BrewBot, a resposta para todos os que queredes facer cervexa en casa – disquecool\nPor Ana Bulnes Tecnoloxía 04/03/2014\nBrewBot, a resposta para todos os que queredes facer cervexa en casa\nAgora que as cervexas artesanais están de moda, seguro que nalgún momento tiveches a dúbida: é tan doado facer cervexa? Podería facela eu mesmo na casa? Se chegaches á conclusión de que si para ambas preguntas e deches o paso, seguro que xa sabes que a primeira cuestión non é tan sinxela. Facer cervexa caseira é un proceso complicado que require toda a túa atención, ser moi meticuloso e ter uns aparatos moi grandes na casa. E aínda así, se fas algo mal no xogo de temperaturas, tempos e ingredientes, se a túa condición humana interfire e cometes o máis mínimo erro, o resultado pode ser a peor cervexa que teñas probado nunca. Para todos vós, cervexeiros amateurs, BrewBot é a resposta.\nTrátase dunha máquina para facer cervexa que se controla co smartphone e que foi ideada por uns rapaces de Belfast, un grupo de programadores e deseñadores. Como xurdiu a idea? “Basicamente todos facíamos cervexa caseira na oficina, o que significaba ter que estar a correr escaleiras arriba e abaixo, controlar as temperaturas, e nin sequera facelo sempre ben”, cóntanos Chris McClellan, fundador de Cargo (a startup detrás de BrewBot) no Mobile World Congress 2014. “E pensamos que todo sería máis fácil cun sistema de notificacións no móbil”. Cando un ten unha idea tan brillante, poñerse a traballar nela de inmediato é case inevitable. “Desenvolver a tecnoloxía levounos só un ano”, asegura.\nO resultado é unha máquina de aceiro e madeira (coidouse moito a estética para non ter que ter a túa cervexería particular agochada, teñen catro acabados diferentes, a cal máis hipster) que pode producir 18 litros de cervexa de cada tirada. O sistema é realmente sinxelo: só tes que escoller unha receita na app (hai moitas subidas por eles mesmos e por toda a comunidade de usuarios) e seguir as instrucións. A aplicación avisará de cando tes que engadir que ingrediente, cambiará as temperaturas de forma automática e engadirá auga se a necesita. Despois toca a parte máis dura (a de esperar na fermentación). Cando a fermentación remata tamén recibes aviso: xa podes beber!\nDesde BrewBot aseguran que o produto está deseñado para todos os niveis, desde para as persoas que nunca fixeron cervexa caseira ata para os expertos, aos que animan a introducir as súas propias receitas na app ou a modificar as xa existentes. O obxectivo é que esa base de datos de receitas de distintos tipos de cervexa creza e creza, creando unha especie de rede social de fabricantes de cervexa. “Se por exemplo estás interesado nunha cervexa que fai un pub que está no outro lado do mundo, grazas a BrewBot, se comparten a receita, poderías simplemente fabricala ti mesmo”. Para o futuro teñen pensado tamén vender caixas preparadas cos ingredientes listos para receitas en particular.\nCanto custa o aparatiño? Moito menos do que un podería esperar (especialmente se fas a conta do teu presuposto anual en cervexa, podes ver en cantos anos o amortizas): agora están a vendelo por 1.899€ (máis 300€ de gastos de envío!), un prezo especial prelanzamento, xa que a máquina está aínda en produción. A súa existencia é posible, como moitas das mellores ideas na actualidade, grazas a un proxecto en Kickstarter que non nos estraña que tivese éxito. Unha máquina intelixente para facer cervexa! Non é ese o soño de todos?\nBrewBotcervexaCervexa artesanalMobile World Congress 2014MWC 2014\nAnteriorPor que o novo xefe de Microsoft é un hipster?\nSeguintePor que eu non cambio Whatsapp por Telegram


Innovación v. Globalización - - USC\nTítulo: Innovación v. Globalización\nAutor: Domingo Neira García\nLugar e ano: Santiago 2004\nAo longo da publicación o autor dá conta dos elementos que afectan ou poden afectar negativamente ao desenvolvemento da vida cotiá cando se formulan novos enfoques das diversas cuestións sociopolíticas, económicas e culturais. O libro comeza cunha análise da realidade persoal e social ante o fenómeno globalizador e unha aproximación ás variantes innovadoras para continuar cunha reflexión sobre a innovación na ensinanza e a explicación de experiencias básicas para a innovación. A publicación complétase con capítulos dedicados aos novos recursos como esixencia para a innovación, os modelos innovadores e, tras un apartado sobre relaxación na aula e a mellora escolar, remata coa base legal para o ámbito escolar europeo.\nNo libro, o autor, quen denuncia o reparto dos escasos recursos dedicados á educación, descubre aplicacións á transferencia do coñecemento, narrando vivencias así como formas de resolver algúns problemas derivados dos cambios permanentes do novo século.\nO profesor Neira con esta obra trata de orientar ao lector sobre cómo superar os momentos sociais, políticos e culturais actuais a través da innovación escolar e social. En definitiva, fala Domingo Neira de recuperar os conceptos deteriorados e así adquirir unha visión do global para saber actuar no local.


Muíño de nabo - Noticias de Galicia\nO xoguete que temos esta semana, se cadra, era un dos que máis graza facía aos nenos polo movemento xiratorio que realizaba e porque imitaba á perfección un dos oficios que máis sona tiña…\nO xoguete que temos esta semana, se cadra, era un dos que máis graza facía aos nenos polo movemento xiratorio que realizaba e porque imitaba á perfección un dos oficios que máis sona tiña, xunto co dos gaiteiros. O muiñeiro maquieiro, cóidase o amo do rueiro.\nOs muíños atopábanse sempre nos lugares máis bonitos da nosa paisaxe. Tiñan todos os ingredientes necesarios para chamar a atención de grandes e pequenos. A auga que todo o rodeaba, o ruído musical do roce da pedra da mó contra o pé e o tarabelo ou tangaño contra a mó, que din que de aí xurdiu o acompañamento da muiñeira ou pandeirada, as árbores que o resgardaban das olladas alleas e as muiñadas nocturnas, facían do muíño un lugar emblemático.\nO muíño ceina, ceina/bota a fariña a roda, a filla da muiñeira/ten un cantar que namora.\nEra o muíño ese que anda e non ten pés, come e non ten boca; canta comida lle dan toda lle prece pouca, un lugar de esparexemento para os veciños, pois moérase ou non, sempre había xente para botar unha parrafeada.\nEstes muíños eran coñecidos por toda Europa, aínda que en diferentes materiais e formas. Os máis semellantes a estes eran os moinhos ou rodízios de batata portugueses.\nMATERIAL: Dous nabos grandes e redondeados, un nabo pequeno. Un pau de 1 cm de grosor e uns 30 cm de longo, un pau de salgueiro de 2 cm e medio de grosor e 40 cm de longo.\nESTACIÓN: Inverno, xaneiro – febreiro.\nComezamos, despois de ter buscado o material que nos cómpre, facendo as aspas do que vai ser o rodicio. Para iso, collemos o pau de 40 cm e, coa navalla, con moito coidado, imos abríndoo pola metade, moi devagariño, ata que abra o suficiente para agarralo ben coas mans e abrilo en dúas partes.\nFacemos dúas láminas de 2 ou 3 mm de espesor, rebaixando paseniñamente coa navalla. Ao teren 40 cm, dividímolas doadamente en catro partes de 10 cm cada unha. Facémoslles un rebaixe nun estremo duns 2 cm de longo, ata deixar formada unha espeta de medio cm. Temos así feitas as oito penlas ou aspas do rodicio. De non sermos capaces de realizar este proceso, temos a opción de coller unha caixa de madeira da froita e aproveitar os laterais para facer as penlas.\nCollemos o nabo pequeno e facemos unha roda de 3 ou 4 cm de ancho e comezamos a montar o rodicio. Espetamos a primeira en calquera parte da circunferencia da roda, perpendicular aos cortes feitos no nabo. Colocamos outra oposta a esta e logo outras dúas perpendiculares a estas. Finalmente, as outras catro restantes nos ocos que quedan entre as xa espetadas. Así queda o rodicio perfectamente equilibrado con 8 aspas.\nCos dous nabos restantes facemos dúas rodas de 4 cm de ancho, para construír o pé e a mó ou capa do muíño.\nAfiamos o pau de 30 cm polas dúas puntas. A unha das rodas facémoslle un burato no centro, coa punta da navalla, un pouco máis ancho có grosor do pau, para que este xire con folgura.\nAgora procedemos á montaxe de todas as pezas:\na) Cravamos o pau de 30 cm no centro do rodicio.\nb) Introducimos a outra roda nese eixo.\nc) Cravamos a outra roda, a mó, enriba.\nAgora temos que buscar un regueiro e suxeitar o muíño nel. Para iso podemos poñer dous paus atravesados e pousar o pé do muíño neles, é dicir, a peza que vai folgada entre a mó e o rodicio. Finalmente, hai que procurar dirixirlle a corrente de auga cara ás aspas.\nPublicado o 10 de Xaneiro do 2014 | 7:25 p.m.


a frase é marxista total!!!\n¿Quedaron contentos estes veciños que non sabian nada???? É dicir, ¿vanse unir a nosa labor?\nÁnimo, e duro cos políticos.\nVíctor Manuel Fuentes Viaño jueves, enero 22, 2009\nLamento non poder acompañarvos e botar unha man na loita contra o polígono, nestes intres. Calquera persoa cun mínimo de razoamento, pode darse conta de que os núcleos de povoación de Saxamonde, Vilar, Arrufana, Guizán, Louredo, etc. forman nestes intres o espazo máis fortemente ameazado de desaparición da contorna. Os motivos son multiples, pero ten moita incidencia a súa proximidade a o aeroporto, é o sistema económico, democrático, globalizado, etc (no que nos mobemos ou non nos deixan outra opción que mobernos). Os lugares anteriormente ameazados na actualidade, corren o risco de afogar sepultados pola ampliación do aeroporto, a construcción do ramal da A-57, a contrucción do polígono Mos-Redondela.


Manuel Lourenzo: 'Durante dous anos non fixen outra cousa máis que escribir 'Cegoñas no fondo da ría'' - Pontevedra Viva\nPresentación de 'Cegoñas no fondo da ría': Anxo Lourido, Manuel Lourenzo González, Tomás González e Luis Bará\nPor Anxo Lourido & Daniel Santomé\nDomingo 10 de Maio, 2015 ás 08:00 do Domingo 10 de Maio, 2015\nPresentación de 'Cegoñas no fondo da ría' na Casa das Campás\nA finais do ano 2012, Manuel Lourenzo González comezaba a publicar unha serie de 25 relatos en PontevedraViva. O terceiro domingo de cada mes aparecía na sección de Opinión unha das súas historias que voaban entre a realidade e a fantasía baixo o nome de Cegoñas no fondo da ría. Agora, todos aqueles textos aparecen recollidos nun libro publicado por Alcaián de Urco Editora cun limiar escrito polo concelleiro Luis Bará, con quen Manuel Lourenzo comparte amizade, lugar de nacemento e unha etapa das súas vidas como mestres no Instituto Torrente Ballester.\nManuel Lourenzo, como escritor pausado e meticuloso que é, debulla con mimo como lle xurdiu aquela idea que pasaría a ser publicada neste medio de información dixital:\nManuel Lourenzo (ML): Andaba con ganas de facer algo deste cariz, que fosen historias de calquera parte, que mesturasen encontros imposibles de persoas distanciadas no tempo, no espazo ou nas súas actividades e que creasen situacións cando menos estrañas e que fosen interesantes, tramas que puidesen gustar, que levasen emparelladas humor, fantasía e tamén coñecemento histórico. Enseguida albisquei facer isto en Pontevedra con historias referidas aquí, personaxes de calquera parte que pasarían por Pontevedra e vivirían determinadas peripecias e así apareceron os grandes proxectos como o diluvio universal en Pontevedra ou a gran biblioteca de Pontevedra que supera a de Alexandría e acaba ardendo tamén, o de Elvis Presley ou a presenza da Gioconda no Museo de Pontevedra.\nAnxo Lourido (AL): E non resultou dificultoso adaptarse a un medio onde se lle establecían unhas condicións, sobre todo, en relación coa extensión das escritas?\nML: Eu teño un vicio vello que é estenderme. En tempos traballei en común con Luis Bará, con material de texto, e tiñamos un método estupendo, infalible. Eu son persoa dada a escribir moitísimo e Luis a curtar. Entón eu producía, producía, producía... e Luis eliminaba, eliminaba... Aquí foi acoplarse a unha nova esixencia, que era múltiple: era extensa para as columnas de opinión pero, ao mesmo tempo, na linguaxe, no tratamento, non podía ser unha linguaxe literaria porque tiña contidos históricos e esforceime. Un libro de relatos que non tiveran estas limitacións, os tamaños non serían iguais, as linguaxes non teñen porque ser iguais. Eu quería facer algo que permitise poder xuntar nun mesmo espazo personaxes moi diversos en ambientes cotiás, con tramas moi simples que desen lugar a moito humor, moita fantasía e algo de lirismo.\nAL: O título de Cegoñas no fondo da ría non foi a primeira opción para este conxunto de relatos, que alternativa tiña na cabeza?\nML: O título ía ser Apocronías. Ao ser unha serie quería buscarlle un título para a sección. E esa palabra resumía un intento de non cinxirme a unha cronoloxía formal nin a unha xeografía formal. Hai distorsións temporais e espaciais. A palabra prestábase pero non deixaba de ser un pouco cursi, un latinismo antipático. Acabei dando con este que parte dunha anécdota persoal porque cando era moi chaval lin no Diario de Pontevedra que se viran unha enorme bandada de cegoñas na Xunqueira de Alba e alá fun e non había ningunha por ningún lado. Esta noticia publicouse o 28 de decembro, antes ese día publicábanse estas cousas. Agardei ata agora e lembreina. E non é que sexan inocentadas as historias pero teñen ese toque de crer ou non crer. Cegoñas no fondo da ría tamén ten un xogo semántico.\n"Eu concebín a historia que quería contar, o núcleo, e despois fun buscando datos para asentarla sobre unha base crible"\nAL: Detrás destes 25 relatos é evidente que hai un profundo traballo de investigación na procura de datos para ofrecer o ton verosímil que perseguía, non é así?\nML: Hai as historias inventadas que están exhibidas entre datos reais. Cheguei á conclusión que mesmo eses datos que damos por reais como o do dirixible na Ferrería queda por ver ata que punto son reais. É un pouco o contrario do que se fai habitualmente, fantasear sobre feitos reais non é novidade, pero non é tan común o contrario. Eu concebín a historia que quería contar, o núcleo, e despois fun buscando datos para asentarla sobre unha base crible. E aí aparece unha cantidade enorme de datos que descoñecía, que exploraba de uns a outros, que me permitía inserir unha historia e me daba pé para outras cousas. Hai unha palabra que se utiliza: "serendipias", son azares, casualidades que ligan acontecementos e que me permitiron asentar as fantasías que eu tiña pensado previamente.\nAL: E esas "serendipias" conseguen levarnos a un acontecemento que puidera ser real ou non nestes relatos onde todo está xustificado?\nUn exemplo é o relato da Gioconda no Museo. Quería algo importante no Museo de Pontevedra e entón necesitaba a historia para que chegara aquí. Foi moi fácil, porque a Gioconda foi roubada e estivo desaparecida dous ou tres anos. E a historia dábame datos que me permitía enfiar outros datos que parecían coherentes. É unha boa historia que daría para un libro. Ofrecíanse detalles todos verosímiles ata o punto de que chegado o final dis: “caramba! Tiñamos a Gioconda no Museo e non o sabiamos” e ademais incluso na historia se concibe o motivo polo cal non se sabe porque, en teoría, chegou aquí como froito dun cambalache peliagudo, delictivo, por parte dun pontevedrés histórico que quizáis non existiu ou si, quen sabe?\nAL: Practicas deste xeito un xogo literario con irrealidades que poderían ter sido reais?\nML: Ver as historias con rigor académico e ao mesmo tempo a fantasía máis destemperada porque ao final, polo que xa fomos vendo, a historia que se nos vende como real a saber cantos datos non foron así. Hai unha frase que di que somos tanto o que fomos como o que non fomos, ou o que puidemos chegar a ser. E esa e a lectura de fondo.\n"Non buscaba que ninguén aprendese grandes cousas con isto pero deleitar si, entreter. E o tema do humor despréndese da propia natureza dos textos"\nAL: E esta circunstancia provocou anécdotas divertidas con lectores que se sorprendían polos acontecementos que estaban a descubrir que terían pasado en Pontevedra, verdade? Mesmo a wikipedia recolle a historia dos dirixibles e fala da aterraxe dun dirixible da compañía Goodyear, un modelo USS Los Angeles con tecnoloxía Zeppelin.\nML: Alá na primeira historia foi moi desconcertante porque conto que a película Casablanca estivo a punto de ser rodada no Café Moderno e cóntase con datos moi concretos, con algúns datos "reais". E as preguntas que me facían os lectores eran "por que non se sabía iso?". Celebrábase ese mes o cincuenta aniversario da estrea de Casablanca e eu resistíame a dicir o que estaba pasando porque era un xogo aberto como nunha roda de contos. Teño anécdotas de moitas persoas que lían historias por separado e coaban moi facilmente. Unha persoa paroume para dicirme que incluira unha cita miña nun libro que estaba a punto de publicar e que lle parecía interesantísimo, que lle parecía mentira que iso non se soubese. Era un texto dun científico, dun académico e tiven que contarlle a verdade. E lembro tamén nos comentarios en PontevedraViva na historia da Illa de Tambo. Nese relato cóntase que a illa é un animal prehistórico da época dos grandes saurios que quedou varado contra o fondo e non deu saído e aí quedou. Estamos falando de hai decenas de millóns de anos e foi converténdose en granito. Hai casos en todo o mundo de illas que teñen orixe orgánica. E unha persoa fixo o comentario que, dunha maneira moi seria e case alterada, dicía que "bueno, isto é imposible. A illa é claramente granítica. A persoa que escribiu isto quixo facer unha broma? Eu nunca contestei".\nAL: O humor, por tanto, aparece como punto básico destas narracións?\nML: Moitas historias intentaba contalas con seriedade, o humor está por debaixo. A propia maneira de contalo cun aire serio, documental, académico pero de trasfondo, sobre todo nalgunhas expresións, procuraba o riso, o entretemento. Non buscaba que ninguén aprendese grandes cousas con isto pero deleitar si, entreter. E o tema do humor despréndese da propia natureza dos textos.\nAL: Por último, volvería a afrontar outra segunda etapa de Cegoñas no fondo da ría malia o esforzo que sabemos que che levou?\nML: Realmente daban moito traballo. Comecei en decembro. Fixen 25 textos e isto obrigábame a rutinas ás que non estaba acostumado. Tiñan un antecedente coa revista Retranca con Kiko da Silva pero eran outro tipo de textos. Digamos que o proceso era pensar a historia, tiña un catálogo de diferentes temas, debían ser cousas fortes, potentes e despois buscar os datos que as sustentasen. Iso levaba tempo. Unha vez publicada unha, podía esquecerme durante unha semana pero xa inmediatamente tiña que poñerme coa seguinte e, claro, eu teño métodos, son meticuloso, reviso moitísimo. Durante dous anos non fixen outra cousa máis que escribir Cegoñas no fondo da ría. Foi un traballo gordo, moi bonito. Paseino moi ben, asombreime moito e descubrín múltiples cousas que ignoraba por completo. Foi unha experiencia especial e case diría que case, case bótoo de menos pero foi unha etapa que xa terminou.\n(O material desta entrevista foi recollido na presentación de Cegoñas no fondo da ría realizada na Casa das Campás de Pontevedra o 4 de maio de 2015)\nManuel Lourenzo explica o proxecto de 'Cegoñas no fondo da ría'\nManuel Lourenzo González. Escritor\nO autor explica as anécdotas que lle teñen pasado cos relatos de 'Cegoñas no fondo da ría'\nRADIO.- Manuel Lourenzo: De aqueles Salgaris veñen estas Ceibas\nPor Marisa Ciordia | Xoves 7 de Decembro, 2017\nManuel Lourenzo presenta 'Ceiba de luz', premio Jules Verne 2017\nPor Mónica Patxot | Xoves 23 de Novembro, 2017\nPor Mónica Patxot & Anxo Lourido | Venres 17 de Abril, 2015


Que á música volte á primaria\nPublicado por : Adycto 13 de marzo de 2014\nEntre as moitas cousas que o Goberno de España roubou aos seus cidadáns unha foi a música na educación primaria. Por se non o sabiades, a nova Lei de Educación (Lomce) elimina a Música como materia troncal da educación primaria.\nSei que estaredes pensando que este Goberno roubou moitas cousas máis e que, se cadra, esto da Música non é tan importante pero realmente sí que o é.\nCoa nova Lei a música pase a ser materia optativa á elección das Comunidades Autónomas. Como consecuencia, un alumno ou alumna poderá acabar a súa escolarización obrigatoria sen estudar música en ningún curso, algo que non acontece en prácticamente ningún país da OCDE.\nA música é cultura, axuda á estimulación dos cativos, favorece o pensamiento lóxico, as competencias en idiomas, a sensibilidade artística, e mil cousas máis.\nPor iso pensamos que estaría ben que asinárades esta petición ao Ministerio Wert para que se manteña a Educación Musical na ensinanza obrigatoria.


Por redaccion el 10 mayo, 2018\nCelébrase este sábado, 12 de maio, na pista de atletismo do Campus de Ourense.\n300 atletas, de diversas nacionalidades, están anotados na quinta edición do Ourense Termal Athletics Meeting cun cartel que promete fortes emocións de principio a fin. A xornada será vespertina e dará comezo ás 18 horas para rematar pasadas as 21 horas.\nO primeiro meeting do ano é o referente do noroeste peninsular, no que se darán cita os mellores atletas galegos xunto con outros que dan que falar no atletismo actual. Tampouco faltarán as probas para os máis cativos, os que durante unha xornada sentiranse como auténticos profesionais do atletismo.\nNo tartán do Campus haberá moitos deportistas que buscarán grandes marcas para poder participar en citas internacionais ás que deberán acceder cunha mínima. Unha delas será a atleta do Celta Nediam Vargas que estivo presente na presentación do meeting.\nAs probas irán desde os 100 metros ata os 5.000 (nesta última proba contarase coa presenza do atleta local Alejandro Fernández), ademais do concurso de saltos de lonxitude.\nUnha das probas máis destacadas será a serie A dos 1.500 metros -tanto en homes coma en mulleres- nos que contarase con lebres, para que na carreira masculina se baixe de 3.4o e na de mulleres, de 4.20.\nHorarios e inscritos en www.ourensemeeting.es.


A Concellería de Festexos xa perfila o 'Verán en Poio 2022'\nA Concellería de Festexos xa traballa na programación correspondente ao ano 2022 dunha das súas citas de referencia. Trátase do ‘Verán en Poio’, que se estenderá desde o 22 de xuño, co comezo das Festas de San Xoán, ata finais de setembro. Durante os meses da temporada estival haberá un gran número de iniciativas, actuacións, concertos e actividades de lecer para persoas de todas as idades, mantendo o espírito de edicións anteriores e adaptándose en todo momento á situación sanitaria. Neste sentido, o edil responsable deste departamento, o nacionalista Xosé Luís Martínez, confía en que “para entón o contexto sanitario sexa o suficientemente bo como para que poidamos ir retomando eventos emblemáticos en condicións semellantes aos tempos previos á chegada da pandemia”.\nDeste xeito, o programa iniciarase cos festexos na honra do santo patrón de Poio, desde o citado 22 ata o 26 de xuño. Martínez Blanco adianta que o municipio contará con actuacións “de orquestras e grupos de renome, referentes no noso país”. Posteriormente, xa no mes de xullo, o protagonismo recaerá na parroquia de San Salvador. Os días 8 e 9 voltará o Sons de Ánkar, un ciclo de concertos musicais que chega á súa terceira edición. “É unha cita que estreamos en 2020, xa en tempo de pandemia, e funcionou realmente ben tanto este ano como o anterior”, indica o concelleiro do Goberno local. Estes dous concertos realízanse ao abeiro da Deputación de Pontevedra. Ademais doutra actuación, aínda por concretar, o 24 de xullo, a Concellería de Festexos tamén aposta por impulsar unha nova edición do Festival Chalaniña, que, coas súas actuacións e espectáculos de humor e maxia, “é xa un clásico do verán en Lourido e un referente para as crianzas”.\nNo mes de agosto, Xosé Luís Martínez avanza que “teremos a semana grande da programación entre os días 23 e 28”. Nesas datas, ademais de desenvolverse a Festa do Mar (que, por segundo ano consecutivo, contará con iniciativas tanto na parroquia de Combarro como na de Raxó), tamén se ofrecerán grandes concertos musicais en lugares como Samieira, ademais das parroquias anteriormente citadas. Como despedida, no mes de setembro volverá a Festa da Ameixa de Campelo. “Confiamos en que para entón xa poidamos recuperar a súa esencia gastronómica”, indica o concelleiro de Festexos, que, por último, confirma que entre o 22 e o 24 de setembro será o Fin de Festa do Verán na Seca, con concertos a cargo de grandes orquestras. “Esta fórmula tamén funcionou moi ben este ano e queremos mantela”, concluíu.\nO edil de Festexos non descarta introducir “máis novidades” na programación, de xeito que “o verán en Poio continúe sendo motivo de celebración e un referente de lecer tanto para a veciñanza como para as miles de persoas que nos visitan nesa época do ano”.\nO sector turístico de Poio pechou a primeira quincena de agosto rozando o 90% de ocupación\nA tendencia positiva rexistrada na actividade do sector da hostalería local durante o último tramo do pasado mes de agosto consolidouse durante as primeiras semanas de agosto. Así o constatan os datos de ocupación correspondente á primeira quincena do presente mes. A Concellería de Turismo, dirixida por Silvia Díaz (Avante Poio), constata que nese período a ocupación rozou o 90% (89,92%, concretamente). Estes datos corresponden aos rexistros acadados en máis de 20 establecementos, entre os que se atopan hoteis, casas rurais ou apartamentos turísticos. Esta porcentaxe supón un aumento do máis do 20% con respecto ás mesmas datas do ano 2020, onde se acadou o 66%.


Maracuxá - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Froita da paixón")\nVariedade púrpura madura de Australia e corte transversal\nEspecie: ''P. edulis''\nO maracuxá (do tupí mara kuya, "froito que se serve" ou "alimento na 'cuia' (cabaza que serve de cunca") é o froito e a planta coñecida cientificamente coma Passiflora edulis da familia Passifloraceae. Ás veces denomínase maracuxá a todas as pasifloras en xeral.\nEsta planta rubideira tamén é coñecida como maracuxaceiro[Cómpre referencia] (do portugués maracujazeiro). O froito tamén se coñece coma froita da paixón.\nÉ espontáneo nas zonas tropicais e subtropicais das Américas.\nÉ cultivada tamén como planta ornamental pola súa flor (tal como as outras especies do mesmo xénero). Ademais a Passiflora edulis é cultivada con fins comerciais, debido ao froito, no Caribe, no sur da Florida e no Brasil, que é o maior produtor - e tamén consumidor - mundial de maracuxá. O maracuxá de uso comercial é redondo ou ovoide, amarelo ou púrpura escuro cando está maduro, e ten unha gran cantidade de sementes no seu interior.\nO froito utilízase especialmente para producir zumes ou polpa de maracuxá, ás veces mesturada con zumes doutros froitos, como a laranxa. Crese que o froito posúe proriedades calmantes.\nÁ súa flor chámanlle 'flor da paixón' por mor da semellanza das súas formas botánicas cos signos da paixón de Xesús Cristo: coroa de espiños, cinco chagas e mesmo os tres cravos cos que foi crucificado.\nA flor do maracuxá é polinizada principalmente por abesouros.\nO nome maracuxá —introducido ao galego e ás demais linguas europeas a través do portugués— (maracujá) é unha corrupción do guaraní mburucuyá; etimoloxicamente mberu kuja, "viveiro de moscas", pola dozura do néctar que resulta atractivo para a desova dos insectos ou máis ben porque o contido dos seus froitos lembra un grupo de moscas.\nO maracuxá é unha planta rubideira que pode acadar os 9 metros de lonxitude en condicións climáticas favorábeis, aínda que o seu período de vida non supera polo xeral a década. O talo é rexo e lígneo; presenta follas alternas de gran tamaño, perennes, lisas e de cor verde escura. Unha mesma planta pode presentar follas non lobuladas cando comeza a se desenvolver, e despois follas trilobuladas, polo fenómeno de heterofilia foliar. As raíces, como é habitual nas gateadoras, son superficiais.\nA flor preséntase individualmente; pode acadar os cinco centímetros de diámetro nas variedades bravas, e até o dobre nas seleccionadas polo seu valor ornamental. Adoita ser abrancazada, con pigmentacións rosáceas ou avermelladas, en P. edulis; noutras especies semellantes presentan cores que van dende o encarnado intenso até o azul pálido.\nFlor e follas do maracuxá.\nForon os colonizadores españois os que a denominaron o froito da paixón; a súa estrutura pentarradial recibiu unha interpretación teolóxica, cos cinco pétalos e cinco sépalos simbolizando os dez apóstolos (doce, menos Xudas Iscariote e Pedro), mentres que os cinco estames representarían os cinco estigmas. Finalmente, os tres pistilos corresponderían aos cravos da cruz.\nA froita do maracuxá é unha baga oval ou arredondada, de entre 4 e 10 cm de diámetro, carnosa e zumarenta, recuberta dunha pela grosa, cerosa, delicada e incomestíbel. A polpa contén numerosas sementes miúdas. A cor presenta grandes diferenzas entre variedades; a máis frecuente nos países de orixe é amarela, obtida da variedade P. edulis f. flavicarpa porén, polo seu superior atractivo visual, adoita exportarse aos mercados europeos e de América do Norte o froito de P. edulis f. edulis, de cor vermello, laranxa intenso ou púrpura. Esta variedade é coñecida coma gulupa en Colombia.\nO froito é fonte de vitaminas A, C e do complexo B. Alén diso, presenta boa cantidade de sales minerais (ferro, sodio, calcio e fósforo)\nAs doenzas e as pragas que atacan a planta do maracuxá provocan prexuízos económicos importantes e provocan un maior uso de agroquicos, alén de seren a principal ameaza á expansión e á produtividade do cultivo de maracuxá acedo e maracuxá doce. Nalgunhas rexións do Brasil, doenzas como a bacteriose, murcha de fusarium (Fusarium oxysporum f. sp. passiflorae), virose do endurecemento do froito (Passion fruit Woodiness Virus – PWV ou Cowpea aphid-borne mosaic virus - CABMV) e a antracnose (Colletotrichum gloeosporioides) foron importantes limitadores da produción. Estas doenzas vense favorecidas por condicións edafoclimáticas favorábeis.\n↑ 1,0 1,1 VV. AA. (2012): Dicionario de alimentación e restauración, pax. 153. Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega. ISBN 978-84-453-5056-0\n↑ Xanthomonas axonopodis pv. passiflorae\n↑ FORMAÇÃO DE MUDAS DE MARACUJAZEIRO POR ENXERTIA EM ESPÉCIES SILVESTRES E EM HÍBRIDOS INTER E INTRAESPECÍFICOS ("en portugués")[Ligazón morta]\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Maracuxá\nPáxina da Embrapa Mandioca e Fruticultura Tropical\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Maracuxá&oldid=4902591"\nÚltima edición o 5 de setembro de 2018 ás 20:15\nA última edición desta páxina foi o 5 de setembro de 2018 ás 20:15.


MULTITUDINARIA BENVIDA ÁS AULAS DA UNIVERSIDADE\nIlusión e nervios acompañaron ao novo estudantado no seu primeiro día de clase.\nComeza un curso marcado,segundo o reitor, polos efectos da medidas adoptadas polo Goberno.\nCoa vista posta nas decisións que poidan adoptar os gobernos en relación co sistema universitario español e coa satisfacción dos recoñecementos acadados pola institución, tanto pola súa continuidade no Ránking de Shanghái como polos proxectos que acadaron financiamento europeo, arranca este luns o curso na Universidade de Vigo. “As decisións que toman os gobernos”, explica Salustiano Mato, “fan que para poder seguir traballando e desenvolvendo o noso plan de actuación teñamos que superar dificultades novas que nos poñen por diante”. O reitor incide en que “se queremos ter institucións públicas fortes as decisión teñen que tomarse en función de resultados” e avoga por seguir traballando para potenciar a vertente internacional da institución.\nPreocupación e honra do máximo responsable da institución académica viguesa que hoxe se mestura nos corredores, aulas e cafeterías dos diferentes centros e facultades dos tres campus coa ilusión dos centos de estudantes que este luns participaron nos actos de benvida celebrados en Ourense, Pontevedra e Vigo. O curso 2012-2013 que hoxe comeza prolongarase ata o 31 de xullo e será o primeiro na historia da institución académica viguesa no que os exames do primeiro cuadrimestre se celebrarán antes do Nadal. Nun contexto económico certamente convulso o estudantado que este curso se matricula por primeira vez en calquera das materias que se imparten na Universidade de Vigo non sufrirá o incremento das taxas que si experimentará o alumnado que se inscriba por segunda o máis veces nunha materia. Sen embargo tanto uns como outros poderán beneficiarse da medida aprobada o pasado mes e xuño polo Consello de Goberno da Universidade que permitirá aboar o importe da matrícula dos estudos dos 39 graos e 78 mestrados que se imparten este curso ata en seis prazos. Así, dos catro prazos vixentes ata o momento, pásase neste curso 2012-2013 a seis, de xeito que no mes que se realice a matrícula se abonará o 25% da mesma e entre novembro e marzo un 15% cada mes.\nUn curso, o que hoxe se inicia, que non contará con acto oficial de apertura en ningún dos tres campus e no que a Universidade recepcionará o Módulo Tecnolóxico Industrial (MTI), enviará o segundo picosatélite ao espazo e que será o da concreción de Campus do Mar e o do despegue do Campus da Auga.


A Biblioteca e o Arquivo da Cidade da Cultura de Galicia abren as súas portas - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nA Biblioteca e o Arquivo da Cidade da Cultura de Galicia abren as súas portas\nAs autoridades no exterior do recinto.\nO alcalde co conselleiro de Cultura, Roberto Varela.\nChegada dos Príncipes de Asturias.\nVisitando o complexo.\nNoutra das estancias.\nIntervención de Don Felipe.\nVista xeral dos asistentes ao acto inaugural.\nDirixíndose a outra das estancias do edificio.\nVista exterior da parte rematada da Cidade da Cultura.\n11/01/2011 O alcalde compostelán, Xosé A. Sánchez Bugallo, asistiu ao acto de apertura da Biblioteca e do Arquivo da Cidade da Cultura, presidido polos Príncipes de Asturias. Tamén participaron, entre outros, a ministra de Cultura, Ángeles González Sinde, ou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, ademais do arquitecto, Peter Eisenman.\nTodos eles visitaron os dous edificios guiados polo propio arquitecto e participaron no acto celebrado na Biblioteca de Galicia. Alí, a Súa Alteza Real o Príncipe Felipe cualificou como "sereno, estimulante e renovador" o complexo do Gaiás. Don Felipe valorou a contribución da Cidade da Cultura ao patrimonio cultural de España e á proxección de Galicia. Para Peter Eisenman tivo parabéns pola "paisaxe arquitectónica, estimulante e renovadora".\nPola súa parte, o presidente da Xunta definiu o complexo como "centro de peregrinación cultural" e destacou a súa beleza arquitectónica. A este respecto, recordou que emula o casco histórico de Santiago, polo que serve de "complemento perfecto" para a Catedral de Santiago.\nA parte rematada do complexo da Cidade da Cultura de Galicia estará aberta ao público de 8:00 a 20:00 horas todos os días da semana a partir do 12 de xaneiro. Neste horario, os visitantes poderán acceder ao recinto a pé, no seu vehículo particular, ou utilizando o autobús urbano. A área de acceso libre será a que rodea os dous edificios inaugurados: a Biblioteca e o Arquivo de Galicia.\nO horario de atención ao público da Biblioteca e do Arquivo será de 8:30 a 14:30 horas de luns a venres. Neste horario, os cidadáns poderán facer uso dos servizos que estas institucións comezarán progresivamente a prestar. Ademais das funcións propias destas institucións, os dous edificios dispoñen de espazos para acoller exposicións. Para visitalas, poderá facerse todos os días da semana de 10:00 a 14:00 e entre as 16:00 e as 20:00 horas. Neste momento, están abertas tres: Peter Eisenman. A Cidade, Espazos propios de Candida Höfer e Exlibris Gallaeciae. Dos libros de Galicia.\nTodos os días, ás 12:00 e ás 18:00 horas, sairán visitas guiadas dende o Punto de Información da Cidade da Cultura de Galicia, situado no Espazo ON, nos soportais da Biblioteca de Galicia. Para participar abonda con presentarse na hora marcada. O itinerario incluirá un percorrido na compaña dun guía profesional polo Arquivo, a Biblioteca de Galicia e as tres exposicións en marcha.\nAs fins de semana haberá un servizo especial de visitas guiadas que recollerá ós participantes en autobús en Santiago. Os sábados e domingos, ás 12:00 e ás 17:00 horas, sairá un autobús dende a sede da Fundación Cidade da Cultura de Galicia, no número 2 da rúa de San Roque. Para participar é preciso reservar praza na web www.cidadedacultura.org ou chamar ao 881997570 entre as 9:00 as 14:00 horas. Estas visitas incluirán un percorrido en autobús polo exterior da Cidade da Cultura de Galicia e logo un itinerario pola Biblioteca, o Arquivo e as exposicións.


Poderán con Podemos? | Galicia Digital\nPoderán con Podemos?\nAndamos a vivir tempos convulsos onde a arte da política converteuse nun modus vivendi para moitos, onde o latrocinio é praxes habitual por parte dunha caterva de aproveitados e onde a xente comeza a estar descrida e farta dos que prometen e non dan (mais ben quitan). Prometer e non dar aos tolos ven alegrar, di o refrán, e isto é praxes común nos partidos que ata o de agora tiveron responsabilidades de goberno. E neste campo abonado pola corrupción a gran escala, roubo de diñeiro de todos a traveso das tarxetas black, apropiación de diñeiro pertencente a cursos de formación...; en fin, polo lixo que fertiliza o espazo da política, polo tremendo que resulta ver a personaxes importantes, que tiveron responsabilidades de goberno, meter man nas arcas públicas e levar os cartos a paraísos fiscais, que sindicalistas estean tamén implicados nestas manobras espurias\npor todas estas cousas que deixan o campo abonado de feces, resulta que agroma un partido como Podemos que ilusiona a moita xente, ata o punto de que os partidos chamados tradicionais entraron nun pavor non disimulado que os está a traer polar rúa da amargura, eses mesmos partidos que dicían que esta xente indignada o que tiña que facer era deixarse de acampadas, de manifestacións, de cantos de serea e formar un partido para loitar dende dentro, dende o Parlamento. Pois miren por onde, formaron partido e vexan onde están arestora. E como lles meten medo andan agora demonizandoo, en campaña de desprestixio dicindo, entre outras cousas, que son populistas, e populistas, segundo definición académica, son aqueles que actúan na procura do agrado do pobo baixo a aparencia de defender os seus intereses. Se atendemos a esta definición, todos son populistas. O PP non cumpriu nin unha das súas propostas, así que, populistas tamén.\nDin que Podemos non poderá cumprir co que predica, e o manifestan precisamente os que non cumpriron, os que prometeron e non deron. Cre o ladrón que todos son da súa condición. Eu non sei se Podemos cumprirá o que di que fará ou pasará a ser casta. Pero si sei, e vostedes tamén, que o que temos arestora na rexencia non é nada alentador a non ser que haxa unha profunda renovación fundamentalmente no PP e no PSOE, cousa que semella non se vai producir. Nestes intres os sumidoiros emiten un recendo a podre que tira cara atrás e ás cloacas hai que limpalas, non basta con tapalas e a ver que pasa. Dende fora, como curioso que son, e coma cidadán de a pe, teño certas dúbidas sobre Podemos e unha das que me preocupa é a posible escapada cara atrás do líder Pablo Iglesias no caso de que non gane as eleccións (segundo el mesmo manifestou a certos medios). O unha de dúas: ou o comentario xa forma parte da campaña electoral para que a xente vexa que se sente gañador, ou fáltalle paciencia para acadar os seus obxectivos, premisa esta fundamental nun político que se prece e que aspire a gobernar. Nun tipo listo, e este o é, e difícil crer isto. Pero a realidade é evidente e en puridade atopámonos diante dun proceso electoral verdadeiramente atractivo polo que trae consigo e por ver se a cidadanía impón un duro castigo ás praxes espurias dun goberno entregado en corpo e alma aos mercados e en dar habelencias aos amigos en detrimento dos intereses da maioría, converténdose en secuestradores da democracia, pois democracia é, entre outras cousas, salvagardar o que é de todos e estes o están dilapidando (sanidade, educación\n) Falar de apocalipses, meter medo, non é poder con Podemos. O caso é que a pelota xa está no tellado. Agora a ver de que lado cae.


Vieiros: Galiza Hoxe - Duro golpe da policía lusa a grupos de extrema dereita do país\nSuspendido un concerto que ía reunir fascistas de toda Europa\nDuro golpe da policía lusa a grupos de extrema dereita do país\nDetidos ao redor de trinta persoas vinculadas con organizacións de ideoloxía nazi, por presuntos delitos de discriminación racial e tenza ilícita de armas.\nRedacción - 10:40 19/04/2007\nTags: España extrema-dereita Juventude Nacionalista nazi PNR Portugal\nA operación produciuse tres días antes da organización dun concerto 'filonazi' en Lisboa\nPreto de trinta persoas vinculadas coa extrema-dereita, entre os que se atopan militantes e altos dirixentes do Partido Nacional Renovador (PNR), foron detidos esta corta feira nunha operación da Polícia Judiciária, por un presunto delito de discriminación racial e relixiosa e de tenza ilegal de armas.\nA operación desenvolveuse en Lisboa, Porto e Braga e a noitiña continuaba aberta. Foron aprehendidas varias armas - algunhas transformadas para poderen disparar munición de calibre prohibido- e diverso material propagandístico, así como tamén os discos duros de varias computadoras.\nGrupos musicais españois\nA acción policial foi desencadeada tres días antes da realización en Lisboa dun concerto promovido pola Juventude Nacionalista, xa cancelado por motivos de seguridade, e que estaba previsto reunir a diversas bandas nacionais e estranxeiras. Os grupos musicais -portugueses e españois- estaban a provocar importantes protestas, debido ás referencias nazis nas letras das súas cancións.\nA operación foi clasificada, no eido xudicial, como unha demostración de forza por parte das autoridades portuguesas que, deste modo, quererían transmitir a idea de que non lles será fácil aos grupos extremistas utilizaren Portugal como base para eventuais ataques raciais.\nA líder de Juventude Nacionalista, Rita Vaz, sinalou este xoves ao diario Público que a acción policial desenvolvida esta corta trátase dunha "persecución política". Ademais, manifestou a súa esperanza de que este sábado se poidan reunir en Portugal os dirixentes de partidos conxéneres vidos de Alemaña, Suíza, Italia, España, Reino Unido e Bélxica.\n"Os romaneses e os checos, que estaban para vir, tiveron que cancelar as viaxes", adiantou Rita Vaz, e lembrou que os partidos nacionalsocialistas na Europa, e sobre todo en Alemaña, "son albo de constantes persecucións policiais".\nUn dos detidos está relacionado co proceso de tráfico de armas na Polícia de Segurança Pública.\nTamén, un dos dirixentes do PNR no Porto foi detido, e a sede do partido de extrema-dereita en Lisboa, estivo a ser rexistrado durante toda a xornada. Mário Machado, dirixente da Frente Nacional, militante do PNR e líder da organización radical Hammerskin tamén foi detido.\nDous anos de investigación\nA operación policial correu a cargo da Direcção Central de Combate ao Banditismo (DCCB), da Polícia Judiciária, que puxo a traballar a un total de sesenta inspectores. No entanto, segundo adiantaron fontes policiais, as investigacións sobre as actividades dos grupos da extrema-dereita véñense desenvolvendo dende hai preto de dous anos, sobre todo no que se refire á súa organización e á súas vías de financiamento.\nEn 2006, outro dirixente dos Hammerskin foi detido no aeroporto de Lisboa cun quilo de cocaína, cando chegaba de Cabo Verde. A detención levou á PJ a investigar as posíbeis ligazóns entre o tráfico de drogas e outras actividades criminais co financiamento dos grupos. Tamén se interesou pola relación destes con grupos de seareiros radicais de equipos de fútbol.


Deposítanse nos colectores de cor azul de 2.400 litros.\nGrandes produtores de papel e cartón: Ademais das áreas de achega, existen en determinados puntos da cidade, colectores para papel e cartón de 3.000 litros que se atopan nas proximidades de grandes produtores.\nSI: xornais, semanarios e revistas ilustradas, libros, catálogos, prospectos, correspondencia (sempre que non leve ningún tipo de plástico ou papel plastificado), cadernos e blocks de notas, papel de computador, todo tipo de caixas de cartón: de cereais do almorzo, de galletas, de zapatos, de comidas precocinadas conxeladas, bolsas de papel, caixas de cartón de conservas, de galletas e froitos secos, etc.). Papel de envolver, follas, caixas e embalaxes, caixas de cereais, envases de papel, sobres de alimentos sen envoltorios de aluminio, papeis para envolver agasallos e a publicidade que atopamos nas caixas de correos,...\nNON: servilletas e papel de cociña usados, papeis sucios, fotografías… xa que estes residuos reducen a calidade do papel reciclado resultante. Tampouco papel manchado con restos orgánicos (panos de papel, papel de envolver alimentos frescos,...). Cueiros e similares. Envases tipo bricks. As bolsas de plástico que utilicemos para o seu traslado ao colector.\nOs cartóns grandes debes depositalos dobrados dentro do colector, para evitar os desbordamentos nas beirarrúas.\nPliega as caixas e as embalaxes para ocupar menos espazo.\nPLIEGA as caixas e embalaxes de cartón antes de depositalas no colector azul.\nSempre que poidas, retira todo aquilo que non é papel (espirales de cadernos, grapas, plásticos,...) contribuíndo así a que a reciclaxe sexa máis fácil.\nDirectamente aos centros recicladores autorizados por ECOEMBES e ECOVIDRIO.\nO papel e cartón depositado nos colectores azuis é enviado a un recuperador intermediario, que o clasifica e embala para envialo ás fábricas de papel e cartón.\nA reciclaxe do papel simplemente consiste en investir o proceso de fabricación, humedecendo a celulosa e axitándoa de forma que as fibras sepárense e poidan ser reconstituidas.\nO proceso de fabricación comeza coa trituración do papel usado que se verte nun pulper ao que se engade auga. A separación da tinta faise mediante procesos mecánicos e coa adición de sustancias biodegradables, como o xabón. ademais inxéctaselles aire para a formación de burbullas, as cales adhírense á tinta. Estas burbullas flotan na superficie e son eliminadas por aspiración.\nA continuación a pasta é espesada pasando á máqina encargada de facer a pasta de papel. Por un sistema de rodetes é prensada e posteriormente secada obténdose a bobina de papel.\nUtilidades do papél e cartón recuperado\nUtilízase para a fabricación de diversos papeis e cartóns, especialmente cartolinas, papeis, cartoncillos, papeis de Kraft, papeis de impresión ou hixiénicos, etc.\nA pulpa de baixa calidade utilízase para fabricar cartón para caixas.\nReciclando o papel e o cartón evítase a talla de miles de árbores.\nReciclar o papel e o cartón supón un aforro do 85 % no consumo de auga.\nO consumo de enerxía redúcese nun 65%, así como o de materias primas virxes.\nA reciclaxe dunha tonelada de papel supón unha redución nun 60% en consumo de auga, un 40% do consumo de enerxía e evítase o uso de 3,8 quilos de madeira.\nPara producir unha tonelada de papel normal consómese:\nMaterias primas: 1700 quilos de madeira.\nAuga: necesita ata 100.000 litros.\nEnerxía: o equivalente a 5.000 Kw/h.\nPara producir unha tonelada de papel reciclado consómese:\nMaterias primas: só necesita papel vello.\nAuga: só ata 2.000 litros.\nEnerxía: menos de 2.500 Kw/h.


O loro Ravachol\nActualizado 23/02/2009 08:54\nPerfecto Feijoo Poncet naceu en Pontevedra, nunha casa da rúa Real, facendo esquina con Isabel II, o 25 de agosto de 1858, e faleceu na mesma cidade o 10 de xuño de 1935. Logo de alcanzar a licenciatura en Farmacia na Universidade de Santiago e dunha estancia de varios anos en Madrid, regresa en 1880 á súa cidade natal, onde compra a botica situada na praza da Peregrina, na confluencia coa rúa da Oliva.\nAmante de todo o galego, e en especial da música tradicional, cun grupo de amigos funda en 1883 o primeiro coro de Galicia, con voces e instrumentos, desde a gaita ao pandeiro, con cornas, triángulos e pandeiretas, que, xunto con documentos e fotografías, se custodian no Museo de Pontevedra. Da agrupación coral, que ofreceu recitais fóra de Galicia (Madrid, Bos Aires?), e cuxa historia foi recollida nun libro por José Luís Cale, formaron parte coñecidos personaxes da vida pontevedresa, como Víctor Said Armesto, Carlos Gastañaduy, Víctor Cervera Mercadillo ou Leoncio Feijoo, na súa etapa inicial, e, xa no século XX, Enrique Campo Sobrino, Francisco Portela Pérez ou Alfonso Rodríguez Castelao.\nHome afable e de fácil conversación, atraeu á súa farmacia, ademais dos clientes habituais en busca de medicinas e apócemas, a numerosos persoeiros do mundo da política, das letras e das artes, que na rebotica ou no banco de pedra exterior se reunían en animado faladoiro, que rivalizaba co outro próximo de Casto Sampedro e Folgar ou co de Jesús Muruais na Casa do Arco, faladoiros que abundaron en Pontevedra e que foron glosados por Prudencio Landín Tobío nun opúsculo en De mi viejo carnet.\nParece ser que en 1891 chegou ás mans de Perfecto Feijoo un loro noviño, talvez procedente do Rexemento de Infantería, con base en Guillarei (Tui), de cuxa banda de música era director Martín Fayes, amigo e profesor do farmacéutico. José Filgueira Valverde, nun dos seus eruditos "Adral", apunta con ironía que o loro da botica ben podería ser descendente dos papagaios que viñan na flota franco-española procedente de América e que en 1702 foi afundida pola anglo-holandesa no estreito de Rande, salvándose as aves, que se expandiron por diversas zonas próximas, sendo acollido un deles en Pontevedra e exposto nunha gaiola na Praza da Vila, xunto á Casa do Concello, que falaba en lingua vernácula, xa que, como escribiu Frei Martín Sarmiento, "como estaba na Praza, onde hai infinidade de mulleres galegas voceando en idioma galego, non sabía o papagaio máis lingua que a galega". Non sería, con todo, o loro de Feijoo o único que había en Pontevedra, xa que Enrique Fernández-Villamil di que podía ser parente do que habitaba na casa de Dona Chanita, na estrada de Marín, do dos Muruáis ou do dos Bicada. Pero si chegou a ser o máis coñecido e o máis famoso.\nAsentado o loro na botica pontevedresa, tardou unha tempada en adaptarse ao seu novo emprazamento, permanecendo case mudo, sen facer alarde da súa facilidade para a conversación e para a incorporación ao seu vulgar vocabulario cuarteleiro de palabras e frases que escoitaba ao seu dono e aos visitantes da farmacia. Pero pronto exteriorizou o seu carácter de alborotador e de irreverente que levaba dentro. Por iso é polo que Perfecto Feijoo o bautizou co nome de "Ravachol", identificándoo así co anarquista, revolucionario e terrorista francés François Claudius Koeningstein, o feroz dinamiteiro coñecido polo alcume de François Ravachol, detido a finais de marzo de 1892 e executado na guillotina o 11 de xullo do mesmo ano.\nCoñecidas e famosas son as frases que Ravachol adoitaba pronunciar, recollidas moitas delas por Prudencio Landín, Enrique Fernández-Villamil e José Luís Calle. A máis frecuente era "Se collo a vara", en alusión á que lle mostrou o seu amo ameazándoo con darlle de paus, recriminando así o seu mal comportamento verbal. Con esta e con "Bárbaro" formou unha oración que pronunciou durante un sermón misioneiro que dous relixiosos ofrecían no atrio da Peregrina, facendo saír de entre o público, perfectamente audible, o berro "Bárbaro, se collo a vara", que produciu indignación no sacerdote e entre o público, para, unha vez recoñecido, cantar cando correspondía e facer as pregarias coma os demais asistentes.\nRavachol pronto se fixo popular e querido polos visitantes da farmacia, que o obsequiaban con algún caramelo ou galdrumada, pero que se non o facían recibían, con aire cominatorio, a frase "Vaite de aí, lambón" ou a xa citada de "Se collo a vara".\nCando Perfecto Feijoo o deixaba só na botica para permanecer na trastenda ou na súa vivenda, o loro non tardaba en avisalo de que tiña clientes: "Don Perfeuto, xente na tenda" ou "Don Perfeuto, parroquia". Ás veces xogaba a adiviño, ofrecendo xa por anticipado a mercadoría que pensaba ía adquirir o cliente, como "Un patacón de manesia", ou advertíndoos de que "Aquí non se fía". Se o visitante era un sacerdote, podía manifestar a súa aversión ao clero emitindo o son "cua, cua, cua" propio dos corvos. A mesma escritora Emilia Pardo Bazán foi obxecto dos improperios de Ravachol logo de ameazalo polas frases groseiras con que a recibiu, acabando o loro por deixar saír do seu pico a palabra "puta".\nOutros personaxes famosos recibiron os insultos de Ravachol, como Eugenio Montero Ríos, polo que sentía verdadeira antipatía, a quen quixo expulsar da farmacia dicíndolle "Vaite de aquí, larpeiro". Refire Fernández-Villamil unha visita realizada á súa finca de Lourizán por Ferfecto Feijoo e o loro, con ocasión dunha reunión de ilustres políticos, aos que chamou "Ladróns, ladróns", poñendo ademais de relevo a súa "incompatibilidade de carácteres e de léxico cos visitantes de Don Eugenio". Ou Emilio Castelar, a quen insultaba dicíndolle "Demo das barbas".\nEstando un día aburrido na súa gaiola colgada dun poste telegráfico fronte á farmacia, quíxolle gastar unha broma ao seu dono, que se atopaba na súa vivenda, chamándolle: "Don Perfeuto, a despachar". Ao baixar o boticario á tenda e non atopar ningún cliente, recibe de Ravachol a retranqueira e contundente frase: "Te engañé".\nPolas súas habilidades para o diálogo foi Ravachol seleccionado para formar parte do elenco de actores que o 1 de marzo de 1900 representaron no Teatro o "despropósito bufo, lírico, fantástico y carnavalesco, sin pies ni cabeza, en prosa y verso" titulado Pontevedra en 1900, da autoría de Enrique Labarta Posse, con música de Isidro Puga, que se inclúe no folleto sobre o Entroido do devandito ano que se conserva na colección Casal do Museo de Pontevedra, con outros moitos impresos sobre tal celebración desde 1860 ata 1912, data do falecemento deste médico pontevedrés.\nRavachol tiña un papel curto e debía actuar na quinta escena do cadro primeiro do segundo acto, escena que se situaba na praza de a Peregrina, á que accede un home en estado de embriaguez, a quen o loro, en presenza dos personaxes do Entroido de 1600 e do de 1900, debía chamar borracho en varias ocasións, ameazalo con "Cala porco" ou "Se collo a vara" e insultar con "Bárbaro" ou "Cotorrita Real". Na representación fixo gala da súa indisciplina e, saíndose do papel fixado, pasou a pronunciar ao seu antollo as frases e palabras do seu vocabulario, sen orde nin concerto, polo que foi retirado da escena.\nA prensa pontevedresa do 27 de xaneiro de 1913 (en especial El Diario de Pontevedra e La Correspondencia Gallega, custodiados no Museo) faise eco do falecemento o día anterior do loro Ravachol. Nas respectivas crónicas dáse conta da "tremenda y desconsoladora noticia", cuxa causa foi unha enfermidade descoñecida, e sobre el dise que era "espanto de princesas y pescadoras", que "todos le admiraban y reían" e que "en Galicia tenía justa nombradía". Outros comentarios xocosos apuntaban a un empacho motivado pola gran cantidade de biscoitos mollados en viño que tomara e ata a un envelenamento por parte de alguén que se sentira molesta vítima dos seus insultos. Fora cal fora a causa, as apócemas da botica que lle foron fornecidas resultaron inútiles para mantelo con vida.\nA morte de tan ilustre personaxe provoca na sociedade pontevedresa unha profunda sensación de pesar que, unida á ledicia propia do tempo carnavalesco, vivido na cidade sen actos de relevancia, induce a honralo tal como se merecía, organizando un prolongado velorio, os primeiros días na botica e logo no local da Sociedade Recreo de Artesanos, e un enterro ao grande.\nO seu cadáver foi embalsamado por Francisco Moya antes de ser colocado sobre unha mesa cuberta de flores na farmacia, onde Perfecto Feijoo recibe innumerables mostras de agarimo e de sentimento polo deceso, tanto en persoa como a través de cartas e telegramas, chegadas desde distintas localidades de Galicia e do resto de España. O presidente do Recreo de Artesanos, Isidro Buceta, fai chegar unha misiva ao desconsolado farmacéutico emprazándoo a unha reunión na súa sociedade para preparar o "solemne sepelio del malogrado Ravachol".\nA Sociedade de Artesanos faise cargo do corpo o domingo de Carnaval, 2 de febreiro, e instala a capela ardente no seu local, con Ravachol dentro dunha urna sobre un catafalco, rodeado de catro cirios. Ata o día do enterro, previsto para o día 5, Mércores de Cinza, desfilaron pola sala mortuoria infinidade de persoas, incluídas autoridades civís e militares.\nOs "albaceas testamentarios" publican un bando, datado o mesmo día 5, no que ordenan, entre outras cousas, a concorrencia ao solemne enterro, disfrazado cada un ao seu xeito "e llevando en vuestras pecadoras manos un farol lo más funerario posible". A comitiva fúnebre partiu ás sete da tarde desde o local de Artesanos, na praza da Constitución ou Ferrería, desfilando polas rúas Comercio, ou Soportais, Fernández Villaverde, Michelena, Oliva e Riestra, para finalizar nos xardíns de Eduardo Vincenti, onde se localizaba o Circo Teatro, sendo presenciado o seu paso por miles de persoas.\nFronte á que fora durante vinte e dous anos morada de Ravachol, practícase unha parada co fin de que os compoñentes do coro Aires da Terra e do orfeón da Sociedade Artística entoasen un De profundis de despedida.\nSegundo as crónicas xornalísticas, formaban a cabalgata doce xinetas con farois acesos, bandas de cornetas, a comparsa Los Espías, as carrozas do Liceo Casino e do Recreo de Artesanos, a dos membros do faladoiro da botica, a banda de música municipal e numerosas máscaras, disolvéndose á entrada das Palmeiras.\nNo Circo-Teatro celebrouse unha "velada infausta", preparada "en honor del fenecido Ravachol". No programa impreso, custodiado no Museo, aparecen salientadas as seguintes intervencións: interpretación dun Introito, pola Banda Municipal; latomanía biográfica cos excesos conseguintes, por un entusiasta admirador do ilustre morto; canzzonetta coreada, polo Signore Victorio, italianización de Víctor Cervera Mercadillo, o mesmo que o era para Antonio Branco Porto o de Signorina Biancha della Porta, que recitou unha herexía lírica; discurso tétrico necrolóxico, por un Xefe de Estación, que resultou ser José Fernández Tafall; varias pezas, cantadas polo barítono Alejandro Torres, para finalizar coa "gran marcha macabra triunfal, coreográfica y apoteosis". Os prezos para asistir á velada eran de catro pesetas para seis entradas de palco, setenta e cinco céntimos a cadeira e corenta céntimos xeral.\nConcluída a velada, o corpo do defunto Ravachol é trasladado en coche ata a finca O Padronelo que Perfecto Feijoo posuía en Mourente para proceder ao seu enterro. Alí sería recordado en anos sucesivos polos seus parentes e amigos, como o demostra unha fotografía do Museo, na que aparecen Alejandro Mon e Landa, Víctor Cervera Mercadillo e o propio boticario rezando de xeonllos sobre o lugar en que fora sepultado.\nTal foi a vida coñecida, desde a súa chegada a Pontevedra, do loro Ravachol, que en 1985 é incorporado ao Entroido pontevedrés como un dos seus símbolos, con cuxo velorio e enterro se pon fin a unha semana de festa.


O persoal do Teucro, durante un tempo morto. RAFA FARIÑA\nLogo do seu pésimo partido en Bordils, o Teucro recibe ao Atlético Novás coa necesidade de gañar para ter un Nadal en calma\nOs Condes de Albarei Teucro pecha o pano do 2019. Faio cun acto final que marcará un antes e un despois no futuro inmediato do conxunto azul. Son só dous puntos, pero a diferenza entre unha vitoria e unha derrota é abismal: manterse no play-off de ascenso ou achegarse ao descenso; pasar un Nadal tranquilo ou pasar un descanso turbulento.\nO Teucro recibe este sábado, a partir das 20.30 horas no Municipal, ao Atlético Novás. Será o segundo derbi ligueiro do curso para o cadro dirixido por Luís Montes, que perdeu o primeiro ante o Cisne. Pero ese recordo ante o veciño queda xa moi afastado e a intención teucrista é borrar a mala imaxe de hai nove días en Girona, cando o Bordils pasoulle por encima (33-24). "é un partido fundamental para nós por moitísimos motivos. O primeiro, para disipar esas dúbidas que volvemos a xerar no partido de Bordils. Estamos a mostrar un dobre cara, un xogo e uns resultados bastante irregulares. Queremos demostrar que o equipo está moito máis preto do que se viu ante Alcobendas que ante Bordils", expresou Montes.\nPero máis aló da necesidade de volver dar ese paso cara adiante, está a urxencia clasificatoria: "A liga está tan igualada que perder suporía quedarnos case empatados coa zona de promoción de descenso e gañar equivalería a manternos as 13 xornadas en play-off. Esa é a idea: gañar e seguir nesa escalada".\nPara rematar, o técnico pontevedrés destacou que ante o parón invernal dun mes tras este choque, o equipo quere "irse coa tranquilidade de gañar e pasar o Nadal en posto acorde ao que gustaría".\nSobre o rival, que presentará un xogo moi similar ao do Teucro pola convivencia dos seus técnicos, Montes destacou o seu "dureza defensiva e velocidade de xogo". "Cambiou moitos xogadores e o adestrador, o que fai que estea a mostrar unha faceta irregular. Fan cousas moi boas e noutros partidos cústalles máis. é un equipo en clarísimo alza. Teñen unha grandísima persoal. Dos 16 xogadores que teñen, 12 xogaron en Asobal. Sabe moi ben o que fai e ten moitas táboas", expresou Luís sobre o equipo de Quique Domínguez.\nO pésimo choque na última xornada fixo que o técnico, Luís Montes, "pedise máis" aos seus xogadores nos adestramentos. Así o recoñeceu Cristian Remeseiro, que apuntou que os xogadores sairán "a morder". "Non atopamos explicación ao de Bordils, pero as ganas de deixalo atrás notáronse", apuntou o preparador.\nRemeseiro será o único xogador do segundo equipo que entre na lista, xa que Roi Sierra e David Rei atópanse lesionados.\nAdestradores: o discípulo contra o mestre\nQuique Domínguez regresa ao Pavillón Municipal, onde pasou catro anos como dono do banco azul. Hai unha tempada e media, o pontevedrés decidiu non continuar tras salvar ao equipo, recentemente ascendido a Asobal. O seu posto adquiriuno Luís Montes, segundo de Domínguez durante esa etapa no Teucro. "Eu creo que os dous estamos tan centrados no que necesitamos os puntos que non hai tempo para moito máis", apuntou Montes sobre o reencontro.\nA continuación, Luís valorou a súa experiencia como axudante do actual adestrador do Novás: "Pasei catro anos moi bos á beira de Quique. Téñolle moito aprecio persoal e moitísima admiración profesional: é un adestrador excepcional". O que si haberá, seguramente, é espazo para poucas sorpresas: "Seguro que ambos estamos a traballar en variantes, pero nos coñecemos moi ben".\nEste venres pechouse o prazo para a deposición de avais para presentarse á presidencia. O xoves 19 celebrarase unha nova asemblea.


Galicia recomendará a máscara desde os tres anos sempre que sexa posible | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 28/08/2020 09:34\nGalicia súmase ao consenso entre as comunidades e o Goberno na volta ao colexio. Pero aquí, a Xunta estuda ir máis aló. Recomendará que mesmo os máis pequenos, os que teñen entre 3 e 6 anos, usen a máscara na medida do posible.\nHoubo acordo no uso da máscara a partir dos seis anos e nas medidas para comedores e transporte escolar, cuestións que se poderán adaptar segundo as comunidades. De feito, aquí en Galicia a Xunta incorpora unha recomendación que extende o uso da máscara para os máis pequenos.\nO conselleiro de Sanidade en funcións, explicou que "imos ampliar, sempre que sexa posible, de 3 a 5 anos, porque, segundo a OMS, a máscara é a maior protección que temos. Sempre que sexa posible, debemos darlles aos nenos esa protección".\nO protocolo galego incide na importancia da ventilación dos espazos e nos grupos de convivencia estable. Aquí, por exemplo, a toma de temperatura farase no domicilo, para evitar posibles aglomeracións nos colexios.\nO acordo é de mínimos. Galicia pediu concreción no financiamento. "Unha das cousas que non atende este documento é o financiamento, Desde Galicia inistimos porque o curso educativo non remata en decembro de 2020. É importante coñecer a previsiónde fondos", mantivo Carmen Pomar.\nA conselleira de Educación en funcións confirmou que a prioridade é comezar o curso o 10 de setembro en infantil e primaria e o 16 en secundaria e bacharelato, sempre que a situación sanitaria o permita.


Creactivity – CPR Santiago Apóstol\nOs días 20, 21 e 22 de outubro, os alumnos de cuarto, quinto e sexto de Primaria participamos no obradoiro itinerante da fundación “la Caixa” situado na PRAZA DA GÁNDARA (zona pista multideporte).\nTrátase dun espazo deseñado para espertar o enxeño, a destreza e a creatividade dos nenos.\nEste novo proxecto itinerante ten por obxecto fomentar o deseño e desenvolvemento de solucións orixinais para problemas sinxelos. Os nenos participan en obradoiros con materiais cotiáns e ferramentas de baixa e alta tecnoloxía para dar vida ás súas propias ideas.\n“Creactivity” toma forma dentro dun autobús que se converte nunha unidade móbil totalmente adaptada para facilitar o acceso e a participación das persoas con mobilidade reducida ao longo da actividade. O vehículo está equipado por dentro con bancos, mesas de traballo e diversas probas dispostas para os escolares.\nO espazo conta con diferentes áreas para poñer en práctica distintas habilidades: a zona da Mecánica, con espazos de engrenaxes, mecanismos, bólas e máquinas de pinball; a zona do Vento, con tubos de vento; a zona da Electricidade; e a zona da Luz, co sistema stop motion.\nCaracterizado pola súa compoñente lúdica e de colaboración, o espazo permite investigar cos materiais, planificar, crear novos deseños, usar materiais comúns e buscarlles novas funcións, a través de propostas abertas e interdisciplinarias que abranguen a ciencia, a tecnoloxía, a enxeñaría, a arte e as matemáticas. Tamén se traballan outras competencias transversais: hábitos de aprendizaxe cooperativa, autocoñecemento para a aprendizaxe e a creación e realización de proxectos.\nInspirado no movemento Tinkering do Exploratorium de San Francisco, Creactivity propón atopar solucións orixinais para problemas sinxelos, e anima a ser creativos e aprender dos erros, potenciando a innovación a través da experimentación e o pensamento crítico e creativo.\nA visita realizouse baixo o protocolo de seguridade e hixiene contra a COVID-19.


Sueco matrixjoga - historias eróticas »2008» Febreiro | mytamburin.ru\n(188 votos, media: 3.92 out of 5)\n2008/02/27 por Misa ageplay , sexo anal , erotismo , sexo en grupo , seis , matrixjoga 11 comentarios\nNon, non non pare agora! Ela gritou e rochas. Sentamos e estudou cando estaba deitada co nariz para abaixo nos libros de matemáticas. Desapareceu completamente, era e non sabía como eu tería tempo antes de que o tempo rematou. Proba de mañá e eu non sei case va 2 +2 é cando soño-me aínda. Pero eu teño unha cunca de café pola Lizzie e despois desta bebida refrescante para que me deu un espertar Realmente non hein preparado.\n(71 votos, media: 2.52 out of 5)\n2008/02/26 por ThePorrnets erotismo , lesbianas , seis , matrixjoga 4 comentarios\nCando está casado hai moito tempo, é doado infiltrar-se unha rutina na relación. E no noso caso, era un feito. Despois de case xuntos hai vinte anos, polo que se converteu nunha rutina pouco na nosa relación. Había unha chea de traballo para nós dous e unha morea de nenos así. Eu penso que poderíamos tentar facer que a nosa vida sexual máis excitante, porque non sería pego e estar enfermo uns dos outros. A miña suxestión é que debemos invitar para o noso xogo sexual, pero non había nada que lle gustou a. Estaba con medo do que viría o día seguinte, Agren e mala conciencia. [...] Read sexnovell »\n(61 votos, media: 2,69 de 5)\n2008/02/23 por lizzard69 erótico , heterosexual , seis , matrixjoga , Threesome 3 comentarios\nTodo comezou unha noite, cando estabamos sentados a falar na sala, mirando para as nosas fermosas pinturas. Eu dixen que quería unha foto con vostede na miña, unha pintura ao óleo. Eu sabía que era case inútil para levar a cuestión en termos de Carina non é de todo Amante de que amosar-se nu diante dos outros. Ela ten un corpo bonito, eu creo, e non se avergoñar diso. Pero eu dixo a el Carina en todos os casos, e primeiro dixo simplemente.\n(41 votos, media: 2,63 de 5)\n2008/02/23 por lizzard69 erotica , seis , matrixjoga , trío 2 comentarios\nEu acordo cun sobresalto. Quen ruído na cociña. meu home non está na cama. Jippee! é unha sorpresa chegando?. pecha os ollos de novo e abrazos á espera do que vai ocorrer.\nOnte tivemos unha festa de aniversario coa familia e amigos. Os nenos foron coa avoa e avó. 36 horas, só somos dous. Beautiful! O meu mestre (e homes) me dixo para buscar o meu regalo de aniversario especial. entón eu fun obrigado a ir para o meu papel como o seu escravo. [...] Read sexnovell »\n(65 votos, media: 2,68 de 5)\n2008/02/21 por matrixjoga sexo anal , bondage , erótico , heterosexual , seis , matrixjoga un comentario\nO meu compañeiro e eu gosto de xogar xogos de dominación, onde é a miña señora. Eu estaba a pensar en ser submissa e despois de ser divorciado da miña muller, entón, eu coñecín Lisette. Ela me mostrou o camiño que eu estaba a buscar. Tiñamos falado un pouco sobre o xogo de papeis diversos e me dixo que lle gustaba ser realmente dominante, para dominar o seu escravo só como quixese. Estean naturalmente curioso e dixo que quería tentar ser seu escravo. Ela me deu un ollar indulxente dixo iso, eu probablemente tería que ser eventualmente. Agora, ela ensinoume que eu son un escravo moi bo.\n(50 votos, media: 2,58 de 5)\n2008/02/21 por Blusarn sexo anal , BDSM , bondage , heterosexual , homosexual , pervertido , matrixjoga , Threesome No comments\n(236 votos, media: 4,25 de 5)\n2008/02/21 por Misa sexo anal , sexo en grupo , en liña recta , masturbación , seis , matrixjoga 10 comentarios\nIso aconteceu cando tiña 19 anos e terminara un pouco máis cedo do traballo Naquel día. Eu aínda vivía na casa con miña nai e meu pai porque eu non atopei un apartamento aínda. A miña irmá, que tiña 21 anos, vivía alí tamén, porque acababa de perder o seu emprego e non podía manter o seu apartamento.\nCando cheguei a casa aproximadamente unha hora, eu non quería que ninguén na casa, miña nai e pai traballaba e non volver a casa ata tarde da noite ea miña irmá pensou que estaba na cidade e comprou ou algo así.\n(68 votos, media: 2,66 de 5)\n2008/02/21 por lulzo erótico , crespos , seis , matrixjoga 4 comentarios\nFunda dos ollos\nCando abriu as páxinas da revista de publicidade chamou a súa atención nun anuncio de modelos espidas. Ela sempre soñou un día de traballo como modelo, pero como un modelo espido, que nunca vira a si mesmo. Ela pensou por un tempo antes de ela tomou coraxe e chamou ao número indicado. Un home que se identificou como Stefan e pediu moitas preguntas detalladas sobre ela e súa aparición. Eles decidiron que sería visto na súa casa, onde tamén tiña o seu estudo, máis tarde naquela noite. [...] Read sexnovell »\n(50 votos, media: 2,70 de 5)\n2008/02/21 por matrixjoga sexo anal , bondage , erótico , heterosexuais , lesbianas , seis , matrixjoga 2 comentarios\nEu e meu mozo Martin foron convidados a unha festa nun coñecido. Sabiamos que case ningún dos outros que foron invitados á festa, pero eu sabía máis ou menos o que eran. Entre outras cousas, era unha moza chamada Frida estaba por vir. Ela era unha rapaza que eu moitas veces se reuniu no ximnasio, pero sempre que non se coñecen entre si para que non falaría. O seu corpo estaba entre os mellores que ir a un par de zapatos. Peitos perfectos e un par de pernas e unha aparvado que fixo todas as nenas con ciúmes (polo menos para min) e todos os faces utilizados para vela para que eles pensaron que os seus ollos aparecer. [...] Read sexnovell »\n(83 votos, media: 3.16 out of 5)\n2008/02/20 por matrixjoga sexo anal , erótico , heterosexuais , lesbianas , seis , matrixjoga 2 comentarios\nCórneas, maduras putas espermatozoides - 236 votos\nCórneas, maduras putas espermatozoides - Parte 2 - 188 votos


Condutor de risco ou multirreincidente\nSobre as 04:15 horas do día 22 de xullo e debido a unha infracción en materia de tráfico, unha patrulla do Grupo Operativo Nocturno da Policía Local de Lugo procede á detención dun home de 40 anos de idade, cando circulaba como condutor dun vehículo de motor, constatando que se trataba dun condutor multirreincidente en delitos contra a seguridade viaria.\nAsí, nas comprobacións realizadas sobre o mesmo, púidose constatar que circulaba con perda de vixencia do carné de conducir por perda total dos puntos asignados, lanzando ademais resultado POSITIVO ás probas de alcoholemia ás que foi sometido (triplicaba a taxa máxima permitida).\nPor parte de membros da Unidade de Atestados de dito Corpo procedeuse á súa citación como investigado como presunto autor do devandito delito, investigando tamén ao titular do turismo que conducía como cooperador necesario, tramitándose dilixencias perante o xulgado de garda na modalidade de Xuízo Rápido.\nDáse a circunstancia que o mesmo condutor fora detido o pasado día 10 de de xullo cando circulaba por dirección prohibida na rúa Montirón, sendo nese caso investigado como autor de tres presuntos delitos contra a seguridade viaria:\nNegativa a someterse ás probas legalmente establecidas para a determinación das taxas de alcoholemia.\nCondución baixo os efectos de bebidas alcohólicas.\nCondución con perda de vixencia do carné de conducir por perda total dos puntos asignados.\nO pasado día 16 de xuño foi sorprendido tamén cando conducía carecendo de permiso de condución con perda de vixencia do carné de conducir por perda total dos puntos asignados, instruíndose dilixencias como investigado por autor dun delito contra a seguridade viaria, utilizando o mesmo vehículo que nos dous casos anteriores.\nA intervención policial realizada os pasados días 10 e 22 de xullo fai que o condutor indicado deba comparecer o mesmo día para a celebración de dous xuízos rápidos distintos, onde se determinará a responsabilidade penal derivada pola presunta comisión dos delitos contra a seguridade viaria descritos.


Cal é a diferenza entre DataNumen Outlook Repair DataNumen Outlook Drive Recovery¿? - DataNumen\nA única diferenza entre estes dous produtos é que utilizan datos de orixe diferentes, como segue:\n· DataNumen Outlook Repair(DOLKR) toma un ficheiro PST corrupto ou danado como datos de orixe.\n· DataNumen Outlook Drive Recovery(DODR) toma unha unidade ou disco como datos de orixe. A unidade ou disco é o lugar onde almacenaches os teus ficheiros PST no pasado.\nEntón, se tes un ficheiro PST corrupto ou mal, podes usar DOLKR para reparar o ficheiro e recuperar os correos electrónicos dentro do ficheiro PST. Se DOLKR non consegue recuperar os correos electrónicos desexados, aínda terá a posibilidade de obter estes correos electrónicos usando DODR para escanear a unidade / disco onde xa gardou o ficheiro PST.\nOu se non tes un ficheiro PST na man, por exemplo, formatas todo o teu disco / unidade, eliminas permanentemente o ficheiro PST ou o teu disco duro / disco está roto e non podes acceder aos ficheiros PST nel, etc. , entón podes usar DODR directamente.\ndiferenza, disco, conducir, ost, PST\nPor que os corpos dalgunhas mensaxes recuperadas están baleiros?Cal é a diferenza entre DataNumen Outlook Repair DataNumen Exchange Recovery?


Río Grande do Sur - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Río Grande do Sul")\nLema: Liberdade, Igualdade, Humanidade\nHimno: Hino do Rio Grande do Sul\nJosé Ivo Sartori , PMDB\n10.770.603 (2012) hab.\nGaúcho ou sul-rio-grandense\nO Río Grande do Sur é o estado máis meridional do Brasil. Limita ó norte co estado de Santa Catarina, ó leste co Océano Atlántico, ó sur coa República Oriental do Uruguai e ó oeste coa República Arxentina. A súa capital é Porto Alegre.\nEn 1627 xesuítas españois crearan as primeiras misións católicas na rexión, pero foron expulsados polos portugueses en 1680. En 1687 novamente tentaron crear misións na área que ficou coñecida como Sete Povos das Missões ("Sete Pobos das Misións"), e novamente foron expulsados en 1737.\nSendo a rexión punto estratéxico para a ocupación portuguesa no sur do Brasil, foi fundada en 1742 a vila de Porto dos Casais, actual cidade de Porto Alegre, coa axuda de colonos vidos das illas dos Azores. As loitas polo dominio da rexión cesaron en 1801, cando os gauchos tomaron os Sete Pobos das Misións, incorporando o seu territorio. En 1807, o Río Grande do Sur foi elevado á condición de Capitanía.\nDespois da independencia do Brasil, a entón capitanía tornouse provincia. En 1824 chegaron os primeiros colonos alemáns na zona do actual municipio de São Leopoldo.\nEn 1835 comezou unha rebelión contra o goberno da rexencia do Imperio do Brasil, que durou ata 1845 e foi coñecida como a Guerra dos Farrapos. Esta rebelión foi o máis longo conflito militar interno do Brasil. Máis tarde, en 1865, a provincia foi invadida por tropas do ditador Francisco Solano López, durante a Guerra da Tripla Alianza.\nCasa de pedra de inmigrantes italianos, en Caxias do Sul.\nEn 1875 comezaron a chegar os primeiros inmigrantes italianos, que fundaron cidades como Caxias do Sul, Bento Gonçalves e Garibaldi. Coa proclamación da república en 1889, o Río Grande do Sur converteuse en estado. As disputas políticas locais só foron pacificadas cando Getúlio Vargas chegou a gobernador, en 1928.\nO estado do Río Grande do Sur ocupa unha superficie de 281.748,6 km², equivalente en tamaño ó Ecuador ou 3 veces o tamaño de Portugal e pouco máis de 3 % da superficie total do Brasil. A súa poboación equivale a un 6% da poboación total do país.\nAs principais cidades do estado en poboación total, son: Porto Alegre, Caxias do Sul, Pelotas, Canoas, Rio Grande e Santa Maria.\nO estado posúe catro tipos principais de vexetación:\nA Foresta de Araucarias, formada pola conífera Araucaria angustifolia ou piñeiro do Paraná. Esta foresta recubría as porcións máis elevadas do estado, o planalto.\nA Pampa, formada por extensas pradarías que serven de pastos naturais\nA vexetación litoral, que cobre os areais ó longo da costa\nA mata atlántica, continuación da foresta tropical que cubría orixinalmente o este do Brasil, dende o Rio Grande do Norte. Para o oeste, chegaba ata o Paraguai.\nO clima predominante do estado é o subtropical húmido, con estacións ben definidas. Nas rexións montañosas da Serra Gaucha poden rexistrarse temperaturas por baixo dos 0 °C e a caída de neve en días máis fríos do inverno. A mínima rexistrada no estado foi de -13 °C no ano de 1996 no municipio de São José dos Ausentes. Xa as cidades de Uruguaiana, Lageado e Campo Bom ten os récords do estado en temperaturas altas no verán, chegando cerca dos 40 °C.\nÉ o máis grande produtor de calzados do Brasil, axudado polo unha importante gandería. Tamén produce cigarros, produtos petroquímicos, téxtiles, madeira e derivados. A General Motors abriu unha planta de produción no estado, que pode producir ata 200 mil vehículos por ano, dato este que tamén trouxo a instalación de fábricas de pezas automobilísticas para o estado.\nO estado é importante produtor de arroz (vendido para todo o país), soia, millo e trigo. Tamén produce tabaco usado para producir cigarros que o estado exporta. Na Serra Gaucha (nas cidades de Bento Gonçalves, Caxias do Sul e Garibaldi) cultívase a vide.\nO turismo é outra importante fonte de renda do estado, sobre todo nas rexións da Serra Gaucha de colonización alemá (Nova Petrópolis, Canela, Gramado), e italiana (Bento Gonçalves, Caxias do Sul, Garibaldi) cos seus costumes típicos. Ademais das curiosidades históricas, estas cidades albergan paisaxes fascinantes, como a Cascada do Caracol na cidade de Canela, e os canyons de Itaimbezinho e Fortaleza en Cambará do Sul e São José dos Ausentes, ademais dunha gastronomía moi rica, grazas ás influencias gaucha e dos inmigrantes. Gramado tamén alberga un Festival de Cinema que atrae público para asistir a filmes de produción nacional. En días máis fríos de inverno, a caída de neve tamén pode ser un atractivo na Serra Gaucha, principalmente en São José dos Ausentes, considerada a cidade máis fría do estado. A Serra Gaucha recibe millares de visitantes todos os anos.\nPraia da Cal, en Torres.\nNo litoral destacan as cidades de Torres, Capão da Canoa e Tramandaí, que tamén atraen turistas dos países veciños, Arxentina e Uruguai. O litoral de Torres está marcado pola presenza de cantís pronunciados, que atinxen os 30 metros de altura.\nNo interior do estado, destacan a rexión do Pampa, coa súa actividade de gandería e os costumes dos gauchos, e a Rexión das Misións Xesuítas (cidade de Santo Ângelo). Ó suroeste do estado destaca a rexión do Banhado do Taim, que alberga mamíferos (roedores, carnívoros), réptiles e aves, moitos destes ameazados de extinción.\nA poboación do estado descende de inmigrantes europeos, destacando os italianos e alemáns, que fundaron cidades na rexión da Serra Gaucha, pero tamén de portugueses, principalmente das illas Azores (estes en Porto Alegre e no litoral).\nO gaucho típico resulta da mestura de españois e portugueses con indios guaraní e charrua (unha etnia hoxe extinta) e tamén africanos. Descenden dos primeiros poboadores da pampa, instalados a partir do século XVI, que vivían de cazar o gando que fuxía e se criaba solto tornándose salvaxe, nesta rexión de pastos naturais. Existen gauchos tamén na Arxentina e no Uruguai. Hai tamén uns poucos índios puros, de etnias guaraní e kaingang.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Río Grande do Sur\nUniversidade Federal do Rio Grande do Sul. Principal institución de ensino superior do estado\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Río_Grande_do_Sur&oldid=5412166"\nA última edición desta páxina foi o 25 de marzo de 2020 ás 17:20.


Técnica de impresión - Wikipedia, a enciclopedia libre\nBaixo o concepto de técnica de impresión englóbase un conxunto de procesos de elaboración de obras de arte mediante impresión, na maioría dos casos sobre papel ou téxtil. Excepto no caso da monotipia, o proceso é capaz de producir múltiples copias dun mesmo documento ou imaxe.\nXilografía de Jost Amman mostrando un gravador\n1.3.1 Variantes litográficas\n1.4.1 Artistas que empregaron a técnica de augaforte\n1.5.1 Artistas que empregaron a serigrafía\nArtigo principal: Xilografía.\nA xilografía é unha técnica de impresión sobre unha prancha de madeira cortada a febra, na que se labra o texto á man cun cicel ou buril.\nArtigo principal: Gravado.\n"Melancholia I", gravado de Albrecht Dürer.\nO gravado é unha das técnicas máis empregadas, tanto é así que ás veces se emprega como epónimo das técnicas de impresión, menciónase como as tarefas de elaboración de debuxos realizando incisións nunha "matriz", coa finalidade de aloxar nela a tinta para poder así reproducir o mesmo debuxo varias veces. A matriz acostuma ser de metal, empregándose xeralmente pranchas de Cobre ou Zinc.\nGravado a buril\nGravado a punta seca\nGravado á augaforte\nGravado á augatinta\nGravado a media tinta.\nArtigo principal: Litografía.\nA Goulue, Póster litográfico de Toulouse-Lautrec.\nEste técnica de impresión inventada en 1798 por Alois Senefelder emprega unha pedra calcaria previamente pulida sobre a que se debuxa a imaxe en negativo a imprimir cunha materia graxa, ben sexa mediante lapis ou pincel.\nA litografía offset. Trátase dunha variante que a foi descuberta no ano 1904 por Ira W. Rubel\nArtigo principal: Augaforte.\nAs tres cruces, augaforte de Rembrandt.\nO augaforte trátase dunha técnica realizada mediante pranchas ou láminas dunha aliaxe metálica, habitualmente de ferro e/ou zinc.\nPosteriormente a prancha é esparexida con ácido, que corroe o metal non vernizado, facendo visíbel o motivo.\nArtistas que empregaron a técnica de augaforteEditar\nOs artistas que empregaron esta técnica\nAlbrecht Dürer, Rembrandt, Goya, Whistler, Jim Dine, JamesEnsor, Lucian Freud, Paul Klee, Einar Hakonarson, Edward Hopper, Horst Janssen, Käthe Kollwitz, Mauricio Lasansky, Brice Marden, Henri Matisse, Giorgio Morandi, Pablo Picasso, Peter Milton, Paula Rego\nArtigo principal: Serigrafía.\nDetalle dunha serigrafía.\nA serigrafía é un método de reprodución de documentos e imaxes sobre case todos os materiais, que consiste en transferir unha tinta a través dunha gasa.\nArtistas que empregaron a serigrafíaEditar\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Técnica_de_impresión&oldid=5478289»


Oficinas financeiras virtuais | Consumer\nOficinas financeiras virtuais\nOs bancos e caixas de aforro incrementaron as posibilidades dos servizos que ofrecen a través de Internet, aínda que estes non sempre son gratuítos\nXa non éestritamente necesario acudir ás oficinas do banco paira realizartrámites como a consulta de saldos de contas,transferencias, domiciliación de recibos e outras operaciónsfrecuentes. Un computador ou calquera tipo de dispositivo con acceso a Interneté o único requisito paira operar con numerosasentidades financeiras na actualidade. Ademais, existentamén outras formas de acceder a algúns servizos de bancaonline por medio da TDT, teléfonos móbiles senacceso a Internet e por teléfono.\nAlgunhas entidades con oficina virtual\nO mellor é que cada usuario vaia á oficina máis próxima do seu banco ou caixa e se informe dos pasos paira ter a súa propia páxina de servizos\nHai distintostipos de banca online, non só en función dasentidades, senón do perfil de cliente ao que se dirixen. Ademaisdas contas paira empresas e institucións e a banca privada,existen produtos específicos con acceso online pairacolectivos como estudantes, autónomos e particulares.\nA continuación ponse algúns exemplos das opcións máis comúns paira clientesparticulares, ofrecidas por algunhas das maioresentidades financeiras de España, pero a maioría decaixas e bancos teñen servizos online. O mellor é que cada usuariovaia á oficina máis próxima do seu banco ou caixa e se informedos pasos paira ter a súa propia páxina de servizos, así como de cales son estes.\nBancos e Caixas de aforros tradicionais\nO GrupoSantanderofrece una completa demostración dos servizos que podeter un usuario, que van desde a comprobación do estado dassúas contas ao cálculo de posibles hipotecas e préstamosou a realización de transferencias e traspasos.\nBBVA:Non dispón dunha demostración e si non se é cliente non se pode acceder á súa gama de servizos. O acceso realízase desde aweb do banco.\nACaixadispón dunha completa demostración,moi navegable e elaborada nunha páxina dunha elevadausabilidad.\nCaixaMadridofrece algúns exemplos nunha moi intuitiva e sinxela demostraciónpaira o usuario, que lle fará comprender o abanico deposibilidades do servizo.\nBancos (completamente) online\nOpenbank,o banco online do grupo Santander, non dispón dunha demostraciónpero permite obter información de cada una das opciónsdispoñibles desde o menú principal da web, cunha breveexplicación de cada servizo.\nINGdirect é un banco completamente online que permite realizar todas asoperacións desde Internet, en combinación con servizos demensaxería postal e teléfono. Non dispón dedemostración das súas posibilidades e hai que ter una contapaira acceder a elas, pero una das súas vantaxes destacables é queacepta validación mediante a firma electrónica queexpeden as entidades de certificación.\nBankinteré pioneiro entre os bancos online e ofrece todas as operaciónsdesde a páxina web. No entanto, carece dunha demostraciónque permita ao usuario saber cales son os seus servizos.\nOs idiomas en que están dispoñibles os servizos varían en cada entidade; A Caixa conta con versiónen numerosos idiomas: castelán, catalán,eúscaro, inglés, francés, alemán, italiano,sueco, portugués e outros. Outras entidades, como BBVA ouSantander, só dispoñen de versión en español,catalán e inglés.\nIr á páxina anterior: « A seguridade, un requisito indispensable\nIr á páxina seguinte: Non todo é gratuíto »\nbanco entidades online-gl servizos usuario


Nova concentración dos veciños de Cesullas contra a especulación urbanística do alcalde de Cabana - Cabana - Que pasa na costa\nNova concentración dos veciños de Cesullas contra a especulación urbanística do alcalde de Cabana\n25-02-19: Veciños de Canduas piden a dimisión do alcalde de Cabana por abuso de poder.\nurbanismo concentracion corrupcion especulación\nO pasado 24 de febreiro realizaban a primeira concentración ás portas do Concello. Pero parece claro que os veciños de Neaño non teñen pensado deixar aí as protestas. Unhas protestas dirixidas directamente ao seu alcalde, José Muíño, polos exemplos de especulación urbanística que está protagonizando.\nAsí, a veciñanza do lugar de Neaño, parroquia de Cesullas, convoca para este sábado, día 9 de marzo, unha concentración de protesta na praza pública de Neaño. A partir das 12:00h ducias de veciños demostrarán que existe unha clara oposición veciñal ás políticas do alcalde en favor dos seus amigos.\nOs veciños preguntarán onde están as súas parcelas edificables no futuro Plan urbanístico municipal. ”Non se entende como as parcelas que son edificables no actual Plan urbanístico, deixan de selo no novo Plan, e como a maior parte do solo urbanizable pasa a concentrarse nos montes da Carballa, que antes eran solo rústico forestal”, e onde a veciñanza sinala a certos amigos do alcalde como grandes beneficiarios.\nPor outra banda, tampouco se entende a política que se está a realizar en relación ás obras públicas. Todo se basea no “tira cá pala cara adiante”, sen respetar os muros e valados de cerres das fincas, sen expropiar e nun claro abuso de poder que prexudica seriamente ás persoas afectadas.\nAdemais, queren alzar a voz polas verteduras de fecais e os fallos do saneamento que se están a producir no litoral cabanés. “O litoral cabanés fede, mentras hai unha empresa concesionaria OGPO, S.L. que cobraría preto dun millón de euros polo contrato de concesión e saneamento das augas municipais” lamentan.\nO sabado, a veciñanza berrará alto e claro o “Fóra xa da Alcaldía!”, como xa fixeron o pasado 24 de febreiro.\nAlejandra Plaza lánzase á literatura infantil dende a actualidade\nOs veciños de Cabana volveron pedir a dimisión do alcalde pola especulación urbanística\nSufocado a tempo un incendio nunha granxa de coellos de Cabana


SIMONA KANTCHEVA VELIKOVA – EMM Santiago Compostela\nSIMONA KANTCHEVA VELIKOVA\nNacín en Varna (Bulgaria), unha fermosa cidade na costa do Mar Negro con moitas tradicións culturais, festivais musicais e competicións internacionais. Dende que teño recordos, sempre tiven un piano ao meu lado e tocar o piano foi e segue sendo o meu entretemento favorito que se converteu nunha profesión. O meu pai era trompa da Orquestra da Ópera de Varna e moitas veces ía con el aos ensaios, actuacións e concertos. Estudei dende os cinco anos con E. Tsvetkova na Escola Nacional de Artes de Varna, na que me graduei con honras. Continuei os meus estudos na Academia Estatal de Música de Sofía (Conservatorio Superior) coa pianista L. Stefanova e afondei os meus coñecementos no campo da teoría musical cos profesores máis destacados. Despois de graduarme, participei no concurso oposición para profesor a tempo completo na Escola Nacional de Artes de Varna (Conservatorio Profesional), onde traballei ata a miña chegada a Galicia. Dende 1999 colaboro como pianista acompañante na EAEM con numerosos concertos, recitais, encontros orquestrais e clases maxistrais con profesores como D. Hope (violín), J. Moser (cello), E. Terwilliger (trompa) e S. Schilli (óboe) entre outros.\nParticipo a miúdo nos proxectos da Real Filharmonía de Galicia, a Orquestra Sinfónica de Galicia, as Bandas Municipais de Santiago e A Coruña, o Coro da OSG e diversas formacións de cámara tocando piano, celesta, órgano ou clave. Traballei cos directores P. Daniel, D. Slobodeniuk, R. Marbá, M. Zumalave, J. Mena, J. López Cobos e moitos outros.\nDesenvolvín actividade pedagóxica en diversas escolas de música de Santiago, e dende 2011 formo parte do profesorado da Escola Municipal de Música de Santiago de Compostela.\nGustaríame ensinarlle ao meu alumnado non só os coñecementos que recibín do meu profesorado, senón tamén o amor pola música e a capacidade de gozar dela.


Vide: Fundación Vigo Deporte - O Blusens cae ante un bo Santboiana\nO Blusens cae ante un bo Santboiana\nMalia estar un posto por debaixo, Santboiana reforzouse en inverno, mellorando o seu xogo. O Blusens Universidade de Vigo deixou escapar un partido que había encarrilado, cando ao descanso gañaba por 16 a 6, nunha primeira parte que aproveitou moi ben o vento a favor de As Lagoas. Durante a segunda parte non puido anotar ningún punto, mentres que o equipo catalán apoiou 3 ensaios, 1 golpe e 1 drop goal para levarse o partido.\n"Non scrum, non win" dicía un veterano na bancada do campo do CUVI. E é que se notou a fortaleza de Santboiana na loita, con moito peso, minguado ademais o Blusens Universidade de Vigo coa baixa de Maka Tatafu por acumulación de tarxetas. A loita foi unha dor de cabeza durante todo o partido. Outra preocupación, que se notou no xogo ao final do partido foron as lesións de Maguna, Pardo e de Cabo, que deberon deixar en campo antes de tempo. A lesión máis preocupante, ala de Maguna, ao que lle farán estudios durante a semana para ver o nivel de gravidade da lesión do seu xeonllo.\nComezou o partido cun tempranero golpe pasado polo centro Apikotoa, o centro tongano foi un perigo constante. Respondeu Simon con 2 golpes, para poñer por diante ao Blusens Universidade de Vigo, ao que se lle sumaron os ensaios de Cabo e Parga, para chegar ao descanso cun esperanzador 16 a 6 no marcador. O xogo vigués era bo, sobre todo en defensa, contendo os cataláns, e aproveitando as súas oportunidades.\nA segunda parte sería outro cantar. É que o Blusens Universidade pareceu quedar no vestiario, xa que chegou o monólogo de Santboiana. Oportunidades non lle faltaron ao equipo vigués, pero no minuto 54 empataba o partido Santboi cun golpe de castigo, sumado ao ensaio transformado anterior. Outro ensaio de Tauli transformado baixo paus por Apikotoa, xa o xogador do partido, poñía por diante á visita no 73 por 7 puntos, 16 a 23. Un drop goal do centro, asestaba a puñalada final ao Blusens Universidade que xa perdera os 3 xogadores por lesión. Foise o Blusens Universidade a polo bonus defensivo, pero no último minuto Baker, pousaba o balón na zona de marca para darlle triunfo final a Santboiana por 16 a 33.\nAgora o Blusens Universidade ocupa o posto de promoción a 3 puntos dos cataláns e a 7 de Gernika e Hernani, que gañou nos últimos minutos ao líder Bathco Independente. Por debaixo con 16 puntos atópase o Ciencias de Sevilla.