رمان شریک آرزویم باش | زهرا تیموری کاربر انجمن نودهشتیا - صفحه 2 - رمان و نوشته های طنز - انجمن نودهشتیا\n"هر چی تو ماشین و گشتم موبایلم رو ندیدم."\nکوهیار: این همون گوشی یه نیست، که قرار بود تو ماشین جا بمونه؟\nبیتا:اِ... رو میز بود چطور؟ ندیدم!\nکوهیار:چون می خواستی طفره بری، بی خیال، لوکیشن چطوره؟\nواقعا عالی شده بود،قبل از جوابم صدای زنگ گوشی بلند شد. مرجان بود، اون لحظه یه کرمی تو وجودم وول خورد که باعث شد به جبران زنگ کوهیار بگم.\nبیتا: سلام! عشقم؟\nمرجان: عزیزم! کی میای؟\nبیتا: قربونت برم عزیزدلم! منم دلم خیلی تنگ شده.\nمرجان: من چی میگم؟ تو چی جواب می دی!میگم کی میای؟!\nبیتا: میام عشقم... چند ساعت دیگه پیشتم.\nمرجان: پس آدرس و برات می فرستم؟!\nبیتا: مگه می شه کنار تو باشم و بهم خوش نگذره.\nمرجان: چرا چرت و پرت می گی؟\nبیتا: (با عشوه و ناز) دل تو دلم نیست فیلمبرداری تموم بشه بیام پیشت.\nمرجان: نکنه داری یه غلطایی می کنی!\nبیتا: شک ندارم یکی از بهترین شمال های عمرم می شه.\nمرجان: (با حرص) آدرس و برات مسیج می کنم. و قطع کرد.\nبیتا: قربونت برم. منم می بوسمت.\nیه بوس گنده براش فرستادم، با اینکه قطع کرده بودم ولی مثل عاشقا به صفحه ی سیاه گوشی زل زده بودم انگار واقعا با عشق نداشتم حرف می زدم. به کوهیار نگاه کردم گفتم:\nشروین: آقای دانا؟ چند لحظه تشریف میآرید؟\nبدون هیچ حرفی رفت، دیگه تا آخر فیلمبرداری به خاطر سنگینی کار وقت نشد با هم حرف بزنیم. کار که تموم شد آخرین نفری که محل فیلمبرداری رو ترک کرد من بودم.\nسوار ماشین شدم یه کم رانندگی کردم و از محوطه دور شدم. احساس کردم ماشینم میزون نیست. با صدای آلارم، متوجه ی پنچر شدن لاستیکم شدم.\nپیاده شدم نگاهی با افسوس و حرص به لاستیک کردم.\nبیتا: گندت بزنن، الان چه وقت خراب شدنه!\nتکیه مو به ماشین دادم و تو فکر که از کی کمک بگیرم.\nیه شاسی با سرعت زیادی از کنارم رد شد، یه کم که رفت، دنده عقب گرفت و آروم به سمتم اومد، درست جلوی پام ترمز کرد، شیشه رو پایین داد.\nکوهیار: چیزی شده؟\nبا دیدنش خیلی خوشحال شدم.\nبیتا:لاستیکم پنچر شده؟ بلد نیستم زاپاس بندازم یه کمک می دی؟\nکوهیار:شرمنده من عجله دارم، بگو عشقت بیاد کمک؟\nاصلا انتظار این حرف رو نداشتم! هاج و واج نگاش کردم.\nگاز ماشین و گرفت و تو گرد و خاکی که براه انداخت محو شد. چون دروغم رو باور کرده بود؛ لبخندی پسر کُشی روی لبهام اومد؛\nبا همون لبخند خوشگل یه ماشین جلوم ترمز کرد، شیشه سمت من و پایین داد یه هیزِ چشم چرون گفت:\n_لیدی! کاری از دستم بر میاد؟!\nبیتا: گمشو بابا!\n_چه بی ادب!\nبیتا: میری، یا جور دیگه ای حالیت کنم؟\nدید آبی ازم گرم نمیشه گذاشت و رفت، خوشبختانه آدم خوب کم نیست. یکی از مردای گل روزگار با برخورد خیلی خوبی کارم و راه انداخت.کلی ازش تشکر کردم.\nراهی آدرسی که مرجان فرستاده بود شدم، هوا تاریک بود که رسیدم.نریمان به استقبالم اومد.\nنریمان: سلام؟ بیتای نازنینم!\nبیتا: سلام؟از کی تا حالا !!\nنریمان: از پنج سال پیش تا الان.\nحس خوبی بهم دست داد ولی به رو نیاوردم پشت چشمی نازک کردم و به لحن شوخی گفتم:\n_ بیکار نمون، چمدونم و بیار بالا.\nنریمان: تو، جون بخواه.\nبا شوخی وارد خونه شدیم، قیافه های آشنای مرجان، ارغوان، نیما، و شیدا خواهر نیما،که چند سالی از ما کوچیکتر بود و زیاد ازش خوشمون نمی اومد؛ مواجه شدم، با همه جز نیما روبوسی کردم.\nرو مبل نشستم و به خونه ی خیلی قشنگ، که خیلی با سلیقه چیدمان شده بود نگاه کردم.\nخونه ی دوبلکس بزرگی بود که چند تا اتاق داشت، تو هال ش چند دست مبل و راحتی بود، اثاث خونه با رنگ سایه روشن دیوارها و پرده ها ست شده، قاب عکس ها وسایل تزیینی خیلی شیک و گرون قیمتی تو خونه بود، معلوم بود صاحبخونه آدم خوش سلیقه ای یه.\nارغوان زیر گوشم گفت: خونه رو ول کن، صاحبخونه رو بچسب! نمی دونی چه تیکه ای!\nبیتا: اِ...پس تیکه ای یه!! کجاست؟ نمی بینمش؟!\nارغوان: الاناست که پیداش بشه، رفت یه دوش بگیره.\nبیتا: مشتاق دیدنش شدم.\nارغوان: زیاد مشتاق نشو، رو نمی ده!\nبیتا: مطمئنی به منم رو نمی ده؟\nمرجان: چه موی فر بهت میاد.\nارغوان: منم می خواستم بگم، با رنگ مانتوت شبیه جوجه تُخس ها شدی که تازه از تخم در اومدن.\n(همه زدیم زیر خنده) نیما رو کاناپه پا شو دراز کرده بود، یه عصا م کنارش.\nبیتا: تو چطوری؟بهتری!\nنیما: خداروشکر بهترم، فقط یه کم تو ماشین اذیت شدم.\nشیدا: خواهرت بمیره!\nمرجان زیر لب گفت: الهی آمین\nشیدا: چپ چپ نگاهی به مرجان کرد و گفت: چیزی گفتی مرجان جون؟بلند بگو ما هم بشنویم.\nارغوان: فرمودن، خدا نکنه...من که یه متر دور ترم شنیدم! شما چطور نشنیدی؟!\nخند م گرفته بود، همه تو جمع خودی بودند جز شیدا که از اول آشنایی مرجان و نیما ازش خوشمون نمی اومد، نمی دونم چرا همسفر مون شده بود. دوباره گفت:\nشیدا: داداشم و چشم زدن!\nنریمان: کی بیکاره بیاد این و چشم بزنه.\n"خوشم اومد خوب ضایعش کرد، همه خندیدیم."\nبلند شدم و گفتم: با اجازه تون من برم لباسام و عوض کنم.\nمرجان: چمدونت رو ببر بالا؛ قرارِ خانوما بالا باشن، آقایون پایین.\nویرایش شده اردیبهشت 98 توسط زهراتیموری\nبا چمدونم از پله ها بالا رفتم، طبقه ی بالا با اینکه کوچیک بود اما انصافا دنج و شیک بود، دو تا اتاق رو به روی هم بودن با یه در که احتمال دادم سرویس بهداشتی باشه. دقیق نمی دونستم کدوم اتاق برای منه. وقتی وسایل ارغوان و دیدم، چمدونم و اونجا گذاشتم. بیچاره مرجان باید با شیدا سر می کرد.\nیه کم رو تخت دراز کشیدم هم خسته بودم هم گرسنه. لباسام و تو کمد آویزون کردم، یه شومیز بلند قرمز و مشکی با یه شال پوشیدم.\nدروغ چرا با تعریف های ارغوان مشتاق بودم صابخونه که دوست نیما بود و ببینم.\nاز پله ها سرازیر شدم. تو آشپزخونه رفتم تا بهشون کمک کنم. مرجان با یه سینی گوجه که به سیخ کشیده بود گفت:\nمرجان: بی زحمت، اینا رو به نریمان بده.\nغذا جوجه کباب بود یهو یاد کوهیار افتادم که صبح پشت تلفن سفارش جوجه میداد لبخندی به لبم اومد. تو حیاط رفتم .\nدر ورودی هال که به حیاط ختم میشد، یه راهروی بزرگ و پهن بود که با نرده های آهنی فرفورژه سفید حالت یه دیوار کاذبی شده بود، دور تا دور نرده ها هم گل های پیچک بالا اومده بود .\nسینی و دست نریمان دادم. زیبایی حیاط چشمم و گرفت. محو تماشای حیاط که چه عرض کنم جنگل شدم، یه گوشه آلاچیق بزرگی که صندلی های آهنی که اونا هم مدل فر فورژه بود، یه گوشه ی دیگه هم تاب بزرگی بود، تا چشم کار میکرد درخت و گل های خوشبو، بوی عطر یاس تو فضا پیچیده بود که با نسیم بهاری حال آدم و خوب میکرد. با اینکه شب بود ولی به وضوح منظره ی قشنگ و چشم نوازش مشهود بود.\nنریمان:مثل اینکه از اینجا خیلی خوشت اومده؟\nبیتا: آره! خیلی قشنگه.\nنریمان: به قشنگی خودت نمیشه.\nبیتا: زبون نریز!\nبیتا: مثل اینکه آب و هوای شمال زبونت و باز کرده!\nنریمان: نمیدونم چرا هرجوری باهام حرف میزنی؛ نمیتونم از دستت ناراحت بشم؟!\nبیتا:واقعا نمی دونی، چون آدم نیستی.\nنریمان: آره ولا اگه آدم بودم که...\nبیتا: که... عاشق من نمی شدی؟\nیه جوری نگام کرد انگار داشت به تابلوی نقاشی نگاه می کرد و همون جور کباب ها رو باد میزد.\nبیتا: هوی! حواست کجاست؟ کباب ها رو جزغاله کردی.\nنریمان: مگه تو برا آدم حواس می زاری؟\nبیتا: پس من برم میز و بچینم که اگه اینجا بمونم خبری از غذا نیست. قبل از رفتنم گفت:\n_ بیتا! از اینکه این چند روز قرارِ با تو زیر یه سقف باشم خیلی خوشحالم.\nبدون این که جوابش و بدم راه افتادم. از پشت سر صدام کرد.\nنریمان: خیلی دوست دارم.\nبا اخم ساختگی چشم غره ای کردم که خندید، سرمو زیر انداختم با پیچ موهام بازی کردم. کیه که از عشق پاک یه نفر به خودش خوشحال نشه؟ منم حال خوبی داشتم. از راهرو که رد شدم، به یه چیز سخت خوردم. احساس کردم دیوار بود. سرم و بالا آوردم. هاج و واج دهنم وا موند، انگار برق چند آمپر به هم وصل شد، با صدایی که از ته جاه در میومد گفتم:\n_ تو اینجا چیکار می کنی؟!!\nکوهیار: مثل اینکه اینجا خونه منه. من باید اینو از تو بپرسم؟\nپس دوست نیما و همون صاحبخونه ی تیکه ای که ارغوان میگفت کوهیار بود.\nبیتا: واقعا نمی دونستم اینجا خونه شماست؟!\nکوهیار: منم نمی دونستم، قراره میزبان شریکم و عشق شریکم باشم.\nکنایه حرفش و فهمیدم. بدون شک حرف های نریمان شنیده بود و فکر میکرد تلفن صبح که در واقع مرجان بود و من وانمود میکردم عشقم باشه، کسی جز نریمان نباشه.\nاون لحظه هیچ حرفی به ذهنم نرسید انگار دهنم و بسته بودن. وقتی سکوت من و دید گفت.\nکوهیار: امیدوارم بهترین شمال زندگیتون باشه.\nبه حالت طعنه به حرفای پشت تلفنم اشاره میکرد. خودش و از جلوی در کنار کشید. حال عجیبی داشتم نمیدونم چرا؟! از اینکه سر کار رفته بود خوشحال بودم.\nتو آشپزخونه رفتم. کم کم از کاری که کردم احساس پشیمونی داشتم. اصلاً دوست نداشتم کوهیار فکر کنه من و نریمان عاشق همیم.\nارغوان: صاحبخونه رو دیدی؟\nبیتا: نه، ندیدم!\nارغوان: اومد تو حیاط! چطور ندیدی؟\nبی اهمیت از حرفی که شنیدم بشقاب ها رو ازش گرفتم. رفتم تو هال و مشغول چیدن میز شدم.\nبا صدای نیما برگشتم. به کوهیار که بغلش وایساده بود اشاره کرد.\nنیما: صاحبخونه و دوست عزیزم کوهیار خان !\nروبه من، ایشون هم بیتا خانوم! دوست صمیمی مرجان که البته یه جورایی همکار همدیگه م به حساب میاین.\nکوهیار دستشو دراز کرد و گفت: خیلی از آشنایی تون خوشبختم، خیلی خوش اومدین.\nبیتا: خیلی ممنون. بنده م از آشنایی تون خوشبختم.\nخوشبختانه با اینکه دوست نیما بود ولی چیزی از آشنایی و البته شراکتمون نگفته بود.\nهر کدوم سر جامون نشستیم که چشمم به ارغوان که چشم و ابرو میومد افتاد.\nبدون اینکه متوجه بشم بین نریمان و کوهیار نشسته بودم.\nنریمان: بشقابت و بده برات بکشم.\nبشقاب پر شده رو ازش گرفتم یه تیکه از گوشت و تو دهنم گذاشتم.احساس کردم بی نمکِ، دستم و برای برداشتن نمکدون دراز کردم همزمان با من دست کوهیار به سمت نمکدون اومد، لمس دست شو خیلی کوتاه حس کردم، دستم و برداشتم به غذاش نمک زد منتظر بودم نمکدون و سر جاش بزاره. ولی عمداً نمکدون و گوشه سمت راست خودش گذاشت. یه ذره عصبیم کرد.\nنریمان: چطوره؟ کباب خوب شده؟\nبه تنها چیزی که فکر نمی کردم غذا بود الکی تشکر کردم.\nیه لقمه تو دهنم گذاشتم که مرجان گفت:\nراستی بیتا! صبح اون چرت و پرتا چی بود پشت گوشی می گفتی؟!\nاز هول لو رفتنم. غذا جست تو گلوم به سرفه افتادم. نزدیک بود خفه شم که نریمان یه لیوان آب دستم داد. نیما رو به مرجان پرسید.\nنیما: عزیزم؟جریان چیه؟!\nمرجان با آب و تاب گفت:صبحی زنگ زدم که آدرس ویلا رو بدم. میگم کی میای؟ میگه منم دلم تنگ شده، کلا هر چی من می گفتم یه چیز دیگه جواب می داد. دوباره پرسیدم کی میای؟ می گه مگه می شه کنار تو باشم و بهم خوش نگذره.\nبماند که چقدر خندیدن و مسخره کردن.\nارغوان:شیطون؟ راست شو بگو کی پیشت بود؟\nمرجان: تازه داشت یادم می رفت اینم گفت، شک ندارم یکی از بهترین شمال های عمرم میشه.\nپوزخند کوهیار وشنیدم، واقعا دیگه حنام پیشش رنگی نداشت، هر کلکی می زدم سریع لو می رفتم. کاردم می زدی خونم در نمی اومد. همشون به جز کوهیار که قاشق و چنگال رو تو بشقابش گذاشته بود. داشتن می خندیدن. کپل که یه ذره می خندید قرمز می شد نزدیک بود بترکه. با حرص گفتم:\n_ همه تون رو آب بخندین.\nاز اینکه من حرص می خوردم بیشتر خنده شون می گرفت.\nارغوان: عزیزم! قول می دیم تمام تلاشمون و بکنیم یکی از بهترین شمال های عمرت بشه.\nبیتا: زهر مار! خودتون مسخره کنید، حیف خسته م حوصله تلافی کردن ندارم!\nنریمان: چرا خسته ای؟ حالا که شریک داری این قدر خودت و خسته نکن کارا رو بسپر به اون.\nفقط همین و کم داشتم که به لطف نریمان زد تو خال.\nاز حرفی که شنیده بودن قیافه هاشون دیدن داشت، از تعجب چشماشون چهار تا شد. دلم می خواست اون لحظه نریمان و خفه کنم.\nارغوان: شریک کیه؟!!شریک چیه!؟ نریمان چی می گه؟\nنریمان: مگه بیتا بهتون نگفته بود؟!!\nمرجان: درست حرف بزن بفهمیم چی می گی؟\nنریمان: من فکر می کردم خبر دارین بیتا سهام چیستا رو فروخته!!\nارغوان چشاشو ریز کرد و رو به نریمان گفت: اون وقت چرا به تو گفته؟!\nنریمان:به منم نگفته بود،اون سری که رفتم شرکت برای عیادت، میز و صندلی شریک شو تو اتاق دیدم.\nارغوان: چشمم روشن یعنی اون سری که چلاق شدی و ما اومدیم بهت سر زدیم. شریک داشتی و بهمون نگفتی، دستت درد نکنه دیگه ما غریبه شدیم ؟\nنیما: حالا این شریکت کی هس؟\nارغوان: بپرس این بخت برگشته کیه؟\nبِروبِر نگاهشون می کردم هیچ توضیحی نداشتم که بدم.\nمرجان: زبون نداری خب جواب بده!؟\nارغوان: جنس جلب این و من می شناسم، احتمالا خواسته مهمونی نده که ما رو با شریکش آشنا نکرده.\nمثل بازپرس ها یکی یکی سئوال می پرسیدن. تو محاصره شون گیر کرده بودم.\nمرجان: تو یه اتاقم کار می کنید! احتمالا باید خیلی خوب باشه که هم سهام رو بهش فروختی و هم تواتاقت، راهش دادی.\nنریمان: نه بابا! بیتا می گفت، یه کچلِ پیرِحال بهم زدنه.\nیه لحظه به کوهیار نگاه کردم که خنده شو بزور کنترل می کرد.\nارغوان: چی؟! کچلِ پیر؟خاک تو سرت کنن، مردم شریک دارن، تو هم شریک گرفتی؟\nمرجان خطاب به نریمان: تو! شریک شو ندیدی؟\nنریمان: اون روز که من رفتم اونجا نبود.\nبیتا: می زارید دو لقمه غذا کوفت کنم! اصلا شرکت خودمه؛ خودم اینجور صلاح دیدم .\nارغوان: قربون خودت و شریکت بشم خودت و ناراحت نکن.\nبا این حرف صدای خنده ی کوهیارم بلند شد.\nارغوان: بزا برسم تهران یه پارتی به مناسبت ماهگرد شراکت این پیری و بیتا بگیرم همتون و باهاش آشنا می کنم. بیتا! پولداره؟\nبیتا: کپل! لازم نکرده؛ شما غذات و بخور خودم چلاق نیستم.اگه می خواستم تا حالا باهم آشناتون می کردم.\nارغوان: اتفاقا، خیلیم لازمه خدا رو چه دیدی شاید این پیزولی همون عشقی باشه که چند ساله منتظرشی .\nیه لحظه سرخ و سفید شدم. همه زدن زیر خنده.\nشیدا: کدوم عشق!\nنیما: بیتا، یکی از شرط های ازدواجش عاشق شدنه؛ یعنی تا عاشق نشه ازدواج نمی کنه.تا حالا هر چی خاستگار داشته به این بهونه رد کرده.\nبیتا: شماها امروز چتون شده؟ همه ی پته ی منو رو آب ریختین!\nشیدا: جالبه! یعنی تو هنوز عاشق نشدی؟\nبیتا: نه عزیزم عاشق نشدم.\nچند لقمه غذا خوردم که ارغوان با کنجکاوی گفت:\nارغوان: امروز شریکت باهات بود؟\n" در جواب حرفش به حالت متلک به کوهیار"\nبیتا: آره؟ اتفاقا وسط جاده لاستیکم پنچر شد ازش کمک خواستم، گازشو گرفت و رفت.\nخنده ی ریز کوهیار و شنیدم که سکوت شو شکست و گفت: مگه نمی گید سنی ازشون گذشته؟ خب لابد توانایی نداشته. وگرنه کمکتون می کرد.\nخندم گرفت. اون شب چون همگی خسته بودیم زود خوابیدیم.\nصبح با شیطنت های ارغوان از خواب بیدار شدم. بی شعور، حرکات مثبت ۱۸ انجام می‌داد.\nبیتا: تو داری چه غلطی می کنی؟!\nخندید و گفت: دیشب خسته بودی ملاحظه تو کردم، از امشب خودت و واسه شوهر جونت آماده کن.\nبا پام از روی تخت پرتش کردم و گفتم: تو م یخوای شوهرم بشی. اگه صد سال بی شوهر بمونم، دیوونم زن تو شم!\nاز روی زمین با خنده بلند شد و گفت: منم تواِ وحشی و نمی گیرم. آدم شوهرش و از رو تخت پرت می کنه.\nبه حرفاش گوش ندادم. رفتم دستشویی سر و صورتم و شستم. از پله ها که پایین اومدم، کوهیار رو دم در ورودی دیدم.\nیه دست لباس ورزشی پوشیده بود. با لبخند سرش رو به علامت سلام یه ذره خم کرد. من هم در جواب سری تکون دادم؛ چون تو جمع وانمود کرده بودیم هم رو نمی شناسیم، نمی خواستم کسی راجبم فکری بکنه، جلوتر از اون به آشپزخونه رفتم . بعد از چند دقیقه کوهیار هم پشت سرم اومد. با شوخی و خنده صبحونه مون رو خوردیم.\nکوهیار واقعا صاحبخونه ی خوبی بود، همه تو خونه اش احساس راحتی می کردیم، با همه صمیمی شده بود، و باهاشون می گفت و می خندید. بعد از تموم شدن صبحونه مرجان گفت: من یه برنامه ریزی کردم.\nهیچ کس نپرسید چه برنامه ریزی !\nمرجان: بادمجون که واکس نزدم! با شماها بودم؟\nنیما: اختیار داری عزیزم! بفرمایید چه برنامه ریزی؟\nمرجان:قرار نیست این چند روز فقط من تو آشپزخونه بپزم و بقیه بخورن!\nمن که اخلاقش و می شناختم و می دونستم قصدش چیه با اعتراض گفتم: چند روز اومدم استراحت کنم، حالا نمی شه من خشکه حساب کنم؟\nمرجان: اعتراض نباشه؛ دستپخت تو از همون بهتره.\nارغوان خندید وگفت : منم،کلا چند تا غذا بیشتر بلد نیستم درست کنم! که اکثراً یا شور میشن، یا بی نمک!\nشیدا با عشوه گفت: شام امشب با من، چند مدل غذا می پزم همتون کیف کنید.\nانگشت شصتم به ارغوان نشون دادم؛ البته از دید کوهیار غافل نمود.\nنیما:دست خواهر گلم درد نکنه،مطمئنم مثل همیشه عالی میشه.\nمرجان: خوب تکلیف شام مشخص شد، بین ما سه نفر کی فردا شام می پزه؟\nکوهیار: اجازه! من یه چیزی بگم؟\nمرجان: بله، بفرمایید؟\nکوهیار: از قرار معلوم ناهار و باید حاضری بخوریم؟!\nبیتا: آفرین! به نگاه تیزبین شما. بعدم رو مرجان گفتم: یاد بگیر یه برنامه ریزی ساده غذایی بلد نیستی بکنی.\nارغوان: مرجان! سر ناهار رو شیره مالیدی؟\nمرجان: منو باش؛ که خواستم یه ذره به شماها استراحت بدم.\nنریمان: این خواهر منه؛ بیشتر از شماها می شناسمش ؛ تا ناهار رو گردن ما مردا نندازه ولکن ماجرا نیست.\nمرجان: آفرین! به داداش باهوشم.\nاعتراض کوهیار و نیما بلند شد! مرجان اعتنا نکرد. یه کاغذ و خودکار آورد و اسم های هممون رو نوشت!\nمرجان: طبق قرعه‌کشی معلوم میشه به ترتیب اسم آقایون دراومد ناهار؛ خانم‌ها شام.\nهر کی یه برگه دستش گرفت البته ما فقط قصدمون مسخره بازی بود!\nنیما برگه رو باز کرد اسم خوش بود با حالت بغض ساختگی گفت: مرجان! خدا بگم چیکارت نکنه، من با پای شکسته ام چه جوری می خوام غذا بپزم؟!\nمرجان: عزیزم! خودم کمکت می کنم.\nارغوان، اسم نریمان درآورد.\nنریمان به شوخی گفت: ارغوان داشتیم!\nنوبت من شد برگه رو باز کردم اسم کوهیار و دیدم لبخندی رو لبام نشست، ارغوان تو بازوم زد و گفت:\nیه اسم می خوای بخونی؟\nبرگه رو رو به جمع گرفتم اسم کوهیار رو نشون دادم.\nکوهیار: من، یه چیزی یادم رفت بگم.\nهمه با کنجکاوی نگاهش کردیم.\nکوهیار:من، یادم رفت بگم؛ مامانم اجازه نمیده به وسایل خطرناک دست بزنم.\nهمه مون خندیدیم. نریمان، اسم مرجان و درآورد. شیدا، اسم ارغوان و برگه آخرم خیلی جالب بودبرگه ی اسم من تو دست کوهیار بود! واقعا تصادف جالبی شد.\nمرجان: یه برنامه ریزی دیگه هم دارم.\nهمه با اعتراض بهش توپیدیم!\nمرجان: چتونه! خونسردی خودتون رو حفظ کنید؛ باید منوی غذایی بدیم.، که این جوری غذاهامون تکراری نشن.\nشیدا پوزخندی زد و گفت: مگه بفرمایید شامِ!\nنریمان که بیشتر قصدش دفاع از مرجان بود و می خواست یه جورایی به شیدا جواب بده گفت: آفرین به خواهر باهوشم. نیما! یاد بگیر.\nنیما دستشو دور گردن مرجان انداخت نگاهی عاشقانه به مرجان کرد و گفت: خانوم باهوش و خوشگل خودمه دیگه.\nارغوان: بی زحمت یه کم ملاحظه ی جمع و بکنید؛ این ورتون کلی آدم مجرد نشسته.\nبا حرفش خندیدیم.\nمرجان: خب شوخی بسه، اسم غذاهاتون رو بنویسین.\nکوهیار: یه سوسیس تخم مرغ واسه من بنویسید.\nنیما: آقا قبول نیست از رو دست من تقلب کردی!\nنریمان: یه چیزی زیاده غذا با تخم مرغ... تو! بنویس املت، منم تخم مرغ با تن ماهی.\nبیتا: یعنی سه روز تخم مرغ بخوریم!؟ مگه مرغیم!!\nارغوان: قراره مرغ بشیم. و از خودش صدای مرغ درآورد.\nاینقدر که برای تعیین اسم غذا مسخره بازی درآوردیم که بی خیال اسم غذا شدیم و قرار شد هر کی هر چی بلده بپزه.\nمن تندی از روی صندلی بلند شدم و گفتم: از این به بعد آخرین نفری که از روی میز پا شه، ظرفا رو اون می شوره.\nدر عرض چند ثانیه همه ی آدم های اون جمع پخش و پلا شدند؛ فقط نیما با وضعیت پاش تو آشپزخونه نشسته بود.\nمثل بمب صدای خنده مون پیچید.\nمرجان که از خنده اشک از چشماش در اومده بود با لحن با مزه ای گفت: بیچاره نیما.\nشیدا که ظاهرا بهش برخورد گفت: من جور داداشم و می کشم.\nهمه ی ظرف ها رو شیدا شست، من، ارغوان، مرجان تو آشپزخونه نشستیم و فقط به ظرف شستن شیدا نگاه می کردیم.\nمن خیلی کنجکاو بودم از دوستی نیما و کوهیار بدونم،ولی حضور شیدا معذبم کرده بود. انگار مرجان متوجه شده باشه، یه لیوان آب دست شیدا داد وگفت:\n_ قربون دستت، وقت قرص های نیماس.\n"نخود سیاه جواب داد" پرسیدم: این و چرا با خودتون آوردین؟\nمرجان با حالت رنجوری جواب داد: دست رو دلم نزار؛ همین که فهمید قراره بیایم شمال بی تعارف با ساکش راهی شد.\nارغوان: ول کنید بابا! مرجان، نیما این تیکه رو از کجا پیدا کرده؟ دستاشو رو به آسمون بالا برد و گفت: خدایا! شکرت چی خلق کردی.\nبیتا: چشم چرون! چشمت صابخونه رو گرفته؟\nارغوان: قربونت زن خوشگلم بشم ؛ حسودیت شد؟ من بجز تو چشمم هیچکی رو نمی بینه.\nبیتا: گمشو! چاخان نگو.\nیه کم سر به سر هم گذاشتیم که مرجان گفت: خیلی ساله با هم رفیق هستن؛ خیلی پسر خوب و آقاییه!\nچیز دیگه ای نگفت، با اینکه خیلی کنجکاو بودم از کوهیار بیشتر بدونم؛ ولی برای این که فکری نکن چیزی نپرسیدم.\nارغوان تا فهمید رفاقت نیما و کوهیار به خیلی سال پیش برمیگرده، نفس شو عصبی بیرون داد. سری به حالت افسوس تکون داد.با دستش به خودش و من اشاره کرد.\nمرجان که گنگ و منگ نگاهش می کرد پرسید: بیتا! این چه مرگشه؟ چرا هی ایما و اشاره میاد!\nارغوان: تقصیر منه، که بیشتر از اینا ازت انتظار دارم.\nمرجان: واقعاً نمی فهمم چی می گی؟\nبیتا: حکایت آب درکوزه رو شنیدی؟\nمرجان تازه دو زاریش افتاد. دلجویانه دستی به سر ارغوان کشید.\nمرجان: قربونت برم! پس من نریمان و واسه چی آوردم.\nپس مرجان قصدش جدی بود. و خیال داشت ارغوان و به نریمان نزدیک کنه!\nارغوان حرفش رو به حساب شوخی گذاشت.\nارغوان: من خودم شوهر مردمم... بعدشم مگه مغز خر خوردم، بیتام و ول کنم.\nاز روی میز بلند شد،اومد دستش و دور گردنم انداخت.\nارغوان: خانوم به این خوشگلی...عشقم! از امشب، قول می دم کاری کنم بهترین شمال عمرت بشه.\nاز تو بغلم جداش کردم. رو به مرجان که می خندید گفتم:\n_مرجان! جون من، آخه، حیف من نیست زن این بشم؟\nارغوان: قربونت برم، مگه من چی کم دارم؟\nبیتا: تو چی داری؟!...من یه مرد چار شونه ی قد بلند، از این جذابِ خفنا می خوام. از این خوش تیپ ها که تو بغلش جا بشم. نه تو. با چندش یه نگاه بهش انداختم .\nبیتا: این همه مدت نموندم یکی مثل تو نصیبم بشه.\nبوسه ی وحشیانه ای کرد و گفت: عزیزم به هیکل گرد و تپلم ، نگاه نکن؛ دلم از صد تای این مردای خفن و خوشتیپ گرمتره؛ بذار امشب برسه بهت نشون میدم.\nبیچاره مرجان به سرفه افتاده بود. لیوان آبی که روی میز جلوی دستش بود و محکم روی میز کوبیدم و به حالت شاکیانه ای گفتم:\n_ یعنی لیوان به این بزرگی و نمی بینی؟!واقعا عقلت قد نمیده این وقتا باید آب بخوری!\nیاد بهونه ی نیما سر غذا نپختن افتادم.\nبیتا: راستی یادم اومد. تو و نیما وقتای شیطونی کرداناتون با پای شکسته اش، مشکلی ندارید؟ سر یه غذا پختن این همه بهونه چی بود، نیما درآورد؟!\nارغوان: آره ولا! خجالت نمی کشید؟مگه یه نیمرو کردن چه فشاری به پاش میاره.\nمرجان: بچه ها زشته؛ این حرفا چیه میزنین!؟\nهی اهم و اهوم می کرد. و چشم و ابرو میومد.\nبیتا: چیه؟ چرا هی چشم و ابرو میای؟\nسرم رو به سمتی که مرجان اشاره می کرد، برگردوندم. وقتی کوهیار رو پشت سرم دیدم، چند بار رنگم اومد و رفت.\nکوهیار: ببخشید، خانوما! فکر کنید که هیچی نشنیدم. اومدم بپرسم؛ داریم میریم یه گشتی بزنیم. شماها هم میاین؛ که فکر کنم با این تفاسیر دیگه منتفی شد.\nمرجان و ارغوان از زور خجالت سر شون رو زیر انداخته بودن. تو دلم خودم رو لعنت کردم. کلا تاسوتی نمی‌دادم،روزم شب نمی شد. با شرمی که تو صدام اومد گفتم:\n_ خیلی ممنون! اگه اجازه بدین ما عصری میایم.\nکوهیار: باشه! هر جور میلتونه.\nبا یه لبخند مرموز از آشپزخونه رفت. نفس راحتی کشیدم .\nمرجان با غیظ رو به من گفت: همش تقصیر تواِ؟ یه ساعته دارم چشم و ابرو میام. چرا نمی گیری؟\nبیتا: تقصیر منه؛ یا این کپل، که نقش شوهر نداشتم و بازی می کنه؟\nارغوان: مرجان! این خوشتیپ از کی پشت در بود؟\nمرجان: چه فرقی می کنه، می خوای بدونی کدوم حرفاتون و شنید. مگه کل حرفاتون چرت و پرت نبود؟\nارغوان: حالا تو بگو از کی متوجه اش شدی؟\nمرجان:از وقتی که داشتی برای امشب تون برنامه می ریختی .\nیه نگاه به همدیگه کردیم. زدیم زیر خنده.\nمرجان: خوب شد؛ شیدا اینجا نبود وگر...\nهنوز حرفش تموم نشد که؛ شیدا عین جنی که بهش سوزن زدی پیداش شد.\nشیدا: چرا خوب شد من نبودم؟\nمرجان:هیچی عزیزم! تو چرا باهاشون نرفتی؟\nشیدا: نیما اجازه نداد.\nدم نیما گرم، منم که با شیدا حال نمی کردم. به بهونه ی دوش گرفتن بلند شدم. با اینکه اولش بهونه بود؛ ولی فرصتی خوبی برای دوش گرفتنم شد.\nیه ربع حمومم طول کشید. آب موهام و خشک کردم. دوباره لخت و ابریشمی شدن، حوصله ی تو حموم لباس پوشیدن رو نداشتم. داد زدم ارغوان.\nارغوان: چه خبرته؟ چرا داد میزنی!\nبیتا: کی خونه ست، مردا برگشتن؟\nارغوان: نه خبر مرگت.\nحوله رو دور خودم پیچیدم، تندی توی اتاق خواب رفتم.\nارغوان تا من و دید لب و دهنی تر کرد.\nبیتا: روتو بکن اون ور؛ می خوام لباس تنم کنم.\nاهمیت نداد؛ لباسام رو دستم گرفتم که برم بیرون؛ چشماش رو گرفت.\nارغوان: بشین سر جات! نگاه نمی کنم.\nحوله رو که باز کردم، دستشو برداشت. چشماش از هیزی گشاد شد.\nارغوان: جووون...چه full HD...عجب جیگری شدی...نصیب هر کی شدی،کوفتش بشی، تو گلوش گیر کنی.\nحوله رو به سمتش پرت کردم، سریع لباسم و پوشیدم تا بیشتر نگاه نکنه. سشوار و برداشتم،موهام و خشک کنم. ازدستم گرفتو موهام رو برام خشک کرد. یه آرایش مختصر کردیم.\nصدای مردها رو شنیدیم که برگشته بودن. اولین ناهار با نیما بود. یه ماکارونی خیلی خوشمزه با کمک مرجان پخته بود. چه میز خوشگلی چیده بود. از هر مدل مخلفاتی روی میز چیده بود. بعد از غذای خوشمزه اش یکی یکی تشکر کردنامون شروع شد.\nنریمان: داماد! دستت درد نکنه.\nشیدا: داداش خیلی خوشمزه شد؛ راضی نبودم با وضعیت پات چند ساعت سر پا بمونی.\nنیما: نوش جونتون؛ عزیزم! با دستام پختم؛ چه ربطی به پام داره!\nهمین که اسم پا اومد، پوزخند کوهیار رو شنیدم، نتونستم مانع خندم بشم.\nنیما: پای من خنده داره(به حالت شوخی)\nبیچاره خبر نداشت پای شکسته اش، چه سوژه ی داغی شده!\nبیتا: به پای شما نمی خندیم...دستت درد نکنه غذات عالی شد، ماشالا با این پاتون؛ غذاتون این شد اگه سالم بودین چی می شد.\nنیما: نوش جونت؛ اتفاقا از وقتی که پام شکسته خیلی جنب و جوشم بیشتر شده.\nارغوان زیر لب گفت: خیلی...مرجان تحویل بگیر.\nبه زور خندم رو قورت دادم؛ با لحن جدی مخلوط با شیطنت گفتم:\n_اتفاقاً منم صب همین و به مرجان گفتم. طفلی خیلی نگران پاتون بود؛ همش می گفت یه موقع سختش نشه.\nکوهیار که واقعا معلوم بود دنبال بهونه می گرده که اونجا رو ترک کنه، بلند شد.\nکوهیار: نیما! دستت درد نکنه، عالی بود.\nتو یه جهش آنی خیز برداشتم و پشت سر کوهیار راه افتادم و گفتم: آخری ظرفا رو میشوره.\nحرکت من بهونه ی خوبی برای خنده های کوهیار شد. عصر قرار شد همگی بریم لب ساحل.\nتو این فاصله یه چرت کوچولو واقعا سرحالم آورد. لباس هام رو پوشیدم، رژ لبم رو تجدید کردم. ارغوان به حالتی که خودش و مالک و شوهرم خطاب می کرد به شوخی گفت:\n_پاک کن اون لب های صاحب مردت رو !\nبیتا: ارغوان! باز که داری زر می زنی؟\nارغوان: نمی گی من غیرتی می شم؟ پاک می کنی یا برات پاک کنم.\nارغوان: جان دلم!\nارغوان: با شوهرت درست حرف بزن، تو این اوضاع بی شوهری می زارم می رم.\nبازوش رو جلو آورد با خنده دستش و گرفتم و از پله ها پایین رفتیم.\nشیدا، چون قرار بود شام برامون چند مدل غذا بپزه نیومد.\nتو حیاط کنار ماشینم وایساده بودم که یه پیام برام اومد،\n"بیا تو ماشین من" مسیج نریمان بود. سرم و از تو گوشی بالا آوردم و به قیافه ی خندونش نگاه کردم." تو دلم پوزخندی زدم و گفتم: به همین خیال باش."\nنیما: ارغوان! تو، با نریمان‌بیا؛ بیتا! شمام با کوهیار!\nیه دفعه چهره ی خندون و مهربون نریمان برگشت، شاید اون لحظه نیما رو بهش می دادن خفه اش می کرد، دندون هاشو از عصبانیت روی هم فشار داد.\nبیتا: حالا شما دوتا می خواین زن و شوهری تنها باشین من و ارغوان و چرا از هم سوا می کنید؟ منم که خودم ماشین دارم، چرا با کسی بیام؟\nمرجان: می ترسم باز پنچر بشی، کسی کمکت نکنه!\nبیتا: هه هه هه، خدا نکشتت بامزه !\nمرجان:خب دیگه سوار شید، دیرمون شد.\nراستش بدم نمیومد کنار کوهیار باشم و اتفاقات پیش اومده رو ازش بپرسم. به طرفش راه افتادم. ارغوانم بدون تعارف سوار ماشین نریمان شد. باز شیطون تو جلدم رفت می دونستم نریمان چقدر انتظار می کشه باهام تنها باشه و از اون ورهم خبر داشتم، چقدر روم تعصب داره، دلم خواست یه ذره سر به سرش بزارم. رو به کوهیاری که خیلی شیک و پیک و جذاب تکیه اش رو به ماشین داده بود با لحن کش دار گفتم:\n_ اجازه هست، من پشت رُل بشینم؟\nبی هیچ حرفی سوییچ و تو هوا تکون داد و رفت روی صندلی بغل راننده نشست.\nاز چشمای نریمان فقط آتیش می بارید. شاید یک درصد انتظار این حرکت و ازم نداشت. اونم از منی که همیشه حد و حدودم رو با جنس مخالفم حفظ می کردم. ولی این بار بر خلاف همیشگی م خودم داشتم به یه نفر نزدیک می شدم که واقعا دروغ نگم رفتار اون یه نفر جذب کننده بود.\nصدای جیغ مانند لاستیک های ماشین ، نشان از رفتن نریمان داد. تا حدودی هممون رو شوکه کرد، نیما پشت سرش راه افتاد منم پشت فرمون نشستم. خونسردی کوهیار واقعا آرامش بخش بود انگار نه انگار چیزی شده. یه کم مکث کردم تا حرکت نریمان و هضم کنم.\nکوهیار: حرکت کن دیگه!\nپام و روی پدال گذاشتم و راه افتادم. به ماشین نریمان نزدیک شدم، اخم غلیظی مهمون چهره اش شده بود. حتی رفتارش یه جورایی ارغوان و معذب کرده بود. از حرکت نریمان که در واقع خودم باعث ش شدم. بدم اومد، مخصوصاً سبقت گرفتم تا نبینمش، هم از اون و هم از نیما جلو زدم. تو جاده ترافیک به حدی سنگین بود احساس می کردی توی تهران پشت چراغ قرمز گیر کردی.\nکوهیار: بیتا! تو شب ها پیش این کپل می خوابی؟\nبیتا: آره؟ چطور مگه!\nکوهیار: حواست باشه، بد خطرناکه!\nبه شیطنت های صبح مون اشاره می کرد.\nبیتا: کبریت بی خطره، دیدی که کنار نریمان چقدر معذب نشسته بود.\nکوهیار: بی خود از دوستت طرفداری نکن، خودت از اون بدتری.\nخندیدیم. دوباره گفت:\n_ ولی خوشم اومد.\nسری به حالت سئوالی تکون دادم.\nکوهیار: از آپشن های مرد مورد علاقه ت، از اون مرد چار شونه ی جذاب و خفن.\n"تو دلم خندم گرفته بود."\nبا خنده گفت:ا گه دور و برت رو خوب نگاه کنی، اون مرد خوش تیپ و جذاب رو پیدا می کنی.\nمنظورش رو فهمیدم. گفتم: آره؟ قبول دارم، بزار برسیم دم ساحل اونجا ازشون زیادِ، حتما نشونت می دم.\nدر حالی که از تعجب تا حدودی چشماش گردشده بود؛ ولی سعی کرد تعجبش رو پنهون کنه با خنده گفت: اِ...؟ پس دم ساحل نشونم می دی!!؟\n"زدیم زیر خنده." خیلی کنجکاو بودم از زبو‌ن کوهیار دوستی بین خودش و نیما رو بدونم و کجکاو تر این که دیشب که تو ویلاش من و دید برخلاف شوکی که از دیدنش بهم وارد شد، اون اصلا از دیدن من تعجب نکرد گفتم :\nبیتا: تو می دونستی من قراره بیام اینجا؟\nموشکافانه نگام کرد و گفت: خودت چی فکر می کنی؟\n"پس حدسم درست بود."\nبیتا: چرا سر فیلمبرداری چیزی نگفتی؟\nکوهیار: چون دوست داشتم وقتی یهویی من و می بینی عکس العملت رو ببینم. خندید و گفت: اون لحظه واقعا قیافه ت دیدن داشت.\nبیتا: پس چرا نیما چیزی نمی دونست؟!\nکوهیار: تو من و با نیما یه جور می دونی؟\n"از این که آدم زرنگی بود توش شکی نبود. فقط یه چیزی بدجور تو دلم گیر کرده بود" ژست طلبکارانه ای گرفتم و با دلخوری گفتم:\n_چرا تو جاده تنهام گذاشتی و رفتی؟\nابرویی بالا انداخت و گفت: بیخود طلبکار نباش،کسی که قراره طلبکار باشه منم نه تو!\nبیتا: اون وقت چرا؟ آقای طلبکار!\nکوهیار: من کجام کچل و حال بهم زنه؟\nاز ته دلم خندیدم : اون روزی که این حرف و زدم انتظار نداشتم تو موقعیتی که کنارت نشستم دروغم لو بره.\nکوهیار: دختر شیطون! دیگه از این به بعد شریکت رو سر کار نزار!\nنمی دونستم داره از چی حرف می زنه!\n_ من کی تو رو سر کار گذاشتم!!؟\nکوهیار: وقتی که با مرجان خانوم حرف می زدی و وانمود می ...\nنذاشتم ادامه ی حرفش و بزنه خندم گرفت.\nبیتا: پس سر کار رفتی؟\nکوهیار: یه سئوال می پرسم راستش و می گی؟\n"سرم به حالت مثبت تکون دادم."\nکوهیار: قصدت از اون تلفن چی بود؟\nشیطون سرم رو تکون دادم و گفتم: مثلا خواستم بگم منم یه نفر و دارم که عاشق و منتظرمه.\nیه جوری مهربون و قشنگ نگام کرد که زیر اون هم مهربونی نگاش تاب نیاوردم.\nکوهیار: اینم که گفتی تا حالا اصلا عاشق نشدی، راست بود یا نه سرکاری بود؟\nبیتا: نه دیگه اون جدی بود.\nبا مکث کوتاهی گفت: ولی سعی کن عاشق بشی.\nاز حرفش یه جوری شدم یه لحظه صدای قلبم چند برابر شد،این دومین باری بود که این حالت برام پیش می اومد، چشم به مسیر دوختم و دیگه تا ساحل حرفی نزدیم .\nبا اینکه تقریباً از همه چی حرف زدیم؛ ولی برام جالب بود، اصلا به حرفای دیشبی که از نریمان شنیده بود اشاره نکرد.\nوقتی رسیدیم. جلوتر ازمن پیاده شد، در ماشین و باز کردم. باد وحشتناکی وزید احساس کردم یه چیزی تو چشمم رفت. دید م تارشد، با انگشتم سعی کردم اون شی و دربیارم.\nکوهیار: بزار کمکت کنم؟\nتو همین حین اون شی و در آوردم.\nبیتا:مرسی، درش آوردم.\nیه دفعه تو چشمام خیره شد یه جوری که از شدت گرمای نگاهش احساس کردم تمام تنم گر گرفت.\nزیر لب یه چیز عربی خوند: فتبارک الله احسن الخالقین...لا حول ولا قوه الا بلله علی العظیم و مثل رمال و فالگیر ها توی صورتم فوت کرد.\nاون لحظه حس پرنده ای که توی آسون ها سبک بال پر می زد رو داشتم، لبخندی به پت و پهنی ارغوان روی صورتم نشست. خیلی ها بهم گفته بودن که چشمای قشنگی داری؛ ولی به شدتی که کوهیار واکنش نشون داد نبود.\nیه شیطنتی تو چشماش موج زد و یه لبخندی که معلوم بود قراره به خنده تبدیل بشه.\nکوهیار: گفتی برسیم دم ساحل نشونت می دم، خودم از تو‌چشمات همون مردِ جذاب و خفن و دیدم.\n"من و باش فکر کردم برای من چشم زخم می خونه. با این که ضد حال بدی خوردم ولی از شوخی و شیطنتش خیلی خندیدم. وقتی خندم بند اومد، فقط تونستم انگشت مو به نشونه ی تهدید تکون بدم؛ که ماشین نیما و نریمان از راه رسید."\nزیر گوشش گفتم: تلافی این کارت و درمیارم.\nخندید و گفت:باشه، منتظرم!\nبقیه از ماشین هاشون پیاده شدن و یه جورایی مشکوک بهمون نگاه کردن؛ البته نریمان هنوز اخماش تو هم بود؛ ولی اعتنا نکردم.\nارغوان: خوب ماشین طرف رو صاحب شدی.\nمرجان: سبقتم گرفتی که کسی چیزی نبینه.\nبیتا: مثلا می خواستین چی ببینید!\nمرجان: دخترا؟ اگه زرنگ باشین، بعد از شمال دوتا عروسی افتادیم.\nارغوان: برو بابا با اون داداش قراضه ات نزدیک بود به کشتنم بده، یه جوری می گه اگه زرنگ باشید دوتا عروسی افتادیم، انگار ما تو کف شوهریم.\nمرجان ابروهاشو درهم کشید و گفت :نمی دونم یهو چش شد!!! نریمان از این اخلاق ها نداشت.\nدیگه مطمئن شدم قصد مرجان برای ارغوان جدیه، می موند من و کوهیار که از قبل با هم آشنا بودیم و در واقع نزدیک شدن مون از روی شراکت بود و مرجان تو این قضیه دخالتی نداشت. هر کدوم یه چیزی تو دستمون گرفته بودیم. با زیر انداز، سبد مسافرتی، فلاکس چای و کلی خوراکی.\nبه سختی جایی برای نشستن پیدا کردیم. دم ساحل غلغله و شلوغی موج می زد. صدای نوار ماشین ها، جیغ و خنده بیشتر از هر صدای دریا شنیده می شد. همه جور قشری با هر سن و سالی اومده بودن. بیشتر آدمای اون جا، یا در حال آب تنی کردن بودن یا توی شن ها آفتاب می گرفتن و بازی می کردن.\nتا نزدیکی های شب رو اونجا بودیم. همه چیز خیلی خوب و خوش بود. البته اگه از اخم و تخم های نریمان فاکتور بگیرم. با دیدن غروب خورشید یه حال عجیبی بهم وارد شد. یه حال شیرین در عین حال دلهره آور! دلهره ای که از تموم شدن آدم و اومدن مرگ خبر می داد.\nویرایش شده خرداد 98 توسط زهراتیموری\nفکر چند مدل غذا اشتهام و تحریک کرد. سریع لباسام و تعویض کردم. شام و تو حیاط زیر آلاچیق قرار بود سرو کنیم. از پله ها پایین اومدم و یه راست به حیاط رفتم. هر چی به بقیه نزدیک تر می شدم، مرموز تر نگام می کردن. وقتی سر میز رسیدم از دیدن غذاها جا خوردم. چند مدل غذای شمالی( میرزا قاسمی،کشک بادمجون،نازخاتون) که تو همشونم بادمجون بود به حدی تو ذوقم زد که یادم رفت بشینم.\nشیدا: بیتا! چرا نمی شینی؟\nطفلی کلی براشون زحمت کشیده بود؛ زشت می شد اگه چیزی می گفتم با لبخند کج و کوله ای روبروی کوهیار نشستم عمداً ظرف کشک بادمجون و جلوم آورد و گفت: ظرفتون رو بدین تا براتون بکشم.\nخبر داشت چقدر از بادمجون متنفرم و تو ماشین گفته بودم خیلی گشنمه. دلم می خواست، خرخره شو بجوام؛ که دیگه این جوری مسخره ام نکنه. چشم غره ای کردم. ولی از رو نرفت و یه ظرف دیگه برداشت.\nکوهیار: ناز خاتونش حرف نداره با لب و لوچه ی آدم حرف میزنه.\nیه لحظه قند تو دل شیدا آب شد و تشکری بابت تعریفی که کوهیار از غذاش داشت، کرد.\nبیتا: خیلی ممنون! شما لطف می کنید اون سالاد و به من بدین؟\nشیدا: مگه غذا نمی خوری؟\nارغوان: عزیزم! بیتا به بادمجون ویار داره.\nصدای خنده بلند شد. محکم به پهلوش زدم،\nارغوان:چرا می زنی؟ خب عزیزم! کاهو بخور.\nبیتا: مگه بُزم.\nباز دوباره خندیدن، مجبوری خودم و با ظرف سالادم سرگرم کردم. ولی سیر که هیچ نمی شدم؛ بلکه ضعفم بیشتر می شد. نگاهی به کوهیار کردم که با اشتها می خورد. همزمان به نریمان که فقط با غذا بازی می کرد. و ارغوان که داشت می ترکید.\nدستم و دور شونه ی ارغوان انداختم. فهمید قصدم چیه، شونه ای بالا انداخت و گفت: دارم غذا می خورم.\nبیتا: ارغوان جونم! پاشو گشنمه.\nاعتنا نکرد، دیدم احترام بهش نیومده به\nحالت آمرانه گفتم: پاشو بپر دو تا تخم مرغ نیمرو کن، بگو چشم.\nقاشق و چنگال و با حرص تو بشقابش کوبید و با اعتراض گفت:\n_ مگه اینجا شرکت خراب شدته، منم خانم منشی تم.\nبیتا: بیشتر شبیه عمو رجبی تا خانوم سپاهی.\nمثل بمبی که منفجر می شه، صدای خنده شون پیچید.\nکوهیار: برم از بیرون یه چیزی براتون بیارم؟\nاز خدام بود با هم بریم بیرون؛ تا بیشتر نریمان رو که با اون اخماش داشت چپ چپ به کوهیار نگاه می کرد رو بچزونم.\nبیتا: دستتون درد نکنه، الان ارغوان یه چیزی برام دست و پا می کنه.\nارغوان توپید و گفت: حالا می میری اگه یه بار بادمجون بخوری؟ تو! مگه نمی دونی، من اگه از سر غذا بلند شم اشتهام کور می شه؟\nبیتا: از کی تا حالا این جوری شدی!؟ مگه چیزیم جلو دار اشتهای تو می شه! پاشو برو دیگه گشنه مه.\nانگار با دیوار حرف می زدم زیر گوشش گفتم: سر یک کیلو شیرینی خامه ای.\nنچه ای کرد و گفت: کمه.\nبیتا: دو کیلو خیرشو ببینی.\nبیتا: دوتا نیمرو ارزش دو کیلو شیرینی رو داره دیگه؟\nفکری کرد و بلند شد رفت.\nچشم دیدن غذا خوردن کوهیار رو نداشتم. یکی از موهام و کندم و توی غذای جلو دستم انداختم. منتظر بودم نگام کنه، وقتی سرش و بلند کرد. موی دراز و چرب و چیلی شده رو نشونش دادم. وقتی عق زدنش رو دیدم دلم خنک شد خودمم از موی خودم حالم بهم خورد چه برسه به اون.\nبه هیچ کدوم از غذاها دیگه دست نزد و رفت سراغ سالاد.از این که فهمیدم چی اشتهاش و کور می کنه احساس خوشایندی داشتم. می تونستم تو شرکت کلی ازش استفاده کنم. ارغوان با یه بشقاب نیمرو اومد. دو سه لقمه خوردم. دلم برای کوهیار و کاری که باهاش کردم سوخت از اشتهاش خبر داشتم و معلوم بود هنوز سیر نشده. یه لقمه براش گرفتم و از زیر میز آروم پام و روی پنجه اش گذاشتم سرش رو بلند کرد، به لقمه غذا اشاره کردم از زیر میز لقمه رو بهش دادم. نیمرو رو توی دهنش گذاشت، چشماش رو بست و طوری سرش رو تکون می داد و با لذت می خورد، انگار داشت کبابِ برگ یا گوشت بوقلمون می خورد.\nخنده ام گرفت، یه لقمه خوردم که یه تماس کوچیک به پام خورد، اشاره کرد که هنوز گشنه شه، یه لقمه ی بزرگتر گرفتم و به همون شیوه به دستش دادم. شیطون! این دفعه ول کن دستم نبود.\nغذا که تموم شد کوهیارخطاب به من ولی طوری که شیدا فکر کنه با اونه گفت: دستتون درد نکنه! یکی از بهترین غذاهای عمرم بود. و یه چشمک به من زد.\nحالا بماند که شیدا چشماش چه برقی می زد.\nبعد از غذا کلکم یادم رفت که کوهیار گفت: امشب قراره کی ظرفا رو بشوره؟\nسریع دستم رو کشیدم و گفتم: طبق معمول آخری ظرفا رو اون می شوره.\nدر واقع حرف کوهیار یادآوری خوبی شد که حواسم باشه شستن ظرفا گردن من نیوفته.\nاین دفعه شستن ظرفها به نریمان افتاد. با بی احساسی سر جاش نشسته بود و اصلا به خنده ها ی ما توجه نمی کرد.\nبعد از شام چهار برگ بازی کردیم. شیدا و کوهیار من و نیما...\nشیدا زیاد وارد نبود و باعث می شد پشت سر هم ببازن. کوهیار اول محترمانه بهش تذکر داد؛ ولی وقتی خنده های من و نیما از باخت های پی در پی و عصبانیت کوهیار زیادتر می شد. صدای تذکر دادنش به شیدا بالاتر می رفت؛ حتی از نیمام خجالت نمی کشید. شیدا، که کم گند به بازیشون نزده بود به بهونه ی خواب بلند شد رفت. مرجان و ارغوان هم رفتن.\nنریمان پکر و عبوس اومد یه گوشه نشست. کوهیار ورق های توی دستش رو خیلی قشنگ بُر می داد چشمم به دستاش مونده بود.\nبیتا: می شه به منم یاد بدین؟\nکوهیار: بله؟ چرا که نمی شه.\nبا چند بار نشون دادن و تمرین کردن یاد گرفتم. نریمان که دیگه تحمل از دور نگاه کردن به ما دو تا رو نداشت اومد و گفت: منم بازی.\nنیما: بشین به جای شیدا تو بازی کن!\nنریمان: از اول تک حاکم کنید!\nچون یار مقابل کوهیار می شد نمی خواست با اون هم بازی بشه، کوهیار م تیز بود و سریع فهمید ابرویی بالا انداخت و یکی یکی ورق ها رو جلوی هر کدوممون انداخت. از قرار معلوم به ضرر نریمان تموم شد من، بلند شدم و روبه روی کوهیار نشستم. حرص نریمان بیشتر شد. به لطف ایما و اشاره های من و کوهیار و ورق های بالایی که تو دستمون می افتاد، از رقیب بهتر بازی می کردیم. خیلی زود اشاره ام رو می گرفت. فقط یه جا هر چی به اشاره ی ورق دل به قلبم کوبیدم که دل بازی کنه، نگرفت؛ البته از دید نریمان غافل نموند ولی به روم نیاورد.\nبا برد ما بازی تموم شد تو این فاصله رفتم یه چایی دم کنم. لیوان ها رو تو سینی چیدم؛ که با صدای نریمان سر جام میخ کوب شدم.\nنریمان: بیتا؟ تو چرا امروز رفتارت این جور شده؟!\n"از عصر تا حالا پکر بود و ناراحت و دلیلش هم کاملا واضح بود."\nبیتا: نیما و مرجان گفتن من تو ماشین...\nمانع حرفم شد و گفت: اون به کنار، سر شام و چی می گی؟ یا موقع ورق بازی؟\nبا سینی چای بی اعتنا از کنارش اومدم رد شم که سد راهم شد چند قدم به عقب رفتم.\nنریمان:دارم باهات حرف می زنم!\nصداش از عصبانیت دورگه شده بود تو این همه سال فقط یه بار نریمان و تو این حال دیده بودم اون هم دفعه ای بود که یه نفر برام مزاحمت ایجاد کرده بود و از نریمان خواستم از سر راهم دورش کنه. با قدم هایی آهسته به سمتم اومد تو چشمام نگاه کرد و گفت: چرا با این مرتیکه، این قدر زود صمیمی شدی؟\nبیتا: مجبور نیستم جواب بدم.\nسعی می کرد با آرامش حرف بزنه ولی نمی تونست" این آدم و می شناسی؟"\nبیتا: دوست نیماس.\nنریمان: دوست نیما! با پوزخند گفت: چه آشنایی نزدیکی! احساس نمی کنی این صمیمیت برای یه روز آشنایی؛ خیلی بیش از حد زیادیه؟\nمن، وانمود کرده بودم کوهیار رو نمی شناسم و در واقع فقط دیشب باهاش آشنا شدم. نمی دونم نریمان چه چیزی دیده بود که فکر می کرد صمیمیت ما بیش از حد هست.\nبیتا: چه صمیمیتی، من فقط تو ماشینش سوار شدم و بخاطر بردن تو بازی، یه چند باری نگاهش کردم که اشار...\nنریمان با کلافگی گفت: فقط تو‌ماشینش سوار نشدی!؟ کلی باهاش گفتی و خندیدی، سر شام هم براش لقمه گرفتی.\nجا خوردم، فکر کردم کسی متوجه ام نشده، خون خونم رو می خورد، نریمان چون عاشقم بود حق نداشت من و کوهیار رو قضاوت کنه.\nبیتا: نریمان، حرف دهنت و بفهم! بی خود تهمت نزن که این وصله ها به من نمی چسبه، براش لقمه گرفتم چو... تو حرفم میومد اصلا نمی ذاشت از خودم دفاع کنم.\nپوزخند تلخی زد و گفت: منی که پنج ساله عاشقتم، هنوز این جوری نگام نکردی و باهام گرم نگرفتی!\nبیتا: مجبور نیستم به اراجیفت گوش بدم، تو هم حق نداری به من تهمت بزنی!\nبا گفتن خدا کنه تهمت باشه. سینی چای و ازم گرفت و رفت. امیدوار بودم روزی بیاد که بفمهه من و کوهیار شریک هم هستیم و از حرفایی که زده پشیمون بشه. روحیه ام رو بهم ریخته بود. دلیل تغییر اخلاق نریمان رو می فهمیدم. من واقعا تا حالا با هیچ مردی به اندازه ی کوهیار گرم نگرفته بودم. چون می دونستم که آدم عاشق حسوده؛ حرف های نریمان به حساب دوست داشتنش می دیدم؛ ولی با این حال هیچ دلیلی نداشت فکر کنه کوهیار آدم بدیه یا به من نظر داره. دیگه تو حیاط برنگشتم.\nهر چی تو جام از این دنده به اون دنده می شدم خوابم نمی برد از بی خوابی کلافه شدم. به ساعت گوشی ام نگاهی کردم ۳۰و۲ بعد از نیمه شب رو نشون می داد. نور صفحه ی موبایلم رو توی صورت ارغوان انداختم، مثل خرس خوابیده بود. " خوش به حالش تو هر شرایطی نه از خوابش می گذشت نه از شکمش" چند بار پلک هام رو روی هم فشار دادم تا خوابم ببره؛ اما بی فایده بود. شالم رو از روی پا تختی برداشتم، تصمیم گرفتم برم تو حیاط . همه جا تاریکی محض بود.از نرده ی پله ها کمک گرفتم که نیفتم.\nآروم و با احتیاط دستگیره ی در هال رو چرخوندم؛ که یه وقت کسی با صداش بیدار نشه. سایه ی درخت ها به شکل های ترسناکی روی زمین افتاده بود، یه لحظه ترسیدم خواستم برگردم اما به خودم آرامش خاطر دادم. با اینکه بهار بود اما برگ های زرد پاییزی هنوز پای درخت ها بودند روشون که پا می ذاشتی، صدای خش خش مانندی ایجادمی کردند روی تاب نشستم و پاهام رو روی زمین کشیدم تا تکون بخوره، خیلی تاریک و خوفناک بود جوری که چشم چشم رو نمی دید. همه جا توی اون شب و سکوت خفته بود. احساس می کردم این تاریکی داره من و می بلعونه! تا جاییکه تاب تکون خورد منم باهاش تکون خوردم. شاید ده دیقه ای گذشت و باز توی فکرام غوطه ور شدم، یه جورایی به نریمان حق می دادم رفتار صمیمی و گرم من با کوهیار در حد آشنایی یک روزه نبود و قطعا تغییر رفتار نریمان بخاطر این بود که تا حالا من و توی همچین موقعیتی با یه مرد غریبه ندیده بود، از حق نگذریم رفتارم خیلی شک بر انگیز بود. توی فکر و خیالام غرق بودم که یه صدایی توجه ام رو جلب کرد. صدایی مثل ناله، بعد صدای شکستن برگ ها. اولش اهمیت ندادم و احتمال دادم گربه ای، چیزی باشه. یهو صدا نزدیک و نزدیک تر شد، انگار کسی روی برگ ها پا می ذاشت. ترس ورم داشت صدا زدم: کسی اونجاست؟\nهیچ صدایی نشنیدم، کوهیار و شیطنت هاش باعث شد فکر کنم اونِ، قوت قلب گرفتم شجاعانه گفتم: کوهیار، تویی؟ کارت خیلی بی مزه ست، اگه فکر کردی ترسیدم کور خوندی.\nبا این حرفم صدای برگ ها قطع شد انگار هر کی بود یه جا ثابت موند. یه دفعه صدای گربه اومد نیش خندی به افکارم، که بی خود به کوهیار شک کرده بود، زدم، اومدم برم که صدای خنده ی یه بچه تو حیاط زیر اون همه درخت پیچید. یه حالت اکو مانندی ایجاد کرد.\nآب دهنم رو قورت دادم دوباره با صدایی که از شدت ترس نا مفهوم شده بود گفتم: ک..ک..کسی...او...نج...اس\nیهو تاب که روش بی حرکت نشسته بودم، شروع به تکون خوردن کرد. این دیگه نه خیالات بود نه کوهیار . قلبم عین گنجشگ می زد. دوباره تاب از حرکت ایستاد. نزدیک بود از ترس سکته کنم. صدایی گنگ و دور با ناله گفت: بیتا؟\nتمام تنم یخ بست. تو اون تاریکی دو تا چشم دیدم و سایه ای که محو شد. تا دوباره اومدم بلند شم تاب به حرکت در اومد و همزمان صدای قیژ مانند زنجیر فرسوده ترسم و ده برابر کرد. دهنم رو وا کردم تا جیغ بزنم کسی از پشت سر دهنم رو گرفت. اجازه ی نفس زدن نمی داد. جرات سر بر گردوندن نداشتم. زورم به دستی که جلوی دهنم رو گرفته بود، نمی رسید. تمام توانم رو جمع کردم. با دندونام گاز گرفتم اون قدر محکم که حس کردم گوشت دست اون شخص و کندم. یه دفعه دستش شل شد. از جلوی دهنم دستش رو برداشت. تو یه ثانیه به خودم تردید ندادم با سرعت تمام فرار کردم؛ اینقدر دوییدم که نفسم به شماره افتاد تا خود ساختمون و نمی دونم چطور دوییدم. در هال و محکم باز کردم و خودم رو توی خونه انداختم، تکیه مو به پشت در دادم تا نفسم برگرده. پشت در نفس راحتی کشیدم. نمی دونم چرا اون لحظه فکر این که شاید این اتفاق و صداها کار کوهیار بوده باشه. یه آرامش نسبی به قلب پر ضربانم هدیه داد. با خودم گفتم: تلافی کارش رو برای فردا پس می دم. با این خیال لبخند زشتی روونه ی چهره ی ترسیده و رنگ پریده ام شد.\nیکی دو تا پله رو بالا نرفته بودم که با صدای در اتاق خواب و سایه ای روی سرامیک های سفید کف هال سر برگردوندم. با دیدن صاحب اون سایه سر جام کُپ کردم.\nرنگم عین گچ دیوار سفید شد از خشک شدن دهنم احساس بدی بهم دست داد. قیافه ی خواب آلود و موهای ژولیده و بهم ریخته ی کوهیار نشون می داد که اون کسی که با خیال شوخی هاش آرامش گرفتم تو خواب عمیق بوده پس اون آدم و ناله ها و اون صداها... داشتم پس می افتادم که کوهیار گفت: بیتا؟ چرا این جایی؟\nروی پله ها نشستم و نا امیدانه براش همه چی رو تعریف کردم مثل همیشه شروع کرد به شوخی کردن.\nکوهیار: بابا خیالاتی شدی؟ جن کجا بوده؟\nپر از التماس نگاهش کردم تا شاید حرفام رو باور کنه دوباره گفت: دستش و گاز گرفتی؟ تو دیگه کی هستی؟ من و با جن خونه مون در ننداز فردا پس فردا که تو بری میاد سر وقت من.\nهمین جوری پشت سر هم شوخی می کرد. با اطمینان می خواستم یه جورایی قانعش کنم که توهم نبوده و هر چی دیدم راست بوده.\nکوهیار: ما یه جن داشتیم عاشق دخترای خوشگل می شد چند باری هم دخترای فامیل رو با خودش برد!\nگیج نگاش کردم، این بار تو چهره اش یه غم بزرگ نشست.\nکوهیار: بیتا! خدا رو شکر! که تو رو با خودش نبرد.\nاین کوهیار همون کوهیاری که همه چیز رو به شوخی می گرفت نبود! یه غم تا عمق چشماش نشست. نگاهی به چهره ی پر از یاس ام کرد، نمی دونم یهو چش شد، اومد من رو توی بغلش کشید. بدون این که پسش بزنم سرم رو روی سینه ش گذاشتم با صدای ضربان قلبش صدای قلب منم چند برابر شد. دستی به موهام کشید و گفت: نترس من کنارتم.\nدیگه مطمئن شدم که یه چیزی توی این باغ بوده و کوهیار نمی تونه حقیقت رو کتمان کنه. نمی دونم از ترسم بود یا چیزی دیگه ای ولی هر چی که بود نمی خواستم از بغلش جداشم. کم کم آروم شدم که صدای نریمان ترس رو مهمون قلبم کرد. چشماش به خون نشسته بود با داد و فریاد گفت: تو، تو بغل این مرد چیکار می کنی؟\nکوهیار: بیتا فقط ترسیده بود من می خواستم آرومش کنم.\nنریمان زهر خندی زد و گفت: که گفتی تهمت می زنم.\nیه لحظه به رد دندونام روی دستش نگاه کردم. همزمان هم من، هم کوهیار و هم نریمان به دستش نگاه کردیم.\nنریمان: وقتی تو حیاط گفتی کوهیار، دیگه مطمئن شدم تهمت نزدم و یه چیزی بین شما دو تا هست؛ الانم که تو بغلشی دیگه چی و می خوای ببینم ؟\nبه سمتم اومد خیلی داغون و عصبانی بود من رو از بغل کوهیار جدا کرد، دستاش رو دور گلوم زد. صدای جیغ ام کل خونه رو برداشت. یهو با صدای خودم از خواب بیدار شدم.تمام پیشونی ام عرق سرد نشسته بود به دور و برم نگاه کردم. ارغوان کنارم معصومانه خوابیده بود. خونه توی سایه ی نور مهتاب نشسته بود. با یاد آوری کابوسم خداروشکر کردم که همه چیز خواب بود.\nپتو رو کنار زدم و از پله ها پایین رفتم، بر خلاف توی خوابم که همه جا تاریک بود، نور مهتاب کل خونه رو روشن کرده بود. تو آشپزخونه رفتم.\nکوهیار و دیدم که سرش تو یخچال بود با صدایی آرومی طوری که یه وقت نترسه گفتم: بی زحمت یه لیوان آب بهم می دی؟\nسرش و از توی یخچال در آورد نگاهی از سر تا نوک پاهام کرد با تعجب ابرویی بالا انداخت! شاید دلیل نگاه تعجب آلودش بیداری ام تو این وقت شب، یا رنگ رخسارم بود؛ با این که به آیینه نگاه نکرده بودم؛ ولی می دونستم رنگم تعریفی نداره .\nیه لیوان آب دستم داد خیلی تشنه بودم لیوان و یه نفس سر کشیدم بازم تشنگیم بر طرف نشد.\n_ می شه یه لیوان دیگه م بریزین؟\n"سری به نشانه ی موافقت خم کرد."\nبا خوردن لیوان دوم مثل کویری که سیراب شده باشه تشنگیم از بین رفت.\nبی اعتنا به نگاه های متعجبش روی صندلی نشستم. یه کم نگاهش شبیه به احمق ها شده بود. دوباره برگشت کله اش رو توی یخچال داد.\nبیتا: تو، چرا بیداری؟\nکوهیار: چون خوابم نمیاد، توام خوابت نبرد؟\nبیتا: نه، من خواب بودم، کابوس خیلی بدی دیدم بیدار شدم.\nیه جور عجیبی شده بود پرسیدم:چرا تا نصفه تو یخچالی؟!\nبهش گفتم: نمی خوای بشینی؟!\nانگار منتظر تعارف بود بی حرف نشست. و سرش رو زیر انداخت، بازم حرکتش برام گیج کننده بود، نصفه شبی یه جوری شده بود.\nبیتا: نمی خوای بپرسی چه خوابی دیدی؟\n" با سر خم کردن جواب مثبت داد."خوابم رو براش تعریف کردم ؛ البته با یه سری سانسور. وقتی حرفم تموم شد سر بلند کرد، یه لبخند با نمکی روی صورت متعجبش نشست. با لحن با مزه ای گفت:\n_ نریمان، می خواست خفت کنه؟!\nکوهیار: من چکار کردم؟!\nبیتا: عین بز نگام کردی.\nخنده ی نیمه بلندی سر داد و گفت: بزار فردا بیدار بشه، تلافی می کنم برات، می خواست من رو بی شریک کنه!؟\nبیتا: خودم تلافی کردم همچین دستش رو گاز گرفتم که نگو و نه نپرس.\nکوهیار: خوب کردی، حقش بود، بچه پررو! یار من نشد!؟\nبیتا: خوب یادم انداختی، تو چرا هر اشاره ای کردم گرفتی؛ فقط یه بار هر چی به قلبم کوبیدم دل بیای، نگرفتی؟ نزدیک بود قلبم از کار بیفته!\nکوهیار: قلبِ دشمنت از کار بیفته، اونم گرفتم؛ اما چون چهار تا چشم داشتن می پاییدنم کاری نمی شد کرد.\nبا یاد آوری رفتار و حرفهای چند ساعت پیش نریمان با لب و لوچه ای آویزون شده گفتم: ولی اون چهار تا چشم، مچ من رو چند باری گرفت و به روم نیاورد.\nکوهیار: بجاش من خوب حالش و گرفتم.\nبا ذوق و شوق گفتم: کی؟!\nاز ذوق کردن من خندش گرفت و گفت: وقتی تک حاکم کردم، در اصل تو و نریمان یار هم شدین؛ چون پررویی کرد منم برگه ها رو عوض کردم.\nبیتا:شیطون! نفهمیدم کی برگه ها رو عوض کردی؟\nبه خودش اشاره کرد و گفت: ورق باز حرفه ای کنارت نشسته. تو چرا رفتی چایی بیاری دیگه برنگشتی؟!\nالکی گفتم: خوابم اومد... الانم دیر وقته برم تا؛ کسی ندیده.\nتا در آشپز خونه رفتم که گفت: بیتا! اون موی درازِ توی غذا، مال تو بود؟\nبه پشت سرم جایی که کوهیار نشسته بود برگشتم.\nاومدم حاشا کنم اشاره ای به موهای بلندم که تا پایین کمرم ریخته بود، کرد.\nنگاهم سر خورد به لباس هایی که تو تنم بودن. یه تاپ چسبناک و یه شورتک جین که کل اندامِ سفیدم توش پیدا بود" و بدجوری چشم نوازی می کرد. عرق شرم تو صورتم نشست. نیم ساعت کنارش نشسته بودم و تازه دلیل اون همه تعجب و نگاه عاقل اندر سفیه اش رو فهمیده بودم. با خجالت به کوهیار چشم دوختم، فقط تونستم بگم.\n_ من، واقعا متوجه ی سر و وضعم نشدم، وقتی اون کابوس رو دیدم اومدم پایین خیلی ترسیده بودم نفهمیدم چی تنمه!\nبا لحن مهربونی که با چاشنی شیطنت آغشته بود و گفت: قربون اون جن تو خوابت برم که تو رو بیدار کرد تا نصف شبی چشم ما رو به وجناتت روشن کنه.\nصلاح نبود با اون سر و لباسم نصف شبی بمونم و باهاش کلکل کنم.\nنمی دونم چه جوری تا توی اتاق و دوییدم .\nصبح طبق معمول دیرتر از همه بیدار شدم. با روی باز به همه سلام کردم.\nبیتا: صبح همه تون به خیر!\nنریمان با حالتی که ندامت توی چشماش پیدا بود نگاهم کرد، طوری که بقیه نفهمن اشاره کردم به جز تو!\nحتی با اون حال غمگینش خنده اش گرفت. اومدم بشینم که نیما گفت:\nبیتا! بی زحمت کوهیار رو صدا می کنی؟\nبیتا: چرا من برم؟\nنیما: ده بار تا حالا صداش زدم بیدار نشد، اشکال نداره خودم می رم. با کمک عصاش اومد بلند شه دلم براش سوخت.\nبیتا: نمی خواد پا شی! خودم می رم.\nنیما یه لیوان آب دستم داد و با خنده گفت: بگیر اگه احتیاج شد ازش استفاده کن!\nبه عکس العمل نریمان نگاه نکردم و برام مهم نبود می خواد چی فکر کنه. اول چند تقه به در زدم جوابی نشنیدم. در اتاق و باز کردم تا خرخره لحاف و روی سرش کشیده بود.\nبیتا: کوهیار! ... کوهیار... پاشو لنگه ظهره...می شنوی؟\nانگار به خواب آخرت رفته بود، لبه ی تختش نشستم و چند بار دیگه صداش کردم، جواب نداد. لحاف و از روی صورتش کشیدم.\nبیتا: پاشو دیگه! چقد می خوابی؟\nانگار توی خواب حرف می زد، گوشام رو تیز کردم.\nکوهیار: بیا، بیا..کجا می ری...می گم نترس...کاریت ندارم و هی می خندید،\nبی شعور! معلوم نبود چه خوابی می بینه!\nدوست داشتم داد بزنم یه متر از خواب بپره، ولی خویشتن داری کردم ارغوان که نبود، کوهیار بود! یواش دم موهام رو زیر سوراخ دماغش کشیدم، دستی به صورتش کشید قلقکش گرفت. خندمو کنترل کردم. یکی دو بار دیگم همین کار و تکرار کردم دیدم بی فایده است. داد زدم: کوهیار! تا اومدم از لبه تخت بلند شم مچ دستم رو گرفت.\nکوهیار:کجا مردم آزار! چرا داد می زنی؟\nبیتا: مچ مو ول کن دردم اومد.\nمچ ام و ول کرد، تند و تیز از روی تختش بلند شدم و چند قدم عقب رفتم. حرصی لحافش رو از رو خودش کشید و لبه ی تختش نشست.\nیه شلوار گرمکن ورزشی تنش بود با بالا تنه ای بدون لباس، چشماش و ریز کرد تا تصویرم رو واضح تر ببینه.\nدستی به موهای ژولیده اش کشید. تازه چشمم به اندام ورزیده اش افتاد، گره خورده و خوش استایل، معلوم بود اهل ورزش کردنه واقعا بدن قشنگی داشت.\nاشاره ای به بغلش کرد وگفت: بیا تو!\n"باز یه آتوی جدید دستش دادم، برای این که کم نیارم گفتم"\n_ مرسی! دم در خوبه.\n" با حالت طلبکارانه ای" گفتم: تو چرا لباس تنت نیست؟!\nخندید و گفت: مگه من دیشب تو رو اون مدلی دیدم اعتراضی کردم.\nبیتا: من، جن زده شدم تو هم جن زده شدی؟\nکوهیار: نه،من برعکس حوری زده شدم، بعدم دیشب که خوابیدم خبر نداشتم فرداش مهمون سر زده دارم که با چادر بخوابم.\nدیدم بی ربط نمی گه این من بودم که سر زده توی اتاق خوابش اومده بودم با پررویی تمام گفتم: مثل این که مزاحم دیدن ادامه ی خواب هیجان انگیزت شدم.\nکوهیار: تو از کجا می دونی خواب من هیجان انگیز بوده؟!\nبیتا: متاسفانه تصویرش رو نداشتم فقط صداش و داشتم؛ ولی از صداش معلوم بود از اون خواب ها بود و سرمو رو به عقب دادم.\nخندید و شیطون گفت: اِ...؟ از اون خواب ها بود!\n"از حرفم پشیمون شدم."\nدوباره گفت: چاخان نگو من عادت ندارم تو خواب حرف بزنم!\nبیتا: پس لابد من بودم، می خندیدم و طرف رو التماس می کردم؛ ولی فکر کنم بهت پا نمی داد؟\nانگار یه چیزایی یادش اومد، تندی زیر بالش روو نگاه کرد و گفت: کجاست؟ چی کارش کردی! نکنه خفش کردی؟\nبیتا: فکر نکنم زیر بالش جا بگیره! زیر تختم یه نگاه بنداز؛ شاید اونجا باشه!\nکوهیار: نه فکر نکنم دُمبش زیر تخت جا نمی گیره.\nخنده ام گرفت: مگه جنه؟!\nاونم خندید و گفت: نه جن ها که به خواب شما میان، من از دیشب با تصویری که ازت دیدم تا صبح پلک روی هم نذاشتم، همین پیش پای خودت چشمام گرم شد که یه پری دریایی خیلی قشنگ اومد کنارم نشست و با دُمبش صورتم رو ناز می کرد؛ تا اومدم بگیرمش فرار کرد، خیلی جدی گفت: برگرد ببینم تو دم نداری؟!\nتازه فهمیدم بیدار بوده و من و سرکار گذاشته توپیدم بهش و گفتم: من و مسخره می کنی؟ بیداری و خودت و به خواب می زنی؟\nلیوان آب رو توی سر و صورتش خالی کردم، نیم خیز شد که بگیرتم از اتاقش در رفتم. پشت در ریز ریز خندیدم. خنده ام که تموم شد پیش بقیه رفتم.\nارغوان نگاهی به لیوان خالی تو دستم کرد و گفت: آب و روش خالی کردی؟\nهمه به لبهام چشم دوخته بودن بیشتر از همه نریمان منتظر جواب من بود گفتم:\n_نه بابا، تشنه ام بود خودم آب و خوردم! مگه دیوونه ام سر به سر پسر مردم بزارم.\nنریمان بلند شد، رفت. لیوان چای ام رو پر کردم و نشستم یه قاشق عسل تو دهنم گذاشتم.\nکوهیار اومد با همه خوش و بش کرد و بشاش بود.\nارغوان تندی بلند شد، پاش به لبه ی میز گیر کرد.\nبیتا: چته، هولی؟\nمثل بچه ی پنچ ساله ذوق زده گفت: آخرین نفر ظرفا رو اون می شوره.\nبیتا: الهی! خدا نکشتت.\nمرجان: بشور! تا حالت جا بیاد، فقط خوردی و خوابیدی دیگه نوبت تواِ .\nهر کی یه سمتی رفت. من موندم و کوهیار، بنابر عادت نیم خیز شدم که منم برم. کوهیار با لحن با مزه ای گفت: بشین دخترم! بشین عزیزم! صبحونت رو بخور خودم همه ی ظرفا رو می شورم.\nبیتا: مطمئن باشم؟\nخندید و گفت: همه ی این آتیشا رو تو درست کردی.\nبیتا: اگه یه ماشین ظرفشویی بود، منم این بامبول ها رو راه نمی انداختم.\nکوهیار: ایشالا دفعه ی بعد.\nنریمان، مثل اجل معلق اومد و خلوت مون رو بهم زد. رفت، لیوان چای و پر کنه، احساس کردم چای بهونه ست و فقط اومده ناظر من باشه تا یه موقع دست از پا خطا نکنم هر چند کوهیار چایی ش رو برداشت و رفت.\nنریمان،با یه لیوان چای اومد و روبروم نشست. اخم کرده، سرم و زیر انداخته بودم.\nبا یه خرده مکث گفت: بیتا! بابت دیشب ازت معذرت می خوام.\n"سکوت کردم و هیچ عکس العملی نشون ندادم"\nدوباره با مکث طولانی تری گفت: دیشب یه خرده زیاده روی کردم.\nاین و که گفت آتیشی شدم با صدایی که تمام سعیمو کردم کنترلش کنم گفتم: یه خرده!!! تو به اون همه تهمت و قضاوت می گی یه خرده؟\nبا اظهار پشیمونی و ندامت چند باری معذرت خواهی کرد. منم ناز می کردم.\nنریمان: دیشب تا صبح خوابم نگرفت و همش فکر کردم.\nبیتا: مثل اینکه دیشب همه خواب زده شدن!\nبیتا: هیچی بابا؟\n" تو دلم گفتم: اگه دیشب من و با اون تاپ و شورتک پیش کوهیار می دید چی می گفت "\nنریمان: بیتا! از دستم دلخوری؟\nبیتا: حرفای دیشبت با یه معذرت خواهی درست نمی شن.\nنریمان: تاوانش رو هر جور بگی پس می دم؟\nبیتا: اول ازت می خوام رفتارت و درست کنی، علاوه بر حرف های دیشبت، رفتارت با این پسره (کوهیار)خیلی بچه گونه و زشت بود.\nنریمان: کدوم رفتار؟\nبا دهن کجی اداشو در آوردم و گفتم: تک حاکم کنید، یعنی چی باهاش بازی نکردی؟ خوبه، بدونی ما الان تو خونه ی اون مهمونیم و رو سرش خراب شدیم، نه اون.\nبا کلافگی گفت: دست خودم نیست، نمی تونم کسی و کنارت ببینم. تو هم بهم یه کم حق بده.\nبیتا: شروع نکن! نمی خوای دوباره از اول برات بگم. می دونی که من هیچ قول و قراری باهات نذاشتم.\nنریمان: تو! چرا یه فرصت بهم نمی دی؟ از کجا می دونی من همون آدمی نیستم که قراره عاشقش بشی ؟\nاصلا دوس نداشتم بحث کنم گفتم: من اصلا دوست ندارم تو این چند روز تعطیلی و بهار به این قشنگی اعصاب خودم و خراب کنم، دیگه ام نمی خواد کنترل نا محسوس من بشی، فعلا تاوان کار دیشبت، ظرف ها رو علی الحساب می شوری تا بعد.\nبلند شدم که برم. قبل از رفتن، دستی براش تکون دادم و گفتم: بای بای نریمان! ظرفا رو تمیز بشور ، یه ناهار خوشمزه ام بپز، آفرین پسر خوب؟\nطفلی کلی ذوق کرد که بخشیدمش. نریمان واقعا پسر خوبی بود منم آدمی نبودم که بحث و کش بدم. رفتم تو هال همه رو کاناپه نشسته بودن و من و نگاه می کردن.\nبیتا: چرا این جوری نگام می کنید؟\nمرجان: ظرف ها رو شستی؟\nبیتا: نه! مگه قرار نبود آخری ظرفا رو بشوره. ظرفها دست نریمان و می بوسه.\nمرجان: بازم نریمان! بیچاره ظرفای دیشبم اون شست .\nبیتا: تازه ناهارم قراره بپزه.\nمرجان تو هال با صدای بلند گفت: نریمان! از غذاهای دیشب کلی مونده، چیزی نمی خوای درست کنی.\nبا اعتراض گفتم: یعنی چی که از غذاهای دیشب کلی مونده،پس من چی بخورم؟!\nمرجان با خون سردی و آرامش گفت: یعنی، یاد بگیری از داداش ساده ی من استفاده ابزاری نکنی، الانم باز تخم مرغ می خوری تا حالت جا بیاد.\nهمه خندیدن که نیما گفت:\n_بزار بچه! چار تا دونه ظرف بشوره، هیچی ش نمی شه. این داداش تو این قدر من و اذیت کرده که اینا پیشش به حساب نمیان.\nمرجان با اعتراض و جانب داری از نریمان گفت: تو هنوز قضیه ی خواستگاری و فراموش نکردی؟!\nنیما به اعتراض مرجان اهمیت نداد، رو به کوهیار کرد و گفت:این برادر خانومم، بالای بیست بار من و آورد و برد!\nکوهیار خودش رو تو مبل یه خرده جابه جا کرد و گفت: اِ..؟نگفته بودی!؟\nتو این فاصله نریمان اومد که از حق خودش دفاع کنه.\nنریمان: بالای بیست بار کشوندمت که ببینم چند مرده حلاجی.\nنگاهی با مهربونی به مرجان کرد و دوباره گفت: هر چی باشه یه خواهر که بیشتر نداریم، دست هر کسی نمی شد بسپرمش.\nشیدا با کینه گفت: چوب خدا صدا نداره! موقعی می فهمی که یه برادر زن مثل خودت گیرت بیفته و صد بار بیاره و ببرتت.\nارغوان: از کجا معلوم طرف برادر داشته باشه؟\nشیدا: دیگه بدتر ، یه دختر گیرت بیفته که ذله ت کنه. این قد برات سوسه بیاد که حال نیما رو بفهمی.\nاون لحظه واقعا قیافه و کلکل هاشون با حال بود، خنده ی بلندی از سر خوشی زدم.\nنیما نگاهی قدر شناسانه بهم کرد و رو به کوهیار گفت: این بیتا؟ خیلی به گردن من حق داره، فقط می خوام عروسیش واسش جبران کنم.\nارغوان: لازم نکرده، واسه عروسیش جبران کنی بیتا خودش شوهر داره.\nبا فروتنی گفتم: این که تونستم مخ نریمان و تیلیت کنم و دو دل عاشق و به هم برسونم لطف خدا بود.\nنیما دوباره گیر داد به نریمان و گفت:فقط منتظر اون روزم که عاشق بشی و بگی می خوام برم خواستگاری.\nمرجان: داداش من، این قدر خوبه که دست رو هر دختری بزاره با سر قبول می کنه.\nبازم خندم گرفت، نمی دونست اون دختر ی که دل نریمان پیشش گیر کرده منم و پنج ساله داره انتظار می کشه دلم رو به دست بیاره.\nمرجان با دلخوری گفت: تو چرا همش می خندی، مگه دروغ می گم؟ غیر اینه!؟\nخودم رو جمع و جور کردم و گفتم: نه! عزیزم مطمئنم نریمان رو هر دختری دست بزاره با سر قبول می کنه، یعنی اصلا کار به خواستگاری و گل و شیرینی، نمی رسه.\nنریمان، جوری مظلومانه نگام کرد که نزدیک بود از خنده پس بیفتم.\nشیدا: ولا، خیلی از دخترام بودن که واسه، داداشم می مردن و اونام حاضر بودند، بدون خواستگاری زن نیما بشن؛ ولی حیف چشمش تو رو گرفت.\nمرجان که داغ کرد بود و داشت جوش می آورد گفت: نیما تو پشیمونی؟\nنیما: عزیزم! اگه پشیمون بودم که دفعه ی اول نه دوم، می رفتم و پشت سرمم نگاه نمی کردم.\nبا این حرف آتیش مرجان کم شد و دوباره جانب داری از نریمان شروع شد.\nمرجان: اون دختری که زن نریمان بشه خوشبخت ترین دختر دنیا میشه.\nارغوان به حالت مسخره مانندی گفت: نکنه زن داداشت سیندرلا باشه.\nشیدا: داداش من...\nدیدم کار داره به جاهای باریک می کشه مانع حرف شیدا شدم.\nبیتا: اینقدر که شماها داداش! داداش، می کنید. نمی گین منم دلم داداش می خواد؟\nنیما: پس من چی ام؟\nبیتا :خواستم جو رو عوض کنم، وگرنه من که همیشه گفتم هم تو هم نریمان داداشای منین.\n"نریمان سری به افسوس تکون داد این دفعه خنده ام رو قورت دادم"\nارغوان: خوش به حالت این وسط دو تا داداش کاسب شدی.\nنریمان رو به کوهیار: من بابت دیشب ازتون عذر می خوام.\nکوهیار که آدم زرنگی بود لبخندی زد و گفت: بی خیال بازی دیگه.\nبقیه هم کنجکاو نشدن قضیه ی معذرت خواهی چی بودِ.\nبیتا: برو دیگه ظرفات و بشور! به حرف مرجانم گوش نده یه چیز خوشمزه درست کن.\nمرجان: نریمان! خر نشی!\nبیتا: بی ادب! آدم با داداشش این جوری حرف می زنه؟\nنریمان: مرجان! بی انصافیه، دیشبم بیتا نیمرو خورد.\nارغوان: یادم انداختی، دو کیلو شیرینی من و کی میدی؟\nبیتا: هر وقت تو بخوای؟\nارغوان: همین الان.\nنریمان: مگه ناهار امروز با من نیس؟\n" سر تکون دادیم"\nنریمان: خُب منم که غذا پختن بلد نیستم، همگی مهمون من بریم بیرون.\nارغوان: آخ جون!\nکوهیار چون صاحبخونه بود و همگی مهمون اون بودیم اول قبول نکرد که به حساب نریمان باشه اما با اصرار زیاد قبول کرد.\nمرجان: یه برنامه ری...\nچنان اعتراض کردیم که دیگه صداش در نیومد.\nارغوان: من، دیشب همش فکر کردم تو این همه برنامه ریزی و چطوری می ریزی، که اسم خودت رو تو لیست قرعه کشی ننوشته بودی؟\nمرجان: ناهار و شام اول و کی پخت!\nنیما: بچه ها بحث نکنید! بریم حاضر شیم!\nنریمان رفت ظرفا رو بشوره، بقیه هم رفتن حاضر شن. من موندم و کوهیار که گفت: چکار کردی؟ که این بنده خدا رو به معذرت خواهی انداختی.\nسری تکون دادم و گفتم: یه شریک که بیشتر نداریم، کسی حق نداره باهاش بد تا کنه.\nبا مشت به سینه ش کوبید و گفت: درد و بلای شریکم بخوره تو فرق سر نریمان که این قدر هوام و داره.\n" ریز ریز خندیدیم، همزمان خمیازه ای کشیدم."\nکوهیار: نه، تو! دیشب خوب خوابیدی، نه من.\nبیتا: تو چرا خوابت نگرفت؟\nکوهیار با خنده گفت: حکمت خدا بود، من بیدار بمونم تا یه دختر خوشگل موشگل و اون وقت شب اون جوری شکار کنم.دوباره با شیطنت گفت: هر کاری می کنم از جلوی چشمام کنار نمی ری.\nکوسن و حرصی تو صورتش پرت کردم و رفتم.\nطبق معمول ما خانوم ها دیرتر از آقایون آماده شدیم. همگی حسابی شیک و پیک کرده بودیم. کوهیار با دیدن من ابرویی به نشانه ی تاییدم بالا انداخت بهش لبخند زدم. از کنارش رد شدم و به ماشینم رسیدم.\nارغوان: بشین تا باز مرجان یه برنامه ریزی جدید نکرده و من تو ماشین نریمان ننداخته!\nبیتا: عزیزم! نریمان و دوس نداری، می خوای بگم کوهیار بیاد.\nارغوان: نه، عزیزم! کوهیار که فقط چشش تو رو می بینه. چکار من داره؟\nبیتا: اون کی به من نگاه کرد که بخواد چشمش من و بگیره؟\nارغوان: واله، هر موقع من نگاش کردم داشت تو رو نگاه می‌کرد.\nحرف ارغوان و جدی نگرفتم. سوییچ و پیچوندم و گازشو گرفتم. جلوی یه رستوران توقف کردیم. جای خیلی قشنگ و شلوغی بود. تو یه لژ خانوادگی نشستیم.\nنیما: بچه ها! گوشی شمام آنتن نداره؟\nمرجان: کی می خواد بهت زنگ بزنه؟ مگه من کنارت نیستم؟\nنیما: آره واقعا! اگه صد سال بمونم، جز تو کسی بهم زنگ نمی زنه.\nشیدا به طعنه گفت: یکی که شب و روز بهت زنگ می زد الان کنارت نشسته، وگرنه موبایلت از صدا نمی افتاد.\nمرجان: عزیزم! مهم اینه که به عشقم رسیدم، نه این که مثل بعضیا شب و روز گوشی از دستم نیفته و هیچ خبری نشه!\nشیدا: این که خبری نشده، خودم خواستم؛ وگرنه تو که هر روز تو خونه ی ما پلاسی! نمی بینی؟ چقد خواستگار میاد و می ره؟\nخندمون گرفته بود. مرجان که حسابی حالش بد شده بود گفت: دخترا! شما خواستین ازدواج کنین، کسی و انتخاب کنید که تک فرزند باشه. بازم خدا رو شکر که جاری ندارم!\nنیما با لحن محترمانه ای گفت: مرجان عزیزم! یه کم رعایت کن! شیدا! شمام بسه!\nارغوان: مرجان! تو نگران نباش، بیتا! صد تا خواهر شوهر داشته باشه از پس همشون بر میاد!\nبیتا:این و موافقم. یه جوری ادب شون می کنم که حظ کنید. کاری می کنم جرات نداشته باشن پاشون و جلوم دراز کنن !\nنیما: پس همون کسی و انتخاب کن که مرجان گفت.\nارغوان: تو دل بچه رو خالی نکنین؟ بزار هر کی اومد قبول کنه شاید اصلا خواهر شوهرش پا نداشته باشه.\nکوهیار: پا نداشته باشه زبون که داره!\nبیتا: از پس زبونشم بر میام.\n"همه زدیم زیر خنده"\nنیما: بچه ها! من یه پیشنهاد بدم؛ ولی رای با جمع هستش؟\n"همه با سر موافقت خودمون رو اعلام کردیم."\nنیما: بخاطر پس فردا که تعطیلی یا تموم می شه، جاده م شدیدا ترافیکی می شه، اکثر مونم سر کاریم، اگه یه روز زود تر برگردیم، می تونیم یه روز و بیشتر استراحت کنیم و راحت تر بر گردیم سر کارمون.\nنریمان: چقد می پیچونی! خب برو سر اصل مطلب دیگه!\nنیما: می گم اگه موافقین فردا حرکت کنیم؟ بازم من تابع نظر جمعم. چی می گین؟\nکوهیار: بهتون بد گذشته؟\nنیما: اختیار داری! ما که به جز زحمت هیچی واست نداشتیم.\nبا این حرف نیما همه از دم شروع کردیم به تعریف و تمجید و البته تشکر. با اعلام رای جمع، قرار شد فردا صبح همگی راهی خونه هامون شیم. تا شب بیرون بودیم واقعا بهمون خوش گذشت. شب از شدت خستگی هر کدوم به اتاق مون بر گشتیم. بر خلاف بقیه که، بی هوش و بی حال شده بودن. من خوابم نمی برد. با روشن شدن صفحه موبایلم روی گوشی م پریدم.\nپیام کوهیار بود که پرسیده بود: بیداری؟\nمنم در جواب گفتم: بعله! بیدار و هوشیارم.\nکوهیار:شریک هوشیار! خوابم نمی بره، میای تو حیاط؟\nانگار از خدا خواسته باشم سریع شالم و پوشیدم. محتاطانه رفتم تو حیاط. پشت در هال بود. تو اون تاریکی با دیدنش جا خوردم. دستم و رو قلبم گذاشتم خنده اش گرفته بود.\nبیتا: چرا اینجا وایسادی؟\nبا حالت شیطنت گفت: تو! چرا مثل دیشبی لباس نپوشیدی؟\nبیتا: یادم باشه برسم شرکت اولین کاری که کنم اتاقامون و از سوا کنم.\nکوهیار: چرا مثل زن و شوهرایی که تا از هم قهر می کنن سریع تختخواب شون سوا می کنن. رفتار می کنی؟\nبیتا:معلومه تجربه ی بالایی داری، اینا رو از تجربه زن و شوهری یاد گرفتی یا تخت خواب.\nغش غش خندید و گفت: اصلا به قیافه ی من می خوره از این کارا بکنم.\nبیتا: واله به قیافه ت می خوره از اون هفت خط ها باشی.\nبازم خندید و گفت: توام واردیا!!\nبیتا: بخوای! دری وری بگی میرما!!\nدستا شو به نشونه ی تسلیم بالا برد و گفت: می خوای بریم رو تاب بشینیم؟\nبا هم به سمت قسمتی که تاب اونجا بود راه افتادیم.\nکوهیار: بیتا! جدی تو در مورد من این طور فکر می کنی؟\nبیتا: کی گفته من در مورد تو فکر می کنم؟\nبا خنده گفت: جدی پرسیدم؟\nبا جدیت گفتم: همین که تا حالا سر و کله ش توی شرکت پیدا نشده جای تعجب داره؟\nپوکر نگاهم کرد و گفت: حالا از کجا می دونی تو شرکت نباشه؟\nاز قدم بر داشتن وایسادم نگاش کردم. حالتش عوض شد! یه جوری اغوا کننده نگام کرد که حس کردم دارم مسخ می شم.\nبرای فرار از این حال گفتم: نصف شبی من و کشوندی این جا که راجب حس ت به کارمندت حرف بزنی؟\nقهقهه خندید و گفت: تا رییس شرکت مونده چرا با کارمندم آخه؟\nبیتا: این دفعه واقعا می رم!\nکوهیار: باشه. خواستم بیای باهات درد و دل کنم بگم خیلی دلم گرفته؟\nبیتا: مگه توام دلت می گیره؟\nکوهیار: من آدم نیستم؟\n"روی تاب نشستیم"\nبیتا: آخی شریکم دلش گرفته! حالا چرا؟\nکوهیار: این چند روز بهتون وابسته شدم؛ البته الان که دارم فکر می کنم می بینم گور بابای اونا! بیشتر به تو وابسته شدم.\nبیتا: مگه من و تو شرکت نمی بینی؟\nبا حالت شیطنت گفت: تو شرکت که اون جوری نمی بینمت.\nبیتا: پاشم برم !!\nکوهیار: باشه بابا چه بی جنبه شدی! می گم یه چیزی بپرسم راستش و می گی؟\nبیتا: تا چی باشه. حالا تو بپرس!\nکوهیار: تو واقعا تا حالا هیچ کی تو زندگیت نبوده؟\nبیتا: یه سی چهل تایی بودن که به این نتیجه رسیدم با هم تفاهم نداریم باهاشون کات کردم. تو چی؟\nکوهیار: منم یه سی چهل تایی بودن به این نتیجه رسیدم چون با همشون به تفاهم رسیدم باید کات کنم.\nبیتا: معلومه سرت شلوغه؟\nکوهیار: از کجام معلومه؟\n"تو دلم گفتم آخه پسر به این جذابی و شیطونی تنها می مونه"\nبیتا: نمی دونم. حس م میگه.\nکوهیار: منم حس م میگه دختر به این قشنگی و شیطونی عجیبه که تا حالا تنها مونده !\nدر جوابش چیزی نداشتم بگم به یه لبخند اکتفا کردم.\nاومدم یه حرف بزنم رومو سمتش دادم و گفتم: کوهیار!\nبا چشمایی خمار بهم خیره شد، زبونم بند اومد، با نگاه و انعکاس صداش، موجی از تشویش و نگرانی به سراغم اومد! یه جوری جادویی و سحر انگیز نگام می کرد که با همیشه فرق داشت. نگاهی که تا اعماق قلبم و لرزوند.\nدستپاچه گفتم: هیچی.\nکوهیار: بیتا! می دونی این پاک موندن و نجابت ارزشش به کل دنیا برابری می کنه.\nتو اون شب بهاری زیر نور مهتاب با کوهیاری که بی نهایت جذاب بود و نمی شد منکر جذابیت و اخلاق خوبش شد. من داشتم با حرف ها و نگاه های متفاوت و گرمش مسخ می شدم و نمی دونستم اسم این حالت چیه؟ این آدمی که با شراکت توی زندگیم اومده بود یه جوری من و می شناخت که حتی؛ نریمانی که ادعای پنج سال عاشق بودن من رو داشت نتونسته بود به اندازه ی اون من بشناسه.\nیک ماه از‌مسافرت شمال مثل برق و باد گذشت. اوایل تیر ماه بودیم و در کش و قوس تبلیغات تابستون. حسابی سر مون شلوغ بود. کوهیار برای تحویل آگهی های آماده شده به صدا و سیما رفته بود. منم تو واحد طراحی بودم. برای اولین بار به سر کشی استخدامی های کوهیار می رفتم. هر چند از دورا دور روی کارهاشون نظارت داشتم. بالای سر آیدا افشان رفتم "همون دختر کم سن و سالی که هیچ گونه سابقه ی کاری نداشت" شاید تنها دلیلی که کوهیار اون و تو بخش طراحی گذاشته بود دیپلم گرافیک ش بود. مشغول طراحی بود، خیلی هم استرس داشت! برای اون طرح خیلی ضعیف عمل می کرد. مداد و ازش گرفتم و براش یه نمونه کشیدم. ازش خواستم طرح تکمیل شده رو تا آخر تایم کاری تحویلم بده. به اتاقم برگشتم. برگه ی مرخصی خانم سپاهی روی میزم بود. ازش خواستم بیاد تو اتاقم. بعد از چند دقیقه اومد. منتظر موافقت من بود. برگه شو امضا کردم و گفتم:\n_خب خانم سپاهی! من با در خواست مرخصی تون مخالفتی ندارم؛ ولی در خصوص جایگزین کردنتون مشکل دارم. شما کسی و برای جایگزین شدنتون در نظر دارین؟\nسپاهی با خوشحالی گفت: اگه اجازه بدین من یکی از دوستام و معرفی کنم.\n_ دوستتون سابقه ی کاری دارن؟\nسپاهی سری به حالت نفی تکون داد: نه، متاسفانه!\nبا آرامش ساختگی گفتم: رو چه حسابی می خوای معرفی شون کنی؟ شما خودت بهتر می دونی، کار کردن تو شرکت چه قوانین و ضوابطی داره.\nسپاهی که سعی کرد حرفش رو توجیه کنه گفت: جسارت نکردم فقط قصدم جایگزین کردن یه نفر بود.\n_بی اهمیت گفتم: بگذریم. حالا چند روز مرخصی می خوای؟\nسپاهی: یک ماه، شایدم بیشتر.\nبا اینکه برگه رو امضا کردم ولی با تعجب گفتم: یک ماه! می شه بپرسم چرا ؟\nسپاهی با لحن غمگین: مادرم می خواد قلبش و عمل کنه.\nبعد از ابراز همدردی، بلند شدرفت.\nتو فکر جایگزین کردنش بودم؛ که آیدا افشان وارد اتاقم شد. طرح کشیده رو بهم داد. با وسواس خاصی بهش نگاه کردم. ازش خواستم بشینه.\n_ خانوم افشان! بنظر تون بخش طراحی برای شما یه خرده سنگین نیست.\nمتوجه ی منظورم شد و جوابی نداد. دوباره به برگش نگاه کردم.\n_ من می خوام، تو بخش طراحی نباشین.\nبا پررویی گفت: ولی آقای دانا من و استخدام کردن و ایشون تشخیص دادن تو اون بخش کار کنم.\nاز گستاخی و پررویی ش حالم بهم خورد و رییس آمرانه گفتم: ولی من تشخیص می دم از فردا شما بجای خانم سپاهی کار کنین، الانم به منشی می گم یه کم رات بندازه. در صورت نشون دادن لیاقت کاری تون تصمیم می گیرم اینجا بمونین یا نه.\nآیدا افشان با یکدندگی گفت: ولی من اصلا دوست ندارم منشی بشم و باید به اطلاع آقای دانا برسونم.\nبا خون سردی گفتم: من از شما نظر نخواستم، ضمنا آقای دانا چیکاره ی شما هس؟\n_ رییس مه.\nبا کنجکاوی گفتم: فقط همین؟\nمردد گفت: بعله.\n_ با لحن محکمی گفتم: این شرکت و من و آقای دانا به اتفاق هم اداره می‌کنیم. محض اطلاع تون این شرکت دو تا رییس داره. و اصلا خوبیت نداره یه کارمند جز با تصمیم رییسش مخالفت کنه.\nگوشی و برداشتم و از خانم سپاهی خواستم چم و خم کار و یادش بده.\nفردا صبح به جای منشی نشسته بود. نمی دونم از غرورش بود یا نداشتن تجربه کاری. بدون احترام گذاشتن با اخم رو صندلیش لم داده بود. گفتم:\nخانم افشان! خانم سپاهی بهتون نگفتن از فردا که منشی می شی باید وقتی رییس ت وارد شد به احترامش بلند شی!\n"انگار زورش کرده باشن بلند شد."\n_ آفرین! الانم بپر یه نسکافه بیار تو اتاقم!\nبا صدایی که از عصبانیت دو رگه شده بود گفت: مگه آقای دانا تشریف نیارن!\nمن قشنگ بلد بودم امثال این کارمندای پررو و زبون دراز و سر جاشون بنشونم. _نشنیدم!\nآیدا افشان یه کم آروم تر گفت: منتظر اومدن آقای دانا هستم!\nبا گفتن کیک هم کنار نسکافه م باشه! بی اهمیت از کنارش رد شدم و وارد اتاقم شدم. از این اخلاق ها نداشتم؛ ولی اصلا دوست نداشتم یه کارمند جز بدون در نظر گرفتن احترام و ضوابط رفتار کنه به همین خاطر قصدم فقط تنبیه کردنش بود.\nکوهیار، مثل همیشه شاد و قبراق اومد. هنوز نشسته بود که آیدا سینی به دست اومد.\nاون لحظه منتظر عکس العمل کوهیار بودم. نگاهی پرسش گر به من کرد. آیدا که بد جوری اخمش تو هم رفته بود به کوهیار سلام کرد.\nکوهیار: علیک سلام! عمو رجب طوری شون شده!؟\nمنظورش واضح بود: نه، چطور مگه؟\nبا کنایه گفت: پس چرا خانوم افشان کار ایشون رو انجام می دن؟!\nنسکافه رو روی میزم گذاشت. اومد حرف بزنه گفتم:\n_ خانم افشان! شما می تونین تشریف ببرین.\nبا رفتن آیدا با لحن بی تفاوتی گفتم: ایشون از امروز جایگزین خانم سپاهی شدن.\nکوهیاربا لحن نه چندان مقبولی گفت: جایگزین منشی شدن یا آبدارچی؟\n_این کار بخاطر تنبیه شون بود.\n"ابرویی بالا انداخت، سری تکون داد"\nکوهیار: خانم سپاهی کجا رفتن؟\n_یک ماه مرخصی گرفتن.\nبا جدیت گفت: هر چه سریع تر یه نفر و جایگزین سپاهی کن تا خانم افشان برگرده سر جاش.\n_ولی من فعلا به جز خانم افشان گزینه ی دیگه ای ندارم.\nبی اهمیت به نظر من گفت: خانم افشان تو بخشی که براش در نظر گرفتم بر می گرده!\nمصمم تر از قبل گفتم: اما نظر من این نیس!\nبا کلافه گی پرسید: می شه بپرسم چرا؟\n_من، از کارمندای پررو و زبون دراز خوشم نمیاد، ایشونم در حد تیم طراحی نیستن. حتی لایق منشی شدنم تو شرکت به این مهمی نیس.\nکوهیار: اگه نمی تونی یه نفر و جایگزین کنی، خودم تا برگشتن منشی یه نفر و استخدام کنم؟\nانگار قصدمون کم نیاوردن بود گفتم: اگه نیاز می دیدم خودم این کار و می کردم.\nنفس شو بیرون داد و گفت:این حرفت الان چه معنی میده؟\n_بنظر من این دختر کم سن و سال به درد کار تو بخش سنگین طراحی نمی خوره ؟ هر چند فکر می کنم به درد منشی شدنم نمی خوره.\nبدون توجه به حرف هام گوشی و گرفت و خواست آیدا بیاد توی اتاق. تو فکر بودم که می خواد چکار کنه که تا آیدا اومد.\nکوهیار: خانم افشان! شما با منشی شدن مشکلی نداری؟\nآیدا: آقای دانا! تو شان من نیست بشینم از صبح تا شب فقط تلفن جواب بدم. لطفا اگه می شه من برگردم سر بخشی که کار می کردم.\n"شبیه استیکر تعجب شده بودم این دختر کی بود؟ که با اعتماد بنفس داشت از شان و جایگاهش پر مدعا و مغرور حرف می زد!"\nزدم تو برجکش و گفتم: خانم افشان! تو شان شرکتم نیست که شما با دیپلم تون کنار یه سری کارمند با مدرک فوق لیسانس کار کنید.\nآیدا: این و شما می گی،آقای دانا تشخیص دیگه ای داشتن.\n"هم من هم افشان منتظر تصمیم کوهیار بودیم، هر چند خیلی بچه گانه بود اما بیشتر من منتظر تایید یا شاید طرفداری از کوهیار بودم"\nکوهیار: خانم افشان! من ازتون خواهش می کنم تا پیدا شدن منشی جدید شما این مسئولیت و به عهده بگیرین.\nآیدا: من، این کار رو فقط به خاطر شما قبول می کنم.\n" چه منتی سر شرکت و کوهیار می ذاشت انگار اگه اون نباشه کار و بارمون لنگ می مونه. برام جالب بود بدون در نظر گرفتن حق ریاستی من ، کوهیار و آیدا داشتن تصمیم می گرفتن"\nکوهیار خیلی مودبانه گفت : خیلی ممنون! الانم می تونین برگردین سر کارتون.\nآیدا خوشحال و راضی جوری نگاهم کرد که انگار توی مسابقه دونفره مون اون برنده شده باشه، از اتاق رفت.\n"عصبانی تر از همیشه بودم، اصلا انتظار نداشتم کوهیار به خاطر یه کارمند جز این همه انعطاف نشون بده "\n_با طعنه گفتم: به به! چه رییس و کارمند با هم خوب کنار میان ، می شه بفرمایین من این جا چکاره ام!؟\nکوهیار : شما! تاج سر بنده ای.\n"اون لحظه شوخی و شیطنت کوهیار اصلا به چشمم نمی اومد"\nپوزخندی زدم و گفتم: این کارت و بی جواب نمی زارم. حالا که هر کی هرکی شد منم شرکت و هر جوری دلم بخواد می چرخونم!\n"شاید برخورد کوهیار با آیدا با در نظر نگرفتن حق مدیریتی من، باعث شد تصمیم های عجولانه و بی منطقی بگیرم"\nبا تهدید آخرم خندش گرفت و سعی در آروم کردنم داشت. با حالت دلجویانه ای گفت: از خانم با کمالاتی مثل شما بعیده بخواد یه کارمند و به زور جایگزین کس دیگه ای کنه و علاوه بر اون خواسته های نا به جایی ازش داشته باشه!\nبا دلخوری گفتم: کدوم خواسته نا به جا؟\nخندید و گفت: نسکافه آوردن خواسته نابجایی نیس؟\nنا ناراحتی که داشتم گفتم: بدون در نظر گرفتن حق مدیر، به کارمند میدون دادن خواسته ی نابه جاییه!\nبا مهربونی و آرامش گفت: وقتی اون مدیر بدون هماهنگی قبلی هر کاری دلش می خواد می کنه چه جوری انتظار داره منم باهاش هماهنگ باشم .\nتوجیه رفتارش تو کَتم نمی رفت به همین خاطر گفتم: مشکل از مدیریت شماست که زیادی دموکراتید.\nاز اون جایی که آدم باهوشی بود گفت: من، چه خانم افشان! چه هر کارمندی، به همه شون حق انتخاب می دم و همه رو با یه چشم می بینم.\nاستدلال و دلایلش توی باورم نمی چرخید بازم گفتم: ولی خانم افشان زیادی پشتش به حمایت شما گرمه.\nخندید و گفت: من همه ی خانم ها رو حمایت می کنم حالا خانم افشان چون کم سن و سال تره و تجربه نداره؛ یه خرده بیشتر.\nپوزخند معنا داری زدم: ولی من این جوری فکر نمی کنم.\nبه حرفم اهمیت نداد و فقط گفت: فردا صبح بچه های تیم فیلم برداری قرارِ برن شیراز؛ چون این جا کار خیلی زیادِ هیچ کدوم نمی تونیم بریم، می خوام قبل از رفتن یه جلسه توجیهی بزارم؛ که دوباره کاری پیش نیاد. لطفا فردا زود بیا!\nفردا بر خلاف میل کوهیار قصد داشتم دیرتر از همیشه برم. ساعت ۹ تازه از خواب بیدار شدم. بدون هیچ گونه عجله ای با آرامش و طمامینه نگاهی به قیافه ی خواب آلود و موهای در هم پیچیدم کردم. طوری با خون سردی بر خورد می کردم که انگار اصلا قرار نیست مثل همیشه، برم شرکت و وقتم حسابی جا باز کرده! زیر کتری و روشن کردم. تو این فاصله به بقیه ی کارهام رسیدم. صبحونه م و مثل روزای جمعه که بی دغدغه رفتن به شرکت بودم با آرامش خوردم. بی اهمیت به زنگ ممتد موبایل و تلفن خونه، روی نون تُستم کره می مالیدم.\nیه مانتو آبی خوش دوخت و شلوار از توی کمد در آوردم. ریملم رو برداشتم و تا جایی که حوصله ام اجازه داد به مژه هام کشیدم. سراغ بقیه ی آرایشم رفتم. موهام رو جمع کردم. فقط یه ذره از جلوشون رو آزادانه از زیر شال رها کردم.\nبا موبایل، کیف، سوییچ از خونه زدم بیرون. لبخندی زینت بخش روونه لب هام کردم. تو ماشین نشستم. خدا رو شکر اصلا ترافیک نبود! بازم بی خیال زنگ موبایلم، صدای ضبط ماشین رو زیاد کردم. از هیجان ولوم بالا گازش رو گرفته بودم . یه ربع تا شرکت مونده بود که ماشینم بنزین تموم کرد! این دیگه نوبر بود. وسط خیابون گیر کرده بودم از تصور این که یه پیت دستم بگیرم و به ماشین های در حال عبور برای دادن بنزین دست بالا کنم خنده م گرفت. برای یه تاکسی دست بلند کردم. نمی دونم اون لحظه حواسم کجا بود که در ماشین و محکم بستم و سوار تاکسی شدم. تاکسی درب و داغونی که راننده بی اعصاب و نسبتا درشت با سن میانه ای داشت. بهش مستقیم رو نشون دادم. بعد از یه ربع دم شرکت توقف کرد. اومدم پیاده شم یادم افتاد که ای دل غافل در ماشین و بدون اینکه حواسم باشه بسته بودم و سوییچ، موبایل، کیف پولم رو توش جا گذاشتم. تا اینا رو توی ذهنم هضم کردم چند ثانیه ای طول کشید. راننده با اخم مبلغ کرایه رو گفت.\nوقتی حرف و عکس العملی ازم نشنید کله شو به سمت عقب داد . سکوت نسبتا طولانی و لبخندهای ژکوندم رو که دید دوباره گفت:\nعرض کردم کرایه تون ... می شه؟ نمی خوای حساب کنی؟\nبه قول منشی مغرورم" آیدا افشان" اصلا در شان من نیس که از نداشتن کرایه حرف بزنم.\nلبخند مزخرف ام رو از چهره ام حذف کردم و با دستپاچگی گفتم: اون ماشین که جلوش ترمز کردی من سوار شدم ماشین من بود که متاسفانه تمام کیف...\nراننده تاکسی که انگار ادامه ی حرفم رو خوند ه بود گفت: می خوای بگی کرایه نداری؟ خانوم من امثال تو رو خوب می شناسم.\nاز حرفی که می خواست بزنه حالم بهم خورد و خیلی ناراحت شدم با لحن تند و عصبی گفتم: آقا مواظب حرف زدنت باش!! چند لحظه تشریف داشته باش تا کرایه ات و بیارم!\nراننده با لحن زننده ای گفت: از کجا معلوم برگردی؟ من از شب تا صبح پشت تو این ماشین با هزار تا مثل تو و امثال تو سر و کله می زنم. می خوای کرایه من و دور بزنی؟ من، این حقه ها رو فوت آبم.\nتحمل وقاحت و حرف های بی ادبانه اش رو نداشتم، محکم و قاطع گفتم: دو برابر کرایه ات و می دم اگه پنج دقیقه رفتنم طول کشید بیا بالا سه برابر کرایه ات و بگیر و برو.\nانگار از شنیدن مبلغ دو برابر شده و معامله م خوشحال شده باشه گفت: جهنم و ضرر... برو ولی پنج دقیقه بیشتر شد میام بالا!!\n" تهدیدت تو حلقم" در ماشین قراضه اش رو باز کردم و طوری که بشنوه با طعنه به خودش و ماشینش گفتم: خلایق هر چه لایق\nو از پله ها بالا رفتم . کارمندای شرکت انگار می خواستن برن اردو کلی دم و دستگاه فیلم برداری تو سالن ریخته بود و چپ و راست\nبهم سلام می کردن. منشی جدید جوری که انگار اون رییس باشه من منشی بلند شد و گفت: کجایی شما؟ چرا جواب تلفنت رو نمی دی؟\nمثل ساعت شنی پنج دقیقه زمانم، در حال رفتن بود، وقت کافی برای سر و کله زدن با افشان رو نداشتم. وارد اتاقم شدم اخم های در هم کوهیار و چشمای سبزش اولین چیزی بود که دیدم.\nبا لحن عصبی مانندی گفت: چرا جواب تلفنت رو نمی دی؟\n" اینم که مثل منشی حرف می زد! بی اهمیت به اخم های در هم رفته اش که حسابی جذابش کرده بود. سعی می کردم چه جوری ازش بخوام کرایه تاکسی و بهم قرض بده. اون لحظه انگار جرمی رو مرتکب شده باشم هر کاری می کردم حرفم توی دهنم نمی چرخید. با سئوال بعدی کوهیار به خودم اومدم.\nکوهیار: چرا جواب نمی دی؟\nزمانم داشت می گذشت و معلوم نبود راننده بد زبون و بد اخلاق بخواد بیاد بالا و چی بگه. از خجالت حرفی که قرار بود بگم و شرایط که سختی که توش گیر کرده بودم. با انگشتر توی دستم ور می رفتم و تقریبا هر دفعه صد و هشتاد درجه می چرخوندمش .\nاین دفعه با بوق ماشین مانع شرم و حیا و خجالتم شدم. با صدای خفه ای گفتم:ماشینم، وسط خیابون خاموش کرد.\nکوهیار: به خاطر همین دیر کردی؟ اشکال نداره، پیش میاد دیگه.\nمثل بچه ای که خطایی ازش سر زده باشه سرم رو پایین انداختم و گفتم: من با تاکسی اومدم کرایه شو نداشتم بدم. می شه تا فردا یه خرده پول بهم قرض بدی؟\nخنده ی بلند و مردونه ای کرد و گفت: خب این و زودتر می گفتی.\nاز جاش بلند شد اومد سمتم. یه تی شرت سرمه ای سیر با شلوار جین هم رنگش پوشیده بود که واقعا برازنده ش بود. نزدیکم که شد بوی عطرش حال خوشی بهم داد.\nچند تا تراول با چند تا اسکناس ده تومنی از توی کیف پولش در آورد. از رو هوا پولا رو گرفتم و با تشکر آرومی از در رفتم.\nپشت در بازم صدای خنده اش رو شنیدم تو دلم گفتم: "جذاب لعنتی"\nبه طرف راننده ای که داشت به ارتفاع ساختمون نگاه می کرد، رفتم. مبلغ دو برابر بیشتر از کرایه اش رو با بی احترامی بهش دادم. چشماش از شادی برقی زد و با پررویی شروع به شمردن اسکناس ها کرد و گفت: ببخشید! اون حرفا رو زدم(اشاره ای به پول ها کرد) در ضمن قابل شما رو نداشت.\nحالم از حرف های بی ارزشش بهم خورد گفتم: مِن بعد به خاطر چندرغاز مال دنیا همه رو با هم یکی نکن! (بعدم با نگاه بی ارزشی به سر تا پاش) ادامه دادم: اون قدرم پولا رو نشمر کم که نیستن زیادم هس! اگه م می خوای بیشتر بشن بزارشون جلوی آینه.\nمتلکم و به روی خودش نیاورد و با گفتن: با اجزتون سوار ماشین شد و رفت.\nبی اهمیت به افشان که با تلفن حرف می زد وارد اتاق شدم. بقیه پول ها رو روی میزش گذاشتم.\nبا لحن شوخی گفت: بقیه شو بده قاقا لی لی بخر.\nسر به زیر انداخته گفتم: فردا قرضم رو پس می دم.\nبا مهربونی نگاهم کرد، خندید گفت: بیتا! خیلی باحالی! همچین می گی قرض، انگار چند تومنه! من و تو از این حرفا داریم؟\nمثل خنگ ها بالای سرش مونده بودم و نگاهش می کردم.\nبا لحن دوستانه ای گفت: چون خیلی زود اومدی می تونی بشینی کنارم و به کار کردنم نگاه کنی.\nدقیقا حرفش متلک به دیر اومدنم داشت با یه ذره ی شیطونی نگاهش کردم و گفتم : خب خواب موندم دیگه.\nطوری نگاهم کرد احساس کردم قلبم یه لحظه از کار افتاد با اون نگاه داغش گفت: برو به کارت برس، با اون چشمای قشنگ تم اون جوری نگاهم نکن و دروغ نگو، کسی که خواب مونده باشه این جوری خوشگل موشگل نمی کنه و نمیاد سرکار... بعد هم نگاهی گذرا و شیطون به لبهام کرد و گفت الانم برو تا... بقیه حرفش رو نزد!\nاحساس کردم حرفش و نگاهش یه جورایی خطرناکه! بی هیچ حرفی سر جام نشستم. تا نزدیک شب اون قدر توی اتاق رفت و آمد بود که وقت سر خاروندن و حرف زدن نداشتیم.\nبعد از یک روز کاری سخت مانیتور رو خاموش کردم، بدنم رو با یه نرمش ملایم تا حدودی از خشکی در آوردم. تو سالن شرکت، کوهیار، با یه لبخند مرموز خسته نباشید گفت و رفت.\nدر تفسیر تبسم شیرین و دلفریب ش مونده بودم! شونه ای بالا انداختم و با گفتن: این امروز یه چیزی ش شده. با فاصله ی کمی بعد از اون از شرکت خارج شدم.\nطبق روال هر روزم برای بردن ماشین به پارکینگ رفتم؛ این قدر خسته بودم که تصمیم داشتم با سرعت تا مسیر خونه ام رو به گازم! با دیدن جای خالیش، آه از نهادم بلند شد. به خاطر حواس پرتی ام،به خودم بد و بیراه گفتم. از شانس بدم همه ی کارکنان رفته بودن که لااقل من رو تا مسیری که ماشینم اونجا بود می رسوندن. حرصم از اونجایی بیشتر شد که همه ی پول هایی رو که از کوهیار گرفته بودم رو پس دادم. اون روز برام درس عبرتی شد که یه مقدار پول و کارت بانکی برای این جور وقت ها توی شرکت بزارم. تیپ ظاهری ام با روزای قبلی ام فرق داشت، در نبود کیفم، دست از پا دراز تر، حس آدمی که برهنه باشه رو داشتم. هیچی به ذهنم نمی رسید مجبور بودم پیاده مسیر رو گز کنم. همون جور که فحش و ناسزا بار خودم می کردم از پارکینگ بیرون اومدم، که آقای جذاب و همیشه خوش تیپ رو کنار ماشینش دیدم. هنوز همون لبخند دلربا روی لب هاش بود که تازه دلیلش رو می فهمیدم.\nبا خنده گفت: یه دو جین فحش ناموسی ام بزنی تنگ بقیه فحش هات، کلکسیونت تکمیل می شه.\nبه جای خجالت کشیدن از حرف های رکیک و زننده ام کلی از حرفش خندیدم؛ طوری که اشک تو چشمام جمع شده بود. توی خندیدنم با مهربونی بهم چشم دوخته بود، این نگاهش آدم رو دیوونه می کرد. با پیشنهادش برای رسوندنم تا ماشین نه نگفتم و از خدا خواسته سوار شدم. "دیگه با اون جیب خالی ناز کردن و ادا درآوردن بی معنی بود." توی خیابون ترافیک سنگین تو ذوق می زد. بعضی ها اون قدر عجله داشتن که با بوق زدن، اعصاب خسته ات رو خسته تر می کردن. غرق تماشای ترافیک، ماشین های لوکس، بوی دود سیگار، صدای بالای ضبط، شده بودم.\nعجیب میون همه ی این ها تنها چیزی که فکر من رو به خودش جذب کرده بود، رفتار توام با آرامش کوهیار بود، تابع مقررات، بین خطوط رانندگی می کرد نه از بوق استفاده می کرد و نه به فحش های بقیه اهمیت می داد. بیش تر که دقت می کردم رفتارش توی کار کردن هم همین طور بود. با همون آرامش و ملایمت رفتار می کرد. بالاخره بعد از سه ربع ترافیک، به خیابونی که ماشینم رو چند ساعت قبل توش پارک کرده بودم، رسیدیم.\nکل اون مسیر ماشین های رنگارنگ، قطار وار پارک کرده بودن. از بین شون داشتیم سراغ ماشین خودم می گشتیم. احساس کلافگی می کردم، انگار ماشینم آب شده و توی زمین رفته بود. یه بار دیگه برای اطمینان کل مسیر و گشتم. اما بازم، ندیدم که ندیدم! اون قدر حواسم جمع بود که مطمئن بودم توی همون خیابون اتومبیلم رو پارک کردم. کوهیار که حال پریشون ام رو می دید، به آرامش دعوتم کرد و برای اطلاع گرفتن به سوپری که اونجا بود رفت. تمام حجم فکر هام درگیر سرقت خودروم بود. کم کم حالم داشت بد می شد. هر لحظه به اضطراب و دلهره ام اضافه تر می شد، تو این میون ضعف و گرسنگی حالم رو بدتر می کرد. ساعتم ده رو نشون می داد. بعد از پنج دقیقه کوهیار با صورتی غمگین و ناراحت برگشت؛ البته اون زمان کم برای من بیشتر از یک ساعت طول کشید! چهره ی کوهیار گویای همه ی ماجرا بود.\nشک نداشتم که اتومبیلم رو دزدیده بودن! ته مونده ی امیدم رو به لب های کوهیار دوخته بودم؛ تا شاید بر خلاف تصوراتم حرف بزنه. با دلداری و امیدواری های که داد، حقیقت برام گویا شد. از روی ناراحتی نفس عمیقی کشیدم. ازم خواست سوار ماشین بشم و برای شکایت، به کلانتری محل بریم.\nتوی مسیر رفتن به کلانتری بیش تر از ماشین، به فکر دوندگی هایی که قرار بود از فردا به تنهایی می رفتم بودم. از بانک رفتن؛ برای سوختن کارت های بانکی، تا سوختن سیم کارت و... باورم شده بود که دیگه ماشینم پیدا نمی شه و اگه پیدا بشه احتمالا باید بدنه ی لخت شدش رو پیدا می کردم. توی افکار در هم و برهمم بودم، که کوهیار با گفتن رسیدیم! از عالم اوهام درم آورد. با تعجب گفتم: این جا که کلانتری نیس!!؟\nبا حرف های منطقی گفت: هم قید ماشین و بزن هم بی خیال شکایت کردن شو. مطمئن باش توی این شهر بزرگ حالا حالا ها ماشینت پیدا نمی شه. اگه هم پیدا بشه مگه اسکلت شو تحویلت بدن. حالا بازم خودت می دونی.\nموافق حرفاش بودم و باهاش هم عقیده بودم. تا اومدم همه چی و جمع بندی کنم و نظرم رو اعلام کنم. صدای خنده اش پیچید! با حالت گیج نگاهش کردم. کم کم ماجرای واقعی رو تعریف کرد و گفت:\nسر به هوا! ماشین و زیر تابلوی توقف ممنوع پارک کردی! سوپری محل گفت، راهنمایی رانندگی زحمت بردن ماشینت رو کشیده. الانم تا فردا باید صبر کنی.\nخیالم راحت شد. استرس و کلافگی جاش رو به خوشحالی داد گفتم: مقصر بنزین ماشینم بود که زیر تابلوی توقف ممنوع خاموش کرد وگرنه تابلوی به اون گنده ای رو می دیدم.\n"اینا رو داشتم مثل سگ دروغ می گفتم ؛ چون اصلا چشمم تابلو رو ندیده بود"\nیادم افتاد تموم مدت کوهیار من و سر کار گذاشته بود و طوری واقعی وانمود می کرد؛ که یه ذره شک هم به دلم راه نداده بودم. با اخم بهش توپیدم.\n_ خوشت میاد آدم و سرکار بزاری؟\nحرصم بیشتر شد، داشت عکس العملم رو مسخره می کرد و ادام رو در می آورد.از لجم یه دونه محکم تو بازوش زدم. اصلا دردش نگرفت و به حالت شوخی گفت:\n_ جوجه! الان این همه ی زورت بود.\nمحکم تر از دفعه ی قبلی یه مشت دیگه روونه ی بازوی سفتش کردم، دستم درد گرفت ولی اون اصلا عین خیالش نبود.\nخندید و گفت: کیسه بکس گیر آوردی!\n"خودمم خنده م گرفت."\nبا آب و تاب گفت: نیم ساعت تو ماشینم نشسته بودی ، و با خودت حرف می زدی ، کم کم اگه ادامه داشت احتمالا دیوونه می شدی!\nاز حرص خوردنم حرف می زد و به شوخی می گفت: جیگرم رو کباب کردی. می خواستم ماشین خودم رو بهت بدم.\nخیلی با مزه تعریف می کرد منم تموم مدت حرف زدنش داشتم می خندیدم. تو خنده هام متوجه ی نگاه پر معنی و خیره اش به خودم شدم. اون لحظه دست و پام رو گم کردم تو دلم اضطراب و دلهره ایجاد شد! نمی دونم این نگاه چی داشت، که هر موقع این جوری می شد، زیرش تاب نمی آوردم. حس می کردم دمای بدنم هر لحظه بالاتر و بالاتر می ره. انگار حالم رو فهمیده باشه نگاهش رو دزدید. بی هیچ حرف دیگه ای پیاده شد و در ماشین سمت من رو برام باز کرد و خیلی مودبانه و متین ازم خواست پیاده شم.\nچشمم به تابلوی بزرگ رستوران افتاد. ضعفم بیشتر شد گرسنه تر از اون بودم که دعوت یهویی و بی مقدمه اش رو رد کنم.\nبه اتفاق هم وارد رستوران، که جای تمیز و شیکی بود شدیم. طراحی داخلی رستوران با نور چراغ های هالوژن چشم نواز و آرام بخش بود. یه میز قطور و بزرگ بدو در ورودی سالن بود؛ که به اصلاح بهش(سلف سرویس) می گفتن. روی میز انواع و اقسام دسر، سوپ، ترشی، ماست، ژله و...\nبود. مثل نخورده ها به چهره های شاد بقیه که در حال غذا خوردن بودن چشم دوخته بودم و به حال شون غبطه می خوردم. بوی غذاها مستم کرده بود،چیزی نمونده بود از ضعف به خودم بپیچم. از شلوغی و ازدحادم جای سوزن انداختن نبود.\nطلبکارانه به کوهیار نگاه کردم و گفتم: الان من باید با این حال ضعف ام منتظر خالی شدن میز بمونم!؟\nبی هوا دستم رو گرفت و من و به قسمت پشت سالن رستوران که آشپزخونه بود، برد. از گرفتن یهویی دستم حس کردم جریان برقی با ولتاژ بالا از بدنم عبور کرد!\nدستم رو تندی از دستش کشیدم، زیر لب غریدم: تو، چرا دستم و گرفتی؟\n" بی خیال کاری که کرده بود، یکی از اون خنده قشنگ هاش تحویلم داد."\nدوباره پرسیدم: چرا من و آوردی این جا؟\nجواب نداد و به جاش دکمه ی اف اف و فشار داد.\nصدای یکی از کارگرها پیچید از سلام و احوال پرسی گرمشون پیدا بود، از قبل آشنایی دارن، دکمه رو فشار داد.\nمات و مبهوت شده بودم و نمی دونستم چرا ما الان اون جاییم !\nبا وارد شدن به آشپزخونه همه چیز از یادم رفت و به جای همه ی سوال های توی ذهنم، بوی خوش غذا، صدای دیگ قابلمه ها و بخاری که ازشون بلند می شد، قیافه ی زن و مرداهایی که لباس مخصوص به تن داشتن، بعضی هاشون کلاه آشپزی، تو سر شون بود که باعث شده بود خیلی با مزه به نظر بیان. آشپزخونه، یه سالن خیلی بزرگ بود که از کف تا سقف با کاشی های سفید کاور شده بود. یه پیشخون بزرگ تا انتهای سالن بود و هر کسی تو بخش خودش در حال کار کردن بود. چند تا خانوم جوون با سبد های بزرگ که پر بود از گوجه، کاهو، کلم، خیار و... در حال سالاد درست کردن بودن. کوهیار جلوتر از من رفته بود و به همه شون سلام و احوال پرسی می کرد. میون چهره های خسته شون با من هم با لبخند،سلام می کردن. بالای پیشخون با یه میله ی آهنی قابلمه و ملاقه های بزرگ و کوچیک استیل مانند نصب شده بود. یه قسمت منقل بزرگی که توی دیوار کنده بودن و به اصطلاح بهش" منقل دیواری " می گفتن، قرار داشت، یه هواکش هم بالای منقل بود و یه کارگری که مسئول اون بخش بود و تند تند سیخ های کباب رو عوض می کرد تا نسوزن. یه مرد نسبتا مسن با شکم گنده ای که داشت از دیگ برنج بشقاب های مستطیطی و سفید رو پر می کرد، بعد به خانومی که دستکش دستش بود و با دست روی هر پلو زعفرون می ریخت می داد. ازم دعوت کردن روی صندلی کنار پیش خوان بشینم. من تا حالا رستوران های زیادی رفته بودم اما تجربه ی از نزدیک غذا پختن شون رو نداشتم.\nخیلی ذوق زده بودم اون قدری که یادم رفته بود کوهیار اون جا نیست. مثل بچه ای که باباش رو گم کرده باشه دلهره گرفتم.\nاز یکی از کارکنان اون جا سراغش رو گرفتم که با یه مرد جوون که موهای پر پشت و جو گندمی، با یه صورت نسبتا قشنگ که ته ریش، داشت برگشت. یه مرد قد بلند و ورزیده با سر وضع خیلی شیک.\nدستش رو بهم دراز کرد و گفت: سلام خیلی خوش اومدین خانوم، من حسامم صاحب رستوران.\nدرسته خیلی شیک و خوش تیپ بود اما با این اوصاف به پای کوهیار نمی رسید. انصافا کوهیار یه چیز دیگه بود. اصلا نمی دونم چرا من داشتم اون و با کوهیار مقایسه می کردم!\nمنم بهش دست دادم و خودم رو معرفی کردم.\nبا دیدن صورت مهربون کوهیار خوشحال شدم. یهو مثل بچه ای که وقتی جای نا آشنایی وارد می شه احساس غریبگی می کنه شدم، برای همین به کوهیار پناه بردم و گفتم:\nمیشه کنارم بمونی و تنهام نزاری؟\nبهم لبخند زد و کنارم نشست.\nحسام از کارگرهاش خواست برامون پیش غذا بیارن.\nبعد از اون حسام گفت: موافقین بریم کوبیده سیخ بگیریم؟ بعدش هر کی کارش بهتر بود و زودتر تموم کرد یه جایزه ام بگیره؟\nپیشنهادش به حدی برام جالب و هیجان انگیز بود که بدون معطلی دستام رو شستم. و پشت میز آماده شدم.\nهر سه نفر مون دستکش های نایلونی دست مون کردیم. چند تا سیخ و سه تا ظرف مایه گوشت کبابی جلومون بود با سوت داور کارمون رو شروع کردیم. بقیه هم دست از کار کشیده بودن و به ما نگاه می کردن و به شوخی هایی که بین کوهیار رو حسام رد و بدل می شد می خندیدن. از قرار معلوم حسام فقط رستوران دار خوبی بود، چون هر دفعه که گوشت و می خواست به سیخ بکشه از سیخ می افتاد و بهونه اش رو به مایه گوشت ربط می داد، که خوب نشده. کوهیار هم کارش تعریفی نداشت و از کارگرا می خواست بهش تقلب برسونن.\nنه حسام نه کوهیار آبی ازشون گرم نشد و بی خیال سیخ گرفتن سیخ ها رو به حالت شمشیر با فاصله به بدن هم دیگه می زدن و بقیه رو حسابی سرگرم کرده بودن. بعد از شمشیر بازیشون.\nنوبت تشویق کردن من شد حسابی برام سوت می زدن.از قیافه ی کارگرها پیدا بود بهشون داره خوش می گذره. با این که تا حالا اصلا پیش نیومده بود گوشت و به سیخ بکشم . اما بعد از تلاش های زیاد یه سیخ کباب کج و کوله تحویل داور دادم که انصافا قیافه اش خیلی خنده دار شده بود. داور که حسابی تو نقشش رفته بود با مکث طولانی و نگاه کردن به سیخ سرش رو به چپ و راست تکون می داد. استرس گرفته بودم، انگار بازی واقعی بود. با نظر داور نمره ی قبولی رو گرفتم.\nهیجان زده دستام و بالا بردم و صدای ذوق آلودی از خودم در آوردم که باعث خنده ی همه شد.\nاون لحظه کوهیار زیر لب یه قربون صدقه ی ریزی اومد که نگفته حرفش رو قورت داد. با این که دقیق نفهمیدم چی گفت ولی حس خوشایندی درونم به وجود اومد نگاهش که کردم روش و ازم گرفت.\nداور سیخ کبابم رو توی منقل گذاشت خیلی برام لذت بخش بود قرار بود همون رو برای شامم بخورم.\nسه نفر مون پشت میزامون نشستیم. برامون از هر مدل غذا آوردن. (از خورشت قرمه سبزی، قیمه، کوبیده، جوجه و... ) با کلی مخلفات خوشمزه. بیشتر از همه اون یه سیخ کوبیده که حاصل دسترنج خودم بود بهم چسبید. غذامون رو تو شوخی و خنده خوردیم. من بدون حرف زدن فقط به شوخی هاشون می خندیدم هر از گاهی سنگینی نگاه کوهیار رو به خودم حس می کردم.\nنمی تونستم بی تفاوت رفتار کنم اما دلیلی برای اون نگاه ها توی ذهنم نداشتم! بعد از صرف شام نوبت شستن ظرف ها بود و یکی از کارگراهای اون بخش قد خیلی خیلی کوتاهی داشت. کوهیار بهم اشاره کرد که به نحوه ی کار کردنش نگاه کنم.\nمرد کوتاه قد چکمه هاش رو پاش کرد و با آواز مخصوصش با دستکش و اسکاچ می خواست یه دیگی که سه برابر خودش بود رو بشوره.\nبا کمک یکی دیگه از کارگرها که قدش شاید از دو متر چیزی کمتر بود به داخل قابلمه رفت و کاملا ناپدید شد و فقط با صدای آهنگ خوندنش که مثل آمپلی توی قابلمه پیچیده بود معلوم می شد کسی داخل قابلمه اس.\nاز دیدن این صحنه ی بامزه نزدیک بود از شدت خنده از حال بی حال بشم داشتم از خنده می مردم.\nکوهیار زیر گوشم گفت: سر چهار تا دونه ظرف نشستن تو شمال چه قشقرقی به پا کردی، نگاه کن نصف تواِ یاد بگیر.\nدست از دلم گرفتم و می خندیدم، بعد از اون نوبت دسر بود اصلا جای یه ذره خوردن نداشتم اما با اصرار حسام که حسابی مهمون نوازی می کرد یکی دو قاشق تیرامیسو خوردم.\nبعد از خوردن دسر، حسام که حسابی بازی و جایزه رو جدی گفته بود گفت:\n_برای تولدتون تو همین رستوران یه کیک مخملی مهمون من.\nمن که از تولد گرفتن دلخوشی نداشتم تمام تلاشم رو کردم که لحن تشکر کردنم غمگین نباشه سرم رو پایین انداختم که اشک هام رو نبینن.\n_خیلی ممنونم، اما من اصلا تولد گرفتن رو دوست ندارم.\nانگار هر دو شون متوجه ی حال خرابم شدن و دیگه چیزی نگفتن.\nساعت دوازده شد که از همه ی عوامل اون جا بخصوص حسام تشکر کردیم و اومدیم بیرون. تو مسیر خونه کوهیار از خودش و حسام می گفت، تو گوش دادن به حرف هاش یادم افتاد کلیدهای خونه تو ماشین جا موندن.\nکوهیار انگار حرفی که زده بود و منتظر تایید من بود گفت: موافقی؟\nبی اهمیت به حرفش کلافه و عصبانی گفتم: کلیدای خونه رو تو ماشینم جا گذاشتم.\nدرصد کمی احتمال دادم که یه کلید یدکی تو شرکت داشته باشم.\nاحساس کردم کوهیار چون از سر شب درگیر منه و حسابی ام خسته بود یه چیزی از سر ناراحتی بهم بگه بر خلاف تصورم بدون کوچکترین اخم و رنجودگی تو حالت چهره اش، پیچید و به سمت شرکت راه افتاد.\nکوهیار : اگه کلیدا تو شرکت نباشن امشب می خوای کجا بری؟\n"تمام فامیلای من ایران نبودن و من به جز چند تا دوست کسی و نداشتم اون لحظه حس غربت نشین ها رو درک می کردم." سریع فکری به سرم زد و امیدوارانه گفتم: تو شرکت می مونم.\nبا نگاه شیطون و شوخش گفت: مگه من مرده باشم بزارم شریکم تو شرکت بمونه، خونه ی من به اون بزرگی جا واسه هر دومون هست. نمی زارم بهت بد بگذره. بعدم من اون قدر مهمون نوازم که نگو.\nاون قدر اخلاقش دستم اومده بود که معنی حرفش رو فقط یه شوخی تلقی کنم ولی با این حساب با یه تنبیه ریز حالیش کردم که دفعه ی دیگه از این شوخی هاش با من نکنه.\nتا فاصله ای که رفت تو شرکت همش نذر و نیاز می کردم؛ که کلیدهام اون جا باشن. فکر رفتن به جایی اونم تو اون وقت شب دلهره به جونم انداخته بود.\nعجیب این لحظه ها به کندی می گذشتن! شاید یه شب یلدا برام گذشت که کوهیار اومد این دفعه مراعات حالم رو کرد و سر به سرم نذاشت.\nکلیدا رو تو هوا نشونم داد اون کلیدا برام حکم جایزه اسکار داشت چنان ذوق زده بودم و دست از پا نمی شناختم که رو به کوهیار با غلظت فراوون گفتم:\nاز حرفی که زدم چند ثانیه ای نگاهمون در هم گره خورد و بعد هر دو بی اختیار زدیم زیر خنده. سوار ماشین شد و تا مسیر خونه دیگه هیچ کدوم حرفی نزدیم.\nساعت ۱:۳۰شب بود که در خونه ام نگه داشت قصد داشتم بابت همه چیز ازش تشکر کنم اما انگشتش رو به نشونه ی هیس جلوی لبهام گذاشت، رفتارش برام خیلی عجیب بود.\nنمی تونم اعتراف نکنم که درونم چه آشوبی به پا شده بود.\nکوهیار: تا می ری خونه این جا می مونم تا خیالم راحت شه.\nتا موقعی که وارد خونه شدم دم درموند وقتی چراغ های خونه رو روشن کردم از توی پنجره ی اتاق خواب براش دست تکون دادم با چشم های خسته و خواب آلود برام دست تکون داد و رفت.\nاون شب تا صبح خوابم نمی برد، من بعد از مرگ پدرم خیلی تنها شده بودم و حسی این که کسی بعد از اون بهم امنیت بده یا برام دلواپس باشه رو خیلی وقت بود که دیگه نداشتم.\nاون شب با اون حرکت کوهیار و حرفی که زد حس شیرینی درونم به وجود اومد،\nچند بار همه ی شب خاطره انگیز رو توی ذهنم مرور کردم. هر بار به کوهیار و نگاه های گرمش فکر می کردم نفسم توی سینه ام حبس می شد.\nاون شب حواس پرتی و گیج بازی های من باعث شد یه شب به یاد موندنی توی ذهنم نقش ببنده، دروغ چرا صادقانه بگم فکر کوهیار، نگاهاش، اخلاقش، شوخی هاش، حتی صداش از جلوی چشمام و ذهنم کنار نمی رفت. اصلا اگه می خواستم بهش فکر نکنم می تونستم مانع افکارم بشم! چون هیچ تلاشی برای مهار نکردن فکرش نداشتم. با این خیال خوش خواب رو به خودم حروم کردم. فقط می خواستم به کوهیار فکر کنم. به این حس که مطمئن نبودم اسمش عشقه یا نه!\nدم دم های صبح شد که چشمام سنگین شدن تو خواب صدای مزاحم زنگ خونه ام میومد صدا اصلا قطع نمی شد با طولانی تر شدن صدا، یهو چشمهام باز شد. فهمیدم خواب نیستم و توی بیداری زنگ آیفون ، مثل خروس بی محل صدا می ده!\nبا چشمایی بسته و خواب آلود بدون نگاه کردن به تصویر تو‌ی آیفون دکمه رو زدم. به دم در تکیه داده بودم؛ تا هر کی بود فاصله ی در حیاط تا مسیر داخل ساختمون که، هفت هشتا پله بود رو بالا بیاد.\nهنوز چشمام بسته بودن و داشتم پشت در چرت می زدم. اول با صدای پا، بعد هم یه صدای آشنا توی گوشم، چشم های خواب آلودم رو ریز کردم تا تصویر صاحبِ صدا رو واضح تر ببینم.\nیهو با دیدنش تمام تنم یخ بست، انگار فشارم افتاده باشه. با صدایی که از شدت خواب دورگه شده بود گفتم: تو این جا چیکار می کنی؟!\nنفس عمیقی کشید و گفت: می دونی چند ساعته پشت در خونه ام و دارم زنگ می زنم! فکر کردم بلایی سرت اومده\nهنوز هاج و واج از شوکی که با دیدنش بهم وارد شده بود مونده بودم.\nانگار متوجه ی نگاه های پرسش گرانه ام شد چون با خنده توضیح داد: نمی خوای بری ماشینت رو بیاری؟\nکم کم داشتم از خواب بیدار می شدم. و می فهمیدم چرا تو این وقت صبح به خونه ام اومده، لبخند کج و کوله زدم دوباره گفت\n_ من، تو ماشین منتظرم تا آماده شی!\nخمیازه ای کشیدم، چنگی توی موهام زدم و گفتم: نمیای تو؟\nبا عجله گفت: مرسی!\nکاملا از گنگی در نیومده بودم گفتم: آماده شدنم طول می کشه؛ بعدم صبحونه نخوردم. بیا تو تا آماده شم!\nاز قدیم گفتن تعارف اومد نیومد داره، زمان زیادی از تعارف کردنم نگذشته بود؛ که تو دلم خودم رو لعنت کردم!\nانگار پیش خودش داشت یه چیزی رو سبک سنگین می کرد با مکث نسبتا طولانی: حالا که اصرار می کنی باشه.\nزل زده بودم بهش که دوباره گفت: نمی خوای از جلوی در کنار بری؟\nتازه به ژست خنده دارم نگاه کردم که در خونه رو مثل شوهرم تو بغل گرفته بودم. خنده ی مسخره ای کردم و از جلوی در کنار رفتم. به داخل خونه اومد.\nبا نگاه اجمالی تو دو سوت گفت: چه خونه ی قشنگ و با سلیقه ای داری.\nبی حرف پشت سرش راه افتاده بودم. برگشت به سمتی که من بودم یه جوری بر اندازم کرد رنگ نگاهش شیطون شد احساسم بهم می گفت باز یه سوتی تازه دادم.\nمانع خنده اش شد و گفت: من هیچ عجله ای ندارم. تا تو می ری آماده شی، منم می رم صبحونه ات رو آماده می کنم.\nاین مرد جذاب و خوش تیپ از دیشب من رو دیوونه ی خودش کرده بود، الانم اومده بود تا دیوونه ترم کنه. ریلکس و راحت انگار خونه ی خودش باشه رفت توی آشپزخونه. ترجیح دادم عادی رفتار کنم. آبی به سر و صورتم زدم دیگه کاملا از خواب آلودگی در اومده بودم. از سر و صدای کوهیار که با تق و توق به ظرفها می زد خنده ام گرفت. به اتاق خوابم رفتم تا آماده شم. وقتی از آینه قدی بلند و طرح سیلورم به خودم نگاه کردم. رنگ از چهره ام رفت تازه دلیل لبخند کوهیار رو فهمیدم. پس حدسم در مورد حس سوتی جدیدم درست بود. به لباس های تنم نگاه کردم که یه تاپ و شلوار صورتی پوشیده بودم. نفهمیدم چه جوری تند و تیز مثل فشنگ مانتو و شلوارم رو با یه شال سرم کردم . ترس این که اگه کوهیار در حین لباس عوض کردن توی اتاقم میومد یه حال بد و داغونی بهم داد. یه دفعه به خاطر موقعیتی که مجبور بودم به تنهایی بدون سایه ی پدر و مادرم زندگی کنم و بلد نبودن تو این موقعیت به ترسم غلبه کنم بغض گلوم رو فشار داد. تازه داشتم به عاقبت تعارفی که کرده بودم فکر می کردم. از دست خودم حرصم گرفت، از سر و لباسی که تنم بود و من رو اون جوری دیده بود. حرصی ترمی شدم. با این که اون توی شمال، من رو با سر وضعی بدتر از الان دیده بود؛ اما نمی تونستم اون شب رو با امروز مقایسه کنم؛ اون شب من میون کلی آدم بودم اما حالا زیر یه سقف به جز من و اون هیچکس نبود. گر چه کوهیار شریکم بود؛ اما تا حالا تو چنین موقعیتی با هم گیر نکرده بودیم. حتی تو عالم شراکت تو یه اتاق میون تعداد زیادی کارمند دلیلی برای فکرهای بدی که الان مثل خوره به جونم افتاده بود نمی دیدم. من به جز کار و چند ماه آشنایی هیچ شناخت دیگه ای ازش نداشتم. با خودم و افکارم گلاویز شده بودم.\nاصلا من چرا باید به کوهیار اطمینان می کردم؟ مگر غیر از این بود که اونم یه مردِ و غریزه جنسی داره. داشتم از فکرهای بدم بالا می آوردم. انگار اتاق خوابم جای بدتری برای پناه گرفتن بود با حس بد و حال مزخرفی رفتم تو آشپزخونه. با ورود من در حالی که داشت قوری رو روی بخار کتری می ذاشت به من که منقلب شده بودم و ترس تو چهره ام کاملا مشهود بود نگاه کرد. حتی ترسم به حدی رسیده بود که دستام بی اختیار داشتن می لرزیدن. حرکات عجیبم از نگاه تیز کوهیار غافل نموند چشمهاش رو سُر داد روی دستای لرزونم.\nنمی دونم چرا ولی حس ام می گفت حرفی که می زد با چیزی که تو ذهنش بود یکی نبود گفت: چه رنگ مانتوت بهت میاد.\nفلش بک زدم به لباس های قبلی که به تنم بودن. حس نا خوشایندی به حال مضطربم اضافه شد. کوهیار انگار می خواست من و از این وضعیت نجات بده روی یکی از صندلی ها نشست و گفت\n_چرا سر پا موندی؟ داره دیر می شه، صبحونه ات رو بخور تا بریم.\nبدون اینکه از جام تکون بخورم با صدای خفه ای گفتم: می شه از این جا بری؟\nجا خورد، اصلا انتظار حرف رک و بدون مقدمه ام رو نداشت. اونم در حالی که برای اومدن تو خونه ام خودم دعوتش کرده بودم.\nرنگ نگاهش عوض شد، تو چشمام با نگاهی نیمه عصبی خیره شد. نمی دونم چقدر زمان گذشت تا با صدای بلندش به خودم اومدم.\nکوهیار: تو در مورد من چی فکر کردی؟\nطنین صدای عصبانی اش، خوبی های دیشبش، مهربونی های همیشگی اش، تنهایی من و اون، خط قرمز هایی که داشتم، جلوی چشمم اومد بغض کردم و گفتم: من در موردت هیچ فکری نکردم فقط می خوام از اینجا بری!\nسنگینی نگاهش بیشتر از بغضی که توی گلوم بود داشت خفه ام می کرد.\nاز جاش بلند شد آروم و آهسته اومد نزدیکم، سرم رو پایین انداختم. شرمم می شد با خوبی هایی که در حقم کرده تو چشماش نگاه کنم. با دست چونه ام رو بالا آورد با نفسش به صورت سیلی می زد نگاه کلافه اش رو بهم دوخت با صدایی آروم و شمرده گفت:\nفکر می کردم به اندازه ای که من تو رو می شناسم توام من و بشناسی...اما حیف یه درصد سعی نکردی بشناسیم... بیتا! از حرفت ناراحت نشدم.. از فکری که راجبم کردی داغون شدم.\nنفس شو عصبی بیرون داد و گفت: این رفتارت توهین به شخصیتم بود و هیچ وقت از یادم نمی ره.. و باعث می شه از این به بعد طور دیگه ای باهات رفتار کنم!\nسخت ترین کار دنیا اون لحظه نگاه کردن به چشمایی بود که همیشه توشون شیطنت دیده بودم. شیطونی که پر کشیده بود و جاش رو ناراحتی و کینه گرفته بود. شاید غرورش رو با حرفم شکسته بودم اشک تو چشمام جمع شد، تاب نیاوردم سرم رو پایین انداختم. چونه ام رو ول کرد، تصویر سرامیک های براق کف آشپزخونه توی اشک هام تار شده بود. با بهم بستن صدای محکم در یه متر از جا پریدم. کوهیار رفت ،من موندم و بوی عطرش و زل زده به میز صبحونه ای که با مهربونی برام آماده کرده بود.\nبا صدای زنگ به امید این که کوهیار پشت در باشه مثل جت از جام پریدم. با دیدن قیافه ی نریمان پشت آیفون, امیدم مثل کشتی به گل نشسته شد. اول خواستم در و باز نکنم تا برگرده؛ اما با این احتمال که ممکنه بخواد بره شرکت، بعدم کوهیار رو ببینه سریع کیفم رو برداشتم به صورت دو از پله ها پایین رفتم.\nپشت فرمون نشسته بود یه ذره حرکت کرد تا منو از تو آینه دید زد رو ترمز و دنده عقب گرفت و به سمتم اومد، شیشه ی سمت من رو پایین داد.\nنریمان: سلام، کجایی تو؟نزدیک بود از ترس سکته کنم!\nتعجیل نکردم و سوار ماشین شدم از رفتارم که تا حدودی عجله ای شده بود تعجب کرد. تو آینه به قیافه ام نگاه کردم چشمام هنوز قرمز بود.\nنریمان: حالت خوبه؟!\n" هم دلیل اومدنش رو می دونستم و هم جواب سوالی که خیلی محترمانه می خواست دلیل چشمای قرمزم رو بفهمه."\nبیتا: آره، خوبم یه کم سرم درد می کنه.\nاظهار نگرانی کرد و گفت: راستی تو نمی خوای بپرسی چرا اول صبحی اومدم در خونه ات؟!\n"تو دلم داشتم به این فکر می کردم کوهیار م می گفت نگرانم شده، نگرانی اون کجا و نگرانی نریمان کجا ؟!"\nبی اهمیت گفتم: چون تلفنم رو جواب ندادم، بعدم زنگ زدی شرکت، اونجام بهت گفتن هنوز نیومده، توام اومدی این جا... اگه بازم در و باز نمی کردم دوباره بر می گشتی شرکت.\n"فهمید از دنده ی چپ بیدار شدم"\nگفت: توپت پره ها!!\n"سرم رو به سمتش چرخوندم. به چهره اش که خدایی چیزی از جذابیت کم نداشت نگاه کردم. چشم و ابرو مشکی، لب و بینی مناسب، ته ریشی که قشنگ ترش می کرد. قد و اندام خوب، اما اصلا به چشمم نمی اومد!"\n_نریمان یه کار برام می کنی؟\n"بدون این که خواسته ام رو بشنوه خالی از کوچکترین مکثی قبول کرد."\nازش خواستم من رو برسونه شرکت بعدم بره ماشینم رو از پارکینگ در بیاره، با سر قبول کرد وقتی رسیدیم دم در شرکت با مهربونی سوییچ رو بهم داد و گفت: شب میام در خونه ماشین و ازت می گیرم.\n"این وقتا، به خاطر چند سال صبوری که منتظر بود تو دلم راهش بدم از خودم خجالت می کشیدم. ماشین رو برام گذاشت و رفت."\nتو شرکت که کلی رفت و آمد بود اما من هیچ کدوم رو نمی دیدم و فقط می خواستم برم و از دل کوهیار در بیارم. پشت در اتاقمون دلشوره داشتم، قشنگ مثل دانش آموز تنبلی شده بودم که می خواست درسی رو که از بر نبود و به معلمش پس بده! با ورودم به اتاق دیدم سرشو تو دستاش گرفته ، با دیدنش تو اون حال حرف زدن برام سخت شد. مِن مِن کردم؛ اما دیدم فقط دارم تلاش الکی می کنم. هول شدم و بی مقدمه گفتم: کوهیار من بابت امرو...\nتند و عصبی تو حرفم اومد و گفت: خانم پارسا! خوش ندارم از این به بعد جز کار حرف دیگه ای بین مون باشه که اونم من تعیین می کنم چه جوری باشه... از این بعد هر حرفی با من داشتی قبلش به منشی می گی تا به من بگه و متقابلا منم همین طور حرفم رو به عرض تون می رسونم.\nبا اسم فامیلی خطاب کردنم یه خط مرزی بین صمیمیت مون ایجاد می کرد علاوه بر اون داشت اعلام انزجار می کرد تا جایی که حتی دوست نداشت صدام رو بشنوه. نمی دونم چرا احساس کردم اگه حرفام رو بشنوه حق و بهم می ده. تلاش آخرم رو کردم و گفتم\n_ من، رفتارم رو نمی خوام توجیه کنم؛ اما به خاطر\nموقعیتم و شرایط تنهایی م یه لحظه...\n" سرش رو که تا اون لحظه توی دستاش گرفته بود و بالا آورد، سرد و یخ زده نگاهم کرد. اون لحظه زبونم نچرخید انگار لال شده بودم."\nکوهیار: فکر کردی چون تو خونه ات رام دادی منم میام و ...\n"نفسم از ادامه ی حرفش گرفت"\nپوزخند تلخی زد و گفت: تو، واقعا تا این اندازه من رو پست تصور کردی؟!\nبیتا: پست تصورت نکردم؛ ولی مرد که هستی.\nکوهیار: بعله، اون قدر مرد هستم که بدونم وقتی یه نفر میون این همه آدم به تو اعتماد کرده بهش نامردی و کثیف بازی نشون ندم.\n" از حرفاش که بوی مردونگی می داد جون گرفتم و گفتم"\n_ تو که اینا رو می دونی باید بهم حق بدی.\nمکث کوتاهی کرد و گفت: چرا من هیچ کدوم از شوخی و رفتارهای تو رو بد تلقی نمی کنم؟\nبیتا: خُب چون می شناسیم.\nخنده ای تلخی کرد و گفت: آفرین! دقیقا چون می شناسمت... منم امروز همین انتظار و ازت داشتم.\n"تازه داشتم می فهمیدم کی رو از خودم ناراحت کردم هیچی نداشتم بگم پشت همه ی حرف هام سکوت مثل دژی محکم من و تو خودش پناه داده بود."\nکوهیار: من از این به بعد تو اتاق دیگه ای کار می کنم.\nاز جاش بلند شد جلوی در یه جور خاصی نگاهم کرد نزدیک بود گریه ام بگیره. خودم رو از جلوی در کشیدم.\nحالم به حدی بد بود که نمی تونم بیان کنم . بعد از چند ماه دوباره تو اتاقم تنها شدم درست مثل قبل از شراکتم با کوهیار. چند ساعت گذشت، تو اتاق تاریک خودم و حبس کرده بودم مثل کسی که عزیزی رو از دست داده باشه به صندلی کوهیار زل زده بودم حتی برای ناهار از اتاق بیرون نرفتم. شب شد که افشان اومد تو با جیغ خفیفش به خودم اومدم.\nآیدا در حالی که دستش و روی سینه ش زده بود گفت: شما! هنوز نرفتی؟\nهیچی برام معنی نداشت فقط با سر اشاره کردم بره بیرون و درو ببنده. نیم ساعت تو اون حال بودم. صدای کوهیار رو شنیدم از تو لاک تنهایی در اومدم. داشت به منشی می گفت: چرا تا این وقت شب هنوز نرفتی؟\nآیدا: منتظرم بابام بودم بیاد سراغم. مثل این که کاری براش پیش اومد نمی تونه بیاد.\nکوهیار: دیر وقته نمی خواد تنهایی بری خودم می رسونمت.\nبدون کوچکترین نگاهی به من به آیدا گفت: به خانم پارسا بگین، فردا باید ساعت ۹تو شرکت نهال باشه.\nآیدا با تعجب به من و کوهیار نگاه کرد. بازم سکوت و به حرف زدن ترجیح دادم، از شرکت بیرون اومدم. تو مسیر برگشت ماشین کوهیار در حالی که آیدام کنارش بود با سرعت ازم سبقت گرفت. اون شب که شب یلدای من بود برام به سختی گذشت.\nتا ظهر با اکیپ فیلمبرداری درگیر تیزرهای تبلیغاتی شرکت نهال بودیم. بعد از اون خسته و کوفته برگشتیم شرکت، تایم ناهار بود. تو اتاق غذا خوری رفتم. کوهیار اونجا بود طبق ادب اومدم سلام کنم که با نگاه سردش سلامم توی دهنم خشک شد.\nاومدم بشینم پرس غذاشو برداشت و از اتاق رفت.\nخیلی بهم برخورد اصلا گشنگی از یادم رفت. بدون دست زدن به غذا برگشتم تو اتاقم و تصمیم گرفتم تا وقتی که قهر تشریف داره برای غذا خوردن اونجا نرم.\nتو این وسط فقط آیدا بود هر دفعه با چند تا پیغوم کاری از طرف کوهیار می اومد و می رفت.\nشب که برگشتم خونه دیدم ارغوان و مرجان دم در خونه روی پله نشستن. فکرهای بد تو سرم هجوم آورد! تا از ماشین پیاده شدم مثل این که مادرشون رو دیده باشن بغلم کردن.\nبا دلواپسی گفتم: شماها این وقت شب این جا چیکار می کنین؟ چیزی شده؟!\nارغوان: نترس! قهر کردیم.\nمرجان: تو خونه ات واسمون جا هس؟\n"خیالم راحت شد از حرکات لوس شون خنده‌م گرفت"\n_قربون قهروهای خودم برم، در خونه ی من همیشه به روتون بازِ...بیاین تو بیاین تو.\nدر و براشون باز کردم هنوز نمی دونستم چی پیش اومده ولی حال هر دوشون تعریفی نداشت. لباس هام و عوض کردم.\nاومدم کنارشون نشستم اجازه دادم خودشون سر حرف و باز کنن. هر دو سکوت کرده بودن، حالا که دیدم بی فایده ست گفتم\n_ هیچ کدومتون نمی خواین حرف بزنین؟\nمرجان آهی کشید و گفت: من و نیما سر شیدا زدیم به تیپ و تاپ هم، دعوامون خیلی بالا گرفت بعدم اومدم اینجا.\n"شخصیت نیما یه آدم منطقی و آروم بود خیلی کم پیش میومد دعوا کنه، اصلا بگم تا حالا عصبانی شدنش رو ندیدم دروغ نگفته بودم با تصور قیافه ی نیما تو اون حالت خنده م گرفت."\nبیتا: خب ارغوان تو تعریف کن؟\nارغوان: منم با عنبر النسا حرفم شده.\n"نسا خواهرش بود، وقتایی که ازش بدش میومد عنبرالنسا خطابش می کرد"\nبیتا: چه جالب! هممون قهر کردیم.\nارغوان: تو با کی؟\nبیتا: منم با شریکم قهر کردم البته اون با من قهر کرده.\nارغوان: غلط کرده! اون زپرتیِ حال بهم زنم قهر می کنه!؟ عکس شو بده جنازشو تحویل بگیر.\nبیتا: اِ...؟ این جوری در موردش حرف نزن، ناراحت می شم\nمقصر من بودم.\nمرجان: چه تعصبی! سر چی حرفتون شده؟\nارغوان: حالا واسه حرف زدن وقت زیاده، شام چی داری؟\nمرجان به ارغوان پرید وگفت:خدا خفه ات کنه که هیچی مانع اشتهات نمی شه.\nارغوان: دست خودم نیس وقتی ناراحتم اشتهام دو برابر میشه.\n"منم ظهر غذا نخورده بودم معده‌م داشت سوراخ می شد. گوشی و گرفتم و گفتم"\n_ بچه ها، چی می خورین؟\nمرجان: من که اصلا اشتها ندارم.\nارغوان: منم که می شناسی هر چی باشه می خورم؛ ولی پیتزا باشه بهترِ، از ظهر دلم هوس کرده.\n" پیتزایی بعد از ده دقیقه اومد شاممون رو خوردیم که "\nارغوان گفت: بیتا! خوش به حالت تنهایی زندگی می کنی، نمی دونی از دست این همه آدم که قربون شون برم یه لشکرن چه زجری می کشم.\n"ارغوان ۴ تا خواهر و برادر داشت که همشون یه سلیقه داشتن و هر کی به یه ساز می رقصید"\nبیتا: ناشکری نکن داشتن یه خونواده ی شلوغ اونم با برادر وخواهرای ماهی که تو داری نمی دونی چه نعمتی یه. می دونی من چقدر به شماها حسادت می کنم! قدر خونوادتو بدون بین هر خواهر و برادری دعوا کردن چیز طبیعیه.\nارغوان: برو بابا، تو به اینا میگی نعمت!؟\nمرجان: چون خودش تنهایی زندگی می کنه به اینا می گه نعمت.\nبیتا: تو چرا ازش طرفداری می کنی؟\nمرجان: چون منم به حال تو غبطه می خورم! خودت رییس خودتی نه شوهری نه آقا بالا سری.\nبیتا: شماها زده به سرتون! حال من غبطه داره؟ مرده شور منو حال منو ببره، تک و تنها تو یه خونه ی دراندشت بدون یه هم زبون که باهاش حرف بزنی زندگی نکردین که به حال من غبطه می خورین! وقتی یه مامان نداری خسته و کوفته میای تو بغلت کنه خونه بوی غذا بده، با بابات بگی و بخندی، با خواهرت بری بیرون. شبا راحت سر رو بالش بزاری و از هیچی نترسی ... وقتی یه نفر میاد خونه ات از رو ترس نمی...\n"بغض کردم دیگه نتونستم حرف بزنم."\nمرجان: الهی قربونت برم.\nارغوان: خدا من و خفه کنه که تو رو ناراحت کردم، غلط کردم.\n"بی اختیار اشکهام جاری شدن، اومدن تو بغلم گرفتن و دلداریم می دادن و به خودشون بد و بیراه می گفتن.\nیه ذره آروم شدم. ارغوان هی شوخی می کرد که بخندونم."\nمرجان: عزیزم ما قصد ناراحت کردنت رو نداشتیم حالا ما که پدر و مادر بالای سرمونه چه گلی به سرشون زدیم.\nارغوان: این نمی دونه تنهایی زندگی کردن چه مزیت هایی داره.\nمرجان با غیظ گفت: باز می خوای چرت و پرت بگی.\nارغوان خندید و گفت: نه می خوام یه ذره از زاویه دیگه ای به تنها زندگی کردن نگاه کنه. مثلا: همه ته دیگا رو خودش تنهایی می خوره، وای ته دیگ سیب زمینی (آب دهنش و قورت داد)، کنترل تلویزیون دست خودشه، تو صف حموم دستشویی نمی مونه، دیر بیاد خونه غذاشو نمی خورن، از همه مهم تر نصف شبی بابات بیدار نمی شه کولر رو خاموش کنه.\nباز اسم بابا اومد زدم زیر گریه...\nارغوان: عزیزم، این قدر سینگلی بهت فشار آورده؟\nدوست نداشتم با گریه هام حالشون رو خراب کنم،خودم و کنترل کردم اشک هام رو پاک کردم و گفتم\n_ آخه بی غیرت مگه تو شوهر من نیستی؟ من کجام سینگله؟!\nارغوان: الکی نگو که می دونم عاشق شریکت شدی دیگه منو نمی خوای، حالا نگفتی سر چی حرفتون شده؟\nبیتا: مسئله ی کاری پیش اومد،\nمرجان: برا مسئله ی کاری ناراحتی؟ گور باباش خودش بیاد از دلت در بیاره.\nبیتا: خیلی مرد خوبیه این جوری نگو.\nارغوان: به جان خودم بیتا مشکوک می زنه نکنه عاشقش شدی؟\nبیتا: چی میگی بابا! با اون قهری که کرده دیگه نگاهم نمی کنه چه برسه عاشقم بشه. همیشه بهم می گفت بیتا الان بهم می گه خانم پارسا... تازه با خودمم حرف نمی زنه به منشی می گه اون به من می گه.\nمرجان: سنی ازش گذشته ولش کن. من تجربه م از شما بیشتره به مردا نباید زیاد رو داد، بهش اهمیت نده پررو میشه.\nبرای این که زیادی مشکوک شده بودن گفتم: چه اهمیتی! جای بابام و داره من بخاطر اون ناراحتم.\nارغوان: پاشو برو یه چیز وردار بیار بخوریم، اگه م زیاد ناراحتی خودم فردا بیام شرکت هم شریکت رو ببینم هم دست تون رو بندازم گردن همدیگه صورت هم و ماچ کنین از دل هم در بیارین.\nمرجان: تو زرنگی برو از دل نسا در بیار.\nارغوان به مسخره گفت: چیه حسودیت شد! اگه می خوای بیام وساطتت تو و نیما رم بکنم.\n"سه تایی زدیم زیر خنده، ارغوان پرید گونه مو بوسید و رفت یه آهنگ شاد گذاشت و خودشم باهاش رقصید."\nبعد از مراسم رقصیدن ارغوان، به پیشنهادش جاهامون رو کف هال پهن کردیم. ارغوان بین من و مرجان دراز کشیده بود و از جن تعریف می کرد.\nارغوان استاد سرگرم کردن بود تو تاریکی مطلق جوری تعریف می کرد که صدای من و مرجان بالا نمیومد تو حس بودیم که صدای افتادن یه چیزی اومد. سه تایی چنان جیغ زدیم که نزدیک بود از ترس سکته کنیم. همدیگر رو بغل کرده بودیم. بعد از پنج دیقه به خودم جرات دادم برم منبع صدا رو پیدا کنم. چراغا رو روشن کردم. مرجان و ارغوان تا خرخره رفته بودن زیر لحاف هاشون.\nمرجان: نیما کجایی؟ نیما غلط کردم.\nارغوان داد می زد و می گفت: من مامانم و می خوام.\nبیتا: تا شما باشین دفعه ی دیگه قهر نکنین و دلتون هوای تنهایی زندگی کردن نکنه.\nبا روشن شدن چراغ متوجه شدم چند تا متکا از توی کمد دیواری افتاده بودن.\nفهمیدیم واسه چه چیز مسخره ای جیغ کشیدم یه ساعت به خودمون خندیدم.\nدوباره خاموشی زدم. ارغوان چنان به من چسبیده بود که نزدیک بود خفه م کنه.\nبیتا: ارغوان اگه می ترسی می تونی بری مرجان و بغل کنی.\nارغوان: از رو ترس بغلت نکردم که... بعدم مرجان جنس دست دومه.\nمرجان: زهر مار! من دست دومم تو دست چندمی؟\nارغوان: من آکبندم.\nزدیم زیر خنده تا نزدیک صبح فقط تعریف می کردیم و می خندیدیم. فرداش به زور پا شدیم.\nمرجان و ارغوان رفاقتی به خاطر من که می خواستم برم شرکت بیدار شده بودن تا باهم صبحونه بخوریم.\nارغوان از دستشویی اومد بیرون و گفت: بچه ها من از دیشب تا حالا حالت تهوع دارم. راستشو بگین این بچه رو کدوم تون تو دامنم انداخته؟\nمرجان: علائم حاملگی یه روزه معلوم نمی کنه، برو فکر کن کار کی بوده بعد بیا گردن من و بیتا بنداز.\nارغوان: من گوشم نمی شنوه، نکنه دیشب که خواب بودم من و با نیما اشتباه گرفتی؟\nبیتا: من تا صبح بیدار بودم مرجان کاری باهات نداشت.\nارغوان خوشحال شد و گفت: خدایا! شکرت که از مرجان نیس، همیشه دعا می کردم بابای خوبی واسه بچه م پیدا بشه.\nمن و تو بغل گرفت و گفت: پسرم بابات پیدا شد.\nمرجان: از کجا می دونی از من نیس؟\nارغوان: خدا به دور، مگه می شه از هر دوتون باشه. الان من ناموس کدوم تونم؟!\nبیتا: تواِ بی ناموس از ناموس حرف نزن! تو باید بدونی از کدوممونه؟\nارغوان: از مرجان که آبی گرم نمی شه ولی بیشتر من به تو مشکوکم. خدا کنه از تو باشه چون تو پولداری از پس هزینه های بچه بر میای ولی اگه از مرجان باشه شاید فقط پوشک و شیر خشک شو تامین می کنه.\nهمین طور که می گفت ما هم می خندیدم و صبحونه مون رو می خوردیم.\nارغوان: بیتا! پسرمون رو بفرس پیش خاله چیستا، لااقل اون جا تو غربت نیس.\nبیتا: شرمنده من از اول گفته بودم بچه نمی خوام.\nارغوان: عزیزم تو من و بخواه گور بابای بچه این و می ندازم کم کم که خر شدی یه جین بچه می ندازم دور ورت که وقت سر خاروندن نداشته باشی.\nدست از دلمون گرفته بودیم و بهش می خندیدیم. با این که اصلا ازشون دل نمی کندم ولی باید به شرکت می رفتم.\nرفتم لباس هام تنم کنم که مرجان و ارغوان هم اومدن.\nارغوان گفت: بیتا! بیا یه تیپ مشتی بزن دهن شریکت رو سرویس کن.\nبیتا: چه کاریه؟ من که همیشه سر و لباسم خوبه .\nمرجان: این دفعه فرق می کنه.\nخدا به داد برسه با این قیافه هاشون معلوم بود یه نقشه های تو مخ شونه! هر چی لباس تو کمد داشتم در آورده بودن. هم چنان که اون دونفر برام لباس انتخاب می کردن\nمنم داشتم آرایش می کردم.\nجو گیر شده بودم از همیشه بیشتر آرایش کردم، اومدم رژ لب بزنم مرجان از دستم گرفتش و رژ لب قرمز رو بهم داد.\nمرجان: با لباسات ست کن.\nبرگشتم به لباس هایی که برام آماده کردن نگاه کردم با تعجب گفتم: نه!!!\nارغوان: حرف نباشه باید اینا رو بپوشی!\nتیریپ سر تا پا قرمز آتیشی باید می پوشیدم. هر کاری کردم که پشیمون شون کنم نتونستم این رنگ و خودم خیلی دوس داشتم ولی برای محیط شرکت اصلا مناسب نبود.\nبه زور لباسها رو تنم کردن. واقعا یه چیزی شده بودم که نگو. مخصوصا با رژ لبم. تا دم در بدرقه ام کردن.\nچند بار تو آینه ماشین خودم و دیدم روم نمیشه بگم... شده بودم.\nهمزمان که خواستم ماشینمو توی پارکینگ پارک کنم ماشین کوهیار پیچید جلوم، جلوتر ازش باسرعت حرکت کردم. گذاشتم از ماشین پیاده بشه.\nوقتی پیاده شد، منم پیاده شدم. پشتش به من بود با ریموت ماشین و قفل کرد، بی اعتنا از کنارم رد شد. عمدا یه کم تند تر رفتم. صدای کفش های قرمز پاشنه دارم می پیچید. از کنارش رد شدم. خواه و ناخواه باید نگاهم می کرد. قدم هام رو کم کردم و عشوه هام رو زیاد تر. قشنگ می تونم بگم تعجب و از تو چشماش دیدم.\nیه لحظه سر جاش بدون حرکت موند. ترجیح دادم نمونم و برم.\nوارد شرکت شدم همه از دم یه جوری نگاهم می کردن. خداییش لباس هام مناسب سر کار اومدن نبود.\nعمدا کنار میز منشی موندم تا کوهیار اومد. الکی گفتم\n_ خانم افشان! امروز قرار کاری نداریم؟\nافشان: آقای دوستی وقت ملاقات می خواستن، منم بهشون وقت دادم.\nکوهیار با اخم غلیظی بهم نگاه می کرد منم وانمود می کردم برام اهمیت نداره،\nبا لب و لوچه ی آویزون گفتم: چه حیف شد!\nافشان: می خوای کنسل کنم؟\nاون لحظه اسم آقای کیان تو ذهنم اومد. کیان و هم من می شناختم هم کوهیار. یه مرد هیز و فوق العاده عیاش بود، یه کارخونه دار پولدار که چند بار برای ساخت تبلیغات به شرکتم اومده بود.\n_ من امروز با آقای کیان قرار دارم، به آقای دانا بگین ملاقات با دوستی با ایشون.\nکوهیار: به خانم پارسا بگین هر قرار کاری داخل شرکت تنظیم می شه، نه بیرون.\nبا طعنه به افشان گفتم: پیک وحی! بهش بگو ایشون ترجیح دادن قرار توی رستوران بیرون از شرکت باشه.\n"خنده اش گرفته بود ولی سریع تغییر جبهه داد"\n_ مانعی نیس. خانم افشان! قرار با آقای دوستی رو بزار برا یه روز دیگه ! امروز می ریم با کیان ملاقات داشته باشیم.\n"فکر این جاش و نکرده بودم. رنگم اومد و رفت! انگار دستم رو خوند و فهمید الکی گفتم اخم هاش از بین رفت با خنده ی شیطونی به اتاقش رفت و پشت سرش گفت: بگین یه قهوه برام بیارن!\nتا ظهر نمی دونستم چکار کنم. که آیدا اومد و گفت: آقای دانا می گن تشریف نمیارین،کیان منتظره.\nچه جدی گرفته بود گفتم: بگین قرار کنسل شد! شمام غذای من و بیار تو اتاقم.\nبا نگاه مغرورش رفت. وقتی برگشت دست خالی اومد و با افتخار گفت: آقای دانا اجازه ندادن غذاتون رو بیارم.\nوتو دلم‌گفتم:دارم برات کوهیار بعدم افشان و فرستادم رفت.\nگذاشتم ناهارش رو بخوره تا تلافی کنم تو سالن با اون لباس های قشنگم جلوی چشماش رژه می رفتم. غذاش که تموم شد اومد بیرون سوییچمو تو هوا تکون دادم و گفتم\n_ افشان! من می رم بیرون ناهار بخورم. بعدم مهمون عزیز کرده دارم، دیگه بر نمی گردم.\nکوهیار: خانم افشان! به خانم پارسا بگین تشریف بیاره توی اتاقم.\nآخیش جیگرم خنک شد پس ترجیح داد حرف بزنه ناز کردم و گفتم: افشان! به آقای دانا بگین هر کاری داره بزاره برای بعد من الان گشنه مه.\nنموندم که حرف بزنه و با خوشحالی از پله ها سرازیر شدم. سر خوش و خوشحال از عکس العمل کوهیار رفتم که ماشینم رو در بیارم.\nپشت فرمون نشستم سوییچ و پیچوندم که بی هوا سوار شد. هاج و واج نگاهش کردم سوییچ و قاپید و از ماشین پیاده شد.\nتو بهت به سر می بردم انتظار هر چیزی رو داشتم به جز این حرکت. پشت سرش راه افتادم و با اعتراض گفتم: سوییچ مو بده!!\nخونسرد و راحت از کاری که کرده بود گذاشت و رفت.\nاز رفتارش خوشم اومد دلم نمی خواست بد حرف بزنم. نمی دونم چرا ته دلم خوشحال بودم!\nتا وارد اتاقم شدم آیدا غذامو آورد فهمیدم نمی خواد با اون لباس هام برم بیرون. ذوق کردم و گفتم: از آقای دانا سوییچ مو پس بگیر!\nبعدم فکری کردم و گفتم: نمی خواد ولش کن.\nعصر به بهونه ی کرایه تاکسی که ازش گرفته بودم بدون در زدن وارد اتاقش شدم. طبق معمول پاهاشو رو میز انداخته بود نیم نگاهی کرد. منتظر حرف زدن من بود.\nسوییچ و توی دستش می چرخوند نمی خواستم به آیدا بگم بیاد. پول ها رو درآوردم روی میزش‌گذاشتم. رو برگه ی جلوی دستش نوشتم.\n_مرسی، بابت قرضی که بهم دادی.\nمکث طولانی کرد. خودکار و ازم گرفت و نوشت: دفعه ی دیگه این لباس ها رو نمی پوشی، عروسی که نیومدی؟\n"خیلی تو دلم حس خوب و شیرینی ایجاد شد "\nنوشتم: به تو چه! تو رو سننه! با کیان قرار داشتم که کنسل شد.\nنگاهی به برگه کرد، یه نگاه هم به من پاهاشو از رو میز برداشت، سوییچ رو جلوی صورتم آورد.\nاومدم بگیرم، دستشو کشید، دوباره رو برگه نوشت: کیان شیش ماهه خارجه.\nبا نگاه کردن به برگه یه لحظه نگاهمون به هم خیره شد لبخند پیروز مندانه ای رو لبهاش نشست. از این که لو رفته بودم خوشحال بود.\nحرصی سوییچ و ازش گرفتم و رفتم. خنده ای بلندی کرد و گفت:\nاِ...؟ پول هاتم گوشه نداره.\nنمی دونم چه حکمتی تو کار خدا بود تا هر وقت یه دروغ می گفتم سریع بر ملاش می کرد. در حالی که دستم پیش کوهیار رو شده بود اما خوشحالی زائد الوصفی داشتم از تعصبش تو پوست خودم نمی گنجیدم. سر راه با کلی خوراکی و میوه خریدم و به خونه رفتم. صدای اوپس اوپس موزیک تا چهار تا خیابون اون طرف ترم می اومد.\nدر و باز کردم هنوز متوجه ی اومدنم نشده بودن. لم داده بودن روی کاناپه و سرشون توی گوشی بود.\nبی سر و صدا وسایل توی دستم رو پشت در گذاشتم. شاید نیم ساعتی توی اتاق خوابم بودم که صدای موزیک قطع شد. داشتن به هم می گفتن.\nارغوان: پا شیم بریم یه چی درست کنیم الان بیتا بیاد شام حاضر نباشه خونه رو رو سرمون خراب می کنه.\nمرجان: بی کس گیر آورده؟ ارغوان! به نظرت امروز با شریکش چیکار کرد؟ آشتی کردن؟\nارغوان: بی کس و کار به کی می گن؟! از دیشب تا حالا یه زنگم بهمون نزدن ببینن مردیم یا نه! بعدم با اون لباس هایی که تنش کرد آشتی که هیچ، عقد شم کرده.\nمرجان: یه زنگ بزنم بینم چکار کرد؟\nارغوان: خودش میاد تعریف می کنه! تو یه زنگ بزن بگو داره میاد دو تا از کارمندای خوش تیپ شم با خودش ورداره بیاره.\nمرجان: چرا دوتا!؟\nارغوان با خنده گفت: اگه توام می خوای بگم سه تا بیاره؟\nمرجان: نه قربون دستت، تو بیشتر احتیاج داری! فقط بگو برا تو عمو رجب و بیاره، خیلی بهم میاین.\n"دوتایی زدن زیر خنده"\nاز رو تخت آروم و بی سر وصدا بلند شدم، رفته بودن تو آشپزخونه صداشون از اونجا میومد. در و بهم کوبیدم که فکر کنن تازه از راه رسیدم. سلام و احوال پرسی کردیم.\nنگاهی معناداری به گاز و به خودشون کردم، هول شده بودن با عجله در کابینتا رو باز وبسته می کردن و از توشون مواد غذایی در می آوردن.\nبه طعنه گفتم: خسته نباشین، می شه بگین از صبح تا حالا چه غلطی کردین که هنوز شامتون حاضر نیس؟!\nارغوان: عشقم، سرگرم بچه ات بودم.\nمرجان: تو تا یه چرت بزنی غذا رو آماده کردیم. چی میل داری؟\nبا این حرف سریع، سر وقت یخچال رفت. به ارغوان نگاه کردم، که دست و پاشو گم کرده بود.\nبیتا: تو چطوری کپل؟\nارغوان: ماشالا از صبح تا حالا این بچه این قدر شیطونی کرد که امونم رو برید، شرمنده نذاشت شام بپزم. کاش به حرفت گوش می دادم بچه دار نمی شدیم!\nانتظار داشتم بوی غذا شون تا سه کوچه پایین تر بیاد به همین خاطر با غیظ و اخم گفتم\n_ نگفتین، پرسیدم تا حالا کدوم گوری بودین که غذاتون آماده نیس؟\n"ارغوان با شیرین زبونی سعی کرد دلم و بدست بیاره"\n_داشتیم واسه بچه سیسمونی انتخاب می کردیم.\nبا داد گفتم: من خسته و کوفته از سر کار اومدم ، تازه خانوما یادشون افتاده شام بپزن!!؟\nارغوان: عزیزم داد نزن واسه بچمون بده!\nمرجان: دست و دلمون به کار نمی رفت. حالمون خراب بود داشتیم واسه بد بختیامون گریه می کردیم.\nبیتا: با آهنگ ساسی مانکن گریه می کردین؟!\nارغوان: آره! اونجا که می گفت آقامون جنتلمنه جنتلمنه، مرجان یاد نیما می افتاد خون گریه می کرد. با تعجب گفت: تو کی اومدی؟!!\nبیتا: از وقتی که واسه من عروسی گرفته بودین.\nاینا رو به حدی با اخم و عصبانیت می گفتم که جرات نداشتن بخندن.\nمرجان: ارغوان! آقاتون خسته از سر کار اومده؛ به جای حرف زدن پاشو براش یه تشت آب و گلاب حاضر کن پاهاشو توش کنه خستگی از تنش در بیاد!\nارغوان: تو مگه واسه نیمام از این کارا می کنی؟!\nنتونستم جلوی خنده مو بگیرم. تا خنده مو دیدم اونام زدن زیر خنده.\nارغوان سریع بول گرفت و گفت: عشقم واسه بچه پوشک گرفتی؟\nبیتا: برا ویار مامان بچه خرید کردم، (اشاره کردم)پشت درن بره بیارشون!\nبعد از اومدنش نگاهی به خوراکی ها کرد سرشو به حالت تاسف تکون داد و گفت\n_خدا من و مرگ بده که دستم خالیه مجبورم بزارم بری سر کار. اگه دستم پر بود که غیرتم نمی ذاشت زنم تا این وقت شب بیرون از خونه کار کنه!\nمرجان: عزیزم، غصه نخور واسه بچه ضرر داره.\nارغوان: مرجان! من الان شوهرشم، بچه کدوم خریه؟!\nبه حرفاشون اهمیت ندادم و به حالت دستوری گفتم: تا یه ساعت دیگه شام حاضر نباشه، اون روی سگم بالا میادا. رفتم لباس هام وعوض کردم و برگشتم.\nارغوان سریع برام یه صندلی کشید خودشم کنارم نشست.\nبیتا: تو چرا نشستی؟!\nارغوان: عشقم دکتر بهم استراحت مطلق داده!\nفهمید اوضاع پسه رفت از تو یخچال وسایل سالاد و آورد یه دونه می خورد یه دونه پوست می کند.\nارغوان:کار و بار چه جوری بود! از اون رییس عوضی ت وام نگرفتی؟ الان که داریم سه نفر میشیم خرج مون زیاد شده.\n" با سر سنگینی نگاهش کردم "\nآب دهنش رو قورت داد و گفت: می خوای بچه رو بندازم؟ دکتر می گفت: زایمان طبیعی واست خطر داره باید سزارین کنی؟ توام که دست و بالت خالیه؟\nمرجان: مرده شور ببرت یه بار زنی یه بار مردی! پیش کدوم دکتر رفتی؟\nارغوان: چیه؟ توام رابطه ی ما دوتا رو دیدی که با بچه گرم تر شده، می خوای بچه دار شی؟ شیطون دلت هوای بچه کرده!\nمرجان: فعلا که بابای بچه ات نه خودتو می خواد ته بچه تو!\nمیون کلکل هاشون اومدم و گفتم: دلش بچه نمی خواد! دلش هوای بابای بچه رو کرده.\nارغوان آهی کشید و گفت: بابای بچه که الان با جاست فرنداش سرگرم رل زدنه،بیاد مرجان نیس.\nمرجان حرصش در اومده بود گفت: خدا ازت نگذره! اگه تو نبودی من الان سر خونه و زندگیم بودم.\n" دوزاریم افتاد که ارغوان یه گندی زده که مرجان این جور گفت ازشون ماجرا رو پرسیدم."\nارغوان: من دیروز صبح که از خونه قهر کردم؛ چون می دونستم تو خونه نیستی، اول رفتم پیش مرجان، دیدم اونجا خوش نمی گذره، مرجان و نیمام هی دل می دادن قلوه می گرفتن انداختم شون به جون همدیگه! بعدم نیما جول و پلاس مرجان و جمع کرد از خونه انداختش بیرون.\nخودش و من خنده مون گرفته بود. مرجان با ناراحتی بهش فحش می داد.\nمرجان: خفه شو عوضی، نیما کی من و از خونه بیرون کرد!؟ من خودم اومدم.\n"تازه داشتم به این فکر می کردم که چرا دیشب با دیدن شون با هم تعجب نکرده بودم با قیافه ای متفکر گفتم"\n_ مرجان تو واقعا ارغوان و نمی شناسی که با حرفاش سر کار میری؟\n"تو فکر رفته ارغوان ریز ریز خندید و گفت"\n_ برو به جونم دعا کن زندگی‌تون رو از یکنواختی درآوردم. بعد از آشتی کنون که رابطه تون با هم گرم تر شد می فهمین چه کمکی بهتون کردم.\n"نه من اهمیت دادم چی میگه نه مرجان!"\nدل نگران بودم که خونواده ی ارغوان ازش خبر دارن یا نه پرسیدم.\n_ارغوان خونوادت خبر دارن ایندجایی؟\nبا بی خیالی و مسخره بازی گفت: از بس که زیادیم دو سه شبی یه بار سرشماری می کنن، هنوز سرشماری نکردن بفهمن خونه نیستم.\nفهمید اصلا شوخی نمی کنم مثل آدم گفت: خبر دارن اومدم این جا.\nمنم خیالم راحت شد. یه کم مرجان و دلداری دادم که به خودش اومد. دوباره فاز رییس بدون گرفتم و گفتم.\n_ این دفعه رو می بخشم به شرط این که تکرار نکنین،\nدوباره گفتم: شماهاامروز چیکار کردین؟\nارغوان: تو که رفتی پشت سرت گرفتیم خوابیدیم، بعدم بلند شدیم چند تا تخم مرغ نیمرو کردیم. تو تعریف کن با اون تیریپ قشنگت، شریکت دهنش آب نیفتاد؟\nاگه جریان و می گفتم ول کن ماجرا نمی شدن به همین خاطر سعی کردم بی تفاوت بگم که امروز شریکم نیومده هر چند اصرار داشتن فردا با لباس های بدتری جبران کنن.\nشب تا صبح پارتی گرفته بودیم و می خندیدیم اصلا دوست نداشتم از پیشم برن.\nفردا خسته و مرده از کم خوابی دوشب پیش مثل جنازه افتاده بودم. نمی خواستم برم شرکت، نمی دونم ساعت چند بود! پشت سرهم موبایلم زنگ می خورد. با غرغرای ارغوان که می گفت اون بی صاحاب رو خفه کن با صدایی خواب آلود گوشی و جواب دادم.\nافشان: سلام؟ کجایین؟ آقای دانا از صبح تا حالا ده بار سراغتون رو گرفتن؟\nبا خمیازه گفتم: بگین نمیام هر کاری داره بزاره برای بعد!\nانگار رو اسپیکر بود صدای کوهیار اومد که گفت: بگو از بازرسی اومدن، سریع خودشو برسونه!\nانگار برق از سرم گذشت، یعنی چی پیش اومده بود!؟ نتونستم بی تفاوت برخورد کنم و کارها رو بندازم رو سر کوهیار و بگم به من چه، سریع گفتم: دارم میام.\nنیم ساعت نشد که به شرکت رسیدم. خوشبختانه مرجان و ارغوان خواب بودن و نرسیدن مثل دیروز نقشه های پلیدشون رو عملی کنن.\nبا دیدن قیافه ی آیدا که مثل ننه مرده ها شده بود با تعجب گفتم: بازرسی گیری داده؟\nبا لب هایی آویزون و لحن سردی گفت: اصلا بازرسی نیومده بعدم گفت: آقای دانا تو اتاقش منتظرتونه!\nنگاهی به اتاق کوهیار کردم دلم می خواست جفت پا برم تو صورتش، پس بازرسی رو بهونه کرده بود تا من رو بکشونه شرکت. با صدای بلند که بشنوه گفتم: افشان! به رییست بگو، هر کی با من کار داره بیاد تو اتاقم!\nنموندم که حرف اضافه ای بشنوم. از نیومدن بازرسی خیالم راحت شده بود، هنوز کمبود خواب داشتم سرم رو روی میز گذاشتم چشمام رو بستم که در اتاقم باز شد حدس زدم آیدا "قاصد خوش خبر" باید باشه، بدون تغییر حالت دادن تو همون ژست گفتم\n_ افشان! به دانای کل، بگو از این به بعد هر کاری با من داره خودش بیاد بگه نه تو رو بفرسته!... مرتیکه ی لوس خجالتم نمی کشه قهر می کنه! بعدم اونجا نمون برو یه قهوه برام بیار!\nکوهیار: امر دیگه ای؟\n"جونم رییس کم آورد، سوژه با پای خودش برگشت به اتاق سابقش. خودم و نباختم سرمو بلند کردم. پروردگارا چی خلق کردی! چشمام به تیپی که زده بود خشک شد! یه پیرهن خاکستری، دکمه های تا نصفه باز،شلوار جین تیره با کفشای شیک، صورت سه تیغه،موها ژل زده، حسابی مامان شده بود. نتونستم عکس العمل نشون ندم یه سوت کش داری زدم از اونا که پسرا به دخترا می زنن."\nبه متلک گفتم: خبر می دادی داری میای یه گاوی، گوسفندی زمین می زدم. خوش تیپ کردی؟ به سلامتی جایی قراره تشریف ببری؟\nلبخند محوی روی صورتش نشست و گفت:من هر جور فکر می کنم می بینم نمی تونم باهات قهر بمونم.\nخوشحال شدم و با زبون درازی گفتم:پس اومدی منت کشی؟\nشونه ای بالا انداخت و گفت: یه شریک که بیشتر نداریم منت شم می کشیم.\nتو دلم گفتم: شریکت قربونت بره که این قدر تو ماهی، آخ اون لحظه دوست داشتم می پریدم دو تا ماچ آبدار ازش می کردم.\nبیتا: آشتی خشک و خالی که نمیشه؟\nکوهیار: لب تر کن؟\nالکی گفتم: اون قدر خسته ام که فقط یه هفته مرخصی حالم و جا میاره.\nحرفم و خیلی جدی گرفت وگفت: یه هفته نباشی؟! بعد دلتنگی من چی میشه؟\nبعدم طوری نگاهم کرد که اثرش از صد تا م*ش*ر*و*ب* و ش*ر*ا*ب* بیشتر بود. انگار مست بودم تنم گر گرفت و لال شدم.\nگوشیم زنگ خورد مرجان بود. بعد از سلام و احوال پرسی های رایج گفت نیما اومده سراغم. منم حس غیرتی بودن بهم دست داد وگفتم\n_نمیری تا بیام حساب نیما رو کف دستش بزارم! غلط کرده دختر مثل دسته گلمونون رو دعوا کرده!\nنیما: سلام عرض شد!\nهول شدم انتظار نداشتم رو پخش باشه با دستپاچگی گفتم\n_ اِ...؟ نیما خوبی؟\nصدای خنده ی کوهیار بلند شد. انگشتم و به علامت هیس رو لبهام گذاشتم که نخنده.\nبا یه کم شوخی و خوش و بش با نیما، مرجانم سر خونه و زندگی ش برگشت. خبر داد که ارغوانم میبره خونشون تا آشتیش بده.\nگوشی و قطع کردم کوهیار گفت: مثل اینکه پا قدمم سبک بود!\nاومد نشست سر جای قبلیش خندید و گفت: دلم برای اتاقم و میزم تنگ شده بود.\nباز شیطون رفت تو جلدم و گفتم: فکر نمی کردم از اونا باشی که تا قهر می کنن سریع تخت خوابشون رو عوض کنن.\nبا این شوخی نسنجیده کوهیار از خنده پوکید! بیچاره من، از حرفی که زدم از خجالت آب شدم.\nترجیح دادیم دیگه حرف نزنیم. فقط گاهی زیر چشمی حواسم بود که مهربون نگاهم می کرد.\nچه حال عجیبیه وقتی کنار کسی باشی که دلت پیشش آرومه. دیگه مطمئن شدم به کوهیار بی حس نیستم. تو این مدت کم حرف نزدن و قهرش برام خیلی سنگین بود. شک نداشتم دوسش دارم و این حس شیرین و با تمام وجودم تو درونم راه داده بودم.\nشب شد که با هم خدافظی کردیم همه رفته بودن فقط افشان مونده بود که داشت تایپ می کرد. سوار ماشین شدم فهمیدم باید به کوهیار قرار فردا رو گوشزد کنم. از پله ها بالا رفتم در بسته بود. صدای کوهیار و آیدا میومد.\nکوهیار: زودتر سپاهی برگرده، بری سر کارت اصلا خوش ندارم تا این وقت شب بیرون باشی.\nآیدا با دلخوری گفت: چرا دیشب نیومدی؟\nکوهیار: عزیزم گفتم که، مهمون داشتم.\nآیدا: مهمونت از من مهم تر بود؟ اصلا می دونی دیشب چه شبی بود؟!\nکوهیار: مگه می شه ندونم.\nبعدم انگار یه چیزی بهش داد. یه صدای خش خش مانندی اومد بعد از اونم صدای ذوق زده ی آیدا که گفت: کوهیار عاشقتم تو از کجا می دونستی؟ خیلی قشنگه؟!\nکوهیار: اگه دیگه آشتی کردی بریم دیر وقته.\nآیدا: من که هنوز آشتی نکردم...خندید و گفت: مگه یه شام دعوتم کنی تا از دلم دربیاد.\nکوهیار: یه شام که چیزی نیس! یه خبرم بده بگو امشب خونه نمیای. بعدم صدای بوسه اومد.\nانگار گیج بودم. تنم یخ بسته بود! اصلا نمی تونستم چیزایی رو که شنیدم باور کنم. ذهنم جای هیچ شکی براش پیش نیومد همه چی گویا بود. آیدا و کوهیار با هم بودن. شکی که از روز اول در مورد استخدام آیدا داشتم پشتش این حقیقت بود!\nحالم بیشتر از خودم، از اون دو نفر به هم می خورد. کاش دلم گیر نبود که با شنیدن این حرفا هیچ عکس العملی نشون نمی دادم!\nداغون شده بودم! من تا چند ساعت قبل داشتم به عشق کوهیار اعتراف می کردم، حتی احساسم بهم می گفت این حسم یه طرفه نیست.\nهزار سوال بی جواب تو سرم هجوم آورد. اگه کوهیار با آیدا بود چرا نگاهش، شوخی هاش، رفتارش با من یه جور دیگه بود؟\nاز حدسی که زدم سرم گیج می رفت. با صدای آیدا که گفت کارم تموم شد.سریع اون جا رو ترک کردم و سوار ماشین شدم. اصلا دوست نداشتم تو روشون نگاه کنم.\nنفهمیدم چه جوری تا خونه رسیدم! تو اون حال بدم از نبودن مرجان و اغوان خیلی خوشحال شدم؛ چون معلوم نبود با این حال درب و داغونم می تونستم پیش شون حفظ ظاهر کنم یا نه! تو دلم آشوب به پا شده بود.\nحالم بد خراب بود، با خودم و احساسم تعارف نداشتم من واقعا بیشتر از چیزی که فکرشو می کردم به کوهیار دل داده بودم و تازه امشب عمق دوست داشتنم رو فهمیده بودم! شاید اگه آیدا نبود من نمی تونستم تا این حد مطمئن حرف بزنم!\nبد موقعی فهمیدم آیدایی توی زندگی کوهیار وجود داره کاش زودتر می فهمیدم تا افسار دلم از دستم در نمی رفت.\nنمی تونم بگم حس تنفر به کوهیار داشتم ؛ چون هیچ ابراز عشقی بهم نکرده بود تنها حرکات و رفتارش بود، دیگه هیچی!\nشاید چون از عاشقی ناشی بودم و هیچ تجربه ای ازش نداشتم رفتار و توجه کوهیار رو عشق تلقی می کردم.\nیه کم از خودم لجم گرفت که بعد از عمری دل نبستن باید عاشق کسی بشم که خیلی شبیه به ایده آل مه و دلش پیش من نیست.\nاون شب خیلی راحت تونستم حال نریمان و بعد از پنج سال بفهمم!\nدرد داشت کسی رو دوست داشته باشی و دوستت نداشته باشه، کسی که کنارش از شادی چشمات برق بزنه و دلش برای یه نفر دیگه بتپه.\nواقعا درست گفتن: برای زیستن دو قلب لازم است قلبی که دوست دارد و قلبی که دوستش بدارند، نه قلب من و نه قلب نریمان!\nدرست مثل اعترافی که به عاشق بودنم کرده بودم از احساسم پشیمون شدم.\nمن باید از اول حدس می زدم آیدا یه کارمند معمولی نیست هم از استخدامش، هم از پشتوانه ای که به کوهیار داشت.\nالان که فکر می کنم یادم میاد، کوهیار تو شمال گفته بود که طرفش توی شرکته، من اون موقع حرفش رو هم به حساب شوخی، هم به حساب این که شاید با خودم باشه گرفته بودم.\nمن از اول برام مثل روز روشن بود کوهیار دور ورش باید پر باشه از دخترای رنگارنگ؛ اما اون موقع قلبم مثل امشب از این فکرم سنگین نمی تپید!\nبا کلی فکر مزخرف ترجیح دادم دور خودم و احساسم حصار بکشم و عشق یه طرفم رو توی دلم سرکوب کنم.\nیه ذره از تصمیمی که گرفتم آروم شدم.\nنبودن یه عشق تو زندگیم، چیزی بود که تا قبل از عشقم به کوهیار همیشه باهام بود؛ پس الانم می تونستم همه چی و به عقب برگردونم و فکر کنم اصلا عاشق نیستم.\nفردا تو شرکت تصمیم داشتم یه جور دیگه ای رفتار کنم! کمرنگ تر از همیشه، شوخی ها و نگاه هایی که من و درگیر خودش کرده بود رو به حساب دیگه ای گذاشتم و فقط درگیر کارم شدم. تنها یه تلاش موند که اونم این بود بفهمم آیدا کیه!؟\nبا دیدنش پشت میز، چشمم به دستبند براقِ توی دستای ظریفش افتاد.\nبی پرده گفتم: چه دستبند گرون و قشنگی!؟\nلبخندی روونه ی صورت با نمک و تو دل بروش کرد و گفت: هدیه ی تولدمه.\nبیشتر می خواستم حرف از زبونش بکشم دوباره گفتم: مبارکه! معلومه کسی که این هدیه رو بهت داده باید براش خیلی مهم باشی.\nجوابش حکم آب پاکی بود که روی دست کسی بریزی!\nبا افتخار گفت: مرسی، عشقم بهم کادو داده.\nپس کوهیار عشق آیدا بود! یه لحظه قلبم تو سینه ام نمی تپید! یه ذره امیدم نا امید شد!\nبه اتاقم برنگشتم، راهم رو کج کردم و توی اتاق فکر کارمندام رفتم.\nطراحی خاص اونجا مثل اتاقک های کوچیک و توده ای شکل بود، یه محیط آرام بخش، طوری که چند ساعت بی سر و صدا بدون این که کسی متوجه حضورت بشه می تونستی اونجا باشی.\nتنهایی من فقط تا تایم ناهار بود که باید با کوهیار روبه رو می شدم.\nبر خلاف میل قلبیم اصلا به چشماش نگاه نکردم بی حرف غذامو خوردم و تو اتاقمون برگشتم. بازم به کوهیار نگاه نکردم و خودم و مشغول کار کردم.\nسخت بود، خیلی سخت، سختر وقت رفتنمون بود که با صدای کوهیار به خودم اومدم.\nمثل همیشه مهربون گفت: حواسم بهت هستا... الان ۶ساعته نگاهت یه ثانیه م رو من نیفتاده!\nتو دلم حسرت نشست. کسی که حواسش به منه عشق یه نفر دیگه بود با یه لبخند تصنعی اتاق و ترک کردم.\nانگار داشتم تاوان پس می دادم، تاوان دوست نداشتن های نریمان رو! مسیر زندگی من از دیشب تا به امروز کلی فرق کرده بود، من دیروز عاشق بودم و امروز سعی می کردم فارغ باشم.\nزندگی و بازیهاش واقعا عجیبه! کی فکرشو می کرد من عاشق بشم! اونم عاشق کوهیاری که یه زمانی مثل کارد و پنیر بودیم.\nحال غمگینم رو سعی داشتم بامشغول کردن ذهنم پر کنم. بیشتر با تلفن حرف می زدم، فیلم می دیدم اما حریف افکارم نمی شدم.\nجالب اینجا بود حتی با صدایی که شنیده بودم اما نمی خواستم به خودم بقبولونم رابطه ی بدی پشت ارتباط کوهیار و آیداس!\nهمه ی هفته معمولی و عادی گذشت کل هفته کار بود؛ تنها تفاوتش احساس من بود که با سختی داشتم باهاش کلنجار می رفتم.\nچیزی که متفاوت تر از همیشه بود مهمونی مرجان و نیما بود که به مناسبت آشتی کنونشون تدارک دیده بودن.\nیه روز قبل از مهمونی تا پاره وقت بیشتر کار نکردم از اونجا یک راست به آرایشگاه رفتم.\nبهونه ی خوبی شد تا هم از یک نواختی در بیام و هم تنوعی ایجاد کنم.\nقصد داشتم رنگ موهام و چند درجه روشن تر کنم. بلندی شون رو دوست داشتم یه مدل جدید انتخاب کردم که زیاد تغییری تو سایزشون نداشت.\nبعد از چند ساعت کارم که تموم شد، خودم رو توی آینه دیدم دلم از دیدنم غش رفت، خیلی بهم میومد مدام آرایشگر و کسایی که اونجا بودن ازم تعریف می کردن، دستمزدش رو حساب کردم و راهی خونه شدم. وقتم آزاد بود اندازه یک هفته غذا پختم و فریز کردم.\nشب مهمونی رسید یه آرایش مات و ملایم کردم. طرفای هفت و نیم، هشت بود که رسیدم خونه ی مرجان و نیما.\nهمه ی جمع کوچیک و دوست داشتنی مون اونجا بودن، ارغوانِ دوست داشتنی، نریمان که این روزا بدجور همدردش شده بودم.\nکلی انرژی از دم در بهم تزریق شد، از تغییرم خیلی استقبال شد منم متقابلا خیلی خوشحال شدم.\nبرای تعویض لباسم به یکی از اتاق ها رفتم، یه پیرهن مشکی گیپور که بالای زانوم بود با یه ساپورت هم رنگش تنم کردم، موهام رو با بی قیدی روی شونه هام رها کردم.\nاز آینه ی میز آرایش خودم رو نگاه کردم! هنوز بیرون نیومده بودم که صدای زنگ آیفون اومد و بعد از چند ثانیه صدای باز شدن در، انتظار اومدن یه مهمون دیگه رو نداشتم!\nبا شنیدن صدای گرم کوهیار ناخود آگاه لبخندی روی صورتم نشست! درونم حال شیرینی بوجود اومد، واقعا نمی دونستم قراره توی مهمونی امشب کوهیار هم دعوت باشه!\nیه کم موندم تا صدای تپش قلبم عادی بشه! نفس عمیقی کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.\nهمه نشسته بودن. با صدای سلامم، کوهیار سرش رو سمتم چرخوند به نشونه ی ادب از جاش بلند شد، بعد از چند روز نگاهمون بهم تلاقی شد جز تحسین تو چشماش چیزی پیدا نبود.\nمودبانه بهم دست داد، احساس کردم یه ذره بیشتر دستم رو توی دستش گرفت و با احوال پرسی های طولانی سعی می کرد بیشتر نگاهم کنه.\nنگاهمون داشت بهم طولانی می شد و این برای حال عاشق من اصلا خوب نبود! ازش تشکر کردم، یه گوشه نشستم و با یه لیوان شربت از خودم پذیرایی کردم .\nچشمم به ارغوان افتاد که داشت تو بشقابش میوه میذاشت آروم طوری که فقط خودش بشنوه گفتم: حال پسرت چطوره؟\nپشت چشمی نازک کرد و گفت: تازه بعد از یه هفته یاد بچت افتادی؟! فقط می خواستی من و با یه بچه ول کنی و بفرستیم خونه ی بابام؟ خندمو قورت دادم که نیما گفت.\n_ بیتا! دستت درد نکنه این چند روز مرجان حسابی ازت تعریف می کرد و می گفت خیلی سنگ تموم گذاشتی و بهش خوش گذشته.\nاغوان مهلت نداد، میون حرفم اومد با لحن با مزه ای گفت:\n_چی چی و بهمون خوش گذشت؟! یه شب شامِ خانوم و دیر آماده کردیم چنان سرمون هوار کشید که من و مرجان دو ساعت تمام گریه کردیم. " همه زدن زیر خنده "\nمرجان: خوبه بهت خوش نگذشته بود به زور بردیمت خونتون، اگه بهت خوش می گذشت کی می رفتی؟!\nارغوان: واله دوست داشتم بمونم، تازه بعد از دو روز خونه نبودن بابام و دیدم رو به مامانم کرد و گفت خانووم ما اینم داشتیم!\n" هممون خندمون گرفت."\nبیتا: حالا جدی بهتون خوش گذشته بود؟! شما که جفتتون مثل ابر بهار گریه می کردین!؟\nارغوان چشماشو ریز کرد و گفت: من گریه می کردم یا تو؟ مرجان! تو تعریف کن!\n"پشت حرفشون بودم و می دونستم می خوان چی بگن."\nمرجان: اون کی بود خون گریه می کرد و می گفت شریکم باهام قهر کرده؟\nارغوان با مزه تر ادام رو درآورد و گفت: تا الان شریکم بهم می گفت بیتا الان بهم می گه خانم پارسا.\n"صدای پوکیدن خنده از جمع اومد. از خجالت دوست داشتم محو می شدم ولی تو این حال با کوهیار رو به رو نشم."\nکوهیار در حالی که لبخند زیبایی کنج لباش نشسته بود گفت: شریکت باید خیلی بی معرفت باشه که قدر همکار خوبی مثل شما رو ندونه!؟\nاز دهنم پرید و گفتم: نه اتفاقا شریکم واقعا خوبه.\nشیطون جواب داد: خوبی از خودتونه. بعدم یه چشمک زد.\nبا دلم دعوام شد و به خودم نهیب زدم و گفتم: بسه!\nبحث و عوض کردم و گفتم: مرجان! کمک نمی خوای؟\nمرجان: مرسی عزیزم! کاری ندارم که، حوصله ی غذا پختن نداشتم گفتم یه چیزایی از بیرون بیارن!\nبهترین موقعیت بود به خاطر برچسب تنبلی که بهم خورده بود از خودم دفاع کنم!\n_اسم من بد در رفته؟! من با حالی که تمام وقت سر کارم دیروز قد یه هفته غذا پختم و فریز کردم بعد جنابعالی مهمون دعوت می کنی غذا سفارش میدی؟ میشه بپرسم تا حالا چیکار کردی؟\n"با خاک یکسانش کردیم! از شمال حرف به میون اومد و خاطره بازی."\nسر شام کلی مرجان و دست انداختیم که خیلی به زحمت افتاده وغذاش واقعا خوشمزه شده! نریمان ورق ها رو آورد تا بازی کنیم من گفتم: اول من و تو یه دست بازی کنیم؟ ولی شرط بندی کنیم؟\nسرشو با نشونه مثبت تکون داد و گفت: سر چی؟\nبیتا: سر کارت بانکیت!... اونی که از همه تپل تره!\nمرجان: نریمان تو هم سر ماشینش شرط بندی کن!\nنریمان: ماشین خودمو چکار کنم؟ یه خرده فکر کرد و گفت: سر یه شام دو نفره.\nصدای اوه اوه گفتناشون بلند شد! برای رفع و رجوع حرف نریمان گفتم: چیه؟ آدم با داداشش یه شام بیرون نمیره؟!\nدهنشون بسته شد! از روی کاناپه بلند شدیم و رفتیم روی میز ناهار خوری نشستیم بقیه هم سر جاشون نگاهمون می کردن.\nکارتو، روی میز گذاشت یه استعلام از حسابش گرفت، بعد از اومدن مسیج موبایلش رو نشونم داد با یه حساب پرُ پَر و پیمون به میدون اومد!\nابرویی بالا انداختم و گفتم: سعی کن ببری که ببازی حسابت خالی شده!\nنیما با خنده گفت: بیتا! مبلغ و بلند اعلام کن من بهش رو زدم گفت پول نداره ببینم راست گفته یا منو پیچونده.\n"چون می دونستیم به شوخی حرفش رو گفته، خندیدیم."\nبازی و شروع کردیم، همه ی زورشو میزد که ببره، تنها دلیل بردنش یه شام دونفره بود نه حساب بانکیش!\nاز قدیم گفتن خواستن توانستنِ، نریمان بازی رو برد و منِ بازنده باید به قولم وفا می کردم.\nبا خوشحالی گفت: خب بیتا خانم شام و کی پس می دی؟\nبیتا: فردا شب.\nمسرور از بردن، از روی میز بلند شد و رفت روی کاناپه، بغل دست نیما نشست.\nیادش رفت کارتو برداره از فرصت استفاده کردم و خلافی ماشینم رو به حسابش فرستادم.\nصدای sms بانکش اومد، موبایلش ازش دور بود اشاره کردم گوشی شو چک کنه؛ البته کوهیار زودتر از نریمان اشارمو گرفت احساس کردم اخمی روی چهره اش نشست!\nوقتی مسیج رو باز کرد نتونست عکس العمل نشون نده با تعجب گفت: بیتا! این چه کاری بود کردی؟ راستش همون اول از شرطت تعجب کردم؟!\nنیما با لیوان چای توی دستش گفت: می گین چی شده!؟\nبی اهمیت گفتم: نریمان، زحمت کشید ماشینم رو که توی پارکینگ بود، درآورد بعدم خلافی ماشین و تقبل کرد؛ چون هیچ رقمه حاضر نشد پولشو پس بگیره منم با این کلک خواستم بدهی مو صاف کنم.\nارغوان کنجکاوانه پرسید: حالا خلافیش چقدر بود؟\nنریمان جواب نداد. گوشی و با پررویی ازش گرفت! با دیدن مبلغ، سوتی کشید و گفت: ببخشیدا، ولی پول کمیم نیس که می خواستی مفت مفت ازش بگذری!\nبقیه رو کنجکاو کرد بفهمن خلافیم چقدر بوده؛ وقتی فهمیدن کلی به خاطر سرعت زیاد و جون خودم سرزنشم کردن.\nبعد از بازی ۴ نفره که من و ارغوان توش نبودیم خستگی رو بهونه کردم و زودتر از بقیه مهمونی رو ترک کردم. حوصله نداشتم برم خونه، گازشو گرفتم و رفتم یه مغازه بستنی فروشی که خیلی معروف و شلوغ بود. اونجا پر بود از دختر و پسرهای جوون.\nتو محوطه ی بیرونی مغازه یه صندلی برای خودم کشیدم بعد از چند دقیقه سفارشم رسید مشغول خوردن شدم که یه پسر جوون اومد و اجازه خواست کنارم بشینه. نگاه گذرایی بهش کردم قیافش بدک نبود اشاره ای به صندلی روبه روم کرد و گفت: تنهایی؟\nاحساس کردم یه سایه بالای سرم نشست که گفت\n_ نه تنها نیس! صاحبش اومد!\nداشتم شاخ در می آوردم! پسره که هم هول شده بود و هم یه ذره ترسیده بود دستاشو بالا برد و گفت: آقا من معذرت، من شرمنده ام، فکر کردم خانوم تنهان... بعدم راهشو گرفت و رفت.\n"همون چشمایی که از دیدنشون فرار می کردم روبه روم وایساده بود و خودشو صاحب من خطاب می کرد"\nبی تعارف روی صندلی کنارم نشست و گفت: خوشگل شدی که تحویل نمی گیری؟\nاز عکس العملش خیلی خوشم اومده بود بزور نیشمو بسته بودم شاکی گفتم: منو تعقیب می کنی؟!!\nبی اهمیت به اعتراضم قاشقو ازم گرفت، خیلی راحت با دهنی من بقیه بستنیم رو خورد.\nاز چشمام که چهار تا شده بود خنده اش گرفت و گفت\n_ این جوری مزه اش بیشتره.\nرفتارش رو نمی تونستم درست حلاجی کنم، هم برخلاف میل قلبیم هم یه جورایی برای باخبر شدن از حسش به خودم می خواستم اعتراف ازش بگیرم به همین خاطر گفتم\n_ مرسی که مثل یه داداش هوامو داری؟\nدوست نداشتم جواب حرکاتش رو به حساب برادری بزارم و اونم اعتراف کنه من و به چشم خواهری می بینه!\nچپ چپ نگاهم کرد سعی کرد عصبانیتش رو مخفی کنه، نفس شو حرصی بیرون داد و گفت\n_ دادداشت نریمانِ نه من!\nخوشحال شدم خیلی خوشحال! جوابش مطابق قلبم بود! عقلم می گفت برو دلم مانع می شد. برام سخت بود کنارش باشم و بخوام آیدا رو ندید بگیرم. کیفمو برداشتم و گفتم: شب بخیر شریک!\nتا سپیده ی صبح تو جام غلتیدم و فکر کردم که با این حس چکار کنم؟ سرکوب فایده نداشت! اگه کوهیار منو می خواست آیدا چی بود این وسط؟ اصلا منو برای چی می خواست آیدا رو برای چی؟ اگه آیدا نبود من به کوهیار می تونستم نه بگم یا نه؟\nکافیست مهری در دل انسان بیفتد\nتا هم از نان و هم از ایمان بیفتد\nمن تازه می فهمم چه اندوه بزرگی است\nوقتی ملخ در حاصل دهقان بیفتد\nدندان عقل است عشق و درد ناگهان است\nدرمان ندارد تا که این دندان بیفتد\nامید رستن نیست از زنجیر زلفش\nباید کلید از دست زندان بان بیفتد\nباید یه کاری می کردم برای دل خودم، من آدمی نبودم بعد از یه عمر دل نبستن عاشق کسی بشم که براش نفر سوم باشم!\nیا باید بی خیال دل بستنم می شدم یا باید آیدا رو ندید می گرفتم.\nفردای اون روز چون شام با نریمان قرار داشتم یه تیپ حسابی زدم. تو شرکت جلسه داشتیم تو اتاق کنفرانس جمع شده بودیم. آیدا در حالی که یه سری بروشور دستش بود به هر نفر یه برگه می داد.\nیکی از کارمندای بخش طراحی که آقای اعتمادی فامیلیش بود، با نگاهای خیره اش به آیدا جلب توجه می کرد بلافاصله نگاهم رو به کوهیار دادم، با اخم عمیقی به اعتمادی نگاه می کرد.\nاعتمادی با لحن خیلی صمیمی به آیدا گفت: خانم افشان! این چند وقته که جایگزین سپاهی شدین راندمان کارم خیلی پایین اومده، کاش زودتر برگردین!\nکوهیار رو کارد می زدی خونش در نمی اومد در حالی که حفظ ظاهر می کرد گفت: آقای اعتمادی بالا و پایین اومدن راندمان کاری شما چه ربطی به خانم افشان داره؟\nاعتمادی که دست و پاشو گم کرده بود، سعی در لاپوشونی حرفش داشت گفت: خانم افشان با سن کمشون تو بخش طراحی عالی کار می کنن طوری که من سابقه دار با طرح هاشون تشویق می شدم و انگیزه می گرفتم، به همین خاطر عرض کردم که ای کاش زودتر برگردن.\nکوهیار: ولی من پیشنهاد می کنم سعی کنید راندمان کاری تون و مختص به بودن یا نبودن یه نفر نکنین!\nتعصب و غیرت کوهیار برای آیدا به مذاقم خوش نیومد سعی کردم خونسرد باشم و بقیه رو به بحث اصلی دعوت کنم.\nپروژه ی جدید برای یه خواننده ی جوون بود که این روزا تو عالم شهرت اسمی در آورده بود. کارهای اولیه تو بخش های دیگه ی شرکت انجام شده بود و برای گزارش و برنامه ریزی نهایی با من و کوهیار جمع شده بودن.\nشروین: آقای آرمان، پیشنهاد دادن فیلمبرداری کلیپ شون تو کیش باشه و با بودجه ای که در نظر گرفته امکانش هس.\nآیدا ذوق زده گفت: می شه منم بیام.\nبدم نمیومد ضایعش کنم در عین حال چشمم به عکس العمل کوهیار بود پوزخندی زدم و گفتم: چرا نمی شه، شما دو قطعه عکس یه کپی از شناسنامه ت، با یه رضایت نامه از والدینت بیار تا ببریمت.\nهمه ی جمع زدن زیر خنده اخم کمرنگی روی چهره ی کوهیار نشست بعدم آیدا با ناراحتی از اتاق رفت.\nبی اهمیت به رفتن آیدا جلسه رو ادامه دادم. یک ساعتی جلسه مون طول کشید و دوباره همه سر کارمون برگشتیم و مشغول شدیم. با زنگ تلفنم سکوت اتاق شکست.\nارغوان: سلام؟ بیتا! مرجان بهت زنگ نزده؟\nبیتا: نه؟ چیزی شده؟\nارغوان: جان بیتا؟ قول می دی بین خودمون بمونه.\nداشت دلواپسم می کرد، لحظه به لحظه ی حرفایی که می گفت حالم رو عصبی می کرد.\nفقط تونستم شنوده باشم و بگم: غلط کرده! چیکاره ی منه؟ اصلا به اون چه ارتباطی داره؟\nیه کم دیگه ام حرف زد و ازم قول گرفت که چیزی پیش بقیه لو ندم!\nبا قطع کردن تلفن، کوهیار متوجه ی حال خرابم شد با حالت دوستانه ای گفت:چیزی شده؟ کسی ناراحتت کرده؟\nنمی تونستم حرف هایی رو که شنیده بودم بهش بگم با گفتن: چیز مهمی نیست، اونم دیگه سئوالی نپرسید.\nدلم می خواست نریمان اون لحظه پیشم باشه و هر چی از دهنم در میاد بارش کنم! از قرار شامی که باهاش گذاشته بودم پشیمون شدم. چند بار گوشیو ورداشتم که بهش زنگ بزنم و قرار رو کنسل کنم؛ اما چون به ارغوان قول داده بودم گوشیو سر جاش گذاشتم. تا شب خودخوری می کردم.\nموقع رفتن با خبری که آیدا بهم داد انگار نفسم تندتر شد.\nمضطرب به کوهیار نگاه کردم که به آیدا گفت: بگو چند لحظه منتظر بمونه!\n"نریمان اومده بود شرکت! با حرفای ارغوان، اصلا امروز رو فرصت خوبی نمی دیدم تا نریمان با کوهیار روبه رو شه."\nکیفم رو برداشتم که زودتر برم،کوهیار جلوتر از من سمت در رفت.\nبا تعجب گفتم: می خوای نریمان ببینت؟!!\nچهره ش عصبی و کلافه بود گفت: اول تا آخر که باید بفهمن من و تو شریکیم... زشته نرم یه چاق سلامتی باهاش بکنم.\nحس کردم عمدا می خواد با نریمان روبه رو شه.\nبیتا: احوال پرسی رو که دیشب با هم کردین.\nانگار داشت لج می کرد گفت: دیشب پیش نیومد خودم رو معرفی کنم و بگم من شریکتم. "پیدا بود از نریمان خوشش نمیاد! "\n_دنبال یه وقت مناسبم تا به همه بگم شریکیم.\nبا سماجت گفت: وقتش الانه.\nاومد در و باز کنه، دستشو گرفتم و گفتم: کوهیار! خواهش می کنم!\nنگاهی به دستای قفل شدش کرد خجالت زده دستشو ول کردم.\nکوهیار: میشه بگی چرا؟\nبیتا: نمی تونم بگم.\nدوباره گفت: به تلفنی که بهت شد مربوطه؟\nسر تکون دادم، بی خیال نمی شد و توضیح می خواست قول دادم فردا همه چی و بهش بگم با این شرط بی خیال رو به رویی با نریمان شد.\nدستشو از روی دستگیره ی در برداشت. انگشتش رو تو هوا نشون داد و گفت:\n_ فقط همین یه بار و محض خاطرت که برام عزیزه، تو اتاق موندم! مطمئن باش دفعه ی بعدی در کار نیست!\nخاطر من براش عزیز بود! نمی خواستم با حرفاش هوایی بشم اومدم برم دستم رو به نرمی گرفت، تو چشمام مهربون نگاه کرد هیچ عصبانیتی تو چشماش نبود انگار داشت نصیحتم می کرد گفت\n_ دختر خوب! دفعه ی دیگه خواستی با داداشت بری بیرون برو اما؛ این جوری خودتو خوشگل نکن! مگه نمی دونی دل و دین طرف رو بردی...تو به چشم برادری می بینیش ،اون که تو رو به چشم خواهری نمی بینه.\nحالم رو نمی تونم بیان کنم! از شمال تا امروز با این که کوهیار می دونست نریمان به من علاقه داره، اما هیچ عکس العملی نشون نداده بود. حس کردم تو سرم دو تا شاخ گنده در اومده! با کلی علامت سئوال بهش زل زده بودم. دستم رو ول کرد، از جلوی در خودشو کنار کشید تا رد شم. انگار توی ابرا بودم از حرفش یا بهتر بگم نصیحتش اصلا بهم بر نخورد و یه جورایی خوشحال بودم!\nاومدم بیرون، نریمان تو سالن بود همه رفته بودن و فقط آیدا مونده بود. به سختی سعی کردم عادی رفتار کنم و به روی نریمان لبخند بزنم.\nبیتا: قرار نبود بیای سراغم؟\nنریمان: کِیف ش به اینِ که سوپرایز بشی؟\nخیال داشتم امشب آب پاکی رو بریزم رو دستش و از درد عشق یک طرفه ای که من و چند روز درگیر خودش کرده بود نجاتش بدم خیلی با برخورد خوب و دوستانه؛ اما با حرف های ارغوان تو دلم گفتم: کِیف بخوره تو سرت.\nرو به آیدا گفتم: خانم افشان دیر وقته، ما شما رو می رسونیم.\nاجازه مخالفت ندادم و به اما و اگرهاش بی اعتنایی کردم. حالا که دید بی فایده ست و نمی تونه منو از سر خودش وا کنه کیفش رو برداشت و باهامون راهی شد.\nاون لحظه عقلم درست و حسابی کار نمی کرد و که مثلا با یه شب فاصله انداختن بین کوهیار و آیدا می خوام چی رو ثابت کنم! مگه با هم نبودن.\nبا این حس حالم خراب شد. مسیر خونه شون تا شرکت یه ساعتی فاصله داشت بی اهمیت به قیافه ی درهم نریمان که آیدا خلوتش رو خراب کرده بود، سعی کردم یه ذره از حالت رییس بودن در بیام و با آیدا صمیمی تر رفتار کنم.\nسرم رو به سمتش چرخوندم با مهربونی لبخند زدم و بابت شوخی صبح ازش عذر خواهی کردم.\nاونم خندید و چیزی نگفت.\nدوباره نگاهی به دستبندش کردم و گفتم: خیلی دوسش داری؟\nخجالت کشید سرش رو پایین انداخت و گفت: دیوونه وار دوسش دارم.\nبیتا: اونم دیوونه وار تو رو دوس داره؟\nآیدا: میگه، از منم بیشتر عاشقمه.\nحس کردم دارن تو دلم چنگ می ندازن. اصلا باور نمی کردم! به خودم گفتم: امکان نداره کوهیار، تو رو به این اندازه که میگی دوس داشته باشه!\nحالم داغون شد، سکوت کردم و چشمم رو به خیابون دوختم تا به آدرسی که گفته بود رسیدیم.\nنگاهی به ظاهر خونه ی لوکس شون کردم؛ پس غرورش بیخود نبود که منشی بودن رو در شان خودش نمی دونست!\nازمون تشکر کرد و رفت. نریمان با گلایه گفت: بیتا! مگه تو مسئول رفت و آمد کارمنداتی؟\nبیتا: نصف شبی یه دختر تنها رو رسوندن کار زیادیه؟\nنریمان: بی خیال! کجا بریم؟\nبیتا: چه فرقی می کنه... یه جایی که یه شکممون رو پر کنیم.\nدنبال این می گشتم چه جوری حرف رو به دیشب بکشونم که شک نکنه از چیزی خبر دارم.\nیه کم از این ور و اون ور گفتم بعد به مهمونی اشاره کردم\n_دیشب بعد رفتن من زیاد بازی کردین؟\nنریمان: نه، به اون پسره تلفن کردن بلند شد رفت.\nبهونه ی خوبی دستم اومد گفتم: کوهیار و می گی؟ خیلی پسره خوبیه؟\nاسترسی لبش و گزید و گفت: تو هم که ازش بدت نمیاد.\nاز درون داشتم منفجر می شدم تمام تلاشم رو به کار گرفتم تا عادی جلوه کنم.\n_مبارک صاحبش بشه.\nپوزخند تلخی زد و گفت: مرجان و نیما می خوان برات آستین بالا بزنن.\nسکوت کردم وقیحانه گفت: حدس می زنی دوماد کیه؟\nتحمل وقاحتش رو نداشتم، وقیح تر از خودش گفتم:بعله، دستشون درد نکنه پسر به این خوشتیپی، به این آقایی خیلیم راضی ام.\nیه جوری نگاهم کرد که احساس کردم اگه ادامه بدم می زنه دهنم رو پر خون می کنه.\nبا صدایی که از عصبانیت دو رگه شده بود تو گوشم داد زد و گفت: مگه من مرده باشم بزارم تو زن یکی دیگه شی.\nپاشو رو پدال گاز گذاشت و صدای جیغ لاستیکا بلند شد با سرعت حرکت می کرد انگار جنون گرفته بود.\nاز حرفی که زدم پشیمون نبودم چون نریمان با وجود کوهیار اخلاقش هزار درجه عوض شده بود.\nحس می کردم هر آن ممکنِ جونم رو از دست بدم از لابلای ماشینا با سرعت سبقت می گرفت.\nقلبم توی دهنم اومده بود. فقط شنیدم گفت: نمی ترسی؟\nاز این که جواب منفی دادم بیشتر شاکی شد داشتم بالا می آوردم. چشمام و بسته بودم که چیزی نبینم. جز صدای وحشتناک ترمز بعدم کوبیدن سرم به شیشه ی جلوی ماشین و جاری شدن یه چیز داغ مثل خون، چیزی یادم نمیاد انگار چشمام تار شدن و بی هوش شدم.\nچشم باز کردم خودم رو تو یه اتاق سفید که یه یخچال کوچیک و یه صندلی کنار تختم بود دیدم. سر درد بدی داشتم از بوی الکل حالم بهم می خورد.\nصدای ظریف یه زن توی بلندگو پیچیده بود و مدام اسم یه نفر رو پیج می کرد، تو یه دستم آنژوکت وصل بود و تو سرم یه عالمه باند و چسب زخم!\nیه پرستار بالای سرم اومد لبخند زد و گفت: خانوم خوشگلمونم به سلامتی چشماشو وا کرده، خیلی نامزدت رو نگران کرده بودی.\nگنگ ازش پرسیدم: چه بلایی سرم اومده؟ این جا چکار می کنم؟\nپرستار:شما دیشب تصادف کردین متاسفانه سرتون چند تا بخیه خورده؛ ولی خدا رو شکر آسیب جدی به سرتون وارد نشده.\nبا اسم تصادف، اتفاق دیشب مثل یه فیلم از جلوی چشمام رد شد بلافاصله یاد نریمان افتادم دلم شور زد!\nبا نگرانی و ترس پرسیدم: حال راننده ای که با من بود چطوره؟!\nفکر این که شاید بلایی سرش اومده باشه بی اختیار اشک هام رو جاری کرد، من راضی نبودم خاری تو پای دشمن بره چه برسه به نریمان.\nاصلا نمی تونستم اتفاق دیشب رو به حساب بد بودنش بزارم؛ حتی بیشتر از نریمان خودم رو مقصر می دونستم که با حرفام باعث شده بودم حال خودش رو نفهمه.\nپرستار: چه اشک هایی براش می ریزه! حالش خوبه عزیزم، فکر کنم خیلی همدیگر رو دوس دارین دیشب نزدیک بود بیمارستان رو بهم بریزه.\nنگاهشو از روم برداشت با خوشحالی گفت: آقا چشمتون روشن نامزدتون به هوش اومد.\nپشتم به در بود نمی دیدم با کی حرف می زنه! سرم رو به سمتی که پرستار نگاه می کرد چرخوندم با دیدن نریمان که سالم بود یه ذره جون گرفتم.\nسری به نشانه ی تشکر تکون داد، پرستار هم در جواب لبخندی زد و تنهامون گذاشت.\nقیافه اش داغون و به هم ریخته بود، رومو ازش گرفتم که اشک هام رو نبینه.\nنامردی بود به خاطر یه دیشب خوبی ها شو نادیده بگیرم از دستش دلخور نبودم و راضی نبودم بلایی سرش بیاد.\nخیلی خوب درکش می کردم؛ چون اون همیشه منو عشق خودش تصور می کرد و تلاش می کرد دلم رو به دست بیاره و من هیچ وقت نه از عشق حرف نزده بودم نه نریمان سایه ی یه رقیب و بالای سرش حس کرده بود. اگه باحرفای دیشبم کاری نمی کردم که حال خودش رو نفهمه الان روی تخت بیمارستان نبودم!\nبالای سرم وایساد پشیمونی از چشماش می بارید، دستش رو آورد جلو که اشک هام و پاک کنه سریع سرم رو دادم عقب که باعث شد از درد صدای ناله ام بلند شه.\nبا حال زار گفت: نمی دونم با چه رویی تو چشمات نگاه کنم، اصلا نمی دونم دیشب چم شده بود! اگه بلایی سرت میومد تا آخر عمر خودم رو نمی بخشیدم. صداش لرزید و ادامه ی حرفش رو نداد.\nبیتا: اگه مرده بودم چی؟\nنریمان: یه دیقه زنده نمی موندم.\n" دلم به حال و روزش درد گرفت، گناهی توی عاشق شدنش نداشتم؛ اما تصمیم گرفتم حرفهایی رو که قبل از زنگ زدن ارغوان آماده کرده بودم رو خواهرانه بهش بگم"\n_تا کی می خوای منتظر دوست داشتنم بمونی؟ به خدا من دلم نمیاد با این حال و روز ببینمت. نریمان! ازت خواهش کنم دور من و دوست داشتنم رو خط بکش! سعی کن به زندگیت بدون من با یه عشق جدید ادامه بدی.\nملتمسانه گفتم: ازت خواهش می کنم منو فراموش کن! من بجز حس برادرانه نمی تونم حس دیگه ای بهت داشته باشم باید با این کنار بیای که دیر یا زود من ازدواج می کنم.\nغمگین گفت:مگه عشقت یه روزه اومده که یه روزه ازم می خوای فراموشت کنم... می دونی چرا هر بار مرجان ازت می خواست باهام حرف بزنی تا با ازدواجش موافقت کنم من نه می گفتم.\n"سوالی نگاهش کردم."\nنریمان: چون با هر بار نه گفتنم مرجان دوباره وادارت می کرد بیای و باهام حرف بزنی، بهونه ی خوبی برام شده بود تا من بیشتر نگاهت کنم، بیشتر کنارم بمونی ، بیشتر عاشقت بشم.\nمکث کرد: فکر کردی تا حالا نخواستم فراموشت کنم، هر چی تلاش کردم بی فایده بود هر وقت می خوام تو ذهنم تو رو کنار یه نفر دیگه تجسم کنم نفسم بالا نمیاد.\n"از ابراز احساسات پاکش از خودم بدم می اومد"\nرنجیده گفت: تو زمانی حال منو می فهمی که عاشق یه نفر بشی و اون یه نفرم عاشقت نباشه، که اونم محاله کسی پیدا بشه که تو رو دوست نداشته باشه.\nتحمل حرفاشو نداشتم درد رو از تک تک حرفاش می شد حس کرد.\nکلافه گفتم: ادامه نده! من می تونم برم خونه؟\nنریمان: میرم کارای ترخیصت رو انجام بدم.\nتا کارای ترخیص و انجام داد نیم ساعتی گذشت از دیشب که بی هوش شده بودم کلی عکس و نوار مغز از سرم گرفته بودن و خدا رو شکر مشکل مهمی براش پیش نیومده بود.\nبا یه کیسه پر از قرص و دارو برگشت از رو تخت بلند شدم چشمام یه کم سیاهی می رفت دستم و گرفت که نیفتم از تماس دستم گرمای دستش و حس کردم درست منو یاد روزی انداخت که کوهیار بی هوا دستم رو گرفت.\nتو همون ماشینی که دیشب باهاش تصادف کردم سوار شدیم چشمام و به روی همه چی بستم! تا خونه نه من حرف زدم نه نریمان.\nدم در خونه نگه داشت ازم خواست دیشب رو فراموش کنم و ببخشمش منم ازش خواستم به کسی چیزی نگه.\nو باز هم با گفتن خواهر و برادری این حرفا رو نداره حد و مرزم رو باهاش یادآوری کردم که زودتر منو از قلبش بیرون کنه چون امروز بهم ثابت شد لایق عشق نریمان نیستم.\nادامـــــــــــه در صفحــــــــه بعــد⇐