باز آفريني واقعيت ها: 9 سپتامبر 2016\nآمار واقعی زندانیان قتل‌عام‌شده در تابستان ۶۷ و جعلیات پیرامون گور دسته‌جمعی، ایرج مصداقی (بخش دوم)\n[لینک به بخش اول مقاله]\nبند ۱ بالا. زندانیان این بند را زندانیان مجاهد و مارکسیستی تشکیل می‌دادند که بین ۱۰ سال تا ۱۵ سال حکم داشتند. تعداد افراد موجود در این بند نیز در مقطع اعدام‌ها، بیش از ۱۸۰ تن نبود.۱۴۰ مجاهد و ۴۰ مارکسیست. توجه شود این آمار تقریبی است و بر اساس حداکثر تلقی شده است. آمار داده شده در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" به نقل از شاهد هشتم در صفحه ۲۸۶ کتاب مزبور نیز تأیید همین واقعیت است.\nبند ۴. تعداد ۱۵۰ نفر در این بند به سر می‌بردند که از گوهردشت در تاریخ ۱۱ خرداد ماه ۱۳۶۷ به اوین منتقل شدند. از این تعداد، تنها در حدود ۷ نفر زنده ماندند. من کلیه‌ی افرادی را که به شهادت رسیدند، می‌شناختم. کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" صفحه۲۸۹ به نقل از گزارش نهم، آمار فوق را تأیید می‌کند. هیچ یک از کتاب‌ها و نشریه‌های منتشر شده از سوی مجاهدین و یا شورای ملی مقاومت، آماری در تضاد با آمار فوق راجع به بند ۴ اوین گزارش نکرده‌اند. در این بند تنها زندانیان مجاهد به سر می‌بردند.\nبند ۲ پایین. تنها در یکی از اتاق‌های آن، هشت زندانی مارکسیست به سر می‌بردند که در تیرماه به گوهردشت منتقل شدند. مدتی در انفرادی زیر بند ما قرار داشتند و سپس به سالن انفرادی ما انتقال داده شدند.\nبند ۲ بالا اعضای معروف حزب توده، مانند کیانوری، عمویی، پرتوی، جودت و... در آن به سر برده و از قرار معلوم تعداد دیگری از زندانی‌های توده‌ای و اکثریتی نیز در این بند به سر می‌بردند. زیرا در اردیبهشت ماه همان سال، بچه‌ها از طریق مورس متوجه شده بودند که حدود ۳۰ زندانی اکثریتی در آن بند به سر می‌برند. افراد فوق در تلاش برای رفتن به افغانستان، در استان خراسان دستگیر شده بودند.\nتوجه شود که نسبت به تعداد افراد داخل این بند اشراف کامل ندارم و ممکن است با درصدی از خطا مواجه باشم. ولی مطمئناً تعداد افراد بیش از آن چه که گفته شد، نبوده است.\nهمان طوری که ملاحظه می‌شود، آمار کل زندانیان مرد مجاهد و مارکسیست در مقطع اعدام‌ها در بندهای اوین(زندانیان آموزشگاه ملاحظه نشده‌اند) که اختصاص به زندانیان سیاسی داشت، کمی بیش از پانصد تن یعنی ۴۰۵ مجاهد و کم‌تر از ۱۲۰ مارکسیست بوده است. (آمار کل زندانیان مارکسیست مرد شامل آموزشگاه و بند نمی‌تواند بیش از ۱۷۰ نفر بوده باشد)\nساختمان ۲۰۹. از دیگر قسمت‌های اوین، باید از سلول‌های ۲۰۹ نام برد. این قسمت متعلق به وزارت اطلاعات است و سلول‌های آن به تأیید چند باره‌ی کتاب‌های "قتل‌عام زندانیان سیاسی" و "جنایت علیه بشریت" و دیگر انتشارات مجاهدین خلق ایران، در مقطع اعدام‌ها به زندانیان منتظر دادگاه و آنانی که در انتظار اجرای حکم اعدام بودند، اختصاص داشت و از قبل زندانیان آن تخلیه شده بودند و دیگر زندانی‌ای در آن به سر نمی‌برد. قابل ذکر است که در این ساختمان، حدود ۸۰ سلول دایر بوده است و بر فرض حتا اگر از قبل زندانیانی در آن بوده باشند، باز هم تعداد آن نمی‌تواند بیش از ۸۰ تن باشد. گزارش‌ها و شهادت‌های زندانیان سیاسی که در کتاب‌های "قتل عام‌زندانیان سیاسی" و "جنایت علیه بشریت" منتشر شده‌اند، با گفته‌های بالا هیچ تضادی ندارد و مؤید مطالب فوق است.\nآسایشگاه از چهار طبقه تشکیل شده و هر طبقه، دارای حدود ۱۰۰ سلول است. توجه شود که سلول‌های فوق به کسانی اختصاص داشته است که برای طی کردن مراحل پیش از اعدام، از بندهاشان به آن‌جا منتقل می‌شده‌اند. طبقه‌ی اول به زنان و ۳ طبقه‌ی دیگر به مردان اختصاص داشت. همان‌طوری که در بالا توضیح داده شد، زندانیان زیر حکمی سالن ۴ و یک اتاق دربسته از سالن۶، قبل از قتل‌عام‌ها به این سلول‌ها منتقل شده بودند. تعدادی از زنان نیز از قبل به این سلول‌ها انتقال داده شده بودند. در ثانی، کسانی که از بندها برای رفتن به دادگاه خارج می‌شدند نیز در این سلول‌ها نگاهداری می‌شدند. یعنی در واقع، در پروسه‌ی قتل‌عام‌ها از آمار زندانیان آموزشگاه و بندها کاسته شده و به آمار افراد زندانی در آسایشگاه و ساختمان ۲۰۹ افزوده می‌شد. گزارش‌ها و شواهد گوناگونی در صفحه‌های مختلف کتاب‌های "قتل‌عام زندانیان سیاسی" و "جنایت علیه بشریت" مؤید مطالب بالاست و هیچ تضادی با گفته‌های من ندارد. با این همه در نظر می‌گیریم که ۱۵۰ زندانی، از قبل در این سلول‌ها به سر می‌برده‌اند. زندانیان، عده‌ای زندانی را که تعدادشان کم‌تر از ۵۰ نفر بوده است، نیز دیده بودند که با لباس‌هایی متفاوت از لباس زندانیان و دارای سنین نسبتاً بالا، به آن‌جا منتقل شده بودند که کسی چیزی در مورد آن‌ها نشنیده بود و بعدها هم اطلاع دقیقی از سرنوشت‌شان به دست نیامد. من بدون وارد شدن به بحث در رابطه با موضوع فوق، فرض را بر آن می‌گیرم که همه‌ی آنان نیز به دار آویخته شده باشند. نکته‌ی حائز اهمیت آن است که اصولاً بخش‌های آسایشگاه و ساختمان ۲۰۹ اوین، محل‌هایی بوده‌اند که زندانیان بندها و کسانی که قرار بود در پروسه‌ی دادگاه و اعدام قرار بگیرند، به آن‌جا منتقل می‌شدند. [در دو اتاقی که در آسایشگاه بود تعدادی از رهبران حزب توده و ... به سر می‌بردند]\nبند ویژه روحانیت. دیگر ساختمان اوین، بند ویژه روحانیت است که همان ۳۲۵ و ۳۱۱ قدیم و بندهای ۵ و ۶ است که از سال ۶۶ به دادسرای ویژه روحانیت اختصاص داشت و زندانی سیاسی در آن به سر نمی‌برد و به دور از پروسه‌ی قتل‌عام‌ها بودند.\nالبته شنیده شده است که رژیم در روزهای قبل از قتل‌عام، زندانیان "کمیته مشترک" را نیز به اوین منتقل می‌کند. اگر این خبر صحت داشته باشد، زندانیان فوق می‌توانند همان کسانی باشند که در آسایشگاه به سر می‌بردند، چرا که کسی آن‌ها را در بندها ندیده بود.\nآمار زندانیان سیاسی اوین در مقطع اعدام‌ها، به هیچ وجه فراتر از ۱۶۰۰ نفر نبود. این آمار در برگیرنده‌ی همه‌ی زندانیان اعم از مقاوم، تواب و بریده، کارگاهی و... است. پس چگونه ۱۰ هزار تن مرد، آن‌هم فقط در اوین اعدام شده‌اند؟! حال آن که از سالن‌های ۲ و ۴ آموزشگاه، تنها تعداد اندکی اعدام شدند و اکثر افراد دو سالن فوق از آن‌جایی که تواب، بریده و منفعل بوده و در بخش‌های مختلف زندان از جمله کارگاه کار می‌کردند، به دادگاه برده نشده و اعدام نشدند. این نکته را نیز اضافه کنم که در مقطع قتل‌عام تعدادی از کسانی را که دارای پرونده‌های سنگین بوده ولی پس از محکومیت در دادگاه به خاطر اعمال نفوذ در دستگاه قضایی رژیم و یا پرداخت مبالغ هنگفت به سرعت آزاد شده بودند نیز دوباره دستگیر کرده و به اوین برگردانده بودند. تعداد این دسته از افراد چندان زیاد نبود. در جریان مصاحبه‌هایی که در مقطع قتل‌عام در حسینیه اوین برگزار می‌شد، دوستان نزدیکم با کسانی(حدوداً ده نفر) مواجه شده بودند که به تازگی دستگیر و برای مصاحبه به اوین آورده شده بودند. حتا سر و وضع آن‌ها نیز نشان می‌داد که به تازگی از بیرون آمده‌اند. برای مثال یکی از این افراد دارای بیست سال محکومیت بود و دوماه پس از دریافت حکم از زندان آزاد شده بود!\nبعید می‌دانم کسی از میان چنین افرادی اعدام شده باشد و یا اگر چنین اتفاقی افتاده باشد، تعداد قابل ملاحظه‌ای باشند. هر چند وحشی‌گری عوامل رژیم تا آن‌جا بود که در اصفهان، مجتبی رحیم‌زاده و حسین آسیابان که به هنگام شروع قتل‌عام در مرخصی بیرون از زندان به سر می‌بردند، پیش از پایان دوره‌ی مرخصی، به زندان فراخوانده شده و به جوخه‌ی اعدام سپرده شدند.\nمطالب فوق نه پرده پوشی بر جنایت خمینی است و نه انکار یکی از بزرگترین جنایت‌های علیه بشریت در تاریخ معاصر، بلکه روایت واقعی و به دور از ذهنیت و هیاهوهای رایج از یک کشتار فجیع است. به نظر نگارنده، رژیم جمهوری اسلامی پتانسیل دست زدن به هر نوع جنایت و شقاوتی را دارد. همین که از یک بند ۱۵۰ نفره زندانیان مجاهد، تنها هفت تن باقی می‌مانند و از میان زندانیان مجاهد و مارکسیست بند۱(ابدی‌ها) تعدادی انگشت‌شمار زنده می‌مانند، خود گویای ابعاد جنایت‌های رژیم خمینی است. موضوع مهمی که می‌بایستی روی آن تأمل شود، این است که چنان تعدادی از زندانیان سیاسی در دسترس خمینی نبود وگرنه در صورت لزوم، از کشتار ده‌ها برابر آن نیز هیچ گونه ابایی نداشتند.\nدر نشریه‌ی مجاهد، ویژه نامه‌ی شهیدان، در رابطه با تعداد زندانیان زن که در مقطع قتل‌عام اعدام شده‌اند، می‌خوانیم:\n«همچنین در بند ۳ زندان زنان اوین، که بیش از ۱۰۰۰ زندانی داشت ۸۰ درصد خواهران مجاهد را تا شهریور ۶۷ اعدام کرده بودند.» (۲۱)\nبه خوبی مشخص است که نویسنده‌ی گزارش بالا، اطلاع درستی از آمار، ترکیب و محل نگهداری زنان در مقطع قتل‌عام نداشته است. از سال ۶۴ به بعد با آزادی تدریجی زنان، از تعداد آنان در زندان به شدت کاسته شده بود. در مقطع قتل‌عام‌ها، زنان در بندهای چهارگانه‌ی اوین به سر نمی‌بردند! وانگهی، در مقطع قتل‌عام در سال ۶۷ هیچ بندی در اوین بیش از ۱۸۰ زندانی نداشت. زنان در آن مقطع تنها در سه سالن آموزشگاه به سر می‌بردند. تعدادی از زنان نیز قبل از قتل‌عام‌ها، به صورت تنبیهی به آسایشگاه اوین منتقل شده بودند.\nسالن۱ آموزشگاه. این سالن دارای شش اتاق است. بخشی از سلول‌های آن به بهداری آموزشگاه اختصاص داده شده و در واقع کاربری دیگری داشته است. این بند به صورت دربسته بود. در تعدادی از اتاق‌های آن، زندانیان مارکسیست به سر می‌بردند که به دادگاه برده نشدند و تعدادی از زندانیان مجاهد ملی‌کش نیز در این اتاق‌ها بودند. در مجموع تعداد زندانیان زن مجاهد این بند نزدیک به صد تن بودند که اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها اعدام شدند.\nسالن ۵ آموزشگاه. اکثر زندانیان این سالن را زندانیان مارکسیست تشکیل می‌دادند که هیچ یک برای اعدام به دادگاه برده نشده و آن تعدادی هم که به دادگاه فراخوانده شدند، تنها جهت صدور حکم شلاق در صورت امتناع از نماز خواندن بوده است. بیش از ۲۰ زندانی بهایی نیز در این سالن به سر می‌بردند که هیچ‌یک به دادگاه برده نشدند. زندانیان مجاهدی مانند منیره رجوی، مریم گل‌زاده‌غفوری، سپیده زرگر و... به صورت تنبیهی به این بند منتقل شده بودند. تعدادشان نباید بیش از ۴۰ تن بوده باشد که به جز یک نفر تمامی آن‌ها قتل‌عام شدند.\nسالن ۳ آموزشگاه. در این سالن کم‌تر از ۲۰۰ زندانی سیاسی به همراه یک خانواده‌ی سه نفره و یک خانواده دو نفره عراقی که از آن‌ها به عنوان "جاسوس" نام می‌بردند به سر می‌بردند. اکثریت زندانیان زن مجاهد این بند زنده ماندند.\nتعداد زندانیان زن زندانی در سال ۶۷ و در مقطع قتل‌عام‌ها چندان زیاد نبود. اکثریت قریب به اتقاق آن‌ها در اوین به سر می‌بردند و تنها تعداد اندکی زندانی کرمانشاهی و کرجی در گوهردشت بودند. در کتاب "قهرمانان در زنجیر" از انتشارات سازمان مجاهدین خلق نیز به درستی بر موضوع فوق صحه گذاشته شده است: " سه بند زنان اوین بعد از کشتار تبدیل به یک بند شد". (۲۲)\nدر مجموع کم‌تر از ۲۰۰ زن مجاهد در اوین اعدام شدند. (۲۳) در رابطه با آمار زندانیان موجود در بندهای مختلف اوین که در کتاب‌های منتشر شده از سوی سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت به نقل از زندانیان آزاد شده آمده است، در اکثر موارد اغراق و مبالغه‌ای دیده نمی‌شود. مبالغه‌ها زمانی آغاز می‌شوند که به آمار نهایی زندانیان قتل‌عام شده می‌رسیم. نکته‌ای که باقی می‌ماند این حقیقت است که مأمور مذکور و ولی‌الله واحد مرزن‌کلاته و تنظیم‌کنندگان کتاب‌های "قتل‌عام زندانیان سیاسی" و "جنایت علیه بشریت" و سازمان مجاهدین خلق و دیگر کسانی که مدعی آمار‌های فوق هستند، روشن کنند که زندانیان ادعایی‌شان، آن‌هم در ابعاد ۱۰ هزار در کجای اوین به سر می‌برده‌اند؟ نقشه زندان اوین به پیوست است با مراجعه به آن می‌توان به ابعاد مبالغه‌های انجام گرفته پی برد.\nدر رابطه با آمار زندانیان گوهردشت در مقطع اعدام‌ها، در "ویژه نامه‌ی شهیدان" نشریه‌ی مجاهد آورده‌اند:\n«بنا به شواهد و قرائن چند ۵۰۰۰ زندانی در گوهردشت بوده‌اند که تنها ۳۰۰ نفر از آن‌ها زنده مانده‌اند.» (۲۴)\n«در هفته‌ی اول، روزانه ۱۵۰ تا ۱۸۰ نفر را در زندان گوهردشت حلق آویز می‌کردند.» (۲۵)\n«زندان گوهردشت ۲۴ بند داشت. از این ۲۴ بند نزدیک به ۲۱ بندش، سلول‌های انفرادی بود. سلول‌های ۴۰ تایی انفرادی. آمار بند ما نزدیک ۲۲۰ نفر بود. بندهای دیگر آمارشان بین ۱۸۰ تا ۲۰۰ بود. یعنی در مجموع چیزی بین ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ زندانی بودیم. بعد از اعدام‌ها وقتی به اوین منتقل شدیم مجموعا چیزی نزدیک ۳۰۰ نفر می‌شدیم.» (۲۶)\nگزارش فوق از اساس غیرواقعی و مخدوش است و به سختی می‌توان داده‌ای درست در آن پیدا کرد. در کتاب "قهرمانان در زنجیر" از انتشارات سازمان مجاهدین خلق می‌خوانیم که در گوهردشت ۹۰ درصد زندانیان اعدام شده‌اند و تعداد باقی‌ماندگان را نیز ۳۰۰ تن می‌نویسد. با این حساب تعداد اعدام شدگان مجاهد زندان گوهردشت باید در حدود ۲۷۰۰ نفر باشد که از اساس غیرواقعی است. بعید می‌دانم گردآورنده‌ی کتاب بتواند توضیح دهد ۳۰۰۰ زندانی مجاهد در کدام بندهای گوهردشت محبوس بوده‌اند. در زیر مروری بر آمار واقعی می‌کنیم.\nسالن ۲. این بند در واقع اصلی‌ترین محل نگاهداری زندانیان مجاهد، در مقطع قتل‌عام‌ها در زندان گوهردشت بود و من نیز در همین بند به همراه گزارشگر بالا به سر می‌بردم. تعداد زندانیان در حدود ۱۸۵ نفر بودند. از این تعداد، در حدود ۱۱۵ تن اعدام شدند.\nسالن۱. زندانیان این بند که تعدادشان کم‌تر از ۱۲۰ نفر بود، کمی قبل از قتل‌عام‌ها از این بند به ساختمان دیگری خارج از محوطه‌ی بندها منتقل شدند. ساختمان فوق در مجاورت بند جهاد و کارگاه گوهردشت قرار داشت و به همین دلیل به "بند۱ کنار جهاد" معروف شد. از ابتدای انتقال زندانیان به محل فوق، آنان از رفتن به داخل بند سر باز زده و به تحریم غذا نیز دست زدند. رژیم به هیچ وجه قصد اعدام زندانیان فوق را نداشت و آن‌ها را به عنوان زندانیان "بی‌خطر" دسته بندی کرده و به محل فوق گسیل داشته بود. اما آن‌ها چندان هم "بی‌خطر" نبودند و تقسیم‌بندی درستی انجام نگرفته بود. ناصریان دادیار و سرپرست زندان در روز ۱۴ مردادماه، سه تن از زندانیان بند فوق به نام های رحمان چراغی، مهدی شاه میرزا و حسین سماواتیان را به دادگاه آورد که رحمان چراغی اعدام شد و دو نفر دیگر زنده ماندند و در روز ۱۶ مردادماه نیز حدود۶۰ تن دیگر از این زندانیان را به بهانه‌ی تغییر بند از ساختمان فوق خارج کرده و سپس به دادگاه بردند که ۳۰ تن از آنان اعدام شدند.\nفرعی‌ها. در زندان گوهردشت در ابتدای هر بند، یک ساختمان وجود دارد که در واقع برای پرسنل و نگهبانان بندها طراحی شده و متشکل از یک آبدارخانه، دو اتاق، یک انباری، سرویس بهداشتی و حمام است و حکم یک سوئیت کامل را دارد. اما رژیم از ساختمان فوق برای نگهداری زندانیان استفاده می‌کرد و بر آن نام "فرعی" گذارده بود.\nسیاست استفاده از فرعی‌ها در اواخر سال ۶۶ و ۶۷، جهت تفکیک و تقسیم زندانیان به واحد‌های کوچک‌تر که برخورد با آن‌ها و سرکوب‌کردن‌شان را راحت می‌کرد، وسعت بخشیده شد.\nدر هر یک از فرعی‌ها حداکثر ۳۰ تا ۳۵ نفر به سر می‌بردند. در مقطع قتل‌عام، فرعی‌های ۵ و ۸ به زندانیان قدیمی مجاهد گوهردشت که سال‌ها در انفرادی به سر می‌بردند، اختصاص داشت. آن‌ها قبلاً در یک فرعی به نام "فرعی مقابل ۶" که از بقیه‌ی فرعی‌ها بزرگ‌تر بود، به سر می‌بردند و مدتی قبل از قتل‌عام‌ها، در دو فرعی فوق تقسیم شده بودند. در فرعی‌های ۷-۱۳-۱۴-۱۶-۹ زندانیان مجاهدی که در بهمن ماه ۶۶ از اوین به گوهردشت منتقل شده بودند، به سر می‌بردند و دو فرعی ۴ و (نام دومی را به خاطر ندارم) نیز به زندانیان ملی‌کش مجاهد اختصاص داشتند که در تاریخ ۱۱خرداد ماه به گوهردشت منتقل شده بودند. آن‌ها در ابتدا همراه با ملی‌کش‌های مارکسیست در بند ۳ به سر می‌بردند و سپس به فرعی‌های مذکور منتقل شدند.\nبا حساب فوق، زندانیان مجاهد در هشت فرعی به سر می‌بردند و تعدادشان در بیش‌ترین حالت بیش از ۲۵۰ نفر نمی‌توانست باشد. بیش از ۳۰ درصد افراد فوق زنده ماندند که بعد‌ها با هم در یک بند به سر می‌بردیم. از فرعی‌های فوق، دو فرعی ملی‌کش‌ها و فرعی ۷ تقریباً همگی اعدام شدند و تعداد بسیار کمی زنده ماندند.\nیک بند نیز به زندانیان مجاهدی اختصاص داشت که از استان کرمانشاه به گوهردشت منتقل شده بودند. آن‌ها از شهرهای گوناگون استان کرمانشاه بودند و اکثریت قریب به اتفاق‌شان، به غیر از چند نفر تواب و... اعدام شدند. (۲۷) در کتاب "قتل‌عام زندانیان مجاهد" اسامی بیش از ۵۰ تن از آنان آمده است و به درستی محل اعدام آنان را نیز گوهردشت اعلام داشته‌اند. این بند در طبقه‌ی اول ساختمانی بود که بند ۲ نیز در طبقه‌ی سوم آن قرار داشت.\nمحکومان دادگاه انقلاب اسلامی کرج نیز در بند ۲ به همراه ما بودند و از همان محل برای دادگاه و اعدام برده شدند. یک بند نیز به زندانیان کرجی زیر حکم و بازجویی اختصاص داشت که زندانیانی مانند امیرمهران بی‌غم در آن به سر می‌بردند. تعداد آن‌ها نباید بیش از ۱۰-۱۵ نفر بوده باشد. با این حساب که در هر بند انفرادی، حداکثر ۳۸ سلول قرار دارد و در ضمن این بند‌های انفرادی را نیز از وسط تیغه کشیده و به دو قسمت تبدیل کرده بودند و در هر طرف تنها ۱۹ سلول داشت که بعضی از سلول‌ها هم خالی بود. در ضمن سارقان مسلح، محکومان اقتصادی و... که جرائم‌شان در دادگاه انقلاب مورد رسیدگی قرار می‌گرفت نیز در همین بخش نگهداری می‌شدند.\nیک بند نیز به زندانیان بهایی، سلطنت طلب و محکومان دادگاه انقلاب اختصاص داشت که سابقاً بند یا سالن ۱۵ نام داشت و نمی‌دانم در تقسیم‌بندی جدید چه نامی بر آن نهادند.\nبند دیگری هم بود که به زندانیان افغانی اختصاص داشت. آن‌ها زندانیان عادی بودند و کارهای عمومی زندان را انجام می‌دادند. در واقع به همین منظور و برای صرفه‌جویی در مخارج زندان و عدم پرداخت هزینه برای انجام کارهای عمومی زندان، به گوهردشت منتقل‌شان کرده بودند.\nدر گوهردشت، زندانیان زن تعدادشان اندک بود. ۱۸ زندانی زن مجاهد از دیزل‌آباد کرمانشاه به گوهردشت منتقل شده بودند و در یک فرعی به سر می‌بردند. از میان آن‌ها، تنها ۵ نفر زنده ماندند که دو نفر از آن‌ها تواب بودند و به دادگاه هم برده نشدند. (۲۸) حدود ۱۵ زندانی زن کرجی نیز در یک فرعی به سر می‌بردند. در میان آن‌ها تعدادی زندانی مارکسیست بودند که اساساً به دادگاه برده نشدند و تعدادی نیز تواب بودند. تنها ۴ زندانی زن مجاهد برای برخورد از بند بیرون برده شدند و در این میان تنها یک زن، زهرا خسروی به دادگاه برده شد و در ۸ مردادماه اعدام شد. در دورانی که در سلول انفرادی بودم، آن‌ها را هنگامی که به هواخوری می‌آمدند، می‌دیدم.\nتعداد زندانیان مجاهد در گوهردشت در مقطع قتل‌عام، اعم از زن و مرد کم‌تر از ۶۵۰ نفر بود که بیش از ۲۰۰ تن از آنان زنده ماندند. تعداد اعدام‌شدگان مجاهد در این زندان، هیچ‌گاه نمی‌تواند بیش از ۴۵۰ تن بوده باشد. در کارگاه و جهاد گوهردشت تنها زندانیان عادی مشغول به کار بودند و در این میان ۵ زندانی مجاهد برای آزادی زودرس به آن‌جا منتقل شده بودند که همگی به جز یک نفر، بعد از قتل‌عام آزاد شدند. نقشه زندان گوهردشت به پیوست است. با مراجعه به آن بهتر می‌توان به حقیقت پی برد.\nروایت‌های مطرح شده از سوی زندانیان مارکسیست در رابطه با آمار زندانیان و به ویژه ترکیب بند‌های زندانیان مارکسیست نیز نادرست و در برخی موارد غیرواقعی و توأم با مبالغه است.\nسعید همایون در نشریه‌ی "اتحاد کار" نوشته است: "از ۳۰۰ زندانی بند ۳ گوهردشت، جز ۲۰ نفری بر جا نماندند. "(۲۹)\nنام بند۳ مدتی پیش از قتل‌عام به بند۲ تغییر یافته بود. این بند متعلق به زندانیان مجاهد بود و تقریباً ۱۸۵ نفر در آن به سر می‌بردند. حدود ۷۰ نفر از این بند زنده ماندند که یکی از آن‌ها من هستم. در هیچ یک از بندهای گوهردشت، از ابتدای راه‌اندازی آن در سال ۶۱ بیش از ۲۰۰ نفر نبوده‌اند. تا آن‌جا که مطلع هستم پس از تفکیک زندانیان در زمستان ۶۶ زندانیان مارکسیست به بخش انتهایی گوهردشت منتقل شده و با توجه به پارامتر‌هایی چون میزان محکومیت و پذیرش مصاحبه و... در بندهای مختلف تقسیم شدند:\n- دو بند ۷ و ۸ که آخرین بندهای گوهردشت هستند به زندانیانی که کمتر از ۱۰ سال محکومیت یافته بودند؛\n- بند ۱۲ به زندانیانی که به ۱۰ تا ۱۵ سال زندان محکوم شده بودند؛\n- بند ۱۴ به زندانیانی که مصاحبه جهت آزادی از زندان را پذیرفته بودند؛\n- بند ۱۰ به زندانیان ملی‌کش مارکسیست که در خردادماه ۶۷ از اوین به گوهردشت منتقل شده بودند.\nزندانیان توده‌ای و اکثریتی نیز در فرعی ۲۰ و احتمالاً یک بند دیگر به سر می‌بردند.\nتوجه شود نام بندهای ذکر شده ممکن است در تغییر و تحولاتی که در ماه‌های آخر سال ۶۶ به وجود آمد، تغییر یافته باشد ولی ترکیب افراد داخل آن به ترتیبی که ذکر شد، بود.\nنیما پرورش تعداد زندانیان بند‌های ۷ و ۸ را بین ۸۵ تا ۹۰ نفر در هر بند و تعداد محکومان ۱۰ تا ۱۵ سال را ۱۲۰ تا ۱۳۰ نفر ارزیابی می‌کند. او همچنین می‌نویسد که زندانیان محکوم به ۱۵ سال تا ابد را در بند دیگری تقسیم کرده بودند. (۳۰) نیما پرورش تعداد زندانیان ملی‌کش مارکسیست را حدود ۱۲۰ نفر ذکر کرده و می‌نویسد: "از تعداد زندانیان پنج بند که به زندانیان چپ اختصاص داشت(مجموعا حدود ۵۰۰ نفر) حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر زنده مانده بودند" (۳۱) (۰۰۰۰۰((۳۱)\nآن چه مسلم است تعداد زندانیان ملی‌کشی که از اوین به گوهردشت آورده شدند، ۱۵۰ تن بود که نیمی از آن‌ها مجاهد بودند. بنابر این، آمار داده شده توسط نیما پرورش در رابطه با ملی‌کش‌های مارکسیست دقیق نیست. جمعیت هیچ بندی به جز بندهایی که سلول‌های بزرگ داشتند(۱،۲،۳)، بیش از ۱۰۰ نفر نبود و زندانیان ۱۵ سال تا ابد را نیز در زمستان ۶۶ به اوین منتقل کرده بودند و چنین بندی در گوهردشت وجود نداشت.\nبه روایت دکتر غفاری زندانیان مارکسیست گوهردشت به هنگام قتل‌عام در بند‌های زیر به سر می‌بردند:\nدو بند متعلق به کسانی که بالای ده سال محکومیت داشتند.\nبند ۶ برای سرموضعی‌ها\nبند ۱۴ که ترکیبی از منفعل‌ها و سرموضعی‌ها بود.\nبندهای ۷ و ۸ گوهردشت برای چپی‌های زیر ۱۰ سال خطوط دو و سه و چهار اختصاص داده شد.\nدکتر غفاری تعداد افراد هر یک از بندهای یاد شده را حدود ۱۰۰ نفر ذکر می‌کند. او همچنین در باره بند ۱۸ و فرعی ۲۰ که به اعضای حزب توده و اکثریت اختصاص داده شده بود می‌نویسد: "این دو بند هر یک ۱۰۰ تا ۱۵۰ نفر زندانی از این دو گروه را در خود جای می‌داد". (۳۲)\nطبق روایت دکتر غفاری هشت بند به زندانیان مارکسیست تعلق داشت که واقعیت ندارد. برای مثال کسانی که بالای ده سال محکومیت داشتند، در یک بند به سر می‌بردند و نه دو بند. برخلاف نظر دکتر غفاری و نیما پرورش، سیاوش محمودی تعداد زندانیان بندشان را ۷۴ تن اعلام کرده و می‌گوید: ۳۳ نفر از آنان اعدام شدند. (۳۳)\nهمایون ایوانی نیز تعداد زندانیان یکی از بندهای موصوف را ۷۰ نفر ذکر می‌کند. (۳۴) دکتر غفاری می‌نویسد: "از بند ما فقط یک رفیق اعدام شد. این رفیق که متأسفانه نام او اکنون در خاطرم نیست متعلق به خط پیکار بود. بقیه زنده ماندند." (۳۵)\nچنان‌چه از آمار داده شده بر می‌آید از دو بند زندانیان مارکسیست ۳۴ نفر اعدام می‌شوند. اما دکتر غفاری تعداد اعدام شد‌گان مارکسیست در گوهردشت را ۵۰۰ نفر ارزیابی می‌کند که با مبالغه‌ی بسیاری همراه است. او تعداد زندانیان مجاهد قتل‌عام شده در گوهردشت را نیز۱۰۰۰ نفر ارزیابی می‌کند که با بیش از ۵۰ درصد مبالغه همراه است. (۳۶) دکتر غفاری در باره‌ی بندهایی که مجاهدین در آن‌ها به سر می‌بردند، می‌نویسد:\n«بندهای۱ و۲ و۳ را به مجاهدین اختصاص دادند که در برخی از آن‌ها ۲۰۰ تا ۲۵۰ زندانی نگهداری می‌شد. ۲۰۰ نفری از منفعل‌ها و توابان سابق که مصاحبه را بدون قید و شرط پذیرفته بودند در کارگاه استقرار یافتند.» (۳۷)\nدر مقطع قتل‌عام، بند ۳ وجود نداشت و در بند ۲ نیز ۱۸۵ نفر به سر می‌بردند و بند ۱ به کنار جهاد و کارگاه اوین منتقل شده بود و تعداد زندانیان آن کمتر از ۱۲۰ نفر بود. در کارگاه نیز کم‌تر از ۷۰ زندانی عادی به سر می‌بردند و نه ۲۰۰ نفر از تواب‌ها و منفعل‌های سابق. زندانیان سیاسی که در کارگاه گوهردشت کار می‌کردند در حدود ۴۰ نفر بودند که سال قبل از قتل‌عام، به سالن ۲ آموزشگاه اوین منتقل شده بودند.\nحال ببینیم گروه‌های سیاسی دیگر در باره‌ی آمار قتل‌عام زندانیان، چه گفته‌اند:\nدر گزارشی به نقل از خبرنامه هواداران سازمان- تهران- فدایی آمده است:\n«به دنبال دستور قتل‌عام زندانیان سیاسی، در اجرا منویات خمینی خون آشام اقدامات زیر صورت گرفته است...\nاعدام ۲۵۶ نفر در روز تاسوعا در زندان گوهردشت کرج.» (۳۸)\nهیئت کشتار به خاطر نزدیک شدن تاسوعا و عاشورا کار خود را تعطیل کرده و در روز تاسوعا هیچ کس به دادگاه برده نشد و کسی در این روز در گوهردشت اعدام نشد! پیام راه کارگر، به نقل از یکی از خبرنگاران که همراه گنشر وزیر امورخارجه وقت آلمان به ایران رفته است، رقم واقعی اعدام شدگان را ۲۳ هزار نفر اعلام کرد. (۳۹) چگونه در یک سفر چند روزه، یک خبرنگار همراه گنشر به آمار اعدام شدگان پی می‌برد ولی این همه جریان‌های سیاسی و انقلابی از آن عاجز هستند؟ آیا اعلام هر خبری نیازمند کمی تأمل پیرامون آن نیست؟\nنشریه‌ی "اکثریت" از قول مسئولان "کمیته‌ی خاوران" خطاب به خانواده‌های زندانیان سیاسی، از اعدام ۸۶۴۰ نفر خبر می‌دهد. (۴۰) آمار چنان "دقیق" اعلام شده که اگر کسی نداند، فکر می‌کند تا نفر آخر آن را شمرده‌اند و تردیدی در صحت آن نیست. سر آخر هم اگر کسی مدعی شود که این گونه نیست، خواهند گفت: این آمار از سوی مسئولان کمیته‌ی خاوران داده شده است و به ما ربطی ندارد!\nرادیو آزادی که بعداً به رادیو فردا تغییر نام داد، طی گزارشی از مراسم یادمان قتل‌عام زندانیان سیاسی، به این شکل خبر داد:\n«در مراسم روز گذشته، برای نخستین بار آماری از تعداد قربانیان قتل‌عام سال ۶۷ كه از اواخر مرداد تا اواسط شهریور ادامه داشت، ارائه شد. به موجب این آمار جمعاً طی چند هفته در كلیه زندان‌های ایران، ۱۸ هزار و ۶۰۰ نفر، از تمام سازمان‌های سیاسی ایران اعدام شدند.» (۴۱)\nدر نشریه‌ی کار نیز می‌خوانیم:\n«بدین گونه جمعه چهارم آذرماه جمعه سیاه جنبش شد. در این روز بر سینه‌ی گروه بی‌شماری از مردم داغ نشاندند. رقم ساک‌ها و بسته‌هایی که در این روز تنها در شش کمیته تهران به خانواده‌ها داده شد، چنین است:\nکمیته‌ی زنجان ۲۵۰ ساک، کمیته‌ی خاوران ۲۵۰ ساک، کمیته‌ی گل صحرا ۴۵۰ ساک، کمیته‌ی نازی آباد ۳۰۰ ساک، کمیته‌ی تهران پارس ۳۵۰ ساک، کمیته‌ی شمیرانات ۴۵۰ ساک\nاما این شمه‌ای از جنایت خمینی است.\nاز دوشنبه هشتم آذرماه(دوشنبه هفتم آذرماه صحیح است) بار دیگر اعلام اسامی و تحویل وسایل آغاز شد. تنها در اوین از این روز تا پایان هفته هر روزه نام ۹۰ نفر را اعلام کردند.» (۴۲)\nاندکی دقت لازم است تا متوجه شوید که نویسنده‌ی اطلاعیه، آن‌گونه که باید در نوشتار خود دقیق نبوده و اخبار دریافتی از داخل کشور را به میل خود تنظیم و منتنشر می‌کند! بدون این که بخواهم وارد ماهیت آمار و ارقام ارائه داده شده شوم، تنها به ذکر یک نکته بسنده می‌کنم:\nهمان‌طوری که از اطلاعیه بر می‌آید، جنایتکاران ساک‌ها را در روز جمعه چهارم آذرماه که روز تعطیلی در ایران است، به خانواده‌ها تحویل می‌دهند و سپس روزهای شنبه و یک شنبه که روزهای تعطیل در خارج از کشور است، از فعالیت بازمانده و دوباره در روز دوشنبه که اول هفته در خارج از کشور است، شروع به کار کرده و تا پایان هفته روزانه ۹۰ ساک تحویل می‌دهند! اما نویسنده‌ی گزارش گویا فراموش می‌کند که در ایران اول هفته شنبه و پایان هفته جمعه است! طبق گزارش مزبور، در روز چهارم آذرماه تنها در شش کمیته ۲۰۵۰ ساک به خانواده‌ها تحویل داده می‌شود. و در هفته‌ی بعد نیز تنها ۴۵۰ ساک در اوین به خانواده‌ها تحویل داده می‌شود. اگر روزهای دیگر و کمیته‌های دیگر و به جز اوین، زندان دیگری، مثلاً گوهردشت را نیز در نظر بگیریم، آن‌گاه معلوم نیست که تعداد ساک‌های تحویل داده شده به خانواده‌ها، سر به کجا خواهد کشید! تهیه‌کنندگان اطلاعیه از خود نمی‌پرسند که چرا رژیم باید در یک روز، آن‌هم در شش نقطه‌ی تهران، تجمع‌های گسترده‌ی مردم داغدار را به وجود آورد؟ و چرا این کار را در طی روزهای متمادی نمی‌کند، مگر از کسی ترس و واهمه دارد؟ مگر اجباری در تحویل دادن ساک‌ها و... دارد؟ چرا کمیته‌ها را گسترده نکرده است؟ البته از نظر من پاسخ به سوال‌های فوق ساده است: مسئله، این‌گونه که اینان در اطلاعیه‌شان آورده‌اند، نبوده است؛ آماری را که ارائه داده‌اند نیز واقعیت نداشته است و تنظیم کنندگان اطلاعیه، آن را در خارج از کشور و به میل خود تنظیم کرده‌اند.\nآمارهای داده شده در ارتباط با تعداد قتل‌عام‌شد‌گان در شهرستان‌ها نیز همراه با اغراق است و گاهی حتا از رعایت بدیهی‌ترین مسائل نیز چشم‌پوشی کرده‌اند. گاه با آوردن استدلال‌هایی عجیب و غریب، ادعا می‌شود که در بسیاری از شهرستان‌ها همه‌ی زندانیان اعدام شده‌اند و حتا پس از سرنگونی رژیم نیز کسی از آمار دقیق قتل‌عام شدگان آگاهی نخواهد یافت. در حالی که اگر اراده‌ای وجود داشته باشد، بررسی موضوع قتل‌عام در شهرستان‌ها و رسیدن به آمار نسبتاً دقیق قربانیان، نباید چندان دشوار باشد. چون غالب مردم و به ویژه خانواده‌ی قربانیان به خوبی یکدیگر را شناخته و از تعداد قتل‌عام شدگان مطلع هستند.\nقتل‌عام ۷۰۰ زندانی در شاهین شهر اصفهان\nمسعود رجوی مسئول شورای ملی مقاومت، در مصاحبه با رادیو صدای مجاهد در روزهای ۲۴ تا ۲۶ آذرماه ۶۷ اعلام می‌کند: "بر اساس این گزارش‌ها در استان اصفهان دست کم ۷۰۰ نفر اعدام شده‌اند" (۴۳) چندی بعد در یکی از اطلاعیه‌های سازمان مجاهدین اعلام می‌شود: "در یکی از شهرهای حومه‌ی اصفهان به نام شاهین شهر ۷۰۰ تن در طی چند ماه اعدام گشته‌اند" (۴۴) مشخص نیست چگونه پس از گذشت اندک زمانی، از ۷۰۰ تن اعدام‌شده در استان اصفهان به ۷۰۰ تن اعدام‌شده در یک شهر کوچک در استان اصفهان می‌رسند؟ نمی‌دانم خواننده‌ی این سطور شاهین‌شهر اصفهان، آن‌هم در سال ۶۷ را دیده است یا خیر؟ شهری بسیار کوچک که به سختی یکی- دو تا چراغ راهنمایی و رانندگی داشت. وقتی در این شهر تنها ۷۰۰ مجاهد اعدام می‌شوند، پس در اصفهان حداقل باید "ده‌ها هزار" تن و در ایران "صدها هزار" تن در مقطع قتل‌عام‌ها، اعدام شوند. آیا فکر نمی‌کنید وقتی در استان اصفهان که یکی از پایگاه‌های اصلی بسیج نیروی رژیم بوده است، تنها یک شهر کوچک مانند شاهین‌شهر، آن‌قدر زندانی مجاهد دارد که در جریان قتل‌عام‌ها ۷۰۰ تن آن‌ها را اعدام می‌کنند، سطح جنبش و مقاومت باید بسیار بیش از آنی باشد که امروزه هست؟ آیا طرح این مسئله سؤال نابجایی است؟\nآن‌چه مشخص است و من نسبت به آن اطمینان کامل دارم و از زندانیان سابق اصفهان که در زمره‌ی دوستان نزدیکم هستند، شنیده‌ام، تعداد زندانیان سیاسی اصفهان اعم از زن و مرد در مقطع قتل‌عام، کم‌تر از ۲۵۰ نفر بود و شاهین شهر دارای "دادگاه انقلاب" نبود که زندانی سیاسی داشته باشد. زندانیان اهل شاهین شهر در زندان اصفهان بودند. آماری که در رابطه با تعداد شهدای قتل‌عام در شاهین شهر اصفهان داده شده، بی‌اختیار انسان را به یاد داستان تعریف شده از سوی "ملا‌آقای دربندی" در کتاب "اسرار‌الشهادة" می‌اندازد. وی تعداد سواره نظام عمر سعد را ۶۰۰ هزار و پیاده‌ی آن‌ها را دو کرور و مجموع شان را یک میلیون و ششصد هزار نفر می‌نویسد. او تأکید می‌کند که همه‌ی آن‌ها نیز اهل کوفه بودند. کوفه شهر تازه سازی بود که تنها ۳۵ سال از عمر آن می‌گذشت و بعید است جمعیت آن به هنگام واقعه‌ی عاشورا به صدهزار نفر هم می‌رسید. ولی "ملاآقای دربندی" مدعی است که حسین بن علی ۳۰۰ هزار نفر آن‌ها را نیز کشته است. آیا اگر راویان امروزی در دوران "ملاآقای دربندی" بودند، داستان عاشورا و آمار لشکریان عمر سعد و تلفات آن‌ها را غیر از آن‌چه "ملاآقای دربندی" توصیف کرده، می‌نوشتند؟\n«گزارش‌های رسیده از اصفهان نیز حاکی از اعدام‌های بسیاری است. در یک گزارش دیگر صحبت از ۲ هزار اعدام کرده‌اند. در گیلان مردم به یکدیگر خبر می‌داده‌اند که ۳ هزار نفر اعدام شده‌اند. این شایعات خود مبین گستردگی و وسعت اعدام‌هاست.» (۴۵)\nسؤال اساسی این جاست که چرا باید در یک کار تحقیقی تا این حد روی "شایعات" تکیه کرد، آن‌هم ۱۰ سال پس از وقوع فاجعه؟ این در حالی است که آقایان احمد موسوی و محمد خوش ذوق که هر دو در دوران قتل‌عام در زندان نیروی دریایی رشت که از قضا اکثریت قریب به اتفاق زندانیان استان گیلان در آن‌جا محبوس بودند، حی و حاضر هستند و هر دو به تفکیک و با شرح دقیق شهادت داده‌اند که در زمان قتل‌عام، در حدود ۲۵۰ زندانی در این زندان بوده و کم‌تر از ۱۹۰ زندانی اعدام شدند.\nمطمئناً از راه‌های دیگر نیز امکان دسترسی به آمار نسبتاً دقیق قتل‌عام شدگان، برای گردآورنده‌ی کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" میسر بود. وقتی که تعداد قتل‌عام شدگان شاهین شهر را ۷۰۰ نفر اعلام می‌کنیم، آیا قابل قبول است که آمار قتل‌عام ۲ هزار نفر در اصفهان را "شایعه" خواند؟ آیا از منطق یکدستی برخورداریم؟\nهمچنین روایت می‌شود:\n«شیراز: جلادان گفتند: آیا انتظار دارید به شما نقل و نبات بدهیم؟ ما در یک روز یک جا ۸۶۰ نفر را کشتیم.\nگزارش‌های موثقی از انتقال ۸۶۰ جسد از اوین به بهشت زهرا تنها در روزهای ۲۲ تا ۲۶ مرداد ۶۷ در دست است.» (۴۶)\nمشخص نیست چرا علاقه‌ی ویژه‌ای به عدد ۸۶۰ است؟ هم از زندان اوین در طی روزهای ۲۲ تا ۲۶ مردادماه ۸۶۰ جسد به بهشت زهرا انتقال می‌یابد و هم جلادان در شیراز می‌گویند: در یک روز ۸۶۰ نفر را کشتیم!\n«در این لیست از آمار شهیدان آبان ۶۷، فقط نام ۳۳۴ تن ذکر شده است، حال آن‌که گزارشات موثقی در دست است که نشان می‌دهد در این ماه، تنها در چند شهر از جمله طی یک نوبت در زندان ارومیه ۴۰۰ تن، طی یک نوبت در زندان رشت بیش از ۲۵۰ تن، و طی یک نوبت در زندان مشهد ۸۴ تن اعدام شده اند.» (۴۷)\nهمین گزارش "موثق" در همین کتاب به نقل از اطلاعیه‌ی دفتر مجاهدین، ۱۷ آبان ۶۷، به صورت زیر آمده است:\n«در ارومیه حدود ۴۰۰ زندانی اعدام و در کوه های اطراف شهر در دسته‌های ۱۰، ۲۰، ۳۰ نفره به خاک سپرده شد. از جمله‌ی این شهیدان می‌توان از هوشنگ پیر نژاد، رسول سلجوقی، بهمن شاکری، احمد بانی‌جنگالو، ناصر بدری، احمد رحیمی، قاسمی شکریازی(سلمان)، زنجانی و حنیف نام برد.» (۴۸)\nدر صفحه‌ی ۲۰۲ می‌خوانیم: "بنا بر این گزارش‌ها که از منابع مختلف تأیید می‌شد، در فاصله ماه‌های مهر و آبان ۸۴ نفر در زندان مشهد اعدام شدند" (۴۹) در رابطه با زندان مشهد، در گزارش دیگری آورده می‌شود: "یک گزارش از مشهد حکایت از ۱۵۹ اعدام در یک شب می‌کند. مطابق گزارش‌های دیگر دژخیمان خمینی تنها در شب عید غدیر آن سال ۳۵۰ نفر را به دار آویختند". (۵۰)\nعیدغدیر مصادف با سه شنبه ۱۱ مردادماه سال ۶۷ بود. اگر تنها در شب عید غدیر ۳۵۰ تن را اعدام کرده باشند و پروسه‌ی قتل‌عام حداقل تا سه ماه بعد یعنی تا آبان‌ماه ادامه داشته باشد و در آبان‌ماه نیز در یک شب ۱۵۹ تن اعدام شده باشند، مشخص نیست آمار اعدام‌شد‌گان سر به کجا خواهد زد و آیا چنین تعدادی از زندانیان در دسترس رژیم در مشهد بوده است یا نه؟\nاما آقای هادی جاهدنیا در مقاله‌ای که در روزنامه مجاهد اینترنتی چاپ شده در باره‌ی تعداد زندانیان اعدام شده می‌نویسد:\n«تا جایی که اطلاع مشخص دارم، بیش از هزار مجاهد در سال‌های ۶۰-۶۱ در مشهد به شهادت رسیده و قریب ۱۵۰ شهید نیز در قتل‌عام سال ۶۷ در این شهر به شهادت رسیدند. » (۵۱)\nبنا به شهادت یکی از دوستانم که در دوران قتل‌عام در زندان مشهد زندانی بود، تعداد زندانیان وکیل‌آباد مشهد، که در برگیرنده کلیه زندانیان استان خراسان بود، حداکثر کمی بیش از ۳۰۰ زندانی بود. ذکر این نکته ضروری است که تعدادی از زندانیان اراک و زاهدان نیز به آن‌جا منتقل شده بودند و ارقام فوق با احتساب آنان است.\nدر گزارشی به نقل از خبرنامه هواداران سازمان- تهران- در نشریه‌ی فدایی، می‌خوانیم:\n«به دنبال دستور قتل‌عام زندانیان سیاسی، در اجرا منویات خمینی خون آشام اقدامات زیر صورت گرفته است:\nاعدام بیش از ۶۰۰ نفر در لاهیجان\n۴۰۰ نفر در رشت\n۴۰۰ نفر در زندان ارومیه\nاعدام ۸۰۰ نفر در لرستان.» (۵۲)\nاعدام بیش از ۶۰۰ نفر در لاهیجان و اعدام ۴۰۰ نفر در رشت! آمار فوق نشان از بی‌اطلاعی محض تهیه کنندگان گزارش دارد و چه بسا اصلاً درجریان آن‌چه که در آن مقطع می‌گذشته است، نبوده‌اند. تعداد اعدام‌شد‌گان در زندان لاهیجان ۵۰ درصد بیش از تعداد اعدام‌شدگان در زندان رشت است. اکثر زندانیان شمال کشور در زندان مرکزی و جدید رشت به سر می‌بردند و تعداد زندانیان این زندان چندین برابر زندان لاهیجان بود! لازم به ذکر است که سیاست رژیم در آن دوران، تمرکز زندانیان سیاسی در مراکز استان بود. (۵۳) تعداد ۸۰۰ اعدامی در لرستان، نشان‌دهنده‌ی آن است که ارقام در ذهن نویسنده مفهومی ندارند.\nمسئول وبلاگ آشیان که به هنگام قتل‌عام، در زندان تبریز به سر می‌برده، تعداد قتل‌عام شدگان زندان تبریز را حدود ۶۰ الی ۷۰ زندانی مجاهد دانسته که ۲۰ نفر آنان از زندان ارومیه به آن‌جا منتقل شده بودند. (۵۴) البته برای تمام این ارقام‌ها می‌توان درصدی از خطا را قائل شد.\nمحمدرضا آشوغ که به طرز مجعزه‌آسایی در آخرین دقایق از مینی‌بوس حامل زندانیان به محل اعدام، موفق به فرار شده، تعداد اعدام شدگان زندان یونسکو دزفول را که یکی از اصلی‌ترین زندان‌های جنوب کشور بود و زندانیان تعدادی از شهرهای جنوبی را نیز در خود جای داده بود ۴۴ نفر ذکر می‌کند. (۵۵)\nارائه آمار غیرواقعی در یک کار تحقیقی، اگر امروزه با مخالفت آگاهان و متخصصان روبه‌رو نشود، بدون شک در آتیه خواهد شد.\nدر خاتمه لازم است بگویم که به نظر من رقم ۳۸۰۰ نفری که منتظری اعلام کرده است، از ارزیابی‌های دیگر به واقعیت نزدیک‌تر است. هرچند آمار فوق نیز می‌تواند همه‌ی قتل‌عام شدگان تابستان ۶۷ را در بر نگرفته باشد. (۵۶) گرچه مطلعم که عماد‌الدین باقی نیز در جواب دوستی که از وی در رابطه با کشتار سال ۶۷ و آمار شهدا پرسیده بود، به آن‌چه منتظری اشاره نموده، بسنده کرده است.\nطبق اسامی که تاکنون انتشار یافته و از نظر من می‌تواند با احتمال ۱۰ درصد خطا مورد وثوق باشد، ترکیب و آمار قتل‌عام شدگان سال ۶۷ به شکل زیر می‌باشد:\n۳۲۰۰ نفر هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران (۵۷)\n۱۳۰ نفر عضو حزب توده ایران\n۱۰۰ نفر عضو و هوادار سازمان فدائیان خلق ایران(اکثریت)\n۶۰ نفر عضو و هوادار سازمان فدائیان خلق ایران(اقلیت) و دیگر جناح‌های فدائیان\n۲۷ نفر عضو و هوادار کنگره ۱۶ آذر( از فدائیان خلق اکثریت انشعاب کرده بودند.)\n۲۶ نفر عضو و هوادار سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)\n۲۱ نفر عضو و پیشمرگه سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران(کومله) این سازمان در سایت خود تنها از ۴ نفر نام برده است.\n۱۴ نفر عضو و هوادار سازمان پیکار در راه آزادی طبقه‌ی کارگر\n۵ نفر عضو اتحاد مبارزان کمونیست(سهند)\n۵ نفر عضو سازمان رزمندگان آزادی طبقه کارگر\n۴ نفر عضو حزب رنجبران\n۳ نفر عضو اتحادیه کمونیست‌های ایران\n۲ نفر عضو سازمان توفان\n۱ نفر عضو سازمان وحدت انقلابی\n۱ نفر عضو سازمان وحدت کمونیستی\n۱ نفر عضو چریک‌های فدایی خلق ایران(ارتش رهایی بخش)\nنام تعدادی از شهدا را سازمان‌های گوناگون در ارتباط با خود اعلام کرده‌اند. این مسئله در بین جان‌باختگان توده‌ای و اکثریتی بیش‌تر به چشم می‌خورد. همچنین به نظرم ممکن است آمار یاد شده در رابطه با تعداد شهدای راه کارگر و کومله که در قتل‌عام ۶۷ به شهادت رسیدند، کمی زیاد باشد.\n۳۰ نفر عضو و پیشمرگه حزب دمکرات کردستان ایران(مشخص نیست آیا واقعاً این افراد در جریان قتل‌عام زندانیان به شهادت رسیده‌اند یا نه)\nهر چند آمار فوق از نظر من دقیق و کامل نیست و می‌تواند زیاد و کم شود ولی با اطمینان می‌توان گفت که تعداد شهدای مارکسیست قتل‌عام زندانیان سیاسی در حدود ۴۰۰ نفر بوده است.\nبرای پی بردن به عمق فاجعه‌ای که در پایان قرن بیستم در کشورمان رخ داده است، نیازی به مبالغه نیست. کافیست همین آمار ۳۸۰۰ نفری را که منتظری می‌دهد و در عرض چند هفته قتل‌عام شده‌اند، با آن‌چه که در سیاهترین روزهای تاریخ قرون وسطی در اسپانیا و در دوران سلطه‌ی پانزده ساله‌ی اسقف توماس ترکمادا (۵۸) اتفاق افتاده است، مقایسه کنید. در تاریخ آمده است که از سال ۱۴۸۳تا ۱۴۹۸ میلادی ۸۸۰۰ نفر در اسپانیا سوزانده شدند و ۹۶۵۴ نفر به گونه‌های دیگر مورد مجازات قرار گرفتند. این در حالی است که برخی منابع همین آمار را نیز مبالغه‌آمیز می‌دانند. "حقیقت را گفتم، بدان گونه که آن را یافته بودم". (۵۹)\nبر اساس تحقیقات بعدی که کردم متوجه شدم در دوران کشتار ۲۱ عضو و وابسته‌ی سازمان فداییان خلق ۱۶ آذر، ۱۶ وابسته سازمان پیکار، ۵۳ وابسته سازمان اقلیت، ۳۰ وابسته سازمان راه کارگر، ۱۰۴ عضو و وابسته سازمان اکثریت، ۱۰۴ عضو حزب توده در این کشتار بیرحمانه به قتل رسیدند. اسامی این عده را در کتاب رقص ققنوس‌ها و آواز خاکستر منتشر کردم. البته همچنان این امکان هست که عده‌ای از قلم افتاده باشند اما تعداد آن‌ها نمی‌تواند چندان زیاد باشد و تغییر زیادی در آمار قتل‌عام شدگان چپ بدهد.\nایرج مصداقی ۱۸ شهریور ۱۳۹۵\n۱- نشریه‌ی ایران‌زمین، شماره ۱۱۲، دوشنبه ۱۶ مهرماه ۱۳۷۵، ویژه نامه‌ی کمیسیون.\n۲- وضعیت رژیم و موقعیت مقاومت(آبان ۷۶)، مسعود رجوی، صفحه‌ی ۵۹، انتشارات ایران کتاب\n۳- کتاب " پراگماتیسم " از انتشارات سازمان مجاهدین خلق ، سال ۱۳۵۸،صفحه‌ی ۵۹\n۴- اولیور وندل هولمز.\n۵- قتل‌عام زندانیان سیاسی، انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌های ۱۸۲و۱۸۳.\n۶- جنایت علیه بشریت، متن انگلیسی، انتشارات شورای ملی مقاومت ایران، صفحه‌ی ۶۸.\n۷- قتل‌عام زندانیان سیاسی، انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌ی ۲۶۱.\n۸- جنایت علیه بشریت، متن انگلیسی، شورای ملی مقاومت ایران، صفحه‌های ۲۳ و ۲۴.\n۹- قتل‌عام زندانیان سیاسی، انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌ی ۱۹۵.\n۱۰- جنایت علیه بشریت، متن انگلیسی، شورای ملی مقاومت ایران، صفحه‌ی ۲۳.\n۱۱- در صفحه‌های ۴۲، ۴۴، ۴۵ و ۴۶ کتاب جنایت علیه بشریت، محمدی ری‌شهری، مصطفی پورمحمدی، مرتضی اشراقی و جعفر نیری، مسئول قتل‌عام ۱۰ هزار تن در تهران شناخته شده‌اند. این در حالی است که گردآورنده‌ی کتاب قتل‌عام زندانیان سیاسی، تنها تعداد کشته‌شدگان مرد زندان اوین را ۱۰ هزار تن می‌داند. و این دو کتاب توسط یک منبع یعنی مجاهدین انتشار یافته است.\n۱۲- هم بند سابقم غلامرضا شمیرانی در نقل خاطراتش از آن روزها که در سایت همبستگی ملی متعلق به مجاهدین نیز آمده است در رابطه می‌گوید: "پروسه اجرایی اعدام‌ها در زندان اوین بدین‌گونه بود که هفته اول هیأت مرگ کارهای اداری و به حساب محاکمه زندانیان را در ساختمان دادسرا که یک ساختمان قدیمی و نزدیک سالن ملاقات است انجام می‌داد و بچه‌هایی که حکم اعدام‌شان صادر می‌شد به زیرزمین ساختمان ۲۰۹منتقل می‌شدند، اما ظاهراً به دلیل فاصله مسافتی بین این دو ساختمان و سختی جابجایی زندانیان و اتلاف وقت، آن‌ها تصمیم گرفتند تمام کارها را در همان ساختمان ۲۰۹ انجام دهند. زندانیان از بندهای مختلف جهت محاکمه به ۲۰۹ آورده می‌شدند و بعد از محاکمه آن‌ها را به سلول‌های انفرادی آسایشگاه منتقل می‌کردند و برای اجرای حکم اعدام، آن‌ها را به نوبت به زیر زمین ۲۰۹ می‌بردند... در اتاق اعدام، تیرک دو پایه‌ایی را نصب کرده بودند که حاوی ۵ طناب دار بود، زیر هر طناب یک صندلی یا چهارپایه قرار داشت و ... "\n۱۳- قتل‌عام زندانیان سیاسی، سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌ی ۱۹۴.\n۱۴- نشریه‌ی مجاهد، ارگان سازمان مجاهدین خلق ایران، شماره ۵۴۶، صفحه‌ی ۱۱.\n۱۵- قتل‌عام زندانیان سیاسی، صفحه‌ی ۱۸۴.\n۱۶- متن کامل خاطرات منتظری، اتحاد ناشران ایرانی در اروپا، صفحه‌ی ۵۲۰ پیوست شماره‌ی ۱۵۳\n۱۷- پیشین، صفحه‌های ۳۴۶ و ۳۴۷.\n۱۸- پیشین، صفحه‌ی ۳۴۵.\n۱۹-طبق اسناد منتشره از سوی مجاهدین، تعداد زندانیان مارکسیست قتل‌عام شده کمی بیش از یک درصد زندانیان مجاهد قتل‌عام شده است در حالی که از نظر من تعداد زندانیان مارکسیست اعدام شده در حدود ۱۵ درصد زندانیان مجاهد اعدام شده است.\n۲۰- پیشین، پیوست شماره ۱۴۳، نامه‌ی منتظری به خمینی مورخه ۱۷ مهرماه ۱۳۶۵، صفحه‌ی ۵۰۹.\n۲۱- نشریه مجاهد، ارگان سازمان مجاهدین خلق ایران، شماره‌ی ۴۲۷، ویژه نامه‌ی شهیدان، ۲۰ بهمن‌ماه ۱۳۷۷.\n۲۲- قهرمانان در زنجیر، انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌ی ۲۰۶.\n۲۳- تعدادی از زنان مجاهد قبل از قتل‌عام به سلول‌های انفرادی آسایشگاه منتقل شده بودند و از همان‌جا به دادگاه برده شدند.\n۲۴- نشریه مجاهد، ارگان سازمان مجاهدین خلق ایران، شماره‌ی ۴۲۷، ویژه نامه‌ی شهیدان، ۲۰ بهمن‌ماه ۱۳۷۷.\n۲۷- تعداد قابل توجهی از آن‌ها را زندانیان مجاهد شهر کوچک سنقر تشکیل می‌دادند که در گوهردشت جاودانه شدند.\n۲۸- در سال ۶۸ آن‌ها را با آمبولانس به کرمانشاه منتقل کردند.\n۲۹- نشریه‌ی اتحاد کار، شماره‌ی ۳۳، شهریور ۱۳۷۰.\n۳۰- نبردی نابرابر، نیما پرورش، صفحه‌ی ۱۰۳.\n۳۱- پیشین، صفحه‌ی ۱۰۳.\n۳۲- خاطرات یک زندانی، دکتر رضا غفاری، صفحه‌ی ۲۳۵.\n۳۳- گفتگوهای زندان۳، سیاوش محمودی، صفحه‌ی ۱۰۳.\n۳۴- گفتگوهای زندان، شماره‌ی یک، پاییز ۱۳۷۶، همایون ایوانی، صفحه‌ی ۹۲.\n۳۵- خاطرات یک زندانی، دکتر رضا غفاری، صفحه‌ی ۲۵۲.\n۳۶- خاطرات یک زندانی، دکتر رضا غفاری، صفحه‌ی ۲۴۴.\n۳۷- پیشین صفحه‌ی ۲۳۵.\n۳۸- نشریه‌ی فدایی، ارگان کمیته‌ی مرکزی سازمان فداییان خلق ایران، بهمن‌ماه ۱۳۶۷.\n۳۹- نشریه‌ی پیام کارگر، ارگان خارج از کشور سازمان "راه‌کارگر"، شماره‌ی ۳۳، نیمه‌ی اول آذرماه ۱۳۶۷.\n۴۰- نشریه‌ی اکثریت، سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت)، شماره‌ی ۲۷۲، ششم شهریورماه ۱۳۶۸.\n۴۱- رادیو آزادی، ۹ شهریور ۱۳۸۱، www.iransolidarity.com\n۴۲- نشریه‌ی کار، سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت)، شماره‌های ۲۴۲ و ۲۴۵، سوم و بیست‌وچهارم بهمن‌ماه ۱۳۶۷.\n۴۳- نشریه‌ی ایران‌زمین، شماره ۱۱۲، ویژه نامه‌ی کمیسیون، شورای ملی مقاومت ایران.\n۴۴- جنایت علیه بشریت، متن انگلیسی، شورای ملی مقاومت ایران، صفحه‌ی ۲۶.\n۴۵- قتل‌عام زندانیان سیاسی، سازمان مجاهدین خلق ایران، صفحه‌ی ۱۴.\n۴۶- پیشین، صفحه‌ی ۹.\n۴۷- پیشین، صفحه‌ی ۹.\n۴۸- پیشین، صفحه‌ی ۲۰۳.\n۴۹- پیشین، صفحه‌ی ۲۰۲.\n۵۰- پیشین، صفحه‌ی ۱۴.\n۵۱- مقاله‌ی "میراث‌دار قتل و جنایت در لباس محقق و دبیرکل قابیلیان!، نشریه مجاهد اینترنتی، شماره‌ی ۴۵ جمعه ۲۳ دی ۱۳۸۴.\n۵۲- نشریه‌ی فدایی، ارگان کمیته مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران، بهمن‌ماه ۱۳۶۷.\nآمار واقعی زندانیان قتل‌عام‌شده در تابستان ۶۷ و جعلیات پیرامون گور دسته‌جمعی، ایرج مصداقی\nآمار قتل‌عام زندانیان سیاسی تابستان ۶۷، از ابتدا تاکنون دست‌خوش کم و زیاد کردن‌ها، تحریف‌ها و دستکاری‌ها گوناگونی بوده است. بخشی از تغییرات در آمار شهدا منطقی و قابل پذیرش است. چرا که در طول این سال‌ها بررسی همه جانبه‌ی این قتل‌عام‌ها با محدودیت‌های بسیاری مواجه بوده است. به نظر من این تغییرات در ابعاد کوچک قابل فهم و پذیرش‌اند. پس از انتشار فایل صوتی دیدار اعضای هیئت کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ با آیت‌الله منتظری، یک بار دیگر موضوع آمار قتل‌عام شدگان مورد توجه مردم و نیروهای سیاسی قرار گرفته است. در این میان بازار دروغگویان حرفه‌ای نیز گرم است. آن‌ها نیز فرصت یافته‌اند تا آمار و ارقام دروغین خود را یک بار دیگر مطرح کنند. «فرقه‌ی رجوی» در این میان معرکه گردان است و از هیچ تلاشی برای بیان دروغ‌های خود فروگذار نمی‌کند. در آخرین تلاش، گفتگوی ناصر سوداگری یکی از هواداران این سازمان را انتشار داده‌اند که به عنوان یکی از کارمندان سابق بهشت زهرا «شهادت» می‌دهد که در دهه‌ی ۶۰ در یک گور دسته‌جمعی در قطعه ۳۳ بهشت زهرا ۲۰ هزار نفر را دفن کرده‌اند! آن‌ها این بار عقل و هوش شنوندگان و ببنندگان به سخره گرفته‌اند و جنبش دادخواهی را به انحراف می‌برند.\nگردانندگان این فرقه برای این که مردم متوجه‌ی ماهیت منتشرکنندگان این به اصطلاح افشاگری نشوند، آن را با نام Freedom Messengers«قاصدان آزادی» روانه‌ی فضای مجازی کردند.\nدر حالی که در قطعه‌ی ۳۳، تمامی رهبران گروه‌های سیاسی ایران از حنیف‌نژاد و سعید محسن و بدیع‌زادگان، تا احمد زاده‌ها و مفتاحی‌ها و پویان و جزنی و گلسرخی و دانشیان و ... دفن شده‌اند. در این آدرس ببینید:\nدر طول دهه‌ی ۶۰ کوچکترین تغییری در این قطعه به وجود نیامد. تمامی قبرها سرجای خودشان بودند و تنها تعدادی از سنگ‌ها شکسته شدند. رژیم در دهه‌ی هشتاد قصد داشت قبرها را دو طبقه کند. چه اعتراض‌ها که از سوی فعالان اجتماعی و خانواده‌ها که صورت نگرفت. تصاویر قطعه ۳۳ را این‌جا ببینید.\nچگونه ممکن است این قبرهای معروف را تخریب کرده، زیریشان ۲۰ هزار نفر را دفن کرده و سپس دوباره همان قبرها را به شکل سابق سرجایش گذاشته باشند؟ آیا ممکن است ۲۰ هزار نفر را در یک گور دسته جمعی جلوی چشم هزاران نفری که روزانه به بهشت‌زهرا می‌روند دفن‌کنند؟ آیا فلسفه‌ی گور جمعی نیز به این ترتیب لوث نمی‌شود؟ کدام ابلهی گور دسته‌جمعی به این بزرگی در معروف‌ترین گورستان کشور و در معروف‌ترین قطعه‌ی آن به لحاظ سیاسی، ایجاد می‌کند؟ آیا در ایران جا قحطی بود؟\nآیا این ۲۰ هزار نفر را با هم اعدام کرده‌اند؟ چگونه چنین چیزی امکان دارد؟ در کجا چنین جنایتی صورت گرفته است؟ آیا هر روز گور دسته‌جمعی را کنده و افراد بیشتری در آن دفن می‌کردند؟ آیا این کار عاقلانه است؟ آیا جنازه‌ها را در جایی تلنبار کرده و وقتی به ۲۰ هزار نفر رسید اقدام به دفن آن‌ها کردند؟ آیا کسانی که این مزخرفات را می‌پذیرند نباید در عقل و شعورشان شک کرد؟\nاز اول انقلاب تا دهه‌ی ۸۰، قطعه ۳۳ دست نخورده بود. آیا مأمور بهشت زهرا این موضوع را نمی‌داند؟ من قبل از آن که به زندان بروم و بعد از آن که از زندان آزاد شدم، بارها به قطعه‌ی ۳۳ مراجعه کردم مطلقاً دست نخورده بود و غربت عجیبی آن‌جا حاکم بود.\nهمچنین رضا ملک یکی از مأموران سابق وزارت اطلاعات که در دعواهای درونی رژیم دستگیر شد مدعیست که ۳۳۷۰۰ را در جریان کشتار ۶۷ اعدام کردند که ۳۰ هزار نفر آن مجاهد و ۳۷۰۰ نفر چپ هستند که از اساس دروغ و جعل است. متأسفانه دکتر ملکی و محمد نوری‌زاد فریب این فرد را خورده و بدون آن که اطلاعی از ماوقع داشته باشند و یا تحقیقی در این مورد داشته باشند و یا حتی در آن مقطع زندان بوده باشند آمارهای وی را تکرار کردند و فرقه‌ی رجوی معرکه گردان این دروغ و جعل شد.\nمهدی خزعلی نیز به نقل از معاون وزارت اطلاعات مدعی شد که ۲۰ هزار نفر در کشتار ۶۷ اعدام شده‌اند که ۳۸۰۰ نفر آن فقط در اوین اعدام شده‌اند که دروغ و غیرواقعی است. معاون وزارت اطلاعات می‌تواند او را فریب داده باشد. به نظر من بعید است خزعلی تعمدی در دروغگویی و مبالغه داشته باشد. در ادامه به آمار زندانیان اوین در مقطع کشتار ۶۷ خواهم پرداخت.\nاین آمارهای جعلی، مطلقاً به جنبش دادخواهی کمک نمی‌کند بلکه دیگر ادعاهای ما را نیز زیر سؤال برده و از اعتبار آن‌ها می‌کاهد. نباید اجازه دهیم مردم و نهادهای بین‌المللی اعتماد خود را به گزارش‌های ما از دست دهند. ضربه به اعتماد مردم جبران‌ناپذیر است. این ادعاهای دروغ به جانیان کمک می‌کند. ما نیاز به داستانسرایی و ارائه‌ی آمار دروغ نداریم. فاجعه به قدر کافی بزرگ است. یادتان هست دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم با فریب مسعود نقره‌کار دروغ‌های عجیب و غریب راجع به تجاوز و کشتار از زبان «صاحب‌منصب قضایی رژیم» انتشار می‌داد؟ رژیم هیچ ابایی ندارد از این که داستان‌های محیر‌العقول در مورد جنایاتش بسازد و به خورد خلایق بدهد.\nمن حاضرم با هر کس که در این زمینه مدعی است به ویژه کسانی که در سال ۶۷ در اوین و گوهردشت زندانی بودند و آمارهای دست‌کاری شده مجاهدین را تکرار می‌کنند، در رسانه‌های عمومی به بحث بپردازم تا «سیه‌روی شود هرکه در او غش باشد». به ویژه آرزو می‌کنم وابستگان فرقه‌ی رجوی که در دوران کشتار در اوین و گوهردشت زندانی بودند جرأت کنند و برای دفاع از آمارهای کذب این فرقه پا به میدان بگذارند.\nدر زیر بخشی از جلد سوم کتاب «نه زیستن نه مرگ» را که با نام «تمشک‌های ناآرام» انتشار یافته می‌آورم. این مطلب را ۱۴ سال پیش نوشتم و در آن به آمار قتل‌عام شدگان ۶۷ اشاره کردم. بعدها تدقیق بیشتری کرده و آن را در کتاب «رقص ققنوس‌ها و آواز خاکستر» منتشر کردم.\nچه تعداد در قتل‌عام‌های سال ۶۷ در تهران جان خود را از دست دادند؟\nآمار قتل‌عام زندانیان سیاسی تابستان ۶۷، از ابتدا تاکنون دست‌خوش کم و زیاد کردن‌ها، تحریف‌ها و دستکاری‌ها گوناگونی بوده است. بخشی از تغییرات در آمار شهدا منطقی و قابل پذیرش است. چرا که در طول این سال‌ها بررسی همه جانبه‌ی این قتل‌عام‌ها با محدودیت‌های بسیاری مواجه بوده است. به نظر من این تغییرات در ابعاد کوچک قابل فهم و پذیرش‌اند. ولی چند برابر کردن آن، آن‌هم بعد از گذشت سالیان و بدون ارائه‌ی دلیل و شواهد جدید، غیرقابل فهم و غیرمنطقی است و هیچ کمکی به کشف حقیقت نمی‌کند. برای همیشه نمی‌توان به اعتماد مردم تکیه کرد. به هنگام نوشتن این بخش توصیه کنفسیوس حکیم را آویزه‌ی گوشم داشتم، چرا که در صدد خدمت به مردم و جامعه‌ای که وامدار آن هستم می‌باشم. زیلو از کنفسیوس می‌پرسد: "چگونه به یک شاهزاده خدمت کنم؟" کنفوسیوس پاسخ می‌دهد،" به او حقیقت را بگو حتا اگر برایش ناخوشایند باشد."\nآمار ارائه شده از سوی سازمان‌ها و جریان‌های سیاسی در خارج از کشور در باره‌ی قتل‌عام زندانیان در سال ۶۷، ابتدا از هزاران تن شروع شد و سپس به ارقام پنج هزار نفر و ۱۰هزار نفر رسید.\nاولین آمار رسمی اعلام شده توسط سازمان مجاهدین خلق ایران را مسعود رجوی در مصاحبه با رادیو "صدای مجاهد"، به تاریخ ۱۰ آذرماه ۶۷ اعلام داشت:\n«در یکی از گزارش‌های شورای‌عالی قضایی خمینی که برای دفتر خودش ارسال شده، آمده است که در این چند ماه، یعنی بعد از آتش بس تا همین اواخر، حدود ۶۴۰۰ نفر از زندانیان سیاسی، به دستور خمینی فقط در زندان‌های قزل‌حصار، گوهردشت و اوین تیرباران شده‌اند. طی این مدت، تعداد مجموع اعدام‌ها در کل کشور به حدود ۱۲ هزار نفر می‌رسد.» (۱)\nاین آمار ۹ سال بعد برای اولین بار در سوم آبان ۷۶ از سوی مسعود رجوی دستخوش تغییر گردید. او در گفتگو با شماری از هواداران مجاهدین صحبت از ۲۰-۳۰ هزار اعدام در جریان قتل‌عام ۶۷ کرد.\n«بعد از ۱۶ سال مبارزه‌ی مسلحانه، بعد از این همه رنج و این همه مقاومت، که یک فقره‌ی آن شهیدان عملیات فروغ جاویدان و یک فقره‌ی دیگرش ۲۰-۳۰ هزار اعدام در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی است...» (۲)\nبا این حال در اطلاعیه‌ی اول فوریه ۱۹۹۸(۱۱ بهمن ۷۶)، مجاهدین به مناسبت استعفای دکتر حسن حبیبی از معاونت اولیِ محمد خاتمی، از قتل‌عام ۱۵ هزار زندانی در تابستان ۶۷ سخن به میان آوردند. درست چند روز بعد، این آمار در پیام مسعود رجوی به مناسب ۲۲ بهمن ۷۶ رسماً به ۳۰ هزار تن افزایش یافت!\nبرای نگارنده این سؤال پیش می‌آید: اگر گزارش محرمانه‌ی "شورای‌عالی قضایی" رژیم که علی‌القاعده باید مستند باشد، سخن از ۱۲ هزار اعدامی می‌کند، چرا شما آن را به ۲۰-۳۰ و سپس به ۱۵ و عاقبت به ۳۰ هزار تن افزایش می‌دهید؟! گزارش شورای‌عالی قضایی، گزارشی است داخلی که نیازی به پرده پوشی نداشته و احتیاجی به کم کردن آمار قربانیان در آن نمی‌رود. اگر اطلاعیه‌ی شورای‌عالی قضایی درست است، پس چرا در آن سخن از قتل‌عام در زندان قزل‌حصار می‌رود؟ در حالی که اعضای شورای‌عالی قضایی به خوبی آگاهند که در مقطع قتل‌عام‌ها، یک زندانی سیاسی هم در قزل‌حصار نبود و هیئتی در آن‌جا به این منظور تشکیل نشده بود و یا آمدوشدی به آن‌جا نداشت!\nاز نگاه نگارنده، ابعاد آمار را هر چه بالا و پایین کنیم، به لحاظ کیفی هیچ تفاوتی در ماهیت ددمنشانه و فاجعه‌بار قتل‌عام زندانیان در تابستان۶۷ رخ نخواهد داد. داغ ننگ قتل‌عام زندانیان سیاسی تا ابد بر جبین برنامه‌ریزان، آمران، مجریان، حامیان آن و آنان که بر این جنایت فجیع چشم بستند و سکوت اختیار کردند، باقی خواهد ماند.\nبی‌راهه نرویم، برای نشان دادن نفس جنایت و فاجعه و یا پتانسیل جنایت، آمار مگر چه نقش تعیین کننده‌ای می‌تواند داشته باشد؟ از نظر ما جنایت و فاجعه به چه چیزی اطلاق می‌شود؟ آیا در اذهان‌مان اعدام چند هزار نفر در چند هفته، آمار کمی است؟ افزودن به آمار قربانیان فاجعه، چه مشکلی را حل می‌کند؟ آیا با این کار رژیم را جنایتکارتر نشان می‌دهیم؟ آیا فکر می‌کنیم اکنون که ۳۰ هزار تن را اعدام کرده جنایتکارتر از زمانی خواهد شد که ۱۵ هزار نفر را اعدام کرده بود و مستحق عقوبتی بیش‌تر است؟ با این وصف اگر پیش برویم و بخواهیم بر پایه‌ی آن قضاوت کنیم، شاه دستی به خون‌آغشته نداشته و پینوشه اصلاً جنایت نکرده است. چرا که به گفته‌ی مخالفان پینوشه در تمام دوران حکومت او در طول ۱۷ سال، ۳۰۰۰ تن به قتل رسیده و یا مفقودالاثر شده‌اند. نکته‌ی جالب این که ارزیابی نیروهای سیاسی شیلیایی، مجامع و مراکز بین‌المللی و حقوق بشری در رابطه با تعداد قربانیان و مفقودالاثرهای شیلیایی در دوران حکومت ۱۷ ساله‌ی پینوشه، یکسان است. گویا این تنها کشور ماست که ظاهراً ارزیابی نیروهای سیاسی‌اش از آمار و تعداد قربانیان، یکسان نیست، چه برسد به ارزیابی گروه‌ها و مجامع بین‌المللی.\nدر نظر من، جنایت، جنایت است و عدد و رقم نمی‌شناسد. ظاهراً اما نیروهای سیاسی تلاش می‌کنند که در دادن آمار از یکدیگر عقب نمانند. گویا در این عرصه نیز باید به رقابت پرداخت، حتا به قیمت جعل و حذف تاریخ! البته من هنوز معتقدم که "در انتخاب وسائلی که برای رسیدن به هدف در نظر می‌گیریم باید دقیقاً هوشیار باشیم که وسایل مزبور از جنس و هدف و سازگار با اصول مورد نظر ما باشد." (۳) مگر زمانی که ساواک شاه ۹ زندانی بی‌دفاع را در سه دهه پیش در تپه‌های اوین، ناجوانمردانه به رگبار بست، جنایت نام نگرفت؟ مگر هنوز رژیم سلطنتی و هواداران و مدعیان آن توانسته‌اند از بدنامی آن جنایت هولناک گریزی حاصل کنند؟ و مگر تاریخ قاتلان را خواهد بخشید؟\nیکی از بزرگترین و انگیزاننده‌ترین و خاطره‌انگیز‌ترین روزها در تاریخ میهن ما که پیوسته با پوست و گوشت ایرانی و به ویژه نسل جوان آن عجین می‌شود، روز ۱۶ آذر است. در واقع، چندین نسل فعالیت سیاسی خود را با گرامی‌داشت این روز شروع کرده‌اند و می‌کنند. مگر نه این که۵۰ سال پیش در چنین روزی، تنها سه تن از دانشجویان، در جریان اعتراض به سفر ریچارد نیکسون معاون ریاست جمهوری وقت آمریکا، به قربانگاه رفتند؟ آیا کسی جز جنایت، نامی بر آن نهاده است و آیا از ذهن تاریخی یک ملت پاک خواهد شد؟ بی‌گمان پاسخ منفی است.\nهیچ چیز به اندازه‌ی رفتار صادقانه داشتن با مردم، نمی‌تواند مشکل‌گشای معضل‌های اجتماعی‌شان باشد و هیچ توجیهی نباید باعث ارائه‌ی آمار و ارقام غیرواقعی شود، چرا که حقیقت روزی آشکار خواهد شد.\nبر بالای تمامی اطلاعیه‌های ارتش رهایی‌بخش ملی بولیوی، به فرماندهی چه گوارا، این جمله به چشم می‌خورد: "راستی انقلابی در برابر دروغ‌های ارتجاع"\nبه درستی که راستی انقلابی در برابر دروغ‌های ارتجاع بیش از هر چیز می‌تواند راهگشای ما در مبارزه با ارتجاع بوده و اعتماد مردم را به ما جلب کند.\nدر جنگ ویتنام، در صورتی که نیروهای ویتنامی لاشه‌ی هواپیمایی را که مدعی سرنگونی آن بودند پیدا نمی‌کردند، هوشی مین اجازه‌ی صدور اطلاعیه در این زمینه را نمی‌داد. آماری که رزمندگان ویتنامی از تلفات آمریکایی‌ها می‌دادند، چنان دقیق و مستند بود که ارتش آمریکا گزارش‌های جنگی‌اش را بر اساس آن تنظیم می‌کرد. آن‌ها به تجربه دریافته بودند که هوشی‌مین حتا در اعلام ارقام تلفات دشمن هم "مصلحت" را بر "حقیقت" ترجیح نمی‌دهد.\nبا توجه به آن‌چه ذکر شد، تلاش خواهم کرد تا آمار روشنی از زندانیانی که در تهران قتل‌عام شده‌اند، به دست دهم. هر چند مطمئن هستم که افراد مطلق‌گرا به هیچ وجه مایل نیستند به دگم‌هایشان جسارتی رود و یا واقعیتی ایمان مطلق‌شان را بلرزاند. چرا که بنیان تفکرشان با هر گونه نقد و انتقاد و سنجش و داوری بیگانه است. چرا که "ذهن متعصب همانند مردمک چشم است، هر چه بیش‌تر نور بر آن بتابانید، تنگ‌تر خواهد شد" (۴)\nبررسی واقعی و مقرون به صحت آمار زندانیان سیاسی قتل‌عام شده در تابستان ۶۷، اگر اراده‌ای جدی به ویژه در سطح سازمان‌های سیاسی وجود داشته باشد، کار چندان مشکلی نیست. به راحتی می‌توان با مراجعه به کسانی که در آن شرایط در زندان‌ها بوده‌اند، آمار بندها و محل‌هایی را که در آن‌ها به سر برده‌اند، به دست آورد. با بررسی چند برآورد و آمار در کنار هم، به راحتی می‌توان به تعداد واقعی زندانیان هر بند و زنده ماندگان آن بند نزدیک شد. چرا که زندانیان در زیرزمین و یا تونل و یا محل‌های مخفی و... به سر نمی‌بردند، آنان جا و مکان مشخص داشتند. برای مثال، در تهران قبل از این که بگوییم چند نفر قتل‌عام شدند، باید بگوییم در آن مقطع، فارغ از همه‌ی هیاهو‌های رایج، چه تعداد زندانی در زندان به سر می‌بردند و این افراد در چه محل‌هایی نگاهداری می‌شدند.\nدر تهران، زندانیان سیاسی تنها در زندان‌های اوین و گوهردشت به سر می‌بردند و "هیئت ویژه" نیز در آن‌ها تشکیل جلسه داد و قتل‌عام نیز در آن‌ها صورت گرفت. به راحتی می‌توان به آمار معین زندانیان هر بند دست یافت. زندان کمیته مشترک به زندانیان زیر بازجوییِ تحت نظر وزارت اطلاعات، تعلق داشت. زندان جمشیدیه نیز مختص به زندانیان زیر بازجویی نیروهای مسلح بود.\nکمیسیون روابط خارجی شورای ملی مقاومت به نقل از دوست، هم‌رزم و هم‌بند سابقم ولی‌الله واحد مرزن کلاته می‌نویسد:\n«یک زندانی از بند رسته که ۱۵ سال در زندان به سر برده است در باره‌ی جریان قتل‌عام سیاه سال ۶۷ گفت: اواخر بهمن۶۷ بود که باقی مانده‌ی زندانیان را از زندان‌های مختلف تهران در اوین جمع کردند. البته هنوز اعدام‌های پراکنده وجود داشت... به هر ترتیب بود سعی کردیم اسامی کسانی را که در آن موج قتل‌عام رفته‌اند جمع و جور کنیم. لیستی از زندانیان مردی که در بندهای مختلف زندان‌های تهران اعدام شده بودند، تهیه کردیم. اسامی زندانیان زن و تعدادی از اعدام شدگان را نمی‌دانستیم. از برخی بندها و به خصوص در اوین خبر نداشتیم. نمی‌دانستیم هنگام قتل‌عام چه تعداد زندانی در آن‌ها بوده و بر سر آن‌ها چه آمده است. بعدها فهمیدیم که تمام آن‌ها اعدام شده‌اند و حتا یک نفر هم نجات پیدا نکرده است. تعداد زیادی زندانی را که در ماه‌های قبل از قتل‌عام‌ها از زندان مشهد و کرمانشاه به تهران تبعید کرده بودند که همه اعدام شدند. اسامی آن‌ها را نمی‌دانستیم... لیست اسامی را از طریقی به بیرون فرستادیم. لیستی که بخش بسیار کوچکی از شهیدان را در بر می‌گرفت.» (۵) [بعداً متوجه شدم این آمار از زبان او نوشته شده است]\nدر گزارشی به نقل از همین شخص در کتاب "جنایت علیه بشریت" می‌خوانیم:\n«ما لیست تنها ۶۴۵۰ زندانی مرد را که در زندان‌های تهران اعدام شده بودند را تهیه کردیم. ما هیچ اطلاعی از شمار زندانیان زن اعدام شده نداشتیم. اگر تنها زندانیان مرد اعدام شده در تهران را در نظر بگیریم لیست ما کامل نبود. ما تلاش کردیم که لیست تهیه شده را توسط خانواده‌ی یک زندانی به بیرون بفرستیم اما به وسیله‌ی رژیم کشف شد. نتیجه‌ی تلاش‌ها و کوشش‌های درد آورمان برای تهیه‌ی یک لیست قابل فهم از قربانیان نابود شد.» (۶)\nولی‌الله واحد مرزن کلاته در یک جا مدعی است: لیست اسامی را به طریقی به بیرون فرستادیم. لیستی که بخش کوچکی ازشهیدان را در بر می‌گرفت. و در جای دیگری می‌گوید که "ما تلاش کردیم که لیست تهیه شده[ ۶۴۵۰ نفره] را توسط خانواده‌ی یک زندانی به بیرون بفرستیم، اما به وسیله‌ی رژیم کشف شد... "او مشخص نمی‌کند خانواده‌ای که لیست از طریق او لو رفت، چه بر سرش آمد و نامش چه بود؟ چرا که علی‌الاصول برای رژیم موضوع باید مشخص باشد. چرا که در یک‌جا می‌گوید که لیست به دست رژیم افتاد و در جای دیگر عنوان می‌کند که لیست را به طریقی به بیرون فرستادند؟\nاما حقیقت ماجرا. تنها لیست تهیه شده از سوی زندانیان مجاهد که به شکل کامل و تفکیک شده و همراه با نام بندهای قربانیان زندان‌های اوین و گوهردشت که از زندان بیرون آمده و یک نسخه از آن نیز به سازمان مجاهدین خلق ایران تحویل داده شده و تصویر آن در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" صفحه ۱۸۵ آمده است، حاوی ۸۸۷ نام است و نه ۶۴۵۰ نفر ادعایی ولی‌الله واحد مرزن‌کلاته. لیست مزبور به خط مهرداد کاووسی است و از کمبودهای اساسی برخوردار است. این لیست نشان‌دهنده‌ی محدوده‌ی توانایی ما در آن دوران بود. جز تعدادی معدود، اساساً اسامی زنان و زندانیان مارکسیست و کرمانشاهی در آن مسکوت مانده است. از آن جایی که به صورت یادداشت و دست‌نویس بوده، با توجه به شرایط زندان در بعد از قتل‌عام‌ها، دقت لازم در تهیه‌ی آن به کار نرفته است. لیست دیگری به غیر از لیست مزبور در زندان تهیه نشده و در هیچ شرایطی، بخشی از لیست از بین نرفته و به دست رژیم نیافتاده و بلایی هم بر سرش نیامده است! باعث تعجب این است که ایشان به خوبی می‌داند، اساساً در آن هنگام این تعداد زندانی در دسترس رژیم نبود که اعدام‌شان کرده باشد تا ما زندانیان باقی‌مانده، بتوانیم اسامی ۶۴۵۰ نفر مرد، از آن تهیه کنیم. آیا جای سؤال نیست که چرا آمار ادعایی ولی‌الله واحد مرزن‌کلاته، نزدیک به آمار ۶۴۰۰ نفره‌ی منتشر شده از سوی مسعود رجوی به نقل از گزارش شورای‌عالی قضایی است؟ ادعای ولی‌الله واحد مرزن‌کلاته متأسفانه به یک شوخی شبیه است تا روایت مستند تاریخ! بعید می‌دانم او در حضور من و یا دیگر زندانیانی که در جریان ماوقع بوده‌اند، بتواند چنین ادعایی را تکرار کند.\nدر کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" گزارشی از زندانی مجاهد حسین فارسی تحت عنوان گزارش اول، البته بدون ذکر نام وی به چاپ رسیده است که در آن می‌گوید:\n«وقتی که از بندهای مختلف در یک‌جا جمع شدیم و تمام بندها در یک بند خلاصه شد، تازه معلوم شد چه خبر بوده است. هر کس، از شهیدان بندی که بود، چیزی می‌گفت. یک بار اسم بیش از ۷۰۰ شهید را فقط در گوهردشت جمع کردیم.» (۷)\nاسامی جمع‌آوری شده از شهدای مجاهد در گوهردشت که با کاستی‌های زیادی نیز همراه بود، در حدود ۳۵۰ نفر است و نامی از زنان و کرمانشاهی‌ها در آن نیامده است. اسامی مزبور در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" صفحه‌ی ۱۸۵ و همچنین در نشریه مجاهد آمده است. بیش از آن نه ما لیستی تهیه کردیم و نه امکانی برای تهیه آن داشتیم.\nاز مقایسه‌ی دو گزارش حسین فارسی و ولی‌الله واحدمرزن‌کلاته نیز می‌توان به مبالغه انجام گرفته در آمارها رسید. اگر لیست ۷۰۰ نفره حسین فارسی را از ۶۴۵۰ نفره مرزن کلاته کم کنیم. یعنی ما قادر به جمع‌آوری ۵۷۵۰ نام از میان قتل‌عام شدگان اوین شده بودیم. چیزی که حقیقت داشت این بود که لیست تهیه شده از سوی ما تنها نزدیک به ۱۰ درصد آمار فوق بود و حاوی کمبودهای اساسی بود.\nمتأسفانه سازمان مجاهدین خلق ایران بر مبنای شهادت کمال افخمی اردکانی یکی از مأموران سابق زندان اوین و چندین گزارش نادرست و غیرواقعی، آمار نهایی قتل‌عام‌شدگان سال ۶۷ را ارائه کرده و بر آن پای می‌فشارد. شهادت کمال افخمی در هیچ یک از موارد، از کم‌ترین اعتباری برخوردار نبوده و تنها به مخدوش کردن واقعیت کمک کرده است. او از جمله گفته است:\n«برای اعدام زندانیان در زندان اوین ۶ جراثقال و ۳ دستگاه لیفت تراک وجود داشت. در هر نوبت ۳۳ نفر اعدام می‌شدند. بر روی هر یک از جراثقال‌ها یک تیر آهنی وجود داشت که ۵ طناب از هر یک از آن‌ها آویزان بود. این ۶جراثقال در این نقاط قرار داشتند: یکی در کنار ساختمان دادگاه اداری، دو تا در کنار بند ۳۲۵ و ۳ تا هم در کنار بند ویژه روحانیون قرار داشتند.\nروی هرکدام از دستگاه‌های لیفت‌تراک نیز یک تیر همراه با ۴ طناب آویزان شده از آن وجود داشت. لیفت تراک‌ها در پارکینگ نزدیکی دفتر دادستانی قرار داده شده بودند. از پارکینگ به عنوان محوطه‌ی اعدام نیز استفاده می‌کردند. یک جراثقال هم در گاراژ کنار پارکینگ بود که از آن‌هم برای اعدام استفاده می‌کردند. اعدام‌ها اواسط مرداد شروع شدند. هر نیم ساعت ۳۳ نفر از این جراثقال‌ها اعدام می‌شدند و همین‌طور بدون توقف اعدام‌ها ادامه پیدا می‌کردند. بدن آن‌هایی که اعدام شده بودند توسط عطا فروغی که رئیس بهداری زندان بود و میرزائ که رئیس دفتر اسدالله لاجوردی بودی[ در آن دوران لاجوردی حضور و مسئولیتی در زندان نداشت که بخواهد رئیس دفتری داشته باشد] معاینه می‌شد. پس از معاینه وقتی معلوم می‌شد که آن‌ها بطور قطعی مرده‌اند، جسدها را در یک کامیون پوشیده انباشته کرده و به بیرون از زندان منتقل می‌کردند. کامیون‌ها از اداره پلیس اوین قرض گرفته شده بودند. ولی بعضی از آن‌ها متعلق به خود زندان بود.\nاین رویه همین‌طور به مدت دو هفته از ساعت هفت و سی دقیقه صبح تا ساعت ۵ بعدازظهر ادامه داشت. آن‌ها پس از این مدت (برای اعدام‌ها) اقدام به استفاده از پارکینگ نیز کردند و تعداد آن‌هایی که اعدام می‌شدند هر نیم ساعت به ۳۷ تا ۴۰ نفر افزایش یافت.» (۸)\nموارد بالا با اندکی تغییر و تلفیق موضوع لیفت‌تراک و جراثقال، در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" به شکل زیر در آمده است:\n«در زندان اوین به وسیله ۶ جراثقال و ۳ لیفتراک ۳۳ نفر را در یک لحظه اعدام می‌کردند. به هر جراثقال تیرآهنی نصب شده بود. بر هر تیر آهن هم ۵ رشته طناب دار آویزان بود. بر روی میله‌های هر جراثقال ۴ طناب دار وصل بود... یک جراثقال هم در محوطه‌ی پارکینگ داخل تعمیرگاه قرار داشت که به عنوان زاپاس از آن استفاده می‌شد. یک روز به حیاط پشت رفتم. دیدم تعداد زیادی جراثقال آن‌جاست. بر روی هر کدام آن‌ها ۱۰-۱۵ نفر را آویزان کرده بودند. یک لیف تراک هم اجساد را جمع می‌کرد.» (۹)\nاگر شما چیزی از توضیح بالا که بالاخره چند تا میله و چند تا طناب روی یک جراثقال نصب بود، متوجه شدید من را نیز روشن کنید. شاید شما نیز مانند من، اولین سوالی که به ذهن‌تان خطور می‌کند و از نظر "کمیسیون روابط خارجی شورای ملی مقاومت" دور مانده، این واقعیت باشد که چرا اعدام‌ها فقط در ساعت اداری و از ساعت هفت و سی دقیقه صبح تا ساعت ۵ بعدازظهر انجام می‌شده است؟ مأمور سابق، قبلاً مدعی شده بود که به هر جراثقال یک تیرآهن نصب شده بود و از هر تیرآهن ۵ رشته طناب آویزان بود، اما یکباره در این‌جا مدعی می‌شود که از هر جراثقال ۱۰-۱۵ نفر را آویزان کرده بودند! برای تصور چیزی که مأمور سابق ادعا می‌کند، باید به قوه‌ی تخیل خود فشار آورد و تصور کرد که چگونه مأموران، اشتراکی عمل کرده و از هر طناب دو تا سه نفر را آویزان کرده‌اند! تنظیم‌کننده‌ی کتاب از اعترافات این مامور سابق، نتیجه‌گیریِ بسیار جالبی می‌کند. ایشان اذعان می‌دارد که:\n«از اعترافات این مامور سابق اوین می‌توان جمع‌بندی کرد که اگر ۱۹ نوبت اعدام در روز انجام می‌شد و در هر نوبت ۳۰ نفر اعدام می‌شدند، پس هر روز حداقل ۵۷۰ نفر در زندان اوین اعدام می‌شدند. یعنی در ۱۴ روز بیش از هشت هزار زندانی فقط در زندان اوین اعدام شدند. به این نکته بایستی توجه داشت که اعدام‌ها بعد از دو هفته نیز ادامه داشت. با توجه به فرمان خمینی مبنی بر اعدام غیر مجاهدین در اوایل سپتامبر که به گفته‌ی منتظری درحدود ۵۰۰ تن بودند شمار اعدام شدگان مرد در اوین بیش از ده هزار تن خواهد شد. هزاران زندانی زن نیز وجود داشتند که تعداد زیادی از آنان اعدام شدند. به علاوه هزاران زندانی دیگر در زندان های دیگر تهران از جمله گوهردشت وجود داشتند که قتل عام با وحشی‌گری یکسانی انجام گرفت. بنابراین تنها در زندان‌های تهران می‌توان به ارقام چشمگیری پی برد.» (۱۰)\nتنظیم کننده‌ی کتاب نتیجه‌گیری می‌کند که ۱۹ سری اعدام و هر سری ۳۰ نفر، پس هر روز حداقل ۵۷۰ نفر اعدام می‌شدند. بعد از ۱۴ روز بیش از ۸ هزار نفر فقط در زندان اوین اعدام شدند. مشخص نیست چرا تنظیم‌کننده‌ی کتاب سه نفر از آمار اعدام شدگان در هر سری کم می‌کند! چرا که کمال افخمی ادعا کرده بود که درهر سری ۳۳ نفر اعدام می‌شدند. با کم کردن سه نفر در آمار هر سری اعدام، بعد از دو هفته ۷۹۸ نفر از تعداد اعدام شدگان کاسته می‌شود. آیا در ذهنیت ایشان، جان ۷۹۸ تن ارزشی ندارد که با یک چرخش قلم از آن چشم پوشی می‌کند، یا ادعای مأمور سابق را مقرون به صحت نمی‌داند؟ مأمور سابق ادعا می‌کند که بعد از دو هفته میزان اعدام‌ها افزایش یافت و در هر سری به ۳۷ تا ۴۰ تن رسید. در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" نیز می‌خوانیم که اعدام‌ها بدون وقفه ۴۵ روز ادامه داشته است. آمار ۸ هزار نفر فقط در ۱۴ روز اول، آن هم در اوین است. اگر اعدام‌ها بدون وقفه ۴۵ روز ادامه داشته است، فکر می‌کنید چند نفر در اوین اعدام شده‌اند؟ تنظیم‌کننده‌ی کتاب، در این‌جا دیگر صلاح نمی‌داند به مأمور سابق استناد کند و برخلاف او که مدعی است بعد از دو هفته در هر سری اعدام ۳۷ تا ۴۰ تن به دار آویخته می‌شدند، برای بقیه‌ی مدت اعدام‌ها، تنها به رقم ۲ هزار نفر اکتفا می‌کند و در مجموع به ۱۰ هزار تن مرد در اوین بسنده می‌کند. (۱۱) در صورتی که اگر بپذیریم اعدام‌ها یک ماه دیگر ادامه داشته است، با توجه به منطق فوق و با در نظر گرفتن حداقل ۳۷ تن اعدام شده در هر سری، روزانه حدوداً ۷۰۰ تن به دار آویخته می‌شدند و بعد از یک ماه تنها در اوین ۲۱ هزار تن به آمار فوق افزوده می‌شود. یعنی چیزی نزدیک به ۳۰ هزار تن فقط در زندان اوین به دار آویخته شده‌اند! همان‌طوری که در بالا آمده است، اگر زندانیان دیگر زندان‌های تهران از جمله گوهردشت را نیز در نظر بگیریم، معلوم نیست که این آمار سر به کجا خواهد زد؟\nاعدام به وسیله‌ی جراثقال با اهداف خاصی تنها در ملاءعام و در سر چهارراه‌ها، میادین و مراکز پررفت و آمد انجام می‌گیرد و نه در محوطه‌ی زندان که اساساً استفاده از آن را بی‌معنی می‌سازد! چرا که در مراکز فوق امکان برقراری چوبه‌ی دار نیست و به این ترتیب به سرعت یک چوبه‌ی دار متحرک برپا می‌کنند و با گرداندن جنازه در شهر رعب و وحشت نیز می‌آفرینند. موضوع اعدام با جراثقال در اوین تنها توسط کمال افخمی جعل شد که حقیقت ندارد و مورد تمسخر زندانیانی که پروسه‌ی قتل‌عام را پشت سر گذاشتند، شده است. زندانیان عادی که خود پیش از شروع قتل‌عام، قلاب‌ها را در محوطه‌ی پارکینگ اوین جوش داده بودند، بعدها موضوع را برای زندانیان زنده مانده فاش ساختند. افزون بر همه‌ی مسائل، این نکته را بایستی در نظر گرفت که تنها در روزهای اول، قتل‌عام در محوطه‌ی باز انجام می‌گرفت و سپس بنا بر دلایلی، محل قتل‌عام به اماکن سرپوشیده منتقل می‌شود. در اوین زیرزمین ۲۰۹ را برای محل اعدام‌ها انتخاب می‌کنند. (۱۲)\nمطمئناً در زیرزمین و اتاق‌های کوچک آن نمی‌شود جراثقال و لیفت‌تراک برد. حتا مجاهدین هم معتقدند که اعدام‌ها در بخش ۲۰۹ انجام می‌گرفته است: "محل بی‌دادگاه از دادسرا به بند ۲۰۹ و در نزدیک محل حلق آویز کردن، منتقل گردید". (۱۳) همه‌ی زندانیان مجاهد و مارکسیست هم‌نظرند که هیئت قتل‌عام‌ها مشترک بوده و تنها یک هیئت(یک شعبه) به محاکمه‌ی مجدد و صدور حکم اعدام می‌پرداخت. حداقل روزی ۵۷۰ حکم اعدام صادر می‌شود، آن‌هم فقط توسط یک هیئت! با توجه به مدت زمانی که برای آوردن و بردن یک نفر به دادگاه لازم است و نیز با در نظر گرفتن حداقل زمان مورد نیاز برای پرسش و پاسخ‌های رایج در آن دوران، مبنی بر مشخصات کامل زندانی اعم از نام، نام خانوادگی، نام پدر، وضعیت تأهل، میزان تحصیلات، نوع اتهام، میزان محکومیت متهم که برای پر کردن فرم حکم اعدام که لازم بود و بلا استثنا انجام می‌گرفت و همچنین سؤال‌هایی از زندانی، مبنی بر پذیرش مواضع گروه متبوع خود، مسائل پرونده‌ای، کیفرخواست سابق و... که از سوی اعضای هیئت مطرح می‌شد و گاه بحث‌هایی که بین زندانی و اعضای هیئت در می‌گرفت، چنین چیزی امکان‌پذیر نیست. اگر با من هم نظر باشید! شبانه روز ۱۴۴۰ دقیقه است و اگر مدت زمان لازم برای دادگاهی شدن هر زندانی را ده دقیقه فرض کنیم، دادگاه در یک شبانه روز می‌تواند فقط حکم اعدام ۱۴۴ نفر را صادر کند! اگر حتا این زمان به ۵ دقیقه کاهش یابد، دادگاه تنها می‌تواند حکم اعدام ۲۸۸ نفر را صادر کند. توجه کنید که ما فرض را بر این گذاشته‌ایم که دادگاه در تمام مدت ۲۴ ساعت و بدون هیچ‌گونه وقفه‌ای مشغول کار بوده باشد. بارها اتقاق می‌افتاد که افراد چندین بار به دادگاه برده می‌شدند. من خود چهار بار به دادگاه برده شدم. از طرف دیگر، اعضای هیئت حتا در خلال کار دادگاه، هیچ‌گاه آنتراکت دادن برای خوردن میوه، شیرینی، نان‌خامه‌ای، چای، نهار، نماز و... را فراموش نمی‌کردند. استراحت، خواب شبانه، رفت‌وآمد و... جای خود. من روزها شاهد اعمال لحظه به لحظه‌ی آنان در گوهردشت بودم. فکر نمی‌کنم در اوین نیز شیوه‌ی دیگری از سوی همین افراد به کار گرفته شده باشد.\nکمال افخمی که مرجع اصلی اعلام آمارهای داده شده از سوی مجاهدین در باره‌ی قتل‌عام زندانیان سیاسی است، در چهارمین جلسه‌ی "دادگاه‌های مردمی" که از سوی مجاهدین و هواداران این سازمان در کشورهای اروپایی و آمریکا تدارک دیده شده بود، در شهر کلن و در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۸۰ می‌گوید:\n«[آغاز اعدام‌ها] ابتدا توسط جراثقال‌ها [بود]، که بعداً ۳ لیفتراک به آن‌ها اضافه شد. و روز بعد لاجوردی که خیلی عجله داشت و معتقد بود اعدام با جراثقال خیلی طول می‌کشد (یعنی هر نیم ساعت ۲۵ تا ۴۰ نفر) دستور داد زندانیان را در دسته‌های ۱۰۰ نفری به طرف سالن تیراندازی پرسنل اوین واقع در بالای سالن ملاقات ببرند و بعد از انداختن نارنجک درب‌ها را ببندند و چند لحظه بعد با یک لودر مخصوص جنازه‌ها را بیرون بکشند و در داخل کامیون‌های چادر دار که قبلا از ژندارمری ده اوین گرفته بودند ریختند و آن‌ها را به جاهای نامعلوم حمل کردند. وقتی لودر جنازه‌ها را بیرون می‌کشید، لاجوردی جلو می‌رفت و نگاهی به اجساد می‌انداخت و قهقهه‌یی مستانه سر می‌داد و اگر کسی در میان اجساد نفس می‌کشید، کلت کمری خودش را در می‌آورد و تا تیر آخر خود را در سر قربانی خالی می‌کرد. البته فقط کار به این جا ختم نمی‌شد.» (۱۴)\nتدوین کننده‌ی کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی"، اعدام به این شکل را که اتفاقاً مرجع خودشان به آن اعتراف کرده و در هر سری ۱۰۰ نفر را به این شکل می‌کشته‌اند، جزو بررسی خود نمی‌آورد. لابد دلیل قانع کننده‌ای برای این کار دارد. بماند که موضوع اساساً کذب است. نه کسی را با نارنجک می‌کشتند و نه لاجوردی در زمان قتل‌عام زندانیان در اوین حضور داشت. در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" همچنین می‌خوانیم:\n«ابعاد فاجعه را از آن‌چه در نامه‌های منتظری آمده و مسلما گویای همه واقعیت نیست می‌توان ارزیابی کرد. راستی ابعاد جنایت تا کجاست که منتظری را وادار به چنین اعترافی می‌کند؟ نامه‌های منتظری را از زاویه عدد و رقم اعدام شدگان مرور کنیم. تاریخ اولین نامه ۹ مرداد است. همه‌ی زندانیان می‌گویند که اعدام‌های جمعی در اوین از ۴ شنبه ۵ مرداد شروع شده است. منتظری در این نامه می‌نویسد: چند هزار اعدام در چند روز در عرض ۳ یا حداکثر ۴ روز صحبت از اعدام چند هزار نفر است... او دو روز بعد در نامه‌ی دیگری به خمینی اعتراض یکی از حکام شرع یکی از شهرستان‌ها به اعدام‌های جمعی را بازگو می‌کند و معلوم می‌شود که منتظری در نامه‌ی اولی مقصودش از چند هزار اعدام فقط در تهران بوده است. روز ۲۴ مرداد یعنی در بیستمین روز قتل‌عام منتظری دوباره نامه‌یی به حکام شرع می‌نویسد. از ادامه‌ی اعدام‌های گسترده و قتل‌عام‌ها اظهار نگرانی می‌کند و آن را به ضرر نظام توصیف می‌نماید... همه‌ی اخبار و شواهد نشان می‌دهد که اعدام‌های جمعی بلاوقفه به مدت ۴۵ روز ادامه داشته است و اگر قبول داشته باشیم هیچ دلیلی ندارد که منتظری بخواهد عدد اعدام‌ها را بزرگ جلوه دهد. می‌توان مطمئن شد که عدد واقعی اعدام‌ها که در چند روز اول در تهران چند هزار نفر بوده بعد از ۴۵ روز چندین برابر شده است. حال اگر اعدام‌های بعدی و اعدام‌های شهرستان‌ها را هم اضافه کنیم با محتاطانه‌ترین محاسبه‌ها می‌توان گفت که رقم کشتارها دست کم ۳۰ هزار است.» (۱۵)\nدر بهترین حالت می‌توانم قضاوت کنم که نویسنده‌ی مطلب فوق، کتاب منتظری را نخوانده و صرفاً به خواندن یک اطلاعیه که از سوی مجاهدین در این مورد صادر شده بود، اکتفا کرده است و یا اگر آن را خوانده باشد، از سر دقت نخوانده و یک نتیجه‌گیری دلخواهانه کرده است. [بعداً متوجه شدم تمام کسانی که در رابطه با فرقه‌رجوی هستند به شکل هدایت‌شده و بصورت آگاهانه دروغ می‌گویند و به تحریف تاریخ می‌پردازند تا منویات ولی فقیه فرقه برآورده شود.]\nمنتظری تأکید می‌کند که فرمان خمینی مبنی بر اعدام مجاهدین، در پنج شنبه ششم مردادماه ۱۳۶۷ صادر شده و او در شنبه هشتم مردادماه یعنی دو روز بعد، از موضوع مطلع شده است. اولین نامه‌ی او خطاب به خمینی در تاریخ یکشنبه نهم مردادماه است. وی به هیچ وجه مدعی نشده که تا این تاریخ چند هزار نفر در تهران اعدام شده‌اند. منتظری در نامه‌ی مذکور به خمینی، بعد از ردیف کردن هشت مورد، در خاتمه با اطلاعی که از وضعیت زندان‌ها و آمار و ارقام موجودی زندان‌ها و شداد و غلاظ بودن حکم خمینی دارد، پیش‌بینی کرده و تأکید می‌کند که: "بالاخره اعدام چند هزار نفر در ظرف چند روز هم عکس‌العمل خوب ندارد و هم خالی از خطا نخواهد بود". (۱۶) اگر دستور زبان فارسی را بدانیم، مشخص است که گوینده اشاره به زمان آینده دارد و پیش‌بینی وقوع قتل‌عامی در ابعاد گسترده در سراسر کشور را می‌کند، وگرنه نیازی به کاربرد زمان آینده در عبارت فوق نبود. او اگر به گذشته نظر داشت، حتماً می‌نوشت: به هر حال اعدام چند هزار نفر در ظرف چند روز خالی از خطا نبوده است! در ثانی منتظری در جای دیگری به وضوح موضوع را روشن می‌کند و نیازی به تحلیل گفته‌هایش نیست.\nتنظیم کننده‌ی کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" اشاره می‌کند به نامه‌ی ۲۴ مردادماه منتظری و اظهار نگرانی وی از ادامه‌ی اعدام‌های گسترده، ولی نه او و نه اطلاعیه منتشر شده از سوی مجاهدین در این مورد تمایلی به ذکر دقیق آن‌چه که منتظری در آن نامه گفته و به ویژه آمار ۷۵۰ نفره اعدام زندانیان تهران تا آن روز، ندارند! منتظری به روشنی اظهار می‌دارد:\n«من دیدم آن‌ها دارند کارشان را ادامه می‌دهند اول محرم شد[۲۴ مرداد] من آقای نیری که قاضی شرع اوین و آقای اشراقی که دادستان بود و آقای رئیسی معاون دادستان و آقای پورمحمدی که نماینده‌ی اطلاعات بود را خواستم و گفتم الان محرم است حداقل در محرم از اعدام‌ها دست نگاه دارید. آقای نیری گفت: ما تا الان هفتصد و پنجاه نفر را در تهران اعدام کرده‌ایم دویست نفر را هم به عنوان سر موضع از بقیه جدا کرده‌ایم کلک این‌ها را هم بکنیم بعد هر چه بفرمایید...» (۱۷)\nهمان طور که ملاحظه می‌کنید، منتظری اولین باری که آماری راجع به اعدام‌های تهران می‌دهد، در روز ۲۴ مرداد است و آن هم به نقل از نیری رئیس حکام شرع اوین و ریاست هیئت قتل‌عام‌ها که اظهار می‌دارد "تا امروز ۷۵۰ نفر را اعدام کرده‌ایم". منتظری سپس می‌افزاید:\n«بالاخره مدتی ملاقات‌های زندانیان را تعطیل کردند و بر حسب گفته‌ی متصدیان با استناد به این نامه حدود ۲۸۰۰ یا ۳۸۰۰ نفر زندانی - تردید از من است- از زن و مرد را اعدام کردند.» (۱۸)\nقابل توجه آن که جان انسان‌ها آن‌قدر بی‌ارزش است که در دید منتظری، تفاوت چندانی بین ۲۸۰۰ یا ۳۸۰۰ نفر نیست. گویی که در باره‌ی دو- سه کیلو نخود و لوبیا صحبت می‌کند!\nالبته دور از نظر نیست که آمار واقعی را نیری و اعضای هیئت به منتظری که مخالف قتل‌عام بود، نگفته باشند و یا وی فراموش کرده باشد. ولی آن‌چه که در این‌جا مورد نقد قرار می‌گیرد، دادن آمار به جای منتظری است. نکته‌ی جالب این که آمار منتظری راجع به تعداد ۵۰۰ نفره‌ی زندانیان مارکسیست، مورد قبول مجاهدین و شورای ملی مقاومت است ولی بقیه‌ی آمارهای او در مورد تعداد اعدام‌شدگان، نه! (۱۹)\nاین آمارها در حالی داده می‌شوند که منتظری در نامه‌ای خصوصی به خمینی در مهرماه ۱۳۶۵، به صراحت از آمار زندانیان در زندان‌های تهران و کرج یاد کرده بود. وی در این نامه از تعداد ۶ هزار زندانی در سال ۶۵ یاد کرده است که با توجه به واقعیت‌های موجود، بخش زیادی از آن‌ها تا سال ۶۷ آزاد شده بودند. برای اطلاع باید اشاره کنم که تعداد زیادی از زندانیان سیاسی، در سال‌های ۶۵-۶۶ آزاد شدند. منتظری در نامه‌ی یاد شده می‌نویسد:\n«برگردیم به مساله زندان‌ها، در تهران و کرج تنها حدود پانزده هزار زندانی سیاسی وجود داشت و فعلا به حدود شش هزار رسیده است، البته جمعی در اثر انقضا مدت آزاد شده‌اند ولی حدود پنج هزار نفر عفو شده‌اند.» (۲۰)\nنکته‌ای که دور از نظر می‌ماند و هیچ کجا به آن اشاره‌ای نمی‌شود، این است که تعداد زندانیان اوین چقدر بوده است؟ با این حسابی که تنظیم‌کننده عنوان کرده است، بدون احتساب زندانیان زن، تنها ۱۰ هزار تن مرد اعدام شده‌اند. با توجه به سطح جنبش و شرکت زنان در مبارزه و با توجه به پارامترهای گوناگونی که می‌توان در این رابطه در نظر گرفت، حدس زده می‌شود که زنان چه درصدی از قربانیان زندان اوین را تشکیل می‌داده‌اند؟ اگر رقم بیست درصد را برای زنان بپذیریم، یعنی تنها باید ۱۲ هزار تن با توجه به آمار فوق در اوین اعدام شده باشند. با پذیرش آمار قربانیان فوق اگر ۱۲ هزار تن در اوین اعدام شده باشند، چه تعداد زندانی اعم از زن یا مرد در اوین به سر می‌برده‌اند؟ سؤال بعدی این است که این زندانیان فرضی در کجا و کدام بندها به سر می‌برده‌اند؟ برای روشن شدن موضوع، اول می‌پردازیم به اوین و ساختمان‌ها و تعداد تقریبی زندانیان موجود در آن‌ها در مقطع قتل‌عام در سال ۶۷.\nآموزشگاه اوین متشکل از شش سالن است که در مقطع اعدام‌ها، سالن‌های ۱، ۳، ۵ به زنان(سالن‌های زنان به ۱،۲، ۳ زنان معروف بودند) و سالن‌های ۲، ۴ و ۶ به مردان تعلق داشتند.\nسالن ۲. اکثریت مطلق افراد این سالن را زندانیانی تشکیل می‌دادند که در کارگاه اوین مشغول به کار بودند و غالباً از میان تواب‌ها و بریدگان سیاسی انتخاب شده بودند. از این بند کسی اعدام نشد.\nسالن۴. بخشی از افراد این بند کسانی بودند که در جهاد زندان یعنی در محوطه‌ی اوین، آشپزخانه، آموزش، ترجمه و... مشغول به کار بودند و تعدادی نیز در کارگاه اوین کار می‌کردند. تعدادی از زندانیان زیرحکمی، پیک‌های مجاهدین، دوبار دستگیر شد‌گان و تازه دستگیری‌های مجاهدین نیز در این بند به سر می‌بردند. از افراد این سالن تعدادی قبل از قتل‌عام‌ها به آسایشگاه منتقل شده بودند و در مجموع کسانی که از این بند به شهادت رسیدند، کم‌تر از ۴۰ تن بودند.\nکتاب "جنایت علیه بشریت" در صفحه‌ی ۷۳ به درستی از دوست و هم‌بندی سابقم، سعید بنازاده امیرخیزی که از دو پا فلج است و به سختی راه می‌رود و در زمان فوق در سالن ۲ آموزشگاه به سر می‌برد، روایتی نزدیک به آن‌چه که گفتم نقل می‌کند. سراسر کتاب‌ها و نشریه‌های منتشر شده از سوی مجاهدین و شورای ملی مقاومت نیز گویای مطلب فوق است و هیچ تناقض و تضادی در رابطه با آمار فوق و ترکیب سالن‌های ۲، ۴ و ۶ آموزشگاه در هیچ کجا دیده نمی‌شود. توجه کنید بر اساس آمار فوق، حداکثر ۱۴۰ مرد مجاهد در آموزشگاه اوین اعدام شده‌اند! در مقطع قتل‌عام‌ها در سالن‌های ۲ و ۴ باز بوده و زندانیان این دو بند در هم ادغام شده بودند.\nسالن۶. این سالن در واقع ترمینال زندان اوین بود. بعد از سال ۶۵ که زندان قزل‌حصار تعطیل شد، زندانیانی که حکم می‌گرفتند و یا منتظر دریافت حکم بودند به این سالن منتقل می‌شدند. تعداد افراد این سالن همیشه در حال نوسان بود. چرا که افراد از این سالن به سالن‌های دیگر و بند‌های اوین منتقل می‌شدند. افراد این سالن در نقل و انتقال‌های خردادماه ۶۷ به بند ۳ اوین در بخش ۳۲۵ منتقل شده بودند و در واقع در مقطع اعدام‌ها سالن ۶ خالی از زندانی بود. این توضیح از این بابت داده می‌شود که آمار آن‌ها یک بار در بندهای ۳۲۵ و یک بار در آموزشگاه اوین محاسبه نشود. افراد این بند تلفیقی بودند از زندانیان مجاهد و افراد وابسته به سازمان "اکثریت" که در ضربه‌ی سال ۶۴ دستگیر شده بودند. در حدود ۱۰۰ تن از زندانیان مجاهدی که در این بند به سر می‌بردند به شهادت رسیدند. در کتاب "قتل‌عام زندانیان سیاسی" نیز به درستی در صفحه ۱۹۹ به آن اشاره شده است. سالن فوق مهم‌ترین سالن آموزشگاه به لحاظ زندانیان سرموضعی و مقاوم بوده است. بعید می‌دانم تعداد زندانیان مارکسیست بیش از ۵۰ نفر بوده باشد. از سرنوشت این زندانیان، اطلاع دقیقی در دست ندارم.\nبرای روشن‌تر شدن موضوع، بهتر است که نگاهی به ترکیب بندهای اوین بیاندازیم.\nبند ۳ بالا . زندانیان این بند قبلاً در بند ۱ پایین بودند و قبل از قتل‌عام، به بند ۳ بالا منتقل شدند. این بند متعلق به زندانیانی بود که محکوم به حبس ابد بودند. در میان آنان تعداد معدودی افراد زیر حکم نیز بودند. این بند متشکل از زندانیان مجاهد و مارکسیست بود و تعداد افراد بند به سختی به ۱۵۵ تن می‌رسید. ۱۱۵ مجاهد و ۴۰ مارکسیست. توجه شود آمار فوق تقریبی است و بر اساس حداکثر ممکن تلقی شده است.\n[لینک به بخش دوم مقاله]\nآقايان اصلاح طلب! از كشتار سال ٦٧ با خبر بوديد و آن را حق مى پنداشتيد\nآقايان اصلاح طلب! از كشتار سال ٦٧ با خبر بوديد و آن را حق مى پنداشتيد!؛ ف. م. سخن\nاصلاح طلبانى كه امروز به دنبال يارگيرى از ميان مردم و بخصوص جوانان هستند، در مقابل سوال هاى مربوط به كشتار سال ١٣٦٧، معمولا خود را به بى خبرى مى زنند. عده اى از اين اصلاح طلبان، كه در زمان قدرت رفسنجانى به صورت هاى مختلف پس رانده شده بودند، و رفسنجانى طرحى نو و نو نوار كننده (!) و مبتنى بر سازندگى و رنگ آميزىِ زرد و قرمزِ شهرها و آدم ها (!) و به كار گيرى سرمايه ى مدرن كره اى (!) در افكنده بود، به دنبال نوسازى «تئورى»هاى خود بر آمدند و به جاى رو در رو شدن «عملى» با تندروهاى مذهبى، اين بار از درِ طرحِ تفكراتِ جديد در مجلات و نشريه ها و رو در رويى «نظرى» با تماميت خواهانِ سنتى و مدرنِ رفسنجانى پسند بر آمدند. اما آن ها، هم با مراكز قدرت در ارتباط بودند، و هم در اين مراكز كماكان حضور داشتند. اين گروه به لحاظ شكل دادن به نهادهاى امنيتى حكومت اسلامى، وابستگان خود را در اين نهادها داشتند و تقريبا «غير ممكن است» كه از اتفاقات رخ داده در زندان ها بى خبر مانده باشند و به صورت رسمى يا غير رسمى از نوشته هاى نشريه هاى مخالف حكومت در خارج از كشور -كه گزيده و خلاصه ى آن ها در بولتن ها به طور مرتب به دست مقامات مى رسيد- مطلع نشده باشند.\nدر مطلب قبلى نوشتيم كه يكى از نشريات مخالف حكومت در خارج از كشور، نه تنها بلافاصله در همان مرداد سال ١٣٦٧ خبر كشتارهاى دسته جمعى زندانيان را منتشر كرد، بلكه حتى پيشاپيش امكان وقوع چنين كشتارى را به اطلاع خوانندگان خود رسانْد. اين نشريه، نشريه ى «كار» متعلق به سازمان فداييان خلق ايران اكثريت بود (به ساير نشريات منتشر شده در اين برهه از زمان هم در صورتى كه حجم مطالب آتى اجازه دهد خواهيم پرداخت).\nنشريه ى «كار» در مرداد سال ١٣٦٧ نوشت:\n«... ٧٠ تن از زندانيان سياسى كشور در بيدادگاه هاى رژيم به اعدام محكوم شده اند. در ٢٦ ارديبهشت ١٣٦٧ سخنگويان شوراى عالى قضايى در جريان يك برنامه ى تلويزيونى اعلام كردند كه حكم اعدام ٢٧ تن از «ملحدين و تروريست ها» در قم مورد تاييد قرار گرفته و براى اجرا ابلاغ گرديده است... ١٠ روز پس از آن رفيق انوشيروان لطفى را همراه با ٢ مبارز ديگر از سازمان مجاهدين خلق ايران و اتحاديه كمونيست هاى ايران به جوخه اعدام سپردند. متعاقب اين جنايت راديو جمهورى اسلامى در ٢٤ تير ماه اعلام كرد كه ١١ تن ديگر از انقلابيون اسير تيرباران شده اند.\nرژيم خونخوار خمينى مى خواهد بقيه اين مبارزين را نيز دسته دسته به جوخه هاى مرگ بسپارد.\nخطر تيرباران، تعداد زياد ديگرى از زندانيان سياسى را تهديد مى كند...»\nاين سند، بسيارى از حقايق را روشن مى كند و بسيارى از دروغ ها را فاش مى سازد:\n١ - مهم ترين نكته اى كه اين سند ثابت مى كند اين است كه بر خلاف ادعاى حكومت اسلامى، تصميم به كشتار زندانيان سياسى نه از زمان پذيرش قطعنامه ٥٩٨، در ٢٧ تير ١٣٦٧، و حمله ى مجاهدين خلق به ايران در عمليات «فروغ جاويدان» يا «مرصاد»، در ٣-٤ مرداد ١٣٦٧، بلكه حداقل ٢ ماه «قبل از آن» يعنى از تاريخ ٢٦ ارديبهشت ١٣٦٧ كه سخنگويان شوراى عالى قضايى در برنامه ى تلويزيونى، حكم اعدام ٢٧ ملحد و تروريست را اعلام كرده اند صورت گرفته است!\n٢ - اين سند ثابت مى كند كه فقط كشتار مجاهدين خلق ايران در دستور كار حكومت اسلامى نبوده بلكه كشتار «ملحدين» نيز برنامه ريزى و از همان ابتدا اجرا شده است (اكنون اين موضوع به نحوى مطرح مى شود كه گويا حكومت اسلامى، ابتدا مجاهدين خلق را اعدام كرده و «بعد» دست به كشتار كمونيست ها و چپ ها زده در حالى كه مطابق اين سند مى بينيم كه زندانيان اتحاديه ى كمونيست ها و سازمان فداييان خلق هم دو ماه قبل از پذيرش قطعنامه و تهاجم مجاهدين اعدام شده اند.\n٣- اين كه اصطلاح طلبان از كشتار ١٣٦٧ اظهار بى اطلاعى مى كنند، دروغى بيش نيست چرا كه سازمان فداييان خلق ايران «اكثريت» و نشريه «كار»، در خارج از كشور، با آن وسايل اندك ارتباطى و خطرهاى موجود براى اطلاع رسانى از داخل ايران و سكوت مطلق در داخل زندان ها، از اين موضوع با خبر بوده اند و مگر امكان دارد يك سازمان مخالف حكومت با دسترسى اندك به داخل سلول هاى زندان از وقوع اين كشتار پيشاپيش با خبر باشد، اما دست اندركاران و وابستگان حكومت كه در تمام نهادهاى امنيتى نفوذ داشته اند، از چنين رويدادى «تا ماه ها و سال ها» بى خبر بمانند؟!\nPublié par azadeh à l'adresse ۱۲:۳۲ هیچ نظری موجود نیست:\n▼ سپتامبر 09 (3)\nآمار واقعی زندانیان قتل‌عام‌شده در تابستان ۶۷ و جع...\nآقايان اصلاح طلب! از كشتار سال ٦٧ با خبر بوديد و آ...\n◄ فوریهٔ 23 <


کد خبر: ۹۰۹۷۰۴\nتاریخ انتشار: ۱۷:۵۵ - ۱۴ بهمن ۱۳۹۹\n۱۷:۵۵ - ۱۴ بهمن ۱۳۹۹\nبه گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، عبدالرضا باقری در بیست و هشتمین آئین نکوداشت اعضای هیأت علمی نمونه کشور با بیان اینکه امسال ۵۹ استاد از ۲۴ دانشگاه و پژوهشگاه کشور معرفی و از این تعداد ۱۶ نفر بر اساس شاخه‌های تخصصی‌ها به عنوان استاد نمونه کشوری مورد تقدیر قرار گرفتند، گفت: در ادوار گذشته تاکنون، ۴۰۷ عضو هیأت علمی از ۴۷ دانشگاه به عنوان استادان نمونه کشوری معرفی شدند.\nمحمد صالح اولیا استاد مهندسی صنایع دانشگاه یزد.\nسید امیرحسین فقهی استاد مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی.\nسید محمود مدرس هاشمی استاد مهمدس برق دانشگاه صنعتی اصفهان.\nوزارت علوم ، منصور غلامی ، اساتید نمونه ، عبدالرضا باقری\nغلامی: نیازی به تربیت معلم فنی‌وحرفه‌ای در مقطع دکتری نداریم


شنبه 17 اردیبهشت – 7 می:\nکاستور، که سر قُل سمت راستی دوقلوها را تشکیل می‌دهد با قدر ظاهری 1.58 می‌درخشد و بیست سومین ستاره درخشان آسمان شب زمین است این ستاره در نگاهی نزدیک‌تر از سه ستاره دوتایی تشکیل‌شده است و در فاصله 51 سال نوری از زمین قرار دارد.\nپرنورترین ستاره این صورت سرِ قُل دیگر این دوقلو است که پلوکس نام دارد. پلوکس یا بتا جوزا، دارای قدر ظاهری 1.14 است – هرچقدر عددی که نشان‌دهنده قدر ظاهری باشد کوچک‌تر باشد ستاره پرنورتر است – و هفدهمین ستاره پرنور آسمان به شمار می‌رود. پلوکس در فاصله 33.78 سال نوری از زمین قرارگرفته است.\nیکشنبه 18 اردیبهشت – 8 می :\nنکته جالب‌توجه دیگر در رصد ماه تماشای کوهستان‌های ماه است مناطقی که با چشم غیرمسلح روشن‌تر دیده می‌شود. باوجودی که ماه و زمین باهم و در حدود 4.5 میلیارد سال پیش به وجود آمده‌اند اما روی زمین هر چیزی که می‌بینید خیلی جوان‌تر از این تاریخ است. چراکه تحولات زمین‌شناختی و فرسایش به‌طور دائم کوهستان‌ها و سطوح زمین را تغییر داده است. نبود جو و تغییرات فرسایش روی ماه باعث شده است تا بخشی از سطح این قمر همان‌گونه باقی بمانند که در آغاز شکل‌گیری خود بودند. کوهستان‌های ماه یکی از قدیمی‌ترین سطوح منظومه شمسی است که می‌توانید با چشم غیرمسلح ببینید. بخش‌های خاکستری این قمر که اصطلاحاً دریاها نامیده می‌شوند، عوارضی جوان‌تر هستند که به دلیل راه یافتن ماگمای مذاب زیر پوسته به سطح شکل‌گرفته و پس از سرد شدن دشت‌هایی نسبتاً مسطح را به وجود آورده‌اند.\nگرفت جزئی ماه ساعت 22:28 به‌وقت شرقی کانادا و ایالات‌متحده آغاز می‌شود. اما اگر رصدگر تیزبینی باشید از قبل از آن ممکن است متوجه سایه کم‌سوی خاکستری نیم‌سایه زمین روی ماه بشوید. از ساعت 23:29 (به‌وقت شرقی) ماه وارد بخش گرفت کلی می‌شود و می‌توانید آن را با تابشی سرخ‌فام در آسمان ببینید. این مرحله از گرفتگی تا ساعت 54 دقیقه بامداد روز دوشنبه به طول خواهد انجامید. و سپس ماه بار دیگر وارد بخش گرفت جزئی می‌شود.\nسرخط خبرها: آسان تر شدن سفر به کانادا برای واکسینه‌شده‌ها


بیتا توکلی 2020/11/3 انجمن فارکس\nشاخص مدیران خرید بخش ساخت و ساز از رقم 53.1 در نوامبر به رقم 52.2 در ماه دسامبر رسید. آمار اقتصادی ضعیف موجب ریزش شاخص gb100 می شود. ابزار تحلیلی انحصاری جدید فارکس، سهام، شاخص و غیره. به مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار طور خلاصه لگاریتم برای محاسبه میزان سرعت رشد استفاده می‌شود.\nدر این مقاله لیستی از ابزارهای رایگان را برای بهبود بازاریابی ایمیلی به شما معرفی می‌کنیم: خبرگزاری میزان - طبق اعلام روابط عمومی بانک مرکزی مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار ، پیرو اطلاعیه روز دوشنبه ۱۹ آبان ماه ۱۳۹۹ مبنی بر برگزاری حراج خرید مدت‌دار اوراق بدهی دولتی در عملیات بازار باز، این بانک در مهلت تعیین شده هشت سفارش فروش اوراق بدهی دولتی از طریق ابزار توافق بازخرید در مجموع به ارزش ۲۶.۷ هزار میلیارد ریال از طریق سامانه بازار بین‌بانکی دریافت کرد. تعدیل سود سهام برای 1 سهم به ارز مظنه (اما گاهی اوقات با ارز دیگر) ارائه می گردد.\nقیمت طلا، قیمت دلار، قیمت یورو، قیمت سکه و قیمت ارز مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار امروز ۹۹/۰۴/۰۶.\nدر سراسر جهان افرادی که به کار استخراج رمزارزها اعم از بیت‌کوین یا سایر ارزهای رمزنگاری شده مشغول هستند، ماینر می‌گویند و آن‌ها تلاش می‌کنند با استفاده از ابزارهای متنوع استخراج به تعداد بیشتری از رمزارزهای استخراج نشده دست یابند و با فروش آنها به سود و درآمدزایی دست پیدا کنند. فریلنسر برای اینکه به شما اطمینان بده که در صورت انجام کار حقتون رو میگیرید، امکانی رو فراهم میکنه که کارفرما پول رو توی سایت بذاره و با انجام پروژه یا قسمتی از اون پرداخت کنه ( MileStone ) • مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار با استفاده از ابزارهای کارآمد و مدرن مالی کار کنید.\nعالییییییی مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار بود واقعا ممنونم ار آموزش بی نظیرتون. استفاده کردم. سال ارائه: 2013-14 نوع مقاله: ژورنال گزارش فارسی: دارد متأسفانه ، عملاً هیچ اطلاعاتی در مورد منبع رسمی شرکت در دسترس نیست ، بنابراین ، برای شفاف سازی جزئیات ، باید با یکی از سه مدیر تماس بگیرید که اطلاعات تماس آنها فراهم شده است.\nامروزه تمام استخراج‌های بزرگ و مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار اصلی بیت‌کوین روی سیستم‌های تحت ASIC انجام می‌شود. به‌نوعی سخت‌افزارهای ASIC بیت‌کوین، متخصص استخراج بیت‌کوین و هسته اصلی دستگاه‌های استخراج بیت‌کوین هستند. شرکت بیت‌مین (Bitmain) معروف‌ترین و بزرگ‌ترین شرکت سازنده دستگاه‌های استخراج برای عموم است. دستگاه‌های استخراج این شرکت تحت عنوان Antminer در بازارهای جهانی به‌وفور یافت می‌شود. برچسب قیمت در قفسه به طور عمده به نام تجاری ماشین بستگی دارد. به عنوان مثال، برای بازار اروپا، جذب کننده های شانه ارزان تر از ایالات متحده هستند. در عین حال، ایستاده در "واز" ممکن است کمتر از "میتسوبیشی" یا "هیوندای" هزینه کند. با این حال اگر ارزش بیش از اندازه وسوسه انگیز را دیدید، احتمالا این یک جعلی است. بنابراین، این قفسه بهتر است که از فروشنده خریداری کنید. این گرانتر خواهد بود، اما کیفیت ناکام نخواهد ماند. - نفت در مرحله ی چرخشی بزرگ قرار گرفته است. - طلای سیاه بعد از ریزش سهمگین خود کم کم آماده کف سازی می شود. - کف قیمتی که در چند روز آینده ساخته خواهد شد به نظر بنده تا سالیان سال پابرجا خواهد ماند. - طلای سیاه در اشل سوپر سیکل تقریبا اواخر موج 2 می باشد. - در اشل پرایمری اواخر موج D از 4 از C می باشد. - بعد از طی شدن موج E از 4 از C موج 5 از C را خواهیم داشت که احتمال کوتاه شدگی آن بسیار زیاد است.\nجنبش ضدسرمایه داری (وال استریت فرانسوی) جلیقه زردها بررسی وضعیت ایران بعد از انتخابات آمریکا، نحوه سرمایه مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار گذاری در هر دو حالت برنده شدن ترامپ یا بایدن. "دنیای اقتصاد" در ادامه این گزارش به افزایش ده هزار تومانی بهای دلار در بازه زمانی چهار ماهه بین فروردین و تیر اشاره می‌کند. همین منبع خبری به نقل از حمید حسینی، دبیرکل اتاق بازرگانی ایران و عراق، احتمال بازگشت بهای دلار به ۱۵ هزار تومان را بعید ارزیابی کرده است.


11-5-2018 تیتر روز اولیها 48\nحمله رضا رشیدپور به احسان علیخانی در حالا خورشید جملات سنگین و کنایه ای اما واضح رضا رشیدپور به احسان علیخانی مجری معروف ایران بر سر رقابت برنامه های حالا خورشید و ماه عسل در داشتن سوژه برای برنامه خود . حالا خورشید و ماه عسل دو برنامه تلویزیونی ایران هستند که این روزها طرفداران بسیاری را به خود جلب کرده اند . سوژه ها و میهمانان برنامه های تلویزیونی این روزها موجب درگیری و حمله مجریان این برنامه ها به همدیگر میگردد . جدال برنامه های حالا خورشید و ماه عسل بر سر سوژه حمله رضا رشیدپور به احسان علیخانی در برنامه حالا خورشید بر سر سوژه کافه دانتیسم کمی همه را شگفت زده کرده است . رضا رشیدپور که معمولا در برنامه های خود حتی در حملاتش به طرف مقابل با احترام بسیار برخورد میکرد این بار علنا احسان علیخانی را مورد عتاب قرار داد . در این یکی دو روز اخیر رضا رشیدپور...\n21-12-2018 تیتر روز تابناک باتو 7\n6-12-2018 تیتر روز برترینها 13\nروزنامه ایران - وصال روحانی: این تصویر ماندگار در جریان سری مسابقه‌های فینال شطرنج قهرمانی جهان 1972 در شهر ریکیاویک پایتخت ایسلند از بابی فیشر بسیار معروف گرفته شد. وی که بر سر این عنوان با بوریس اسپاسکی مسابقه داشت، وی را در مجموع 12 دیدار از میدان به در کرد و به هفتمین قهرمانی دنیا در تاریخ برپایی این مسابقات و نخستین امریکایی صاحب این مقام تبدیل شد. اما این نقطه اوج فنی فیشر در یک زندگی سراسر تنش و سرشار از توقف‌های روحی و روانی و دشواری‌های سیاسی بود که او را هم به عرصه عزلت کشاند و هم به دفعات روبه‌روی دولت زیاده‌خواه امریکا قرار داد. دوران نوجوانی و جوانی بابی‌فیشر سرشار از دستاوردهای فوق‌العاده‌ای است که پس از وی هرگز تکرار نشده است. او که متولد 9 مارس 1943 بود و در 65 سالگی از این دنیا رفت، در 15سالگی به جوان‌ترین فردی تبدیل شد که در عرصه این ورزش فکری به‌عنوان...\nمجله منزل - فاطمه افشاریان: چندی پیش به خانه‌ای رفتیم که در فضای آن، رنگ زرد با همه درخشش و زیبایی‌اش بسیار هنرمندانه به‌کاررفته بود و جسارت استفاده از رنگ در فضا را به‌خوبی به ما یاد می‌داد. این بار به خانه خواهر همان دوست عزیز دعوت شدیم که باز هم اسباب شگفتی و تحسین ما را فراهم نمود. خانه‌ای که به‌راستی در سادگی و بی‌پیرایگی، حرف اول را می‌زند. مطمئنم این فضا برای عضو جدید خانواده نیز مزیت‌های بسیاری دارد. زوجی خوشبخت در کنار کوچولویی دوست‌داشتنی که قرار است روزهای شیرینی را فارغ از شلوغی‌های دنیا در این خلوت آرام زندگی کنند. خانم خانه از دکوراسیون خانه‌اش با ما می‌گوید. تور خانه گردی در یک نگاه تعداد افراد ساکن: 3 نفر شغل آقای خانه: مهندس پزشکی/ شغل خانم خانه: حسابدار مجله نشنال جئوگرافیک فارسی موقعیت: تهران/ قیطریه متراژ فضا: حدود 85 مترمربع 15 سال ساخت...\n27-1-2017 تیتر روز المتو 122\nکشورهای مختلف دنیا با عناوین و نام‌های ثبت نشده‌ای هم شناخته می‌شوند که شاید کمتر از آن‌ها بدانیم، این گزارش برای آشنایی شما با این عناوین است. به گزارش آلامتو به نقل از مجله مهر؛ در حدود ۲۰۰ کشور در جهان و با نام مخصوص به خودشان ثبت شده‌اند، اما هرکدام این نام را از جایی آورده‌اند یا اینکه در دنیا با عنوان دیگری شناخته می‌شوند. شاید جالب باشد که بدانید آرژانتین نامش را از کلمه اسپانیایی نقره به دلیل معادن نقره‌اش گرفته یا اژدهای قرمز برای چین نماد قدرت و توانایی است. در این گزارش نگاهی داریم به لقب‌هایی که روی برخی کشورها گذاشته شده و البته برخی از آن‌ها به اشتباه در ایران با نام دیگری معروف شده‌اند، مانند سوییس که در ایران آن را کشور ساعت‌ها می‌شناسیم، با این‌حال در جهان به عنوان دیگری معروف هستند. ایران: سرزمین پارس آریاییان سرزمین خود را ایریوشَی‌ُنِم یا ایریو...\n5-12-2018 تیتر روز پارس ناز 17\nلیست پرفروش ترین فیلم های 2018 + رقم فروش و داستان در اینبخش فهرست پرفروش ترین فیلمهای 2018 را جمع آوری کرده ایم. فقط یک ماه بـه اتمام سال 2018 باقیمانده و فیلم ها بـه اندازه کافی فروخته اند و می‌توانیم هر کدام راکه می‌خواهیم و باکیفیت قابل قبول از وبسایت هاي فیلم و سریال دریافت نماییم، همه ی ساله تعداد زیادی فیلم در کشور هـای مختلف اکران میشوند اما از کجا بدانیم کدام بهتر هستند؟ یکی از این راه ها بررسی فروش فیلم هاست، در ادامه با مـا همراه باشید. پرفروش ترین فیلمهای هالیوود درسال ۲۰۱۸ چـه فیلم هایي هستند و کدام یک توانسته اند فروشي بسیار بیشتر از بودجه خود داشته و سود خوبی را نصیب استودیوهای فیلمسازی کرده اند. سال ۲۰۱۸ با موفقیت خیره کننده فیلم ابرقهرمانی «پلنگ سیاه» « Black Panther» از استودیو مارول شروع شد کـه در سطح جهانی بـه فروش خیره کننده ۱٫۳ میلیارد دلار دست یافت....\n25-3-2017 تیتر روز تاپ ناز 57\nمغز هم مانند دیگر اعضای بدن انرژی می سوزاند و به غذا احتیاج دارد. یکی از روش های موثر تقویت عملکرد مغز استفاده از غذاها و خوراکی های مفید است که در این مطلب به 8 ماده غذایی مفید برای مغز اشاره می کنیم. تقویت مغز و حافظه با مواد غذایی و خوراکی ها اما با نبود میزان کافی انرژی مناسب، مغزتان تقویت نمی‌شود، یا حتی سطح فعلی عملکردش را حفظ نمی‌کند. دکتر درو رمزی، استادیار روان‌پزشکی بالینی دانشگاه کلومبیا و نویسنده‌ی کتاب کامل بخورید می‌گوید: ” مغز به دلیل متابولیسم بالای‌اش، به شدت به ویتامین ب ، چربی‌های امگا ۳ و مواد معدنی نظیر پتاسیوم نیاز دارد. در نتیجه، باهوش بودن انرژی می‌برد” درحالی‌که به‌دست آوردن این ویتامین‌ها و مواد مغذی با رژیم غذایی مغذی دشوار نیست، تعداد نگران‌کننده‌ای از مردم نمی‌توانند آنها را به‌دست بیاورند. طبق گفته‌ی دکتر رمزی، کمبود ویتامین‌ّها و مواد...\n8-1-2017 تیتر روز برترینها 122\nعكاسي و نويسندگي د‌ر گفت‌وگو با پيمان هوشمند‌زاد‌ه روزنامه اعتماد - علی مطلب زاده: بي‌وقفه كار مي‌كند و بي‌خيال تجربه كرد‌ن نمي‌شود. اين د‌و جمله را مي‌توان د‌رباره پيمان هوشمند‌زاد‌ه به عنوان توضيح مختصري د‌ر باب مجموعه فعاليت‌هايش د‌ر طول اين سال‌ها نوشت و بعد هم نمونه‌هاي مختلفي از اين تجربه‌گرايي را كه يا به شكل كتاب منتشر شد‌ه يا د‌ر قالب پروژه‌اي نمايشگاهي روي د‌يوار رفته‌اند رد‌يف كرد. د‌ر انتهاي اين رد‌يف، به نمايشگاهي مي‌رسيد كه هوشمند‌زاد‌ه پاييز امسال از عكس‌هايش د‌ر گالري Ag برگزار كرد. عنوان اين نمايشگاه يعني «آتيش د‌اري؟» هم اشاره‌اي د‌اشت به آثاري كه قرار بود د‌ر آن ببينيد؛ مجموعه‌اي از عكس‌هاي هوشمند‌زاد‌ه با موضوع كبريت. ايد‌ه هوشمند‌زاد‌ه د‌ر اين نمايشگاه هم د‌ر نوع خود جالب بود. د‌رست‌تر اينكه د‌ر اد‌امه همان روند‌ي بود كه مي‌شد رد‌پاي آن...\n16-1-2018 تیتر روز برترینها 88\nروزنامه شهروند - نگار باباخانی: چند روز دیگر جشنواره فیلم فجر آغاز و به عبارتی سال سینمایی به پایان می‌رسد. سالی که اگر بخواهیم بر پایه فروش فیلم‌ها در گیشه ارزیابی‌اش کنیم، باید گفت برخلاف چند سال اخیر، سالی بود سرشار از موفقیت برای فیلم‌ها و فیلمسازانی که سال‌های‌سال آمار فروش بالای ١٠میلیارد تومان را در خواب هم نمی‌دیدند. اما رویا بالاخره تعبير شد و سینمای ایران فروش‌هایی را تجربه کرد که تا پیش از امسال در تصور هم نمی‌گنجید. حضور ٦ فیلم با فروش بالای ١٠میلیارد تومان در جدول پرفروش‌های سال و ٩ فیلم که بیش از ٥میلیارد تومان فروخته‌اند؛ بهتر از همیشه می‌تواند اوضاع تغییریافته مالی سینمای ایران را به نمایش بگذارد. با این‌که نگاهی گذرا به وضع تولید و فیلم‌های آماده نشان می‌دهد که باوجود انتظاری که می‌رفت، چنین فروش‌هایی نتوانسته تکان چندانی ایجاد و وضع محافظه‌کارانه تولید را دگرگون...\n11-12-2017 تیتر روز برترینها 58\n19-12-2018 تیتر روز تاپ ناز 10\n1-2-2018 تیتر روز برترینها 101\nهفته نامه صدا - سمیرا دردشتی: «چشمان آرام و کدر، کوتاه قد و ضعیف الجثه، با صورت لاغر و گوش های بزرگ برگشته، شب کلاهی سفید بر سر و جامه سفیدی از پارچه خشن در بر و پا برهنه، غذایش برنج است و میوه و به جز آب نمی آشامد. روی زمین می خوابد، کم می خوابد و دایم کار می کند. گویی جسمش به حساب نمی آید. در برخورد اول هیچ چیز در او جلب توجه نمی کند، مگر حالت صبری عظیم و عشقی بزرگ... به سادگی کودکان است و حتی با رقیبان خود نیز مهربان و مؤدب است. صمیمیتی بی شائبه دارد. با فروتنی تمام به انتقاد از خود می پردازد و به قدری وسواسی است که شکاک به نظر می رسد و گویی با خود می گوید: «من اشتباه کرده ام»، هیچ سیاستی در کارش نیست. از اینکه دیگران را با نطق و خطابه، تحت تاثیر قرار دهد گریزان است یا بهتر است بگویم اصلا به این فکر نیست. از تظاهرات عمومی که محرک آن شخص خودش باشد، بیزار است...» این جملات ابتدایی...\n13-6-2017 تیتر روز پارس ناز 93\nسخنان خط قرمزی رضا رویگری درباره همسرش در برنامه زنده رضا رویگری که بحث ازدواج با همسرش کاملا در رسانه ها بولد شده هست نظر خودش را راجع به اظهار نظر بعضی ها به طور واضح در برنامه تلویزیونی بیان کرد. حرف هاي خط قرمزی رضا رویگری در تلویزیون رضا رویگری و همسرش شنبه 20 خرداد با حضور در برنامه «دعوت» درمورد قصه عشق شان صحبت کردند. حرف هاي خط قرمزی رضا رویگری در تلویزیون در بخشی از این برنامهِ رضا رویگری حرف هاي غیرمنتظره و خط قرمزی زد که موجب نگرانی مجری برنامه شد. وی درمورد علامت لایک که در شبکه هاي مجازی به اشتراک گذاشته می‌شود اظهار نظر جالبی داشت و آن را به معنای بیلاخ تعبير کرد که مجری برنامه کلی دستپاچه شد و رویگری همچنان ول کن ماجرا نبود! رضا رویگری در دورهمی رضا رویگردی در پاسخ نخستین سوال مهران مدیری که پرسید چرا این قدر...\n13-12-2018 تیتر روز برترینها 14\nوب‌سایت روزیاتو - علی زمانی: ترشی یک چاشنی در سبد غذایی بعضی از خانوارهای ایرانی است و در خوردن غذاهای سنتی خوشمزه ایرانی، جایگاه ویژه داشته اما ارزش غذایی خاصی ندارد. حتی برخی از دندان پزشکان، نسبت به فساد دندان با مصرف زیاد ترشی هشدار می دهند. ترشی از جمله چاشنی هایی است که مصرف آن، کمکی به هضم غذا یا افزایش قوای بدنی ندارد. لذا عدم مصرف آن، مشکلی ایجاد نمی کند. به جای مصرف ترشی، بهتر است فرهنگ مصرف زیتون را تقویت کنیم و کودکان و نوجوانان را به خودرن آن ترغیب کنیم. بعضی ها عادت دارند ترشی مورد نیاز خود را در خانه تهیه کنند یا گاها از کارگاه‌های خانگی که تولید ترشی می کنند، نسبت به خرید آن اقدام کنند که در این جا باید ظروف نگهداری ترشی و شیوه تولید آن مد نظر باشد. تولید ترشی و نگهداری و فروش آن در میوه فروشي ها که مدتی است مرسوم شده ، جرم محسوب می شود و این موارد را در صورت...\n13-12-2018 تیتر روز برترینها 10\nگفت و گو با خداداد عزیزی/ بازیکنی که شب تا صبح در تلگرام است پیشرفت نمی کند!\n15-1-2017 تیتر روز دوستان 84\nخداداد عزیزی بازیکن محبوب سال های پیش فوتبال کشورمان در گفت و گویی دوستانه عنوان کرد که بازیکنانی که شب تا صبح در تلگرام و دیگر شبکه های اجتماعی است، پیشرفتی نخواهد داشت. پسر تیزهوش چشمه ایلخی فریمان که یادگارهایش هنوز بالای رف می‌درخشند و مرور کارنامه‌اش گذشته‌ای چشم نواز را در ذهن ها احیا می‌کند، این روزها سرش شلوغ است.او درون چمنزار به طرز عجیبی بوی زندگی می‌دهد،وقتی مشق رستگاری در نود دقیقه های داغ را با شاگردانش مرور می‌کند.قند فریمان در زمهریر مشهد به دنبال آن است، قشون آبرومندی بسازد که با تولد دوباره لیگ، بچه هایش در دوئل های دوزخی با گل و هلهله و پیروزی، لب‌هایشان را آغشته به بوسه کنند و کام اهالی خاوران را شیرین سازند. نیمروز ما با شاخه گل زنبق شروع شد،وقتی از آن سوی خط صدای مردی را شنیدیم که بی شیله پیله حرف زد و هرگز در جلد سکانداران محافظه کار فرو نرفت.گپ زمستانی...\n29-5-2018 تیتر روز المتو 44\nفال روزانه 8 خرداد امروز شما چگونه خواهد گذشت ؟ دعای روز سوم رمضان فروردین: امروز روز خوش شانسی شما است، و زمان این فرا رسیده كه دیگران را در ایده‌های خود سهیم كنید، به خصوص اگر می‌خواهید كه آنها در اجرا كردن برنامه‌های مهم به شما كمك كنند. اما زمانی كه ایده ها‌یتان را بیان می‌كنید احتمال دارد كه خیلی عجیب و افراطی جلوه كنید. آرام حركت كنید و از ابتدا از روی منطق برنامه هایتان را قدم به قدم اجرا كنید. اردیبهشت: امروز شما می‌توانید برقی را در چشمان اطرافیانتان تشخیص بدهید، این برق شما را قادر می‌سازد كه متوجه تواناییهای آنها شده و آنها را برای رسیدن به آرزوهایشان تشویق كنید. حس ششم شما بسیار قوی است، بنابراین شما می‌توانید حتی قبل از اینكه كسی با شما صحبت كند بفهمید كه به چه چیزی فكر می‌كند. مادامی كه شما به نیازهای خودتان توجه می‌كنید توصیه می‌شود كه دوستی...\n31-5-2018 تیتر روز المتو 45\nفال روزانه 10 خرداد امروز شما چگونه خواهد گذشت ؟ دعای روز چهارم رمضان فروردین: اگر شما كسی را تحت كنترل خود دارید سعی نكنید كه او را متقاعد كنید، برای اینكه موفق نمی‌شوید. از طرف دیگر، این موضوع مسأله مهمی برای نگران شدن نیست. فقط بدون اینكه اضطراب داشته باشید در مورد توالی غیر قابل پیش‌بینی اتفاقات واكنش نشان بدهید. واكنش نشان دادن به موقع شما را قادر می‌سازد كه یك موقعیت پیچیده را به موقعیتی تبدیل كنید كه برای دیگران مفید است. اردیبهشت: آرزوهای شما امروز با مانعی مواجه شده است كه این مانع معمولاً در طول روز باعث می‌شود كه شما از رویاهایتان غافل بمانید. اكنون شما باید زندگی واقعی و تخیلات را از هم تشخیص بدهید، كه این موضوع تصمیم‌گیری را برای شما مشكل می‌سازد. چون كه امروز همه چیز از آن چیزی كه واقعاً هست بهتر به نظر می‌رسد، شما با مشكل مواجه خواهید شد. قبل...\n9-3-2017 تیتر روز صبحانه آنلاین 65\nبه گزارش صبحانه،طبق پژوهش های انجام شده، خریدن و یا کاشتن گل و گیاه و حتی نگاه کردن به آن ها، سبب ایجاد حس شادی، آرامش، سرزندگی و مثبت اندیشی در انسان می شود. برهمین اساس گل در فرهنگ، ادبیات و اعتقادات مذهبی ما ایرانیان جایگاه پررنگی دارد و این جایگاه را می توان در این بیت به درستی درک کرد: گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت؛ تا مردم کریم تر شوند اندر نعیم گل. ایران به دلیل تنوع اقلیمی و آب و هوایی از شرایط خوبی جهت پرورش گل و گیاه برخوردار است و همین مزیت، کشور ما را به یکی از مراکز عمده و مهم تولید گل و گیاه در دنیا بدل کرده است. طبق آمارهای موجود، در حال حاضر روزانه به طور میانگین 3 میلیون گل شاخه بریده و بیش از 300 هزار تن گیاهان فضای سبز و ریشه ای در کشور ما تولید می شود. هرچند ایران در تولید گل و گیاه در بین سایر کشورهای دنیا، دارای رتبه هفدهم است؛ اما جایگاه آن در صادرات خوب...


دوربرگردون | خانه‌ی امن مجازی مهدی صالح‌پور\n|۲۰ شهریور ۱۳۹۵\n|در : تک‌نگاری, یادداشت\t|22177 مشاهده\tاین نوشته هر ماه به روز می شود / در این صفحه می خواهم چند مسابقه داستان نویسی را خدمت تان معرفی کنم. راستش، یکی از علائق همیشگی من، پیگیری مسابقات مختلف فرهنگی، هنری، ورزشی، ادبی و عکاسی و خلاصه همه جور فستیوال و جشنواره بوده و هست. بر همین اساس، پیگ...\tبیشتر بخوانید من و روزنامه هام؛ شما همه! به مناسبت روز خبرنگار\n|۱۷ مرداد ۱۳۹۵\n|در : تک‌نگاری, نقد رسانه, یادداشت, یادداشت‌ها\t|121 مشاهده\tعلاقه من به « روزنامه » و « روزنامه نگاری » متاسفانه با «کیهان»ِ اوایل دهه هفتاد شروع شد! وقتی چهار و پنج ساله بودم که با بابام کلاس‌های نهضت‌سوادآموزی می‌رفتیم و با هم حروف الفبا یاد می‌گرفتیم و با هم کتاب «داستان راستان» شهید مطهری می‌خوندیم. اون...\tبیشتر بخوانید یک تجربه؛ وکیل بگیریم حتما!\n|۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۵\n|در : تک‌نگاری, کارهای مطبوعاتی, یادداشت\t|130 مشاهده\tما همیشه سعی می‌کنیم هر چقدر هم در پیچ و خم ادارات و ارگان‌های مختلف منتظر بمانیم، باز هم خودمان پیگیر کار خودمان باشیم؛ چرا که احساس می‌کنیم هیچ‌کس اندازه خودمان برای رفع مشکلات اداری، مالی و حقوقی‌مان مسلط نیست و نمی‌تواند به پیشرفت کار کمک کند. ب...\tبیشتر بخوانید 12345›»\nآرشیو آموزش مجازی داستان دانلود شعر صفحات ویژه طنز کارهای مطبوعاتی گالری گزیده مرور نقد رسانه یادداشت آرشیو سالانه آرشیو سالانه\t۱۳۹۵ (۴)\nآخرین فیلم\tآخرین نظراتمینا بایرامی در کثافت‌خانه ای به وسعت شهرصالح در راهنمای راه اندازی نشریه دانشجوییملیکا در نمی‌نویسم پس نیستم! ؛ در سوگ نوشتنبهار در صدای سوت سکوت آخرین نوشته‌ها\tمعرفی چند مسابقه داستان نویسی\nمن و روزنامه هام؛ شما همه! به مناسبت روز خبرنگار\nیک تجربه؛ وکیل بگیریم حتما!\nخبرنامه برای اطلاع از آخرین نوشته‌ها در صندوق پست الکترونیک خود، ایمیل‌تان را اینجا وارد کنید\nتمامی حقوق برای دوربرگردون؛ مهدی صالح‌پور محفوظ است؛ هنگام کپی، ذکر منبع فراموش نشود. 2015-2006 ©