DE CÓMO REMOBILIZAR E OSIXENAR DE XEITO NATURAL BANCOS MARISQUEIROS CON PERDAS DE PRODUCCIóN | Grupos de Acción Costeira\nDE CÓMO REMOBILIZAR E OSIXENAR DE XEITO NATURAL BANCOS MARISQUEIROS CON PERDAS DE PRODUCCIóN\nO proxecto pretende avaliar, mediante un estudio técnico, os posibles efectos ambientais que terían lugar coa retirada de parte dunha escollera que foi construída no ano 1926. A construción desta escollera foi vantaxosa no seu momento en termos de navegabilidade xa que permitía ás embarcacións da zona acadar a zona de ribeira situada, naqueles tempos, no que actualmente conforma o núcleo urbano da vila. Paralelamente, a construción desta escollera tamén implicou a modificación forzosa das condicións oceano-fluviais e da dinámica sedimentaria derivada delas, feito que trouxo consigo unha modificación importante do entorno natural, cuxos principais efectos son o incremento de zonas de „sombra e chairas lamosas, perda substancial de superficie osixenada e bancos de area, e degradación paulatina da praia de Cesantes e os seus bancos marisqueiros por retirada total dos aportes sedimentarios (area fluvial). Achéganse ortofotografías aéreas da zona dos anos 1956 e 2017 nas que se observa con claridade a diminución da cuberta de area e o avance da lama nas proximidades da escollera e en concreto nos bancos da Barra e da Portela. Ambos procesos son debidos á obstaculización que a escollera ocasiona sobre a oleaxe, correntes de marea e descargas fluviais, todos eles axentes oceanográficos que en combinación son os encargados da remobilización e distribución do sedimento. Tamén se pode observar Proxecto non produtivo o deterioro de toda a praia de Cesantes a as zonas de explotacion que se distribúen por ela, deterioro en parte producido por a desconexión sedimentaria que supuxo a implantación dunha escollera que corta o subministro sedimentario (area fluvial) que mantiña nutrida esta praia. Fronte a este problema de perda de area a Confraría levou a cabo proxectos de rexeneración de áridos (ver ortofotografía de 2017) na zona da Barra. Estas medidas de rexeneración, a pesares de requirir un grande esforzo (mobilización de recursos humanos, materiais e económicos) son ínfimas, comparando a totalidade da superficie do banco. ademais, a Confraría é consciente que este é un “parche” temporal que irá desaparecendo co tempo xa que de continuar presente un obstáculo oceanográfico como a da escollera do río Alvedosa, seguiran imperando os procesos de perda de superficie de bancos de area, procesos de acumulación de lama e desnutrición da praia de Cesantes. O resultado destes procesos é o progresivo enlamacemento da zona xeran unha diminución da produción dos bancos marisqueiros e dificultan a fixación larvaria. Proba deste baixo hidrodinamismo é a acumulación de algas de arribazón do xénero Ulva e Enteromorpha, que son habituais en zonas con baixas taxas de renovación, pouca oleaxe e “pechadas” ao mar. O desequilibrio creado xera perdas na producións da zona pesqueira, e a desaparición de sedimento nun lugar de ocio e lecer como é o areal de Cesantes. Con este proxecto se pretende realizar un completo estudo que permita, a parte de confirmar a interpretación sedimentaria arriba indicada, estudar e avanzar na definición da proposta de actuación, en concreto da avaliación dos posibles efectos ambientais dunha posible obra de retirada da escollera, facendo fincapé sobre todo na búsquena e cuantificación de posibles efectos adversos, e levar a cabo a redacción da documentación técnica necesaria para a súa correcta tramitación. No estudo que se propón se contemplan traballos de mostraxe en campo (en concreto mostraxe de sedimento, biota e toma de datos topográficos), traballos de análise de laboratorio (para analizar as mostras e caracterizalas dende un punto de vista sedimentolóxico, biolóxico e de presenza de contaminantes), traballos de gabinete (para documentarse, análise de datos e redacción de informes) e traballos de consulta pública e divulgación. Tratase dun estudo a executar nos vindeiros 5 meses. RELEVANCIA PARA A ZONA PESQUEIRA (explique por que o proxecto é importante para a zona de\nCONFRARIA DE PESCADORES DE REDONDELA


Informe sobre a mobilidade en tempos de covid - 21 Noticias\nInforme sobre a mobilidade en tempos de covid\nEcoloxistas en Acción presenta o informe «CAMBIOS NOS USOS DO TRANSPORTE PÚBLICO PROVOCADOS POLA PANDEMIA», resultado da investigación realizada en colaboración coa cooperativa Andaira\nSegundo o informe elaborado por Ecoloxistas en Acción, no caso de Vigo, un 46% da poboación reduciu o uso do transporte público. No caso de Vitrasa, o ano saldouse con 9,5 millóns de vaixeiros menos. En canto ao transporte marítimo de Ría, baixaron nun 40% as persoas usuarias do servizo entre Vigo e Cangas. Máis da metade das persoas utilizaría máis o transporte público se se implementaran medidas de seguridade sanitaria.\nEcoloxistas en Acción sinala no seu informe que a pandemia provocada pola COVID19 produciu un cambio na mobilidade urbana. De xeito positivo incrementaronse de forma significativa os desprazamentos a pé. Pero pola contra o uso do transporte público colectivo reduciuse case nun 46% en Vigo e aumentou o uso do vehículo particular para desprazamentos vinculados con actividades obrigadas.\nO informe reflicte que a percepción do risco sanitário no uso do transporte público segue sendo elevada. Segundo a enquisa realizada por Andaira para Ecoloxistas en Acción, a cidadanía viguesa denuncia aglomeracións e exceso de capacidade no transporte urbano, a miudo con viaxeiras de pé ou sen gardar as distancias de seguridade. A organización ecoloxista demanda ao Concello de Vigo que se aumente as frecuencias so servizo de autobús urbano para remediar esta situación e que os/as usuarias recobren a confianza.\nSegundo o informe máis da metade das persoas utilizaría máis o transporte público se se implementaran medidas de seguridade sanitaria, como deixar espazos e asentos inutilizados para non sentarche á beira doutras persoas, desinfectar e limpar máis os vehículos, mostrar de forma visible nos vehículos os rexistros de limpeza, reforzar a ventilación e reducir a calefacción, e aumentar a frecuencia para que os vehículos vaian menos cheos. Así mesmo, de forma maioritaria demándase a implementación de medidas de seguridade de forma coordinada e racional, para evitar mensaxes e instrucións contraditorias, que, ademais de ser pouco eficaces, incrementan a sensación de inseguridade.\nUnha inseguridade percibida como cotiá pola cidadanía viguesa que ve como os tradicionais problemas de transporte público víronse agravados pola pandemia, ante a escaseza de frecuencias e falta de liñas necesarias, por exemplo coas parroquias do rural. Vivíronse escenas de amoreamentos que foron denunciadas ante a policía local. A falta de reforzo en horas puntas traducirse en autobuses repletos en determinados horarios, provocando imaxes que, sen dúbida, non axudaron a infundir confianza na cidadanía sobre a seguridade do transporte público. Sinalan desde Ecoloistas en Acción que o Concello tamén fixo deixación de funcións, xa que en troques de pedir responsabilidades á empresa, premiouna coa prórroga unilateral do contrato, sen recibir contrapartidas en forma de melloras do servizo.\nO informe tamén constata que o metro percíbese como o medio de transporte máis inseguro (42%), seguido do tren ou tranvía (35%), autobús (24%). A inseguridade sanitaria condiciona o uso que se fai da cidade: un 84% das persoas modificaron a pauta respecto de visitar amigos/as e familiares, lecer, deporte ou visitar outras zonas da cidade, por evitar utilizar o transporte público. No caso dos desprazamentos por traballo ou estudos un 55% modificaron as súas pautas. Os homes alteraron en menor medida que as mulleres os diferentes usos contemplados da cidade. As mulleres deixaron de asistir ao seu centro de traballo ou estudos, se tiña a opción de facelo, e por evitar o transporte público, nun 15,9% máis que os homes.\nA pandemia déixanos cambios relevantes na mobilidade, no uso da cidade, e na intención de boa parte da poboación por recuperar modos de desprazamento máis sustentables: o 79% das persoas enquisadas expresan a súa intención de aumentar os desprazamentos camiñando, un 28% mostra intención de aumentar o uso da bicicleta. Un 36% manifesta ter intención de usar máis no futuro o transporte público. Con todo, case un terzo da mostra declara que tratará de usar con maior frecuencia o coche particular.\nA covid 19 non pode deixar secuelas en forma de caída do transporte público. Por iso, Ecolxistas en Acción sinala que Vigo ten que apostar por outro modelo de mobilidade, no que os coches cedan paso ao transporte colectivo, a bicicleta e os peóns. Indican que é imprescindible incrementar os carrís bici, fomentar a intermodalidade e apostar dunha vez por un transporte público a escala metropolitana.\nA emerxencia climática, así como a urxencia por reducir os niveis de contaminación das nosas cidades, esixen a posta en marcha de medidas efectivas para garantir a seguridade sanitaria no transporte público, e incrementar así o seu uso. Vigo ten que formar parte dese cambio.\nCategoría: CORONAVIRUS, GALICIA\tEtiquetas: COVID-19, ecoloxistas en accion galicia, mobilidade, slider\n« Rincones del Pirineo Aragonés que no deberías perderte\nAcordeireta presenta, este sábado, na Casa-Museo Manuel María, o seu traballo «Loitar cantando» »


A beleza agochada da praia e da ermida de Santa Comba – Turismo de Galicia\n4 Marzo, 2019 3 Marzo, 2019 - Deixa un comentario\nSituadas no concello de Ferrol, na parroquia de Covas, a Ermida de Santa Comba e a praia á que dá nome son dunha fermosura incrible, e contan cunha longa historia e tradición entre as xentes da parroquia. O primeiro que chama a atención é o feito de que a ermida se sitúe nunha pequena illa moi pegada á costa. Esta illa, que remata en acantilado, é coñecida como a “Ínsua do Medio” ou “Ínsua da Santa”. A única forma para chegar á parte superior da illa, onde está a ermida, é subindo unhas escaleiras recentemente reedificadas ás que só se pode acceder en baixamar.\nA zona da illa conta cunha longa historia, da que forma parte a ermida. No lugar houbo un asentamento castrexo, que logo foi dominado polos romanos (xunto con toda a Gallaecia). Estes construíron un templo, que posteriormente foi cristianizado e convertido en igrexa. Trala invasión musulmá, na época da repoboación, a igrexa foi renovada. A primeira referencia escrita da ermida é no 1110, e hai rexistros de que sufriu diversas reformas nos séculos XIII (incorporación do arco mudéxar) e XVI.\nO aspecto actual da ermida é austero. Trátase dunha capela románica de planta rectangular, cunha soa nave, con cuberta a dous augas (agás a parte do cruceiro; cuberta a catro augas, e a ábsida; cuberta a tres).\nHai moitas lendas relacionadas coa ermida, encadradas a maioría delas no tema da chegada en peregrinación de personaxes santas á costa. Estas crenzas acentúanse pola presenza na zona de sarcófagos de pedra, posiblemente da época castrexa, que segundo a superstición son as barcas de pedra nas que chegan estes santos. Preto da ermida, hai unha especie de pía de pedra que é tradicionalmente identificada coma a a barca na que chegou Santa Comba. Outra lenda di que Santa Comba foi unha meiga, que se arrepentiu e confesou, retirándose a rezar co seu fillo na capela até obter o perdón de Deus. Tamén se di que un día apareceu na praia unha talla da Virxe de Comba, que é a patroa de Covas, e que se garda na Igrexa Nova da parroquia. Outra historia conta que uns pescadores invocaron á santa para que lles salvase dunha tempestade, e que logo construíron a ermida a modo de agradecemento.\nA santa tamén lle deu nome á praia que se atopa ao carón da ermida, a praia de Santa Comba. Trátase dun areal dun quilómetro e medio de lonxitude, que posúe unhas fermosas dunas. Santa Comba é unha praia ventosa e cunha forte ondada, ideal para o surf e os deportes náuticos. Pola praia pasa a Ruta da Costa Ártabra, un itinerario de sendeirismo que atravesa os concellos de Ferrol, Valdoviño e Narón. Na marxe esquerda da praia sitúase o Cabo Prior, tradicionalmente perigoso para os barcos. Foi histórico o naufraxio do inglés Highland warrior en 1915, ao chocar cos “Cabalos do Prior”, unhas rochas afiadas cercanas ao cabo.\nA praia de Santa Comba, debido ao seu emprazamento, conta cunha natureza case virxe, e cunha grande predisposición aos deportes náuticos. Isto, máis o atractivo cultural que é a ermida (mantida hoxe en día polo pobo de Covas), dá lugar a un perfecta visita ao Norte.\nArtículo Anterior O Mosteiro de Samos\nArtículo Seguinte A fortaleza fronteiriza de Salvaterra do Miño, vestixio das guerras contra Portugal.


PCPG: LUME NON, FUME TAMPOUCO!\nLUME NON, FUME TAMPOUCO!\nSeica andan por aí as tramas incendiarias, ao dicir de moitos, e é certo.\nMais a trama non é contra este governo, a trama é contra este povo. É a guerra polo lucro das mafias inmobiliarias e constructoras, das industrias da madeira, do grande capital español e do grande negocio do lume.\nTen as súas raices no “desarrollismo” franquista que identificaba xa daquela industrialización contaminante, eucaliptización e cemento con desenvolvemento. Ten que ver co que veu despois: O Mercado Común Europeo que hoxe tan ben xestiona a oligarquía española+a Unión Europea.\nLiquidación da industria naval, do noso agro, da pesca, da gandeiría, dos nosos milenarios bosques autóctonos. Expulsión da nosa forza de traballo:“Galicia, sen homes quedas”, e sen mulleres. A xente vaise, ¿Quen vai coidar dunha terra que non dá de comer?. Urbanización salvaxe, os “Gil y Gil” de turno teñen presa. Marbella en Galiza, a terra e o monte xa non son nosos, destrucción dos ecosistemas, desertización... Como antes ATILA.\nO mapamundi de Hitler, disque, poñía na zona noroeste da península ibérica: “patacas”. O mapamundi da España dos monopolios e da U.E pon no cadradiño de Galiza: “Celulosas, Finsas, Tragsa, Turistificación, ACS, GAMESA, etc. Vivendas feas(seica 600.000 nos próximos 10 anos na costa galega...), praias que por enriba vense limpas, diñeiro fácil, “blanqueo”.\nCompre expulsar aos incómodos nativos.\nO lume tan pertiño das casas serve para iso, e o combustibel de piñeiros e eucaliptos é execelente. Desta arderon catro seres humáns. Foron danos colaterais.\nMais non haberá fume mediático, nin mentiras que nos poidan enganar..As promesas de diñeiro dos gobernos non nos conmoven. Que non conten con nós para apoiar o enorme negocio de apagar os lumes da nosa traxedia.\nO capital manda e mata. Dificilmente un goberno que non asume esta verdade, un goberno que non queira cambiar de verdade este modelo, ou que aposte polo proxecto dos monopolios, poderá impedir que o lume volte unha e mil veces. O capital é o pirómano máis tolo de todos os tolos.\nTanto lle ten que arda o mundo con tal de encher o peto.\nEste modelo de suposto “desenvolvemento e progreso” é o que temos que por en cuestión, un modelo no que Lei e delincuencia ván de bracete pola rúa e por todas partes sementando morte. E por iso querémolo tamén no banquiño dos acusados!\nNon se pode manter complicidade co grande capital e a reacción aplicando as súas políticas, nin coas imposicións da Unión Europea, esa mafia internacional de peixes gordos, e pretender ao tempo que Galiza non arda.\nNon se poden ter miramentos coas inmobiliarias e constructoras e tentar defenderse hipocritamente do “terrorismo do lume”, que o é, ou pretender que Galiza non arda.\nQue os gobernantes o pensen ben. Non os votarán eternamente para que consintan facer de Galiza un páramo que nin aos turistas lles há gostar, e moito menos a nós. NÓS, @S NATIV@S. Nós, @s que non queremos ser expuls@s da Nosa Terra, nin polo lume nin pola fame.\nPOR UNHA GALIZA VERDE, CEIBE E SOBERANA!\nDEFENDAMOS A NOSA TERRA, O NOSO MAR E OS NOSOS MONTES.\nDEFENDAMONOS COMA POVO.\nLUME AO CAPITALISMO!


Día Mundial do Medio Ambiente 2016 | Consumer\nO 5 de xuño celébrase o Día Mundial do Medio Ambiente, este ano centrado no comercio ilegal de vida silvestre\nData de publicación: Xoves, 02deXuñode2016\n“Vólveche salvaxe pola vida”. É o slogan do Día Mundial do Medio Ambiente (DMMA) 2016. Nacións Unidas quere concienciarnos sobre a necesidade de combater o auxe do contrabando de especies e evitar así a destrución da biodiversidade e o dano ás comunidades locais. Como cada 5 de xuño realizaranse miles de actividades en todo o planeta. Este artigo explica en que consiste o Día Mundial do Medio Ambiente 2016, as principais actividades organizadas e por que se converteu nunha data para lembrar.\nVólveche salvaxe pola vida. Día Mundial do Medio Ambiente 2016\nO Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA), responsable da organización do Día Mundial do Medio Ambiente (DMMA), elixiu para a edición deste ano a lema “Vólveche salvaxe pola vida” (“Go Wild For Life”). O obxectivo é chamar a atención mundial sobre a necesidade de combater o auxe do comercio ilegal de produtos procedentes da vida silvestre.\nO contrabando de especies move entre 15.000 e 20.000 millóns de dólares anuaisSegundo os expertos de Nacións Unidas, “o contrabando de especies está erosionando a preciosa biodiversidade da Terra, roubándonos o noso patrimonio natural e levando a especies enteiras ao bordo da extinción. A matanza e o contrabando tamén están socavando as economías e os ecosistemas, impulsando o crime organizado e alimentando a corrupción e a inseguridade en todo o mundo”.\nAlgúns datos dos organizadores do Día Mundial destacan a magnitude do problema:\nO contrabando de especies move entre 15.000 e 20.000 millóns de dólares anuais, un dos principais comercios ilegais no planeta xunto co tráfico de drogas, armas e humanos. Os responsables deste negocio non dubidan en levar por diante a quen tente facerlles fronte: na última década asasináronse un milleiro de responsables de Parques Nacionais.\nEntre 2010 e 2012 matáronse 100.000 elefantes africanos, cuxa poboación se estima en menos de medio millón. O comercio ilegal en África moveu entre 2009 e 2014 un total de 170 toneladas de marfil.\nEn 2015 matáronse 1.338 rinocerontes en África. Entre 2007 e 2015 o ritmo de mortes para comercio ilegal de rinocerontes multiplicouse por 90 en Sudáfrica.\nEn 2016 os chimpancés extinguíronse en Gambia, Burkina Faso, Benin e Togo. Cada ano as matanzas polo contrabando de especies cóbranse a vida de 3.000 grandes simios, os 70% orangutáns.\nO pangolín, un pequeno insectívoro, cuxa carne e uñas utilízanse no medicamento tradicional chinesa, é o mamífero co que máis se trafica no mundo. Na última década capturáronse máis dun millón de exemplares que lle levaron a estar en perigo de extinción.\nComo cada DMMA, un país é o anfitrión para acoller as celebracións. Este ano corresponde esta honra a Angola , “un país que trata de restaurar as súas mandas de elefantes, conservar a natureza rica en biodiversidade de África e salvagardar o medio ambiente, xa que continúa a súa reconstrución despois de máis dun cuarto de século de guerra civil”, segundo o PNUMA. Este país africano ha aprobado diversas medidas para frear os crimes contra a vida salvaxe e protexer as especies en perigo.\nImaxe: USFWS Mountain-Prairie\nActividades organizadas para o Día Mundial do Medio Ambiente\nO PNUMA recompila na súa páxina web as actividades destacadas para este 5 de xuño. Os seus responsables animan a todos non só a participar, senón tamén a organizalas e rexistralas. As opcións son moi diversas: preparar unha limpeza no barrio, deixar de utilizar bolsas de plástico, plantar unha árbore e levar adiante un movemento comunitario de sementeira de árbores, esquecerse do coche e ir ao traballo a pé, reciclar, etc.\nVarios personaxes famosos serán embaixadores do DMMA: o actor estadounidensse Ian Somerhalder, a top model brasileira Gisele Bündchen, o xogador do fútbol marfileño Yaya Toure, o actor estadounidense Don Cheadle e a actriz e cantante chinesa Li Bingbing.\nEn España, as actividades programadas son, como en anos anteriores, moi variadas. A principais ONG ambientais, centros educativos, entidades ou empresas, institucións a nivel estatal e administracións locais teñen preparados para este Día Mundial do Medio Ambiente actos lúdicos, seminarios, exposicións, actos reivindicativos, monográficos, etc. Para participar nalgunha actividade o mellor é achegarse a calquera deles a nivel local e preguntar.\nAs redes sociais tamén son un bo lugar para concienciar á sociedade das cuestións ambientais, e o DMMA é unha data idónea. Nacións Unidas recomenda as etiquetas #WorldEnvironmentDay e #WED2015 e en español a Asociación de Ciencias Ambientais (ACA) sinala #diaMA.\nDía Mundial do Medio Ambiente, unha data para destacar desde 1972\nCada cidadán que toma parte no DMMA lémbrase así mesmo e aos demais a importancia de coidar o medio ambiente. A celebración deste evento iniciouse en 1972 e converteuse nun dos principais medios de Nacións Unidas para estimular a concienciación e a acción ambiental.\nA ONU destaca as actividades organizadas nos últimos anos en máis de 112 países, dedicadas a temas tan diversos como o coidado da terra e a auga, as illas, a capa de ozono, o cambio climático, a desertificación ou o desenvolvemento sustentable.


Declaración de Cidade do Cabo para a Educación Aberta:\nAbrindo a promesa de Recursos Educativos Abertos\nEstamos na cúspide dunha revolución global no ensino e na aprendizaxe. Educadoras e educadores ao longo do mundo están a sementar un vasto corpus de recursos educativos na Internet, aberto e libre para que todos e todas poidan usalo. Estes educadores e educadoras están a crear un mundo onde cada persoa no planeta poida acceder e contribuír á suma do coñecemento humano. Tamén plantan as sementes dunha nova pedagoxía onde docentes e estudantes crean, dan forma e desenvolven xuntos o coñecemento, profundando as súas habilidades e entendemento no proceso.\nEste movemento educativo emerxente combina a tradición establecida de compartir boas ideas con colegas educadores e educadoras e a cultura colaborativa e interactiva da Internet. Está construído sobre a crenza de que cada persoa debería ter a liberdade de usar, adaptar á medida das súas necesidades, mellorar e redistribuír recursos educativos sen restricións. Os educadores, educadoras, estudantes e outras persoas que compartan esta crenza están a congregarse como parte dun esforzo mundial para facer a educación máis accesible e efectiva.\nA crecente colección global de recursos educativos abertos creou un terreo fértil para este esforzo. Estes recursos inclúen materiais de cursos con licenzas abertas, planificacións de clases, libros de texto, xogos, software e outros materiais que apoian o ensino e a aprendizaxe, contribuíndo a facer a educación máis accesible, especialmente onde o diñeiro para os materiais educativos é escaso. Tamén contribúen a fomentar na aprendizaxe a cultura participativa, a crear, a compartir e a colaborar, cultura que as sociedades do coñecemento de rápida evolución necesitan.\nCon todo, a educación aberta non está limitada a só recursos educativos abertos. Baséase tamén en tecnoloxías abertas que facilitan unha aprendizaxe colaborativa e flexible e en compartir prácticas de ensino que permitan aos educadores e educadoras beneficiarse das mellores ideas dos seus e das súas colegas. Pode crecer até incluír novos enfoques na avaliación, na acreditación e na aprendizaxe colaborativa. Comprender e adoptar innovacións como esta é crítica para a visión a longo prazo deste movemento.\nExisten moitas barreiras para a realización desta visión. A maioría dos educadores e educadoras descoñecen o crecente número de recursos educativos abertos. Moitas institucións educativas e gobernamentais non están ao tanto ou non están convencidas dos beneficios da educación aberta. As diferenzas entre os esquemas de licenzas para os recursos abertos crean confusión e incompatibilidade. E, por suposto, a maioría do mundo aínda non ten acceso aos ordenadores e ás redes que son fundamentais para a maioría dos esforzos de educación aberta.\nEstas barreiras poden ser vencidas só polo traballo en común. Convidamos a estudantes, educadoras e educadores, autores e autoras, escolas, facultades, universidades, editoras e editores, sindicatos, gremios profesionais, lexisladores e lexisladoras, gobernos, fundacións e outros que compartan a nosa visión a que se comprometan coa persecución e promoción da educación aberta e, en particular, a levar a cabo estas tres estratexias co obxectivo de incrementar o alcance e o impacto dos recursos educativos abertos:\nDocentes e estudantes: Primeiro, animamos as educadoras, educadores e estudantes a participar activamente no movemento emerxente da educación aberta. A participación inclúe: a creación, o uso, a adaptación e a mellora dos recursos educativos abertos, adoptar prácticas educativas construídas arredor da colaboración, do descubrimento e da creación do coñecemento e convidar os pares e colegas a involucrarse. A creación e o uso destes recursos abertos deberán ser considerados como integrais á educación e deberían ser apoiados e recompensados de maneira acorde.\nRecursos Educativos Abertos: En segundo lugar, convocamos as educadoras e educadores, autoras e autores e institucións a publicar os seus recursos abertamente. Estes recursos educativos abertos deberían ser licenciados para facilitar o uso, a revisión, a tradución, a mellora e o seu uso compartido por calquera persoa, idealmente sen restricións legais máis ca un requirimento do creador ou creadora para unha atribución apropiada ou para compartir traballos derivados. Os recursos deberían ser publicados en formatos que faciliten tanto o uso como a edición e que poidan acomodarse a unha diversidade de plataformas técnicas. Cando sexa posible, deberían estar dispoñibles para persoas con discapacidades físicas e para aquelas que non teñen acceso á Internet.\nPolíticas de Educación Aberta: En terceiro lugar, os gobernos, as xuntas ou consellos de escolas, as facultades e universidades deberían facer das políticas de educación aberta unha prioridade. Idealmente, todos os recursos educativos financiados cos impostos dos contribuíntes deberían ser recursos educativos abertos. Os procesos de acreditación deberían dar preferencia aos recursos educativos abertos. Os centros de recursos educativos deberían incluír e destacar activamente os recursos educativos abertos dentro das súas coleccións.\nEstas estratexias representan moito máis que o que hai que facer. Constitúen un sabio investimento no ensino e na aprendizaxe para o século XXI. Farán posible redirixir fondos dos caros libros de texto cara a unha mellor aprendizaxe. Axudarán ao profesorado a destacarse nos seus traballos e outorgarán máis oportunidades para unha maior visibilidade e impacto global. Acelerarán a innovación no ensino. Daralles aos estudantes un maior control sobre a súa aprendizaxe. Estas estratexias son sensatas para calquera.\nMiles de educadoras e educadores, estudantes, autoras e autores e persoas encargadas da administración e lexislación están xa involucradas en iniciativas de educación aberta. Temos a oportunidade de facer medrar este movemento para incluír millóns de docentes e institucións en todos os recunchos do mundo, ricos e pobres. Temos a ocasión de chegar até lexisladores e lexisladoras, traballando en conxunto para materializar as oportunidades que se nos presenten. Podemos facer partícipes a empresas e casas editoriais que estean a desenvolver modelos de negocios innovadores que son tanto abertos como financeiramente sustentables. Temos a oportunidade de nutrir unha nova xeración de estudantes involucrados cos contidos abertos educativos, preparados pola súa aprendizaxe para compartir o novo coñecemento e intuición cos demais. E o máis importante, temos a oportunidade de mellorar substancialmente as vidas de centos de millóns de persoas ao ancho e longo do mundo a través de oportunidades educativas libremente dispoñibles, de alta calidade, e relevantes localmente.\nNós, as e os asinantes, convidamos todos os individuos e institucións a congregarse na Declaración de Cidade do Cabo para a Educación Aberta e, ao facelo, comprometerse a levar a cabo as tres estratexias anteriormente mencionadas. Alentamos tamén a aqueles que asinen para que desenvolvan e persigan posteriores estratexias para fomentar e sustentar esforzos no campo da tecnoloxía aberta, no libre intercambio de prácticas de ensino e outros enfoques que promovan o uso máis estendido da educación aberta. Con cada persoa ou institución que tome este compromiso e con cada esforzo posterior para articular esta visión, achegarémonos aínda máis cara a un mundo de educación aberta, educación flexible e efectiva para todos e todas.


Podemos e as súas contradicións pola base – Cousas de Imeneo\nPodemos e as súas contradicións pola base\ncousasdeimeneo\tCousas de Galiza,Uncategorized\t Xuño 10, 2014 1 Minute\nO pasado día 29 de maio entrevistaron en ViaV de Vtelevisión á representante de Podemos na Coruña, Isabel Faraldo. En perfecto castellano, esta “muller indignada” explica por que deu o paso a meterse en política hai escasos dous meses.\nIsabel Faraldo é militante do sindicato amarelo CSIF. Non é unha militante de base calquera, de feito foi Secretaria Autonómica de Sanidade, xa que así consta nunha convocatoria de xullo de 2010 do propio sindicato. Polo tanto, malia que na política pode presentarse como unha novata, no eido sindical ten experiencia abondo.\nO sindicato CSIF é un sindicato que se presenta “independente”, nin de esquerdas nin de dereitas, xa sabedes, moi na liña de Podemos. É o sindicato do PP, de feito, non é a primeira vez que este partido político ficha a altos dirixentes do CSIF para as súas candidaturas.\nNas antípodas de Isabel Faraldo atópase Paula Quinteiro, representante de Podemos en Vigo, que cun discurso claramente de esquerdas, apoioa claramente o dereito de autodeterminación dos pobos. Escoitando a entrevista da representante da Coruña un non ten moi claro de que ambas poidan pertencer ao mesmo partido, polo menos até que haxa unha asemblea e haxa que votar as cousas.\nNon é a miña intención criticar a Podemos por que a súa representante na Coruña sexa do PP, ou cando menos achegada ideoloxicamente, pero si é a proba de que as cousas que se constrúen desde arriba, desde os medios de comunicación, como foi o caso de Podemos, acaban sendo un coladeiro por abaixo de todo tipo de persoas con todo tipo de intencións e sen unha uniformidade ideolóxica que os una. Así as cousas, a Podemos votáronlle máis dun millón de persoas, pero a súa supervivencia depende exclusivamente do poder, dos mesmos que lle deron vida, porque se agardamos que as bases se poñan de acordo, imos frescos.\nPublicado Xuño 10, 2014\nPrevious Post Anova é a imaxe da ambiguidade\nNext Post Todo está atado e ben atado, pero…\n5 opiniones sobre “Podemos e as súas contradicións pola base”\nisabel faraldo di:\nXuño 16, 2014 ás 12:51 am\nPodo entender as críticas á miña aparición pública. E dende logo, as asumo. Efectivamente, son casteláfalante, e sei que esto, a algúns, escocelles. Non atopei todavía o camiño para amalgamar as dúas realidades lingüisticas que vive Galicia. Espero e desexo que os galegofalantes non se vexan tan sinalados coma eu por a lingua vehicular utilizada.\nDa miña actividade sindical, nada que esconder. Nada. Calqueira ten dereito a pedirme contas e eu rendireillas con gusto.\nPero o da miña ideoloxía xa entra nun terreo no que vou a tratar de ser mais respetuosa do que se é conmigo:\n1º “As portas xiratorias” entre sindicalismo-política non se reducen a PP-Csif… ogalla o binomio fose de tal fácil resolución. De feito, atópase en todas as combinacións posibles. Trepas, arribistas, paracaidistas, estómagos agradecidos non son alleos a ningunha sigla. Pero o que non se atopará é meu nome en ningún caso. E pareceme unha indecencia embarrarme así, á lixeira.\n2º. Csif non é nin de dereitas nin de esquerdas pero Isabel F. que estivo no Csif é do PP, “canto menos achegada ideolóxicamente”. Non sei se se trata dun tercer grado (no que se espera que eu grite “sí, sí, descubrichesme, son do PP”… ) pero ten connotacións de xuizo sumarísimo.\n3º Non son militante, nin simpatizante nin votante do PP. Estou nas antípodas do seu pensamento e da súa idelogoxía. Os que me coñecen saben das veces que me pronunciei en contra da suas políticas (Nunca Mais, Non a Guerra, A favor do Aborto, en Defensa da Sanidade Pública, contra dos recortes..) como tamen en contra das políticas doutros partidos (en contra da integración do persoal das Fundacións Sanitarias, en contra das corrupcións, da conxelación das pensións, das reformas laborais duns e doutros, en contra del plus vitalicio para cargos públicos creada polo PP e non derogada no bipartito….). En todo caso, nunha democracia, crear un xuizo de valor e terme que xustificar por esto, non deixa de parecerme un despróposito.\n4º.- Paula Quinteiro e mais eu, compartimos en Podemos ilusión, vontade de cambiar as cousas, capacidade de participación e ferramentas democráticas para facelo (debate, discusións, intercambio de criterios e posicións…). Pero o mais grande é que ningunha das duas síntese excluida deste proxecto, a pesar de que, a vista do exposto, somos tan diferentes. Cabe analizar pois, si o que se pretende expoñer coma un perigo non é, no fondo, un dos elementos de éxito desta alternativa política. Unir no común, que é moito. Crear espazos no que o único que non quepa é a indecencia, os intereses espúreos, os privilexios dunha morea frente o interese colectivo.\n5º.- Senon fose como Podemos á entrevista aludida, non contestaría a este libelo. Pero sumarse o carro dos que pretenden desprestixiar dunha mañeira ou doutra a esta formación política non pode contar co meu silencio.\nEspero que outras cousas mais importantes na vida que este articuliño neste blog, faganse con mais rigor e con mais seriedade.\nPola miña banda, persoalmente non me afecta e vouno tomar con humor a pesar de non ser capaz de soltar nin unha soa gargallada.\nXuño 16, 2014 ás 6:49 pm\nVou ser moi breve. Primeiro, a min non me escoce que fales castelán, ao contrario, pero que o fales e ademais fagas causa delo, é todo un síntoma que me axuda a entender en que coordenadas ideolóxicas te moves. O mesmo que é todo un síntoma ver que Podemos Coruña empregue só o castelán nas súas notas de prensa.\nE segundo, se ti dis que non militas ni es simpatizante do PP, seguro que é certo, non o vou discutir. Pero entenderás que non é o que pretendo demostrar no meu “articuliño”, como che gusta dicir a ti, senón que Podemos ten unha contradición pola base, que xa aflorou nas últimas reunións que houbo en Madrid. Unha organización creada desde arriba, apradriñada por importantes medios de comunicación, tarde ou cedo aparecerán pola base fortes contradicións, que non se curan só con ilusión. Claro que xa empezo a pensar, que a certas persoas que se soben ao carro de Podemos non lle importan esas contradición, senón que seguir fielmente ao líder.\nXullo 17, 2014 ás 1:01 pm\nPodemos foi creada por varias persoas empresarias que facturan millons de euros cada ano e foron promovidos e publicitados por un dos maiores grupos de comonucacion do Estado e que ten como propietario ao senhor Jose Manuel Lara, II Marques de Pedroso Lara que so esta indignado cos nacinalistas, coa esquerda, cos impostos aos empresarios, co Estado de Benestar, cos cidadans que reclaman direitos, coa sanidade publica….En fin, empresarios millonarios apoiados por grandes empresas ao servizo do poder.\nOS TRABALLADORES GALEGOS TEMOS QUE SEGUIR DEFENDENDO OS NOSOS DIREITOS, COMA SEMPRE.\nRobustiano Cipotón di:\nDecembro 10, 2014 ás 9:36 pm\nConfundir ideoloxía ou estatus con lingua é propio de tempos preconstitucionais (“sea elegante, no hable gallego”) e descalificar a alguén por falar castelán (ademáis de xenofobia), denota un profundo auto-odio á realidade da sociedade galega. A ver se vamos entendendo que falar castelán na Galiza non é de alieníxenas nin de fachas. Canto carca se agocha tras a bandeira da esquerda salva-nazóns! En fin, benquerido autor desde pseudoblogue: segue descalificando aos teus concidadáns e granxearaslle máis votos a xente que, antes de ver no poder a maniqueos coma ti, está disposto a encumbrar se novo ao PPdeG. Máis vale malo conocido que criptofeixista por coñecer (aínda que xulgando o que escribes, abofé que xa se fai idea un do estrume que tes por miolos).\nmiguel anxo di:\nXaneiro 5, 2015 ás 7:39 pm\nIsabel os que falamos galego non nos sentimos sinalados sentimonos marxinados, descriminados, odiados por empregar o noso idioma. Que ti empregues, que Podemos empregue o español é unha referencia política importante para moitas persoas porque crealo ou non o idioma da casta en Galiza non é o galego é o español. Como dirias ti: fagoche este comentario ainda que che escoza


Revisión como estaba o 6 de xuño de 2012 ás 12:27 (ver o código fonte)\n(→Maiúscula en función demarcativa e en función distintiva)\nLiña 61: Liña 61:\n* Ao comezo dun texto.\n—\tDespois de punto e seguido e de punto e á parte.\n* Despois de punto e seguido e de punto e á parte.\n—\tDespois da interrogación ou da admiración de peche, sempre que non vaian seguidos de coma ou dous puntos.\n* Despois da interrogación ou da admiración de peche, sempre que non vaian seguidos de coma ou dous puntos.\n—\tLogo de puntos suspensivos cando cerran un enunciado (é dicir, equivalen a un punto).\n* Logo de puntos suspensivos cando cerran un enunciado (é dicir, equivalen a un punto).\n—\tDespois de dous puntos, como regra xeral utilízase sempre a minúscula:\n* Despois de dous puntos, como regra xeral utilízase sempre a minúscula:\nRevisión como estaba o 6 de xuño de 2012 ás 12:34\nAs subdireccións xerais agruparanse por ámbitos competenciais: réxime xurídico, administrativo [...] Denuncia: o acto polo cal calquera persoa [...] Subscrición: a emisión dos bonos está destinada [...]


5 ANOS - Nº 1 Curso 2016/17: noviembre 2011\nDIA DO PEON\nEste curso por mor de recuperar un xogo popular casi olvidado decidimos celebrar "o dia do Peón" no noso centro baixo o lema "POLO SAN MARTIÑO PEÓNS AO CAMIÑO", suxerido por Brinquedia (Asociación Galega do Xogo Tradicional), e organizado no noso cole por Mª Paz\nA elo adicamos a última sesión da mañá cunha ampla participación de pais, nais e avós dos nosos alumnos, facendo demostracións das súas hablilidades e incluso de mestres desta actividade, polo que estamos todos moi agradecidos e dende aqui queremosvos dar a todos e todas as grazas.\nFoi xenial ver como os papás e mamás explicaban e ensinaban os nosos nenos a lanzar o peón, sobre todo os mais pequeniños.\nOs da nosa clase pasámolo xenial, e debido a colaboracion tan ampla dos nosos papás prometemos facer mais actividades deste tipo o longo do ano.\naqui vos queda un recordo:\nEtiquetas: 1º Trimestre, curso 2011/12\nANTIA P. trouxonos para a clase un pequeno mural do outono que fixo coa sua mamá na casa. Explicounos todo o que habia nel: a choiva, as castañas, as landras. o arco da vella, as follas do castiñeiro e do carballo,...\nMoitas grazas Antia, con isto reforzamos cousiñas que falamos na clase sobre esta estación tan chea de cores e froitos, e que nos gusta sempre aprender novas cousas sobre ela.\nEtiquetas: 1º Trimestre, curso 2011/12, outono\nFROITOS DO OUTO\nHoxe fixemos unha degustación de froitos do outo.\nDiferenciamos entre froitos carnosos (uvas, mandarinas, mazás e peras) e froitos secos (castañas, noces e avelás). Aprendimos as súas caracteristicas e probámolos todos.\nEtiquetas: curso 2011/12, froitos, outono1º trimestre\nATENCIÓN: A GARDA CIVIL\nO martes dia 8 de novembro invitáronnos a ir o Instituto de Foz para ver unha demostración da Garda Civil, en que consiste o seu traballo e os aparellos que utilizan.\nVimos o helicoptero, un simulacro de como se rescararia un ferido nunha montaña, montamos nos seus coches, nas súas motos, puxemos as súas gorras, soaron as sireas,....\nTamén nos dixeron que rescataban xente no mar e observamos os aparellos que usaban, ...\nE por último deronnos un carné infantil da Garda Civil que podemos utilizar para deter as persoas que se porten mal e fagan cousas malas.\nAqui vos deixamos unha mostra:\nFestexamos o cumpre de GABRIEL. Que maior xa!!!! Convidounos a todos a unha tarta riquiiisima. Contounos que a fixera a súa mamá, felicitacións tamen para ela pois estaba moi boa.\nE para rematar isto deixovos os contos que traballamos.\nPara o SAMAIN traballamos "Marcelina e a noite de Samaín" para velo pulsa AQUI\nE outro que traballamos e "A castaña que rebentou de risa"\nXOGOS OUTONO E SAMAIN\nNa rede atopamos moitos xogos educativos cos que traballamos a estación do OUTONO e afestividade e tradicción do SAMAIN.\nPodemos divertirnos e recordar o que sabemos con estos:\nPulsar AQUI para o 1º:\nAqui vai outra moi divertida, PULSA\nE por último esta moi sencilla AQUI\nPor fin chegou o outono. Sabemos todos que entra a finais de setembro pero este ano fixo tanta calor que chegou algo mais tarde o noso cole.\nPara recordar o que pasa en outono imos ver este video:\nNa clase coma sempre traballaremos as caracteristicas desta estación con fichas, murais, contos, programas para a PDI, xogos,... Alguns deles son estes, que podedes recordar xogando na casa.\nO OUTONO VEDOQUE. Xogo variado nas actividades que se presentan. Ten varios xogos, resaltando o dos froitos do outono e o coñecemento das vogais. A maiores tamén inicia lectoescritura xogando coas sílabas de palabras relacionas co outono.\nE este moi interesante, que nos ofrece dirección do Goberno de Canarias, no cal podemos distinguir varios niveis de dificultade. Inician un proceso de coñecemento do outono a través das imaxes, para posteriormente formar palabras e buscar outras relacionadas coa estación: paraguas, seta, lluvia..... . A maiores ten un dicionario, onde podes descubir a palabra, imaxe e o son da mesma. Destacar a opción que nos ofrece de traballar coa maiúscula ou coa minúscula, incluso de poñer ou non subtítulo ás actividades.\nPulsa AQUI para xogar


A Marea Atlántica solicítalle ao goberno municipal que non esqueza o transporte público nas súas medidas de mobilidade - Marea Atlántica\nSaudamos a redución de velocidade na maioría das rúas da Coruña, pero non pode quedar nunha actuación illada\nXiao Varela: “É necesario reforzar o transporte público, coa reestruturación do servizo e as axeitadas medidas de seguridade, como figura no noso pacto co PSOE”\nO grupo municipal da Marea Atlántica saúda a conversión da maioría das rúas da cidade en Zona 30, aprobada hoxe en Xunta de Goberno Local, pero reclama que non quede nunha actuación illada, senón que “forme parte dun plan ambicioso de mobilidade, que inclúa necesariamente o reforzo do transporte público, coa reestruturación de liñas e as axeitadas medidas de seguridade, recollendo o noso acordo co PSOE para o inicio do mandato e a investidura da alcaldesa”, explicou o concelleiro Xiao Varela. “Tamén é necesario seguir gañando espazo para moverse a pé e en medios de transporte non contaminantes, como a bicicleta, ao tempo que se garante que as persoas con mobilidade reducida non se vexan dobremente confinadas”, engadiu.\nActuacións máis aló do centro\nComo xa sinalamos hai semanas, o goberno municipal dispón de moitas actuacións herdadas do mandato anterior, como acabamos de ver na demolición do viaduto da rolda de Nelle ou na rotonda de Ramón en Cajal con Pérez Ardá. Existen outros proxectos xa deseñados e con orzamentos, que poden poñerse en marcha a curto e medio prazo. Algúns exemplos son o percorrido entre as Conchiñas e Santa Margarida (Agra do Orzán), a rolda de Entrebarrios entre os Castros e a Gaiteira, ou a humanización da zona de Pelamios. Ademais, é o momento de completar as actuacións de mellora tanto do carril bici como do servizo Bicicoruña, dotadas con fondos europeos EIDUS.\nMarea Atlántica - Comunicación2020-05-21T13:23:14+02:0020 Maio, 2020|Concello, Destacadas, Marea da Mobilidade|Sin comentarios


VI Xuntanza Soncello - Lugo - Soncello\nÉnos moi grato comunicarvos que a fin de semana do 14 e 15 de Decembro de 2019 terá lugar a “VI Xuntanza Soncello”. Esta vez o centro que acolle o noso evento é ol Conservatorio Profesional de Música de Lugo.\nA asistencia á VI Xuntanza será libre e gratuíta para todos os socios de Soncello.\nGozaremos dunha Clase Maxistral a cargo de Iván Siso, a cal está aberta a soci@ s de Soncello que estean ao corrente de pago das súas cotas. As tarifas para a clase maxistral son:\nGrupos de música de cámara: 50€ por grupo.\nA admisión realizarase por rigorosa orde de recepción de solicitudes.\nTodos os que esteades interesade@ s nas clases deberedes enviar un email a soncellogalicia@gmail.com cos seguintes datos:\nRepertorio a traballar\nXustificante bancario de abonar os dereitos de inscrición.\nPara o abono deberedes contactar previamente connosco a través da mesma dirección de correo electrónico.\nO domingo pola mañá tamén teremos un TALLER DE FERRAMENTAS PEDAGÓXICAS PARA O ENSINO DO VIOLONCELO, que estará aberto a tod@ s l@ s socios de Soncello que desexen asistir. Neste caso a tarifa para l@ s non soci@ s é de 20€ (Pódese abonar o mesmo día do taller).\n@ s soci@ s de Soncello que desexen participar no MARATÓN DE CONCERTOS da tarde do sábado, deberán enviar unha proposta de programa (15 minutos de duración máxima) antes do 22 de novembro. Na proposta indicaranse os nomes de tod@ s l@ s participantes, o título completo da obra e as necesidades materiais (piano, atrís…).\nPara finalizar esta Xuntanza programamos un CONCERTO DE LAUREADOS DO III CONCURSO SONCELLO PARA MOZOS CELLISTAS, desde Soncello convidaremos a diferentes premiade@ s da pasada edición do noso Concurso.\nSONCELLO OFRECERÁ A TODOS OS PARTICIPANTES NA VI XUNTANZA OBSEQUIOS RECORDATORIOS DA ACTIVIDADE.\nCartel Soncello Xuntanza VI\nCategorías Conciertos, Cursos, Sobre Soncello, Xuntanzas Deja un comentario Navegación de entradas


Lindeiros - Paseos Literarios por Compostela que comezan da man de Esperanza Mariño\nPaseos Literarios por Compostela que comezan da man de Esperanza Mariño\nBy Lindeiros on\t 8 Setembro, 2017 Compostela\nCompostela, 8 de setembro do 2017 – A Concellaría de Acción Cultural e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) organizan un ciclo de Paseos Literarios por Compostela que procura outra ollada á historia e xeografía da cidade.\nA escritora e investigadora compostelá Esperanza Mariño Davila, o autor e profesor de lingua e literatura santiagués Daniel Asorey, o novelista limiao Antón Riveiro Coello e a poeta viguesa Marta Dacosta idean e conducen as catro rutas literarias que o ciclo levará ás rúas de Compostela cada xoves entre o 14 de setembro e o 5 de outubro.\nA participación nos paseos literarios é gratuíta, pero está a limitada a 50 prazas, polo que as persoas interesadas deben reservar a súa no correo comunicacion@auditoriodegalicia.org. Teñen de prazo até o día anterior a cada un dos percorridos. Os catro itinerarios previstos arrancarán ás 18:00 horas.\nO ciclo ábrese o xoves 14 de setembro co Itinerario compostelán de Isaac Díaz Pardo, con Esperanza Mariño Davila. Partindo da casa natal da Tumbona, na rúa das Hortas, a escritora conducirá unha visita aos lugares clave na vida compostelá de Isaac Díaz Pardo, que conecta as épocas republicana e democrática (adolescencia xunto coa madurez e ancianidade), e salienta a súa importancia literaria.\nA casa natal de Isaac Díaz Pardo, a rúa que leva o seu nome, o Colexio de Fonseca, a carballeira de Santa Susana e o Museo do Pobo Galego son só algúns dos lugares polos que pasará o percorrido. O prazo límite para reservar praza é o mércores 13 de setembro ás 14:00 horas.\nO seguinte xoves, 21 de setembro, vez para Daniel Asorey e o seu itinerario Compostela en Nordeste. Con saída da Cruz de San Pedro, o autor santiagués guiará as persoas asistentes pola Compostela da novela que lle valeu o premio de Narrativa Breve Repsol 2016. Da súa man, coñecerán a capital da República das Santas Irmandades da Galiza e a figura de Carme de Candingas, vedora maior da mesma.\nA ruta partirá da Cruz de San Pedro e percorrerá os lugares polos que transita a novela, até concluír no Palacio da Xunta Xeral, actual sede do Concello. Dende as súas xanelas, as persoas visitantes poderán albiscar o lugar exacto onde Nordeste remata. As reservas, ata as 14:00 horas do mércores 20 de setembro.\nAntón Riveiro Coello é o protagonista do seguinte percorrido, titulado Os elefantes en Compostela e previsto para o xoves 28 de setembro. Ten como punto de partida a carballeira de San Lourenzo e levará os/as participantes por diversos espazos que son o pano de fondo da novela Os elefantes de Sokurov, de Antón Riveiro Coello.\nNunha orde inversa á liña argumental do texto, o autor guiará as persoas inscritas por unha ruta que parte do barrio de San Lourenzo, pasa polo Pombal e chega á praza de Cervantes, onde comeza a historia duns personaxes que nos van amosando a súa visión entusiasmada e sensorial dunha cidade múltiple que transcende, que amorea os séculos na pedra e a converten nun museo aberto. A inscrición remata o mércores 27 de setembro ás 14:00 horas.\nO ciclo finalizará o xoves 5 de outubro con Compostela en Crear o mar en Compostela, con Marta Dacosta, un percorrido que sairá da praza de Mazarelos, diante da antiga Facultade de Filoloxía. Compostela é ese lugar en que fomos recalando. Os seus espazos son testemuña do agromar de proxectos e xeracións. A historia da poesía galega pasa sempre por esta cidade que foi o crisol no que se fundiron as voces que chegaban dos diferentes puntos cardinais.\nA través das súas rúas, faremos memoria das xeracións poéticas que a cidade viu nacer, nomeadamente da promoción dos 90. Tras a saída de Mazarelos, o itinerario percorre lugares como a rúa do Castro, o Preguntoiro, Entremuros, a rúa Nova e a estatua de Rosalía na Alameda. Este itinerario pode reservarse ata as 14:00 horas do mércores 4 de outubro.\npaseos literarios Roteiros


Blog de Celso Delgado: Novas licitacións de obras na LAV a Galicia: Base de montaxe e protección acústica\nNovas licitacións de obras na LAV a Galicia: Base de montaxe e protección acústica\nNesta semana coñecemos dous anuncios por parte de Adif Alta Velocidade que fan referencia á Liña de Alta Velocidade ( LAV) Madrid-Galicia.\nCONSTRUCION DA BASE DE MONTAXE DE MEAMÁN\nO luns 23 informou que convocou a licitación as obras de construción da base de montaxe de Meamán e instalacións auxiliares, necesarias para a montaxe de vía no subtramo Pedralba de la Pradería-Taboadela, correspondente á Liña de Alta Velocidade ( LAV) Madrid-Galicia). O orzamento de licitación deste contrato é de 4.153.849,14 euros (IVE incluído).\nCaracterísticas da base de montaxe\nA base de montaxe de Meamán situarase no concello de Baños de Molgas (Ourense), en terreos comprendidos entre a LAV Madrid-Galicia en construción e a liña de ancho convencional Zamora-Ourense, actualmente en servizo.\nCONSTRUCIÓN DE PROTECCIÓN ACÚSTICA\nE onte martes 24 Adif Alta Velocidade informaba que convocou a licitación a execución de obras do proxecto de construción de protección acústica no tramo Pedralba de la Pradería-Ourense. Fase I (Pedralba de la Pradería-Taboadela), correspondente á Liña de Alta Velocidade ( LAV) Madrid-Galicia.\nO proxecto inclúe as especificacións necesarias para a instalación de pantallas acústicas, con obxecto de satisfacer os requirimentos acústicos especificados nas Declaracións de Impacto Ambiental ( DIA) para a futura fase de explotación da LAV.\nO orzamento de licitación dos traballos é de 271.442,74 euros (IVE incluído), cun prazo de execución de tres meses.\nAs medidas de protección acústica van centrar, segundo a avaliación previa do impacto acústico esperable, no subtramo Ponte Ambía-Taboadela, concretamente en dous segmentos de 104 e 130 m de lonxitude, respectivamente, localizados na parte inicial do subtramo.\nNas devanditas zonas, colocaranse pantallas acústicas delgadas formadas por elementos prefabricados. As pantallas situaranse no bordo da plataforma ferroviaria e terán unha altura variable de entre dúas e tres metros.\nOs traballos comprenden a escavación e hormigonado de pozos e gabias para a cimentación das pantallas, a instalación dos soportes de suxeición e a montaxe das proteccións acústicas propiamente ditas, mediante soportes e paneis.


Robert Mapplethorpe - Wikipedia, a enciclopedia libre\n4 de novembro de 1946\nFloral Park, Nova York, EUA\n9 de marzo de 1989 e 18 de marzo de 1989\nfotógrafo, photo artist, collagist e escultor\nRobert Mapplethorpe, nado en Nova York o 4 de novembro de 1946 e finado en Boston o 9 de marzo de 1989, foi un fotógrafo estadounidense famoso polos seus retratos a gran tamaño, as fotografías de flores e as visións do corpo humano en branco e negro con contido sexual moi explícito. O seu carácter transgresor e o feito de pertencer a unha xeración de artistas vital na arte contemporánea estadounidense fai que as súas fotografías sexan moi cotizadas.\nMapplethorpe naceu e medrou nunha familia católica da parroquia da Nosa Señora das Neves en Floral Park, Long Island, Nova York, con devanceiros ingleses e irlandeses. Estudou Belas Artes no instituto Pratt, en Brooklyn (Nova York), onde comezou a producir as súas primeiras obras en soportes moi distintos. As primeiras fotografías sacounas cunha cámara Polaroid. A mediados dos anos setenta mercou unha cámara de prensa de gran formato, e comezou a tirarlles retratos ao seu círculo de amigos e coñecidos, entre os que se incluían artistas, compositores, actrices e actores porno e clientes de bares underground. E aí saltou ao primeiro plano como artista.\nA maior parte das obras fíxoas no seu estudio. Entre esas primeiras series de retratos figuran os de Andy Warhol, Deborah Harry, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones ou Patti Smith. O retrato máis famoso de Patti Smith (feito en 1975), e que a cantante empregou para o seu álbum Horses, está inspirado nun autorretrato de 1500 do pintor alemán Dürer. Tamén son dese tempo a serie de imaxes homoeróticas, con nus en posicións clásicas pero tamén anovando en perspectivas, puntos de vista e accións, incorporando escenas de sadomasoquismo ou de sexo explícito, como unha coñecida fotografía dun fist-fucking ou un autorretrato de si mesmo cun látego introducido no ano. A sona de Mapplethorpe estendeuse como a pólvora grazas a estas imaxes de contidos sexuais e homoeróticos. Algunhas das súas fotografías de nus de homes negros foron cualificados de racistas, aínda que o seu propósito era ben distinto.\nA obra de Mapplethorpe foi exhibida frecuentemente durante a súa vida, e a miúdo con fondos de carácter público. Iso provocou a oposición de grupos conservadores e cristiáns, como a da Asociación de Familias Americanas. A mostra póstuma de Mapplethorpe The perfect moment, onde se incluían sete retratos sadomasoquistas, en Cincinnati en 1990, acabou nunha acusación de promoción da obscenidade para o director do Centro de Arte Contemporánea de Cincinnati, Dennis Barrie, finalmente absolto.\nDurante os últimos setenta e primeiros oitenta, porén, sen abandonar estas vías ou incluso para profundizalas, as súas fotografías avanzan cara a unha maior exploración formal: xoga máis coas sensacións que transmiten os brancos e negros, coas sombras, e comeza a fotografar flores, especialmente orquídeas. Estas imaxes seguen tendo unha alta carga homoerótica, pero renuncian ao cáustico. Inda así, prosegue co carácter provocador e considérase un activista da arte. As súas creacións como artista buscan fotografar o home homosexual, traballar sobre a súa figura espida, levar á arte as súas prácticas sexuais e falar en definitiva sobre a construción do xénero e da sexualidade na sociedade occidental de finais do século XX.\nEn 2003 saíu publicado en papel o libro Autoportrait, unha colección de polaroids en branco e negro de autorretratos de Mapplethorpe, realizados entre 1971 e 1973. En 2006, un retrato de Andy Warhol foi poxado en 643.200 dólares, co que se converteu na quinta fotografía máis cara ata aquel momento.\nMapplethorpe morreu na mañá do 9 de marzo de 1989 como consecuencia das complicacións xeradas pola sida. Tiña 42 anos. Foi soterrado en Queens, Nova York, na cova da súa nai. O seu nome non foi escrito sobre a campa.\nCando se soubo que Mapplethorpe desenvolvera a enfermidade da sida, os prezos das súas fotografías disparáronse. En decembro de 1988 pagábanse a uns 500.000 dólares cada unha.\nPortfolio X, (1978), de imaxes eróticas\nPortfolio Y, (1978), de flores\nPortfolio Z, (1981), de espidos de homes negros\nLady: Lisa Lyon, (1983)\nCertain People: a Book of Portraits, (1985)\nBlack Book, (1986)\nCámaras[editar | editar a fonte]\n1983-1989: Polaroid de grande formato\nPatricia Morrisroe (1995) Robert Mapplethorpe: A Biography (Papermac: Londres e Nova York)\nArthur C. Danto (1996) Playing with the Edge: the Photographic Achievement of Robert Mapplethorpe (University of California Press: Londres e Os Ánxeles)\nWeb da Fundación Robert Mapplethorpe\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Robert_Mapplethorpe&oldid=5818853"


Torremolinos - Wikipedia, a enciclopedia libre\nTorremolinos é un municipio español situado na provincia de Málaga, na costa mediterránea da comunidade autónoma de Andalucía. É a cabeza do partido xudicial homónimo e está integrado na comarca da Costa do Sol Occidental, a mancomunidade do mesmo nome e a área metropolitana de Málaga.\nEstá situado na Costa do Sol, no lado occidental da baía de Málaga e ás costas da Serra de Mijas. Atópase a unha altitude de 49 msnm e a 13 km de Málaga, a capital de provincia. Está comunicado mediante a autovía A-7, que circunvala a cidade polo norte, así como por tren de proximidades.\nNo ano 2008 contaba con 63.077 habitantes, que o converten no sexto municipio máis poboado da provincia. O seu termo municipal ten unha superficie de 20 quilómetros cadrados e unha densidade de poboación de 3.153,85 hab/km², que se multiplica durante os meses de verán.\nDesde os anos 50, Torremolinos, que anteriormente foi un pequeno pobo de pescadores, é un dos principais destinos turísticos de sol e praia de España e o primeiro de Andalucía. A afluencia de estranxeiros e turistas en xeral crearon un ambiente liberal e permisivo que aínda se respira na actualidade.\nTorremolinos tamén é coñecido localmente como Torroles.\n↑ Plan de Ordenación do Territorio da Aglomeración urbana de Málaga; pag. 15\n↑ Resultados de Torroles en Google\ncódigo INE: 29901\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Torremolinos&oldid=5916181»\nA última edición desta páxina foi o 20 de novembro de 2021 ás 13:34.


Carmen Méndez: "Se un día perdo a cabeza, en Baralla sei que volvo á terra"\nMarta Veiga 20 abril 2016 00:00 h.\nTelevisión Cultura Baralla TVG Neira de Rei Carmen Méndez\nA intérprete, natural de Neira de Rei, opta a un premio Mestre Mateo como actriz de reparto. O seu papel de Rita na serie 'Pazo de familia' da TVG fixo dela un rostro popular en Galicia\nUn Ere na empresa na que traballaba en Madrid como enxeñeira química presentouse como unha oportunidade para Carmen Méndez, que había tempo que sabía que a súa verdadeira vocación era ser actriz. Esta muller nacida en Neira de Rei, Baralla, en 1979, será unha das candidatas este sábado ao premio Mestre Mateo do audiovisual galego na categoría de mellor actriz de reparto.\nO seu é un rostro cada vez máis coñecido para os galegos grazas ás catro tempadas da serie Pazo de familia que emite os luns á noite a Televisión de Galicia. Nesta secuela da lonxeva Libro de familia, Méndez encarna a Rita, unha muller ao servizo dos Pardo Veiga.\nO de Libro de familia é o primeiro papel fixo de Carmen Méndez en televisión e o que lle está a dar a razón logo de elixir o camiño senón máis difícil "si máis inestable e cun traballo precario".\nComenta que para os actores galegos é "unha sorte contar cun idioma propio e unha televisión autonómica" que fai de lanzareira "e de canteira" para os moitos actores, realizadores, directores e técnicos galegos que son demandados despois nas televisións estatais e sinala o traballo que está a realizar, por exemplo, a produtora galega Bambú fóra do país.\n"É unha sorte contar cun idioma propio e unha televisión autonómica que fai de canteira e de lanzadeira"\nEla sostén que a súa vocación xa estaba aí, "dentro" da nena que fixo a primaria no colexio de Baralla, que foi ao instituto en Becerreá -"como todas as nenas da Montaña de Lugo"- e que estudou oito anos de violín no Conservatorio de Lugo e, asemade, a Enxeñaría Técnica Industrial en química no campus lugués da USC.\nA moza de Neira de Rei continuou cos estudos na Universidad Rey Juan Carlos de Móstoles, en Madrid, onde cursou a Enxeñaría Superior en Química Industrial e iniciou o contacto coa interpretación no teatro universitario.\n"Unha vez acabei a carreira, matriculeime en Réplica Teatro, unha escola privada, e alí foi onde estudei interpretación. Traballaba como enxeñeira para pagarme as clases de teatro e tiven moita sorte porque conseguín un traballo moi bo, dos de rematar ás tres, que me permitía facer moitísimas cousas", relata.\nVolvemos agora ao momento do Ere, no que Carmen Méndez "tiña que decidir" que facer coa súa vida. "Tiña a indemnización, dous anos de paro. Era un agora ou nunca", engade. Calculou os riscos e os contras e elixiu o camiño vocacional da interpretación.\nConta que na casa, en Baralla, tivo todo o apoio. "Meu pai faleceu cando eu tiña 19 anos, pero miña nai e miña avoa seguen comigo e sempre souberon que facía teatro e que era a miña vocación".\n"Tiña a indemnización, dous anos de paro. Era un agora ou nunca. Tiña que decidir que facer coa miña vida"\nPouco a pouco foron chegando as metas. Asegura que non hai ningún motivo polo que non deba ter nos pés no chan, pero engade que, se por calquera cousa se lle fose a cabeza, sabe que en Baralla a van poñer de volta na terra".\nAgora está asentada na Coruña, pero volve á súa casa sempre que pode e segue a sentirse parte da Montaña de Lugo onde están as súas raíces vitais e familiares.\nDa formación musical quédalle unha bagaxe artística que lle permite facer colaboracións coa orquestra Gaos -"para algúns bolos, segundo o que necesiten"- e nun cuarteto de corda -"de tocar en vodas ou cerimonias"- e que lle abriu a porta para participar no videoclip de Alejandro Sanz Un zombie a la intemperie, onde precisaban violinistas.\n"Era para unhas secuencias e a experiencia foi fantástica. Alejandro Sanz é encantador", asegura Méndez, quen engade que xa en Madrid tivo a oportunidade de sumar as súas dúas carreiras artísticas nunha obra de teatro na que tocaba o violín amais de actuar e que se forma en canto e non descarta o teatro musical.\nOs talentos de Carmen Méndez son múltiples. Hai uns días, con motivo do Derbi dos Artistiñas que celebran as xentes do audiovisual galego cando xogan o Celta e o Deportivo, marcou os dous goles celestes. "Xoguei cinco anos ao fútbol e once en Madrid e quedoume algo de goleadora", chancea. Recoñécese celtiña, pero ten un oco no corazón para o CD Lugo. "Ademais, o actual adestrador é amigo meu", puntualiza.\nCarmen Méndez: "Se un día perdo a cabeza, en Baralla sei que volvo...


Cocido e salsa – COLINETA\nCocido e salsa\n08 de Febreiro de 2010 colineta\t4 Comments cocido, cocido gallego, cocina gallega, festa, fiesta, galicia, gastronomia, lalin, maria castro, salsa\n“Pois na miña casa o cocido cómese con salsa de tomate” dixo María Castro (famosa en Galicia por Pratos Combinados e en España por Sin tetas no hay paraíso) durante a comida oficial da Festa do Cocido que tivo lugar en Lalín o 7 de febreiro. “Anatema” berrou Crespo, Alcalde da vila, ante a atenta mirada de Feijoo, que antes da comida, en público, se puxo tenro coa poesía de Cunqueiro e o pelo roxo da actriz: “no niño novo do vento hai unha pomba dourada” dixo dirixíndose a ela.\nA cousa foi así ou de calquera outra maneira, que mentres María Castro comía un bo cocido eu tiña que conformarme con medio prato de sopiña por mor dun inoportuno virus gastrointestinal. Pero se non foi así foi parecido, polo que hoxe conta La Voz de Galicia.\nE máis lle valeran ao señor Alcalde menos tiróns de orellas e máis lecturas sobre a historia do cocido para descubrir que ata non hai moito era común servir salsa co cocido, ata o punto de que Emilia Pardo Bazán inclúe varias receitas nos seus libros, o mesmo que autores como Ignacio Domenech ou Picadillo. Ata Cunqueiro fala da salsa do cocido en “A Cociña Galega”.\nO que vai de seguido escribino hai anos nunha serie de programas para a Radio Galega sobre o cocido e fala, precisamente, das salsas do cocido:\nAS SALSAS DO COCIDO\nA salsa do cocido non se da hoxe moito. En poucas casas, por non dicir en ningunha, se pon hoxe salsa co cocido.\nNa miña casa úsase ás veces, porque se fan dous cocidos diferentes. Faise o cocido galego, coma calquera outro cocido galego, procurando que sexa dos alegres e, de cando en vez, faise o “puchero bogotano”, que si leva salsa. É unha especie de salsa de tomate, con cebola e outros produtos e condimentos, como nata ou coandro, unha herba semellante ó perexil que a primeira vez que te enfrontas a ela cheira mal e non che sabe moi ben, pero cando te afás resulta moi rica e que lle da un sabor excelente as comidas.\nO puchero bogotano é moi parecido ao cocido galego, coa súa carne de porco, costeliña, carne de xato, galiña ou polo, repolo, patacas… e outras cousas que aquí non usamos, coma o plátano ou a iuca cocidos. E a súa salsa, moi rica.\nDicíamos que agora non son moi habituais as salsas no cocido, pero en tempo si o foron… e non hai moito tempo aínda se empregaba. Cunqueiro, no seu libro sobre cociña galega, escrito nos anos setenta, fala de que chega o momento de poñerlle a salsa ao cocido. Di Cunqueiro “agora acostumase a servir co cocido ensalada de leituga ou salsa de tomate ou pementos morróns asados. Supoñamos que o xamón tolera a salsa de tomate, tamén a galiña e a carne de vaca, pero non tanto o lacón e menos o touciño e nada os grelos“. Cunqueiro explica tamén que a salsa de tomate para o cocido non debe levar cebola senón allo. E di que prefire os pementos fritidos ou a ensalada de leituga, e non a salsa de tomate, co cocido.\nA mesma salsa de tomate empregouse durante moito tempo e era a máis habitual, inda que hai unha longa lista de salsas.\nPicadillo, no seu receitario de 1905 fala de que o cocido sérveo cada comensal no seu prato (algo de tódalas carnes) e agrégalle unhas culleradas de salsa de tomate.\nEn 1915 Ignacio Domenech publica “La cocina elegante española” e fala do cocido español e indica que se acompaña de salsa de tomate servida nunha salseira. Fala tamén do cocido euscaldún, o cocido vasco, no que as carnes se serven revoltas cunha fritada de pementos e tomates.\nQuen máis falou das salsas para o cocido foi Emilia Pardo Bazán, que a comezos do século XX publicaba “La cocina española antigua” na que inclúe diversas salsa para o cocido, como a salsa de perexil, feita con perexil, pan, vinagre e caldo de cocer a carne; fala da salsa de tomate, feita con tomate, caldo, pan remollado en vinagre, pementa, manteiga de porco e allo; e da salsa de vinagre, feita con pataca cocida, caldo, pan torrado e vinagre; ou a salsa marela, con pan frito, allo, cravo, azafrán e caldo, de novo; e tamén a salsa gran vía, que se fai con miga de pan, pemento doce, allo e caldo; a salsa de pemento, feita con pan, caldo, cebola, e pemento doce; a salsa de prebe, con salsa sobrante dun guiso anterior calquera, caldo, vinagre e pan frito; a salsa rioxana, finalmente, con pementos morróns, caldo vinagre, cebola, sal e xema de ovo cocido. En todas hai certos ingredientes, coma o caldo de cocer a carne, pan remollado en vinagre e por veces frito.\n¿Por que agora non empregamos salsa co cocido?. Pode que, como dicía o outro, porque o cocido é un prato que se fai so e a salsa hai que facela. O cocido faise so, pero mira que da traballo, xa que previamente hai que preparalo todo e hai que atendelo.\n← Polbo, San Simón e remolacha\nComer e ler →\n4 thoughts on “Cocido e salsa”\n08 de Febreiro de 2010 at 23:04 11Mon, 08 Feb 2010 23:04:22 +000022.\n09 de Febreiro de 2010 at 00:13 12Tue, 09 Feb 2010 00:13:20 +000020.\n09 de Febreiro de 2010 at 00:59 12Tue, 09 Feb 2010 00:59:50 +000050.


Concello de Ponteceso Persoeiros :: Mourelle da Rúa\nPersoeiros :: Mourelle da Rúa\nExplorador do pacífico nacido en Corme\nFrancisco Mourelle de la Rua (1.750-1.820) natural de San Adrián de Corme, foi un famoso navegante español do s. XVIII. Dende novo sentiu moi dentro a chamada do mar pero a exigua fortuna paterna non lle permitiu ingresar na gaditana Real Compañía de Guardiamarinas e houbo de conformarse con ingresar na Academia de Pilotos do Ferrol en 1763. En 1766 obtén o seu título de piloto.\nEn 1772 sae para a illa Trinidad como segundo piloto da corveta "Dolores". En xaneiro de 1775 é nomeado primeiro piloto do porto de San Blas en México, punto de partida para os recoñecementos hidrográficos españois en Alta California. Ali coñece a Juan Francisco Bodega con quen fará un excelente binomio, con quen navega a partir de 1775 explorando a costa de California e tomando posesión do porto da Trinidad, a rada de Bucarelli e o porto dos Remedios entre outros puntos.\nEn 1779 embarca na fragata "Favorita" como segundo oficial. O mando exérceo Bodega. A súa misión é chegar á máxima altura posible das costas de Alasca. Nela chegaron ao cabo Santo Elias onde se alza o monte do mesmo nome a 5.500 metros, o segundo mais alto de Estados Unidos, chegando a alcanzar máis tarde a latitude de 60º 13' na illa que eles bautizan como Porto de Santiago tomando posesión para a Coroa, recibindo a visita dos naturais, os chamados umiaks de raza esquimó. Aínda que a súa intención era chegar ata Siberia, pero fortes temporais obligaronlles a regresar, sendo destinado a Manila posteriormente.\nÁ mesma altura que Cook\nEn setembro de 1780 o gobernador de Filipinas Jose Basco e Vargas confioulle o mando da fragata "Princesa" e ordénalle levar certos documentos importantes para o vicerrei de Mexico. Durante esta viaxe atravesará o oceano Pacífico descubrindo numerosas illas na zona das illas Salomon como a Isla Ermitaño, o nome da cal perdura e outras illas que o chamou San Francisco, San Jose e Santo Antonio Antonio pero que hoxe se chaman Simberi, Mabua, Tabar entre outras. O seu descubrimento mais importante foi o do grupo das Vavao no arquipélago de Tonga. Alí tivo ocasión de coñecer un numeroso grupo de insulares que viron por primeira vez ao home branco. Os indíxenas das illas mantiveron grande amizade con Mourelle. Os españois estiveron un mes neste paradisíaco lugar, sen ningun incidente cos indíxenas. As súas descricións deste pobo fannos recordar invariablemente a famosa película de Marlon Brando sobre o motín da Bounty e outras similares. Segundo o historiador norteamericao Donald C. Cutter "as súas relacións e mapas relativos a esta expedición colócanlle á mesma altura que os capitáns Cook, Bougainville, Malaspina e La Pérouse nas exploracións do Pacífico ".\nVisitou Canton en China en 1786 e 1787. Pero é menos coñecida a súa faceta puramente militar cando a partir de 1797 exerceu o mando das lanchas cañoner do apostadero de Algeciras levando a cabo numerosas accións de mérito. Por exemplo o 3 de decembro de 1797 participa nun combate de 7 canoneiras contra un convoi inglés protexido por 3 fragatas con apresamento do Bergantin corsario "Prince William".


Da avaricia, a luxuria e a morte – A Movida\nDa avaricia, a luxuria e a morte Auditorio Municipal do Concello Praza do Rei, 1, 36202 Vigo, Pontevedra\n23nov21:00Da avaricia, a luxuria e a morteTEATRO | 8,00 €21:00 Auditorio Municipal do Concello\nDa avaricia En Ligazón a avaricia é un colar que enxoia o espertar do desexo erótico máis primario e animal, pero sobre todo é un inmenso e brutal berro de reafirmación\nEn Ligazón a avaricia é un colar que enxoia o espertar do desexo erótico máis primario e animal, pero sobre todo é un inmenso e brutal berro de reafirmación da propiedade da muller sobre o seu propio corpo. A confabulación da Raposa e a Venteira non será quen de afogar a ansia de emancipación dunha Moza cos seus obxectivos perfectamente trazados. A noite, a lúa, os cans, delinean un pacto de sangue que conducirá á morte, máis tamén á liberdade.\n“A moza, cun aceno cruel que lle crispa os labios e lle afía os ollos, dá en se chantar as tesoiras na súa man, e entrementres, oprime a boca do mozo coa palma ensanguentada”.\nEn A rosa de papel asistimos á agonía dunha traviata desesperada polo seu mal casar e contrariada porque a billetaxe dos seus aforros será malgastada\npor un mal home borrachón e anarquista. Cando o condenado regresa de encargar os divinos, en descubrindo as carnes brancas da defunta, entre os viños evaporados e os delirios desencaixados, sóbenlle ao caletre todos os putrefactos desexos carnais e necrofílicos, pero o lume da fragua vai coller fachendas de redención e acabará con todo.\n“Simeón Julepe, entre labaradas, abrazado ao cadáver berra frenético. As langranas recúan, aspando os brazos. E toda a fragua adquire reflexos de incendio”.\nEn A cabeza do Bautista, o patriótico indiano retornado fuxindo de xustizas, e despois da boa e incomprendida acción de dotar a un pobo inculto de bar e billares, se reencontra co seu pasado encarnado no fillo da finada, que chega con\nintencións retortas de recuperar herdanzas e numerarios. O golpe só ten unha saída, e pasa por transportar o forasteiro á cova. A conseguilo se aplica con esmero a Pepona, que con esa acción quedará irremisiblemente unida ao destino do indiano. Pero no intre final todo se disloca e o que debería ser morte faise vida nun sen remedio.\n“Os seus ollos toldados, premen, ao fulgor do facón que ergue a estadea amarela de don Igi. A Pepona, desmaiada, sente que se arrefría sobre a súa boca a boca do Jándalo”.


O fascismo con Bárcenas por bandeira\nO caso Bárcenas vén de incrementar a temperatura social. Certamente a corrupción --máxime cando se presenta con tal impunidade-- provoca no pobo unha reacción airada, de raiba, de cabreo, de indignación\nO caso Bárcenas vén de incrementar a temperatura social. Certamente a corrupción --máxime cando se presenta con tal impunidade-- provoca no pobo unha reacción airada, de raiba, de cabreo, de indignación. Máis unha vez a indignación... Pero cómpre analizar polo miúdo, fuxindo de esquematismos e de lecturas simplistas ou emocionais, o que está a acontecer e o seu alcance.\nÉ difícil acertar a ver cales son os motivos e propósitos últimos desta grande algarada. Probabelmente nunca os saibamos. Mais hai sinais e factores que poden axudarnos nese propósito. Debemos partir sempre da certeza de que este tipo de escándalos non agroman de maneira casual, e que polo tanto algo e/ou alguén os promove cun propósito. Onde salta a lebre? Paradoxalmente nas dúas principais cabeceiras da prensa española, ambas as dúas pezas de complexas engranaxes mediáticas de dous grandes grupos empresariais. Ambas con filtracións, mesmo documentais, de maior ou menor calado. O que habitualmente se define como “un traballo desde dentro”. Tras delas iranse sumando outras cabeceiras.\nQue explica a coincidencia tanto no enfoque esencial como na intensidade coa que axitan o tema medios aparentemente tan distantes (na realidade nunca o estiveron) como El País ou El Mundo? Que explica que até o monárquico e ultraconservador diario ABC, ou a eclesial emisora COPE se sumen exixindo explicacións e mesmo dimisións ao PP? A opinión pública non existe; os media crean un estado de opinión pública. Porque este? Porque agora? Porque con ese relato? Tres preguntas ben importantes que deberamos facer.\nQueda do réxime político?\nO balbordo ten xerado a sensación de que co escándalo estarían a tremer os alicerces mesmos do réxime político español. Mais é só unha sensación. Ningún réxime político cae, sempre son derrubados. Nin a posibilidade de que Rajoy compareza xudicialmente para explicar a trama dos sobres, nin a moi remota hipótese de que acabe por dimitir (unha redactora dun dos grandes xornais españois daba por feito en privado a súa renuncia o pasado sábado), provocarán a queda da democracia burguesa española, nin moito menos a implosión institucional do Estado.\nEses prognósticos erran ao obviar a natureza mesma do Estado no marco do capitalismo como un instrumento de clase, ao servizo da clase dominante, arestora a oligarquía monopolista española. Iso nega a posibilidade de cambios? Non, mais as mudanzas de se dar serán máis unha vez de aparencia. Para resolver este tipo de contradicións o sistema dotouse da alternancia política en chave bipartidista. Cambiar para que non mude ren. Renovar actores mais sen alterar o guión. Para o comprobar basta interrogarse a respecto de cal é a opción máis probábel de se convocar eleccións anticipadas.\nAliás, do que si existen visos é de que se pode estar a producir algún tipo de crise, de catarse, de axuste, no seo da clase dominante española ou mesmo un conflito coa oligarquía transnacional europea. Descoñecemos os actores en pugna, a motivación ou propósitos da mesma e os seus posíbeis resultados. Porén, hai elementos que poden permitirnos unha prospección –sempre especulativa-- ao respecto. Ten algo a ver con esta situación a saída precipitada de Esperanza Aguirre da presidencia da Comunidade de Madrid hai só uns meses? Está relacionada coa negativa do executivo de Rajoy a acudir a un segundo rescate (como reclama a grande banca e desexa Bruxelas para aplicar aquí o modelo grego)? Que papel xoga o alargado descrédito do monarca Juan Carlos e ao tempo o culto haxiográfico co que algúns medios entronizan ao futuro Felipe VI?\nO fascismo axexa\nÉ lexítimo empregarmos esta situación para denunciar a podremia do réxime político vixente, desta plutocracia disfrazada de democracia de cartón. Mais hai que ter en conta o risco certo de que sen a debida orientación no discurso, sen a necesaria pedagoxía política, sen a imprescindíbel explicación, podemos acabar por facerlle o caldo ao fascismo que vén. Non por casual a tese dominante, con Bárcemas por bandeira, é a de que “todos son iguais” e “que se vaian todos”, metendo no mesmo saco ás forzas políticas sistémicas e aqueloutras que as combaten formulando alternativas transformadoras. Non, co é nin moito menos casual que en lugar de reclamar o empoderamento do pobo exixindo unha democracia real, efectiva, unha democracia popular, só se poña en discusión o papel da propia mediación política, iso si sen cuestionar en absoluto a quen detén na realidade o verdadeiro poder. Non se está a cuestionar a necesidade dunha mudanza radical de rumo, senón que se discute a funcionalidade mesma da política, en xeral, non dunha ou doutra orientación. E ao cabo, rematamos por escoitar por boca de quen fica excluído da política, de traballadoras e traballadores, alegatos que exixen a fin mesma da política. A ausencia da política sempre torna formas totalizadoras e no Estado español xa se padeceron catro décadas desa receita. Para alén de que o fascismo teña sido historicamente funcional ao capitalismo para resolver as súas contradicións e crises, como a presente. De aí que debamos extremar todas as precaucións, agudizar con intelixencia o noso discurso, para non abrirlle campo ás proclamas joseantonianas de grupos parafascistas. Para non incorrer na grave equivocación de cuestionarmos o réxime sen formular a nosa alternativa concreta.\nTrátase pois de axudarmos a direccionar esa raiba, a politizar esa indignación, a ideoloxizar o cabreo. Unha tarefa urxente, logo de que un inquérito publicado esta fin de semana por El Periódico sitúe como principal forza política en ascenso a UPyD, que podería sumar até 21 deputadas e deputados máis. Iso colocaría ao grupo de Rosa Díez como terceira forza política no Estado, reproducindo o mesmo esquema europeo do que a Fronte Nacional francesa de Le Penn é expoñente.\n0 comentarios | 3323 lecturas


Inicio » O Municipio » Na Actualidade\nO Concello de Baleira situase no Este da provincia de Lugo. Limita ó Norte co Concello de Pol e Ribeira de Piquín, ó Leste con A Fonsagrada e Navia de Suarna, polo Sur linda con Becerreá e Baralla, e polo Oeste con Pol e Castroverde.\nBaleira, cunha extensión de 168 quilómetros cadrados, conta con 1729 habitantes distribuidos en 12 parroquias. Ubicado na Comarca da Fonsagrada, dista 30 kilómetros da capital provincial, ocupando unha posición intermedia entre a meseta lucense e as montañas das Serras Orientais.\nEn Baleira o relevo é montañoso e accidentado, sendo a altitude media de 682 m, se ben pode alcanza-los 1000 m nas serras máis elevadas, O Mirador, A Vaqueriza e Puñago, límite cos concellos de Pol e Castroverde, o que provoca un contraste marcado entre as serras altas e os vales que integran as terras de Baleira.\nPolo que se refire á hidrografía, o municipio é un punto de diverxencia de augas, xa que aí está o nacemento dos ríos Eo e Neira. O Río Neira comenza a súa andadura no lugar de A Fontaneira e o Eo en Fonteo. En ámbolos dous lugares existe unha área de recreo para comenmorar o nacemento destes importantes ríos. Afluentes destes ríos son O Muíña, Cubilledo, Córneas, Pousada e Martín.\nEn canto ás características climáticas, a situación interior e, sobre todo, a altitude condicionan a influencia oceánica. Así, a temperatura media é baixa , tratándose dun clima frío , dada a súa altitude e situación interior, con numerosas precipitacións, sendo frecuentes en forma de neve no inverno, dando lugar a un clima de montaña. O outono é a estación máis chuviosa, seguida do inverno. Aínda que houbo repoboacións, nas serras orientais, a vexetación natural está bastante ben conservada, sobresaíndo o espazo natural protexido da Fraga da Marronda.\nA principal vía de comunicacións e a C-630 que une A Fonsagrada con Lugo, con acceso directo dende a A-6 Madrid-A Coruña. Outras vías alternativas que conducen a Baleira son pola LU-710 con saída directa desde a A-6 Madrid-Coruña ou dende Asturias ou a costa norte pola N-640 desviándonos en Meira para tomar a estrada local LU-750