیت شاعر همواره در نوعی ابهام و مشکوکیت (فلسفیدن) در کیفیت درون متنی اثر شکل می گیرد تا در یک واحد کلی و شناخته شده در مخاطب اندیشه شود.\nدر بخش دوم، سورئالیسم ظریف و در عمومیتی رومانتیک با توانایی بسیار زیاد شاعر در خلق ترکیبات مایه‌ي کلی بخش اول را دنبال می‌کند. در این بخش است که منطق خاص و مورد نظر شاعر با دستاوردهای فرمال و تنفسی در متون کهن خصوصا در ادبیات کلاسیک شعری (فرخی یزدی ، منوچهری دامغانی و ... ) پررنگ‌تر ادامه می‌یابد؛ و شاعر که در بخش اول اثبات نموده که تصویر و رنگ را در ایجاد ترکیب مورد نظر به نحوی نقاشانه و بعدنما به خدمت گرفته، در بخش دوم به انسجام طراحانه‌ی عناصر می‌پردازد و این ضرباهنگ درونی که اکنون جلوه‌های میان‌متنی آن نیز بالغ شده‌اند، تا انتها ادامه دارد.\nدر بخش سوم امتداد و تسری ذات ابتدایی اثر حرکت می‌یابد. این بخش یک فرود کوچک به لحاظ ریتم و زمان منجمد گذشته( تعلیق) در هویت درون متنی داراست، به جهت ایجاد فضایی خالی (سکوت موسیقایی) که عطفی را در بخش چهارم نشانه رفته است(شعر از خزه تا به عشق). از این لحاظ که در این شعر بخش لغزنده و گذرایی از اِروتیسم تحلیلی و کم‌رنگ و پراکنده که در قبل حاضر شده بود ناگهان به ظهوری شفاف می رسد و خط چین اندیشه‌های گذشته را کامل می‌سازد.\nشعر "از خزه تا عشق"، دقیقا نقطه‌ی عطفی‌ست نهایی در کل نوشتار که پس از آن در یک تابع با تعریف همسان تا ابتدا و انتهای کتاب قابل تعقیب است و در نهایت این فضا در ادامه، تنها بخش مختصری از روایت آمرانه، توضیحی و اندرزوار که در هستی کل اثر جاری‌ست را، قوی‌تر دنبال می کند.\nاز آنجا که اشعار این کتاب انتخابی‌ست از میان اشعار چندین سال، گستره‌ایست از اِتودهای پخته در بستر حجم در آن سال‌ها. در قسمت اول بخش دوم کتاب (در برابر شمعون) گردشی‌ست در اتمسفر ادبیات افسانه‌ای - آیینی، و این استحاله نیز همچنان با وفاداری و رجعت به طبیعت‌گرایی تا پایان ادامه می‌یابد.\nساخت شعر شجاعی از نهفت کردن عناصر ملموس در هاله‌ای رومانتیک - سمبلیک حاصل می‌شود و شاعر در عین بلوغ و اشراف، تلاش چندانی در تصحیح آنچه خطور برق‌آسا به ذهن است نمی‌کند (حجم ناب)، چراکه فن خود را به مدد دو ابزار حسی بروز می‌دهد که همانا یکی طراحی نوعی دلنشین و قابل کشف از نهفتیدن است و دیگر اشراف به فرم و قالب و قاب که توامان زبانی رقصنده و روان را به خدمت می گیرند و توانشی زیرکانه در ارتقا و خلق با کلیتی مدرن را حاصل می‌کنند. شجاعی بر اثر دلالت نمی‌کند، بلکه مخلوق شعری آزاد را که مدام در سیر تکاملی شعر او تولد می‌یابد در حرکتی آرام و روایی در مخاطب رها می‌سازد تا تاثیر و هدف را همواره با عطشی از درکی سریع و صریح در او ایجاد کند.\nبه محمود شجاعی :\nاین نوای خیس\nكه حس خون تازه مي‌دهد\nهجوم آغاز است\nتا ناخداي بادها داغ و گردنده\nرها کند این شکوفه را\nکه بوی واپسین دقیقه می‌دهد\nبر آبهای عجول ِ مسدود\nکیارش سندسی - مرداد 86\n1- اين تاخير، به خاطر آماده نبودن مجموعه نبود، براي آن بود كه بتوانم كار را از ساحت فردي به شكلي گروهي نزديك كنم؛ كه حقيقتن كار جمعي كردن، در هر اندازه‌اش، توي مرام قوم ما، كاري‌ست فرسخت.\n2- كتاب را انتشارات پنجاه و يك، كه تا آنجا كه مي‌دانم مال آقاي الهي‌ست، در آورده به سال هزار سيصد و پنجاه و نه و يكي از كتابهاي آن مجموعه‌اي‌ست كه توي اين‌سال با هم منتشر مي‌شد ( از كتابهاي ديگر اين مجموعه‌اند: "ساحت جواني" ِ هانري ميشو به ترجمه‌ي الهي و "نامهاي بسيار" ِ فيروز ناجي و ... ). شعرها، آن‌طور كه اول كتاب نوشته، برمي‌گردند به 1341 تا 1349.\n3- من اصرار دارم كه ميان اين شعرها و آنچه به نام "شعر حجم" شناخته شده، فرقي اساسي وجود دارد. شايد اطلاق "شعر ديگر" به مجموعه‌هايي از اين دست، براي طبقه بندي، مناسب‌تر باشد.\n4- براي من مايه‌ي مسرت است كه اين مجموعه‌ها، هرجايي و به وسيله‌ي هركس، با همين شكل بازسپاري شود. اصلن بن‌مايه‌ي كار همين بوده، كه اين‌ها خوانده شود. به قول آقاي اديب سلطاني، كه ابتداي هملت هرگونه برداشت و اجراي از اثر را بي‌اجازه و بااجازه مجاز شمرده؛ لينك دادن به اين كتاب‌ها هم، بي‌اجازه و بااجازه، رواست؛ به شرط آن‌كه از يك كتاب‌خانه‌ي الكترونيكي توقع اين را نداشته باشيم كه فايل‌هاي خام‌اش را در اختيارمان بگذارد.\n5- از دوست عزيزم كيارش سندسي، كه زحمت نوشتن اين پيش‌آورد را بر كتاب نوشت سپاسگزارم. بناي من اين است كه در كنار هر يك از اين كتاب‌ها، يك يا چند متن مرتبط بيافزايم، بر سبيل نقد يا معرفي و اميد دارم كه بتوانم به همكاري و هم‌فكري‌ي دوستان، اين‌جا را از اين شكل تك‌صدايي، به ساختي چندصدايي نزديك كنم و صميمانه دست هركس كه علاقه‌مند به همكاري‌ست را مي‌فشارم.\n6- از آقايان حامد هاتف، افشين توحيدي، مرتضا فخاريان، كاوه بهرامي و احمد حميدي به سبب هم‌دلي و هم‌نوايي‌شان، بسيار سپاس‌گزارم.\nبه كلامي‌كه مرا مي‌خواني\nمي‌پذيرم كه ميان دو سنگ بنشينم\nو با ساقه‌ي باريك زنبقي\n- از شعر "گردانه براي زلفهاي دن‌كيشوت" -\nاز آبي ِ نفسهاي كوتاه - محمود شجاعي\nبازسپاری نخست: سی و یکم مرداد هشتادوشش\nبرچسب‌ها: محمود شجاعی، آبی نفسهای کوتاه\n"برجهای قدیمی" و "حکایت هجدهم اردیبهشت بیست و پنج" - علیمراد فدایی نیا\nبین ایستگاه قطار، یک آدم دیدم بیست ساله ریش جوگندمی. گل‌های جوگندمی می‌فروخت، یا مجانی می‌داد. پرسیدم، مجانی چرا؟ گفت، برای دعا. گفتم خب. مثل همیشه، وقتی که نمی‌فهمم. فهمید. گفت، اهل کجایی؟ گفتم، بی‌بیان. گفت آنجا هم انگشتر جوگندمی می‌فروشند. گفتم، برای دعا حتمن. گفت نه، برای کشتن جادوگرها پول جمع می‌کنند. گفتم، یعنی چه؟ گفت، خودت می‌دانی یعنی چه.\nضمایر، علی مراد فدایی‌نیا – نشر سالی، 1383\n(نخستین بازسپاری دهم تیرماه 1386)\n"حسن میرعابدینی" توي كتاب "صدسال داستان نويسي"، این گونه‌ی داستان را – برخورد با شکل‌های زبانی و فرم که عطفش می‌دهد به سوررئالیسم و اگر تعبیر من را بخواهید از حرفهای او، می‌گویم برخورد ساختارگرایانه با ادبیات داستانی و شاید جاهایی کشیده شدن‌اش به پساساختارگرایی- برآمده فضاهای "زوارزاده" و "گلستان" می‌داند. من از "زوارزاده" چیزی نخوانده‌ام.\nآشنایی‌ام با "فدایی‌نیا"، بر می‌گردد به جستجوی نوپایی که داشته‌ام توی ادبیات داستانی‌ی دهه‌ی چهل و پنجاه. گویی‌که، به نظر می‌رسد، وضع نشر، اين سالها، در داستان بهتر از شعر باشد، می‌شود "سنگر و قمقمه های خالی" ی بهرام صادقی را خواند، خروس ابراهیم گلستان را پیدا کرد، از چوبک چیزهایی هست، از عدنان غریفی هم، و "یوزپلنگانی که با من دویده اند" را. اما فدایی‌نیا را نمی‌شناختم، تا اینکه یک جایی اسمش را دیدم و تکه‌ای خواندم، و بعد دیدم که توی سايت "دوات "، قسمتی از "ضمایر" هست. بعد که گشتم، "ضمایر" را پیدا کردم که سال هشتاد و سه، خانم خدیوی، زحمت چاپش را با نشر سالی کشیده، و بعد هم یادم آمد، یکروز کتابی را ورق می‌زدم، اسمش بود "میم، خواب نامه‌ی مارهای ایرانی" که ثالث در آورده سال 85؛ که نویسنده‌اش متولد 1325 است و مسجدسليمان، ساکن نیویورک. و حالا می‌دانم، که چند کتابش هم، آنجا چاپ شده، از جمله طبل، و همین میم. دیگر که، پی‌گیر که شدم، یکی از دوستان، "حکایت هیجدهم اردیبهشت بیست و پنج" را برایم آورد، که زمستان چهل و نه چاپ شده، به قول آتشی، «داستان – همچنان‌که باید باشد – داستان نیست، ضد داستان است، تداوم ظاهری و پیوند ماجرایی ندارد، هر پاره‌اش خود قصه‌ای‌ست، از درون، گاه هر چند خطش و در مجموع تمام نوشته، در اتمسفر طنزگونه و شاعرانه و تا حدودی ملانکولیک وحدتی داستانی می یابد، منتها داستانی از درون که تنها سایه‌هایی گذران از خارج، از زندگی واقعی، بر آن می‌افتد...» - مجله‌ی تماشا، شماره‌ی 66 – ، چندبار خواندمش، به یکی گفتم، این را می‌شود از هرجایی شروع کرد، و یکبار هم، تکه تکه، از اتفاق، خطوط و سطرها را کنار هم گذاشتم، چه شد؟ من نمی‌توانم بگویم که داستان چه باید باشد، اما می‌توانم بگویم که چه چیز داستان نیست، شعر نیست. هرکس می‌تواند بگوید که چه چیز را، چه‌گونه تعریف می‌کند؛ تعاریف فرق داشته باشد، معنی‌اش این نیست که یک تعریفی درست‌تر از آب درآمده، من این را می گویم. مثلن که آقایی، هرکس، می گوید فلانی داستان نویس نیست، شاعر است و یا نه این است و نه آن، که شطح می‌نویسد، که سر ندارد، ته ندارد؛ مثالهای نغز می شود زد، مثلن به آن آقا می‌گویم آیا "جاده ی فلاندر" داستان است؟ و می شود هم درباره ی "پدروپارامو" پرسید. اصلن لازم نیست، سخت گرفت، و به سراغ بارتلمی، یا بوکوفسکی رفت. من می‌گویم این حدود را، منی می‌گذارم که می‌خوانم، می‌توانم چیزی را در این ظرف بگذارم، ظرفی که پیشتر شکل‌اش را تحدید کرده‌ام، و یا آن ظرف را بردارم، کران را بر متنی که پیش رویم گزارده‌اند، بگذارم، که البته این ظرف، ممکن است مظروف دیگری در خود نگنجاند. به هر حال من با این حرف "شمیم بهار" موافقم، وقتی می‌گوید " چرا نباید هرکس حکایت خودش را بنویسد؟ "؛ وقتی هرکس حکایت خودش را می‌نویسد، قواعد رنگشان می‌بازد، می‌تواند که این‌طور باشد، آن‌وقت می‌شود از ادبیات مدرن حرف زد، که صداهای زیادی هست، كه يك صدا نيست، گاهی شنیده می‌شود، از آن هرکس که باشد، می‌تواند از آن کس دیگری هم بشود؛ اما یک ارگان نیست، که اجزایش، و چگونه‌گی‌ی چیدمان ارکانش، از پیش آمده باشد، که شما بتوانید به اجرایی خاص نسبت بدهید، که تباری خاص را به یاد می‌آورد؛ گویی‌که با سخت‌گیری‌ی بیشتر، و یا دقت، می‌توان تباری را در متنی جستجو کرد، که مثلن می‌رساند گاهی به جویس، یا به پروست، و این‌ها یقینن با هم فرق دارند، اما کسی می‌تواند بگوید مگر چند نفر، توان خواندن داستانی مثل "اولیس" را دارند، یا تعداد آدم‌هایی که پروست را نیمه‌کاره رها کرده‌اند، چندین برابر آنانی‌ست، که تمامش را خوانده‌اند. این نقد تا آنجا قابل دفاع است که می‌گوید این متنها، اینطور تبدیل می شوند به متونی دانشگاهی صرفن، که مخاطبی مجبور ِ رزمجو دارد؛ و آن‌وقت که : کارکرد ادبیات این است؟ من برخورد بورژوامنشانه‌ای را پیش می‌کشم، هر طبقه، نیازهای خودش را دارد. این جایی‌ست که روشنفکر هم، در طبقه‌ی خودش قرار می‌گیرد، که نیازهای خودش را دارد – اين قاعده‌ي هضم روشنفكر هم براي خودش جرياني‌ست -. نگاه چپ در ادبیات، ظریف‌تر است. "لوکاچ" را ببینیم، وقتی می‌نویسد «نمایش زنده‌ی انسان جامع امکانپذیر نیست، مگر در صورتی‌که نویسنده آفرینش تیپها را هدف خود قرار دهد. این امر مستلزم پیوندی ناگسستنی میان انسان خصوصی و انسان زندگی‌ی عمومی‌ی جامعه است.» -جامعه‌شناسی رمان، مقدمه – و وقتی دیالکتیکی را که او تاکید می‌کند، ببینیم، بحث دامنه‌داری می‌آوراند، که هر گونه‌ای را می‌توان در نظریه‌ای ادبی جای داد. اینطور سرنخ گم می شود. من نمی‌توانم، این صورتي که "فدایی‌نیا" انتخاب کرده را، صرفن، آن‌طور که "میرعابدینی" می‌گوید، هذیان‌گویی، و از جانب جناب راوی‌ای بدانم مصروع يا اصم. چه‌گونه، این‌گونه می‌شود، از کنار شکلی گذشت؟ و آن فرم را سپرد به پریشان‌گویی‌ای، منقطع، که منطق درونی ندارد، که زمان درونی ندارد؟ این عادت را نمی‌فهمم، که چرا، خیلی‌ها، می‌خواهند هرچه را که دیریاب است، که سخت‌یاب است، نسبت بدهند به پریشانی، به مغلق گویی، به دشوار نویسی، از همان جنس تقسیم‌بندی‌ای که "نوری‌علا" هم می‌آورد، و شعر مشکل‌گو را می‌سازد.\n"از پله‌ها مي‌آمدم.\nبراي آمدن به اداره به سرعت مي‌آمدم. افتادم. يك‌باره بدن چپم افتاد. و افتادم. بدطوري.\nهمين‌كه گفتم. اول افتادم بعد ديدم، ديدم كه بدن چپم ديگر درد مي‌كند. وقت داشتم – بلند شوم؟ از اين افتادنم جلوگيري كنم؟ گفتم حتمن تقصير ديشب است. گفتم حتمن خرابكاري‌ي ديشب بدن چپم را از كار انداخته است. به همسايه كه رسيده بود. فقط لبخند زدم گفتم چيزي نيست. گفتم مي‌توانم برخيزم. حواسم نبود سر خوردم. همسايه برگشت. رفت. گفتم اگر برخيزم به اين افتادن اعتراض كرده‌ام. گفتم اگر بنشينم، يعني بيافتم، همين‌طور كه افتاده‌ام، چه مي‌شود؟ همين‌جا تا مي‌توانم بيافتم، تا ببينم بدن چپم چه كار مي‌خواهد بكند. شلوارم زخم شده بود، روي زانو. من نگاه كردم ديدم اداره‌ام دارد دير مي‌شود – ديدم هيچ تعهدي ندارم تا به اداره بروم – به رييسم مي‌گويم من آمدم بيايم. خيلي سريع هم آمدم، اما بدن چپم ناگهاني ايستاد، ناگهان نخواست كه ديگر برود."\nاز "حكايت ارديبهشت بيست و پنج"\nبه هر روی، وقتی خواستم آن كتاب – حكايت هيجدهم ارديبهشت بيست و پنج - را آماده‌ی اینجا کنم، نسخه‌ی pdf اش را جایی، پیدا کردم. و البته دیدم که توی سایت "ماني‌ها" هم، کتاب هست. زحمت کم شد، فقط ماند مقایسه، که ببینم، جایی، افتادگی‌ای، اشتباهی، توی تایپ دوباره، پیش نیامده باشد؛ که جز اندکی، نبود و آن کم هم، دوباره‌کاری‌ی مرا نمی‌خواست. همان نسخه را، با ذکر جایی که خانه اش بوده، اینجا بازسپاری می‌کنم، به همراه آوردن شناسنامه‌ی کتاب که :\nاین کتاب هم، مانند همه‌ی کتابهای "فدایی‌نیا" پیشکش شده به "آقایم ابراهیم". توی صفحه‌ی اول، پایین جایی که عنوان آمده، نوشته " کتاب آهو – ا ". و که چاپخانه‌ی فاروس کتاب را در آورده، زمستان چهل و نه.\n" برج‌هاي قديمي "\nما نخواستيم. هرگز ما نخواستيم از اوج كوه، آفتاب ببينم، ما نخواستيم به دشت برگرديم و باد و دشت ببينيم، ما نخواستيم. چطور توضيح بگويم كه تو، همين تو، شكسته شوي. كه تو، خودت را بدبخت حس كني. ما گناهكار بوديم، كه در شكم اين خشكي، چال شديم. چگونه جرات مي‌كني بپرسي هنوز زير باران خيس نشده‌يي. چكار مي‌توانم بكنم ابله ابجد خوان. چگونه مي‌افتي اين كنار، كه مثل سنگسار شده‌يي، حاجت از قضا و قدر بخواهي، درماندگي از آن رفتارهاست، كه سنگ مي‌كند. مثل حيرت. مثل دقه‌يي از غروب. مثل بهمني كه هرگز بي‌خبر مانده است.\nاز داستان "پلك"، "برج‌هاي قديمي"\nمجموعه‌ی دیگری هم هست، این را هم، یکی دیگر از دوستان، برایم آورد، نفسش گرم.\nمجموعه‌ی حکایات پیوسته‌ی علی‌مراد فدایی‌نیا، به نام " برج‌هاي قديمي " که مجموعه داستانی‌ست. به نگر من – و اذعان عنوان كتاب- ، داستان‌هایی‌ست، اگرچه جدا از هم، داستان کوتاه‌وار آمده‌اند، اما ارتباطی درونی دارند با هم. این هم به سال پنجاه در آمده.\nکتاب را، تا آنجا که امکانش بوده، همانطور که چاپ شده، باز تایپ کرده‌ام. این را می‌گویم که نشانه‌گذاری‌ها، همه از آن مولف است. اگر جایی فکر کردید، نقطه‌ای اضافه یا کم است – با اینکه نمی‌گویم که ممکن نیست در تایپ کردن اشتباهی بوده باشد، چه از آن تایپیست که روز اول کتاب را از نسخه‌ی خطی لابد، به این شکل در آورده، و چه از من ! – یاد آور می‌شوم، که انتخاب نویسنده این‌گونه بوده. دیگر که این متن، چونان هر متنی، آوای درون خودش را دارد؛ آوایی که گاهی دورتر است، گاهی دور.\nشما واقعن نبوديد\nشما مي‌خواستيد پيوند داشته باشيد، خوب! شما آماده بوديد، خوب! رفتيد و رفتيد و كوفتيد و كوبانديد، خوب.\nاما من، منحني‌تر ديدم. اما اين شما نبوديد. باور كنيد شما، شما نبوديد. من بهتر خواب رفتم. شما، شما نبوديد. آرواره‌هاتان تكان مي‌خورد. پوستتان برمي‌گشت. گوشتتان كنده مي‌شد. اما- واقعن نبوديد. شما هيچ‌گاه نبوديد.\nاز داستان "گرياني نامها در باروي خاطره"\n1- این را بگویم، که توی "این شماره با تاخیر" ِ2، که "م.طاهر نوکنده" در می‌آورد، داستانی از"فدایی نیا" هست.\n2- تازه‌تر هم، توی "نوشتا"ی دوم، چیزی از "فدایی‌نیا" دیدم.\nدریافت کتاب : برجهای قدیمی\nارسال شده توسط Amirsj Hakimi - امیر حکیمی در Thursday, May 06, 2010 No comments:\nبرچسب‌ها: علی مراد فادیی نیا، برج های قدیمی\nارسال شده توسط Amirsj Hakimi - امیر حکیمی در Thursday, May 06, 2010 1 comment: پیوندهای مربوط به این پیام\n« در ادبيات، پرسش‌هاي مربوط به واقعيت يا حقيقت، تابع هدف‌هاي اوليه‌ي توليد ساختاري از واژگان است كه غايتي جز خود ندارد؛ و ارزش نشانه‌اي‌ي نمادها هم تابع اهميت آنها به مثابه ساختاري از نقش‌مايه‌هاي متصل به يكديگر است. چنان‌چه ساختار كلامي‌ي خودمختاري از اين دست داشته باشيم، مي‌توانيم آن را ادبيات قلمداد كنيم؛ چنان‌چه فاقد چنين ساختار خودمختاري باشيم، با زبان مواجهيم، يعني واژگاني كه به گونه‌اي ابزاري به كار گرفته شده‌اند تا به آگاهي انسان براي درك چيزي ديگر يا انجام كاري ديگر كمك كنند.» - كالبدشكافي نقد، نوتروپ فراي\n- مساله‌ي شعر نيست فقط.\n- يك‌جور هويت‌سازي‌ست، انگار. دنبال تبار گشتن، دنبال خود. شبيه " اين منم" مي‌ماند، توي مرحله‌ي آينه‌اي كه لكان مي‌گويد، اينطور نيست؟\n- اين‌طور نگاه نكرده‌ام. قبول دارم، مساله‌ي هويت هست، اما، اين‌كه كدام من هست...، يادم نمي‌آيد توي آينه، نگاه كرده باشم، خودم را تشخيص داده باشم، بيشتر شبيه است، همان است، اين هم نيست.\n- اين‌كه تاريخ پنهان هست، حرف ندارد؛ اما خودش چيزي را، يك چيزي را پنهان مي‌كند، هر پيدايي، يك چيزي را، هر چيزي را، آن چيز را، روي آن چيز، چطور مي‌شود گفت، يك جور سوار شدن روي چيزي، كه آن چيز را پنهان مي‌كند، حالا كه چه چيزي، شايد بيشتر ذهني، احساس مي‌كنم، اين‌طور باشد، يعني يك‌جايي، دستي، هر دستي، اجازه مي‌دهد، گويي كه تو فكر مي‌كني خودت، گويي كه تو خودت را، مرارت خودت را، زحمت خودت را، اما آن دست، نمي‌گويم جبر، تقدير، يا هرچه از اين دست، شايد تاريخ، كمي بر مي‌گردد به جان، به روحي كه هگل مي‌گويد، كه خيلي دست‌مالي شده، مي‌دانم، اما چه مي‌شود كرد!\n- فكر كرده‌ام، تاريخ‌نگار يعني چه؟، اين تركيب از كجا در آمده. ببين، اين وضعيت، خيلي شبيه، همان اتفاق‌هاي توي ادبيات داستاني‌ي امريكاي لاتين را مي‌ماند. بگذار كنار گفتگو در كاتدرال يوسا، يا سور بز، يا گرينگوي پير و پوست انداختن فوئنتس، اصلن خود همان، تازه نه رئاليسم جادويي، سوررئال جادويي، به آزاد مي‌گفتم، كتاب‌خانه‌ي ملي را بر مي‌دارند از سي‌تير، مي‌برند به يك قبرستان بزرگتر، بعد يك سري كتاب، نابود مي‌شود، گم مي‌شود توي جابه‌جايي، جالب نيست؟، بيچاره ما كه بايد به عرب‌ها بخنديم، كه چرا كوفت مي‌ريزيد روي گورها تا استخوان‌ها از بين بروند، و دوباره بشود از همان قبرستان استفاده كرد، توي شريعت، حرام است، چرا نمي‌فهمد وهابيت؟، البته مساله‌ي ديگري هم نيست – اين "نگار" خيلي مي‌رود روي اعصاب آدم، اصلن يعني چه نگار، نگاشتن، تاريخ را مي‌شود نگاشت؟!، تاريخ مي‌ريزد فقط، گم مي‌شود، مي‌شود يك چيز ديگر، يك چيزهايي كه نبوده، مي‌شود بوده، نه آن‌كه چيز ديگري بشود، گم مي‌شود، مي‌ريزد، تاريخ مي‌ريزد... ساده نيست، پيچيده هم نيست، كسي سكوت مي‌كند، كسي گم مي‌شود، كسي اعتنا نمي‌كند، كسي مي‌ترسد و هزارتا چيز ديگر....\n- يك‌جور دور، مي‌داني، مي‌چرخد، مي‌افتد به تو، آن جهت كه تويي، عقربه كه نشانت مي‌دهد، تو را نشان مي‌دهد، فقط تو را هم نشان نمي‌دهد، خيلي‌ها را نشان مي‌دهد، تو خودت را مي‌بيني، مي‌گويي " اين منم"، اين من كه مي‌گويي، اوست. " او" هم خيلي‌ست. همين است، اين‌جا، وصل است به لكان، " او خيلي" ست، مي‌رسد به خوانشي، كه از هگل، تو يا من، وصل مي‌كنيم به هگل، مي‌رسد آن‌جا، منظور دارم، مي‌فهمي؟\n- يعني چاره‌اي نبوده؟، اين را مي‌گويي، اين‌كه كاري نمي‌شده كرد؟، اين را مي‌گويي، قبول دارم، حرفي ندارم، يك‌جور گذار بوده، سخت بوده، سخت‌تر هم مي‌شود، اما هميشه گذار بوده، از انقلاب كبير، به انقلاب صنعتي، به اكتبر سرخ، به حصر استالين‌گراد، از مشروطه بوده، به بيست و هشت مرداد، به دي پنجاه و هفت، اين را مي‌گويي، تا خرداد هفتاد و شش، يا برج‌هاي دوقلو، اين‌ها هم نيست، يك‌چيز ديگري‌ست. نمي‌دانم.\n- نه، اين را نمي‌گويم؛ نگاه كن: يك‌جور پا درمياني‌ست، يك‌جور پل، او را به تو مي‌رساند، آنها هم از همين پل، از مشابه اين پل‌ها، مي‌رسند به جايي، پلي كه البته، جايي زده مي‌شود، كه آن‌جاست، از هزارجاي ديگر، آن‌جا را بر مي‌دارد، وقتي جايي را بر مي‌دارد، يك‌جاي ديگر را حذف مي‌كند، هزارجاي ديگر را حذف مي‌كند، اين را بايد ديد، " آن دست"، هر دستي كه هست، خيلي‌ست، اثر مي‌گذارد، اثر كه مي‌گذارد، يك راه مي‌گشايد، بعد دوباره نگاه كه مي‌كني، به آينه كه، ديگر نمي‌گويي " اين منم"، مي‌گويي " اين هنوز، اين من هنوز، اين انگار هنوز منم"، فرقش اين است، مي‌فهمي؟\nاز آن دست گفتگوهايي‌ست، كه آدم، گاهي كه گاهي مي‌شود هميشه، با خودش دارد، تا گشايش، چيزي را برساند به خودش، بفهمد، توضيح كه مي‌دهد مي‌فهمد، يك‌جور كنش، كه راويانه هست، اما طرح ندارد، سر ندارد، ته ندارد، سر و ته‌اش را بگيري، بكشي توي تاريخ، توي همه‌ي تاريخ، كش مي‌آيد، اما مي‌آيد.\nبرويم سر داستان خودمان...\nنمي‌خواهم زياد بگويم، يك‌روز مي‌خواستم، همين تازه‌گي‌ها، براي كسي، هر دوستي، بگويم چطور مي‌شود، كه اين حذف‌ها مي‌شود، وقتي لاي اين كتاب‌ها، توي اين اسم‌ها، اوراق مي‌شوم، كلافه مي‌شوم، به اين‌كه هيچ حافظه ندارد اين قوم، عجله دارد و توي اين سراسيمه‌گي، حافظه‌اش را گم مي‌كند، نمي‌خواهد به ياد بياورد انگار، يا حتا فراموش كند، مي‌گذارد توي پرانتز، جايي توي خلاء ذهن‌اش، چون هر كاري، كه يك عمر وقت بخواهد، وقت بگيرد، ته‌اش چيزهايي به اين قوم نمي‌رسد، و ته‌اش، كساني مي‌آيند، كه، - چه‌قدر اين دم شمردن، بي‌خود وام گرفته‌ي خيامي‌ي اين قوم، خامي‌ست، - از ما نيستند، ما نيستند، آن‌هايند، و آن‌ها هم، ياد نخواهند داشت، كه پدرهايشان، و پدرهاي پدرهاي‌شان، داستان به همين ساده‌گي‌ست، ما پدرهاي‌مان را نمي‌كشيم، كه وقتي بيايد بتوانيم از پسا-اديپ حرف بزنيم، نفرت‌مان آن‌قدر ترس برداشته و زخمي‌ست، كه رعب است بيشترش، همين كه مي‌شود سكوت، يا فرار، چون بهايي، هر بهايي را پرداختن، ساده نيست، فكر مي‌كنم؛ و به گفتن كه مي‌آيم، خيلي پرت مي‌شود، آشفته مي‌شود، حال عصب دارد، حالا بماند كه فكر كردم، از اين ضرب- آهنگ بگذرم، برسم به خود شعر، يا نقد، يا تحليلي، چيزي، كه اين همه ژكيدن و ژاژ نباشم ، اما اين، خالي ازين عصبيت بودن مي‌خواهد، كه گشاده بايستم به اين دست بردن، و شايد اين‌جا هم، جاي‌اش نباشد، كه نيست هم...\nتازه‌گي‌ها، يك ماهنامه‌اي در مي‌آيد، "نوشتا"، آن‌ها كه اهل‌اند، مخالف و موافق، مي‌دانند، شماره‌ي دوم اش را هم، چند روزست آمده، - انگار گرگان را آورده‌اند تهران – و كنار چيزهايي گذاشته‌اند، از قديم و جديد "جريان ِ ديگر"، كه يك خطِ چهل ساله شده، پنجاه ساله حتي، و خيلي لذيذ بود، ديدن شعرهايي از "بتول عزيزپور"، "مينا اسدي"، يا "مجيد نفيسي"، كه جداي از هر چه بودن شعرشان، ديدن زنده‌گي‌ي اين آدم‌ها، هنوز، هيجان دارد، هيچ نباشد، همين‌اش خوب است، كه اين آدم‌ها را پيدا مي‌كنند، هر طوري، مي‌رسانند، مي‌چسبانند كنار هم، و يادي، زنده مي‌شود، شايد يك روزي، جايي بنويسم، كه اين محفلي‌بازي‌هاي روشن‌فكري‌ي ايراني، را آدم كه مي‌بيند، چندش‌اش مي‌شود بيش‌تر، اما، چه مي‌شود كرد؟\nديگر كه، اين تاخير بايد باشد، تا ببينم چيزهايي را، كه از كنار و اثر اين كار، بر مي‌آيد. خيلي نديده‌ام البته، بيشتر سكوت بوده، آمار نشان مي‌دهد چقدر اين نوشته‌جات برداشته شده، كم نبوده، و اين سكوت هم، شايد يك‌جور، بي‌اعتنايي‌ست، كه فكر مي‌كنم خودش، گونه‌اي اعتناست. طبيعت اين است كه، خيلي اتفاق افتاده، براي خود من هم، جايي مي‌روم، دنبال كتابي، مقاله‌اي، توي همين فضا، پيدا مي‌كنم، جايي شبيه اين‌جا، هرجا و كنار و بالايش، حاشيه و آن چيزهايي را كه نوشته‌اند ديگران، نمي‌خوانم، يا سرسري رد مي‌شوم، كه آن كتاب را، مقاله را بردارم و انگار دنبالم كرده باشند، بروم؛ اين فهميدني‌ست، براي همين اين تاخير، خير دارد، نه اين‌كه من بخواهم خودم را برسانم، يا هرچه از اين دست، كه بيش‌تر، ديدن اعتناي اين ديگران، كه هركدام‌شان، اگر كسي نباشد، نمي‌آيد سراغ يك اين‌جايي، ديدن توجه‌شان، يا حرف اين ديگران، شنيدن‌اش، هيجان دارد، كه البته بيشتر به گونه‌اي شهوت مي‌ماند، و براي اين، خيلي وقت‌ها، شرم‌ام مي‌آيد، از خودم، از اين حس.\nبرسيم به "احمدرضا چه‌كه‌ني" ،\n« ما تنها\nجهت‌يابي پرستوها را\n"نفس زير لختگي "، مجموعه‌ي شعري‌ست، با سي‌ويك شعر، كه شهريور چهل و نه در آمده، هزار نسخه، توي اهواز. جنوبي‌ست آقاي چه‌كه‌ني، و آن اول‌ها، كه اسمش را نمي‌توانستم بخوانم، چند تا شعري، اين گوشه آن‌گوشه، خوانده بودم، خيلي بي‌توجه؛ تا اين حالا، كه كاوه‌ي عزيز، اين كتاب را از هر جايي، ديد، خريد، و برايم آورد، كه اين‌جا سپاري‌ش كنم، و نخواندم‌اش، تا وقت‌اش خودش بيايد، و وقتي آمد، جاهايي برد، كه با آن ديگري‌ها، نرفته بودم، يك سفري هست توي علف-جات، شنيده‌ايد حتم، من هم شنيده‌ام؛ خوانده بودم جاهايي كه از تاثير مخدرها نوشته بودند، و آمفتامين‌ها و از همين حرف‌ها كه خيلي سر در نمي‌آورم، اما شعر، براي من، كه حالت همان سفر را مي‌آورد، خلسه‌اي دارد، اين مجموعه، گونه‌ي ديگري از اين دست سفر برايم آورد، كه هيجان‌اش، تا از خود ريخته‌گي، مي‌كشاند. گفتن‌اش ساده نيست. شايد براي هركس، اين‌طور نباشد، من كه خو كرده‌ام به اين انتزاع، شريك مي‌شوم به اين رسم، براي همين، بگويم، راحت‌الحلقوم نيست، كه هر كه بردارد، شيريني و تلخي‌ش را بچشد، بايد توي‌اش دراز كشيد، از بالا و زير، و جابه‌جايي‌ي دروني‌ش را، منطق ارتباطي‌ش را، نه راويانه، كه راوي‌گرانه جستجو كرد، يعني از خود، در خود، من اين‌طور مي‌گويم.\nجوري در زباني كه منتهاي‌اش را، مدام در حركت، معوق مي‌كند. نمي‌رساند، كه گشتي دارد، كه آن گشت، خودش، محوري‌ست.\n" در شكوه فلوت عصرانه\nبر شيشه كودكي\nبه جستجوي پناهگاه زيرزميني مي‌آمد\nو تكاني از امتداد محو شاخه\nتا خط نگاه‌هاي ريخته‌اش\nباز مي‌گشت "\nمي‌توان، هر جور ديگر هم، به اين گونه، از اين گونه، حرف زد، نگاه كرد. مي‌دانم، يك انتزاعي هست اين‌جا، كه مي‌رسد به هذيان، چيزهايي كه فهميدني نيست، يا فهميدن‌اش بسته‌گي ندارد، مي‌شود نشست و از اين‌ها، خيلي حرف زد، جايش اين‌جا نيست، برسد روزي، كه از اين دست نگاه، بياندازم دقيق‌تر، روزي كه مجال‌اش باشد.\nبه هر روي، فكر مي‌كنم، مي‌شود جريان آبستره‌ي موج نو را، اين‌جا توي اين شعرها هم، رديابي كرد. و در كنار خيلي‌هاي ديگر، رساند به يك نگاهي، توي ترتب چند مقاله. شايد لازم باشد، كمي اين را هم، اضافه‌ي اين كار كنم. و تا رسيدن به آن گفت، بايد ازين مجراها گذشت، نه با دو خط و چند خط شعر، و بعد پراكنده گفتن، مثل كارهايي كه اين سال‌ها، چه خام‌دستانه، همه‌ي جريان شعر را، كشانده به همين فضاحت ِ ديدني. تا آن فرصت، حالا به همين قدر بس كنم.\n" غم در حصار خرد\nو گذر ناگزير ما\nاز دست نيافته‌گي در خامي تاربسته\nبه انتظار ريزش‌ِ بخش مانده از بوي جنبش گرم\nبا خيشي بيهوده گردان\nدر دوام انديشه‌هاي ايستاي سرمايي / سفالين "\n- نفس زير لختگي، احمدرضا چه‌كه‌ني -\n- يادم هست، چند وقت پيش، توي دي‌ماه، در دندان‌پزشكي نشسته بودم، و به خواندن روزنامه، كه چشمم افتاد، به اين مصاحبه ي با چه‌كه‌ني؛ خواندني دارد، به گمانم، البته نه آن‌وقت با آن دندان ِ درد ! -\nنفس زير لختگي - احمدرضا چه‌كه‌ني\nبازسپاری نخست: سیزده اردیبهشت هشتادوشش\nارسال شده توسط Amirsj Hakimi - امیر حکیمی در Monday, May 03, 2010 No comments: پیوندهای مربوط به این پیام\nبرچسب‌ها: احمدرضا چکنی، نفس زیر لختگی


تردمیل فلکسی فیت مدل F19S تک کاره\nFlexiFit Home Use Treadmills F19S\n11 روز و 1 ساعت و 47 دقیقه مانده\nتخفیف 2,980,000 تومان\nکد کالا : 16350\nقیمت : 17,880,000 (تومان)قیمت حراجی : 14,900,000 (تومان)\nتردمیل فلکسی فیت مدل F19S تک کاره یکی از انواع تردمیل خانگی است که از یک موتور DC با قدرت 2.25 اسب بخار تشکیل شده است. حداکثر میزان تحمل وزن در این دستگاه تردمیل به 110 کیلوگرم می‌رسد. به این ترتیب برای استفاده همه اعضای یک خانواده با وزن معمولی کاملا مناسب است. تنظیم شیب در این مدل از تردمیل فلکسی فیت به صورت برقی‌ست و می‌توان مقدار آن را تا 15 درجه تغییر داد. مزیت تنظیم شیب به صورت برقی این است که دیگر نیازی نیست تا ورزشکار برای تنظیم ارتفاع از دستگاه پیاده شود. ابعاد تسمه در این تردمیل 120×40 سانتیمتر و جنس آن از پلاستیک است که فضای مناسبی را برای پیاده‌روی و دویدن فراهم می‌کند. این تردمیل مجهز به گیره ایمنی نیز هست تا در مواقع اضطراری مثلا هنگام بهم خوردن تعادل ورزشکار، دستگاه به صورت اتوماتیک خاموش شود و فرد بتواند به سرعت تعادل خود را بازیابد و آسیب جدی نبیند. قیمت تردمیل تک کاره فلکسی فیت با توجه به ویژگی‌های آن متعادل به نظر می‌رسد. شما می‌توانید برای خرید تردمیل تک کاره فلکسی فیت به فروشگاه ما سر بزنید و از انواع مدل‌های موجود در فروشگاه نیز دیدن کنید.\nتردمیل فلکسی فیت مدل F19S تک کاره دارای کلید‌های دسترسی سریع سرعت و شیب است. وجود نمایشگر LCD در این تردمیل خانگی کمک می‌کند تا مواردی مانند مسافت، سرعت، زمان، کالری مصرف شده و ضربان قلب به صورت لحظه‌ای قابل مشاهده باشد. داشتن برنامه پیش فرض ورزشی برای انواع تردمیل یک مزیت مهم محسوب می‌شود تا ورزشکار بتواند به کمک آن و بدون نیاز به حضور مربی به انجام تمرین بپردازد. این نمونه از تردمیل فلکسی فیت نیز از این مزیت بی‌بهره نمانده است و وجود 12 برنامه تمرینی در آن ورزشکار را در رسیدن به اهداف تمرینی‌اش یاری می‌کند. وجود اسپیکر و MP3 در این دستگاه تردمیل کمک می‌کند تا فرد در زمان ورزش به موسیقی مورد علاقه خود گوش دهد و گذشت زمان را حس نکند. داشتن ضربه‌گیر‌های Rubber و Anti Shock از مزیت‌های مهم این تردمیل محسوب می‌شود و از وارد آمدن فشار بر عضلات کمر و زانو جلوگیری می‌کند. وجود چرخ نیز در قسمت‌های زیرین دستگاه جابه‌جایی و حمل آن را برای افراد آسان‌تر می‌کند. برای استعلام قیمت تردمیل تک کاره فلکسی فیت می‌توانید با ما تماس بگیرید. در صورت تمایل به خرید تردمیل تک کاره فلکسی فیت به صورت غیر حضوری می‌توانید سفارش خود را از طریق سایت ثبت کنید.\n- مجهز به LCD برای نمایش مواردی مانند سرعت، مسافت، زمان، کالری مصرف شده و ضربان قلب\n- دارای 12 برنامه از پیش تعیین شده ورزشی\n- وجود چرخ برای سهولت در حمل و جابه‌جایی\nتا 14 کیلومتر در ساعت\nنمایش مواردی مانند سرعت، مسافت، زمان، کالری مصرف شده و ضربان قلب\n12 برنامه از پیش تعیین شده ورزشی\nتردمیل چندمنظوره لیدر اسپرت مدل DK12AI خانگی تردمیل خانگی لیدر اسپرت مدل DK12AI تک منظوره 18,900,000 تومان تردمیل کلاس فیت مدل MC6726 49,900,000 تومان تردمیل کلاس فیت مدل 7800 44,900,000 تومان تردمیل کلاس فیت مدل 8800 51,900,000 تومان تردمیل فلکسی فیت مدل F5M چندکاره 15,900,000 تومان\nتردمیل فلکسی فیت مدل F19S تک کاره FlexiFit Home Use Treadmills F19S


جنگل های مخروبه گیلان قابلیت تبدیل شدن به باغ چای - سفر به روسیه\nبه گزارش سفر به روسیه، خبرنگاران/گیلان 8000 هکتار جنگل های مخروبه و نیمه مخروبه گیلان قابلیت تبدیل شدن به باغ های چای مکانیزه را دارند.\nبه گزارش سفر به روسیه، عبدالله میرحسینی مقدم مشاور فنی سازمان چای کشور گفت: براساس آنالیز های انجام شده در استان گیلان حدود 8000 هکتار جنگل های مخروبه ونیم موجود است که بافت خاک آن اسیدی است.میزان بارندگی سالیانه آن در این سایت ها 1800-1200 میلی متر است.\nوی اضافه نمود: این جنگل ها کاملاً در حاشیه دریای خزر قرار گرفته اند و با یک سرمایه گذاری زیربنائی حداقل در مدت زمان 10 سال تبدیل به باغ های چای مکانیزه و نیمه مکانیزه به صورت مجتمع باغ و کارخانه(احیای کشت و صنعت)می شوند.\nمیرحسینی ادامه داد: این کار هم به فراوری ملی که همان اقتصاد مقاومتی است و هم اشتغال پایدار را ایجاد می نماید.اجرای این امر احتیاج به یک برنامه مدون تمام عیار کارشناسی دارد،ولی قابل اجراء و شدنی است.\nمشاور فنی سازمان چای کشورخاطر نشان کرد:همچنین حدود 20 هزار هکتار مزارع برنج تحت کشت ارقام کم بازده در بالادست شبکه های آبیاری سد سفیدرود وجود دارد که در گذشته های نه چندان دور از تبدیل بخشی از جنگل های مخروبه در مناطق کم شیب به مرور زمان تبدیل به مزارع برنج شده اند.\nوی اضافه نمود: با آنالیز کارشناسی طی یک برنامه مدون زیر بنائی، این مناطق می توانند، تبدیل به باغ های چای مکانیزه و نیمه مکانیزه بصورت مجتمع باغ وکارخانه(کشت و صنعت ها و یاشرکتهای سهامی زراعی)شوند که البته احتیاج به آنالیز دقیق کارشناسی دارد.\nمیرحسینی تصریح کرد: اگر این امر صورت گیرد با توجه به قیمت جهانی چای و برنج به ازای هر کیلو چای خشک فراوریی می توان 5 کیلو برنج وارد کرد یعنی ارزش مالی یک کیلو چای خشک فراوریی برابر با 5 کیلو برنج است.\nوی گفت: ارتقاء فراوری ملی در بخش کشاورزی و توجه به این محصول با ارزش و استراتژیک کشوری و منطقه ای بدلیل آن که در همه کشورهای چای خیز جهان نه امکان افزایش سطح زیر کشت و نه افزایش عملکرد در واحد سطح وجود دارد بسیار مهم است.\nمشاور فنی سازمان چای کشور یادآور شد: با برنامه ریزی و سرمایه گذاری بلندمدت برای این محصول می توان علاوه بر یاری به فراوریی ملی، از یک سو اشتغال پایدار و از سوی دیگر بستر گردشگری با محیط زیست و طبیعت مناسب ایجاد کرد. این مهم یعنی رسیدن به اقتصاد مقاومتی است.\nانتشار: 23 اسفند 1398 بروزرسانی: 31 فروردین 1399 گردآورنده: russianet65.ir شناسه مطلب: 733\nبه "جنگل های مخروبه گیلان قابلیت تبدیل شدن به باغ چای" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "جنگل های مخروبه گیلان قابلیت تبدیل شدن به باغ چای"


بیماری واریس: درمان با جوراب، رادیوتراپی، جراحی - متخصص قلب و عروق در کرج\nبیماری واریس: درمان با جوراب، رادیوتراپی، جراحی\nرگ‌های واریسی رگ‌های متورم و بزرگ شده‌ای می‌باشند که معمولاً به رنگ آبی یا بنفش تیره هستند و اغلب روی پاها اتفاق می‌افتند. همچنین ممکن است از نظر ظاهری ناصاف، متورم یا پیچ خورده باشند. واریس یک بیماری شایع است و حداکثر ۳ نفر از هر ۱۰ فرد بزرگسال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. زنان بیشتر از مردان در معرض ابتلا به آنها هستند. هرگونه رگی در بدن می‌تواند واریسی شود، اما بیشتر آنها در پاها و به ویژه در ساق‌ها ایجاد می‌شوند. این امر به این دلیل است که ایستادن و راه رفتن فشار بیشتری روی رگ‌های تحتانی بدن وارد می‌کند.\nدریچه‌های ضعیف شده\nپوشیدن جوراب‌های واریسی\nدرمان با لیزر اندوونوس\nاسکلروتراپی با هدایت سونوگرافی\nفلبکتومی ترانس لمینت شده\nدر داخل رگ‌های شما، دریچه‌های یک طرفه ریزی وجود دارد که باز می‌شوند تا خون از آنها عبور کند و سپس بسته می‌شوند تا از جریان برگشتی آنها جلوگیری شود. بعضی اوقات دیواره رگ‌ها کشیده شده و خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند و باعث ضعیف شدن این دریچه‌ها می‌شوند.\nاگر این دریچه‌ها به درستی عمل نکنند، این می‌تواند باعث نشت خون و گردش آن به عقب شود. اگر این اتفاق بیفتد، خون در رگ‌های شما جمع شده و متورم و بزرگ می‌شود.\nزنان بیشتر از مردان در معرض واریس قرار دارند. تحقیقات نشان می‌دهد که این ممکن است به این دلیل باشد که هورمون‌های زنانه تمایل به شل شدن دیواره رگ‌ها دارند و باعث می‌شود دریچه‌ها مستعد نشت بیشتری باشند. هورمون‌ها مواد شیمیایی تولید شده توسط بدن هستند و ممکن است تغییرات ناشی از بارداری، سندرم قبل از قاعدگی یا یائسگی سبب تغییر آنها شود.\nاگر در یکی از اعضای نزدیک خانواده این بیماری را داشته باشید، خطر ابتلا به واریس در شما افزایش می‌یابد. این نشان می‌دهد که واریس ممکن است تا حدودی توسط ژن‌های شما ایجاد شود (واحدهای ماده ژنتیکی که از والدین خود به ارث می‌برید).\nبا افزایش سن، رگ‌های شما شروع به از بین بردن خاصیت ارتجاعی خود می‌کنند و عملکرد دریچه‌های داخلی آنها نیز متوقف می‌شود.\nاضافه وزن داشتن سبب وارد آمدن فشار اضافی به رگ‌های شما می‌شود، به این معنی که آنها باید بیشتر کار کنند تا خون را به قلب شما بازگردانند. این امر می‌تواند فشار بیشتری به دریچه‌ها وارد کند و آنها را مستعد نشت بیشتری کند.\nبه نظر می‌رسد تأثیر وزن بدن در ایجاد واریس در زنان قابل توجه تر است.\nبرخی تحقیقات نشان می‌دهد مشاغلی که نیاز به ایستادن طولانی مدت دارند ممکن است خطر ابتلا به واریس را افزایش می‌دهند. دلیل آن نیز این است که خون شما وقتی در حال ایستادن هستید، نمی‌تواند به راحتی جریان یابد.\nدر دوران بارداری، حجم خون برای کمک به حمایت از کودک در حال رشد افزایش می‌یابد. این امر فشار بیشتری روی رگ‌های شما ایجاد می‌کند.\nافزایش سطح هورمون‌ها در دوران بارداری همچنین باعث آرامش دیواره‌های عضلانی رگ‌های خونی می‌شود و همین امر خطر ابتلا به واریس را در شما افزایش می‌دهد.\nبا شروع رشد رحم، ممکن است رگ‌های واریسی ایجاد شود. زیرا با بزرگ شدن رحم، فشار روی رگ‌ها در ناحیه لگن شما وارد می‌شود که بعضی اوقات می‌تواند باعث واریسی شدن آن‌ها شود.\nرگ‌های واریسی به رنگ بنفش تیره یا آبی رنگ بوده و معمولاً از نظر ظاهری پیچ خورده و شکسته هستند. برخی از افراد مبتلا به واریس ممکن است درد یا ناراحتی را تجربه کنند.\nواریس از نظر علائم و همچنین از نظر ظاهری متفاوت است و می‌تواند شامل موارد زیر باشد:\nدرد پاها، سنگینی و ناراحتی\nسوزش یا لرزیدن پاها\nگرفتگی عضلات پاها، به خصوص در شب\nخشکی پوست، خارش و نازک شدن رگ آسیب دیده\nرگ‌های واریسی معمولاً در پاها، یا در پشت ساق پاهای شما یا در قسمت داخلی ساق پا ایجاد می‌شوند.\nاین علائم معمولاً در هوای گرم یا اگر برای مدت طولانی ایستاده باشید بدتر می‌شود. ممکن است هنگام پیاده روی یا اگر استراحت کرده و پاهای خود را بالا بگیرید، بهبود یابد. استفاده از بالش‌ها روش خوبی برای بالا بردن راحت پاها هستند.\nوریدهای واریسی می‌توانند عوارضی را ایجاد کنند زیرا باعث می‌شوند خون شما به درستی جریان نیابد. بیشتر افرادی که واریس دارند عوارضی را تجربه نمی‌کنند. و اگر علایمی بروز یابد معمولاً چندین سال پس از ظاهر شدن رگ‌های واریسی است.\nرگ‌های واریسی در نزدیکی سطح پوست قرار داشته و ممکن است گاهی اوقات خونریزی کنند. توقف خونریزی ممکن است دشوار باشد.\nشما باید دراز بکشید، پای خود را بالا ببرید و فشار مستقیم بر روی زخم وارد کنید. اگر این کار خونریزی را متوقف نکرد، در صورت امکان فوری به پزشک مراجعه کنید.\nاگر لخته‌های خون در رگ‌های واقع در زیر سطح پوست شما (رگ‌های سطحی) تشکیل شود، می‌تواند منجر به شرایطی از قبیل:\nترومبوفلبیت- تورم (التهاب) رگ‌های ساق پا\nترومبوز ورید عمقی- که می‌تواند باعث درد و تورم در پا شود و ممکن است منجر به عوارض جدی مانند آمبولی ریوی شود.\nاگر خون در رگ‌های شما به درستی جریان نداشته باشد، می‌تواند بر نحوه تبادل اکسیژن، مواد مغذی و مواد زائد بدن با خون شما اختلال ایجاد کند. اگر این تبادل در مدت زمان طولانی مختل شود، به عنوان نارسایی مزمن وریدی شناخته می‌شود.\nنارسایی وریدی مزمن بعضی اوقات می‌تواند باعث ایجاد شرایط دیگری شود، از جمله:\nاگزمای واریسی- شرایطی که باعث می‌شود پوست شما قرمز، پوسته پوسته و حساس شود.\nلیپودرماتوسکلروز- که باعث می‌شود پوست شما، معمولاً در اطراف ناحیه ساق، سفت شود و ممکن است متوجه شوید که به رنگ قرمز یا رنگ قهوه‌ای در می‌آید.\nزخم‌های وریدی پا- این حالت در صورت افزایش فشار در رگ‌های تحتانی پای شما ایجاد می‌شود که در نهایت ممکن است باعث ایجاد زخم شود.\nواریس در اغلب موارد نیازی به درمان ندارد. اگر رگ‌های واریسی شما باعث ناراحتی شما نشود، ممکن است نیازی به درمان نداشته باشید.\nجوراب‌های واریسی یا جوراب واریس مخصوصاً برای فشرده سازی پاها برای بهبود گردش خون طراحی شده‌اند. آنها اغلب در قسمت مچ پا تنگ هستند و به تدریج با رفتن به سمت ران پا شل تر می‌شوند. این باعث می‌شود خون به سمت قلب شما جریان یابد.\nجوراب‌های واریسی ممکن است به تسکین درد، ناراحتی و تورم پاهای شما ناشی از واریس کمک کنند. با این حال، مشخص نیست که آیا جوراب واریس می‌تواند کمک کند از واریس شما جلوگیری شود، یا آیا از ظهور واریس جدید جلوگیری می‌کند یا خیر.\nجوراب‌های واریسی در اندازه‌ها و با میزان فشردگی مختلفی موجود هستند. اگر اختلالات ورید عمقی داشته باشید ممکن است لازم باشد تا آخر عمر جوراب‌های واریسی بپوشید. اختلالات وریدی عمقی حالتی است که در دریچه‌های عمیق پاها یا انسداد آن مشکل دارید.\nمعمولاً لازم است به محض اینکه صبح از خواب بلند شدید جوراب‌های واریسی خود را پوشیده و هنگام خوابیدن آن‌ها را در بیاورید. پوشیدن آنها خصوصاً در هوای گرم می‌تواند ناراحت کننده باشد، اما مهم است که به طور صحیح جوراب ساق بلند خود را بپوشید تا بیشترین بهره را از آن‌ها ببرید.\nآن‌ها را تا آخر ساق پا بالا بکشید تا سطح صحیح فشرده سازی روی هر قسمت از پای شما اعمال شود. اجازه ندهید که جوراب روی پای شما لوله شود، زیرا ممکن است یک حلقه تنگ در اطراف پای شما ایجاد کند.\nاگر جوراب‌های واریسی سفارشی تجویز شوند، لازم است پاهای شما در چندین نقطه اندازه گیری شود تا از اندازه مناسب آن‌ها اطمینان حاصل شود. اگر پاهای شما اغلب متورم است، باید این اندازه گیری در هنگام صبح انجام شود تا هر گونه تورمی حداقل باشد. اگر جوراب‌های واریسی باعث خشک شدن پوست روی پاهای شما می‌شوند، قبل از رفتن به رختخواب، از کرم مرطوب کننده (نرم کننده) استفاده کنید تا پوست خود را مرطوب نگه دارید.\nجوراب‌های واریسی معمولاً باید هر سه تا شش ماه جایگزین شوند. اگر جوراب ساق بلند شما آسیب دیده، با پزشک خود مشورت کنید زیرا دیگر ممکن است مؤثر نباشد.\nشما باید دو جفت جوراب ساق بلند واریسی داشته باشید تا بتوانید، در حالی که دیگری شسته و خشک می‌شود، یک جفت دیگر از جوراب‌های ساق بلند را بپوشید. جوراب‌های واریسی باید با دست و آب گرم شسته شده و با گرمای مستقیم خشک شوند.\nرادیوفرکانسی شامل گرم کردن دیواره رگ‌های واریسی شما با استفاده از انرژی رادیوفرکانسی است. این ورید از طریق یک برش کوچک درست در زیر زانو قابل دسترسی است.\nیک لوله باریک به نام کاتتر با استفاده از اسکن سونوگرافی به داخل ورید هدایت می‌شود. یک پروب درون سوند قرار می‌گیرد که انرژی فرکانس رادیویی را ارسال می‌کند. این کار رگ را تا زمانی که دیواره‌های آن فرو ریخت، گرم می‌کند و آن را می‌بندد. هنگامی که ورید بسته شد، خون شما به طور طبیعی به یکی از رگ‌های سالم شما هدایت می‌شود. روش رادیوفرکانس تحت بی حسی موضعی انجام می‌شود (شما هوشیار هستید).\nهمانند رادیو فرکانسی، درمان با لیزر اندوونوس شامل قرار دادن سوند در رگ‌های شما و استفاده از اسکن سونوگرافی برای هدایت آن به وضعیت صحیح است. یک لیزر ریز از طریق سوند منتقل می‌شود و در بالای ورید واریس شما قرار می‌گیرد.\nلیزر باعث می‌شود انرژی کوتاهی به رگ خورده و باعث بسته شدن آن شود. لیزر به آرامی با استفاده از اسکن سونوگرافی از ورید بیرون کشیده می‌شود و باعث می‌شود کل طول ورید بسته شود.\nدرمان با لیزر اندوژن تحت بی حسی موضعی انجام می‌شود. بعد از انجام عمل ممکن است در پاها احساس گرفتگی داشته باشید و مناطق آسیب دیده ممکن است کبود و دردناک باشند. آسیب عصبی نیز ممکن است به وجود آید، اما معمولاً فقط موقتی است.\nاگر درمان رادیوفرکانسی برای شما مناسب نباشد، معمولاً به جای آن، درمانی به نام اسکلروتراپی تجویز می‌شود. این روش درمانی شامل تزریق به کف رگ‌های شما است. اگر قبلاً ترومبوز ورید عمقی داشته باشید، ممکن است این نوع درمان مناسب شما نباشد.\nتزریق با استفاده از اسکن سونوگرافی به ورید شما هدایت می‌شود. در هر جلسه می‌توان بیش از یک رگ را درمان کرد. اسکلروتراپی فومی و اسکلروتراپی استاندارد هر دو معمولاً تحت بی حسی موضعی انجام می‌شوند، و از یک داروی مسکن استفاده می‌شود تا بی حسی در ناحیه تحت درمان ایجاد شود.\nپس از اسکلروتراپی، وریدهای واریسی شما باید بعد از چند هفته شروع به کم شدن کنند زیرا رگ‌های قوی تر وظایف ورید آسیب دیده را بر عهده می‌گیرند که دیگر پر از خون نیست. ممکن است قبل از اینکه ورید از بین برود، بیش از یک بار به درمان احتیاج داشته باشید و احتمال بروز مجدد واریس وجود دارد.\nاگر درمان رادیو فرکانسی و اسکلروتراپی برای شما مناسب نباشد، معمولاً برای از بین بردن رگ‌های آسیب دیده، یک عمل جراحی به نام بستن و جدا کردن ارائه می‌شود. این جراحی واریس معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، بدین معنی که در طی عمل بیهوش خواهید بود.\nاکثر جراحان از تکنیکی به نام بستن و جدا کردن استفاده می‌کنند که شامل گره زدن ورید در پای آسیب دیده و سپس برداشتن آن است. دو برش کوچک انجام می‌شود که تقریباً ۵ سانتی متر (۲ اینچ) قطر دارند. اولین برش در نزدیکی کشاله ران شما در بالای واریس انجام می‌شود. برش دوم در زیر پای شما انجام می‌شود و معمولاً در اطراف زانو یا مچ پا است. قسمت بالای رگ (در نزدیکی کشاله ران) شما گره خورده و مهر و موم می‌شود.\nیک سیم نازک و انعطاف پذیر از قسمت زیر رگ عبور کرده و سپس با دقت کشیده شده و از طریق یک برش در پایین پای شما خارج می‌شود. جریان خون در پاهای شما تحت تأثیر جراحی قرار نمی‌گیرد. این امر به این دلیل است که رگ‌های مستقر در پاهای شما نقش رگ‌های آسیب دیده را بر عهده خواهند گرفت.\nفلبکتومی ترانس لمینت شده یک روش درمانی نسبتاً جدید است و در مورد اثربخشی و ایمنی آن هنوز اطمینان قطعی وجود ندارد.\nدر طی فلبکتومی ترانس لمینت، یک یا دو برش کوچک در پای شما ایجاد می‌شود. جراح شما نوری به نام ترانس لمینت آندوسکوپی در زیر پوست شما قرار می‌دهد تا آنها بتوانند ببینند کدام رگ‌ها باید برداشته شوند. رگ‌های آسیب دیده قبل از برش با استفاده از دستگاه مکش بریده می‌شوند. فلبکتومی ترانس لمینت می‌تواند تحت بی حسی عمومی یا بی حسی موضعی انجام شود و ممکن است بعد از آن دچار کبودی یا خونریزی شوید.\nشواهد کمی وجود دارد که نشان می‌دهد شما می‌توانید واریس را متوقف کنید، یا به طور کامل از پیشرفت جدید آن جلوگیری کنید.\nبا این حال، روش‌هایی برای کاهش علائم واریس وجود دارد، مانند:\nاجتناب از ایستادن یا نشستن برای مدت طولانی و تغییر وضعیت دادن در هر ۳۰ دقیقه یکبار\nاستراحت منظم در طول روز، بالا بردن پاها روی بالش در هنگام استراحت به منظور کم کردن ناراحتی\nورزش منظم- این کار می‌تواند گردش خون را بهبود بخشد و به حفظ وزن سالم کمک کند.


موسسه مطالعات راهبردي شرق - ارزیابی راهبردی چین درباره افغانستان\nسه شنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۰ ساعت: ۰۳:۰۴\nدوشنبه ۸ ارديبهشت ۱۳۹۹ ساعت ۱۱:۳۶\nراهبرد قدرت‌ها در افغانستان\nنگرانی اصلی پکن درباره افغانستان مربوط به اوضاع امنیتی این کشور و همچنین سرایت احتمالی بی‌ثباتی و افراط‌گرایی از افغانستان به چین است. مقابله با این چالش مستلزم همکاری چین با کابل و طالبان است. در نتیجه، پکن همواره از بحث همه شمولی سیاسی و همچنین مصالحه بین دو طرف حمایت کرده است. به رغم اینکه چین در ابتدا از «اتحاد شمال» ضد طالبان حمایت می‌کرد اما به مرور زمان نگاه آن به طالبان تغییر پیدا کرد و باعث شد تا این کشور بین جناح‌های ضدآمریکایی و جناح‌هایی که مروج افراط‌گرایی اسلامی هستند تفاوت قایل شود. علاوه بر این، در شرایطی که چین به همکاری طالبان برای عدم تأمین پناهگاه برای شبه نظامیان اویغور نیاز داشت و در سوی دیگر، طالبان نیز به نقش حمایتی چین نیازمند بود، نوعی رابطه تبادلی بین چین و طالبان شکل گرفت. چین با پیش‌بینی افزایش سطح مشروعیت، نقش آفرینی و نفوذ طالبان در افغانستان احتمالا رابطه خود با این سازمان را در آینده تقویت خواهد کرد. چین مدت‌ها است که به اسم پادرمیانی و برای حفاظت از منافع میدانی خود در افغانستان، از اصل عدم مداخله خود در امور افغانستان عدول کرده است. هر چند چین همچنان از غنی و دولت او حمایت می‌کند اما نظر مساعد تحلیلگران چینی درباره طالبان نیز افزایش پیدا کرده است. از نظر این تحلیلگران، توافق صلح بین آمریکا و طالبان سبب افزایش مشروعیت طالبان شده و به این سازمان قدرت داده است تا رابطه خود را با دولت‌های خارجی (به خصوص پاکستان و چین) بهبود بخشد. هر چند چین از تشکیل یک خلافت در افغانستان حمایت نمی‌کند (چون این مسئله می‌تواند کنترل چین بر جمعیت مسلمان خود را با چالش مستقیم مواجه کند) اما معتقد است که ایدئولوژی سیاسی طالبان نشانه‌هایی از میانه‌روی را از خود بروز داده است.\nدر شرایطی که بحث خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان مطرح است، آینده افغانستان بیش از هر زمان دیگری نامعلوم به نظر می‌رسد. یکی از سئوالاتی که در اینجا مطرح می‌شود این است که چین به عنوان یکی از همسایگان افغانستان که منافع در مخاطره زیادی در این کشور دارد، چه نگاهی به آینده افغانستان داشته و چگونه خود را برای مواجهه با آن آماده خواهد کرد؟\nاز 11 سپتامبر به بعد، حضور نظامی آمریکا در افغانستان، چین را بر سر یک دو راهی قرار داده است. از یک سو، پکن به طور ناخودآگاه حضور سربازان آمریکایی را در «حیات خلوت» چین یک تهدید راهبردی خطرناک برای خود می‌داند. در عین حال، چینی‌ها معتقد هستند که امنیت ایجاد شده توسط ایالات متحده در این کشور، به خصوص در زمینه محدود کردن روند رشد و گسترش گروه‌های تروریستی ضد چینی، به نفع آنها تمام شده است. پیامد این دو راهی، این شده است که چین خواهان خروج آمریکا است ـ اما تنها زمانی که این خروج مسئولانه بوده و با به جا گذاشتن یک خلا قدرت هرج و مرج آفرین، موجب بی‌ثباتی منطقه نشود. اما حقیقت این است که تصمیم‌گیری آمریکا درباره افغانستان، در واشنگتن انجام خواهد شد ـ نه چین ـ و لذا چین باید به هر حرکتی که آمریکا تصمیم به انجام آن می‌گیرد پاسخ دهد.\n29 فوریه 2020، آمریکا و طالبان توافقنامه صلحی را به امضا رساندند؛ توافقنامه‌ای که باز خوردهای امیدوارکننده مقامات رسمی ایالات متحده را به دنبال داشت. اما چین امیدواری کمتری درباره این توافقنامه دارد. پکن اعتماد چندانی به روند صلح داخلی افغانستان ندارد. در عوض، چین انتظار دارد توافقنامه‌ای که با پادرمیانی آمریکایی‌ها انجام شود، بی‌ثباتی بیشتر را به دنبال داشته باشد و در نهایت اینکه منطقه باید به دنبال گزینه‌های چند جانبه (مثل عملیات‌های حافظ صلحی سازمان ملل) برای فرار از این بن بست باشد.\nخط مشی تاریخی چین در قبال افغانستان\nنفع اصلی چین در افغانستان، ثبات این کشور است. از منظر پکن، بی‌ثباتی در افغانستان، تقویت بنیادگرایی اسلامی را در پی دارد که این مسئله تهدیدی برای امنیت داخلی چین، به خصوص در «سین کیانگ»، به حساب می‌آید. چین هر چه که باشد، یک قدرت بازنگرش‌گر (revisionist) در افغانستان نیست. بنابراین چین ترجیح می‌دهد تا شاهد ثبات داخلی و روی کار آمدن یک دولت کارآمد در افغانستان باشد؛ دولتی که ترجیحا و نه لزوما، موضع بی‌طرفی را بین قدرت‌های بزرگ در پیش بگیرد. چینی‌ها که شاهد به دام افتادن بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده در باتلاق افغانستان بوده‌اند، همواره بر این عقیده استوار بوده‌اند که افغانستان «قبرستان امپراطوری‌ها» است. پکن از دیرباز اعتقاد داشته است که باید به هر قیمتی از مداخله جدی در امور افغانستان پرهیز کند.\nدیدگاه کلی چین درباره حضور آمریکا در افغانستان، ترکیبی از چند عامل متضاد است. از جنبه منفی، چینی‌ها حمله آمریکا به افغانستان را تلاشی از سوی ایالات متحده برای باز کردن جای پای خود در قلب منطقه اوراسیا می‌دانستند که می‌توانست بعدها برای مهار چین از آن استفاده شود. از منظر پکن، نبرد آمریکا با طالبان، نوعی اقدام «غیرمسئولانه» از سوی آمریکا است که می‌تواند منجر به بی‌ثباتی افغانستان و تزلزل منطقه شود. به اعتقاد چینی‌ها، حملات 11 سپتامبر و به دنبال آن حمله به افغانستان موجب تقویت روند افراط‌گرایی مسلمانان در منطقه شد و مستقیما به ایجاد ناآرامی در منطقه خودمختار اویغور نشین «سین کیانگ» واقع در شمال غرب چین کمک کرد. اما از جنبه مثبت، چین جنگ‌های آمریکا از 11 سپتامبر به بعد را بهترین جریان رخ داده برای پکن از زمان پایان جنگ سرد تاکنون می‌داند ـ یک «فرصت راهبردی» خداداد که به پکن اجازه داد تا در طول یک دهه، قدرت خود را تثبیت کند و این در حالی بود که واشنگتن با حال آشفتگی و استیصال، تریلیون‌ها دلار در افغانستان و عراق هزینه می‌کرد. در شرایطی که آمریکا برای جنگ خود با ترور به حمایت ظاهری چین نیاز داشت، پکن با بزرگنمایی تهدیدات تروریستی «سین کیانگ»، از جنگ جهانی علیه ترور برای توجیه سیاست‌های خود در این منطقه اویغورنشین استفاده کرد.\nافغانستان هرگز یک شریک اقتصادی اولویت‌دار برای چین نبوده است. حتی در اوج «راهبرد نگاه به بیرون» چین (شکل قبلی طرح کمربند و جاده که شرکت‌های چینی را ترغیب به یافتن بازارهای جهانی می‌کرد) شرکت‌های چینی معدودی به افغانستان علاقه نشان دادند. چند شرکت انگشت شمار هم که وارد این کشور شدند، در پروژه معدن مس «عینک» در سال 2008 و طرح اکتشاف نفت «آمو دریا» در سال 2011 مشارکت کردند.\nبا وخیم شدن اوضاع امنیتی در افغانستان، امیدها برای انجام هر نوع سرمایه‌گذاری سودآور در افغانستان به سرعت از بین رفت و همه پروژه‌های بزرگ متوقف شدند. به رغم اظهارنظرهای رسمی درباره نقش مهم افغانستان در «طرح کمربند و جاده»، سرمایه گذاری چین در افغانستان در حداقل مقدار ممکن بوده است: این رقم در سال 2016 در مجموع 2.2 میلیون دلار بوده و در پایان سال 2017 نیز کل سرمایه‌گذاری پکن صرفا 400 میلیون دلار بوده است. اما در مقابل، داستان پاکستان کاملا متفاوت بوده است: سرمایه گذاری چین در پاکستان در سال‌های 2018 – 2017 به رقم 1.58 میلیارد دلار رسید و بدین ترتیب مجموع این سرمایه‌گذاری‌ها در پایان سال 2017 به حدود 5.7 میلیارد دلار بالغ شد.\nعلت عمده راکد بودن رابطه اقتصادی پکن و کابل، دغدغه‌های امنیتی بوده است. این در حالی است که خروج سربازان خارجی از افغانستان می‌تواند اوضاع امنیتی را در این کشور بیش از پیش مبهم کند. تا زمانی که روند صلح افغانستان در جریان باشد، چین به دقت مراقب به وجود آمدن خلا امنیتی احتمالی در این کشور و خیزش احتمالی دوباره خشونت‌ها است. آن چیزی که چین قادر به درک و سنجش آن نیست، میزان صداقت آمریکایی‌ها در اجرای برنامه خروج و سطح خروج سربازان آمریکایی از این کشور می‌باشد، موضوعی که برنامه‌ریزی‌های پکن بدان وابسته است. اگر آمریکا به طور کامل از افغانستان خارج شود، پکن کمک‌های توسعه‌ای، دیپلماتیک، ظرفیت‌سازی و کمک‌های نظامی خود را افزایش خواهد داد و در عین حال، با قوت بیشتری در زمینه ایجاد ثبات در این کشور سرمایه‌گذاری خواهد کرد. اما در واقع مسئله اینجا است که چین تردید دارد که آیا آمریکا با توجه به موقعیت مهم ژئوپلتیک افغانستان و همچنین هزینه‌های هنگفتی که از سال 2001 بدین سو در این کشور کرده، حاضر است به حضور و نفوذ خود در افغانستان خاتمه دهد. نگه داشتن بخش کوچکی از نیروهای نظامی آمریکایی در افغانستان، بدیهی‌ترین دستمزدی است که می‌تواند جبران جنگ 19 ساله واشنگتن را در این کشور بکند.\nبدبینی درباره آینده صلح\nسیاست چین در قبال افغانستان مبتنی بر ارزیابی‌های این کشور درباره پیامدهای امنیتی توافقنامه صلح آمریکا ـ طالبان است. از منظر پکن، اوضاع مثبت به نظر نمی‌رسد. روند مصالحه داخلی بین طالبان و دولت افغانستان به مراتب دشوارتر از مذاکرات بین طالبان و آمریکا خواهد بود. مذاکره بین طالبان و کابل به شدت پرتنش و نگران کننده خواهد بود. شواهد اولیه پس از 29 فوریه نیز به نظر موید این مطلب بوده است. اختلافات موجود بین طالبان و دولت افغانستان بر سر آزادی زندانیان طالبان همچنان ادامه دارد و طالبان همچنان به عملیات‌های نظامی خود بر ضد نیروهای دولتی افغانستان ادامه داده‌اند (هر چند که این اقدام آنها مغایر با توافق انجام شده با آمریکا نبوده است).\nمنازعه درباره نتایج انتخابات ریاست جمهوری افغانستان نیز اوضاع را بدتر می‌کند. بن بست سیاسی به وجود آمده در کابل بین رئیس جمهور «غنی» و «عبدالله عبدالله» موجب تضعیف راهبرد مذاکره دولت در مقابل طالبان خواهد شد. هر چند چین از پیروزی سیاسی غنی حمایت کرده اما همچنان معتقد است که عبدالله توانایی تضعیف روند صلح را دارد. گر چه چینی‌ها معتقد هستند که عبدالله نتوانسته است به اندازه کافی قدرت و نفوذ سیاسی غنی را به چالش بکشد و اینکه این بن بست منجر به تزلزل دولت مرکزی نشده است اما این «سیاست دو شاخه» در کابل احتمالا ادامه پیدا خواهد کرد.\nآنچه پکن نگران آن است ( و آن را پیش‌بینی می‌کند) این است که خروج سربازان آمریکایی ممکن است همین تعادل قدرت ضعیف در افغانستان را نیز از بین ببرد. در چنین شرایطی، طالبان ممکن است مذاکره صلح مستقیم با دولت افغانستان را نپذیرد. در بدترین حال هم ممکن است جنگ داخلی بین طالبان و بقایای دولت مرکزی در گیرد.\nانتقاد چین از سیاست‌های آمریکا در افغانستان\nاز منظر چین، ایالات متحده راه غیرمسئولانه‌ای را برای خروج از افغانستان در پیش گرفته است. آمریکایی‌ها با در پیش گرفتن این مسیر، هرج و مرجی را برای افغان‌ها و کشورهای منطقه به جا می‌گذارند که رفع و رجوع آن کار آسانی نیست ـ به خصوص اگر واشنگتن بخواهد به دنبال عملی کردن تهدیدات خود در رابطه با قطع بخش اعظم کمک‌های خود به افغانستان باشد. رسانه‌های چینی، توافق صلح آمریکا ـ طالبان را با خروج «شرم‌آور» آمریکا از ویتنام در دهه 1970 مقایسه کرده‌اند. به نظر می‌رسد علت اینکه ایالات متحده خروج خود از افغانستان را به تأخیر انداخته است، نه تنها ترسِ از هم پاشیدن این کشور است بلکه واشنگتن نگران آسیبی است که به واسطه این از هم پاشیدن متوجه وجهه آمریکا خواهد شد. به اعتقاد چینی‌ها، صلحی که آمریکا به آن دست یافته، صرفا برای خود است و نه برای افغانستان یا منطقه. آمریکا قصد خروج از افغانستانی را دارد که حدود 2 تریلیون دلار برای آن هزینه کرده و 2.400 سرباز خود را در آن از دست داده و این در حالی است که طالبان همچنان یک نیروی قدرتمند سیاسی در این کشور باقی مانده و نیروهای امنیتی افغان همچنان با خطرات زیادی مواجه هستند.\nهر چند چین انتظار این را داشته است که ترامپ به خاطر دغدغه‌های انتخاباتی خود به شدت در تلاش برای امضای یک توافقنامه صلح و خروج نیروهای خود از افغانستان باشد اما مهم‌ترین نگرانی پکن این است که خروج غیرمسئولانه آمریکا، همه پل‌های پشت سر را خراب کرده و دیگر راهی برای ایجاد یک صلح پایدار باقی نگذارد. اقدامی که در نتیجه آن، چین و دیگر کشورهای منطقه مجبور هستند تا سال‌ها با پیامدهای ناگزیر جنگ دست به گریبان باشند. البته نکته متناقض در موضع‌گیری چینی‌ها این است که هر چند پکن با حمله آمریکا در سال 2001 مخالف بود ( به خاطر پیامدهای بی‌ثبات‌کننده آن در منطقه و نزدیک‌تر شدن نیروهای آمریکایی به مرز چین) اما به همین اندازه، خروج آمریکایی‌ها از افغانستان را نیز مورد انتقاد قرار می‌دهد.\nدر همین حال، بسیاری از ناظران چینی تردید دارند که آمریکا سربازان خود را به طور کامل از افغانستان خارج کند. پکن همچنان مردد است که ایالات متحده حاضر شود به حضور و نفوذ راهبردی خود در افغانستان، به عنوان یک مقر ژئوپلتیک در مرکز اوراسیا، خاتمه دهد. ترامپ (که به اتخاذ تصمیمات ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی شهرت دارد) اگر پای منافع خود در میان باشد ممکن است به ناگاه تصمیمات خود درباره افغانستان را تغییر دهد.\nارتباط با کابل و طالبان\nنگرانی اصلی پکن درباره افغانستان مربوط به اوضاع امنیتی این کشور و همچنین سرایت احتمالی بی‌ثباتی و افراط‌گرایی از افغانستان به چین است. مقابله با این چالش مستلزم همکاری چین با کابل و طالبان است. در نتیجه، پکن همواره از بحث همه شمولی سیاسی و همچنین مصالحه بین دو طرف حمایت کرده است. به رغم اینکه چین در ابتدا از «اتحاد شمال» ضد طالبان حمایت می‌کرد اما به مرور زمان نگاه آن به طالبان تغییر پیدا کرد و باعث شد تا این کشور بین جناح‌های ضدآمریکایی و جناح‌هایی که مروج افراط‌گرایی اسلامی هستند تفاوت قایل شود. علاوه بر این، در شرایطی که چین به همکاری طالبان برای عدم تأمین پناهگاه برای شبه نظامیان اویغور نیاز داشت و در سوی دیگر، طالبان نیز به نقش حمایتی چین نیازمند بود، نوعی رابطه تبادلی بین چین و طالبان شکل گرفت. از سال 2014 به بعد، هیئت‌های نمایندگی طالبان آشکارا و به طور مرتب سفرهای خود را به چین آغاز کردند؛ رفت و آمدهایی که در نهایت منجر به برگزاری یک سری مذاکرات محرمانه بین کابل و طالبان در شهر «اورومچی» چین شد.\nچین در زمینه مبارزه با تروریسم و عمدتا با هدف مقابله با سازمان‌های مرتبط با «جنبش اسلامی ترکستان شرقی» و داعش، رابطه نزدیک خود با کابل را برای انجام همکاری‌های امنیتی دوجانبه حفظ کرده است. چین از طریق ارائه کمک‌های نظامی، به کابل کمک کرد تا تیپ نظامی کوهستانی خود را در «کریدور واخان» در نزدیکی ولایت شمالی «بدخشان» افغانستان تشکیل دهد. به گفته کارشناسان افغان، چین از سال 2016 تا 2018 بیش از 70 میلیون دلار کمک مالی نظامی به دولت افغانستان ارائه کرده است.\nرابطه چین با کابل و طالبان باعث شده است تا این کشور نقش خاصی در روند مذاکرات بین دو طرف داشته باشد. چین همواره به بی‌طرفی نسبی خود بالیده است و مغرورانه ادعا می‌کند که ( برخلاف اغلب همسایگان افغانستان و آمریکا) هرگز به افغانستان هجوم نبرده است. صدور پیوسته ویزا برای هیئت‌های نمایندگی طالبان به منظور سفر آنها به چین و شرکت در مذاکرات، پکن را قادر ساخت تا نقش یک تسهیل کننده را بین طالبان و کابل ایفا کند.\nبه علاوه، چین با پیش‌بینی افزایش سطح مشروعیت، نقش آفرینی و نفوذ طالبان در افغانستان احتمالا رابطه خود با این سازمان را در آینده تقویت خواهد کرد. چین مدت‌ها است که به اسم پادرمیانی و برای حفاظت از منافع میدانی خود در افغانستان، از اصل عدم مداخله خود در امور افغانستان عدول کرده است. هر چند چین همچنان از غنی و دولت او حمایت می‌کند اما نظر مساعد تحلیلگران چینی درباره طالبان نیز افزایش پیدا کرده است. «پنگ گونگ» از تحلیلگران ارشد چینی در حوزه خاورمیانه و مبارزه با تروریسم، معتقد است که گروه طالبان «مورد حمایت مردم فقیری است که بیش از نیمی از جمعیت این کشور را تشکیل داده‌اند» اما در مقابل، وی کابل را دولت «مورد حمایت آمریکا» می‌داند. از نظر این تحلیلگران، توافق صلح بین آمریکا و طالبان سبب افزایش مشروعیت طالبان شده و به این سازمان قدرت داده است تا رابطه خود را با دولت‌های خارجی (به خصوص پاکستان و چین) بهبود بخشد. هر چند چین از تشکیل یک خلافت در افغانستان حمایت نمی‌کند (چون این مسئله می‌تواند کنترل چین بر جمعیت مسلمان خود را با چالش مستقیم مواجه کند) اما معتقد است که ایدئولوژی سیاسی طالبان نشانه‌هایی از میانه‌روی را از خود بروز داده است.\nرویکرد چین: ترجیح چند جانبه‌گرایی به یکجانبه‌گرایی\nحتی بعد از توافق طالبان ـ آمریکا نیز چینی‌ها همچنان درباره آینده افغانستان بدبین هستند. بزرگترین چالش پیش روی چین، وخیم‌تر شدن اوضاع امنیتی افغانستان در صورت بر هم خوردن روند صلح بین‌الافغانی است.\nدر حال حاضر، چند ارزیابی اولیه در پکن وجود دارد که هر کدام از آنها می‌توانند رویکردهای مختلف چین را در ماه‌ها یا سال‌های آینده در پی داشته باشند.\nاول اینکه، چین یک رویکرد چندجانبه را به یک رویکرد دوجانبه اولویت خواهد داد. در صورت وخیم شدن اوضاع امنیتی در داخل افغانستان، استراتژیست‌های چینی به جای حمایت از مداخله یکجانبه هر یک از کشورهای منطقه، خواهان انجام یک مأموریت حافظ صلحی از سوی سازمان ملل با حضور سربازان چینی می‌شوند. در این مرحله، چین تحت هیچ شرایطی یک مداخله یکجانبه را مدنظر قرار نمی‌دهد. چین یکی از طرف‌ها یا یکی از عوامل جنگ داخلی افغانستان نیست. شهرت افغانستان به عنوان «قبرستان امپراطوری‌ها» پیوسته مانع از آن خواهد شد که چین با مداخله مستقیم، سبب تضعیف موقعیت برتر فعلی خود در رابطه با طالبان و کابل شود. به خاطر سهم‌گیری و مشارکت کشورهای منطقه در روند صلح بین‌الافغانی، انتخاب یک راه حل یکجانبه کاملا منتفی است.\nدوم اینکه، در یک دهه گذشته، هر زمان استفاده از کمک سازمان ملل دشوار یا غیرمحتمل بوده است، چین با سنجیدن اوضاع، پیشنهاد نقش آفرینی «سازمان همکاری شانگهای» را در افغانستان داده است. «سازمان همکاری شانگهای» یک سازمان منطقه‌ای با رویکرد امنیتی است که در سال 2001 توسط چین، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، ازبکستان و تاجیکستان پایه‌گذاری شد. در سال 2017 هم هند و پاکستان به عنوان اعضای رسمی به این سازمان پیوستند. این سازمان تقریبا همه سهامداران منطقه‌ای را در خود جای داده است و می‌تواند در صورت بروز هر نوع خلا قدرت جدیدی که به واسطه خروج سربازان آمریکایی به وجود می‌آید، مشروعیت سیاسی و حمایت منطقه‌ای لازم را برای یک مداخله فراهم کند. گر چه «سازمان همکاری شانگهای» توانایی امنیتی نظامی یا غیرنظامی خاصی ندارد اما نقش قدرتمندی در حفظ صلح و ثبات منطقه داشته است. هر چند پکن تاکنون نحوه نقش آفرینی این سازمان را در زمینه مبارزه با تروریسم و مبارزه با مواد مخدر آزموده است اما نحوه برخورد آن با دیگر تحولات هنوز در بوته آزمایش قرار نگرفته است. در نهایت هم اگر افغانستان به ثبات برسد، چین از ورود افغانستان به چارچوب‌ها و مکانیسم‌های امنیتی «سازمان همکاری شانگهای» حمایت خواهد کرد.\nسوم اینکه، چین یک برنامه‌ریزی امنیتی چند جانبه را پیش شرط افزایش اقدامات خود در حوزه توسعه اقتصادی در افغانستان می‌داند. کارشناسان چینی به طور مکرر نتیجه ندادن دو ابر پروژه زیربنایی (معدن مس عینک و پروژه نفت آمودریا) در دهه گذشته را به اوضاع امنیتی نامساعد این کشور نسبت داده‌اند و معتقد هستند که ایجاد زیرساخت‌ها و کشف منابع، در دوران جنگ غیر ممکن است. هر چند جذابیت‌های اقتصادی افغانستان به تنهایی برای جذب چین کافی نیست اما اگر پکن بتواند تضمین‌های محلی و حمایت‌های چند جانبه را در این باره به دست آورد، قطعا از ایفای یک نقش اقتصادی بزرگتر اجتناب نخواهد کرد. در بحث «تضمین‌های محلی»، چین یک سری تضمین‌های ضمنی را از طالبان درباره تأمین امنیت و حفاظت از پروژه‌های آتی خود در افغانستان به دست آورده است؛ پروژه‌هایی چون گسترش «کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان» به «قندهار» از طریق خط آهن. البته جزییات این توافق هنوز نامشخص است.\nچهارم اینکه، چین تردید دارد که آیا افغانستان همچنان یک نقطه کانونی برای همکاری چین ـ آمریکا باقی خواهد ماند یا خیر؛ هر چند که هنوز امیدهایی در این باره دارد. در دهه گذشته، آمریکا و چین همکاری‌هایی در زمینه برنامه‌های ظرفیت سازی در افغانستان داشته‌اند، از جمله برنامه آموزش نیروهای پلیس و مین زدایی. از ابتدا، چینی‌ها حضور نظامی آمریکا و مشارکت‌های اقتصادی چین را دو اقدام مکمل می‌دانستند. هر چقدر آمریکا به آینده افغانستان متعهد باقی بماند، این مسئله عامل تعیین کننده‌ای برای ماهیت و گستره اقدامات چین در این کشور خواهد بود.\nنکته آخر اینکه، توافق آمریکا با طالبان به نوعی فروختن هند به پاکستان بود که این مسئله می‌تواند مناسبات دهلی نو و واشنگتن را تیره کند. هدف هند در افغانستان کاهش نفوذ راهبردی پاکستان در این کشور است، به نحوی که اسلام‌آباد نتواند از خاک افغانستان به عنوان پناهگاه گروه‌های تروریستی ضد هندی (از جمله گروه‌هایی که مأموریت‌های دیپلماتیک هند را هدف قرار داده‌اند) استفاده کند. در نتیجه، هند همواره با طالبان مخالفت کرده و این گروه را نیروی نیابتی پاکستان در افغانستان دانسته است. هند همچنین تلاش کرده است تا برای دور زدن پاکستان، افغانستان را به دالانی برای دسترسی به آسیای مرکزی بدل کند که نمونه این تلاش‌ها، سرمایه‌گذاری هند در «بندر چابهار» ایران در نزدیکی مرز افغانستان بوده است. با این حال، ارزش راهبردی افغانستان برای هند منوط به حضور نظامی آمریکا در این کشور است. با خروج آمریکایی‌ها از افغانستان، بخش زیادی از سرمایه‌گذاری‌های راهبردی هند در این کشور از بین خواهد رفت.\nاز نظر چین، شکست هند به معنای پیروزی پاکستان است. انتظار می‌رود که با خروج آمریکایی‌ها، پاکستان نفوذ بیشتری بر تحولات افغانستان پیدا کند و بتواند آسیب‌پذیری راهبردی خود (یعنی محاصره شدن توسط یک افغانستان متخاصم در شمال و یک هند متخاصم در جنوب) را کاهش دهد. تقویت نقش پاکستان در افغانستان نه تنها به طور غیرمستقیم به نفوذ چین کمک می‌کند بلکه می‌تواند به طور بالقوه، موقعیت چانه‌زنی اسلام‌آباد و پکن را در مقابل واشنگتن بهبود بخشد. گر چه چین نظر منفی و بدبینانه‌ای نسبت به صلح و ثبات داخلی افغانستان پس از توافق صلح دارد اما هنوز امیدواری‌هایی درباره ژئوپلتیک‌های منطقه‌ای وجود دارد.\nچین پس از دو دهه تلاش برای بهبود مناسبات خود با دولت افغانستان و طالبان، حالا با یک نقش تسهیل کنندگی خاص در روند صلح ظاهر شده است. هر چند چین از برنامه خروج سربازان آمریکایی از افغانستان استقبال می‌کند اما هنوز درباره عزم آمریکا در این باره تردید دارد. در همین حال، چین عمیقا به آینده روند صلح و خلا قدرت به وجود آمده پس از خروج نیروهای آمریکای بدبین بوده و در حال آماده کردن خود برای ورود به یک تعامل چندجانبه برای حل این مشکل است.\nفراتر از بحث صلح، چین نقش خود در افغانستان را یک نقش محتاطانه و منعطف می‌داند. این کشور نقش خود در امنیت افغانستان را به 3 شکل می‌بیند: یک نقش حاشیه‌ای، به این خاطر که این کشور جزو طرف‌های اصلی درگیری نیست؛ یک نقش ضروری و اجتناب‌ناپذیر چون چین یک قدرت بزرگ و یکی از همسایگان افغانستان است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت؛ و سوم یک نقش محوری، بدین جهت که سرمایه‌گذاری چین نقش حیاتی در بازسازی و توسعه اقتصادی افغانستان در دوره پسا جنگ خواهد داشت.\nروند صلح افغانستان هنوز راه درازی در پیش دارد و چین یکی از کشورهایی است که نمی‌تواند از این روند کنار گذاشته شود.\nالهام گرفتن از مدل چینی برای حضور بلندمدت‌تر در افغانستان\nسه شنبه, 2 دی 1399 ساعت 10:55


۵ مرحله حیاتی تربیت جنسی کودکان - داد خبر\nتاريخ انتشار: 03 تير 1400 - 19:08\nداد خبر؛ خیلی زود درباره اعضای بدن کودک، با او صحبت کنید. مثلا از حدود دو تا سه سالگی. کودک شما از حدود دو سالگی می‌تواند درباره بدنش چیزهای مختلفی بیاموزد. او می‌تواند یاد بگیرد چه نقاطی از بدنش حساس هستند و مناطق خصوصی بدنش کدام نواحی هستند. بهتر است به زبانی کودکانه، این نقاط را نام ببرید و از کودک بخواهید نام آنها را بیاموزد تا هرگاه لازم بود داستانی در مورد بدنش تعریف کند، بتواند از نام‌های مشخص استفاده کند.\n» جشنواره قرآنی کودک و نوجوان استان بوشهر برگزار می‌شود [بيش از 6 سال قبل]\n» ناقوس مرگ یا سرنوشت؛ کدامیک گریبان کودک بوشهری را گرفت؟! [بيش از 5 سال قبل]\n» ورود مجلس به موضوع خودکشی دانش‌آموز بوشهری [10 ماه قبل]\n» کسی پیگیر تجاوز گروهی به کودک کار نیست [بيش از 6 سال قبل]\nجنسی , کودک , اطلاعات , سکس


در کدام کشورها شهرها برادرخوانده می‌شوند؟\nجامعه | دوشنبه ۰۱ شهريور ۹۵ ساعت ۱۱:۳۶ | نسخه چاپي\nمعاون بین الملل مرکز ارتباطات شهرداری تهران با بیان اینکه خواهرخواندگی اصطلاحی است که از ادبیات اروپا وارد دیگر کشورها شده است، گفت: از اواخر دهه ۵۰ میلادی این مفهوم برای اولین بار در ادبیات ارتباطات بین الملل مطرح شد.\nبه گزارش شهر، گشتاسب مظفری افزود: بعد از جنگ جهانی دوم بسیاری از شهرها ازبین رفتند؛ در برخی از شهرها نیز زیر ساخت های شهری به طور کامل از بین رفت. در همین راستا برخی از شهرهایی که از شرایط جنگی به دور بودند در قالب تفاهمنامه ای به کمک شهرهایی که در بطن جنگ بودند؛آمدند.\nوی با اشاره به اینکه نخستین پیمان نامه خواهر خواندگی در دنیا نیز میان یک شهر از انگلیس و فرانسه منعقد شد، تصریح کرد: در سال ۱۳۷۳ نخستین پیمان خواهر خواندگی پایتخت جمهوری اسلامی ایران با شهر "بیشکک" به امضاء رسید.\nمظفری با تاکید بر اینکه شهرهایی مانند تهران و اصفهان در دهه ۷۰ شمسی به سمت عقد تفاهمنامه های خواهرخواندگی با برخی شهرهای منطقه رفتند، خاطرنشان کرد: البته باید اعلام کنم که بیشتر تفاهمنامه های خواهر خواندگی پایتخت در ابتدا با کشورهای همسایه بسته شد.\nوی با بیان اینکه گسترش روابط فرهنگی از مهم ترین ویژگی تفاهمنامه های خواهرخواندگی است، عنوان کرد: این تفاهمنامه ها یک قرارداد اجرایی نیستند و با هدف ایجاد یک رابطه فرهنگی بسته می‌شوند.\nمعاون بین اللمل مرکز ارتباطات و امور بین الملل شهرداری تهران با تاکید بر اینکه یکی دیگر از ابعاد مهم تفاهمنامه خواهرخواهندگی گسترش بیش از پیش ارتباط میان شهروندان است، ادامه داد: دو شهری که با هم خواهر خوانده می شوند، قطعا در زمینه های تاریخی و فرهنگی با هم اشتراکاتی دارند.\nمظفری با اشاره به اینکه معرفی دستاوردهای مهندسان داخلی شهرتهران در سطح بین المللی از اهداف امضای پیمان نامه خواهرخواندگی است، افزود: ارتقای روابط بین المللی در سطح شهرها و توسعه صنعت گردشگری هم از دیگر اهداف این تفاهمنامه هاست.\nوی در خصوص اینکه چرا از واژه "خواهرخواندگی" برای این تفاهمنامه استفاده می شود، گفت: در بیشتر زبان‌های دنیا واژه شهر مونث است چرا که زمین خاصیت زایندگی و بخشش دارد؛ البته در بعضی کشورهای عربی اصطلاح برادر خواندگی داریم اما در کشور ایران واژه خواهرخواندگی پذیرفته شده است.\nمعاون بین اللمل مرکز ارتباطات شهرداری پایتخت در پایان با بیان اینکه تفاهمنامه خواهرخواندگی بر اساس تمایل میان دو شهر منعقد می گردد، تصریح کرد: شهر تهران بیش از ۲۰ تفاهمنامه خواهر خواندگی با شهرهای مختلف دنیا دارد، درهمین حال مدیریت شهری در تلاش است با بیشتر شهرهایی که به لحاظ فرهنگی نزدیکی با پایتخت دارند، پیمان خواهرخواندگی امضا کند.\nبرچسبها: شهر ، برادرخواندگی ،


سردترین نقطه جهان کجاست؟ - آموزشگاه\nسحابی بومرنگ سردترین نقطه‌ی جهان و سردترین شیئی است که تاکنون کشف شده است. این سحابی در فاصله‌ی ۵۰۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی قنطورس قرار دارد. سحابی بومرنگ ابری درخشان از غبار و گازهای یونیزه است. سحابی سیاره‌ای جوانی که ستاره‌ی غول سرخی در مرکز آن قرار دارد. این ستاره زمانی به خورشید ما شباهت داشت اما ۱۰۰ برابر سریع‌تر از دیگر ستاره‌های در حال مرگ، جرم خود را از دست می‌دهد.\nبه نقل از ناسا این نابودی سریع باعث شده است که ستاره‌ی یادشده ۱/۵ برابر جرم خورشیدی را در طول ۱۵۰۰ سال گذشته از دست بدهد. از آنجا که گازها با سرعت زیاد ۱۶۴ کیلومتر بر ثانیه منتشر می‌شوند بخش زیادی از انرژی گرمایی این ستاره از بین می‌رود.\nداده‌های مرئی تلسکوپ فضایی هابل به رنگ بنفش هستند درحالی‌که بومرنگ نارنجی توسط آرایه‌ی میلی‌متری/زیرمیلیمتری عظیم آتاکاما (ALMA) ثبت شده است.\nآرایه‌ی زیرمیلی‌متری/میلی‌متری عظیم آتاکاما (ALMA) دمای سردترین نقطه‌ی جهان را تأیید کرد.\nدر واقع لایه‌ی خارجی ستاره از دو نقطه‌ی کوچک تخلیه می‌شد که به دلیل انبساط هوا قابل توجه بود و به سرعت در حال سرد شدن بود. گام بعدی دانشمندان یافتن پدیده‌های مشابهی است که برای همیشه در حال سرد شدن باشند. در نهایت ستاره‌ی مرکز سحابی بومرنگ به یک کوتوله‌ی سفید تبدیل خواهد شد.\nشکست بلو ارجین در دعوی قضایی علیه ناسا؛ اسپیس ایکس همچنان تنها برنده مناقصه ماه‌نشین اگر سرعت نور کمتر بود چه اتفاقاتی در انتظارمان بود؟ با ۱۰ دهانه برخوردی شگفت‌انگیز روی زمین آشنا شوید کاوشگر جونو عمق واقعی لکه سرخ بزرگ مشتری را آشکار کرد راهنمای رصد آسمان شب، آبان ۱۴۰۰ منبع space\nPrevقبلیاطلاعات جدیدی درباره تاریخ عرضه گلکسی S21 FE 5G منتشر شد\nبعدیشاتل موبایل از امکان انتخاب دستی شبکه رادیویی در سیم‌کارت‌های هوشمند رونمایی کردNext


طبق روال هر ساله انجام می شود توقف سفرهای كاروانی به عراق از فردا - توریسم و گردشگری\nطبق روال هر ساله انجام می شود توقف سفرهای كاروانی به عراق از فردا\nعصر توریسم: مدیركل عتبات سازمان حج از توقف سفرهای كاروانی به عراق از چهاردهم مهرماه تا اربعین آگاهی داد.\nحجت الاسلام صحبت الله رحمانی ـ مدیركل دفتر برنامه ریزی و نظارت بر امور عتبات عالیات سازمان حج و زیارت ـ درباره علت توقف اعزام های كاروانی به عراق در گفت و گو با ایسنا توضیح داد: شرایط پیاده روی اربعین طوری است كه نمی توان خدمات كاملی را به زوار ارائه نمود. خدمات معمولا ناقص است و زوار آنرا نمی پذیرند، از طرفی حركت كاروان ها در مسیرهای پیاده روی دشوار است، برای همین سال ها است همزمان با آغاز این مراسم، سفرهای كاروانی متوقف می شود.\nاو اشاره كرد: سازمان حج و زیارت، شمسا (كارگزار زیارتی این سازمان در اعزام كاروان های عتبات) و آژانس های زیارتی زیر نظر این سازمان در مناسبت اربعین هیچ كاروانی را به عراق اعزام نمی كنند و مجوزی برای این كار صادر نمی گردد.\nرحمانی درباره خدماتی كه در مناسبت اربعین به سفرهای گروهی داده می شود اظهار داشت: سازمان حج و زیارت در اربعین فعالیت های جاری و در ارتباط با اعزام های كاروانی را تا پس از اربعین متوقف می كند، بدین سبب سفر گروهی در این مناسبت اختیاری است. سازمان حج برای این دسته از زوار خدمات و یا امكانات خاصی را درنظر نگرفته و هزینه ای كه هنگام ثبت نام در سامانه سماح دریافت می شود فقط به بیمه و هلال احمر مربوط می شود، بدین سبب قرار نیست در ازای آن هزینه، خدمات جانبی دیگری داده شود. زائرانی كه قصد دارند گروهی سفر كنند باید شخصا برای تهیه امكانات مورد نیاز اقدام نمایند.\nاز سویی، شماره تلفن هایی در سامانه سماح درج شده كه به متقاضیان سفرهای گروهی، استفاده از اتوبوس ها دربستی تا عراق را پیشنهاد می دهد. پیگیری های ایسنا حاكی از این است كه این شماره تماس ها از طرف سازمان راهداری و حمل و نقل جاده ای با همكاری سازمان حج در این سامانه انتشار یافته است.


دانستن اینکه چقدر کربوهیدرات شما در حال خوردن است در رژیم غذایی کم کربوهیدرات حیاتی است. یک راه برای انجام این کار، شمارش کربوهیدرات ها می باشد.\nبسته به برنامه رژیم غذایی که در آن قرار دارید، باید بدانید که آیا شما باید کل کربوهیدرات یا کربوهیدرات خالص را حساب کنید. به عنوان مثال، روشهایی که اکثر مبتلایان به دیابت مصرف می کنند، شمارش کربوهیدرات را در بر می گیرند؛ کل کربوهیدرات ها استفاده می شود، در حالی که رژیم اتکینز از کربن خالص استفاده می کند. به عنوان یک قاعده کلی، رژیم های غذایی حاوی حدود 50 تا 60 گرم کربوهیدرات در روز از کربوهیدراتهای خالص استفاده می کنند، در حالی که رژیم های غذایی با کربوهیدرات بیشتر (تا حدود 200 گرم کربوهیدرات در روز "برخی از تعاریف" "کم کالبد" هستند) از کل کربوهیدرات ها در شمارش آنها\n1 - کل کربوهیدرات و کربوهیدرات خالص؟\nاگر این غذاها را در یک رژیم کم کربوهیدرات مصرف کنید، مهم است که بدانید کربوهیدرات آنها چقدر است. آدام گول / OJO Images / گتی ایماژ\nانتخاب نوع مناسب شمارش کربوهیدرات می تواند تفاوت در موفقیت برنامه رژیم غذایی شما باشد، بنابراین به این توجه کنید.\nکل کربوهیدرات چیست؟ تعداد کل کربوهیدرات شامل تمام کربوهیدرات در غذا، هر کدام از منبع است.\nشمارش کربوهیدرات خالص چیست؟ هنگام شمارش کربن خالص، فیبر از بقیه کربوهیدرات حذف می شود. برخی از غذاهایی که از غذاهای کم کربوهیدرات و یا بدون قند استفاده می کنند، الکل های قندی و سایر مواد تشکیل دهنده را کاهش می دهند، اما در مورد این موضوع دقت می کند.\n2 - اندازه گیری مهم ترین چیز است!\nآراتا عکس / لحظه / گتی ایماژ\nممکن است واضح باشد، اما نمیتوانید بگویید چقدر چیزها در یک چیز است اگر شما نمیدانید که چه مقدار از چیزهایی که دارید دارید! این بسیار رایج است که مردم فکر کنند در مورد اینکه چقدر یک قاشق غذاخوری یا نیم فنجان یا شش اینچ است که در واقع تخمین های آنها می تواند از راه دور باشد، می دانند.\nاین مشکل در دهه های اخیر افزایش یافته است، زیرا میزان سرویس ها بزرگتر شده است. وقتی در دهه 1960 رشد کرد، یک تکه نان یا یک کیک کوچک یا قهوه ای خیلی کوچکتر از آن بود. همچنین بخش های رستوران به طور معروف گسترش یافته است. "خدمت" ماکارونی در یک رستوران به راحتی می تواند شامل سه یا چهار "بخشی از" سال گذشته باشد. حتی میوه ها بزرگتر هستند، بنابراین آنچه میوه میوه متوسط است اکنون به نظر کوچک ماست.\nشما نیاز به اندازه گیری فنجان ها و قاشق ها، اندازه ی خط کش یا نوار، و امیدوارم مقیاس. در حالت ایده آل، در این مرحله، برخی از دستگاه های اندازه گیری را بازیابی می کنید تا بتوانید دقیقا همان چیزی را که در مورد آن صحبت می کنید ببینیم.\n3 - سبزیجات غیر نشاسته ای\nگرچه سبزیجات غیر نشخوارکننده دارای برخی از کربوهیدرات ها هستند، آنها مقدار زیادی ندارند و انفجار تغذیه ای برای کربوهیدرات با اکثر آنها بسیار زیاد است. در رژیم کم کربوهیدرات، این سبزیجات به جای غذاهای نشاسته و کاربیر جای می گیرند و اکثر مردم در رژیم های کم کربوهیک دوبرابر می کنند و یا سه برابر میزان سبزیجات مصرف می کنند. افرادی که در رژیم های معتدل-کربوهیدرات گاهی اوقات آنها را حساب نمی کند.\nبه این ترتیب، شمارش کربوهیدرات در سبزیجات می تواند به دلیل شکل های نامنظم و روش های مختلف برش و پخت و پز باشد. به عنوان مثال، اسپارگ اسپارگ متفاوت است از بسیار نازک و به عنوان ضخیم به عنوان انگشت شست. فلفل "متوسط" بر طبق پایگاه داده ممکن است آنچه ما تصور می کنیم نیست. شمارش کربوهیدرات ها در سبزیجات می تواند یک زمان خوب برای از بین بردن حاکم یا نوار اندازه گیری باشد تا مطمئن شوید که شما می دانید چه 4 اینچ واقعا به نظر می رسد.\nسبزها کمترین سبزیجات در کربوهیدرات ها هستند. بعضی از برنامه های کم کربوهیدرات حتی سبزی را به عنوان "غذاهای آزاد" شمردند، زیرا آنها دارای کربوهیدرات کم هستند و از فیبر زیاد استفاده می کنند که تمایل به افزایش قند خون ندارند، اما قبل از تصمیم به انجام این کار، برنامه خود را بررسی کنید.\n4 - شمارش کربوهیدرات در میوه\nاستیو لوپتون / Photolibrary / گتی ایماژ\nمیوه ها تغییر زیادی در مقدار کربوهیدرات آنها دارند، از تمشک ، در 3.5 گرم کربوهیدرات خالص در هر نیم فنجان، تا کشمش ، در 31 گرم برای یک فنجان چهارم. به طور کلی، انواع توت ها حداقل شکر دارند، و میوه های گرمسیری و خشک بیشترین مقدار را دارند.\nمیوه ها بیشتر از سبزیجات به شکل نامنظم شکل می گیرند، بنابراین گاهی اوقات شما ممکن است نیاز به اندازه گیری داشته باشید. مسئله دیگر این است که اندازه متوسط میوه ها در طول سال ها افزایش یافته است. به عنوان مثال، یک موز "متوسط" حدود 7 اینچ طول دارد. فقط سعی کنید یک موز 7 اینچ پیدا کنید - همه آنهایی که در مغازه ها خرید می کنند بزرگ هستند. همانند سیب - متوسط 3 اینچ است که اکثر مردم آن را کوچک می دانند.\n5 - لوبیا و سبزیجات نشاسته ای\nهانا گال / EyeEm / Getty Images\nاگر شما در تولید کربوهیدرات خود قرار دارید، لوبیا و سبزیجات نارنجی انتخاب خوبی هستند، زیرا آنها تمایل دارند که در مقایسه با دیگر مواد غذایی با کربوهیدرات زیاد مواد مغذی داشته باشند. علاوه بر این، لوبیا دارای مقدار زیادی نشاسته کربوهیدرات و مقاوم در برابر هضم هستند، به خصوص اگر شما آنها را بخورید و خود را بجای خرید لوبیا کنسرو بخورید.\nنصف فنجان لوبیا حدود 15 گرم کربن است، به جز لوبیا سویا.\nاطلاعات بیشتر باقلا:\nنخود جوجه (لوبیا گاربانزو)\nسبزیجات نشاسته ای در میزان کربوهیدرات آنها بسیار متفاوت است. سیب زمینی پودر یکی دیگر از این موارد است: "نیم فنجان حدود 15 گرم کربوهیدرات" است.\n6 - دانه، از جمله پاستا\nتوجه: خوردن غذاهای غلات ضروری نیست! وب سایت انجمن دیابت آمریکا می گوید: اگر شما قصد خوردن غذاهای غلات را دارید، آنهایی را انتخاب کنید که بیشتر مغذی هستند. کل دانه را انتخاب کنید.\nمربیان دیابت از 15 گرم کربوهیدرات به عنوان یک اندازه اندازه خدمت استفاده می کنند. برای دانه ها، این حدود نیم فنجان از دانه های پخته شده است، به جز برای برنج و ماکارونی، جایی که یک خدمت 1/3 فنجان است.\nبرای شمارش کالبدشکافی از\nغذای ذرت (از جمله گوشت گاو، تره فرنگی و پاپ کورن)\nجو (از جمله چند نوع جو دوخته شده)\nگندم (از جمله آرد، بلغور، ماکارونی و غیره)\n7 - محصولات پخته شده\nتنها راه واقعی برای پیدا کردن مقدار کربوهیدرات در کوکی ها، کیک ها، کیک ها، نان ها و غیره، این است که برچسب را بخوانید و توجه بسیار زیادی به اندازه خدمت داشته باشید. برخی برآوردهای خشن بر اساس 15 گرم برای خدمت:\nیک نان شیرینی (توجه داشته باشید که امروزه بسیاری از نان ها برش های بزرگتری نسبت به اندازه های استاندارد دارند، بنابراین مطمئن شوید برچسب را بررسی کنید)\nیک تریتیلا 6 اینچ، آرد یا ذرت\n½ از بیسکویت، یا یک کوچک (2 اینچ در قطر)\n½ از یک کاهو انگلیسی\n¼ یک قاشق بزرگ\n⅓ از کلوچه بزرگ، یا یک کافین کوچک (2½ اینچ در سراسر)\n3 ویفر وانیل\n1 کباب کوچک یا کیک بدون یخ زدن (مربع 2 اینچ)\n8 - غذاهای لبنی\nجفری کولیج / بانک تصویر / گتی ایماژ\nیک فنجان شیر گاو حاوی 11 تا 12 گرم کربوهیدرات در آن است که از شکر (لاکتوز) شیر می آید. تقریبا در هر نوع دیگر از فرآورده های لبنی برخی از لاکتوز ها از طریق تخمیر (ماست، پنیر) حذف می شوند و یا به دلیل اینکه کرم بیش از شیر (کرم سنگین) استفاده می شود. از آنجا که باکتریها لاکتوز را می خورند، حتی ممکن است در ماست کمتر از مقدار کربوهیدرات استفاده شود . البته، هنگامی که تولید کنندگان شروع به اضافه کردن قند (ماست بدترین هستند)، تمام شرط ها خاموش می شوند.\nبه عنوان مثال: یک اونس پنیر معمولا بین نیم گرم و یک گرم کربوهیدرات دارد (هرچند پنیر های پردازش می تواند بیشتر باشد).\n9 - آجیل و دانه\nلوئیس لیستر / StockFood خلاق / گتی ایماژ\nآجیل و دانه ها غذاهای کم کربوهیدرات هستند چرا که آنها اغلب دارای مقدار زیادی مواد مغذی به عنوان دانه های کامل برای کسری از کربوهیدرات، به علاوه چربی های سالم و اغلب فیبر بیشتر. به غیر از شاه بلوط و آجیل (که نشاسته هستند)، اکثر آجیل ها و دانه ها بین دو تا چهار گرم از کربن خالص در هر اونس است.\n10 - همه چیز دیگر\nخواندن برچسب ها برای موفقیت شما بسیار مهم است، و برنامه های تلفن نیز می توانند کمک کنند. رافیه الکسیس / منبع تصویر / گتی ایماژ\nما در حال حاضر بخش عمده ای از غذاهایی که دارای کربوهیدرات در آنها هستند، پوشش داده ایم. تقریبا همه چیز در حال رفتن به یک برچسب تغذیه است، بنابراین شما قادر خواهید بود آن را برای خودتان کشف کنید. همچنین برنامه های تلفن همراه و کتاب های شمارش کربوهیدرات جیبی می توانند مفید باشند.\nفقط مطمئن شوید که برچسب ها را به دقت بخوانید ، با دقت اندازه گیری کنید ، حد کربن خود را بدانید ، و شما خوب خواهید بود!\nچرا رژیم کم کربوهیدرات شما ممکن است نفس کتوز را به شما بدهد\nتمرین های پیشرفته پیلاتس روی مات\nوقتی که شما بدون گلوتن هستید، چگونه صحیح است؟


همسایه‌هایی که سایبان زندگی یکدیگر نیستند\nکد خبر: 951224\nلینک کوتاه: https://www.Javann.ir/003zSK\nتاریخ انتشار: ۲۵ فروردين ۱۳۹۸ - ۰۸:۲۳\nلینک کوتاه: http://www.Javann.ir/003zSK\nآیا با حقوق و تکالیف آپارتمان‌نشینی آشنا هستیم و آن را رعایت می‌کنیم؟\nاین روز‌ها تا چشم کار می‌کند شهر را خانه‌هایی به نام مجتمع‌های آپارتمانی پر کرده‌اند که جمعیت‌های مختلفی را درخود جای داده‌اند. رفته رفته اختلافات فرهنگی حاکم در یک مجتمع مشکلاتی را به وجود آورده که در زندگی‌های آپارتمان‌نشینی تبدیل به مسئله شده است و همسایه‌های این مجتمع‌ها سایبان آرامش برای هم نیستند.\nسرویس سبک زندگی جوان آنلاین: تو حال و هوای عجیبی بودم. دلم میخواست این دفعه نوشته‌هام پر نور‌تر باشه که تصمیم گرفتم برم توی بالکن خونه بشینم و... دیدم جا برای نشستن که نیست هیچ تا چشم کار میکنه بین من و هرکسی و هر چیزی روبه‌روم دیواره. خدارو شکر کردم که نقاش نشدم وگرنه یک شهر باید میکشیدم دور از درخت و جنگل و کوه با یک مشت خانه‌های قد کوتاه و قد بلند که بعضی‌هاشون هم آسمان رو خراشیده‌اند که این روز‌ها بهش میگن برج.\nرشد جمعیت کاری با شهر کرد که واقعاً هیچ شهری در هنر‌های مدرن ارزش نقاشی کشیدن و عکاسی کردن را ندارد. اگرچه گاهی بد هم نبوده و جذاب شده...، اما واقعاً ما آدم‌ها چه کار کردیم؟ چرا زمین اینطوری شد. اینقدر خشن، سخت و زشت.\nبد جور هم عادت داریم گردن همه نهاد‌ها و ارگان‌ها بیندازیم که آسمان آبی و هوای پاک متولی‌اش ما نیستیم، مشکل از بنزین‌هاست. شهر زیبا نیست، مشکل از زیبا‌سازی شهرداری است. دلیل و برهان، آیه و قسم که ما مقصر نیستیم، کار، کار دولت است!\nحالا واقعیت چیزی فراتر از اینهاست که فکر می‌کنید. در واقع این ماییم که به خودمان لطف یا ظلم می‌کنیم. فقد ظلمنا انفسنا... اینکه بیش از حد زباله تولید می‌کنیم به کنار، ساعت ۹ شب برای بیرون بردن از خانه و قرار دادن در سطل زباله اقدام هم نمی‌کنیم. چرا حقوق شهروندی را رعایت نمی‌کنیم و در کوچه و خیابان آشغال می‌ریزیم؟ این هم تقصیر حکومت ماست؟ تقصیر نهاد‌های دولتی است؟\nفرسنگ‌ها از خودمان هم دور شدیم، چه برسد به اینکه بخواهیم دور و اطرافمان را مشاهده کنیم تا بدانیم چه خبر است؟! به قول قدیمی‌ها در و همسایگی پیشکش.\nبیایید از اجتماعی کوچک‌تر حرف بزنیم که همه موارد قابل رعایت را دارد. فقط کوچک‌تر است و می‌شود خوب تمرین کرد برای اینکه در اجتماع چگونه باشیم (البته کاملاً همه جوانب جامعه را فراهم نمی‌کند، اما به عنوان نمونه کوچک بد نیست به آن بپردازیم.)\nاین روز‌ها تا چشم کار می‌کند شهر را خانه‌هایی به نام مجتمع‌های آپارتمانی پر کرده‌اند که جمعیت‌های مختلفی را درخود جای داده‌اند. اجتماعی که شهردار دارد. نظام خاص دارد. تبلیغات و کار‌های فرهنگی دارد و...، اما رفته رفته اختلافات فرهنگی حاکم در یک مجتمع مشکلاتی را به وجود آورده که در زندگی‌های آپارتمان‌نشینی تبدیل به مسئله شده است و همسایه‌های این مجتمع‌ها سایبان آرامش برای هم نیستند. با اینکه خانه‌ها جدا از همدیگر است و هر کس زندگی خودش را دارد نمی‌دانم چرا اینقدر مخل آسایش هم شده‌ایم. پدربزرگ می‌گفت: قدیم همه ۱۱ نفرشان در یک خانه با هم زندگی می‌کردند با نظرات مختلف، اما هیچ مشکلی پیش نمی‌آمد.\nیک مثال عینی درباره فرار از آپارتمان‌نشینی\nاز همین ابتدا شما را دعوت می‌کنم پای درد دل امیرحسین فخاری از شهروندان محله نازی‌آباد تهران بنشینید که به دلیل عدم رعایت فرهنگ آپارتمان نشینی به شهرستان‌های اطراف و دور از تهران رفته تا خانه ویلایی بخرد و...\n- سلام امیرجان از مشکلاتی که داشتی و باعث شد نقل مکان کنی برایمان بگو.\nسلام ما اصالتاً اهل تهران و محله نازی‌آباد هستیم. از بخت خوب من محل کارم هم به محل سکونتم انتقال یافت. من کارمند آتش نشانی هستم. درواقع همه چیز بر وفق مراد بود و کم‌کم با قرض و قوله و وام توانستیم یک خانه ۴۰ متری در یک ساختمان چهار طبقه دو واحدی بخریم. چون کوچک بود گفتیم طبقه اول را بگیریم که در پشت ساختمان حیاط خلوتی داشت معروف به نورگیر مشاعی (پاسیو). از طبقه دوم به بالا از نور این قسمت استفاده می‌کردند و ما کلاً این پاسیو را دراختیار داشتیم. با همه کوچکی‌اش خوب بود و گاهی می‌نشستیم در آن شامی چیزی نوش جان می‌کردیم. کم کم از طبقات دوم به بالا همه نوع آشغال به حیاط ما می‌ریختند. لباس‌هایی بود که هنگام باد می‌افتاد و باید دانه دانه تحویل می‌دادیم. این اواخر گربه هم سری می‌زد به آشغال‌ها و می‌رفت. کم‌کم از آن گوشه دنج سابق، به کنج خانه کوچکمان آمدیم. چشمتان روز بد نبیند دیوار مشترک بین ما و همسایه بغلی‌مان دیوار مشترک پذیرایی بود. از صدای سرفه مرد خانه بغلی گرفته تا موتور یخچالشان در خانه ما بود. خدا خدا می‌کردیم برق برود و این‌ها نتوانند خندوانه ببینند. جدا از اینکه ساعت ۱۱ شب به بعد در این برنامه با صدای بلند داد می‌زدند بریم بیایم! و همسایه هم با آن‌ها داد می‌زدند، بلندبلند می‌خندیدند (البته خدا کند خنده از دهان کسی نیفتد) و خلاصه خواب نداشتیم، آسایش هم که... در خانه را می‌کوبیدند، جلوی در خانه انگار کفش‌فروشی بود، از شهرستان بادام آورده بودند برای فروش، بی‌خوابی می‌زد به سرشان با آن پوست سفت روی سرامیک شروع می‌کردند با چکش شکستن. کم‌کم همسایه طبقه بالایی ما رفتند و یک خانواده دیگر آمدند که‌ای کاش نمی‌آمدند. از صبح ساعت ده و نیم دقیقاً رأس ساعت آهنگ‌های باشگاه ورزشی می‌گذاشتند و خانم خانه ورزش می‌کردند! نیمه شب به بعد هم تا ساعت دو یا سه بامداد هر شب دعوا مرافعه همراه با فحش‌های رکیک داشتند. این بود که وقتی دیدیم از همسایه بغل و بالا و دیگران شانس نیاوردیم تصمیم گرفتیم نقل مکان کنیم...\n- حالا که ۵۰ کیلومتر تا محل کار طی می‌کنی ناراحت نیستی؟\nنه براین باورم که محل کار مهم نیست کجا باشد، مهم محل زندگی ماست. ناگزیرم رنج راه را تحمل کنم تا خانواده‌ام راحت باشند.\nسبک زندگی ما و آپارتمان‌نشینی\nآیا می‌دانید در یک آپارتمان نوع زندگی شما چقدر می‌تواند مثبت یا منفی باشد؟ تصور کنید خانواده‌ای را که انسجام و روابط خوبی ندارند. به یکدیگر احترام نمی‌گذارند. اعتقادات خوبی ندارند. رعایت حال خودشان را هم نمی‌کنند چه برسد به دیگران. مدام با هم دعوا دارند و صدایشان تا ۱۰ کوچه آن‌طرف‌تر می‌رود. تا دلتان بخواهد بی‌نظمی دارند. آیا چنین خانواده‌ای دریک مجتمع می‌تواند به آرامش شما کمک کند؟ وقتی به خودشان احترام نمی‌گذارند مثلاً پسر خانواده به پدر خود بی‌ادبی می‌کند، هنگام روبه‌رو شدن با شما در راه‌پله آپارتمان سلام و علیک هم نمی‌کند و در نتیجه مودت بینتان اتفاق نمی‌افتد. وقتی مدام دعوا دارند و مرد، خانه را ترک می‌کند و درِ خانه را به نشانه اعتراض محکم می‌بندد شما چگونه استراحت خواهید کرد؟ وقتی دختر خانواده به دلیل مسئله غیرمهمی جیغ و فریاد سر مادرش راه بیندازد، دیوار مشترک بین شما نیز باریک است و دختر کوچولوی شما می‌شنود و یاد می‌گیرد، آیا این خانواده می‌تواند به آسایش شما کمک کند؟\nسبک زندگی آدم‌هاست که اگر واقعا درست و طبق عرف باشد می‌تواند همگان را در کنار هم به آرامش برساند. منظور از اینکه می‌گوییم درست، واقعاً درست زندگی کردن است. اینکه سلیقه شخصی دخیل نباشد و پای عرف وسط باشد مثلاً جوجه کباب یک غذاست همه هم دوست دارند، اما چگونه درست کردن آن در آپارتمان هم مهم است... پس نتیجتاً سبک زندگی ماست که می‌تواند بر مناسبات اجتماعی حاکم بر آپارتمان مخرب یا مؤثر باشد.\nآیا می‌دانید در آپارتمان‌نشینی حدودی دارید؟\nانگار اپیدمی شده است در خانه را باز می‌گذارند تا بوی غذا برود، بوی اسفند یا بوی سیگار برود. می‌دانید کجا می‌رود؟ خانه همسایه‌تان که مریض است و بوی سیگار او را آزار می‌دهد. می‌رود خانه همسایه‌تان که زنی حامله است. می‌رود خانه همسایه‌تان که غذا ندارد و دل بچه‌هایش ضعف می‌رود...\nبرخی یادشان می‌رود کجای آپارتمان را خریده یا اجاره کرده‌اند. همه با این جمله بزرگان آشنا هستید دیگر «پاتو از گلیمت دراز‌تر نکن». حریم خانه‌تان کجاست؟ آیا واقعاً فکر کرده‌اید بیرون از درِ خانه‌تان مشاعات هم برای شماست؟ اصلاً می‌دانید مشاعات چیست؟ راه‌پله و تمامی قسمت‌هایی که مربوط به استفاده همه همسایگان می‌شود را می‌گویم. ببینید چقدر مشکلات داشته‌ایم تاکنون که نشسته‌اند قانونگذاری کرده‌اند که اگر از حریم خود عدول کنید جرم است و...\nخانه خریده یا اجاره کرده‌اید. حدود شما خانه‌تان است. حتی حق ندارید در مشاعات جاکفشی بگذارید چه برسد به اینکه عده‌ای علاوه بر انواع کفش‌های مهمانی و کتانی ورزشی و دمپایی، سیب‌زمینی و پیاز هم می‌گذارند. جدیداً هم که هرچه وسایل اضافه دارند تا جایی که می‌شود در راه‌پله می‌گذارند.\nهمین چندی پیش مادربزرگ همسایه طبقه دوم ما در راه‌پله‌ها پایش رفت روی کفش‌های جور واجور پراکنده شده در جلوی درِ خانه طبقه اول و زمین خورد. صحنه بدی بود. پیرزن پایش شکست و حالا حالا‌ها بعید می‌دانیم خوب شود.\nاین به اینجا ختم نمی‌شود. پارکینگ را انباری می‌کنند، انباری را تغییر کاربری داده و اجاره می‌دهند به خیاطی و مخل آسایش هم می‌شوند. جسارتاً بگذارید این جای متن را عصبی‌تر بنویسم. اگر تربیت صحیح شامل باشد، اگر خدا را در همه امور و احوال در نظر بگیرند، اگر حلال و حرام بدانند، محلی را غصب نمی‌کنند و مال غیر را به دیگری اجاره نمی‌دهند و مردم آزاری نمی‌کنند، حق‌الناس هم که دیگر تکلیفش مشخص است...\nآیا می‌دانید آلودگی صوتی چقدر مخل آسایش همسایگان است؟\nبله شما انسانی کاملاً آزاد هستی. هرچه می‌خواهی گوش کن، حتی بد‌ترین موسیقی‌ها را (اینکه حرام است یا حلال هم گردن خودت)، اما قرار است گوش کنی نه اینکه گوش کنیم! پس چرا به زور باید ما هم گوش کنیم؟\nیا اینکه عده‌ای ناخواسته و برحسب عادت تلویزیون خود را با صدای بلند گوش می‌کنند. یاد پیربابای ما بخیر تیتر‌های اخبار را با صدای بلند گوش می‌داد و مدام صدا را کم و زیاد می‌کرد. غافل از اینکه درست در لحظه‌ای که ما مشغول دیدن فوتبال هستیم دیگری درحال استراحت است.\nآیا می‌دانید حقوق همسایگی چقدر مهم است؟\n«مصرف بی‌رویه کار خیلی بدیه» را کنار می‌گذاریم، حتی «اسراف هم کار غیرشرعی است» به کنار، جدای از همه این‌ها آیا اینکه حسین آقا یک نفر، شما پنج نفر هستید و پول آب تقسیم بر نفرات ساختمان می‌شود، این درست است که ایشان متحمل پول شستن ماشین شما، لباس‌هایتان، فرش‌هایتان و... شود؟ رعایت کنیم بد نیست. مخصوصاً در ایام پایان سال و تابستان. آیا فکر کرده‌ایم ما فرش، موکت، پرده و لباس‌های کل کمدمان را بشوییم و خانواده‌ای کم مصرف که یک دهم ما هم مصرف نکند متحمل ضرر خواهد شد؟\nگاهی پیش می‌آید که ما ندانسته کار‌هایی می‌کنیم، غافل از اینکه با این کارمان چه مشکلاتی برای دیگران به وجود آورده‌ایم. کار‌هایی که به سادگی انجام داده و چه سختی‌هایی برای دیگران رقم زده‌ایم. مثلاً با اینکه پیشرفت‌های دیجیتالی را شاهد هستیم، اما هنوز مشاهده می‌کنیم از طبقه سیزدهم تا طبقه دوم سیم آنتن آویزان شده است. مقابل ساختمان و تمامی پنجره‌های ساختمان را درگیر خود کرده است. هنگام باد و باران هم این سیم محکم به شیشه پنجره همسایگان می‌خورد و اصلاً هم برایمان مهم نیست. در فرهنگ آپارتمان‌نشینی بیشتر رفتار‌ها بایسته و شایسته گروه خانوادگی است. نباید منفعت شخصی را اولویت قرار دهیم. محل زندگی ما با همسایگان دیگر مشترک است. به خصوص اینکه برخی انرژی‌ها مانند آب هنوز به صورت سنتی در برخی محله‌ها و خانه‌ها دارای یک کنترل مشترک بین همسایگان است. دراین صورت همکاری بیشتری در فضای آپارتمان لازم است. وقتی زندگی مشترک بین خود و دیگران داریم باید کاملاً به آن احترام گذاشته و مراعات کنیم. از سلایق شخصی در مشاعات آپارتمان دوری و به همه اهالی ساختمان فکر کنیم. گونه و سبک زندگی ما نباید طوری باشد که دیگران از وجود ما متضرر شوند.\nگاهی اتفاق می‌افتد برای کسی امر خیری، شادی، تولدی، عروسی، خدای نکرده عزایی اتفاق می‌افتد. نباید فراموش کنیم محل زندگی ما کاملاً شخصی نیست. کاری نکنیم که دیگران را مکدر کنیم. مثلاً عروسی پسر شماست نیمه شب عروس و داماد را بدرقه کنیم و تا خود صبح بزن برقص راه بیندازیم. هرکس هم حرفی زد پسران فامیل با آن دعوا کنند. غافل از اینکه در این شب عزیز و به یادماندنی زندگی‌تان را با نفرت دیگران از شما آغاز کرده‌اید و بدیهی است برکت از شما فرار کند.\nیا خدای نکرده عزیزی از دست رفته است. تصور کنید خانه‌ای چهار طبقه در طبقه دوم همسایه‌تان عزادار است و مراسم دارند. از طبقه اول کفش می‌گذارند و راه را مسدود می‌کنند. یک هفته عزای عمومی در ساختمان بالاجبار برگزار می‌کنند. جلوی درِ پارکینگ ماشین می‌گذارند، فامیل در راه‌پله سیگار می‌کشند، آشغال می‌ریزند، با موبایل بلندبلند حرف می‌زنند، از حیاط برای پختن غذا استفاده می‌کنند و تا نیمه شب بلند بلند صلوات و فاتحه می‌فرستند غافل از اینکه همسایه دیوار به دیوار شما نهایت عذاب و سختی را می‌کشد تا با زور قرص و دارو بلکه بتواند چند ساعت بخوابد. حتی مشاهده می‌شود ۳۰ روز از مراسم گذشته هنوز در و دیوار راه‌پله و ساختمان سیاه و مملو از بنر‌ها و پلاکارد‌های عزاست.\nاگر خوب تربیت شده باشیم. اگر خوب زندگی را ترسیم کنیم. اگر خدا را در همه امور در نظر بگیریم و زندگی شرافتمندانه‌ای را به بار بنشانیم آیا ممکن است اطرافیان ما از ما مکدر شوند؟ بد نیست کمی دردمنشانه رفتار کنیم.\nبرچسب ها: همسایگان ، فرهنگ آپارتمان نشینی\nواقعا عالی وجامع بود ممنون\nآپارتمان کوچکی در شمال غربی تهران برای اقامت موقت یک یا دوهفته ای درتهران خریده ایم که حالا به مشکلات وخرید وتحویل کاری نداریم در تایید مقاله بالا تقریبا در هر سفر بجای مراجعت از دست همسایه ها فرار کرده ایم !


جدیدترین حرف های مایلی کهن درباره آمریکا و داریوش - مجله مراحم\nجدیدترین حرف های مایلی کهن درباره آمریکا و داریوش\nمجله مراحم ۱۳۹۲-۱۲-۰۷\tورزشي\nخبرآنلاین: محمد مایلی کهن و یک مصاحبه صریح. او از عقایدش می گوید . از حرف هایی که بر دلش مانده. از تیم ملی تا داریوش. به او می گوییم شایعه شده ممنوع التصویر شده و پاسخ می دهد:« الان باید از ناراحتی بروم خودکشی کنم؟ من پای عقایدم ایستادم.»\nمحمد مایلی کهن و یک گفت و گوی بی پرده. او دلخور است اما همزمان با رفتن در مترو ، تلفن همراهش را پاسخ می دهد. مکالمه ای که البته اگرچه پایانش هم با دلخوری است اما پر از حرف های خواندنی شده. او ترسی ندارد که از حقایقی بگوید که به آنها باور دارد. مایلی کهن این بار از همه تناقض های بین گفتار او و پندار ما از گفته هایش سخن به میان آورد گرچه در پایانش شاکی می شود. شاکی از اینکه برداشت مان از آنکه داشته حرفهایش را برایش نقل می کرده ، نام احمدی نژاد است.\nآقای مایلی کهن؟ از خبرآنلاین تماس می گیرم…\nبله ، شناختم . در مترو هستم برای همین صدا ها خوب نمی آید و خوب نمی رود.\nمی خواستم چند سئوال درباره اتفاقات اخیر بپرسم.\nببخشید اما ما بارها با هم حرف زدیم اما شما از قلدرها می ترسید و من نمی توانم این اخلاق را تحمل کنم.\nاین حرف تان را قبول ندارم . چون ما از همه آنهایی که می گویید هم انتقاد کردیم. ولی حق داریم رفتار شما در بازی با ملوان را نپسندیم و آن را شعاری بدانیم؟\nشما هر طور که دوست دارید می توانید فکر کنید اما من هم عقاید خودم را دارم و پای اعتقاداتم می مانم. من نمی توانم باور های شما را عوض کنم. شما هم همین طور.\nراستش می خواستم درباره اتفاقاتی که حرف های تان در برنامه ۹۰ ایجاد کرده حرف بزنم.\nمن روی آنتن زنده اسمش را آوردم. شما حتی می ترسی پشت تلفن اسمش را بیاوری. بعد می خواهی درباره اش حرف بزنی؟\nمی خواستم درباره داریوش حرف بزنیم و بازتاب هایش.\n(می خندد) حالا که من گفتم ترست ریخت؟ نترس . حق می دهم که بترسی . بالاخره شما جوانی اما من زندگی ام شکل گرفته و دیگر توپ هم تکانش نمی دهد. مگر اینکه یک زلزله یا بلای آسمانی بیاید که همه چیز را خراب کند.\nاما می گویند شما را برای این حرف تان ممنوع التصویر می کنند.\nوای خدای من. الان با این حرفی که زدی باید شب بروم خانه و خودکشی کنم. پسرم ، من مگر کشته و مرده اینم که تو تلویزیون باشم؟ من یکسری باور دارم که پای اعتقاداتم هستم. حرف هایم را هم زدم. بدون ترس هم زدم. پای عواقبش هم هستم. متوجه حرف هایم می شوی؟ راستش فکر می کنم چون تو ته دلت از من بدت می آید نمی توانی متوجه حرف هایم بشوی . الان حرف می زنیم ، آخرش می روی هرچه دلت بخواهد می نویسی. بار قبل هم که با اسماعیل حیدرپور نشستیم و حرف زدیم ، آخر سر حرف هایم ۹۰ درجه عوض شده بود چون تو ته دلت با من صاف نیست.\nسعی می کنیم دوست تان داشته باشیم چون روحیه جالبی برای مبارزه دارید اما پارادوکس های تان را درک نمی کنیم. شما روی آنتن تلویزیون از داریوش اسم می آورید اما وارد زندگی خصوصی قطبی می شوید و ما جرای همسر یا دوست دخترش …\nباز این یکی از همان برداشت های غلط است. من که نمی توانم تغییری در نگاه شما بدهم وقتی می خواهید از حرف هایم بد برداشت کنید. من وقتی ناراحت شدم که قطبی گفت من دیوانه بودم که به ایران رفتم. من هم در جوابش گفتم آقای قطبی شما دیوانه عاقل فریب هستید. شما بدون رزومه مربیگری آمدید اینجا و صاحب کارنامه شدید و پول هم گرفتید و بعد این حرف ها را زدید. درباره نا امنی گفتید و ترس درحالی که اگر ما آدم های بدی بودیم چطور شما با دوست دخترتان آمدید اینجا و بعد هم هرچه خواستید ، گفتید.\nشما از یک سمت خودتان را متدین نشان می دهید و از طرف دیگر ابایی ندارید از اینکه بگویید موزیک گوش می دهید یا ماهواره می بینید و … این بحث دیشب در فیسبوک حسابی داغ شده بود و خیلی از بچه ها درباره اش یادداشت نوشته بودند.\nبابا خود شما ها به من این نشان را زدید . این را گفتید و بعد هرچه خواستید ، به اسم اسلام در سرزمینی اسلامی مرا زدید. من بیچاره در بازی با کره وقتی ۶گل به این تیم زدیم فقط دستم را به سمت آسمان گرفتم و گفتم خدایا شکرت.\nهر بار که گفتید رفتی جبهه گفتم هیچ وقت این سعادت را نداشتم. دیگر چه کار باید می کردم؟ شما رسانه ها می خواستید از من این چهره را بسازید و بعد هم علیه خودم استفاده کردید. مگر ننوشتید شب مسابقه تا صبح زیارت عاشورا و دعای کمیل می گذارد؟ بروید از بچه های تیم ملی این را بپرسید که آیا این طور بوده است؟ من اگر باور و اعتقادی دارم در زندگی شخصی خودم دارم و می بینید که آدمی نیستم که پنهانش هم بکنم.\nولی همین شما متهمید که امیر حسین صادقی و میثم سلیمانی را برای شنیدن صدای تخته از اتاق شان از اردوی تیم ملی خط زدید.\nاین تمام ماجرا بود؟ این همان تصاویری است که می سازید. یکبار دیگر همه آن اتفاق را برایت تعریف می کنم امیدوارم که درست آن را بنویسی. از مسی شروع کنیم. مسی چطور هر ۳ روز یکبار بازی می کند و بی نظیر هم بازی می کند؟ او اصولی را در زندگی رعایت می کند. در غیر این صورت حتی اگر تمام آمپول های دوپینگ را به او تزریق کنی ، این معجزه را نمی بینی. برای اینکه باشگاه بارسلونا و دیگر تیم های بزرگ حرفه ای در مکتب شان به اصول حرفه ای اعتقاد دارند. تیم ملی هم قواعدی دارد. آنجا چه اتفاقی افتاد؟ من که استاد کار با جوان ها هستم. این همه با جوان ها کار کردم و حاصلش را هم همه شما دیدید. فوتبالی که بازی کردیم را هنوز خودتان مثال می زنید.\nیک روز سرپرست تیم آمد و به من گفت این بچه ها شب ها به جای استراحت تا دیروقت بازی گوشی می کنند. متاسفانه سرپرست تیم من این اقتدار را نداشت که خودش برخورد کند. من سر تمرین به همه بچه ها این نکته را گوشزد کردم که در اردوی تیم ملی هستیم و باید مراقب باشید. می ترسیدم برای یک رفتار ساده برای شان پاپوشی بسازند که زندگی شان به هم بریزد. باز این اتفاق تکرار شد و باز سرپرست تیم این نکته را تکرار کرد.\nبه سرپرست تیمم هم گلایه کردم که خودش باید مسئله را جمع می کرده نه اینکه به من بگوید اما دیگر چاره ای نداشتم. آخر دور تمرینات به بچه ها گفتم با همه اعتقادی که به بازی تان دارم چاره ای برایم نمانده غیر از اینکه در دور بعدی اردوهای مان نباشید. بابا من که این همه با جوان ها کار کردم. همه می دانند اخلاقم معلمی است . هیچ وقت برخورد شخصی نداشتم. آن بار هم نه برای صدای تخته و تاس که برای شان تیم ملی و جایگاه مربی که به این مسئله واردش کرده بودند نیاز شد تصمیمی بگیرم.\nولی تصویری که از شما ایجاد شده این بوده که همیشه سعی کردید در مواقع لزوم خود را متدین نشان بدهید و برخورد داشته باشید اما گفته های الان تان متفاوت است.\nببین نیازی به این ندارم که بخواهم دروغ بگویم. نیاز به این ندارم که خودم را طوری که نیستم نشان بدهم. برو همه حرف های من را ببین. همیشه همین ها را گفتم. ظاهرم همین شکلی است که می بینی . من اهل باج دادن نیستم. با من بد بودند چون محمد مایلی کهن باج نمی داد.\nالان کروش به هر دلیلی یک بازیکن را گذاشته کنار اما این همه رسانه یکی شان چیزی نمی گوید اما وقتی من یک تصمیم انضباطی گرفتم نمی دانی چه جوی به راه افتاد. آنها با تیم شان فشار آوردند چون منافع شان شخصی بود. موفق هم شدند. من را از تیم ملی حذف کردند چون تیم نباید با محمد مایلی کهن به جام جهانی می رفت.\nآن هم تیمی که همه وقتی بحث فوتبال زیبا می شود ، اسمش را می آورند. اقلا ۱۰ بازیکنش لژیونر شدند . تیمی که می توانست به راحتی از گروهش صعود کند چون با پیرترین و ضعیف ترین تیم تاریخ آلمان همگروه شده بود. تیمی که داشت خوب بازی می کرد اما آقایان بازیکن و آدمهای خودشان را می خواستند. مایلی باید می رفت چون باج نمی داد.من رفتم و آدم های مورد نظر خودشان را آوردند. با بردن آمریکا جشن گرفتن و کار را ول کردند.\nتیم از هم پاشید و چیزی دیگر برای بازی نماند. این ها بچه های جوان بودند. خود ما هم جوان بودیم و با جوان ها کار کردیم. خیلی از بچه ها دیگر گلی برای شان نمانده بود که جلوی آلمان بزنند. این حرف را که جلوی آلمان تیم ول شده بود را خود بچه ها هم بعدا بارها گفتند. البته گفتن این حرف ها برای تو خیلی اثر ندارد چون آخرش این است که بوری به حرف هایم نداری.\nشاید این به خاطر تفاوت بین نسل هاست. ما چیزهایی دوست داریم که شما دوست ندارید یا چیزهایی را می پسندیم و شعارهای مان یکی نیست.\nفکر می کنی برای من چقدر سخت است ادای چیزی را در بیاورم که نسل تو یا همفکرانت دوست دارند؟ فکر می کنی برای من نمایش دادن چقدر سخت است. می دانی الان اگر این کار را می کردم برایم ۱۰۰ میلیارد می شد پول خردم . ببین من خیلی راحت ادبیات شما را می فهمم . حتی به باورهای شما هم احترام می گذارم.\nولی خیلی فاصله بین عقایدمان داریم\nباید هم این طور باشد چون ما نسل های مان متفاوت است. حرف هایم در ایلنا را خواندی؟\nدوباره برایت می گویم. یک روز رفته بودم نماز عید فطر . آن جلوها یک بنده خدایی مرا دید و شناخت . به من گفت با اینکه استقلالی هستم اما دوستت دارم ، بیا بنشین کنار من. با هم که حرف می زدیم و به او گفتم من اهل دادن شعار مرگ بر آمریکا نیستم. تعجب کرد و گفت حاجی شما که حزب اللهی هستی ، چرا این ها را می زنی؟\nحالا به چه دلیلی می گویید شعار مرگ بر آمریکا نمی دهید؟\nببین اول این را بگویم که من هم مثل همه مردم کشورم از جنایت های آمریکایی ها بیزارم. بخصوص کشتار ۳۰۰ هموطن مظلوم مان در هواپیمای ایرباس. اما اینی که شعار می دهیم مرگ بر آمریکا و پرچم این کشور را آتش می زنیم ، اگر این تصاویر از یک آمریکایی پخش شود که دارد با پرچم کشور ما انجام می دهد ، می خواهم از صفحه تلویزیون بروم تو و خفه اش کنم. این حس ممکن است در مردم آن کشور هم ایجاد شود.\nولی مثلا ژاپنی ها این همه کشته به خاطر بمب های آمریکایی دادند. قطعا آنها هم کینه عمیقی از آمریکایی ها به دل دارند. اما آنها بهتر از ما مرگ بر آمریکای شان را عملی کردند. وقتی هر آمریکایی برای رفت و آمد باید از ماشین های ژاپنی استفاده کند یعنی مرگ بر آمریکا. وقتی تصاویر تلویزیونی شان باید از تلویزیون های ژاپنی پخش شود یعنی مرگ بر آمریکا ، وقتی رئیس جمهور آمریکا مجبور است تلفن هایش را با تلفن پاناسونیک بزند یعنی مرگ بر آمریکا …\nآن وقت این دوست استقلالی که برایش این نکات را گفتید ، آقای احمدی نژاد بودند؟\nدیدی گفتم ، هرچه برایت بگویم تو ذهنیت خودت را داری. خداحافظ… من می گویم در نماز عید فطر و یک آدم عادی ، تو می گویی احمدی نژاد؟ من که ترسی ندارم بگویم احمدی نژاد را دوست دارم.\nالبته بعد از چند دقیقه تماس دیگری میان مان برقرار شد و به این نتیجه رسیدیم این گفت و گو به این شکل منتشر شود.\nبرچسبجدیدترین اظهارات مایلی کهن درباره آمریکا و داریوش جدیدترین حرف های مایلی کهن درباره آمریکا و داریوش