Gárgola (arquitectura) - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Gárgola.\nGárgola no Mosteiro de San Salvador de Celanova (Celanova, Ourense).\nGárgola con forma de gaiteiro. San Juan de los Reyes, Toledo.\nGárgola (no Dictionnaire raisonné de l'architecture française, 1854-1868).\nO termo gárgola é maioritariamente aplicado ao traballo medieval, aínda que tamén existiron en épocas anteriores. No antigo Exipto, as gárgolas empregábanse para botar a auga usada para lavar os vasos sagrados, o que aparentemente precisaba ser feito no tellado plano dos templos. Nos templos gregos, a auga dos tellados pasaba a través das bocas de leóns que eran esculpidos ou modelados en mármore ou en terracota na cornixa. Na cidade de Pompeia, acháronse moitas gárgolas de terracota modeladas con forma de animais.\nUnha lenda local que xira en torno de Sanctus Romanus ("San Román") (631 - 641 d.C.), o primeiro chanceler do rei merovinxio Clotario II, que foi bispo de Ruán, tenta explicar a orixe das representacións de dragóns nas gárgolas. A historia relata como el e máis un prisioneiro, voluntario, derrotaran a Gargouille, un dragón de río (ou serpe de río) que vivía no Sena, en París, e que comía navíos. Un día, o bispo atraeu a Gargouille para fóra do río cun crucifixo, levándoo até a praza principal. Aló os aldeáns queimaran a besta até a súa morte.\nA pesar de que a maioría das gárgolas son figuras grotescas, o termo gárgola inclúe todo o tipo de imaxes. Algunhas gárgolas son esculpidas como monxes, outras combinando animais reais e persoas, e moitas son incluso cómicas.\nGárgolas, ou máis precisamente quimeras, foron usadas na decoración, no século XIX e no comezo do século XX, en construcións de cidades como Nova York e Chicago. Tamén poden encontrarse en moitas igrexas e edificacións.\nUnha das máis impresionantes coleccións de gárgolas modernas pode verse na Catedral Nacional de Washington, nos Estados Unidos. A catedral, iniciada en 1908, mostra demos incrustados en pedra calcaria. Esa colección tamén inclúe a Darth Vader, un político entortado, robots e moitos outras modernizacións da tradición antiga. No século XX, o neogótico produciu moitas gárgolas modernas, notabelmente na Universidade de Princeton, na Universidade de Duke e na Universidade de Chicago.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Gárgola\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gárgola_(arquitectura)&oldid=4483687"\nA última edición desta páxina foi o 17 de setembro de 2017 ás 21:04.


Prestashop | Mancomún\nPrestashop é o xestor de tenda en liña con maior implantación e aceptación no mercado. Trátase dunha ferramenta empresarial cun fucionamento sinxelo e intuitivo para a creación dun negocio en liña.\nEntre as funcionalidades de PrestaShop destacan:\nAmplia variedade de atractivas plantillas de e-Commerce.\nUn CMS e-Commerce para a publicación, edición e modificación de contidos.\nPermite a venda en liña de maneira confidencial e conta con potentes ferramentas de pago e envío.\nPermite conectarse desde calquera lado mediante o m-commerce.\nConta con ferramentas de marketing en liña para dirixir o tráfico, aumentar as vendas e fidelizar os clientes.\nPoderás abrir o teu negocio a consumidores de todo o mundo.\nInclúe máis de 310 funcionalidades integradas para facer a túa tenda nun sitio único.\nPrestaShop é software libre, dispón de aplicacións cliente multiplataforma (GNU/Linux, Mac OsX, Windows) así como clientes para dispositivos Android o iOS.\nHacce conversion & design\nArtigo tecnolóxico sobre Prestashop


Novo pulo ás producións ecolóxicas en Galicia - 21 Noticias\nA creación dun marco xeral de actuacións entre as dúas entidades é o principal obxectivo deste acordo marco, a través do que se busca dar dun novo pulo ás producións ecolóxicas en Galicia coa promoción de actividades científicas, culturais, pedagóxicas e de I+D, ademais de reforzar a alianza xa existente entre as dúas entidades.\nO fluxo de persoal entre a USC e o Craega para a realización daquelas tarefas e proxectos que o requiran e a realización de prácticas por parte do estudantado da USC nas empresas adscritas á entidade responsable da certificación e promoción da agricultura ecolóxica de Galicia constitúen outros dos aspectos incluídos neste convenio marco. O acordo pretende asemade constituír unha ferramenta útil para o sector socioeconómico e fomentar a innovación e a modernización dos sectores produtivos.\nO Craega pechou o exercicio 2020 cun volume de negocio que supera os 108 millóns de euros en volume de vendas certificadas, tal e como se recolle na última memoria do Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica de Galicia, un documento que cifra en 32.055 as hectáreas de superficie dedicadas a produción ecolóxica na actualidade, o que implica un incremento do 126% ao longo da última década. Estes datos, unido aos que reflexan tamén o aumento do número de operadores ata 1.310 inscritos (un 10,83% máis que o ano anterior), constatan que “2020, a pesar da situación excepcional provocada pola pandemia causada pola COVID-19 foi un ano bo para a agricultura ecolóxica”, salientou López Valladares.\nAs provincias interiores de Lugo e Ourense acaparan o 82 % do total de superficie inscrita en agricultura ecolóxica: Lugo concentra máis da metade (52,6 %) da superficie, con 16.854 ha, e Ourense é a provincia que máis medra respecto do 2019, 773 ha (9.404 ha totais). A única provincia que reduce é Pontevedra, -4.047 ha e quédase en 2.096 hectáreas.\nO sector galego ten dous polos territoriais no que a agricultura e produción ecolóxica se refire. A provincia de Lugo leva o peso da produción con 369 operadores e a de Pontevedra o da industria, con 122. Cabe incidir en que os elaboradores case se cuadriplicaron na última década e hoxe representan o 25,8 % dos inscritos. Nos produtores, un dos datos máis importante é que, con 158 operadores, as provincias atlánticas concentran a totalidade da actividade acuícola, representando o 16 % dos produtores primarios.\nRespecto do volume de vendas, o último ano completo pechouse cun volume de negocio de 108.366.111 de euros e certificáronse 15,58 millóns de euros máis que o ano 2019, pese a pandemia. A produción animal leva o peso do Craega neste eido. Así, con 63,12 millóns de euros, supón o 58 % do volume de vendas certificadas. A Coruña destaca como a provincia que máis medra en facturación. Despediu 2020 cunha cifra de 27,2 millóns de euros, un 30 % máis que no exercicio anterior. Á marxe do leite, os ingresos do sector eco galego apóianse nas carnes (15,28 millóns de €), conservas de peixe (14,3 millóns de €) e nos ovos (7,8 millóns de €) como principais producións por volume. Ademais, esperta a produción vexetal, cun crecemento nos tubérculos, recolleita silvestre e na horticultura que tanto demanda o consumidor galego.\n« Madrid realiza una prueba piloto con un autobús urbano 100% eléctrico en Getafe\nLa Xunta convoca ayudas para la celebración de festivales, certámenes y ferias culturales de carácter aficionado »


Segunda parte. Capítulo IV (p. 65-69)\nCaitano e Martiño son dous tipos moi distintos.\nCaitano é alto moreno, d'ollos grandes, castaños e moi expresivos, e pelo e barba tamén castaños e moi rizos.\nAnque viste con alegancia, porque se lle axeita todo moi ben, non ten pasión por gastar en vistidos pr'andar á moda. Máis ben se nota algun qu'outro dia descoido na limpeza da roupa, como si non se acordara d'escubillala.\nAs principais aficiós que ten son os libros, a música y-a pintura.\nO seu carto teno cheo de libros por todol-os cantos y a sua mesa é un revoltixo de papés e libros que solo él o entende, e que non permite á patroa que llo amañe, porque según él di, si lle andan arregrando a mesa todo llo descompoñen.\nO seu instrumento è o piano qu'o deprendeu dende pequeno e que toca moi ben, pró por eso na alcoba ten unha guitarra, que de vez en cando puntea e lle sirve pra acompañarse, cando está de bon humor, bonitas cántigas que sabe cantar moi ben e con voz moi dôce e ben timbrada.\nTamén se ven no seu carto cadros a o oleo y-acuarelas, feitas por él nos ratos de vagar.\nA pesar de todas estas distrauciós é nas crases\nun dos millores estudiantes y-os mayestros trátano con moito cariño como si fora un amigo.\nAdiquiriu fama de valente dend'o pirmeiro ano d'estudio en Madrid, porque ó principio efeuto do seu caracter, quixérono tomar de chacota os compañeiros.\nCaitano ten caraute franco, comunicativo y-o mesmo tempo, efeuto do fondo, é sinxelo nos seus pensamentos.\nUn dia fixéronlle burla do acento gallego que tiña ó falar y-encolleuse d'hombros; outro dia sacáronll'a conversaceón dos gallegos, falando mal d'eles, e tamén calou por non armar quimeria, e como notasen que poucas veces s'enfadaba tomando a chanza cantas indireutas máis ou ménos bulronas lle botaban, tomaron por cobardía aquela autitú, porque como era xa un dos millores estudiantes non podian tel-o por burro.\nE xeneral qu'os gallegos sean refreusivos e non sean provocadores, parecendo a veces cobardes, cando non son mais que prudentes, resisitindo os impulsos d'armar camorra, por pensar nos resultados unhas veces, e outras por dar por feito que non vale a pena o andar á paus, por cousas tan pequenas como as que acostuman a originar as custiós entre rapaces.\nPró un dia non estaba Caitano de bon xenio. Atopábase n'un corro de compañeiros e sacaron a custión de Galicia, falando mal d'ela. Non habia ali mais gallego qu'il e repricoulles.\n—Falais mal da miña terra porque non a conoceis.\nNamentras falasteis mal dos gallegos, tomeino a broma porque ben sabedes que no mesmo Madrid hay eminencias gallegas de pirmeiro orde.\n—E qu'o gallego que sal listo sal de verdá.\n—Eso é outra preocupaceón d'os enfatuados que non son gallegos. En Galicia, como en todas partes, hainos burros e listos, pró si se estudia esa gran masa que chaman vulgo, ou pobo, composta de labradores e obreiros, e se compara co-a das mais rexiós d'España, hase de ver que en Galicia está mais ilustrada, e que se poden escoller n'ela mais homes de talento natural craro, por término medio,\n—Pois non tes pouca pretensión, dixo outro en son de mofa.\n—Digo a verdá y-é unha estupidez falar d'aquelo que non se conoce, por eso vos consinto que faledes de min xusgándome asina ou asado, porque me importa pouco o voso xuiceo; pero d'hoxe endiante non lle consinto a naide, que non dese probas d'haber visto a Galicia qu'a xuzque mofándose d'ela.\n—¿E que ll'has de facer ó atrevido?\n—Por de pronto andarlle co-as maus na cara e dempois correrlle todo o corpo si non bota a fuxir.\nAsi deprendereille crianza pra outra vez.\n—Este valente desfaiche os morros e tí e a calquera que valla mais qu'a ti, e que queira probalo.\nE dicindo e facendo foise cara a él ardendo co-a carraxe e deulle dous bofetós que s'oiron de moi lonxe.\nTrabaron unha loita desesperada.\nO pirmeiro ímpetu dos compañeiros foi separalos, pero entrambos berraban: ¡Deixádenos!\nE soparárons'en corro siguindo as fases da\nloita y esperando en que Caitano salise vencido, porque o outro tiña fama de matón e non pensaban qu'oubera quen lle metese mau.\nO contrincante de Caitano era corpudo, algo mais vello e tiña cara de poucos amigos.\nVendo que Caitano pegaba forte e con moita lixeireza, tratou de pillalo y amarrarll'os brazos.\nEstonces comenzou unha loita corpo a corpo terrible na que cada un trataba de ceibar un brazo pra arrear donde cadrase, porque xa entrambos estaban cegos.\nCaitano non podia desprenderse d'os nervudos brazos do outro, parecia que levaba a pior parte. O contrario trataba de tumbalo no chan e parece que cada vez ll'era mais doado, pois d-unha estivo pra caer.\nFolguexaban feramente e pol a cara d'entrambos corria o sudor mezcrado co-a sangre.\nDe pronto caeron o chau.\nUnha escramaceón saliu de todol-os presentes que se botaron de contado a desaprilos.\nCaitano caera por encima e desprendéndose lixeiro púxolle unha rodilla na boca do estómago ó outro, que rabioso loitaba por erguerse e díxolle\nD'aquela soparáronos us e outros dicindo:\n—Basta. Loitastes como dous valentes, pero hay que darlle a noraboa a Caitano.\n—Esto ten que festexarse, que se dean as maus e que o vitorioso convide.\n—Non hay inconveniente, dixo Caitano, limpando a cara. Solo me propoñia aprenderlle a ese a respetar ós mais e que é moito máis doado do que pensaba encontrar co-a forma do zapato.\n—Outro dia nos veremos, dixo o outro limpando a sangre qu'inda lle corria pol-os fociños.\n—¡Que outro dia! Agora mesmo os dades a mau y-almorzar todos xuntos como bos amigos, que paga Caitano.\n—Si por certo.\n—Pois a latar, a latar.\nE medio ás reboladas foran levando ó contrincante de Caitano dempois de facerlle dar á mau alí mesmo; dirixindose en medio d'unha grande alegria a bon paso a un dos restaurás de Madrid.


Comezou a Campaña de Nadal de Acisa Ribadeo | A Mariña Xa!\n21 minutos O PP di que “cos socialistas Alcoa-San Cibrao leva o camiño de Endesa-As Pontes”\n9 horas O Concello de Viveiro pon en marcha unha campaña online para activar o turismo\n9 horas O PP de Ribadeo di que a zona rural está invadida de maleza\n9 horas O GDR de Galicia traballan nun plan de reactivación económica\nComezou a Campaña de Nadal de Acisa Ribadeo\n2 Dec 2019 Actualidade, Ribadeo Actualidade, Ribadeo\nArrincou a Campaña de Nadal de Acisa, que culminará o 11 de xaneiro coa Festa do Comercio na que se sortearán 4.000 euros en vales de compra para gastar nos establecementos asociados. Os clientes do comercio e da hostalería poderán facerse cos rifas desde o 1 de decembro ata o 11 de xaneiro.\nOs negocios terán a disposición dos seus clientes as rifas do sorteo que serán entregadas por cada compra realizada en calquera dos establecementos asociados de Acisa , sen importe mínimo, e a cantidade de rifas a repartir por cada compra establecerase mediante o criterio de cada comerciante. As rifas deberán estar debidamente seladas por cada establecemento de xeito visible na parte dianteira ou traseira da mesma. En total distribuiranse 200.000 rifas entre os asociados.\nO día 11 de xaneiro de 2020 celebrarase o sorteo e as persoas que teñan rifas poderán depositalas nunha urna instalada para elo, na entrada da carpa situada no parque San Francisco, dende as 16.00 ata as 20.30 horas. Ademais terán que gardar a parte a conservar para participar no sorteo. Desde a directiva de Acisa explican que “a rifa na súa totalidade é para o cliente. Está composta de dúas partes, unha para el e outra é a que hai que depositar na urna o día do sorteo”.\nOs 4.000 euros en premios serán repartidos en tres presenciais e un non presencial. Os presenciais serán de 2.000 euros, 1.000 euros e 500 euros en vales de compra de Acisa Ribadeo. Ningún premio quedará deserto e de non aparecer o gañador procederase a sortear de novo, “polo que os participantes deberán estar fisicamente no lugar”. Ademais haberá un premio non presencial de 500 euros en vales de compra, que se dará a coñecer o mesmo día 11 de xaneiro e sortearase mediante un programa informático que escollerá de forma aleatoria un número dos 200.000 entregados nas rifas.\nO gañador do sorteo non presencial terá ata o día 17 de xaneiro para presentarse nas oficinas de Acisa Ribadeo e así cobrar o premio. De non presentarse considerarase deserto. Os gañadores premiados coas rifas agraciadas no sorteo presencial cobrarán o premio o mesmo 11 de xaneiro.\nOs vales de compra de Acisa Ribadeo deberán ser gastados no período de dous meses, dende o 11 de xaneiro ata o 11 de marzo de 2020. Os vales só poderán gastarse nos establecementos asociados e terán que ser gastados de forma íntegra.\nColaboran na organización desta campaña xunto a Acisa : Concello de Ribadeo e Xunta de Galicia.\nA IX Festa do Comercio foi presentada por Francisco Iriarte, presidente de Acisa ; Jesús Pérez, xerente; e Carmen Cruzado, vogal da xunta directiva.\nAnterior A Deputación financiará as obras de mellora do centro de menores San Aníbal de Burela\nSeguinte Peque, Jenny Lores e Ana Romero defenderán a España en Burela


Sorteo Verán 2021 - Tórculo Comunicación Gráfica\nNa antigüidade, Fisterra\nera o límite do mundo.\nAgora, o mundo e a comunicación non teñen límites.\nPor iso querPor iso queremos achegarte ao infinito\ndesfrutando dunha noite baixo as estrelas.\nPor cada 100€ (IVE non incluído) de compra recibirás unha participación para o sorteo.\n*Para compras realizadas entre o 01/06/21 e o 30/07/21.\nPor cada 100€ de compra asignaráseche unha participación.\nAs participacións obtidas durante o período de validez do sorteo serán enviadas durante a primeira semana do mes de agosto de 2021 á conta de correo electrónico coa que o cliente estea dado de alta na nosa base de datos.\nO sorteo do agasallo realizarase durante a primeira semana do mes de agosto de 2021, momento no cal se contactará cos ganadores do mesmo.\nDesfruta dunha noite de observación baixo as estrelas para dúas persoas nunha das GRAN BURBULLAS de ALBARARI\n(Campamento Starlight acreditado), Orión ou Perseus (A Coruña) ou Spica, Centaurus, Australis, Borealis ou Áuriga (en Sanxenxo) para uso en calquera data nos próximos 6 meses (incluíndo fins de semana e temporada alta). Agasallo valorado en 225€.\nNon te pierdas este sorteo!


O Mace Sport atrae a 1.500 taekwondistas ao seu clásico Open Cidade de Pontevedra - Pontevedra Viva\nPresentación do XXII campionato de taekwondo Cidade de Pontevedra\nO Mace Sport atrae a 1.500 taekwondistas ao seu clásico Open Cidade de Pontevedra\nMércores 30 de Outubro, 2019 ás 13:19 do Mércores 30 de Outubro, 2019\nO pavillón de Príncipe Felipe acolle esta fin de semana a vixésimo segunda edición do campionato internacional de taekwondo Cidade de Pontevedra, que reunirá na capital lerezana a máis de 1.500 deportistas de todas as idades.\n"Para nós é un gran evento deportivo e é un orgullo facer este campionato e ter un club como o Mace Sport con deportistas de nivel internacional", declarou o alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, na presenteción do torneo que tivo lugar este mércores no Concello.\nOs combates comezarán o sábado á primeira hora e non terminarán ata a tarde do domingo, só haberá descanso pola noite. Os primeiros en demostrar o seu nivel serán os deportistas de categoría júnior e infantil. Pola tarde será a quenda dos alevíns e cadetes, mentres que na mañá do domingo decidirase o gañador das categorías absoluta e máster. Na mesma mañá de domingo terá lugar a proba de técnica e, pola tarde, a de exhibición e freestyle.\nUnha das novidades desta edición está no plano tecnolóxico. Por primeira vez en España, nun campionato organizado por un club, os taekwondistas competirán con cascos e monos electrónicos, uns elementos transcendentais para determinar a validez dos golpes. Ademais, as pistas estarán equipadas cun sistema de vídeo replay de catro cámaras.\nEntre os participantes, están taekwondistas de clubs de Colombia, cabo Verde, Portugal e de todas as comunidadades de España. A imposibilidade de alongar a competición durante dous días obriga ao Mace Sport a limitar a participación. "Sabe mal dicirlle que non á xente, pero non podemos meter máis xente en só dous días. Non paramos nin para comer", remarcou o presidente do club Miguel Cortegoso.\n"É o Open máis importante de España que organiza un club", destacou o presidente da Federación Galega de Taekwondo, Juan Carlos Eiriz, durante a presentación do evento. No acto participou tamén o representante da Xunta en Pontevedra para os Deportes, Daniel Benavides, quen se desfixo en eloxios cara ao club pontevedrés pola súa ambición e promoción deste deporte. Tamén o deputado Gregorio Agís, en representación da Deputación, falou da importancia destes eventos e da "obriga de apoiar esta iniciativa".\nSara Cortegoso, Iván García e Arlet Ortiz, ouros pontevedreses no Nacional de taekwondo\nMiguel Cortegoso, do Mace Sport, é o novo director do Comité de Exhibicións de Taekwondo\nÉxito de participación na XII edición do Campionato Internacional de Taekwondo\nPor Redacción & Diego Torrado | Sábado 2 de Novembro, 2019\nSemana europea para o taekwondo pontevedrés


Feijóo ve "ilegal" a lei que penaliza as herdanzas en vida: "Atenta contra o Estatuto"\nAlberto Núñez Feijóo, na rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta. PEPE FERRÍN (AGN)\nO presidente advirte de que "chove sobre mollado" co Goberno e sinala que "prexudica" aos mozos galegos que máis o necesitan\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, foi rotundo ao pronunciarse en contra do proxecto de lei que pretende cobrar unha plusvalía a aqueles herdeiros que se desfagan de parte do recibido en vida dos seus proxenitores se aínda non faleceron. "Unha lei ilegal", cualificou o mandatario autonómico se se chega a aprobar, que "atenta contra o dereito civil galego", o "Estatuto", "autogoberno" e as "competencias" autonómicas.\nAsí, sobre o que chamou "ameaza de subir impostos en Galicia", Feijóo manifestou que é "francamente sorprendente". "Detrás hai unha vulneración dos dereitos civís dos galegos amparados no dereito civil de Galicia, que ten base no Estatuto de Autonomía, e hai claramente unha vulneración do autogoberno e unha subida de impostos. Non é un tema menor", advertiu.\nO mandatario galego, cuxo Goberno defendeu e aprobado a exención de impostos de sucesións, censura que neste proxecto de lei —que agora pasa a debate na Cámara alta— "establécese unha presunción de fraude" sobre os herdeiros.\nVER MÁS Así é a nova norma que torpedea os pactos sucesorios galegos\n"PORQUE SE NECESITA". "Que un pai ou unha nai que deixa un piso ou unha cantidade económica a un fillo que está a empezar a saír adiante, automaticamente, se ese piso ou ese diñeiro entrégase ou se vende antes de que faleza o pai ou a nai, hai unha fraude; e con todo, se se vende despois, non hai unha fraude", expuxo Feijóo, para manifestar, de novo, que se trata dunha "formulación cando menos, moi sorprendente".\nÉ máis, o xefe do Executivo autonómico alertou de que, se alguén vende a súa herdanza, suponse" que é "porque o necesita", "non porque lle guste". "Se o vende se morre, si; se non, hai que pagar. é unha cuestión que é sorprendente, unha presunción xeral de fraude. Non hai antecedentes respecto diso", aseverou Feijóo, quen concluíu que "é difícil castigar máis aos que máis o necesitan".\nO mandatario autonómico tamén esgrimiu que "non hai ningún dato" da Axencia Tributaria que avale esta cuestión. Recordou que en Galicia hai 142.000 cidadáns que recibiron unha parte da herdanza en vida.\n"Isto vai prexudicar aos mozos galegos que agora van ter que pagar impostos. é difícil castigar máis a quen máis o necesitan", salientou Feijóo, quen recordou que as exencións son para herdanzas "non ilimitadas", senón para bens que "non superan unha cantidade concreta" (un millón de euros).\n"Lamento moito esta falta de respecto ao autogoberno de Galicia e esta acusación de fraude. é unha subida de impostos e unha vulneración do autogoberno que non podemos aceptar", remarcou o presidente autonómico. Feijóo avisou de que "empeza a chover sobre mollado" e de que, "no caso de que se aprobe, será unha lei ilegal porque atenta contra o Estatuto de Autonomía e as competencias" galegas, o que podería acabar derivando —aínda que non o mencionou expresamente na súa intervención— nun novo conflito de competencias entre Xunta e Estado.\nFeijóo ve "ilegal" a lei que penaliza as herdanzas en vida: "Atenta...\nAcordo para prorrogar os Erte ata o 30 de setembro


Como facer máis eficientes os nanofármacos?\nEsquema do funcionamento das nanopartículas no corpo humano.\nUn estudo no que participan investigadores CiQUS e o CHUS analizan os últimos avances destes compostos, importantes na loita contra o cancro\nPor Redacción | 23/03/2017\nUnha das grandes esperanzas da medicina dos próximos anos está no potencial que teñen os nanofármacos, medicamentos microscópicos que poderían servir, por exemplo, para detectar e recoñecer tumores de xeito rápido e selectivo. Non en tanto, hai un pequeno problema. O sistema fagocítico mononuclear, que coordina parte das defensas do noso corpo, reacciona ante estes corpos “estraños” e impide o seu avance, “secuestrando” máis do 99 por cento das nanopartículas que se administran in vivo.\nPorén, os investigadores médicos continúan buscando o xeito de superar esta barreira. Nesta liña, acaba de publicarse un estudo na revista ACS Nano no que participan os investigadores Pablo del Pino e Beatriz Peláez, do CiQUS de Santiago, Manuel Collado, do CHUS, e Ester Polo, do University College de Dublin. Neste traballo, abordan os últimos avances deste eido e os retos científicos que se presentan para solventar e mellorar as capacidades dos nanofármacos.\nTal e como apuntan na súa investigación, un dos maiores problemas para loitar contra os tumores é a complexidade do seu micro-entorno. Así, o artigo incide na necesidade de crear unha especie de bibliotecas de nanomateriais con propiedades ben definidas para avaliar o seu comportamento nas células. Suxiren, por tanto, o desenvolvemento de estudos básicos desta natureza para comprender mellor as interaccións entre células e nanopartículas in vivo. Ao mesmo tempo, propoñen tamén mellorar o deseño de fármacos baseados en nanopartículas que sexan realmente eficientes.\nOs autores deste traballo destacan, do mesmo xeito, que a barreira entre a “proba de concepto” e “medicinas avanzadas baseadas en nanomateriais” irase facendo cada vez máis laxa, a medida que aumente o coñecemento das complicadas interaccións que xorden entre as biomoléculas presentes nos organismos e os nanomateriais que se introducen neles.\nTemas: beatriz peláez, Cancro, CHUS, CIQUS, ester polo, investigación, Manuel Collado, nanofármacos, Nanopartículas, pablo del pino, tumores


En Ourense o proceso madurece máis lentamente, e de feito tardan algún tempo máis que os seus correlixionarios pontevedreses en escindírense. Pero lento e todo o proceso dase, e os síntomas existen. Otero Pedrayo, que permanecerá fidel ó partido, expresa transparentemente o desacougo dos conservadores ourensáns, nunha amplia serie de artigos, publicados algúns deles en «A.N.T.», nos que critica a orientación do P.G. e batalla con ardentía pola volta a anterior situación de isolamento. Foi él quen na IV Asamblea do P.G., acontecida en Santiago no mes de abril de 1935, propugnou, no nome dun pequeno sector do Grupo ourensán, que o P.G. se declarase incompatible co marxismo, contrario á incorporción do laicismo á Galicia futura e non adherido á doctrina da intanxibilidade da Constitución, por non acepta-la neutralidade relixiosa do Estado (5). A actitude esquerdista da meirande parte dos políticos galeguistas, sume a Vicente Risco dende moi cedo nunha crise que o leva a teoriza-lo desapego dunha realidade que lle resulta ingrata (6). Coida ademais —trocando de maneira de pensar— que non era comenente arredarse da cuestión relixiosa e social que tanto interesaba á xente, so pena de que o pobo se desinteresase dos galeguistas. A división do partido que elo comportaría resultaba para el ata certo punto inevitable, dado o malestar dos conservadores pola proclividade esquerdista da maioría do P.G. Estaba tamén a cuestión do auxe das forzas dereitistas que facía aconsellable crear un partido galeguista de similar orientación para tentar de atreguelas ó galeguismo (7). Polo demais, a sua influencia no Consello do P.G. era nula a estas alturas, o que o levou a presenta-la baixa no partido en máis dunha ocasión, pero a retirou sempre. Os vencellos de irmandade e a esperanza dun novo troque da orientación política o animaron a permanecer nel, mesmo cardo se esgazaron os pontevedreses (8). O principal portavoz das discrepancias dos galeguistas ourensáns era o «Heraldo de Galicia». Así, por exemplo, nun número de febreiro de 1935 (9), como o P.G., criticaba a política do Goberno de dereitas verbo de Galicia, por parercerlle censurable fundamentalmente na sua vertente económica, pero, a diferencia de aquel, desmárcase tamén dos partidos da oposición que clamaban descontra da desvirtuación das esencias da República do 14 de abril, dicindo que a restauración desas esencias non remediaría as necesidades vitais dos galegos: «pues tampoco se remedió aquí nada mientras tales esencias rigieron». Tamén dende a revista «Alento» fan públicas as suas ideas que estaban rifadas coa ortodoxia do P.G.\nEsta postura oficial do P.G. soamente foi contraria en conversas ou cartas privadas, ou ben en público por parte dalgún galeguista aillado. Especialmente Filgueira Valverde foi obxeto de acedos comentarios, de parte de Víctor Casas —en carta a Bóveda— (18), e de severas reconvencións do propio Alexandre Bóveda nunha extensa misiva que lle remite ó persoeiro do galeguismo conservador (19). Castelao é quen dende Badaxoz envia un artigo a A.N.T. (20) censurando rexamente ós firmantes do manifesto de «D. G. de P.» por lazaren a unidade dos «bos e xenerosos» xusto no momento en que maior debía ser a sua compenetración, dadas as favorables expectativas autonómicas existentes. Castelao manifesta, ademais, a súa oposición a calquera entendemento político con eles, cuestionando a «forteza dos seus sentimentos patrióticos». Polo demais, as críticas a Filgueira feitas por algúns galeguistas dende as páxinas de «Ser» e «El Pueblo Gallego» son rápidamente acaladas por Bóveda —que víase condicionado polo seu parentesco con algúns dos escindidos (21)— dicindo en A.N.T. (22) que no se lle había de criticar por máis que cometera o erro de se escindir e andivese daquela «na compaña de instigadores de dudoso galeguismo». O voceiro oficial do P.G. publica tamén unha apostilla suscribendo a postura de Alexandre Bóveda (23). Para este dirixente do P.G., como tamén para Castelao (24), a escisión fora prematura, por considerar que ata que non fosen dabondo fortes os galeguistas como para asegura-lo triunfo da sua causa deberan permanecer unidos mantendo o convenio de neutralidade nos puntos de litixio (25).\nConquerida a unidade organizativa, D.G. leva a cabo una laboura de espallamento tentando crear novos grupos e difundi-los ideais do partido. Lograron poñerse en relación cun certo número de persoas da província de Ourense (47), a fora dela en Arbo (48), segundo a información de que dispoñemos. Pero o tempo xogaba en contra dela xa que só tres meses despois prodúcese o levantamento militar. Para máis, a campaña de plebiscitación do Estatuto, na que D.G., como veremos, interven activamente, a obriga a distraer forzas, mermando, así, as suas posibilidades de implantación. Debemos sinalar, ademais, outro motivo que coadxuda a que D.G. non pase de ser unha tentativa fallida no que fai ó seu declarado propósito de atraguer ás suas ringleiras, ou cando menos ó campo do galeguismo, ás forzas de dereitas: non tódolos elementos que integraban a ala conservadora do P.G. participaron na andaina de D.G. En efecto persoeiros tan significados como Otero Pedrayo (49), López Cuevillas, Ramón Villar Ponte (50) e algúns outros (51) prefiren continuar no P.G. (abandonando a Risco, según él mesmo se queixaba) loitando para que éste abandonase o Frente Popular. Ademais, hai tamén quen, como Alvaro Cunqueiro —de nidio pensamento conservador—, considera que tódolos galeguistas debían seguir unidos nun mesmo frente, sen deixar que os dividiran etiquetas de esquerdismo e dereitismo (52). Así pois, era prácticamente imposible que en tan pouco tempo e con tanta desunión e confusión, a «Dereita Galeguista» conquerise dar cabo ó tradicional desapego da burguesía, de Igrexa e da opinión católica e de dereitas en xeral, verbo do galeguismo, que, con moi poucas e senlleiras excepcións, sentía, tal e como apuntan Francisco Carballo e Alfonso Magariños (53).\nA primeros de xuño constituíuse en Ourense o Comité da Autonomía, integrado por representacións do Frente Popular. A «Dereita Galeguista» propugnaba a incorporación ó Comité de Propaganda doutras organizacións políticas de significación autonomista —en consonancia coa sua teoría da «tregua sagrada» á que aludimos—, pero non conqueríu que prosperase a sua postura pola oposición dun sector marxista. Isto mesmo aconteceu tamén noutras provincias, pero a diferencia delas, cando menos en Ourense permitíuse a incorporación de Fernández Borrajo ó Comité de Propaganda, en calidade de secretario. Porén, especificábase que estaba alí a título personal, con independencia da súa afíliación, ainda que para ninguén era un segredo que Borrajo actuaría de feito como representante da D.G. O caso era garda-las formas (58).\nTemos así que o sectarismo da esquerda frente-populista impide que polo menos un sector da opinión conservadora, colabore unitariamente na campaña plebiscitaria. Con elo a proposta de colaboración en cuestións de significación galeguista, que a D.G. propuxera ó P.G. no seu manifesto fundacional, e que fora ben acollida polo P.G., faise inviable, inducindo, xa que logo, a ambalas duas organizacións a levar a cabo unha actividade de propaganda paralela, coincidente na práctica, pero inconexa. Poucos días despois tivo lugar unha xuntanza en Santiago dos representantes dos diversos grupos nacionalistas e galeguistas de dereita, na que Risco actuou de Secretario. Deuse conta da intervención dos representantes do partido nas reunións que se tiñan celebrado para constitui-los comités provinciais de propaganda estatutaria, acordápdose mante-la intelixencia cos partidos republicanos de dereita e centro, cos cales tiñan maior afinidade, e recaba-lo apoio dos partidos que non perteñecían ó Frente Popular, para levar a cabo conxuntamente unha campaña «en sentido estrictamente autonomista» (59), que asegurase o éxito do Estatuto. A «Federación de Forzas Nacionalistas e Galeguistas de Dereita» realiza unha campaña de considerable intensidade. O seu Consello Executivo fai un chamamento dende a prensa (60) pedindo o SI para o Estatuto. No «Heraldo de Galicia» insertan un traballo explicando as características e ventaxas do texto autonómico (61); en varias cidades os oradores de D.G. dan conferencias en galego, que son recollidas en amplias glosas periodísticas e retransmitidas ademais pola radio, que presta —coma xa diremos— unha importante cobertura á campaña estatutaria (62) . Móstranse especialmente activos Filgueira, Banet, Risco (63) e Fernández Borrajo (64). Como é lóxico, D.G. imprime a súa propaganda estatutaria un sesgo tradicionalista e confesional; quixera que a campaña fora «estrictamente autonomista», pero os alporizados ánimos tanto da dereita como da esquerda, fan que ésta, que é a que leva o peso fundamental da propaganda do Estatuto, introduza cuestións por completo alleas á autonomía (65). D.G., pola sua banda, apela os católicos e xentes de dereitas para que apoien o Estatuto, que, segundo ela, puido e debeu vir polo esforzo das dereitas, se non fora pola sua pasividade. Sucede así que: «Outros escriben por nosotros con letra roja los postulados de nuestra doctrina» (66). Para persuadir a estes sectores fai pródigo uso da frases lapidarias («Votamos Ia autonomía para que nadie a pretexto de nuestras libertadas contradiga nuestras viejas virtudes») e argumenta que non se debían abster, por máis que as esquerdas pregoasen que non se precisaban os votos da dereita, para gañar, así, o lexítimo dereito á opinión na futura gobernación de Galicia; aducía, tamén, que se ben o Estatuto era naquel intre unha porta aberta á libertade, no futuro podía ser unha porta pechada ó comunismo (67).\nCompre tamén facer mención a un sector do galeguismo, ubicado preponderantemente na Coruña, que dende 1929 abandona a doctrina accidentalista, para comprometerse con firmedume na loita a prol da instauración da República. Foi así como A. Villar Ponte, Lugrís Freire, Anxel Casal, Víctor Casas, etc. crearon a O.R.G.A., sen abandonar por elo as I. da F. Este sector do nacionalismo asóciase cos elementos republicanos, que lideraba Casares Quiroga, a asunción do cal —polo menos teórica— do sistema federal, permítelles abriga-Ia esperanza de que labourando pola República conquerirían de paso un goberno federal para Galicia, do cal a primeira era requisito imprescindible, e como tal, prioritario. Son ademais estes galeguistas os que exhortan ós seus «irmans» para que se decantasen do mesmo xeito.\nA corrente de Anton Vilar Ponte encarna, en derradeira instancia, a tentativa de dotar de operatividade ó movemento galeguista —deica enton esfarelado e con pouca incidencia social— incrustándose na entrana dun partido forte de distinta significación á nacionalista, para influir dentro dal con miras a galeguizar a sua actuación. Esta opción perde adeptos cando se funda en nadal de 1931 o Partido Galeguista, gañados pola contraposta e preponderante opinión de que os galeguistas precisaban actuar dende un receptáculo organizativo e político propio. O feito de que o cambio de réxime xa non constituira un problema, e a inconsecuente práctica autonomista da O.R.G.A., fixeron o resto, despexando as últimas dúbidas de moitos seguidores de Antón Vilar Ponte. O fracaso terminante e definitivo desta opción non demorou moito en chegar. En afecto, en 1934 cando o P.R.G. decide fusionarse con «Izquierda Republicana», Vilar Ponte ingresa no P.G., por non estar dispoto a militar nun partido de obedencia non galega, e farto das inconsecuencias —de índole autonómica fundamentalmente— do partido de Casares. Todo elo non obstou para que durante os primerios meses de vida do sistema republicano os galeguistas da O.R.G.A. tivesen maior eficacia política que os ciscados nacionalistas puros. Así, namentras estes últimos se entregaban a unha campaña de mitins de sensibilización autonómica, o sector de Vilar Ponte conquire que a O.R.G.A. convocase unha asamblea pro-estatuto, que tivo lugar na Coruña o 4 de Xuño de 1931, da que saíu o primeiro proxecto de Estatuto, de alento federalista, que fracasou precisamente porque a Constitución non o foi, amén da precaria apoiatura social que o sustentou. Agora ben, tampouco a liña pura do nacionalismo que encarnou o P.G. puido actuar aillada das demais forzas de distinto signo, tal como eran nun principio os seus propósitos, tendo que formalizar, ó cabo, unha alianza estable con elas, sendo este o único xeito que atopou de conqueri-lo seu obxectivo mínimo —ó cal houbo de adicar un esforzo máximo— cal foi a plebiscitación favorable do Estatuto Galego. Ademais, como queira que o sistema electoral republicano favorecese as coalicións entre os partidos, os galeguistas seguidores de Bóveda e Castelao non poideron sustraerse a esa lei tendencial e velaí que houberon de aliarse con certas forzas republicanas nas tres eleccións xerais que se celebraron nos anos de vixencia do réxime republicano. Polo menos parcialmente. Así, nas de xuño de 1931, das duas provincias nas que presentaban candidatura, Pontevedra e Ourense, entraron en coalición nunha, a mencionada en segundo lugar. Na consulta de novembro de 1933, compareceron en concerto tos republicanos nos distritos de Coruña e Pontevedra. O cabo, nas eleccións de febreriro de 1936, formalizaron a alianza co Frente Popular nas catro provincias, ainda que logo, por certos avatares, resultou inoperante na lucense.\nNa República cristalizou unha corrente galeguista relativamente unida, a pesare da pugna devandita (e doutras divisións que se suscitaron ás que pararemos axiña a facer referencia), resolta en favor do P.G. Pero salientemos denantes que é neste período cando o nacionalismo galego escomenzou a ser un movemento de masas, que contaba en 1936 con deputados. (algún deles, como Castelao, o máis votado na sua provincia), concellais, asociacións agrarias e un degrao de implantación social nada desdeñable e que, ademais, ía in crescendo a un ritmo prometedor. De feito, estamos persuadidos de que de prolongarse a existencia da Segunda República algúns anos máis, podería chegar a ter unha base de masas como a que, a titulo de referencia, secundaba os proxectos nacionalistas de Cataluña e Pais Vasco. Esta implantación social do nacionalismo galego, conquerida por primeira vegada na sua historia, veu dada en gran parte pola existencia dun réxime de libertades que incitaba ás correntes ideolóxicas, plasmadas nos distintos partidos, a percura-lo apoio popular —superándose así o tradicional sistema de partidos-cúpulas dirixentes— dado que o pobo era en definitiva o protagonista do sistema, dun xeito que xa non era só, como antes, xurídico-formal. Para chegar a isto o galeguismo tivo que vencer fortísimas resistencias internas que teimaban en manter ó nacionalismo como un dominio exclusivo dunha minoría ilustrada e consciente de «bos e xenerosos». A inercia elitista frenou o espallamento do P.G. ó longo do primeiro bienio, e soamente cando aconteceu o abrouxador revés electoral de novembro de 1933, a meirande parte dos seus membros abriron os ollos e non dubidaron en dirixilos a amplia base do país, á que escomenzaron a tentar de encadrar nas organizacións do partido, e non soamente concienciar, para que se adherisen espontáneamente á senlleira minoría de patriotas, como denantes pretenderan.\nPero diciamos anteriormente que as divisións existiron, a pesares de que non tiveron envergadura dabondo como para impedir que houbese un núcleo que sobranceara con moito por sobor dos demais —o P.G.— que deste xeito puido obter resultados políticos notables. O movemento galeguista, de feito, repártese nunha serie de organizacións febles e fugaces: «Dereita Galeguista», «Unión Socialista Gallega» e «Vangarda Nazonalista Galega», e duas máis sólidas e estables: o «Partido Galeguista» e máis a «Federación de Mocedades Galeguistas». Obviamente estas organizacións actúan entremisturándose coas formacións políticas de ámbito estatal (e tamén coa O.R.G.A., denantes de que se integrara en I.R.). Temos, pois, que xurde en Galicia unha estructura específica de partidos, vertebrado en base á suma das organizacións de ámbito estatal coas de obedencia galega. Os partidos galegos O.R.G.A., P.G. F.M.G., D.G., U.S.G. e V.N.G. constituen un subconxunto minoritario e subordinado ó que conforman as forzas de ámbito estatal, ofrecendo uns riscos de inestabilidade e febleza. Con todo, existe pola banda dos galeguistas a vontade de rematar coa situación de dobletes —é decir de partidos galegos e estatais de parecida orientación, que ocupaban polo tanto o mesmo espado político, sustituindo o espectro de forzas estatais por outro autóctono. O P.G., concretamente, coidaba que a entrada en vigor do Estatuto de autonomía favorecería este proceso. A maior parte da sua ala conservadora opinaba, pola contra, que o galeguismo podíase lanzar a este empeño na situación preautonómica, e elo foi unha das causas de que se producira a escisión de «Dereita Galeguista», que o P.G. criticou fundamentalmente por prematura e inoportuna.\nEste partido tiña unha estructura organizativa nun principio ténue pero que progresivamente foise facendo máis sólida e mellor disciplinada. Costoulle traballo que un importante número dos seus adherentes se fixesen a idea de estaren nun partido con todo o que elo comportaba. Como é ata certo punto lóxico nun partido de índole nacionalistas, preferíu organizarse sobor dunha base territorial (Grupos Locais) antes que por sectores profesionais ou frentes de intervención. A organización plegábase ó feitío do que consideraba a Galicia real, seguindo un escalonamento de menor a maior: parroquia, vila, cidade, bisbarra. Pero a pesares de fuxir das circunscripcións municipal e provincial, en febreiro de 1936 considerou necesario establecer —moi ó seu pesar— comites provinciais, por respostaren mellor ás esixencias que conlevaba a organización electoral, xa que se circunscribía a este ámeto.\nNa composición social do P.G. abundan moito os titulados universitarios e medios. A esta clase media intelectual, na que predominan os profesores, hei que engadi-los núcleos de pequenos comerciantes e industriais —dos sectores madereiro e chocolateiro singularmente— e certos elementos dispersos da burguesía galega. Rexistramos tamén a presencia dun importante número de labregos (non así de mariñeiros e de relixiosos, que escasean) e o apoio do Banco Pastor, polo menos até 1935 no que se confirma o xiro esquerdista.\nO P.G. ollaba unha Galicia tripartita, composta pola minoría dos «bos e xenerosos», a maca do pobo, —a conciencia nacional do cal compría espertar—, e a minoría de «señoritos desleigados», alentados sobor de todo nas cidades (había no P.G. uri prurito anti-urbanista, que non lle impedía tencionar gaña-las cidades para a causa do galeguismo) e identificados cos caciques, actuando como cabalo da Troia do centralismo.


Pernascochas: ASI NACEN AS BALEAS\nReclamada pola tía Natalia, a Nena volve á casa. Alí atopa a súa Nai enferma, pechada por propia vontade no seu cuarto, a Felisa, a aia que tentou atrapala na arañeira do seu amor, ao tío Cándido, ou cando menos á súa sombra. E a ausencia de Ramón.\nArredor desta ausencia artéllase a primeira parte da novela. Todo na casa evoca a Ramón, de quen pouco máis sabemos que o amor que lle tivera a Nena. Comeza a tecerse ao redor da moza o fío que busca atala de novo á familia. Nesa a súa volta forzosa a casa, a Nena négase a sentir, temerosa de que a compaixón pola nai enferma a ancore a unha familia que nin sequera lle pregunta canto tempo vai quedar, tan certos están de que a súa vida lles pertence. Ao fin e ao cabo, esa Nena da que nin sequera coñecemos o nome naceu, como a outra muller sen nome da novela, a Nai, “cun destino deseñado”: coidar de Ramón.\nPero Ramón xa non está, ese “enorme e bonito e fodido problema”, o único afecto que a Nena coñeceu nesa casa, xa non pode protexela co seu amor, coas súas caricias, da nai. E a nai é agora un monstro vencido, enfermo, e aínda así incapaz de se render ao afecto. Con razón a Nena aprecia máis os seus pés que o seu embigo; os primeiros son a liberdade, o segundo únea á Nai, esa muller a quen tanto teme parecerse e á que, porén, atopa na amante, tan semellante, incluso fisicamente, á Nai.\nNovela de ausencias –Ramón, o pai, a frialdade da Nai-, o mellor deste retrato cruel de familia son os personaxes da Nai e de Ramón, ese “pequeno e delicado xigante” que lle ensina a Nena de xeito inesquecible como nacen as baleas, a creación de atmosferas, moitas veces a través de descricións anímicas de obxectos inanimados, a evocación case física dos recordos.\nAsí nacen as baleas. Anxos Sumai. Editorial Galaxia, 2007\nPublicada por Begoña à(s) 10:00\n23 pandoras + la manera de recogerse el pelo


55.000 empregos e 44 millóns de investimento social | Asociación Gallega de la Empresa Familiar\n02 Set 55.000 empregos e 44 millóns de investimento social\nPosted at 11:19h en Comunicación, Novas\tpor\tMaria Bragado Paz\n2 de setembro de 2020. As 57 empresas da Asociación Galega da Empresa Familiar (Agef), que reúne as principais compañías de propiedade familiar de Galicia, dan emprego directo a 55.000 persoas e invisten 44 millóns de euros ao ano en investimento social. As empresas asociadas teñen todas elas sede social, fiscal e operativa en Galicia.\nO investimento social é un dos aspectos máis salientables das empresas familiares que compoñen a asociación, cun gasto anual en actividades de mecenado aportado a actividades sociais, culturais, deportivas e organizacións non gubernamentais (ONG) da comunidade. Desde o inicio da crise sanitaria do coronavirus, as compañías da Asociación Galega da Empresa Familiar veñen de realizar ademais accións especiais de mecenado e responsabilidade social corporativa dirixidos á axuda das persoas e colectivos máis afectados en Galicia pola pandemia.\nSegundo os datos do último exercicio 2019, a riqueza agregada aportada a Galicia foi de 1.700 millóns de euros en 2019, medida en valor engadido bruto (VAB), e xeran unha riqueza en vendas de 11.000 millóns de euros. O beneficio agregado das 57 compañías asociadas en Agef suma 628 millóns de euros.


Serie 599 de Renfe - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDúas unidades da serie 599 acopladas a facer parada comercial na estación de Santiago de Compostela.\nA Serie 599 de Renfe ou TDMD (Tren Diésel de Media Distancia) é unha familia de automotores rexionais diésel dedicados a cubrir liñas de Media Distancia de Renfe Operadora. Foron fabricados pola empresa vasca CAF. Acadan unha velocidade de 160 km/h.\nNo ano 2005 Renfe Operadora iniciou o proceso de adquisión dunha nova serie de automotores diésel destinados a substituír aos da serie 592, 593 e 596. A compra realizouse mediante concurso, no que se recibiron varias ofertas. En xullo do 2006 Renfe adxudicou a CAF a construción da serie de 50 novos automotores. O contrato de compra asinouse en setembro do mesmo ano. O seu importe pola serie completa foi de 264.1 millóns de euros, o que supuxo, un custo de 5.36 millóns de euros por unidade construída e de 28.670 euros por praza.\nA nova serie recibiu a numeración oficial de serie 599. En orixe as caracteristas requiridas eran moi semellantes ás da última serie que Renfe adquirira a CAF, a serie 598. CAF non presentou para a serie unha nova versión da anterior, senón que fixo do 599 un proxecto completo. Pouco despois da adquisición da serie adquiriuse unha segunda semellante á 599, a 449, composta de automotores eléctricos.\nA primeira unidade finalizouse en outubro de 2008, e a serie entrou por primeira vez en servizo comercial no verán de 2009 na liña Salamanca-Madrid. Posteriormente o seu uso foise estendendo a numerosas liñas de Media Distancia.\nPorta intermedia característica adaptada a persoas de mobilidade reducida.\nCada tren está composto de tres coches, dous extremos motores moi semellantes entre si e un remolque intermedio. Cada extremo dispón de dous motores, un en cada bogie, que accionan o eixo interior. Os catro motores dedicados á tracción son diésel-hidráulicos, do modelo MAN D2876 LUE 623, cunha potencia nominal de 382 kW, o que supón un total de 1528 kW. O peso aproximado do tren rolda as 160 toneladas, o que significa que a potencia dispoñíbel por tonelada é de 9,5 kW por tonelada, moi superior á doutros trens rexionais.\nO aspecto do remolque intermedio destaca debido a que é un dos primeiros trens adaptados ás novas normativas de accesibilidade, polo que dispón dunha zona de nivel baixo a que poden acceder as persoas de mobilidade reducida sen necesidade de axuda externa. Por mor desta disposición, os dous grupos motor-alternador que producen a enerxía auxiliar atópanse instalados no teito deste coche. A potencia de xeración destes grupos está entre os 180–190 kW. En servizo normal funciona un único xerador, manténdose o xemelgo en reserva.\nO 599 inicialmente fabricouse para circular por largo ibérico. Porén, está previsto que poida nun futuro circular por vías de largo internacional, polo que dispón dos espazos e ocos necesarios tanto no interior da caixa como baixo ela para incorporar os bogies necesarios. Esta necesidade de espazo impide dotar á serie 599 de prestacións das que dispoñen outros trens de CAF, como o sistema de cambio de largo BRAVA ou o de basculación SIBI.\nEsta preparación fai que todos os elementos estruturais do tren estean pensados para soportar a circulación e o cruzamento con trens de alta velocidade. Así por exemplo, o cristal frontal debe superar unha proba de lanzamento dun proxectil a unha velocidade que supera os 350 km/h.\nA distribución interior dun tren é a adaptada para servizos rexionais. Existe unha única clase, con asentos tapizados, reclinábeis e non orientábeis. Cada asento dispón de bandexa, alcándara e unha toma de corrente estándar. A distribución de asentos é de corredor central, con riolas de 2+2 asentos orientados cada metade nun sentido. Algunhas riolas dispoñen de asentos enfrontados, entre os cales existe unha mesa, mentres que outras comparten orientación coas contiguas.\nCada coche dispón dun servizo e maleteiro. No coche intermedio atópase a zona dedicada a persoas de mobilidade reducida, que dispón dun baño adaptado a persoas que viaxan en cadeira de rodas e de máquina de autovenda de bebidas e aperitivos. Tamén existe unha zona para bicicletas que dispón de 3 prazas.\nA diferenza de series anteriores de CAF, as portas de acceso ao tren son dunha única folla con xunta inchábel para soportar cruces con trens de alta velocidade, tendo un paso libre de 1.2 metros para permitir o acceso fácil de calquera persoa con equipaxe. Só existe unha porta por lado por coche, preto da metade, dividindo cada coche en dúas salas para viaxeiros. O paso entre coche e coche, con portas automatizadas, é sinxelo.\nAs pantallas interiores amosan o destino, as próximas paradas e a velocidade á que se circula. Teñen a capacidade de mostrar campañas promocionais da compañía ferroviaria. As exteriores amosan o destino e o número de coche, e en caso de circular varias unidades axustadas, teñen a capacidade de mostrar números de coche distintos para cada unidade.\nSistemas[editar | editar a fonte]\nUnidade co enganche Scharfenberg descuberto e os retrovisores despregados.\nO control do tren realízase por unha rede TCN controlada polo sistema Cosmos de CAF. Isto fai que todo os circuítos e conexións entre equipos sexan distintos aos da serie 598, permitíndose que se implementen algunhas funcións que até agora non se realizaron en ningún tren diésel de Renfe, como son a desaparición no regulador dos clásicos puntos de freo e de tracción.\nOutra novidade que presenta o tren é que leva instalado un sistema de protección anti-incendios bastante completo. Non só dispón de sistemas de detección nos motores e no interior da caixa, senón que dispón de extintores que actúan automaticamente ou poden ser accionados polo maquinista para apagar calquera incendio que se produza nos motores.\nEn cada extremo o tren dispón de enganches Scharfenberg estándar que lle permiten conectarse con outras unidades. Non é posíbel axustarse con unidades das series anteriores 598 e 594, xa que nesas series a altura do axuste non é a estándar en Renfe.\n↑ Nacho Guisasola. "La media distancia se transforma". Renfe Operadora. Arquivado dende o orixinal o 14 de xuño de 2012. Consultado o 30 de decembro de 2017.\n↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 "Nuestros Trenes". www.renfe.com (en castelán). Consultado o 2017-12-30.\n↑ 3,0 3,1 "Los trenes 599 y 449" (PDF). Vía Libre (en castelán). 2009. Consultado o 30-12-2017.\nVídeo corporativo de Renfe sobre a serie 599.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Serie_599_de_Renfe&oldid=4968629"\nA última edición desta páxina foi o 31 de outubro de 2018 ás 12:17.


AC Morreu o Demo: "Os títeres eran unha fórmula para liberarse desa necesidade de berrar contra a inxustiza"\nA canle de Youtube da Asociación Cultural Morreu o Demo vén de incorporar as gravacións da mesa redonda que se realizou o pasado novembro no marco do Festival Titiriberia. Un encontro que reflexiona sobre o lugar que o títere tradicional ocupa no panorama galego dos monicreques. Tiramos do fío para coñecer máis polo miúdo este tipo de espectáculos tradicionais.\nphoto_camera Unha das actuacións (Cedida)\nPor que crear Titiriberia?\nCreamos este festival coa intención de darlle visibilidade aos espectáculos de títeres con tradición na península Ibérica. A idea era mostrar que hai un fío común nestes espectáculos tradicionais, que hai un substrato que une todas as formas tradicionais de títeres de Europa e que na península Ibérica se visibilizan en figuras como poden ser Barriga Verde na Galiza, Os Robertos portugueses, O Pericu catalán...\nAsí como os intentos por recuperar os espectáculos de Don Cristóbal, que circulaban por distintos lugares de España e que xa a principios de século XX estaban esmorecendo -no espectáculo de homenaxe a don Cristóbal García Lorca conta no prólogo que os recorda de cando era pequeno, mais que xa estaban acabándose.\nComo era o espectáculo?\nEran espectáculos populares representados por fantocheiros, xente moi humilde que ía percorrendo as aldeas, as festas, as romarías... e alí armaban un pequeno teatriño onde facían a súa representación. Por iso seguramente non se considerou algo digno de ser prestixiado, de ser recuperado, e por iso nós reivindicamos o valor artístico destes espectáculos de cariz totalmente popular. Na Galiza o Barriga Verde é o que se vía nas feiras durante a época de primavera-verán ou outono, mais no inverno ía actuar ás aldeas, aos lugares peor comunicados.\nOnde chegaban instalábanse nunha palleira, nun cabanón, e alí preparaban representacións, poñían cine, facían bailes... era unha forma, para eses lugares tan illados, de ter acceso a estes entretementos. A nós parécenos que é algo moi valioso que aínda perdura na memoria de persoas maiores e que deberiamos reivindicar como parte do noso patrimonio.\nCando se organiza o festival?\nEste festival faise no concello de Teo, co apoio da Deputación da Coruña. Procuramos levar unha mostra do que se está facendo entre titiriteiros e titiriteiras da península e de fóra. Aproveitamos a data do 11 de novembro, polo San Martiño, o día da feira tradicional, e alí montamos a barraca de Barriga Verde como lembra a veciñanza. Unha das cousas que se fai nese festival, para un público máis específico, son eses faladoiros coma os do vídeo que acabamos de publicar. Somos conscientes de que non é un espectáculo maioritario e por iso é necesario facer moito traballo de divulgación.\nÁs técnicas de cultura, ás educadoras e demais debemos explicarlles que é unha forma que desenvolveron moitos pobos para liberarse desa necesidade de berrar contra a inxustiza. Vemos que ese está sendo o gran problema, os títeres deixaron de ser un espectáculo popular, que se representaba nas prazas, nas festas, nas aldeas... Cando na Galiza a familia Silvent deixa de facer a Barriga Verde, quen vén substituílo? Os espectáculos da falanxe, promovidos desde as autoridades da ditadura...\nComo extrapolar a figura do titiriteiro tradicional ao panorama actual?\nAgora as circunstancias son distintas, antes tratábase dun oficio que se transmitía de pais a fillos, as técnicas de manipulación dos títeres eran un segredo que só se lle transmitía a quen ía preservar a arte. Agora é unha profesión para a que os titiriteiros e titiriteiras se preparan acudindo a escolas, buscando mestras...\nMais pouco a pouco faise un caldo interesante para crear esta asociación cultural e xuntar todos os esforzos nunha mesma dirección. Desde aquela montamos unha exposición que contou con preto de 20.000 visitas, publicamos un catálogo, un DVD, material didáctico para escolas, obradoiros etc. A raíz disto foron xurdindo outras versións, coma as de Fantoches Baj; Títeres Alakrán, que montou un Barriga Verde bastante fiel ao tradicional; ou Larraitz, co espectáculo Dona Barriga Verde, unha versión en chave de xénero que bate contra as figuras de opresión masculinas.


O Outeiro de Matilda: DIA DAS MULLERES\nDIA DAS MULLERES\nO 8 de marzo conmemórase o Día Internacional da Muller Traballadora e lembramos a necesidade de continuar traballando pola participación das mulleres en todos os ámbitos da vida e da sociedade, procurando o seu desenvolvemento integral como persoa.\nA pesar de que nalgúns lugares téñense acadado cambios... avances... aínda queda moito camiño por percorrer.\nBaixo o lema La educación no es un cuento: por los derechos de las niñas y las mujeres, a Campaña Mundial pola Educación está traballando na SAME 2011 para lembrarlles aos líderes políticos as dificultades que milleiros de nenas e mulleres teñen para aceder a unha educación de calidade.\nGrazas e aTrafegando Ronseis descubrimos esta campaña e o seu video promocional.\nPodes atopar os recuros facilitados por esta campaña e moitos máis no noso enlace da columna dereita sobre muller, igualdade e coeducación.\nPublicado por matilda en 9:30 Atoparalo en: conmemoracion, muller, recursos, video


ACTIVIDADES TELEMÁTICAS E RETOS: "EU QUEDO NA CASA"\nVen, 03/13/2020 - 00:38\nPROXECTO "O MAR": OS TRANSPORTES (4º de Primaria)\nXov, 03/12/2020 - 21:44\nÁlbum: 4º de primaria -> PROXECTO "O MAR": OS TRANSPORTES\nComo ben sabedes este curso académico no noso centro estamos traballando o tema do "MAR". E a nosa clase, 4° de primaria dirixiu o tema en todos os eidos, pero máis nos medios de transporte empregados no mar. Amosàmosvos unha mostra do noso traballo. Aquí tedes algúns dos seus barcos pesqueiros e trasatlánticos.\nO NOSO QUIOSCO: SEMANA DA PRENSA (9-13 de Marzo)\nXov, 03/12/2020 - 21:06\nÁlbum: 1.1 Conmemoracións /celebracións e otras actividades -> SEMANA DA PRENSA\nDo 9 ao 13 de marzo, celebramos a Semana da Prensa. Para traballar este tema, ademais das actividades a nivel de titoría, quixemos transformar un recuncho do cole no noso quiosco. Alí xogamos a vender e mercar prensa e sobre todo a reflexionar da importancia desta canle de comunicación que nos permite estar informados e pasar momentos divertidos.\nEDUCACIÓN VIARIA: STOP ACCIDENTES\nXov, 03/12/2020 - 20:17\nÁlbum: 1.1 Conmemoracións /celebracións e otras actividades -> EDUCACIÓN VIAL\nAo longo do xoves 12 de marzo, fixemos no cole unhas xornadas de Educación Viaria chea de xogos e actividades para todo o alumnado. Estas actividades foron impartidas pola asociación Stop Accidentes e pola DXT. Impartiron talleres, charlas, sesión de concienciación sobre uso responsable da bicicleta, ...Moito aprendemos de todas estas sesións de Educación Viaria! Agora...a poñelo en práctica!


o día 10 de xuño de 2004 tivo entrada no Consello Galego de Relacións Laborais escrito da Secretaría Xeral da Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais, remitindo proxecto de Orde pola que se establecen as bases reguladoras e se procede á convocatoria pública de subvencións para a programación de accións formativas dirixidas a traballadores ocupados cofinanciadas polo Fondo Social Europeo na Comunidade Autónoma de Galicia para o exercicio de 2004, e solicitando, ós efectos de dar cumprimento ó establecido no artigo 3º.2 b) da Lei 7/1988, do 12 de xullo, de creación do Consello Galego de Relacións Laborais, o dictame preceptivo sobre o citado proxecto normativo.\nÉ unha novidade a regulación separada nunha única orde das subvencións para a programación de accións formativas dirixidas a traballadores ocupados cofinanciadas polo Fondo Social Europeo. Anteriormente regulábanse estas xunto coas accións dirixidas a desempregados e dentro das accións formativas de carácter experimental e complementario respecto do Plan FIP, cofinanciadas polo Fondo Social Europeo. A última Orde é a de 21 de marzo de 2003 (publicada no D.O.G. o 31.03.03) e dictaminada polo Consello Galego de Relacións Laborais en data 11 de novembro de 2002 (Dictame 32/02), que agrupaba as accións dirixidas a ocupados en tres subprogramas:\na) Accións formativas referidas unicamente ás especialidades formativas incluídas no Ficheiro de especialidades do Inem.\nb) Plans de formación formulados polos conglomerados industriais ou clústers constituídos no ámbito da Comunidade Autónoma; organismos sectoriais e paritarios e outras organizacións empresariais e sindicais representativas no ámbito sectorial ou territorial.\nc) Plans de empresas, individualmente consideradas, que presenten accións formativas que poidan considerarse de carácter estratéxico e/ou de carácter experimental.\nSegundo establece a exposición de motivos do proxecto normativo que se somete a dictame, trala sentenza 190/2002, do 17 de outubro, do Tribunal Constitucional, correspóndelle á Administración da Xunta de Galicia a xestión da formación profesional continua dentro do seu ámbito competencial.\nO texto do proxecto normativo remitido para dictame denominado “Orde pola que se establecen as bases reguladoras e se procede á convocatoria pública de subvencións para a programación de accións formativas dirixidas a traballadores ocupados cofinanciadas polo Fondo Social Europeo na Comunidade Autónoma de Galicia para o exercicio de 2004” consta de: Exposición de motivos, tres capítulos, dezanove artigos, sete disposicións adicionais e dúas disposicións derradeiras.\nO día 16 de xuño de 2004 reúnese este Comité Delegado e acorda emiti-lo dictame que se referencia a continuación:\nEn relación coa solicitude de dictame sobre o proxecto de Orde pola que se establecen as bases reguladoras e se procede á convocatoria pública de subvencións para a programación de accións formativas dirixidas a traballadores ocupados cofinanciadas polo Fondo Social Europeo na Comunidade Autónoma de Galicia para o exercicio de 2004, da Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais, con data de rexistro de entrada neste Consello o 10 de xuño de 2004, e ós efectos de dar cumprimento ó establecido no artigo 3º.2 b) da Lei 7/1988, do 12 de xullo, de creación do Consello Galego de Relacións Laborais, o Comité Delegado polo Pleno do Consello para a emisión de dictames, despois da xuntanza celebrada o día 16 de xuño de 2004, acordou pronunciarse en canto ás seguintes consideracións:\nCONSIDERACIÓN XERAL PREVIA DE CARÁCTER UNÁNIME DAS ORGANIZACIÓNS EMPRESARIAIS E SINDICAIS:\nAs organizacións empresariais e sindicais que integran o Consello Galego de Relacións Laborais consideran e así o piden á Administración que debe publicarse o Acordo Galego de Formación Continua asinado o 29 de marzo de 2004 entre a conselleira de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais e os axentes sociais galegos.\nAs organizacións empresariais e sindicais que integran o Consello Galego de Relacións Laborais fan as seguintes propostas de modificación:\n1ª.- Artigo 6º. Custos subvencionables.\n-\tGastos de seguros de accidentes dos alumnos, que é obrigado concertar e que se mencionan expresamente na orde (artº. 8º.8).\n-\tGastos de publicidade das entidades, para poder levar a cabo a difusión das actividades que se mencionan expresamente na orde.\n2ª.- Artigo 10º. Pagamento e liquidación das subvencións.\nO apartado A deste artigo relaciona a documentación que hai que presentar, establecendo, en penúltimo lugar, que as entidades con ánimo de lucro deberán acreditar que están ao día nas súas obrigas tributarias e sociais.\nEste Comité considera que esa esixencia debe afectar a tódalas entidades beneficiarias, sen excepción, polo que propón elimina-la referencia a entidades con ánimo de lucro e substituila pola de “entidades impartidoras”.\nO apartado B establece como se fará efectivo o aboamento da subvención, regulando a posibilidade de pagamentos parciais e anticipos sempre que se constitúa garantía a favor da Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais.\nEste Comité considera que a redacción deste artigo debe modificarse tendo en conta os gastos financeiros que xeran ás entidades impartidoras os sistemas de pagamento establecidos. Os problemas que estes prantexan xa se manifestaron na aplicación da Orde reguladora das subvencións para accións formativas do Plan FIP, que contén idéntica redacción.\n3ª.- Artigo 11º. Seguimento e control das accións formativas.\nO apartado 1 deste artigo establece que para verificar o cumprimento do disposto na orde, a Dirección Xeral de Formación e Colocación e as delegacións provinciais aplicarán un sistema de seguimento e control, engadindo como novidade (posto que nas ordes anteriores non estaba recollido) que o seguimento e control poderá facelo o persoal que se contrate para o efecto.\n4ª.- Artigo 18º. Instrucción do procedemento.\nEste artigo establece que a comisión de valoración informará os expedientes aplicando a valoración establecida pola Administración e os axentes sociais asinantes do Acordo Galego de Formación Continua, os que –en tanto non se constitúa a Comisión Galega de Formación Continua- analizarán os expedientes e emitirán informe.\nEste Comité considera que o devandito informe ten que ser tido en conta polo órgano competente para resolver, polo que propón unha nova redacción do apartado 4 deste artigo 18, que quedaría como segue:\n“4.- A comisión de valoración, tendo en conta os criterios recollidos neste artigo, elevará a proposta de resolución ao órgano competente para resolver, que o fará sempre de acordo co informe emitido polos asinantes do Acordo Galego de Formación Continua”.\n5ª.- Artigo 19º. Resolución.\nEstablece este artigo, no seu apartado 2, como tempo máximo de resolución dos expedientes o de seis meses. En concordancia co manifestado por este Comité Delegado noutros dictames precedentes, considérase oportuno acortar ese prazo a tres meses para conseguir así que os interesados na percepción das axudas non vexan dilatado no tempo a súa expectativa a percibir ou non as mesmas.\nProsegue este precepto dicindo que pasado ese prazo sen que recaese resolución expresa, esta entenderase desestimatoria.\nTamén na mesma liña que o manifestado en dictames precedentes, enténdese que a Administración debe contestar sempre de xeito expreso ós administrados e, en todo caso, o silencio administrativo debe ser, como regra xeral, positivo, fundamentalmente cando están en xogo intereses económicos para os administrados.\nCONSIDERACIÓN ESPECÍFICA NON UNÁNIME DAS ORGANIZACIÓNS SINDICAIS.\nO apartado 3 deste artigo establece que os beneficiarios das axudas poderán subcontratar, por unha soa vez, a realización das accións formativas financiadas con cargo a esta convocatoria.\nAs organizacións sindicais integrantes do Consello Galego de Relacións Laborais propoñen a eliminación do citado apartado posto que consideran que non deben estar permitidas as subcontratacións.


Borrajo enche o aforo sen esquecer a risa - Faro de Vigo\nBorrajo enche o aforo sen esquecer a risa\nAfamo celebrou onte a súa gala benéfica na que participaron o humorista, Xosé Manuel Budiño e a súa banda\ni.t. - o morrazo 27.04.2009 | 02:00\n"Quen pense que non ten un problema é que o ten: é tonto". Ésta foi unha das sentencias de Moncho Borrajo durante a gala benéfica que organizou onte Afamo no Auditorio de Cangas, onde xa unha hora antes de comezar non había un só asento baleiro. O humorista protagonizou un espectáculo no que a máis de un saltáronlle as bágoas coas gargalladas. Meteuse cos políticos municipais, coas pijas que falan de "Sangenjo", cos "berridos das vellas do Luar", co novo presidente da Xunta e a súa gaseosa e coa normativa, á que tanta mofa lle ten.\nBorrajo, natural da cidade ourensá Baños de Molgas, foi o encargado de abrir a gala que, por terceiro ano, organiza a Asocación de Familiares de Enfermos de Alzéhimer do Morrazo (Afamo) co fin de recaudar fondos para o colectivo.O humorista comezou a escuras, tras o gran telón vermello, cantando ó son do cabaret e anunciando que ía facer o espectáculo en galego, aínda que pediu desculpas ós membros do BNG: "se hai algún que non me entenda, sintoo". Buscou tamén ós do PP, "que deben estar sentados abaixo, porque arriba coa plebe, non creo". Tampouco se lle escaparon ós "halagos" ós membros do PSOE, sobre todo ó dirixirse ó tenente alcalde de Moaña, Víctor Pastoriza, sobre o que destacou ás súas grandes medidas "en todo o corpo..."\nBorrajo ofreceu un show digno da súa longa traxectoria, no que non faltaron as alusións á sexualidade, ó "mariconismo" e ós "casados raritos". Falou das súas raíces, dos veráns na praia dos Alemáns e de como lle gosta a súa terra, na que "non é preciso rematar os chistes porque os collemos á primeira". As gargalladas e ovacións foron continuas, incluso cando, cun semblante máis serio, aludiu á razón da súa presenza, a pesar de estar xa retirado. "Os discapacitados non son pobriños, esos son os que rouban e pegan", suliñou. "Ter problemas físicos é de persoas", sentenciou. Trala súa primeira intervención, Borrajo deu paso ó gaiteiro moañés Xosé Manuel Budiño, calificándoo como "o músico máis galego pero tamén máis moderno", que puso a sintonía dunha gala chea de risas, bo humor e solidariedade.


cine Archives - Páxina 2 de 4 - BlogR\nPlay-Doc TV procura no pasado en xaneiro\nCineastas do noroeste protagonizan a entrega de xaneiro da subscrición Play-Doc TV da televisión R. Obras que conectan dunha ou outra maneira co noso pasado, tratando de resolver os seus enigmas e contradicións ou...\n“Vengadores: End Game”, en Movistar Estrenos\nA exitosa entrega da saga Vengadores chega á televisión R. Movistar Estrenos estrea “Vengadores: End Game” o mércores 25 de decembro ás 22:00 h. A loita con Thanos Tres semanas despois de que Thanos...\nTCM estrea a serie “The Movies”\n“The Movies”, producida por Tom Hanks, retrata a historia do cine norteamericano. Estrea en TCM o sábado 9 de novembro. A televisión R, sempre co cine. TCM mergúllase na historia cinematográfica estreando en exclusiva...\n“Aquaman”, en M. Estrenos\nO superheroe máis acuático chega á televisión R.”Aquaman” estréase en Movistar Estrenos o venres 25 de outubro ás 22:00 h. O personaxe Metade humano, metade atlante, Arthur Curry é un habitante do poderoso reino...


O alcalde de Sarria censura a falta de contestación da Xunta sobre o traslado de clases\nEuropa Press 09 septiembre 2020 14:31 h.\nGarrido incidiu en que se debe "acreditar documentalmente" para "dar garantías aos pais, aos alumnos e aos profesores"\nO alcalde de Sarria, Claudio Garrido, cualificou de lamentable "e vergoñoso" a falta de resposta da Consellería de Cultura, Educación e Universidade ao requirimento remitido polo Goberno local sobre a legalidade de trasladar as clases do Frei Luís de Granada á Escola Fogar, a falta dun día para arrincar a actividade lectiva en Galicia.\nGarrido recordou que os técnicos municipais emitiron un informe a través da comisión de seguimento das obras do centro "onde deixan claro que (a Escola Fogar) ten problemas de accesibilidade", ao carecer de ascensor e outro tipo de elementos.\n"Por parte do técnico (municipal) déixase claro que, previo ao comezo da actividade das clases mañá día 10, deberíanlle enviar ao concello unha comunicación na cal digan claramente si reúne as condicións e cumprimento de toda a normativa vixente na actividade escolar", encareceu.\nGarrido incidiu en que se debe "acreditar documentalmente" esta circunstancia para "dar garantías aos pais, aos alumnos e aos profesores", e lamentou a de falta "de respecto" á Xunta por darlle "as costas desde o mes de marzo (cando comezaron as obras de apontoamento) ao Concello de Sarria e á comisión de seguimento (onde están tamén os pais)".\nAdemais da Escola Fogar, Garrido puxo en dúbida as obras de reforma "estrutural" que afronta o colexio. "Teñen as súas dificultades como veremos cando nos chegue o informe que pediu o concello, sobre esa reforma estrutural que ofrece moitas dúbidas, pero ante a recolocación (de parte do alumnado na Escola Fogar) non se acredita o cumprimento das normas legais e non se garante aos pais ese cumprimento", clamou finalmente.\nO alcalde de Sarria censura a falta de contestación da Xunta sobre...\nO incendio ocorrido nunha vivenda do Páramo debeuse a un curtocircuíto\nUnha historia de amor ao Camiño de Santiago


A Estación de Esquí de San Isidro\nHoxe temos aquí o lugar onde está a Estación de Esquí de San Isidro, presidida polo impoñente Pico Torres.\nHai anos oín falar dela, por algún coñecido que fora alí a esquiar, e o meu primeiro pensamento foi que debía estar en Madrid, e que había que esquiar vestido de chulapón. Sospeito que debe ser a estación que está máis cerca de Galiza, sen contar Manzaneda, claro. Agora creo lembrar que moi cerca dos Montes Aquilanos hai outra, que se chama O Morredero, ou algo así.\nEstá no alto do val do río Porma, máis alá de Boñar e o seu vello olmo chamado "O Negrillón" que foi fendido por un raio.


O neto de Bóveda defende que o Día das Letras se lle dedique a Filgueira\nA estatua de Alexandre Bóveda parecía aplaudir onte en Pontevedra o encontro do seu neto Valentín e o fillo de Filgueira Valverde. CAPOTILLO\n09 jul 2014 . Actualizado a las 13:37 h.\nBaixo a atenta mirada da escultura de Alexandre Bóveda, o neto deste galeguista fusilado en 1936 narra a relación entre a viúva (a súa avoa) e o homenaxeado nas Letras Galegas en 2015. «Eu coñezo perfectamente a relación que tiña a miña avoa Amalia con Filgueira Valverde. Unha relación entrañable», asegura Valentín García Bóveda. Fronte a el asinte o fillo do galeguista que moitos consideran un traidor: «Si, si, entrañable».\nDende que se deu a coñecer, na fin de semana, o nomeamento de Filgueira Valverde está sendo cuestionado incesantemente. Repróbase que fora alcalde de Pontevedra no franquismo, procurador en Cortes na ditadura, e sobre todo acúsaselle de non ter defendido a Bóveda no xuízo que acabou co fusilamento do galeguista.\n¿Non defendeu a Bóveda?\nXosé Filgueira Valverde non acudiu a declarar. Non estaba citado. Nin el nin o resto dos galeguistas que deixaran o partido para defender un nacionalismo de dereitas, católico, fronte o agnosticismo que defendía a corrente maioritaria. «Non foi citado, non consta no expediente», replica Xosé Fernando Filgueira Iglesias. ¿Por que non foi? «Foi por unha conversa con Pepe García, o avogado de Bóveda», relata Filgueira Iglesias. Valorouse se era negativo ou positivo que os nacionalistas de Pontevedra que firmaran o manifesto da dereita galeguista fosen a declarar: «¿Cal ía ser a pregunta? ¿Vostede creou o partido de dereitas porque estes señores eran de esquerdas? Baixo xuramento ante un tribunal militar, a conclusión ía ser que a resposta dos galeguistas de Pontevedra condenou a Bóveda».\nQue o fillo defenda ao pai non sorprende. Si resulta máis chamativo que o neto do fusilado defenda a Filgueira Valverde: «Se Filgueira aparecese no xuízo a defender a Bóveda igual estabamos conmemorando o 17 de agosto o asasinato de Bóveda e o de Filgueira porque xa estaban nomeados». Neto e fillo dos que se consideraban inimigos rexeitan as polémicas xurdidas en torno ás dúas figuras, enmarcan esta «lenda urbana» na amplificación do relato que fixo Xerardo Álvarez Gallego na obra Vida, paixón e morte de Alexandre Bóveda. Para o fillo do polígrafo nese libro vertéronse moitas afirmacións que lle fixeron moitísimo dano ao personaxe. «Deberían ter disposta unha explicación, pero meu pai nunca respondía aos ataques, que tivo moitos».\nPara a familia Filgueira este é o momento de facelo. Acaban de recibir un galardón que ansiaban dende hai anos. «Sempre que non nolo concedían, dicíamos: "A Academia é soberana". Agora digo que estamos encantados e felices con que se lle dedique o Día das Letras no 2015».\nAs críticas dos seus\nFilgueira defende a mesma opción política que os que critican estes días a figura do seu pai: «Entendo os ataques, aínda que non os comparto. ¿Como non vou entender eu ao Bloque se sempre defendeu iso? O BNG é un partido imprescindible que se non existira non acadariamos as cotas que se teñen logrado. A min o que me gustaría son os consensos porque esta sociedade necesita quen dea badaladas na conciencia nacional. E iso faino o BNG», sentencia Filgueira Iglesias.\nMentres algúns sectores nacionalistas e académicos cuestionan o galardón, o neto de Bóveda defende o recoñecemento. «É unha figura controvertida. Pero en outros elementos, non en canto a este galardón», afirma Valentín García Bóveda.\nEste non é un encontro forzado nin excepcional. García Bóveda e Filgueira Iglesias coinciden cada 17 de agosto nos actos en memoria do fusilado en A Caeira (Poio). De feito, foron eles mesmos os que se ofreceron para este encontro ante as cámaras de V Televisión. «Aínda que mataran a Bóveda, aínda que esnaquizaran o nacionalismo galego nun momento dado, tivo razón Castelao cando dixo que non enterraban homes, que enterraban sementes. O xermolo frutificou e agora temos cousas que eran imposibles de soñar hai moitos anos», conclúe o fillo. O neto engade: «Nese momento a única opción de defender as ideas era dende dentro do réxime. Dende a emigración e dende fóra do réxime non se podía, era moi difícil».\nAo rematar esta conversa, ambos marchan como chegaron, xuntos. Charlando e rebaixando unha polémica que non comparten. «O premio do Día das Letras para Filgueira ía chegar, tarde ou cedo», sentencian.\nArchivado en: BNG Nacionalismo Religión Pontevedra ciudad V Televisión


O PP de Teo denuncia que o Concello contrata a un asinante do manifesto das Mareas de Ferrol – Galicia 24 Horas\nO PP de Teo denuncia que o Concello contrata a un asinante do manifesto das Mareas de Ferrol\nBy Redacción on 8 marzo, 2018 Comentarios desactivados en O PP de Teo denuncia que o Concello contrata a un asinante do manifesto das Mareas de Ferrol\nJosé Manuel Guerra. voceiro do PP no Concello de Teo\n«Os procesos de participación veciñal das Mareas son un negocio e o amiguismo instálase no goberno teense con este proceso», apunta o Partido Popular de Teo ao coñecer que o bipartito «contrata a dedo a unha persoa firmante do manifesto da Marea Ártabra de Ferrol».\nOs populares denuncian o feito de contratar a unha entidade privada para xestionar unha acción na que deberían estar implicados personalmente alcalde e concelleiros. Hai agora un ano aprobábase en pleno o Regulamento de Participación Cidadá no que se establece a creación de órganos de participación parroquial. A raíz disto o executivo comprometíase de facto a promover a participación nun proceso que debería promoverse exclusivamente polos cargos públicos do concello.\nEn lugar de asumir como propia esta acción que “vai co cargo” en palabras do voceiro dos populares teenses, José Manuel Guerra, o bipartito decidiu contratar “a dedo” a unha persoa asinante do manifesto da Marea Ártabra de Ferrol. Resulta “inconcibible que o executivo privatice a participación veciñal engadindo un gasto extra cando son unhas funcións que lle corresponden claramente ás seis nóminas do executivo local”.\nPara os concelleiros populares teenses resulta “burlesco para a veciñanza que un goberno que dende o primeiro momento levaba por bandeira a municipalización de servizos actúe deste xeito».\nO PP de Teo considera que «ssta acción resulta doblemente vergonzante, xa que por unha banda, queda ao descuberto a incapacidade que ten o executivo para achegarse á veciñanza a escoitar cales son os seus problemas. Pola outra, descúbrese a auténtica face daqueles que prometeran unha transparencia total e que enchían os discursos de proclamas contra os amiguismos e chiringuitadas”.\nPara José Manuel Guerra esta acción amosa o auténtico “negocio da democracia participativa das Mareas”, polo cal solicitan formalmente a proposta de gasto polo servizo, xa que se trata dun contrato menor adxudicado directamente.\nO PP de Teo denuncia que o Concello contrata a un asinante do manifesto das Mareas de Ferrol added by Redacción on 8 marzo, 2018


O Parlamento galego “achégase” ao alumnado de Dereito - DUVI - Diario da Universidade de Vigo\nNa sesión celebrada en Ourense participaron Virxilio Rodríguez, vicerreitor do campus de Ourense; Marta Fernández, decana da Facultade de Dereito; Miguel Ángel Santalices, presidente do Parlamento de Galicia; Tomás Pérez, ex presidente do Parlamento de Galicia; Alberte Xullo Rodríguez, vicepresidente da Asociación de Ex Parlamentarios/as do Parlamento, e Ismael Rego, vogal da Asociación de Ex Parlamentarios/as. Agradecendo a elección do campus de Ourense para acoller esta charla, o vicerreitor salientou como esta iniciativa abriu “a oportunidade de traer ao campus o Parlamento de Galicia”, permitindo que o alumnado universitario ourensán se achegue a esta institución e viceversa. Esta oportunidade tamén foi subliñada por Marta Fernández, que destacou como cada ano alumnado da súa facultade realiza prácticas no Parlamento galego, “un órgano fundamental no noso estado de dereito”.\nUnha institución “a coidar e protexer”\nMiguel Ángel Santalices, presidente do Parlamento de Galicia, comezou a súa intervención ante o alumnado presente destacando como a institución que preside “por ser a primeira institución do país, debe ser coñecida por todos”. Deste xeito, explicou como tras organizar en colexios e outras institucións charlas para dar a coñecer o Parlamento, decidiron estender esta iniciativa “á universidade”, celebrando no campus de Ourense este luns a primeira das charlas desta nova xeira divulgativa. A través dun vídeo e das intervencións dos diferentes relatores, os asistentes ao acto celebrado este luns na Facultade de Dereito puideron achegarse á historia da institución, ás súas funcións, aos seus órganos e ata ás súas instalacións no Pazo do Hórreo. Así, o alumnado puido coñecer cuestións como que nesta institución se exerce a potestade lexislativa da comunidade autónoma e como está entre as súas funcións o control da acción executiva da Xunta de Galicia.\nSegundo recalcou Ismael Rego durante a súa intervención, o Parlamento “é a institución onde os cidadáns temos maior poder de decisión” e “unha institución fundamental da democracia”. Salientando a súa madurez e como ao longo da súa historia “foi sempre ao carón da normalidade”, o vogal da Asociación de Ex Parlamentarios/as falou de como na súa creación primou “a altura de miras” no senso de que se traballou desde a area política por conseguir o aval da cidadanía para este Parlamento, tendo en conta que ese aval supoñía tamén o aval para o conxunto de institucións do goberno galego. Rego gabou o traballo realizado no seo da entidade, recalcando como “a día de hoxe é máis que homologable co de calquera rexión” e fixo fincapé na transparencia, na participación cidadá e na actividade diaria neste órgano. Rematou a súa intervención animando ao alumnado presente a “coidar e protexer” diariamente esta institución e a democracia no seu conxunto. Neste senso, Alberte Xullo Rodríguez quixo destacarlle aos asistentes como a política “non é cousa doutros” xa que “a política inflúe en todos e cada un dos detalles do que vos acontece na vida, no día día”. Por este motivo, Fernández animou aos futuros xuristas a “non abstraerse da política”.


Un ano máis celebramos a festa de convivencia entre tódolos centros educativos do concello. Este ano tocou no noso cole e aquí recibimos aos compañeiros e compañeiras de Buño e aso do CRA. O concello agasallounos coas atraccións e as AMPAS cunha merendiña que a media mañá presta moito. Estas son algunhas imaxes:\nFesta de convivencia municipal 2014 from bemilladoiro on Vimeo.\nPublicado por Leo ás 22:34


Cinco consellos para ensinar ao neno a tolerar a frustración | Consumer\nCinco consellos para ensinar ao neno a tolerar a frustración\nOs pais deben permitir que os seus fillos se enfronten a situacións frustrantes e que aprendan a solucionalas por si mesma\nImaxe: Mith Huang\nA resposta inmediata a todos os desexos do neno ou a resolución continua de calquera problema que se lle presente pode ter consecuencias nefastas no futuro. Ensinar ao pequeno a tolerar a frustración e resolvela en por si é, con todo, a mellor maneira de preparalo para a vida de adulto. Tal como explícase neste artigo, os pais poden ensinar aos seus fillos a tolerar a frustración con cinco actitudes fundamentais: deixar que se frustre, axudalo a atopar solucións, fomentar a autonomía, xerar confianza e traballar a paciencia.\nPor que hai que tolerar a frustración?\nA ningún pai gústalle ver ao seu fillo triste ou enfadado, por iso tentan protexelos de calquera contratempo que poida resultarlles doloroso ou frustrante. Actúan correctamente? En ocasións si, pero esta superprotección levada ao límite pode ser contraproducente, posto que non deixar que os pequenos se enfronten ás adversidades e satisfacer todos os seus desexos e necesidades ao momento impídelles aprender a tolerar a frustración.\nNon se debe evitar a frustración ao neno, senón ensinarlle a resistila\n“Non se debe evitar a frustración ao neno, senón ensinarlle a resistila”, afirma o psicólogo Alfonso López Caballero, autor da guía ‘Todos podemos ser mellores pais’ (Editorial CCS, 2001). Segundo este especialista, a razón é moi sinxela. É que, aínda que non lles guste aos proxenitores, con toda probabilidade os seus fillos terán que sufrir moitas frustracións na vida e “mellor é que se atopen preparados”, matiza López.\nTolerar a frustración en cinco pasos\n1. Deixar que o neno se frustre.\nO primeiro paso para que os menores aprendan a tolerar a frustración é ensinarlles a recoñecela para que poidan identificar a súa orixe e buscar a solución máis adecuada. Para isto é necesario que os pais permitan que se dean estas situacións sen dar resposta inmediata a todas as súas esixencias. Deste xeito o pequeno admitirá que o mundo non se comporta sempre segundo os seus desexos.\n2. Axudarlle a atopar solucións.\nUnha vez que o neno sente frustrado porque as cousas non saen como el desexase, o seguinte paso é ensinarlle que a rabia e o enfado non son a solución máis idónea para liquidar o problema. O papel dos proxenitores consiste en orientar ao pequeno na procura de recursos que resolvan a situación. Un exemplo sinxelo: se o neno frústrase porque é incapaz de encaixar as pezas dun quebracabezas, no canto de colocar as pezas por el para disipar o seu enfado, é mellor axudarlle a seleccionar as pezas que encaixan e permitir que o tente de novo en por si.\nO papel dos pais consiste en orientar ao pequeno na procura de recursos que resolvan a situación\n3. Fomentar a autonomía e independencia.\nA frustración é algo natural, non é unha resposta aprendida. Ata algunhas investigacións sosteñen que este sentimento aparece xa en bebés tan só catro horas despois de nacer. Neste primeiro período da infancia é lóxico que os adultos sexan os que dean resposta ás súas necesidades, posto que os pequenos son incapaces de valerse por si mesmos. Pero, a medida que adquiren maior capacidade de autonomía nas súas tarefas, é importante favorecer a súa independencia. Canto máis autónomo sexa o menor nas súas actividades diarias, terá maior facilidade e soltura para facer fronte ás situacións frustrantes e toleralas sen un berrinche ou rabieta.\n4. Xerar confianza en si mesmo.\nA confianza nun mesmo ten un papel relevante no proceso para que o neno aprenda a tolerar a frustración sen ver afectada a súa autoestima. Se o pequeno sente capacitado para resolver os problemas e buscar as solucións adecuadas, resultaralle máis sinxelo enfrontarse a eles. Os pais poden colaborar nesta tarefa a través do recoñecemento sincero das súas cualidades e a valoración das súas habilidades. Para fomentar a súa confianza é tamén importante axustar as súas tarefas e actividades á súa idade, de modo que o neno non senta frustrado con razón por non poder resolver situacións para as que non está capacitado.\n5. Traballar a paciencia.\nUn dos estudos máis exhaustivos sobre a frustración nos menores foi levada a cabo ao longo de case 30 anos polo psicólogo estadounidense Walter Mischel. A principal conclusión do experimento deste especialista, denominado “Test da lambetada”, é que os nenos con maior autocontrol e paciencia son capaces de tolerar mellor a frustración e a tensión de adultos. A clave está en saber motivar ao pequeno e ensinarlle que coa espera, aínda que sexa frustrante, a recompensa ás veces é maior que se actúa de forma impulsiva e descontrolada.


As pedras sagradas de Cea – Jesús Manuel García Díaz\nAs pedras sagradas de Cea\nEspectacular imaxe das bóvedas da Sala das Palmeiras. FOTOS: Xulio Gil\nJESÚS MANUEL GARCÍA. Ten Cea dúas clases de pedras, ambalas dúas de renome: as pedras nobres, cargadas de historia, pedras sagradas como as do seu mosteiro de Oseira, e as pedras alimenticias con forma non menos sagrada de pan. Dúas vertentes monumentais deste concello ourensán que se reflicten no centro multiusos nunha exposición do grande fotógrafo Xulio Gil. O pan ten o seu retablo na sala, cunha composición fotográfica que amosa no centro a espiga, o gran e no ático, o pan bendecido polo lume que o tosta. Á dereita e á esquerda, dúas imaxes da masa revolta que pega forte na retina avivando o sentemento de fame por saborear tan rico produto. Por debaixo das imaxes da masa, outras do pan recén feito. É, xa saben, o único pan con Indicación Xeográfica Protexida que temos.\nO retablo do Pan de Cea, o único con IXP.\nPero na sala hai outras fermosuras que avivan o sentemento da beleza, do trascendente, o misterio e o bo gusto como é a serie de fotos recén feitas do mosteiro de Santa María de Oseira. O fotógrafo aplicou o seu saber para causar sensacións varias, todas positivas, vendo unha perspectiva espectacular da bóveda da sala das Palmeiras, antiga sala do Capítulo. A vista da igrexa desde o chan, podería decirse, é orixinalísima, pois vemos o cruceiro, parte da bóveda da nave maior, parte da do transepto e o desenvolvemento aéreo da capela maior. Outras da propia capela e da cúpula. Ou as da escaleira de honra e a dos bispos. Todo en Oseira ten significado, linguaxes agochadas nun edificio no que nada está ao azar. Falamos dun inmoble ou máquina perfecta na que todo está medido debidamente, inda que a moitos lles custe entender funcións, de uso do día a día do mosteiro que hoxe se perderon ou sinxelamente se modificaron.\nImaxe da masa do pan antes de poñer a cocer.\nA portada da fachada barroca do cenobio chama a atención pola luz solar que ten. É case difícil de explicar tanta beleza e tanta sensación. Unha luz estrana que derrama sobre o constuido certa morriña, certo sosego… unha luz inquedante que deixa ver os segredos, a linguaxe oculta ornamental deste punto onde se atopa a gran porta que permite acceder a outro mundo, a outro ritmo, a unha vida marcada por unha cultura de séculos, de silenzos e de santos que se vén desenvolvendo século tras século.\nSantos Bernardo, Famiano, Benito e Santiago, colocadas as súas fotos deste xeito plástico polo autor da exposición.\nSan Famiano, San Bernardo, San Benito e Santiago están postos formando unha serie os catro, cada ún co seu báculo, cada ún amosando a maestría de quen os tallou. Son fotos de catro obras escultóricas impresionantes. O fotógrafo conseguíu incluso un ángulo novidoso para inmortalizar o sur do mosteiro. A súa pesada mole grisenta e modulada en volumes horizontais sobre os que despuntan as torres da igrexa, as chimeneas, portas, balcóns e fiestras que se asoman a unha paisaxe natural impresionante, os campos do mosteiro, onde en tempos estaba o horto de plantas mediciñais.\nA pesares da luz dos focos reflectida nas fotos na sala de Cea, pódese advertir a interesante fermosura desta perspectiva do cruceiro e capela maior da igrexa medieval do mosteiro.\nXulio Gil, no medio, co alcalde, José Luis Valladares e co profesor Javier Limia Gardón. FOTO: J.M.G.\nEstas marabillas que saíron da cámara do seu autor pódense ver estes días en Cea. E serven como entrante ao curso da UNED que terá lugar o venres 4 e o sábado 5 de marzo, tanto en Cea como no mosteiro, para coñecer e mellor entender esta presenza cultural, espiritual e a súa irradiación nesa terra especial que non foi calqueira cousa. A potencia de Oseira faise rechamante nesta exposición que convida a visitar con calma as pedras monásticas. Velas, tocalas, entendelas e afondar no silenzo roto pola auga que cae das fontes e canta axudada pola acústica pétrea dos claustros.\nEntrada anterior A la sombra de Claraval: Vamos a conocer el monasterio de Oseira con la UNED\nSiguiente entrada En Galicia ser repunante no es ser repugnante


Partit Occitan - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPartido político de Occitania\nB. P. 31 16270 Romasieras\nO Partit Occitan (POC) é un partido nacionalista de Occitania.\nFormouse en Tolosa en 1987 da unión dalgunhas listas rexionalistas das eleccións de 1986 como Union Occitana de Tarn ou Per las regionalas, Los Regionalistas de l'Alta Garona, así como os restos de Volèm Viure al País e País Nòstre.\n2 Programa e ideario\nXa en 1985 representa a Occitania na Conferencia de Nacións Sen Estado de Europa Occidental (CONSEO) onde tamén participaron o Emgann (Bretaña), MCA (Córsega), Sinn Féin (Irlanda), Herri Batasuna (País Vasco), Bloque Nacionalista Galego (Galicia) e a Crida a la Solidaritat en Defensa de la Llengua, la Cultura i la Nació Catalanes.\nTense presentado cun certo apoio ás eleccións locais, xa que dominan algunhas comunas rurais, e ás rexionais en Linguadoc e Provenza. Forma parte da Alianza Libre Europea e tense proposto facer emerxer a cuestión occitana do dominio público, e relanzar un movemento occitanista crible en favor do recoñecemento occitano.\nPrograma e ideario[editar | editar a fonte]\nOs seus campos de acción política son a economía e o autogoberno, así como a preservación da natureza occitana, na loita contra a industria nuclear e demais problemas que afectan ós occitanos. Os principais obxectivos da nova formación política eran e son: comezar un auténtico movemento político Occitanista, por enriba de tódolos partidos e que loita por un propio goberno dos occitanos, a desalienación e concienciación da poboación occitana e facer chegar os caso occitano ó campo político.\nNas eleccións rexionais francesas de 1992 obtén o 5,87 % dos votos en Provenza. Nas eleccións xerais francesas de 1993, obtivo o 1 % no distrito de Ais de Provença (onde tivera o 0,73 % en 1992) e o 7,12 % en Castres (1,64 % en 1992). Pero nas xerais de 1997 tan só vai obter o 1,6 % en Occitania.\nPartit Occitan (en occitano)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Partit_Occitan&oldid=4805719"\nA última edición desta páxina foi o 17 de xullo de 2018 ás 21:30.