Ribadeando: October 2008\nOutro día enterámonos da condena dun alcalde de IU por insultar a el Rei. Dada a magnitude dos insultos, sen presentar 'probas', non é estrana a condena, a pesares de que el di que continuará para probalo.\nPosiblemente, igual que moitos outros, eu incluído, atoparase coa administración e o seu secretismo (ver o libro 'Cuando lo público no es público', por exemplificación dalgo coñecido por moitos, nomeado en "La administración y sus altos secretos', ó igual que o parágrafo seguinte): 'Si se consigue una Administración transparente se verá que "hay servicios que funcionan mal" y "funcionarios que a menudo se han apropiado de parcelas de poder que no les corresponden"'\nNon é estrano tampouco o secretismo da administración. Os funcionarios en tempos de Franco estaban subordinados ós políticos e contratados por eles. Políticos que pasaban longo tempo nos andamios do poder nun ou outro cargo. Ó vir a democracia, os mesmos funcionarios atopáronse con políticos novatos, descoñecedores dos entresixos administrativos e viron que eles si controlaban a administración, e non os políticos, co que a dependencia pasou a ser a inversa, amoldándose os políticos a manter a raia ós cidadáns con axuda (mutua) dos funcionarios. Raro é o caso no que os políticos poñen a raia a funcionarios de certo nivel (sempre que saiban navegar entre augas, claro). E así os políticos actuais tenden a perpetuar o secretismo. Signo delo, só un máis, é a consigna de PP e PSOE de silenciar críticas ó libro da raiña, xusto na liña contraria do alcalde mencionado ó comezo.\nE, do que pasa en Ribadeo, que? Pois eu estou esperando información, algunha dende hai varios anos, tendo que recorrer á xustiza nalgún caso por negación de información. Algo que parece ser que non se amañou aínda no concello. De feito, a pesares da sentencia, sigo esperando.\nPublicado por Agremon ás 10/31/2008 05:51:00 p.m. 0 comentarios\n(Acompaño unha foto coas pedras postas esta mesma semana, agora xa retiradas.)\nEn relación coa polémica mantida días pasados entre diferentes políticos locais sobbre o Parque de Indianos, e unha vez que parece que a polémica está calmada, a AVV O Tesón quere facer patente o seu disgusto pola propia polémica suscitada a partir do cambio de proxecto. Unha situación na que pouco contou a cidadanía e a súa opinión, plantexándose sempre o parque, dende o seu inicio ó seu final, como algo alleo ó pobo debido á falta de información pública sobre o tema, como se se tratara dos tempos do despotismo ilustrado.\nAsí, a incomprensión de detalles como que a fonte non leve gresite asemade pola parte interior (a que da ó parque), que xa apareza chea de follas nadando en auga de choiva, que se pase unha unha cuadrilla de operarios dirixidos por un técnico unha mañá colocando pedras nela para pola tarde sacalas, etc, quedan só como detalles de gusto ou disgusto ante algo alleo que non foi presentado ó pobo. Presentación que a parte de aportar ideas dos veciños, facilitando a súa colaboración e o ver o parque como algo de todos, posiblemente dera lugar a que se detectaran fallos no proxecto como os de medición, esgrimidos para facer uns cambios que tampouco se sabe ben en que consistiron.\nRibadeo, 30 de outubro de 2008.\nPublicado por Agremon ás 10/31/2008 07:40:00 a.m. 0 comentarios\nDespois de deixar a entrada primeira sobre a nova directiva de Amadores, houbo cambios. Aquí vai a nova orde:\nLeandro Sendín Fernández (Presidente)\nSalvador Fernández (Vicepresidente)\nIsmael Porto Barcielas (Secretario)\nMª Teresa González Piñeroa (Vicesecretaria)\nMª Griselda Ríos González (resp. vestiario)\nJosé Ramón Fernández López (resp. instrumentos)\nMª Guadalupe Lindín Lanza (vocal)\nSecundino Fernández Martínez (vocal)\nJosé Exposito González (vocal)\nEnrique González Amago (vocal)\nPor que e demáis? Non o sei\nPublicado por Agremon ás 10/31/2008 07:31:00 a.m. 0 comentarios\nNo boletín de cultura de Ribadeo, unha foto do porto de Rinlo (supónse que hoxe) e outra da cetárea de Meirengos:\n"David Rivas Peña enviounos esta mañá imaxes de Rinlo, dun día en que o tempo debía estar máis ou menos coma hoxe na Mariña." (as fotos están subidas cun 23% de calidade sobre o jpg recibido, ou sexa, se non se ven tan ben é culpa miña)\nPublicado por Agremon ás 10/30/2008 04:28:00 p.m. 3 comentarios\nPero de xeito imprevisto: polas declaracións do alcalde de Castropol en contra da súa construcción. Coido que un alcalde deberia medirse un pouco máis en opinar sobre os progresos doutros concellos viciños, e comprender ademáis, que xa pasou o tempo do monocultivo. Unha cousa é a especialización e outra a dependencia bananera dun sector. A especialización pode dar ventaxas competitivas (iso din os economistas), pero a submisión a un único produto o que produce é unha dependencia del a menos que se sexa tan forte como para controlar a súa producción e comercialización, ou de xeito equivalente, a súa necesidade, o que evitentemente non é o caso: Ribadeo non é o equivalente da 'United Fruit Company', senón máis ben de 'Guatemala'.\nPublicado por Agremon ás 10/30/2008 07:46:00 a.m. 0 comentarios\nDeixo a continuación a nota de prensa que da fin ó conflicto da comisión de participación cidadá en materia sanitaria na Mariña. Foi un acordo entre unhas cantas asociacións, tomado por elas mesmas como provisional, e pensando que no futuro deberá cambiar. Pero ahí está, e achegouse algo máis ós mariñás o control da xestión da sanidade na costa. Esperemos que sirva.\nAsociación de Veciños “Cruz da Venta” de San Cibrao\nCon motivo da presentación das Comisións de Participación Cidadá en materia sanitaria que terá lugar o vindeiro venres 31 de outubro en Santiago de Compostela, as Asociacións de Veciños “O Castro” de Foz, de Forxán, de Cangas, “O Vencello” de Burela, “O Tesón” de Ribadeo e “Cruz da Venta” de San Cibrao queren facer pública a lista dos seus representantes para a área sanitaria Cervo-Burela:\n1. Fátima Rodríguez Moreda\nAsociación de Veciños “O Castro” – Foz\n2. Manuel Rodríguez Maseda\nAsociación de Veciños do Barrio de Forxán – Foz\n3. Carlos Saa Fernández\nAsociación de Veciños “O Vencello” – Burela\n4. Francisco José Campos Dorado\nAsociación de Veciños “O Tesón” – Ribadeo\n1. Marcelino Cao Pedreira\nAsociación de Veciños San Pedro de Cangas – Foz\n2. José Roda Vázquez\nAsociación de Veciños “Cruz da Venta” – San Cibrao (Cervo)\n3. Atilano Fernández Fernández\n4. Teresa Pardo Correa\nPublicado por Agremon ás 10/30/2008 07:25:00 a.m. 0 comentarios\nComezo con algo alleo ó tema: por algunha estrana razón non podo meter fotos no blog, non me presenta algunha opción como a de etiquetado e podo facer ligazóns con dificultade ('á man'), o que me impide algunha cousa que quería facer hoxe.\nDespois da referencia de onte a Amadores da Música, lembro que na asamblea non saiu algún tema candente: polo convenio co concello, os músicos teñen matrícula gratuíta na escola. Este ano non foi así, e o convenio non foi denunciado. Teño entendido que hai cousa de quince días houbo unha xuntanza sobre o tema co concello, pero non saiu a relocer en ningún momento. Non é a única cousa que non saiu.\nSobre o comentario final das asambleas, recollo o que din os estatutos (reformados para adaptalos á nova lei de asociacións este mesmo século) sobre o Presidente: "Os cargos que compoñen a Asamblea elixiranse pola Asamblea xeral entre tódalas candidaturas que se presenten, (...) tras un previo proceso no que se presentará cada unha delas e do seu programa de goberno pola persona que as encabece. En cada candidatura que se presente á Xunta Directiva, o número un da lista será o Presidente (...)"\nPor certo, segundo a prensa, a presentación na seminci de Valladolid da peli musiqueada pola banda, 'Os mortos van á présa' (versión castelá: 'Los muertos van deprisa'), foi un éxito. Foi na Sección 'punto de encuentro', que se caracteriza por "Esta sección paralela a la Oficial que reúne films de ficción de especial relieve por su valía temática o estilística,también posee carácter competitivo aunque pueden exhibirse fuera de concurso copias restauradas de grandes películas de la historia del cine. A través de los votos del público, se concede un premio para el Mejor Largometraje y otro para el Mejor Cortometraje Extranjero, dotados con 15.000 y 5.000 €, respectivamente, que se otorgarán por votación popular para el productor del largo y el director del corto preferidos. Dentro de ‘Punto de Encuentro’, se proyecta también LA NOCHE DEL CORTO ESPAÑOL, donde cinco cortometrajes españoles compiten por su propio premio de 5.000 €, también otorgado por el público.".\nPor certo, deixo o comentario da web da seminci:\n"Irene, una camionera, llega a la pequeña villa marinera de Fariño del Mar con la intención de adquirir marisco. Su camión queda atascado en el interior del pueblo, entre un monumento surrealista y la puerta del cementerio, justo el día en que los fariñenses van a dar su último adiós a Cándido, viejo marinero y artista local del pueblo, además de padre de Filomeno, patrón mayor de la cofradía de mariscadores de Fariño. El acontecimiento impide celebrar las honras fúnebres mientras las viejas rencillas entre unos y otros se acentuarán enredando la, hasta entonces, tranquila vida del pueblo."\nPublicado por Agremon ás 10/29/2008 07:29:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: banda, cultura, Música, sociedade\nAsamblea xeral ordinaria de Amadores da música, 20:30, 25 outubro 2008\nNota previa: a ter en conta que esto non é unha acta oficial. Non se recollen todas as intervencións, senón máis ou menos unha síntese.\nAsistencia, unhas 50 persoas.\n1.Leitura e aprobación da acta anterior. Fíxose e deuse por aprobada\nSalvo erro ou omisión, estes foron os números (ás veces, redondeados por mor de copiar á lectura):\nIngresos: cuotas 10 961; lotería 6 650, instrumentos 1 125 (recollida sobre préstamos), subvencións 14 700 (caixa Galicia 6 000, concello 4 507,59, Federación 300, xuventude 2 600, Sociedade filantrópico dramática, 1 200).\nGastos: 1 335,63 cuotas e varios (incluídos 458 de devolucións); 6 000 lotería; 3 265 financiamento instrumentos; 1 852 reparacións; 3 112 seguro federación, páxina web, tinta, sobres, donativo a Manuel María...; traxes 1 121; viaxes 4 363 (dietas 475 e ceas 2 075 incluídos); limpeza colexio 145, pirotecnia 475; internet, teléfono, correos 1 058; comisións 430. Total gastos 21 607,91€, cun superávit de 11 918€.\nFíxose un desglose para a peli e o campamento:\nGravación de música para a película: 2 150€ que foron aboados 600 por adiantado e o resto a posteriori.\nCampamento musical: gastos 24 636,94; ingresos 16 357 + 1 500. Desfase: 5 761,64€, que se espera cubrir coas subvencións en trámite.\nO resultado xeral do ano deixa en caixa (Caixa Galicia e B.Sabadell) 11 717€. Hai pendentes de recibir 1 500€ do concello, 3 000 da federación, 1 800 da deputación polo campamento 2007, 1 682 de política lingüística, 406 de Mapfre (por un tema de devolucións por cobro duplicado), e 661 de recibos, máis outros 72,12, o que faría un superavit total rondando os 20 000€.\nPregunto sobre o desglose de gastos do campamento e contéstaseme:\nGráficas, 1 629; pancarta 452, persoal 8 900; seguridade social, 2 770,03; Mapfre 403,94; asesoría 668,51, comida (diversas partidas) 455+317,16+1 817,23+1 427+1 370+357,88+519,74+975; deterxente 652; Altruán (paseo en piragua) 440; 976 limpeza; 472 billarda, balóns, etc.\n3.Informe de actividades.\nFoi longo, pois Amadores soporta actividades variadas. Collo puntos soltos:\nComeza Daniel, actual presidente. A banda ten dependencia de músicos de fóra, reforzos, tendo que suspender algunha actuación (ou non collela) por falta de xente. Queda pendente a visita a Mirandela por falta de músicos.\nO concerto das letras déuse no IES Gamallo Fierros por estar ocupado con actuación de teatro do concello esa data.\nÓ festival viñeron a banda de Mieres e a de Sober.\nFóise a Matamá, San Tirso (en correspondencia polo apoio ó campamento), en San Roque só se tocaron dúas pezas polo mal tempo, pola Federación de bandas fóise a Baamonde, tendo que voltar porque había músicos que tiñan que actuar con Tirri Tarra.\nOs de 'Os mortos van ás présas' parece ser que quedaron encantados da actuación da banda.\nPregunto por sobre cánta xente había de fóra no campamento (para ver en perspectiva o déficit), contestándoseme que sobre a metade. Pola web, indicando que se sinalaron perto de 500€ de gastos e non se veu movemento, contestando que quizáis non fora adecuada a persoa que está levando o tema.\nDeixo unha queixa para que conste en acta por facer unha viaxe (a de Matamá) de 5 da tarde a 5 da mañá, e dúas á Coruña saíndo ó mencer e voltando á noite, cando ademáis tiñan pago o hotel e o grupo de clarintes tivo que afinar 'dirixidos' por M. Luz, a concelleira de Cultura, voltandoo último día sen asistira a unha recepción que ó parecer había prevista. Daniel di que cree que só voltaron ás 3 e non ás 5 (negado por outros asistentes) e que nonhabía recepción ó final na gravación da película, entre outras cousas. A raíz dos comentarios do presidente a estes últimos temas, interviu Luis da portuguesa preguntándolle a Daniel se unha frase que dixera quería dicir que o deixaba ou non.\nÓscar (frauta) pregunta sobre as axudas para locomoción, en base a que se deron ós apoios e non se están a dar para vir ós ensaios. De aí pásase a que non se da nada ós músicos, apuntando que non se fai porque non se quere facer. A contestación xustifica en parte porque non é o mesmo unha necesidade de apoio que unha axuda corrente, e non hai saídas por contrata, todas son por convenio.\nIntervén a continuación Lourenço, director da banda.\nEnfatiza o compromiso dos músicos coa banda, apuntando que é necesario por exemplo para ter sempre dispoñible unha variedade de obras. Necesidade da comunicación entre grupos (pais, directiva, músicos, ...) esperemos que mellore. Necesítase cambios para evitar actividades con interese pero sen sentido; evitar tocar 15 minutos e para iso ter 10 horas de autobús.\nSobre o campamento, é necesario cambiar a forma e retomar o proxecto inicial, porque está a fallar en moitos aspectos: este ano tivo moitos fallos.\nÉ a primeira banda en España que grava a banda sonora dunha película, e menos banda de afeizoados. A peli será presentada (mañá – 26/10/2008) en Valladolid.\nHai que fomentar a canteira. En Sta. Cecilia sairán 21-23 novos músicos. Houbo falta de traballo, pero a banda deixou boa imaxe musical por onde foi pasando.\nOs cambios incluirán o apoio do persoal da EMM á nova directiva, ver mellor as condicións dos contratos, considera que se debe de dar algo de gratificación para dar algo a cambio do traballo e o compromiso; algo, pero non preguntando (houbo varios sistemas de pago que nn deron resultado, como especificou Daniel).\nNovos proxectos: plantilla estable, cursillos, I festival de bandas infantís (devolución de viaxes da banda), intercambio con Esproarte, invitacións mesmo de Inglaterra para intercambio...\nUn asistente di que hai que fomentar a música galega, que 'a Hernán Naval non lle gustaba' (e puxo unha serie de exemplos de obras, que coincidiu que todos foron tocados estando eu na banda baixo a dirección de Hernán). A resposta, que comezou Lourenço preguntando por onde se procuraban as partituras, derivou nunhas cantas intervencións, comezando por Luis da portuguesa, que especificou que si lle gustaba, e que escollían os rapaces a música, continuando por min coa precisión de que as obras tocáranse, por Marcos Rodríguez indicando que se lle dera o 2º CD da banda, etc, incluída Aurora Rodil dicindo que é o director quen ten que decidir o que se toca.\nPasouse logo á asamblea extraordinaria para elección de nova directiva, un tanto caótica, no que despois de dicir Daniel que non había candidaturas, Salvador apuntou que había unha, que remataría saíndo, insistindo Farruco Graña en que se votara e alegando M. Luz que ela, polo seu posto, abstíñase, quedando como única abstención. Polo medio, saiu se Ismael Porto era ou non socio, resultando que tiña pagada a cuota pero non aparecía na lista de socios, o que se deixou correr por Daniel. Saíu tamén a relocer o art. 8º dos estatutos. Asemade, e ante o barullo, ó preguntar (ó ter finalizada a asamblea) á cabeza de lista supoñendo que era a presidenta, confirmouno, pero parece ser que houbo unha xuntanza posterior e que non é así\nPublicado por Agremon ás 10/28/2008 08:28:00 p.m. 3 comentarios\nEtiquetas: banda, Farruco Graña, Música\nHoxe é nova o desplome que advertín eu antonte á Policía Local. Claro que, unha vez alí os equipos técnicos, advertiron que a cousa era máis grave: estaba afectada a traseira da última vivenda de Antonio Otero, onde vivía unha persoa de 60 anos, á que afortunadamente non lle pasou nada. Din os veciños que oíron ruído sobre as tres da madrugada do domingo (non especifica se da 'hora vella' ou da 'hora nova').\nAs outras novas de hoxe en Ribadeo tamén está xa en "Notas de prensa do concello de Ribadeo", os case 1 000 millóns das antigas pesetas para o polígono industrial, que a paso de caracol, pero parece que esta vez vai chegando, e a concesión da Q de calidade a praias ribadenses.\nAs dúas fotos, do descuido xa actual do antigo 'Xardín de sela', xa actual (aínda que non inaugurado) Parque de indianos: As malas herbas medran entre a herba e o estanque volta a estar cheo da choiva e con follas polo medio.\nPublicado por Agremon ás 10/28/2008 07:36:00 a.m. 0 comentarios\nDespois deste últimos días de 'política internacional económica', síntome perpelxo co tema. Dende hai moito tempo a política déixame así, pero parece que hai momentos nos que ese 'así' é maior.\nResulta que, para arbitrar unha política económica mundial, en Europa lánzase a idea de reunirse moitos países para deseñar as liñas. É dicir, a ONU... pero non a ONU, que serian moitos, senón unha mini ONU, pero máis que o G8.\nComo non é a ONU, e é necesario un liderazgo, toman o mando os EUA, e é entón cando xurde a idea de que ese cúmio terá como obxectivo 'refundar o capitalismo', obxectivo recollido por Bush, pero que non saíu direitamente dos norteamericanos.\nÉ dicir, non se trata de reformar, senón de voltar máis forte un sistema que saíu vencedor da guerra fría para amosar pouco despois todas as súas carencias. O caso é que a novena economía do mundo (máis ou menos, segundo os parámetros usados) non é chamada á xuntaza, e parece ser cuestión de vendetta entre os principais mandatarios convocante, os EUA, e do país en cuestión, España a raíz da retirada de apoio en Iraq, cando o pobo español opinou de xeito moi maioritario que non pintábamos nada bo en Iraq.\nE, mentras, comeza unha xira o Presidente español polo mundo enteiro, entre países que contan económicamente, para lograr entrar nese grupo privilexiado co aval de que o sistema bancario español está en boas condicións debido ás manobras estabilizadoras legais que implantou hai uns quince anos a raíz dos movementos do Banco de España. En troques, temos que o ladrillo non foi 'estabilizado' pola conseguinte lexislación, e está cada vez máis de capa caída arrastrando a outros sectores económicos e facendo que a depresión para a xente en España sexa de tanta intensidade como nos países punteiros nela (quitemos os 'máis punteiros' como Islandia...). Pero o caso é que o sitio sería máis ben para o Presidente, e non para quenes puxeron esas pedras angulares, segundo parece, para a economía española. A nivel nacional, non embargantes, os bancos piden apoio para non quedar discriminados fronte ós bancos estranxeiros, a pesares de deixar ben claro que non o necesitan, e por outra banda, as axudas estatais para pisos habilítanse para rendas máis altas, sabendo que esas axudas irán beneficiar ó peto da xente que propiciou a crise do ladrillo... ou non é asi?\nLogo, podemos atoparnos anuncios como un de onte pagado por unha cadea de emisoras de radio; 'segundo unha lei de Denver, é ilegal prestar a aspiradora ó veciño', é a frase do tirón para presentar uns EUA descoñecidos (cousa que viría a solventar a cadearadiofónica) mentras aquí se pretende que sexan ilegais cousas como prestar un libro (sen pagar un canon, claro...) e pouca xente levantou a voz cando se impuxo o canon ás bibliotecas, ou ós materiais de memoria dixital para conservar cousas de xente que nunca recibirá o importe dese canon, ou moitas outras cousas máis que irán deixando sentir os seus efectos pouco a pouco.\nÓ mellor é que teño variación na percepción polo cambio de horario...\nPublicado por Agremon ás 10/27/2008 07:49:00 a.m. 0 comentarios\nFinaliza o fin de semana. Despois de dar nota da nova directiva de Amadores, unhas fotos para variedades. Unha, o pantallazo que da conta dunha carta dun ribadense no El País de hoxe queixándose do servizo de correos, en España, pero tocando tamén a Ribadeo. Non o coñezo, e non sei siquiera se é ribadense dende hai moito tempo ou non.\nDúas das fotos pertencen ó derrumbe que houbo esta noite na rúa da muralla, no seu extermo de abaixo, fronte á fábrica de xeo. A casa que fai esquina a Antonio Otero está abandoada e caéndose, o que coido que motivou o derrumbe.\nA outra pertence ás obras de Viejo Pancho, que colo antes que outras da mesma obra para ver un efecto da 'Saturday night fever' en Ribadeo. A dicir que esta mañá contei nos traballos vinteún vasos de vidro, algún roto (e xa vin xente recollendo algún), a parte doutros de plástico, botellas, etc.\nPublicado por Agremon ás 10/26/2008 04:12:00 p.m. 0 comentarios\nHoxe tivo lugar a Asamblea xeal ordinaria e extraordinaria de elección de directiva de Amadores da Música. Como a entrada será longa, comezo cun aperitivo dando sinxelamente os nomes da nova diretiva; noutro momento xa sacarei a crónica de ambas asambleas.\nMª Guadalupe Lindín Lanza (Presidente)\nMª Cecilia Barcia Villarino\nMª Griselda Ríos González\nLeandro Sendín Fernández\nMª Teresa González Piñeroa\nSecundino Fernández Martínez\nJosé Exposito González\nEnrique González Amago\nJosé Ramón Fernández López\nIsmael Porto Barcielas\ne continúa Salvador Fernández Fernández.\nNota posterior: Nova directiva de Amadores da Música (II)\nPublicado por Agremon ás 10/25/2008 10:55:00 p.m. 0 comentarios\nDia tras día pasando diante dela fai que se mire. E non gusta o que se ve. O desuso únese ó descuido, e a eles, o abandono. Unha ventana aberta permitiu a foto do interior. O exterior só ten cuidado dende a derradeira vez de amaños o cartel que nonconcorda moito co estilo da capela. e agora, o xardín de Sela convertido en Parque de Indianos na súa dianteira. Onte mesmo comentaba que a súa presenza debeu servir para que se conservase o xardín de Sela e se ampliara o ancho da rúa naquela zona, permitindo hoxe unha 'zona verde' que habería caído se a capela non tivera a disposición estratéxica que ten, de espaldas ó pobo, coa entrada polo oeste.\nPublicado por Agremon ás 10/24/2008 10:57:00 p.m. 0 comentarios\nDespois de deixar dúas novas notas de prensa do concello, sobre o parque de indianos e a recuperación das cetáreas de Rinlo (audio incluído), unha pequena entrada para lembrar un feito importante para a comunidade ribadense, incluída a parte no exilio: Mañá celébrase a asamblea anual de Amadores, e a extraordinaria despois dela, esta última para a elección de nova directiva. Despois destes último sdías, parece que si haberá nova proposta de diretiva, non voltando a presentarse varios cargos da diretiva anterior, incluído o presidente, Daniel Rodríguez. Veremos mañá como se desenvolven as asambleas, despois da forte contestación dalgunhas decisións tomadas pola diretiva saínte.\nPublicado por Agremon ás 10/24/2008 09:53:00 p.m. 0 comentarios\nEtiquetas: blog, Música, sociedade\nPublicado por Agremon ás 10/24/2008 08:23:00 a.m. 0 comentarios\nNunha crise económica como a que se nos aviciña, (ver, por exemplo, algunha nova de hoxe)pode que non sexa tan mala cousa mirar ó pasado para aprender e procurar ideas. Fáise a nivel internacional, rebuscando na crise do 29, (por certo, o 24 de outubro foi o día de referencia, de comezo da baixada que daría lugar o día 29 ó 'crac' da bolsa de Nova Iorque) e pode que tamén fora bo que se fixera a nivel local. Tal vez nos atopáramos con xeitos de facer en tempos nos que a facenda local non dispoñía dos recursos que ten nestes días a pesares do estado de contas actual de moitas delas (é certo, e non se pode esquecer, que os servizos asignados -cumpridos ou non-, tamén son máis numerosos agora), e tamén con actitudes dos veciños que podían ser máis propicias ó entendemento ou a colaboración.\nAs fotos que acompañan (Unha vidrieira da parte oeste do mercado de abastos, adicatoria a Ramón González da praza de abastos de Ribadeo, fachada norte e plano de distribución de postos) poden servir para lembrar un tempo no que o capital empregábase nestas terras para facer o ben ós veciños, axudando ó tempo que competindo cos poderes públicos e o seu escaso orzamento (pode que non sexa boa idea meterse en temas anexos como as diferencias de capital daquel entón... ou si). O edicifio ten unha placa que lembra ó benefactor, e foi reparado en diversas ocasións xa sen benefactor presente a cargo da facenda local ou de axudas públicas, como no caso das vidrieiras, aínda recentes. Pero a súa función e vista xeral son como na súa construcción; tentouse facer máis aproveitable (e máis rendible para a xente que o usa) con pequenos cambios, incluído o cartel de metacrilato que indica a distribución de postos no interior, e que manifesta que xa pasou no seu uso por tempos mellores: hoxe o cartel / pano de distrubición presenta ocos que indican outro xeito de discorrer a vida de Ribadeo, máis alonxada do mercado e máis próxima ó super-mercado ou hiper-mercado, máis alonxada pois do propio viciño en favor de relacións máis difusas con entidades de base lonxana. Os tempos cambian, pero se lles botamos unha ollada e temos presentes os cambios, ó mellor podemos comandalos en troques de vernos abocados a un cambio imposto dende fóra: do pasado á estratexia de futuro...\nCambiando de tema, hoxe dous alumno sdo IES Porta da Auga van á Coruña para, hoxe e mañá, facer de xurado dunha mostra de cine científico. Xa veremos que contan da experiencia ó voltar.\nPublicado por Agremon ás 10/23/2008 07:01:00 a.m. 0 comentarios\nPouco a pouco vai mellorando a técnica. Remato de engadir o primeiro mp3 no blog de notas de prensa do concello de Ribadeo. Co tempo, espero que chegue a xeralizarse a cousa.\nPublicado por Agremon ás 10/22/2008 09:27:00 p.m. 0 comentarios\nHoxe descubro na prensa unha auténtica inflación de novas sobre Ribadeo. Dende o pleno ó camión que onte montaba unha grúa na rúa peonil (coido que sen as alfombras que estaban afeitos a poñer), pasando pola visita do Porta da Auga a Francia (xa pasada), as novidades/actos do servizo de prevención de drogodependencias, o aumento persoal do CEIP Gregorio Sanz, un roubo no restaurante 'La Solana', a posibilidade de cortes de auga por un subministro deficiente (avisado polo propio alcalde, é de supoñer que ó longo do día haxa algunha nota de prensa), as voltas sobre a falta de xulgado en Ribadeo, ou o recurso contra Patrimonio por impedir o aparcamento subterráneo no parque, ademáis de lembrar un periodista que algo vai mal cando unha Consellería non cumpre as propias normas que ela mesmo pon. A mesma Consellería (Educación) coido que non é a primeira vez que incumpre normas, e é algo abondo xeralizado na administración (mesmo o incumprimento de leis: ver, por exemplo, 'Cando a lei non se cumpre').\nO certo é que, cando hai moitas novas, ás veces parece como se non houbera ningunha. Por eso, e despois das dúas entradas de onte en relación co pleno de antonte (I e II), hoxe deixo en troques fotos.\nAs fotos corresponden a 'había unha farola' na rúa San Francisco, 'había información' , na rúa Reinante, 'había un solar', no cruce entre Avenida de Asturias e rúa do Alza, e ás obras de Viejo Pancho para 'humanizala'.\nPublicado por Agremon ás 10/22/2008 07:31:00 a.m. 0 comentarios\nO terceiro punto da orde do día do pleno de onte era a representación do Concello no grupo de desenvolvemento comarcal de A Mariña. A proposta do grupo de goberno, a solicitude de seren Fernando e M. Luz. Certamente, parecía ó comezo que foran dous representantes en troques de un e suplente para unha entidade con 49% de representación institucional e 51% de representación privada.\nHoubo un pequeno barullo pola proposta de UPRi de inclusión da oposición no par, argumentando o secretario que xa non era posible, ó ter que ser argumentado por escrito antes do pleno ou ó comezo do mesmo punto, facendo asemade diferenciación entre o que é un voto particular e unha enmenda. Resulta que o propoñente si ten dereito a modificar a proposta sobre a marcha, o que daría cabida a englobar a oposición no dúo, pero a instancias sempre do BNG. O mesmo Fernando falou de que hai precedentes de que foran representantes de varios partidos noutras ocasión para outros asuntos, pero mantivo a proposta, que saliu rexeitada por 4 contra 9, polo que voltarase a tratar máis adiante ó non quedar nomeados os representantes.\nO punto 4 trataba da aprobación dun convenio coa Consellería de Medio Ambiente para o saneamento de Piñeira, 190 000€, disposición de terreos e auga, concesión de permisos administrativos sen custes e asunción do mantemento. Houbo unanimidade na aprobación, cunha nota previa de intervención no sentido en que, a pesares de ser xeito da Xunta o pedir a exención de custes de licenzas, é algo que está lexislado, e polo tanto non ten sentido que o pida: o é dado pola lei ou non.\nEn fin, un pleno algo movido no que o alcalde tivo varias expresións afortunadamente graciosas, non chegando a tensión a ser grave en ningún momento, se ben particularmente pareceume observar en Balbino o cambio entre castelán/galego nun momento dado como síntoma de nerviosismo.\nRespecto da petición de Balbino, como dixo case ó comezo Paco Rivas, rematará case seguro no xulgado, e como engadiu logo con outras verbas JC Andina, a postura do Concello coido que pode defenderse con facilidade, pero tampouco sería estrano outro resultado. E, respecto de que polo momento non haxa representación no grupo comarcal, trátase da ocupación dunha suplencia, non dunha titularidade, polo que a pesares da negativa da oposición e bloque subseguinte, o tema non ten grande importancia.\n-- Nota posterior ó día seguinte: JM Rodríguez deixou unha entrada dando tamén a súa visión deste pleno.\nPublicado por Agremon ás 10/21/2008 04:44:00 p.m. 0 comentarios\nComezou ás oito do serán e finalizou ás nove menos dez, con ausencia do nº 3 socialista.\nO primeiro ponto, propio trámite de urxencia, pasou sen importancia.\nO segundo, a proposta de non admisión a trámite da petición de Balbino para cobranza do soldo segundo el retirado inxustamente a finais do mandato anterior, nun pleno.\nUn informe de secretaría apunta a que "o acordo foi válido mentras non se demostre o contrario", mentras se fai lembranza do apoio dun tránsfuga á moción da oposición daquél entón.\nUPRi (Rivas) atopa contradictoria a postura do BNG e anuncia abstención, indicando que pouco lle concerne ó non estar no pleno no que se tratou.\nPSOE (Balbino), só con dous asistentes, alega entre outras cousas, pero de xeito principal, que o pleno no que se decidiu foi nulo, xa que o punto non estaba na orde do día.\nPP (Andina): apoio da proposta da alcaldía, preguntando a Balbino o por que non voltou a traballar, e dicindo que o pleno, caso de ter sido ilegal, sería culpa do anterior alcalde, o reclamante, advertindo que xa pasaron 15 meses e que non houbo advertencia clara de ilegalidade (... aconsello ver o comentario do pleno)\nBNG (Vicente): Fernando reincorporouse ó traballo. A postura do BNG non é contraria ó votado daquela, simplesmente non quere admitir a trámite a proposta de Balbino.\nPSOE: (medio en castelán, medio en galego) Hai causas de por que non se trouxo antes a pleno (pero non as deu)\nPP: O acordo segui adiante, esa é a realidade xurídica.\nLogo houbo un intercambio entre Fernando e Balbino, comezando a conta das causas de que non fora a pleno antes. A petición de Fernando, Balbino di o por que: Fernando non tiña intención de propor recurso. Balbino apunta que Fernando estaba na administración, pero el na empresa privada recibeu a contestación de que lle retiraran o soldo, non a adicación exclusiva. Pide votación nominal. Aclara o secretario que a votación nominal debe votarse previamente de xeito normal, por procedemento ordinario. Despois dun pequeno paréntese, incluíndo unha consultga de Andina ó secretario sobre responsabilidade xurídica diferenciada neste caso, coa contestación de que o sistema é irrelevante neste senso, acórdase votar así (non se ten lembranza doutra situación anterior semellante).\nA votación, Proposta de non admitir a trámite: si, 8. non, 2. abst, 2. 1 ausente. Queda pois aprobada a moción proposta.\nQueda unha segunda parte do pleno para outro momento do día de hoxe.\nPublicado por Agremon ás 10/21/2008 07:23:00 a.m. 0 comentarios\nLévome sorprendido moito de como -e por que- caeu o 'telón de aceiro". De cando en vez atopo algunha pista máis, aínda que siga incrédulo.\nEsta fin de semana atopei nun artigo de Santos Juliá unha cita de Marx (Karl), no 'Manifesto do Partido Comunista': "O goberno do estado moderno non é máis que o comité de administración dos negocios comúns a toda a clase burguesa". O caso é que a cita, coido que relativamente válida, na actualidade semella que xa está un tano pasado de moda, xa que o goberno, tendo sido o comité de administración, hoxe máis ben queda reducido a un refén para casos de emerxencia. Aquelo de 'conseguidos os últimos obxectivos, a guerra rematou' ... e queda o exército por se hai que atender a algunha sublevación.\nMaruja Torres da pé a unha cita de Ralph Nader: "¿Por que sobrevive o capitalismo? (...) Porque sempre se usa o socialismo para salvalo". Sería moi de aplicación na actual España 'socialista', o mesmo que noutros países que decidiron socializar as perdas sen antes ter socializado as ganancias.\nO mesmo periódico que abrangue ambas citas onte comenza hoxe luns a súa edición electrónica con novas ilustrativas sobre o caso, aínda que non sexan de economía: 'A fiscalía cre que a represión franquista é un delito común prescrito'. Coido que a Fiscalía é algo así como o brazo xudicial do goberno. 'Non hai retirada de fondos porque coñecen a nosa solvencia'. Si, despois de 'aceptar' a mesma entidade unha inxección de 10 000 000 000 € do erario público... 'Londres e Berlin presiona a España sobre a lei de costas'. ... Ó tempo que recoñecen facer grupo para defender a propiedade privada dos seus cidadáns en contra dos intereses públicos en España.\nCertamente, os periódicos, que van de capa caída nas súas informacións, abranguen nas súas páxinas moitas perlas que están aí, para collelas, pero eso si, despois de facer minería para atopalas.\nE, certamente, cambiar o mundo a mellor pode que nunca estivera tan difícil (ou tan imposible), polo que é hora de comezar a (ou non parar de) intentalo. Algo que parece ademáis apoiado científicamente: cando aumentan as desigualdades, toma pulo o movemento subterráneo que tenta reducilas, ó igual que na física ou na química un movemento nun sistema sempre tenta ser equilibrado polo propio sistema. De sistemas (non físicos) pódese falar outro día.\nPublicado por Agremon ás 10/20/2008 07:29:00 a.m. 1 comentarios\nVexo hoxe no blog de Jorge Cortell varios artigos que me gustan sobnre política, ideas e sociedade. Deixo só unha ligazón, que fala no mesmo sentido que teño feito eu en moitas ocasións.\nPublicado por Agremon ás 10/19/2008 11:52:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: blog, cultura, educación, filosofía\nVexo a nova de que o Concello de Castropol foi multado por Medio Ambiente con 600 € polos verquidos en Penarronda, procedentes do Polígono Industrial de Barres. Algo que xa saíu no blog con anterioridade e que fixeron ver os 'Amigos del concejo de Castropol', que tamén teñen alertado das deficiencias dos verquidos á ría de Ribadeo tanto de Castropol como da Veiga. Pregúntome cánto sería multa se en troques dunha institución, quen o fixera fora un particular.\nEn Asturias valoran positivamente en termos de vidas humanas o 'búho' entre Puerto de Vega e Ribadeo. Non dan detalles de uso. Coido que se lles esquece facer unha valoración sobre a incidencia a curto, medio e longo prazo das costumbres que implica o uso do búho, e que debera ser feita. De calquera xeito, parece que os búho si comezan a funcionar, forzada a xente pola diferenza de custe dos traslados entre transporte colectivo e individual, a parte da vixiancia da Guardia civil co alcoholímetro. E a promoción do transporte colectivo polo día, para cándo queda?\nOnte a nova na prensa local e provincial foi a limpeza con que José Carlos Rodriguez Andina saíu do embrollo xudicial no que o metera o fiscal Izaguirre. Para aledarse non só el, senón todos, tanto porque todos contribuímos ó orzamento provincial como porque todos contribuímos á composición da Deputación e sufrimos ou desfrutamos das súas accións e decisións. O malo que teñen os procesos deste tipo (e de case calquera) é que sempre queda a sombra da dúbida, nun sentido ou noutro. Por exemplo, foi unha manobra política o metelo no caso? Ou, pola contra, o que non se logrou foi demostrar os feitos, non que non os houbera? E é que cos xulgados (e falo por experiencia propia aínda que valería coas novas que de cando en vez aparecen na prensa sobre algunhas decisións xudiciais), e cos seus xuízos, pode verse aquelo de 'os camiños da xustiza son inescrutables...'\nPublicado por Agremon ás 10/19/2008 11:07:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: educación, Medio, política, sociedade\nEstes tempos desenvólvense varias actividades interesantes para diversos colectivos na zona. Aí están os 'foros permanentes para a muller' desenvoltados polo concello, entre outras actividades como as clases para inmigrantes, e as xornadas mar por meido que comezaron onte e terán lugar ata o domingo (ver folleto). Dentro das xornadas, onte tivo lugar a inuguración da exposición 'Galiñas, Miserias e cabezudos', así como a mesa sobre 'Cooperación cultural institucional'. Hoxe será a proposta dunha ponte informativa por riba da frotneira e cultura de mecenazgo entre Galicia e Portugal, continuando pola tarde coa presentación de proxectos culturais e de espazos de programación, para rematar o día no Hernán Naval co concerto de 'Alô irmao'.\nE, no Pazo de Pardo de cela, a comezos do próximo mes, as Xornadas de Patrimonio tradicional da Mariña Central (que se ven ben ampliando as imaxes)\nPublicado por Agremon ás 10/18/2008 08:56:00 a.m. 0 comentarios\nTeño noticia da comisión de goberno de hoxe porque segundo parece váise tratar entre outras cousas a que coido é rocambolesca reclamación de soldo de Balbino Pérez plantexada hai uns meses, case 13 000 € por 53 días que lle quitaron o soldo de alcalde. Mágoa que trascenda públicamente na prensa ese tema e non os outros a tratar.\nA nivel estatal contrasta a nova da primeira causa aberta contra o franquismo, cando en Ribadeo aínda están sen recoñecer nomes senlleiros en Ribadeo como Antonio Fernández Darriba ou Rafael Fernández Cardoso, o primeiro chegado a Ribadeo tras ser represaliado da Universidade de Madrid e o segundo rematando os seus días fuxido en América, ambos citados por estudosos ribadenses, ambos de recoñecida valía e ambos ignorados ata o momento en recoñecemento institucional.\nPode que a falta de recoñecemento nun caso, e as pretensións legais noutro, esteñan relacionadas coa educación. A educación en España ten ramalazos que coido se poden cualificar de raros, dende o primar a 'cultura' e ó tempo baixar o presuposto educativo (aí está a Comunidade madrileña facendo unha quita do 30% nos cartos destinados a profesores universitarios sen previo aviso mentras gasta millóns en actuacións 'culturais' 'empresaraiais' do canal de Isabel II) ata zafarse da aplicación unha materia via a súa impartición en inglés sabendo que non hai profesorado para ela (entre outras cousas, o feito na Comunidade Valenciana este mesmo curso con Educación para a Cidadanía). E podemos continuar. En Ribadeo mesmo, está costando traballo a coordinación de actividades extraescolares coas programadas nos centros, nunha especie de desconcerto educativo que se produce ano tras ano, por moito que unhas e outras sexan actividades educativas e a potencia organizativa e presupuestaria do concello minimice a posibilidade das ANPA.\nAs fotos, fonte e xardín de indianos. A considerar sobre a súa beleza, oportunidade, axuste a normas ou planos previos, ... A fontes estaba en proba, con auga, e na foto do xardín pode verse o efecto desastroso de presentar a fonte cara a fóra do xardín e, vía supresión de setos, facer que os coches literalmente 'entren' no mesmo parque.\nPublicado por Agremon ás 10/17/2008 07:34:00 a.m. 2 comentarios\nCoido que hoxe serei breve. Dous artigos, un de Almudena Grandes, "Cultura" e outro, unha noticia abondo máis achegada, sobre a permisividade e compangueo municipais, explícanse por si sós, aínda que se poidera seguir moito máis.\nPublicado por Agremon ás 10/16/2008 07:23:00 a.m. 0 comentarios\nUn dos puntos álxidos da película Cabaret. O primeiro que se me veu á cabeza despois da xuntanza desta fin de semana nos EUA dos xefes de estado dos países industrializados. Por fin se poñen de acordo, e todo o mundo regocixado porque van gastar máis cartos para solucionar unha crise sacándolle as castañas do lume á xente que nos meteu nela. Iso si, de xeito coordfinado. Máis ou menos, para a xente de a pé, a solución era ou máis crise (por unha beira) ou máis crise aínda (por outra). De aí que a pesares de ser a grande parte da extensión dos diarios, a xente fale da crise para gastar bromas e cousa polo estilo, como sen esperanza: 'abandoade toda esperanza os que aquí entredes', segundo unha obra (xa non lembro cal) en relación ó inferno. O dito. O 12-O, descobrimento de América e atisbos dun novo goberno mundial, unha especie de ONU económica onde hai que pedir entrada e se non estás dentro o máis probable e que segas sen estalo durante moito tempo, hermética, e ... non democrática, aínda que mantida por gobernos de países en teoría democráticos. Mentras, váse producindo máis e máis efectos da crise: este ano non hai 'SIMO', a feira de informática máis importante de españa. O motivo? non había moitos expositores improtantes debido á crise e ... non ía ser rentable.\nA nivel Ribadeo algunha nova tamén vai de cartos: cúmprese a previsible dificultade do concello para cobrar as obras comezadas por conta allea para evitar estragos nas casas semiderruídas ou as multas ós construtores, mentras se denuncia que o vial ó cemiterio segue parado (parece que non lle afectou a nova ola de obras no casco urbano) ou a mala recepción da TVG na zona últimamente. Cousa esta úlñtima que é certo que xa tiña que ter sido denunciada polos galegos antes que polos asturianos, en troques de ser ó revés.\nA foto, un furado na valla do porto de Mirasol ós Bloques. Despois de extender a valla e impedir o paso ó traverso do lateral sobre a ría, o furado é unha ventana que permite o paso, unha especie de ventana á esperanza de que o porto non ille / non se ille do pobo. Non é o único sitio polo que se pode pasar, pero en calquera caso, os sitios de paso son válidos só para xente cunha certa axilidade.\nPublicado por Agremon ás 10/15/2008 07:30:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: economía, Fotos ría de Ribadeo, política, sociedade\nConclúe o sellado do antigo vertedeiro... Coido que se clausurou no 2001 cunha nova semellante. Esperemos que sexa de vez.\nTurismo promocionará A Mariña. Enésima vez, e no medio, queixas por esa promoción.\nO tramo de Porto a Ribadeo é considerado de alto risco: calquera que pase por alí sábeo; non son necesarios radares, por exemplo.\nVoltámonos a quedar sen śe xudicial. Non puido ser? Non foi.\nComezarase a multar na zona azul de Ribadeo. Normal, xa se foron os visitantes... e como só hai un par de obras en marcha e previsto comezar xa outras tres, pois eso.\nO concello di que si que é certo que a fonte dos catro canos non está moi ben reparada. Como tanto reparacións como reformas están ocultas ata que se remata a obra, e difícil aconsellar, sexa na fonte do parque (esa que parece para mexar) ou na de indianos (a que non da ó parque homónimo, senón á rotonda que está previsto modificar) por poñer dous exemplos.\nCalro que en todas partes cocen fabas, como en Lugo, que tras patinazos da Policía Local en relación coa xente, e unha volta finalizadas as festas, o alcalde di que todo moi bo e moi bonito na PL. Por certo, que o outro día, baixando na praza Maior de Lugo era curioso: moita xente sentada, pero unha nas terrazas das cafeterías, e da outra beira, nos bancos públicos e no bordillo do parque. Non era difícil distinguir entrea xente dunha beira e doutra, tanto polo tipo de traxe (todos de festa, non obstante), como pola calidade aparente ou polo uso de complementos.\nEn fin, supoño que hoxe me pasarán as notas de prensa para complementar algunha nova en http://prensa-ribadeo.blogspot.com/.\nAs fotos, tomadas todas do mesmo punto na praia dos Bloques, algas incluídas.\nPublicado por Agremon ás 10/14/2008 07:37:00 a.m. 0 comentarios\nSobre o tema da comisión para o hospital:\nComo comentario, non me entusiasma o acordado, pero coido que é un primeiro paso.\nPublicado por Agremon ás 10/14/2008 07:32:00 a.m. 0 comentarios\n'Os pobre sodes máis pobres, e punto' tomado dunha viñeta de Romeu (10/10/2008), en síntese, mentras contemplo a foto Bush-Berlusconi con cara de burla.\nPublicado por Agremon ás 10/14/2008 07:24:00 a.m. 0 comentarios\nUn post máis hoxe para reflexar unha información suplementaria dos códigos postais. Información que por certo está relacionada no caso de Galicia coa prestación de servizos que as estruturas estatais/autonómicas/provinciais/locais ofrecen na realidade e as prometidas, e as que funcionan.\nO tema está relacionado con temas sociais, pero tamén políticos, económicos ou culturais.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2008 10:32:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: cultura, economía, filosofía, política, sociedade\nO outro lugar comentado por cultura como 'en estado inadecuado'.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2008 07:50:00 a.m. 0 comentarios\nConforme quedei na entrada do outro día, paso fotos indicativas do estado actual da fonte dos catro canos.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2008 07:39:00 a.m. 0 comentarios\nO 12 de outubro, día do Pilar, adicado en España ás Forzas armadas por iso de que a virxe do Pilar é a súa patroa, ten sido durante o século pasado 'día da raza' e 'día da hispanidade'. A verdade, eso de día da raza non sei moi ben a que viña, sendo a península dende a antigüidade un crisol de pobos. Respecto ó día da hispanidade, vale con fixarse un pouco nos inmigrantes 'latinoamericanos' para dar abondo que pensar con o que é iso da hispanidade, aínda coas innegables semellanzas que deixou o trato de varios séculos. En troques, a min gústame máis algo que ano tras ano se vai deixando nun segundo lugar: o descobrimento (re-descobrimento, din os descendentes daqueles viquingos que chegaron parece ser a Groenlandia sen deixar grande impronta) de América por Cristóbal Colón, algo que cambiou a vida europea e americana para sempre. Algo do que, no primeiro momento non se tivo grande conciencia, coa idea de Cristóbal Colón de chegar ás indias, e de aí o nome dos indios, e de aí que Colombia sexa hoxe o nome dun país e non dun continente. Que un estado que propiciou unha relación tal entre dúas ramas da humanidade por aquela illadas, use o día para conmemorar outras cousas por riba daquela paréceme un esquecemento histórico e unha (unha máis) das interpretacións históricas axustadas a intereses en troques de obxectivas.\nPor iso, felicidades ás Pilar aínda que sexa cun día de retraso, e lamentos para todos polo que pode significar o día 12 e non significa.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2008 07:24:00 a.m. 0 comentarios\nO sábado 4 de outubro de 2008 ás 19:00 horas tivo lugar no Salón de Actos da Real Academia Galega o acto de recepción como académico de honra de John Rutherford, quen deu lectura ao discurso de ingreso, intitulado "O fermoso sorriso do profeta Daniel". O discurso foi contestado en nome da institución polo académico numerario don Antón Santamarina Fernández.\nO discurso de ingreso coincide no tempo coa exposición 'O sorriso de Daniel", exposición do Consello da Cultura Galega, e tratou sobre o sorriso deste personaxe no Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela (máis, no 'El Correo Gallego').\nPublicado por Agremon ás 10/11/2008 02:39:00 p.m. 0 comentarios\nHoxe a prensa trae progresos da humanidade: o premio Nobel para Martti Ahtisaari, ó tempo que Videla ingresa no cárcere. Por suposto, tamén atentados ó longo do mundo, que deixaron de ser novidade hai moito tempo, en particular por Afghanistán-Paquistán-Iraq, e a nova emerxente dende hai meses, as últimas desgrazas económicas motivadas dende a crise financieira, destacando entre estas a nivel España a maior caída das que se ten noticia da bolsa de Madrid nun día. Respecto á última, a ver, se a bolsa está insegura e o goberno garante ata 50 000€ nos bancos para beneficiar que non se queden sen liquidez, pois parece lóxico que as inversións da xente con aforros 'medios' que se podan mover o fagan con esa dirección, distribuídas nominalmente para que a protección abranga o máis aló posible.\nEn Ribadeo tamén progresos: repítese a 'nova' de que vivenda restaurará dúas casas para poñer pisos de alquiler a disposición de xente nova, mentras Patrimonio vai intervir para mellorar a restauración da fonte dos catro canos e tamén 'fará suxerencicas' na correspondente á balconada da Aduana vella. Haberá que sacar fotos de ambas.\nE tamén progresos noutros eidos: un que sae na prensa, a reclamación dun camioneiro por un accidente contra a Deputación. Se por andar mal polas estradas poñen multas, por facer mal as estradas o lóxico é que tamén se esixa responsabilidades á administración, aínda que sexan polo momento casos atípicos tanto pola falta de concienciación como pola inclinación xudicial cara ás institucións fronte ós individuos.\nE un novo blog ribadense en galego. Remacho o de en galego porque ata o momento a Atalaia tiña un blog moi activo en castelán, que se vai ver así complementado.\nAs fotos, tentando tamén recoller progresos ... máis ou menos. Unha, do comezo das obras de 'humanización' da Avenida de Calvo Sotelo (enténdese entre a peonil Rodríguez Murias e a costa de Conchita, polo momento, de xeito provisional, sen nome 'oficial' que eu saiba). Outras dúas corresponden a unha obra con frente a Ramón González, pero que se pode ver moito mellor dende o calexón que da a Doutor Moreda (no mesmo caso que o de Conchita), e a vista dende o fondo dese calexón cara ó mercado de abastos doado por D. Ramón González Fernández en 1925, como se pode ver na outra foto, da súa fachada leste, terminando pola fachada norte, onde se pode ver, despexadas as árbores de follas polas últimas cortas da semana, á esquera a rúa Doutor Moreda e á dereita a José Vicente Pérez Martínez (Avenida de Galicia/Avenida de Asturias).\nPublicado por Agremon ás 10/11/2008 09:28:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: arquitectura, blog, Fotos Ribadeo, sociedade\nO concello anunciou onte a programación cultural de outono e o novo ciclo de ximansia nas parroquias.\nÓ tempo déuse o coñecer que a antiga alxinatos, no fondo da Vila vella e que hai pouco voltou a cambiar de mans para costas (dende o concello, quen a adquirira pouco antes), para facilitar a construcción do paseo ata as Aceas, pola beira da ría, aínda ten depósitos de ácido sulfúrico. Haberá que vacialos antes, despois de estar inactiva uns vinte anos. Cousas que pasan cando non se fan as cousas ben, e parece que hai que obrigar a que se fagan porque as 'autoregulacións' no mundo empresarial non funcionan, como está amosando a crise financieira de xeito ben triste.\nE tamén Ribadeo vése afectada pola nota das asociacións de O Tesón (Ribadeo), O Castro (Foz), Forxán (Foz), Cangas (Foz), O Vencello (Burela) e Cruz da Venta (San Cibrao), sobre o tema sanitario. O comunicado, en resumo:\n"As Asociacións de Veciños ... mostran o seu desacordo coas manifestacións realizadas polo Delegado Provincial de Sanidade de Lugo en canto á composición da Comisión de Participación Cidadá para a área sanitaria Cervo-Burela. Estas Asociacións non entenden por que o Delegado Provincial insiste na necesidade de estar integrados nunha Federación Provincial para formar parte de dita Comisión, xa que examinada a normativa que a rexe en ningún momento figura como requisito indispensable, tan só se esixe que os representantes veciñais correspondan a asociacións con ámbito de actuación na área sanitaria, o cal nin sequera se está cumprindo nestes momentos"\nA parte legal pódese ver na Lei 7/2003 de 9/12, de Ordenación Sanitaria de Galicia, Título VII, Capítulo III. E aquí pode comprobarse que a aplicación mal feita do tema está por toda Galicia.\nA foto, onte, a praza do mercado na súa parte norte chea de ramas cortadas coa follaxe.\nPublicado por Agremon ás 10/10/2008 07:30:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: cultura, Fotos Ribadeo, Medio, O Tesón, sociedade\nÉ unha frase feita que aproveito para a situación da zona na actualidade. O mesmo día que o enésimo cataclismo financieiro non só se abate sobre nós como parte do mundo senón que se nos comunica que o imos ter que pagar entre todos tamén en España para que non afecte tanto á xente que se estivo levando os cartos ata agora, que nos enteramos de que podemos ter todos os cartos que queramos no banco, que pagaremos entre todos para que quenes teñen máis teñan máis seguridade de que seguirán a ter, ese mesmo día enterámonos de que a enfermidade da lingua azul xa está tamén na zona facendo baixas abondas entre a cabana pecuaria, pasando de ser unha posibilidade con algún caso por medio a ter 'carta de natureza' cmo enfermidade pecuaria mariñá. é certo que a lingua azul non afecta ás persoas (iso din), pero tamén é certo que aínda que non se teñan accións na bolsa nin grandes depósitos no banco vai afectar a toda a sociedade...\nMentras, parece que vai a estar algo máis saneada a ría de Ribadeo (... no periódico seguen a poñer como intercambiable 'ría de Ribadeo' e 'río Eo', entre outras opcións ...) ó aprobar por fin o Principado o impulso do proxecto correspondente. O certo é que tamén en Ribadeo hai zonas nas que hai verquido directo de residuos ós ríos e á ría: o saneamento parroquial aínda está nos seus comezos e non é doado de solventar.\nA imaxe, esta si, da ría de Ribadeo, coas figueiras e un pouco do recheo dos 90 en primeiro termo.\nPublicado por Agremon ás 10/09/2008 07:38:00 a.m. 0 comentarios\nUn pouco en relación co artigo anterior ('Wifi no rural'), deixo unha ligazón para amosar que o activismo serve para algo. En concreto, para tender a que xurda o que se reivindica. Parece unha perogrullada, pero non é, pois unha boa parte (se non é a ampla maioría) das reivindicacións do pobo (ou sexa, a 'xente da rúa', ...) parece non levar a ningún sitio e perderse no tempo, á vez que significar un perder o tempo. Pois non. Non nos facía falta a algúns a demostración, despois de saber que mesmo a auga remata levándose a pedra por diante, parindoa, pulíndoa, ..., pero sempre é agradable e da ánimos ver que estudos con moitos datos avalan a idea que un ten.\nComo conclusión, lembrar que as ideas que benefician a todos son para defender entre todos, pero que aínda que a maioría non se preocupe/se desentenda do tema, a súa defensa logra cousas.\nPublicado por Agremon ás 10/08/2008 07:44:00 a.m. 0 comentarios\nBo, wifi... en xeral,internet. Xa no pobo funciona como funciona (alomenos nesta zona), con velocidades abondo menores das prometidas e colos de botella xa non só polas mañás, cando era abondo típico (iso si, os da mañá incrementáronse), para canto máis no rural, onde os aparellos sinxelamente parece moitas veces que non funcionan. Coido que sería doado facelos funcionar (a comezos de século vino claro cunha exposición técnica de Mariano Grueiro, algo que aínda non se fixo realidade hoxe no rural galego e que é evidente que non costaría tanto e valería moito), e que mesmo podería facelo o concello por deixación de prestación de servizo das operadoras. Non embargantes, 'as operadoras' seguen a facer e desfacer leis ó seu antollo para que non lles digan nada, o mesmo que pasa co tema de Barras, que leva unha tempada abondo calmada cos cortes pero que, na época de incidencia forte comunicou que estaba moi por riba dos estándares que tiña que cumprir... despois de peticións dunha chea de asociacións. O escrito, por certo, que parecía redactado para que non se lles molestara máis.\nAs fotos, do final da ría de Ribadeo, a illa na ría de Abres.\nPublicado por Agremon ás 10/08/2008 07:29:00 a.m. 0 comentarios


Asignatura BIOFÍSICA E BIOQUÍMICA Código 651G01004\nSolución de problemas A1 A2 B2 Corrección dos problemas propostos os alumnos para a súa realización autónoma. 14\nPrácticas de laboratorio A2 C5 C3 Asistencia e Libreta de Laboratorio 3.5\nPrácticas a través de TIC A2 C1 Asistencia e Folla de resultados acadados e o seu tratamento 2.5\nProba obxectiva A2 C8 Exame de Teoría e de Problemas. 68.5\nTraballos tutelados A17 B2 B3 B4 B5 C3 C4 C8 C9 Corrección do traballo entregado polo alumno. 9\nProba práctica A2 C1 C3 C8 Exame dos coñecementos e destrezas adquiridos no laboratorio 2.5\nAs porcentaxes das cualificacións varian na parte de Biofísica e Bioquímica, aparecendo na táboa superior a media de ambas. Así, na mesma orde e de arriba abaixo, as porcentaxes de Biofísica son: 10, 5, 5, 70, 5 e 5%. E as de Bioquímica: 18, 2, 0, 67, 0 e 13%.\nA realización das prácticas de Biofísica é OBLIGATORIA polo que non se pode aprobar esa parte da materia sen facelas. Os alumnos que por RAZÓN XUSTIFICADA non poidan asistir ás sesións de prácticas poderán facer un\ntraballo equivalente acordado coa profesora.\nSerá necesario obter un mínimo de 4 sobre 10 na Proba obxectiva para poder sumar o resto das notas. A inasistencia as clases en mais dun 20% inhabilita ó alumno a ser evaluado, excepto que haxa unha causa xustificada a opinión do Profesor.\nA nota final será o 50% de Bioquímica e o 50 % de Biofísica. Para superar a asignatura será necesario ter as duas partes aprobadas. O aprobado dunha parte en xaneiro conservarase ate o exame de xullo.\nmodificacións dun curso a outro en función das necesidades da\nmateria; non obstante o valor do exame (teórico e práctico) non será\ninferior ao 65% da nota final e o valor da evaluación continuada\n(traballo non presencial) nunca será superior ao 35%.


Qué Galicia queremos? - Novas do Eixo Atlántico\nXosé González Martínez 22 Xullo, 2021 24 Setembro, 2021 4 Minutos de lectura\nChega o 25 e con el a celebración do Día da Patria Galega, Día Nacional de Galicia ou Día de Galicia, que coas tres denominacións son convocadas concentracións para festexaren unha data moi significativa no calendario sentimental dos galegos e galegas. Galicia enteira acudirá aos chamamentos que fan partidos políticos e sindicatos.\nEn todos eles apelarase á galeguidade con cadanseu matiz. Mais o que nos debe preocupar é que todos os discursos que se pronunciarán teñen algo en común: a retórica da abstración, máis ou menos cargada de bombo. Galicia non pode ser unha abstración. É unha Terra que se ve, que se ole, que se apalpa… dixo Vicente Risco.\nO Foro E. Peinador hai ben anos que ben dirixíndose aos cúmios das organizacións convocantes para que concreten a idea de Galicia que lles queren transmitir ás súas hostes. Nese intento non tivo nunca éxito. O pedimento que se lles fixo caeu en saco roto. Débelles parecer unha nimieza ou impertinencia dirixirse aos seus seguidores instándoos a escolleren preferentemente produtos galegos no seu consumo cotiá.\n“O Foro E. Peinador hai ben anos que ben dirixíndose aos cúmios das organizacións convocantes para que concreten a idea de Galicia que lles queren transmitir ás súas hostes”\nO razoamento de tal solicitude está debidamente xustificado: as industrias agroalimentarias precisan de consumidores que as fagan viables e non sucumban ante a voraz competencia de produtos foráneos que atopan nas grandes superficies e supermercados todas as facilidades para a comercialización dos seus produtos que se lles negan aos nosos.\nHanse referir os que pronuncian os discursos conmemorativas, como é costume neles, a nosa condición de nacionalidade que sofre as políticas marxinadoras do Estado. Non seremos nós os que neguemos que así é. Pero reprochámoslles aos concelebrantes a perversa disociación das características que definen a nacionalidade.\n“Castelao, a quen se citará en todos os actos, enumerou as características de Galicia: idioma, territorio e vida económica propia, amais dos hábitos sicolóxicos refletidos nunha comunidade de cultura”\nCastelao, a quen se citará en todos os actos, enumerou as características de Galicia: idioma, territorio e vida económica propia, amais dos hábitos sicolóxicos refletidos nunha comunidade de cultura. Características indisociables. Mais o certo é que cadaquén, esgazando a unidade que conforman todas, adoitan facer fincapé nun ou noutro aspecto segundo lles conveña ao seu credo político. O máis que poden facer é utilizar os catro conceptos para arrebolarllelos aos contrincantes criticándolles as súas políticas.\nNinguén apela á galeguización da economía, por exemplo. O Foro E. Peinador, na misiva que lles enviou ás organizacións políticas e sindicais, dílles que “a economía debe ser galeguizada, nomeadamente no ámbito agroalimentario. As explotacións agrícolas e industrias de transformación do sector precisan do apoio dos consumidores para sobreviren e producir fixación de poboación no rural.\n“Ninguén apela á galeguización da economía, por exemplo”\nPor idénticas circunstancias de dificultades pasa o noso idioma, que non acaba de ter a presenza que debera ter nos ámbitos sociais e económicos. Os nosos produtos e lingua galega precisan do apoio dos consumidores para afortalaren esa alianza estratéxica que define a Galicia como nacionalidade”.\nAs organizacións receptoras do chamamento deberían practicar unha política pedagóxica de rente o chan, chamándolle ao pan, pan e ao viño, viño; é dicir, “consideramos oportuno que desde as tribunas dos oradores se lles demande ao asistentes, de maneira expresa, clara e contundente, que nas compras cotiás elixan produtos etiquetados en galego. Porque deste xeito os consumidores terán a oportunidade de manifestaren un galeguismo verdadeiramente transformador”. De non mudaren o discurso, o demais é falar por falar. Hai que superar a disglosia no consumo.\n“Galicia, Nai e Señora, sempre garimosa e forte: preto e lonxe; onte, agora, mañá…na vida e na morte!”\nE un derradeiro prego, agora dirixido aos militantes máis conscientes desas formacións sindicais e políticas: demándenlles aos seus dirixentes que nas convocatorias do próximo día 25 se pronuncien sobre este asunto tan decisivo para nós coma pobo. A unidade fai a forza. Ramón Cabanillas, o noso poeta máis reivindicativo expresouno poeticamente nestes versos: “Galicia, Nai e Señora, sempre garimosa e forte: preto e lonxe; onte, agora, mañá…na vida e na morte!


Colegas das palabras: Olga Novo gaña o Premio Nacional de Poesía\nOlga Novo gaña o Premio Nacional de Poesía\nO xurado elixiu a obra Feliz Idade, da poeta orixinaria da Pobra do Brollón, "por tratarse dun relato vitalista que celebra o amor e a existencia máis aló do tempo".\nEsta distinción súmase ao recente Premio Nacional da Crítica Española no apartado de Poesía Galega e ao Premio Gala do Libro Galego 2020. O xurado destacou que se trata dun “relato vitalista que celebra o amor e a existencia máis aló do tempo”, relacionando “a maternidade e a morte cunha fonda presenza crítica da memoria histórica”.\nAsí, o eixe de «Feliz Idade» é o ciclo vital que abrangue o tempo dende o nacemento e a nenez da filla da autora ata o declive físico e o pasamento do pai desta, polo que se trata dun poemario cunha intensa implicación sentimental e emocional. Comeza cunha carta-limiar dirixida á nena sobre a importancia das raíces familiares e da terra de Vilarmao, na localidade lucense da Pobra do Brollón, onde habitaron os seus ancestros, polo que nestes versos tamén teñen moito protagonismo o mundo rural e o seu progresivo abandono.\nEramos tres: meu pai, eu e a vida.\nEramos tres: meu pai, eu, e o meu amor que viña.\ncoma unha estrela que lle dera de mamar\nfósforo ao ceo.\ndeséxoche que sexas amada tolamentee\nque ningún poder poida\nEtiquetas: CULTURA GALEGA, POESÍA, QUEREMOS SABER


Laboral | As esquecidas - El Salto - Galiza\nA situación das mulleres agrávase ao teren varios obstáculos que impiden a cotización e o dereito a unha pensión. Sara Guerrero Alfaro\nSentada á calor da cociña de leña, Dalia mira os montes a través da xanela e suspira cando lle pregunto se conta cunha pensión propia. Con certa indignación que se deixa ouvir a través da súa voz, dime que toda a súa vida foi economicamente dependente do seu marido xa que, pese a que nunca deixou de traballar, nunca cotizou. Agora, após un transplante de pulmón, codición que limita as súas tarefas de reprodución, vive grazas á pensión do seu home. Cando lle pregunto se acudiu á asistenta social para que evalúe o seu caso e así saber se poden darlle unha axuda, respóstame con sarcasmo: “Xa fun. Agora danme 47 euros ao mes. Ben, danllos a el para axudalo a cubrir os meus gastos. Quero ver se quen mos dá é quen de comer con iso”.\nA desigualdade de xénero no campo laboral non é unha noticia nova. As mulleres non só seguen a ser vítimas de acoso e violencia sexual dentro dos seus lugares de traballo —a pesar da existencia de protocolos sobre esta problemática nas empresas—, tamén continúan a traballar duplas e até triplas xornadas.\nPor esta razón, a maioría dos contratos a tempo parcial están feitos a nome de mulleres. En 2017, o 22% das traballadoras galegas tiveron este tipo de contratos, a diferencia do 6% dos traballadores. A todo isto, non podemos esquecer que o 85% das mulleres na Galiza traballan no sector servizos, que son categoricamente menos remunerados que calquera outro sector laboral.\nTodo isto acaba por criar a figura das traballadoras pobres que, pese a teren un emprego fixo, a final de mes un 56% tivo ingresos por debaixo dos 1.061 euros no 2017. Sen lugar a dúbidas, isto compromete ainda máis ás mulleres economicamente á hora na que chegan a cobrar unha pensión, e o monto que reciben está un 37% por debaixo do que cobran os homes mes a mes.\nA Dalia non lle costa traballo lembrar a dieta que levaba de nena: “Non tiñamos que comer. Non había nin patacas. Cando tiñamos unha barra de pan, era un día de festa. O meu pai facía nunha pota grandísima, uns caldos nos que puña algún cacho de carne de porco para dar sabor e cuncas enteiras de fariña para darlle consistencia e enchernos a barriga. Odiaba eses caldos, preferia pasar fame antes que comelos”.\nEstamos sentadas á súa mesa, tomando un café con leite e bolachas. Ofreceume varias veces un bocadillo e tiven que negarme unha e outra vez ante a súa xenerosa insistencia por querermo facer. Falar de tempos pasados tan duros fai que pareza que os 800 euros que apenas lle chegan ao mes a ela e ao seu marido, sexan si unha inxustiza mais tamén un gaño que fai mais sinxelo resignarse e descartar a palabra pobreza para describir a súa situación actual. Porén, a economista feminista Alma Espino explica que a pobreza é moito máis complexa que un déficit no ingreso e a capacidade de consumo.\n“Ao considerar unha soa dimensión [o ingreso de diñeiro], non se toman en conta os bens, servizos e subsidios públicos, o acceso aos recursos de propiedade común e a posesión ou a carencia de activos tais como a dignidade, a autonomía, o tempo, entre outros”. E continúa Alma Espino: “O desemprego, a falta de cobertura da seguridade social, a diminución da participación cidadá en múltiples formas, configuran o cuestionamento das melloras de calidade de vida presente que vai máis aló de indicadores estritamente monetarios”.\nQuere dicir que a pesar de que a Xunta considere que con menos de mil euros ao mes dúas persoas poden vivir, a realidade é que entón grande parte da poboación feminina vive nunha situación de pobreza sen poder recoñecelo. No medio rural, a situación agrávase considerabelmente ao teren unha variedade de obstáculos que impiden a cotización e, ainda por riba, o dereito a unha pensión.\nPercorro unha aldea na provincia de Pontevedra e chego á casa da familia Bello. Recíbeme na súa cociña Mari Carmen, unha muller de 47 anos que, a diferencia dos seus pais e dos seus irmáns, sempre morou na aldea. Ela conta que ao ser a única muller que tiveron os seus pais “tocáballe” a ela quedar na casa para coidalos na vellez. Agora, xa casa e cun fillo adolescente, coida do seu pai e leva a maior responsabilidade nas tarefas de casa, incluindo o coidado da gandeiría e a agricultura para a subsintencia familiar.\n“Cando casei, quixen marchar de casa co meu home. Mais os meus pais choraron e non me deixaron porque querían que eu os coidase de maiores, así que fiquei. Traballei un pouco no monte na tala de árbores e coticei cinco anos coidando dunha señora maior. Despois enfermou o meu pai e tiven que ficar na casa para coidalo porque non podo deixalo só. Non recibo ningunha axuda da Xunta e o tempo que coticei non me alcanza para ter unha xubilación. Grazas ao meu marido teño Seguridade Social, mais fóra da casa dos meus pais, non teño nada. Deberían darme algo por coidar ao meu pai porque é un montón de traballo, mais como ainda camiña e pode comer só, as asistentas sociais non me dan nada. Antes sequera existía o seguro agrario, mais agora xa nin iso”.\nA lei que permite que a muller poda acceder a compartir a titularidade dunha explotación é do ano 2011. Pablo Santiago\nCando lle pregunto cantas mulleres na aldea están nesa mesma posición de dependencia económica por non teren cotizado nunca, ao comezo díxome: “Todas”. Fomos repasando casa por casa, caso por caso. A maioría das mulleres recibían unha pensión por viuvez. Outras, ao igual que Dalia e Mari Carmén, dependeron toda a súa vida dos seus pais e, despois, do seu marido. Só unhas cantas cotizaron, mais hai unha grande diferencia entre estas mulleres e as demáis: son mozas, non traballan no campo e teñen os medios para baixar a traballar aos entornos urbanos máis próximos. Mari Carmen, sendo unha das mulleres máis novas da aldea, é a proba irrefutábel de que a opresión de xénero no entorno rural non é un asunto do pasado ou, en todo caso, da idade.\nESPELLISMO DE OPORTUNIDADES\nA maioría das mulleres galegas labregas non teñen ningún tipo de cobertura ao longo da súa vida. As únicas prestacións ás que poden ter acceso son as pensións non contributivas, as cales dependen de cada comunidade autónoma, é dicir, da Xunta de Galiza, e están dirixidas a aquelas persoas que nunca cotizaron ou que cotizaron por períodos cortos e non alcanzan a ter dereito a unha pensión contributiva.\nPese a que poda parecer unha opción viábel, na maioría dos casos descártase pois ao solicitala faise un estudo socioeconómico da demandante na que se miran os ingresos da unidade familiar e o patrimonio. É dicir que Dalia, que vive só co seu marido e que ten ao seu nome a súa casa e algunhas fincas na aldea, pese a non podelas traballar pola súa idade e enfermidade, sería descartada como candidata para tal prestación.\nPara facer fronte a esta situación de inxustiza social, en 2011 aprobase a Lei de Titularidade Compartida, a que permite que, se nunha granxa traballa unha parella e a titularidade estaba só a nome do varón, a muller podería acceder a compartir a titularidade e comezar a cotizar como autónoma. No 2011 estimouse que a nivel estatal 350.000 mulleres poderían aproveitar esta lei para revertiren a súa situación. En Galiza, o número estimado era de 30.000. Porén desde a entrada en vigor desta ferramenta legal, houbo moi poucas solicitudes: no 2017 houbo 546 a nivel estatal e 18 na Comunidade Autónoma Galega —catro na Coruña, cinco en Compostela, nove en Lugo, Pningunha na provincia de Pontevedra—.\nPara María Ferreiro, responsábel da Secretaría da Muller do Sindicato Labrego Galego, a Lei de Titularidade Compartida é unha ferramenta ideal para reverter a situación de pobreza das mulleres campesiñas: “Foi un momento de alegría porque foron moitos anos de reivindicación. Dá ferramentas para reverter esta situación. Mais os números falan por eles mesmos. A lei é un fracaso. Hai un descoñecemento total da súa existencia. Fixemos unha grande campaña mais os números seguen aí”.\nFerreiro pensa que, en grande medida o fracaso da lei se debe a que un requisito para obter a titularidade compartida requere da sinatura do actual titular. “Precisarías a sinatura da outra parte. En xeral, como o outro é o titular completo, a súa lóxica dille: para que vou compartir a propiedade? Non lle ven ningun tipo de ventaxa, senón todo o contrario. Se xa na administración poñen trabas para levar a cabo o trámite e os homes titulares das propiedades tampouco se benefician diso, moitas veces non chega nunca a proceder. A ferramenta para que as mulleres pasen a cotizar e ter cobertura está aí e recoñeceuse a lei, mais seguimos con eses números que non acaban de avanzar”.\nCando lle pido a María Ferreiro a cantidade ou a porcentaxe de mulleres vivindo en zona rural que se achen nunha situación similar á de Dalia ou Mari Carme, quere dicir, de dependencia económica e sen posibilidade de prestacións sociais, a resposta é clara: ninguén o sabe. “Exactamente non o sei. O que si sabemos é o das mulleres que realmente chegan a unha xubilación. Nos últimos datos rexistrados (2016), o 80% dos homes cobran o 100% da súa pensión. Mais só o 5% das mulleres cobran o 100% da pensión que lles corresponde. Mais os datos sobre as mulleres sen prestacións dentro das coberturas sociais non están reflectidos en ningún sitio. Ainda que se queiran conseguir, non constan en ningunha parte. Estas mulleres están totalmente invisibilizadas e non constan en ningún tipo de estadística. Como non cotizaron, non hai rexistros delas”.\nTer aceso a recursos económicos esenciais dá oportunidades ás mulleres para mellorar os seus ingresos e decidir como xestionalos. María Ferreiro remarca que é indispensábel que as mulleres poidan gozar de independencia económica xa que, de non ser así, atópanse “limitadas para tomaren as decisións do día a día e para xestionar a súa vida. Se non somos donas das nosas propias decisións, entón é tamén unha cuestión de dignidade. E ao non termos ningún tipo de recoñecemento social, colócasenos como mulleres de total vulnerabilidade. A dependencia económica tamén é violencia”.\nPese a que nas aldeas esta situación de vulnerabilidade e violencia sexa unha circunstancia cotiá na que as mulleres aprenderon a vivir, é importante por o énfase en que nos achamos fronte a unha cuestión de inxustiza social. Que así como Mari Carmen e Dalia, a pesar de que o sistema non teña rexistro delas, a grande maioría das mulleres do rural existen e se atopan nunha situación extrema que debe ser atendida.


Discurso #TaiwanNationalDay, Bruxelas - Reporteiro da UE: EU Reporter\nDiscurso de #TaiwanNationalDay, Bruxelas\nO seguinte discurso foi pronunciado en Bruxelas o mércores 9 outubro con motivo do Día Nacional de Taiwán, ROC, polo representante Harry Tseng.\n"Estou encantado de darlle a benvida unha vez máis para celebrar o Día Nacional de Taiwan. Esta é sempre unha ocasión marabillosa para poñerse ao día dos vellos amigos, facer novos e celebrar xuntos non só a fundación da República de China en 1912, senón tamén o país en que se converteu Taiwan. Tamén é unha oportunidade para reflexionar sobre o lugar no que estamos comparados con doce meses atrás.\n"O ano pasado deixeume a imaxe de Taiwán como un exame para determinar a resistencia das democracias en todo o mundo. Falei sobre a ameaza para os valores e liberdades de Taiwan e pedín o apoio dos nosos amigos na comunidade internacional.\n"Agora, como estamos aquí en 2019, a mensaxe segue sen cambiar, pero a posición de Taiwán faise cada vez máis crítica.\n"Poucos meses despois de que celebramos o noso Día Nacional o ano pasado, o presidente chino Xi Jinping comezou o novo ano cun discurso centrado nas relacións de China con Taiwán, o chamado" Mensaxe para os compatriotas ", que se daba cada unha das décadas. .\n"Esta foi a quinta vez que un presidente da República Popular pronunciou un discurso deste tipo e supuxo o 40th aniversario da primeira declaración que China fixo a Taiwan en 1979. Xi foi o escenario para que o señor Xi expuxese a súa visión sobre o futuro das relacións Taiwán-China.\n"Que aprendemos sobre esa visión?\n"En primeiro lugar soubemos que o presidente chino Xi está empeñado en lograr o que ve como" reunificación "con Taiwán. Usou a palabra para "unificar" en varias formas 46 veces durante o discurso. Está claro que se converteu nunha misión profundamente persoal para el.\n"En segundo lugar, soubemos que pretende impoñer, non negociar. O xefe da Oficina de Asuntos de Taiwán, tradicionalmente sentado no escenario como símbolo de cooperación entre as dúas partes, estaba sentado entre unha gran audiencia: un indicio de que os días de diplomacia cooperativa están dando paso á impaciencia unilateral. Moitos observaron tamén que o señor Xi negouse enfaticamente a descartar o uso da forza militar para volver a Taiwan. E volvéronnos recordar como China define os termos de calquera futura cooperación: o famoso "un país, dous sistemas".\n"Permítame elaborar. Os líderes chineses desenvolveron o principio de "un país, dous sistemas" nos primeiros anos da 1980 como modelo para que Taiwán se sometese ao goberno de Pequín. A promesa de que a vida continuaría con normalidade, xusto baixo unha bandeira diferente, unha bandeira de PRC.\n"Podemos pensar en Hong Kong como unha proba para" un país, dous sistemas ". Cando o territorio foi entregado a China en 1997, Pequín utilizou este marco xunto cunha promesa de que non se molestaría co modo de vida que goza a xente de Hong Kong durante 50 anos. Foi unha promesa escrita na declaración conxunta sino-británica 1984 e na Lei básica de Hong Kong.\n"Calquera que seguiu a noticia nos últimos meses sabía que esta promesa demostrou ser vacua. Un novo proxecto de lei de extradición é só o máis recente da longa lista de incursións sobre as liberdades de Hong Kong. Como vemos esas incribles imaxes de rúas ateigadas de manifestantes, a xente de Hong Kong levantouse nos millóns para amosar a solidariedade fronte ao autoritarismo.\n"Mentres a policía de Hong Kong, apoiada por China, realizou unha represión de mans pesadas, a xente de Hong Kong non se desprendeu. Continuaron semana tras semana para levar aos parques, rúas, estacións de metro, aeroportos en centos de miles; e inspirado na cadea humana do "Camiño Báltico" en 1993, formouse un "Hong Kong Way" o 23rd agosto, con xente man a man por toda a illa, unha visión que asombrou e tocou o corazón do mundo. .\n"Se Hong Kong é unha lección para aprender, non é difícil entender por que os taiwaneses rexeitan completamente este modelo de" un país, dous sistemas ". Non é difícil entender o porqué do discurso do Ano Novo do señor Xi, a situación de Hong Kong, as diversas formas en que China se enreda con Taiwán a través de noticias falsas, desinformación e intimidación, son causas de grave preocupación.\n"Pero para algunhas persoas, a pregunta pode ser: por que molestar? Por que nos preocupamos con esta nación insular relativamente pequena, a miles de quilómetros?\n"Ben, podería falar sobre os logros económicos de Taiwán: o PIB 22nd máis grande do mundo segundo o FMI, o 13th máis competitivo do mundo segundo o FMI e que posúe a 5th maior reserva mundial de cambio. Ou podería falar sobre a súa innovación, a súa capacidade de fabricación, as súas contribucións á experiencia medial do mundo, etc.\n"Pero a resposta sinxela é esta: porque Taiwan paga a pena protexelo. Paga a pena protexelo para os millóns de 23 máis as persoas que o chaman para casa. Paga a pena protexela polas súas fortes liberdades e democracia. Paga a pena protexer como proba de que é posible atravesar a escuridade dun pasado autoritario, reflexionar e converterse nunha auténtica democracia.\n"Nun discurso recente na Universidade de Columbia, o presidente Tsai Ing-wen subliñou os perigos que enfronta Taiwan. Ela falou de ata onde se desenvolveu Taiwan, dos valores progresivos que algúns dixeron que nunca podería enraizar en Asia Oriental, pero que hoxe levaron á súa propia elección como primeira muller presidenta de Taiwán, dun país que agora é o primeiro Asia legalizou o matrimonio entre persoas do mesmo sexo.\n"Son os valores progresivos de Taiwan que nos permiten traballar tan eficaz e cordialmente coa Unión Europea, en áreas que van dende o comercio e a tecnoloxía ata o medio ambiente e os dereitos humanos. E esperamos unha cooperación aínda máis fructífera nos próximos meses.\n"Como o noso presidente Tsai sinalou no seu discurso, as nacións democráticas son as máis fortes cando se reúnen. Perder Taiwan sería perder unha ligazón crucial na cadea.\n"Déixeme rematar o discurso onde comecei. Creo que estarías de acordo en que vivimos tempos estraños. En moitos lugares do mundo a xente está a dar as costas á empatía e á súa vez cara a unha política de odio e discriminación; recorrendo a líderes fortes, onde "forte" é unha mancha para carismática, manipuladora ou autoritaria; recorrendo a unha mentalidade de "nós" fronte a "eles", o que nos diminúe a todos.\n"Nestes tempos, é máis importante que nunca que defendemos e defendamos os valores fundamentais da democracia, o estado de dereito, a liberdade de prensa, o dereito de reunión, as liberdades relixiosas". Estes son valores que Taiwan traballou incriblemente para fomentar. Son valores que están directamente ameazados.\n"Entón, pídolle unha vez máis que use calquera voz que poida ter para falar por Taiwán. As liberdades de Taiwán, a súa democracia, o seu modo de vida e a súa soberanía deben ser apreciadas e defendidas. O noso futuro, o futuro da democracia liberal en xeral, só pode depender del.\n"Pero déixeme rematar cunha nota máis feliz. Taiwán ten que estar orgulloso e moito que agradecer. Isto é grazas ao apoio que recibimos ao longo dos anos, incluso de algúns de vostedes que se atopan aquí. Grazas por isto e grazas a todos por estar esta noite con nós. Estamos encantados de poder compartir con nós estas celebracións do Día Nacional e desexo que teñas éxito para o futuro.\n"Por favor, levante as lentes e únete a min nunha tostada amizade de duración entre Taiwan, a UE e Bélxica."\ntags: eu, destacado, foto-imaxe, Taipei, Taiwán\ncategoría: Unha páxina de inicio, Bélxica, EU, Taiwán\n« O festival de cócteles de #Clinclowns chega a #Belgium\n#Poland - "Só a Plataforma Obywatelska e PSL poden garantir que Polonia recupere o seu lugar na UE" »


(Abro paréntese...: RE(C)verso\nAbrochen os cinturóns de seguridade, teñan visualizadas as saídas de emerxencia e preparen os seus oídos porque... RE(C)verso vai reverberar!\nHoxe sae á luz o proxecto de audiopoemas no que levo traballando todo este último ano. Trátase dunha recopilación de poemas con base sonora creada a partir de pequenos loops musicais, mesturados como pezas dun crebacabezas mediante un software de edición de audio. Algúns deles contan con música orixinal que compuxen ó piano, gravei e editei en estudio. O obxectivo foi lograr unha simbiose entre voz e música para que o resultado non fose só un poema musicado, senón unha unidade indisoluble na que ambas partes se complementasen, con entidade propia. Tamén, achegar a poesía a máis momentos da vida diaria, facer posible disfrutar dela ó camiñar pola rúa, polo campo, no coche, no ipod, no mp3... mesmo no Bershka. Foron moitas horas adicadas pero tamén moitas risas e sobre todo moita ilusión, así que podo dicir que o proceso non foi tan duro como divertido.\nDesta vez non podo permitir que os agradecementos queden agochados ó final do rolo da película. En primeiro lugar, un gracias enorme a Xaime Fandiño (Fandi) por animarnos desde a materia de Expresión Sonora a experimentar cos podcast e a edición de son, xa que esa foi a isca que fixo prender a bombilla da inspiración que alumearía os primeiros "audiochismes". Graciñas tamén a Alba e Davide, a primeira por convivir comigo e as miñas sobredoses poéticas, o segundo por facer de "muso" e crítico audio-literario (a ambos, en defintiva, pola amizade). Outro lote de gracias a tod@s @s amig@s (CAVs e demais familia), por rir comigo, apoiarme e apodarme celiaparraescritora (desta vez non enumero por non exceder o límite de caracteres, pero quérovos en cada letra). E gracias finalmente ós que escoitades, ós que sorrides, ós que escribides, ós que difundides... sabede que a cada palabra ou a cada click voso médrame o sorriso e a ilusión de seguir escribindo e inventando.\nUn par de novas máis. RE(C)verso está dispoñible para descargar de balde na plataforma bandcamp, protexido por licenza creative commons. O enlace, AQUÍ. Paralelamente, xa teño no peto varias copias en versión tanxible e artesanal, con material adicional (novos audiopoemas e algunha sorpresiña máis) que poderedes comprar por só 5 euros. Estarán á venda nos recitais que vaia facendo, mais se queredes ir reservando algún, contactade comigo vía facebook ou comentando nesta páxina.\nPolo de agora, a presentación "oficial" de RE(C)verso está programada para o día 15 de novembro na librería Lila de Lilith, en Santiago de Compostela. Estades máis que convidad@s a asistir, por suposto, e compartir unha tardiña de versos, música e retranca! Publicarei por aquí, según vaian saíndo, novas datas.\nPublicado por Celia Parra Díaz en 19:37\nSlam Poetry e a poesía polbo á feira


Davide Rodríguez (En Marea) pide que os parques comarcais galegos de bombeiros sexan públicos\nInicio/Política/Davide Rodríguez (En Marea) pide que os parques comarcais galegos de bombeiros sexan públicos\nEsta formación política levará estas reivindicacións ao Parlamento galego, onde presentará diversas iniciativas\nO deputado autonómico Davide Rodríguez (En Marea), intervindo na rolda de prensa no Carballiño.\nNa mañá do 28 de febreiro os deputados galegos de En Marea Davide Rodríguez e Paula Quinteiro, comparecían en rolda de prensa no Carballiño xunto ao portavoz comarcal de En Marea, Manuel Nogueira, para pedirlle á Deputación de Ourense que “devolva o servizo de prevención e extinción de incendios do distrito de O Carballiño á xestión pública”.\nO deputado de En Marea Davide Rodríguez aseguraba que “a política de incendios da Xunta é unha burla”, especialmente no distrito 11, de O Carballiño, moi afectado polos lumes. Rodríguez esixe que “os parques comarcais galegos sexan de xestión públlica 100%, que se fagan unhas probas de acceso nas que se establezan uns requisitos mínimos e con total transparencia”.\nPara conseguir estes obxectivos, En Marea levará estas reclamacións ao Parlamento de Galicia, onde presentará iniciativas encamiñadas a que os traballos de prevención e extinción de incendios deixen de estar en mans de empresas privadas.\nNeste senso, a deputada Paula Quinteiro apuntou que “nada disto sería así se os servizos fosen 100% públicos” e que “non ten sentido que a Xunta siga beneficiando de maneira recurrente empresas privadas que usan este tipo de métodos que deberían estar desterrados”. Quinteiro sinala que dende En Marea “trasladaremos estas reivindicacións e esperamos que a Xunta e a Deputación de Ourense tomen medidas e rectifiquen”.\nbombeiros comarcal Davide Rodríguez Deputación O Carballiño parques prevención pública público xestión\nRepuntan a 5 os ingresos por coronavirus no Hospital de Valdeorras\nDescenden a 4 os ingresos por coronavirus no Hospital Público de Valdeorras\nO Barco acollerá o 28 de novembro a 3ª Xornada da Copa Deputación de atletismo\nA Facultade de Empresariais e Turismo de Ourense acolle a entrega dos Premios TFG\nO número de casos activos de Covid na Rúa ascende a 36\nUn positivo no IES Cosme López da Rúa eleva a 7 os casos de Covid en centros de Valdeorras\nCampaña especial de vixilancia do transporte escolar a vindeira semana nas estradas galegas


Efe 25 junio 2020 15:46 h.\nPepe Ruiz. YOUTUBE\nPepe Ruiz manifestou que o coronavirus era "maricón", relacionouno coa oposición, con teorías de conspiración, e asegurou que se previña con medicamentos caseiros\nPepe Ruiz, un veterano e destacado cronista deportivo nicaraguano que se burlou do coronavirus o pasado mes de maio, faleceu este mércores tras contaxiarse, segundo informou este mércores a emisora Radio Nicaragua.\nJosé Francisco Ruiz, de 75 anos, un dos cronistas deportivos máis coñecidos de Nicaragua, "faleceu a noite do martes, logo de batallar varios días con sintomatoloxía de Covid-19", indicou Radio Nicaragua, na súa páxina web.\nA mediados de maio pasado, Ruiz, quen ao momento de morrer simpatizaba co Goberno de Daniel Ortega e conducía un programa deportivo na estatal Canle 6 de televisión, manifestou que o coronavirus SARS-CoV-2 era "maricón", relacionouno coa oposición, con teorías de conspiración, e asegurou que se previña con medicamentos caseiros.\n"Este virus é maricón, como os 'puchitos' (opositores), mirá como é de maricón: mátao a espuma do xabón", dixo, en ton de burla, no seu programa deportivo transmitido na Canle 6, e cuxo vídeo se viralizou nas redes sociais.\nAínda que o seu interlocutor advertiulle que había que ter coidado, o cronista afirmou que o coronavirus estaba "a funcionar para o que o fixeron", sen mencionar autores.\n"Eles din que hai que eliminar os vellos, porque os vellos gastan moito e son moitos. A guerra foi en contra dos vellos, este virus é para os vellos", agregou.\nRuiz tamén afirmou que un coñecido seu aliviouse facendo "gárgaras de sal tres veces ao día, con limonciño, e facíase baños de auga fervendo con follas de eucalipto, catro ou cinco días, (e) morto o virus".\nDitos comentarios motivaron burlas cara ao cronista, mellor coñecido como Pepe Ruiz, quen foi mestre, e actor radial, antes de dedicar os últimos 48 anos da súa vida a narrar béisbol e comentar de deportes, unha traxectoria que lle valeu recoñecementos da Asociación de Cronistas Deportivos de Nicaragua.\nAta agora Nicaragua rexistra oficialmente 2.170 casos de COVID-19, e 74 mortos.\nMorre por Covid-19 un cronista deportivo de Nicaragua que se burlou...\nConfirman a condena a dous acusados da Manda por gravar a violación


O grupo Ultreia representará este sábado no auditorio a primeira adaptación ao galego da obra Chicago – Concello de Cedeira\nO grupo Ultreia de Ortigueira representará este sábado a obra Chicago no auditorio municipal de Cedeira. Trátase dunha nova actividade do ciclo de Teatro Amador que, organizado polo grupo Teatro da Vila, conta coa colaboración do Concello, da Diputación e da AVV de Piñeiro para promocionar a cultura a través das artes escénicas da man de actores non profesionais.\nA función dará comezo ás 20.00 horas e o prezo da entrada é de 2 euros.\nChicago é a primeira adaptación ao galego do afamado musical de Broadway, unha obra ambientada na época da lei seca e que conta a historia de dúas asasinas que queren triunfar no mundo do espectáculo.\nA peza, que se converte nunha ácida crítica á corrupción do sistema xudicial e político, será representada por un conxunto de doce actores afeccionados, que actuarán baixo a dirección de Elixio César Silvent, que tamén fixo a adaptación do musical estadounidense de John Kander. A letra é de Fred Ebb e libreto de Bob Fosse e do propio Ebb.\n24 Outubro, 2019\ten CULTURA, NOVAS


Anxo Uzal, medalla de ouro no Campionato de España por Comunidades Autónomas - ValmiñorTV\nInicioBAIONAAnxo Uzal, medalla de ouro no Campionato de España por Comunidades Autónomas\nAnxo Uzal, medalla de ouro no Campionato de España por Comunidades Autónomas\nO baionés Anxo Uzal fíxose este fin de semana cunha medalla de ouro no Campionato de España por Comunidades Autónomas, que tivo lugar o 15 e 16 de novembro nas instalacións do Consejo Superior de Deportes de Madrid, en 65 kg. A Selección Galega de Loitas Olímpicas proclamouse campioa de España por Comunidades Autónomas por segundo ano consecutivo.\nO equipo que representou a Galicia nesta competición nacional foi Rafael Álvarez (San Ignacio), Damián Iglesias (Touro) e Arón Ayude (Ayude) en Libre Olímpica; Cristina Alves (Ciudad de Vigo), Lydia Pérez (Pontevedra) e Nerea Pampín (Keltoi) en Libre Feminina; e Anxo Uzal (Sabarís), Santiago Sánchez (Keltoi) e Nicolás López (Lugo) en Grecorromana. Tamén acudiron os árbitros Ángel Amor e Marcos Araujo e os técnicos Rubén Méndez, Marcos Miragaya e Pablo Pintos.\nAnxo Uzal, medalla de oro en el Campeonato de España por Comunidades Autónomas\nGondomar promove a reciclaxe nos colexios coa instalación de papeleiras amarelas e azuis\nA Concellería de Medio e Transición Ecolóxica convida os centros escolares de Gondomar a sumarse ao proxecto Naturaliza, cuxo obxectivo é transversalizar a educación ambiental propoñendo que forme parte de todas as materias troncais que […]


SAIH PDA IDE Miño-Sil DIRECTORIO Inicio Bacía Marco Biótico\nMarco Biótico\tMiño alto\nNa bacía alta do Miño-Sil existen diversos tipos de ecosistemas acuáticos, característicos da rexión bioclimática atlántica.. Afluentes tan importantes como Parga, Ladra e Támoga integran un característico complexo húmido, formado por unha extensa rede de canles, lagoas e terreos inundados, aos que se atopan asociados pastos, zonas agrícolas, bosques de ribeira, turbeiras ombotróficas, breixeiras e carballeiras.\nEsta grande diversidade de hábitat permite acoller numerosas especies de aves durante o período invernal, o espacio delimitado por estes ríos está declarado como zona de especial protección polos seus valores naturais e integranse na rede Natura 2000.\nEntre as formacións arbóreas e arbustivas mais frecuentes encontramonos cos bosques aluviais de ameneiros e freixos (Almus glutinosa e Fraxinus escelsior) as carballeiras galaico portuguesas (Quercus robar e Quercus pyrenaica) e os breixos húmidos atlánticos (Erica cillaris e Erica tetralix).\nEntre a fauna, están presentes o toupa de río dos Pirineos (Galemys pyrenaicus) e a londra (Lutra, lutra), numerosas anátidas (Anase recta, Anas playthyrichos, Anas clypeata), así como un pequeno núcleo de sisón menor (Tetrax tetrax).\nComo especies piscícolas atopámola presenza de poboacións de troita (Salmo trutta), anguía (Anguilla anguilla), ciprínidos como o cacho (Lenciscus carditerti), a reñosa (Rutilus arcani) e a boga (Choridostonapolylepis duriensis). Dentro dos gasterosteidos, o espiñoso (Gasterosteus acuileatus)\nO tramo do baixo Miño da lugar a unha ría estreita e ateigada con depósitos de sedimentos, o que a converte nun importante reservorio de marismas e esteiros.\nOs problemas de conservación a que se ve sometida esta zona radican na alta presión urbanística, a alta presión cinexética e pesqueira, ademais da contaminación producida polos residuos urbanos.\nDurante o inverno alberga gran numero de aves acuáticas como o porrón moñudo (Aythya gulicula), o chorlito dourado (Pluvialis apricaria), chorlito gris (Pluvialis squatarola) e a avefría (Vanellus vanellus).\nAdemais das aves cabe sinalar a presencia o toupa de río dos pirineos e a londra, xunto cunha importante poboación de peixes entre os que destaca o salmón -que presenta neste río o linde de distribución máis meridional de toda Europa, a lamprea (Petromyzon marinus) pescada tradicionalmente nestas augas, en cuxa captura empregábanse diques de feitura peculiar, denominadas pesqueiras. Outras especies piscícolas que se atopan neste tramo son sábalo (Alosa alosa), sabela (Alosa fallax), troita, anguía, carpín (Carassius auratus), reños (Micropterus salmoides) e solla (Plactichthy plesus).\nConsiderando o límite occidental da cordilleira cantábrica, o alto Sil decorre polo límite sueste do val dos Ancares, a combinación dos pasteiros, ladeiras de monte baixo e masas boscosas de gran tamaño con vertentes abruptas permite o mantemento da mellor zona oseira cantábrica.\nA bacía do río Sil, ó longo de mais de 15 Km. decorre polo que se denomina Cañóns do Sil, orixinados pola erosión dos ríos Sil e Cabe, con desniveis que van dende os 300 ós 500 m. A vexetación dominante é de tipo mediterráneo, como corresponde á rexión bioclimática que atravesa, composta fundamentalmente por matogueira, con algúns bosquetes de sobreira (Quercus suber) e esporadicamente de aciñeiras (Quercus ilex e Quercus rotundifolia). Debese destacar a existencia na cara norte de bosques de castiñeiros de certa entidade (Castaneasativa), ademais dos bosques aluviais de ameneiros e freixos e as carballeiras galaico portuguesas.\nEntre as especies faunísticas mais relevantes, ademais do oso (Urus arctos) atópanse a pita de monte (Tetras urugallus) o lobo (Canis lupus) , o gato salvaxe (Felis sylvestris), a aguia real (Aquila chrysaetos), o bufo real (Bubo bubo) e, mais asociada ao río, a lontra e a toupa amizclera, o topo amizclero. Destacan entre as aves, ademais da aguia real, a totoria (Lullula arborea) ou a curruca rabilarga (Sylvia undata).\nO río Limia, á altura da Vega de Pontiliñares, decorre en torno a bosquetes de carballo e pasteiros que se encharcan durante o inverno, favorecendo a existencia de hábitats con predominio de ambientes acuáticos e boscosos. Nestas localidades é frecuente atopar plantas flotantes que na primavera-verán florecen, como o ranánculo (Ranánculus fluitans), aves como a cegoña branca (Ciconia ciconia), a bisbita (Anthus campestris), o lagarteiro (Falco tinnunculus), a agachadiza (Gallinago gallinago), o avetorrillo (Ixobtrychus minutus) e a totoria (Zullula arborea) ou a curruca rabilarga (Sylvia undata).\nNos tramos inferiores do Limia ata que entra en territorio portugués, atopamos hábitats tipicamente rochosos, con extensas áreas de matogueira composta por manchas de breixeira húmida atlántica, breixeiras ortomediterráneas endémicas con toxo e breixeiras secas europeas, ademais de carballeiras e bosques de castiñeiros.\nLocalizado no tramo máis alto do río Limia atopamos ao espinoso (Gasterosteus aculeatus), un animal que pode ser localizado ben nas augas doces ben nas salobres, námbolos dous casos tratase de fauna sedentaria. Descoñécese se existen formas migradoras nestas latitudes como ocorre nestas zonas na súa área de distribución.\nEntre as especies piscícolas que poden atoparse na bacía do Limia, no eido desta demarcación está a troita común, ademais de varios ciprínidos introducidos como a carpa (Cyprinus Carpio), o barbo (Barbas bocagei), a cacho e a boga.\nMarco FísicoDescriciónXeoloxíaCondicións ClimáticasMarco BióticoInformación Descargable