Arco Iris personarase nos procesos xudiciais polos incendios de Cerceda e Corcubión - Noticias de Galicia\nArco Iris personarase nos procesos xudiciais polos incendios de Cerceda e Corcubión\nPUBLICADO EN: Noticias de Galicia ► A Coruña ► Cerceda ► Corcubión ► Local Portada ▼\nA asociación ecoloxista Arco Iris asegurou que se personará nos procesos xudiciais contra os presuntos autores dos incendios forestais. En concreto, solicitarao para os casos que afectan os municipios coruñeses de Cerceda e Corcubión.\nSegundo trasladou a entidade este martes a través dun comunicado, este venres manterá unha reunión coa súa xunta directiva para aprobar esta iniciativa, que terá como obxectivo principal os procesos contra a presunta incendiaria do lume de Cerceda, en prisión, e o presunto autor do de Corcubión, en liberdade provisional.\nNeste sentido, os integrantes de Arco Iris manteñen que sempre tiveron “unha liña argumental rigorosa” ante este asunto e culpan aos poderes públicos pola “falta de capacidade” para facer fronte a esta “secuela”, que todos os anos arrasa os montes de Galicia e xera unha “enorme alarma social”.\nAdemais, o grupo sinalou como principais problemas a inexistencia de labores preventivos durante os meses de inverno, a precariedade dos empregos de brigadistas e “a errática xestión dos medios aéreos”.\nPor outra banda, Arco Iris apuntou a que hai unha “nula xestión” dos residuos forestais pola falta de plantas de biomasa e a existencia de maleza que xera unha “polvoreira” nos montes. Por iso, lamenta, “o raro sería que non houbese incendios forestais”.\n16 de agosto de 2016 | 16:14\t• Sen comentarios


Retiráronlle a tutela por ter "estrés" e este mércores déronlle de prazo ata o martes para entregalos. O pai afirma que non o fará\nphoto_camera O afectado mostra as comunicacións que lle enviou a Xunta. P.V.\nQuítanlle a tutela dos seus fillos a un pai por ter "tensión"\nUn pai lucense asegura que se atopa "totalmente desesperado" desde que a Xunta de Galicia comunicoulle que lle retiraba a custodia dos seus dous fillos, de 11 e 15 anos. Na resolución que lle entregaron hai uns meses, a administración autonómica alegaba que os menores estaban "inmersos nun contexto de tensión crónica que limita o seu benestar e o seu desenvolvemento" e dáballe de prazo ata o 12 de outubro para entregalos.\nO proxenitor recorreu a resolución, pero onte comunicáronlle que non se paralizaba o proceso e danlle un novo prazo, ata o vindeiro martes, día 17, para que entregue os nenos na sede administrativa da Xunta. "Vou volver recorrer e non penso separarme dos meus fillos. Están ben atendidos e coidados. Estudan, fan deporte e reciben moito agarimo. Non lles falta de nada e só pido que falen con eles antes de quitarmos. Xa son maiores e poden explicar perfectamente como viven. É incrible que ninguén se interese polo que queren eles", di.\nA Xunta recoñece que o pasado 18 de setembro, os técnicos falaron cos menores e explicáronlles que poderían ingresar nun centro, pero os nenos dixeron que querían seguir vivindo co seu pai. Aínda así, a administración autonómica considera que o home se atopa "inestable" a nivel emocional e "non acepta as súas limitacións para manter unha organización familiar", polo que declarou aos dous nenos en desamparo.\n"Non están desamparados e todo isto é unha tolemia. Ninguén lles preguntou aos nenos se comen, se senten queridos ou se son felices; só dixéronlles que se cadra se tiñan que ir a un centro. Agora choran abrazados a min e din que non se van a marchar. Teñen que escoitalos porque eu non o penso entregar", conclúe.\n"¿Quítanmos por estrés? Terían que quitar moitos"\nPolítica Social declarou os nenos en desamparo alegando que o pai está "desbordado". O home criou só aos seus tres fillos (ten outra filla de 16 anos, que está legalmente emancipada) desde que a nai marchouse cando o pequeno tiña 8 meses; o mediano tres anos, e a maior, cinco. "Foi moi duro e por suposto que me desbordei moitas veces. Pero agora que pasou o peor e que xa son maiores, quérenmos quitar. Non lles falta de nada. ¿Quítanmos por estrés? Pois terían que quitar moitos", lamenta.


Chusky (Viveiro CF): "Cambiaba calquera cousa da pretempada por recuperar aos lesionados" - Futbolinlugo\nChusky (Viveiro CF): “Cambiaba calquera cousa da pretempada por recuperar aos lesionados”\nFútbol afeccionado, Preferente Norte, Terceira Autonómica\nO mar estaba en calma en San Cibrao. Paradoxicamente o risco de afogamento do lugar vai en aumento. A Mariña segue pedindo solucións. As máscaras non calan aos traballadores e traballadoras de Alcoa e das empresas auxiliares. Demandan feitos por parte das institucións. Un chaleco salvavidas para que siga respirando toda unha comarca. Jesús Gómez “Chusky” (26-02-1980, O Barco de Valdeorras) tamén anhela unha solución ante unha situación que sofre de xeito directo. Loita polo día e adestramento pola noite. Non todas as semanas se prepara un regreso á Terceira catorce anos despois. Viviuno como xogador e agora tócalle como adestrador. O preparador lidera un grupo de curta idade e cheo de ilusión. A primeira cita será ante o Vista Alegre Estudiantil. Antes de que rode en Cantarrana, na casa do míster facemos unha parada.\nFUTBOLINLUGO: Como traballador dunha auxiliar de Alcoa como o estás levando?\nCHUSKY: A situación que estamos vivindo é moi dura. Somos moitas familias que vivimos do aluminio galego. Agardamos que se atope unha solución o antes posible.\nFil: En que medida inflúe o contexto social que vive a Mariña para o fútbol?\nCh: Moito. A covid e o que está pasando coa Mariña fan que non sexa tan fácil buscar recursos. Antigamente as empresas axudaban moito pero dende hai un tempo cústalles. Os clubes téñense que mover moito.\nFil: O Viveiro volve catorce tempadas despois á Terceira. Nun momento marcado pola pandemia e despois de xogar xa o primeiro partido oficial da tempada. Como son as sensacións?\nCh: Son boas. Mellor do que esperaba. A pesar do partido do domingo que nos desanimou un pouco. Había moitas esperanzas en pasar a seguinte rolda da Copa do Rei. Pero sabemos que o importante empeza agora. Temos un equipo marcado pola xuventude e cheo de ilusión. Temos moitas ganas de facer algo importante. Co formato que vén esta temporada debemos estar ao 100% en todos os encontros.\nFil: Que importancia lle dabades a eliminatoria previa da Copa?\nCh: Tiñamos moitas ilusións postas. Meterte na previa da Copa e poder enfrontarte despois a equipos de Primeira era unha ilusión para os xogadores e os adestradores. Para o club tamén era importante xogar esa eliminatoria. Pero diante atopámonos a un bo equipo como o Ribadumia que mereceu gañar. Tivemos as nosas opcións e non as soubemos aproveitar.\nFil: Hai incerteza, incluso, co inicio de liga, cres que a Terceira debe comezar?\nCh: Sempre é importante que volva. Se volve é porque se pode xogar e pódese face deporte. É unha incerteza porque está habendo repuntas en moitas cidades e vilas. O tempo dirao. O bo sería ir empezando paulatinamente e ver que pasa.\nFil: Vides de xogar un partido oficial, é posible xogar?\nCh: Levando as pautas e os protocolos que pide a Federación e tendo precaución os equipos, creo que si. Está claro que pode haber risco por moitas cousas. Nós traballamos. Non somos profesionais. Pero a xente cóidase fóra do fútbol e procuramos non estar envoltos en situacións de risco.\n“Creo que queren volver a normalidade moi cedo”\nChusky afronta a súa primeira tempada en 3ª como adestrador\nFil: Gústache o novo formato de competición?\nCh: Gustar non me gusta moito. Creo que queren volver a normalidade moi cedo; con moitos descensos. Para equipos coma nós que acabamos de ascender e queremos asentarnos na categoría, vainos ser complicado. É unha competición moi esixente. Con moitos equipos bos e que queren evitar o descenso. O plan é novo para todos e teremos que adaptarnos o máis rápido posible.\nFil: Introdúcense tamén novas regras no xogo como a de facer cinco trocos por partido. Que relevancia cres que vai ter?\nCh: Para os adestradores creo que é mellor e para os futbolistas tamén. É unha maneira de ter enganchados aos xogadores que podan ter menos minutos. Teñen máis opcións de saír ao campo. Os técnicos en calquera momento podemos cambiar por completo a dinámica do partido. É bo para todos. Estase vendo no fútbol profesional. Eu comprobeino o domingo en San Lázaro. Podes ter moitas variables. Cambias a metade dos xogadores.\nCh: Atreverase a facer Chusky os cinco cambios de golpe?\nCh: Temos que facelos en tres ventás. Único no descanso. Moi mal terían que ir as cousas (risas).\nFil: Supoño que o máis negativo da pretemporada son as lesións…\nCh: Cambiaba calquera cousa da pretemporada por telos con nós o antes posible. Tomy vai poder adestrar dentro de pouco. Roi vén arrrastrando unha lesión da tempada anterior. Aínda lle quedan uns meses. A pena máis grande é a de Jacob que seguramente o perdamos durante toda a tempada. Cambiaba calquera cousa por telos os tres a disposición do club porque son tres xogadores importantes.\nFil: Estás satisfeito coas incorporacións?\nCh: Moi contento. Son xogadores novos con moita ambición e moita marxe de mellora. Estamos tratando de que se adpaten a forma de xogo que temos. Estano facendo ben. Pero aínda nos queda camiño.\nFil: A fichaxe de Javi Rey vén pola lesión de Jacob ou xa viña de antes?\nCh: Con Javi Rey xa estiveramos falando en verán para poder incorporalo. Ao lesionarse Jacob intentamos apuralo un pouco máis. Javi tiña outras ofertas e finalmente decantouse pola nosa. Vén de estar parado moito tempo. Fáltalle rodaxe, pero cando a pille vai ser moi importante para o equipo.\nFil: É Viveiro un sitio complicado para fichar?\nFil: Sen deixar de ser bonito!\nCh: Si si, Viveiro é moi bonito (risas). Está o condicionante de que as viaxes son bastante longas. Teñen que ser xogadores que queiran perder ese tempo de viaxe. Non temos núcleos de cidades tan preto como Coruña ou, incluso, Vilalba que poder ter máis a man mellores comunicacións. Pero Viveiro sempre foi un sitio típico de fútbol. Sempre se formaron moi bos equipos con xogadores da Mariña e tamén da zona de Ferrol e de Lugo. É o noso núcleo para fichar. É moi difícil que veñan xogadores da Coruña se non é para quedarse aquí.\n“Pola Mariña hai moita xente boa que pode xogar na Terceira”\nChusky, preto da Maruxaina e ao fondo as instalacións de Alcoa\nFil: Que importancia lle dás a xente da casa?\nCh: Moita. É a que tira do equipo. Está claro que ter xente de Viveiro e dos arredores é moi importante. E agora mesmo temos moitos xogadores así. Tamén che podo dicir que a xente que vén de Lugo é como da casa. Xente como Xaime, Vicente ou Iván xa están moi asentados en Viveiro. Adaptáronse moi ben ao club e a cidade do Landro. Viveiro atrae moi ben a xente de fóra. Os que viñeron este ano estano vendo. Estanse xuntando moi ben co grupo. Pero é importante pensar na canteira. Non poden chegar todos, aínda que hai que intentar que cheguen a maioría. Creo que por aquí pola Mariña hai moita xente boa que pode xogar en Terceira. E agardemos que en próximas temporadas, se se mantén o equipo, poda haber máis.\nFil: Debe ser agora o Viveiro o club referente da Mariña?\nCh: Debería ser. Está claro que hai unhas temporadas foi o Ribadeo que se fixou na xente da zona para construír o equipo en Terceira. E o Viveiro ten que facer o mesmo. Os xogadores da canteira da Liga Galega teñen que ter ilusión por chegar.\nFil: O ano pasado erades un equipo dominante na maioría dos encontros; o rival a bater. Igual agora na Terceira non é posible, pódelle pasar iso factura ao equipo?\nCh: É algo que xa temos claro. Son dúas competicións totalmente distintas. O ano pasado levabamos o peso en case todos os encontros. Este curso sabemos que vai ser máis complicado. Quixémoslle dar continudiade a base do equipo. E son futbolistas que xa teñen experiencia na categoría. Imos adaptarnos moi ben e imos competir calquera partido como un equipo máis na categoría.\n“Había moita ilusión por volver e non se pensaba ben nun proxecto seguro”\nFil: Por que o club tardou tanto tempo en volver á Terceira?\nCh: Creo que había moita obsesión por volver e non se pensaba ben nun proxecto seguro. Ás veces enfrontaste con equipos moi bos que cho poñen difícil. Intentamos formar un bo proxecto con xogadores de fóra como Xaime, Vicente, Iván… e máis con xente da canteira. Saíu ben. Foronnos saíndo as cousas e os xogadores forono crendo.\nFil: Cal é a relevancia da paciencia no fútbol?\nCh: É moi dificil formar un equipo e nun ano dar o salto a unha categoría tan importante como a Terceira. Penso que todos os conxuntos se teñen que basear nun proxecto. E logo cada ano retocar algunhas posicións que estean máis descompensadas. Penso que a todos os proxectos lles hai que dar continuidade e tempo. Os dirixientes teñen que ter algo de paciencia á hora de tomar decisións.\nFil: A nivel persoal, que supón para ti?\nCh: Moita ilusión. Sempre pensas en poder levalo á Terceira División. EVivino como xogador e agora da man de Oke, Bebo e de Manu. Son tres persoas moi importantes dentro do equipo.\nO Viveiro non puido festexar o ascenso no campo por mor da pandemia\nFil: Segues pendente do Sanci?\nCh: Sempre. Teño moi bos amigos. É o club no que empecei a xogar dende pequeno e tamén no que me empecei a formar como adestrador. Sempre lle terei moito cariño.\nFil: Cres que está na categoría que debe?\nCh: Debería estar nunha categoría máis por riba que é a Primeira. Se os xogadores o cren e collen a tempada con ilusión, volverán o máis rápido posible.\nFil: Tes o fútbol mariñán controlado, tanto como xogador e como adestrador, gustaríache probar sorte fóra da Mariña?\nCh: Nunca o planifiquei. Teño aquí o meu traballo. Espero que dure moito. A ver como se soluciona coa situación de Alcoa. Iso é o máis importante. O fútbol para min é un hobbie. Nunca se me pasou pola cabeza marchar. Ë algo que lle engado ao traballo por diversión e para pasalo ben.


Advirten de que non é posible manter 50 metros rozados arredor das granxas - Campo Galego\nInicio / Carne / Advirten de que non é posible manter 50 metros rozados arredor das granxas\nAdvirten de que non é posible manter 50 metros rozados arredor das granxas\n13/06/2018 8:23 p.m.\nGranxa de porcino de Nudesa\nO sindicato Unións Agrarias advirte de que “non é posible” que se cumpra coas faixas de protección fronte aos lumes no caso das granxas. A nova lei establece a obriga de que nos 50 metros arredor das instalacións gandeiras o terreo debe estar rozado de maleza e sen plantacións de piñeiros, eucaliptos ou acacias.\n“É imposible que se cumpran esas distancias. Se xa era difícil coa anterior normativa, que establecía 25 metros moito máis o está a ser cos 50 metros. Estamos en Galicia, onde hai moito minifundio, e moitas granxas, sobre todo de porcino e de polos, tiveron que ir a terreos forestais onde cumprir esas distancias é prácticamente imposible”, advirte Román Santalla, responsable de Unións na comarca do Deza.\nDe feito, asegura que lle están a chegar queixas de moitos gandeiros por este tema. “Estamos totalmente de acordo en que o terreo ten que estar limpo para que en caso de incendios non afecten á granxa, pero a distancia de 50 metros é desproporcionada. E se ben é certo que a lei permite que o gandeiro poda limpar os terreos colindantes se os propietarios non o fan, isto sería unha fonte de conflitos”, asegura.\n“Con esta norma estase a restar competitividade ao noso sector gandeiro e freando o desenvolvemento no rural”, advirte Santalla.\n¿Que di a lei sobre a limpeza do terreo arredor das granxas?\nO responsable de Unións Agrarias no Deza explica que a situación en Galicia en canto á normativa sobre prevención de lumes forestais no relativo ás instalacións gandeiros é a seguinte:\nGranxas feitas a día de hoxe:\n1) Con licenza ou legalizadas:\nOs propietarios lindantes terán que retranquear a vexetación, medindo dende as paredes da granxa:\n-50 metros debe estar libre de plantacións ou bosques de piñeiros, eucaliptos e acacias.\n-Dende eses 50 m ata 15 m das paredes da granxa, si pode haber frondosas, como carballos, castiñeiros…. Pero separados os trocos das árbores, cando menos 7 metros entre eles, e o terreo debe estar rozado.\n-Nos últimos 15 metros xa non pode haber arborado forestal, e teñen que rozar tamén o mato.\n2) Granxas sen licenza ou non legalizadas:\nGranxa típica cunha nave que se fixo co ”ti vai facendo” e hoxe non é legal.\nAs distancias son as mesmas que antes pero o propietario do terreo non ten obriga de retranquear, agás que llo pida o propietario da granxa. Pero nese caso, o propietario da granxa ten que pagarlle o arborado que lle cortan, e ten que ser o propietario da granxa quen todos os anos entre a rozar as parcelas dos veciños, para o cal terá un dereito de paso e servidume para facer exclusivamente esa roza.\nGranxas que se fagan no futuro:\nRomán Santalla explica que as naves das granxas que se fagan no futuro en solo rústico, non se poderán facer como agora, agás que:\n– O propietario da granxa sexa tamén propietario dos 50 metros da redor, e nese caso xa se compromete a xestionar á biomasa.\n-O propietario da granxa non é o propietario do que hai da redor, pero chega a un acordo cos lindantes para xestionar a biomasa, e xustifícao dalgún xeito (acordo escrito, contrato).\nComo conclusión, o responsable de Unións Agrarias alerta de que “esta normativa, en solo rústico, entorpece enormemente a instalación de novas naves, salvo que o promotor da nave controle as parcelas de 50 metros do arredor”.\n4 ideas sobre “Advirten de que non é posible manter 50 metros rozados arredor das granxas”\nstop eucaliptos - 14 Xuño 2018\nTodo es poñer paos as rodas. En primer lugar a anterior norma non era 25 m eran 30. En segundo Lugar e necesario que estan limpos 50 m polo ben das granxas e polo ben dos servizos de extincion de incendios que ahi moita xente e tamen somos persoas que corremos riscos. Me parece vastante indinante que solo este sindicato que esta unido o LOVI DOS EUCALIPTIZADORES DE este pais, que non apoi esta norma tan necesaria. En vez de poñer paos as rodas que axuden a cumplila.\nSara Varela - 3 Xullo 2018\nOs vellos de Galicia, que se poñan a debrozar, e se non lles da o corpo, que gasten dous ou tre meses de pensión de 560 euros en contratar os traballos. Todo o mundo sabe que os incendios en Galicia son culpa dos vellos, que non desbrozan, e teñen as fincas sucias…. ¿Verdade?\n¿É normal dar un plazo do 31 de maio, para desbouzar 100 mil ha, cando a Xunta incumple a norma nos seus propios montes?\n¿É normal que depois de pagar 2000 millóns de euros en incendios en 15 anos, agora haxa que sacar 50 millóns ao ano do bolsillo da xente das aldeas para sumar a maiores?\n¿Vaise arregalr así o problema dos lumes, vai arder menos o monte ou haber menos incendiarios?\n¿por qué non poñen o mesmo interese en perseguir e multar á xente, que en arreglaro o problema do xabaril, por exemplo?\n¿por qué non expropian as franxas das carreteras, en vez de cargarlle o morto ao propietario? ¿Por qué non limpamos tamén nos debaixo das liñas eléctricas e liberamos as compañías de expropiar e limpar?\nXa o dixo María Antonieta na véspera da Revolución Francesa: ¿Qué non teñen pan? Que coman pasteles….\nGamela - 3 Xullo 2018\nHoxe escoitei a Director Xeral dicir que xa enviaron 19,000 cartas e que as multas rondarán os 1.000 €uros !\nEstou convencido de que rozar a 50 metros de calquera edificación converterá Galicia nun DESERTO!\nPero antes de que cheguemos a ser coma o Sahara algúns vanse poñer a botas cos CARTOS de todos Nós !\nEstamos tolos? Levamos 50 anos mirando para outro lado e agora seica a todo o mundo lle entraron as présas?\nExpropiar ou subastar polo prezo das rozas, é o xeito máis BARATO que ten unha Adminsitración Ladroa para que os Concellos se fagan con centos de miles de metros cadrados para RECALIFICALOS 30 anos despois !!!\nSomos parvos o é que ninguén sabe ver un mapa do rural galego ?\nGamela - 26 Xullo 2018\nAquí tedes outra ferramenta para RECALIFICAR os terreos que nos van roubar coa excusa dos incendios !!!\nO urbanismo terá as patas tan longas coma os metros cadrados expropiados e subastados polos Concellos que goberne o PPdG (os demáis Concellos só terán trabas administrativas da Xunta para decidir o seu futuro!)


«Peinó 100»: o Vello Cárcere acolle unha nova exposición do escultor coincidindo co seu centenario – Luis Ferreiro Peinó\n«Peinó 100»: o Vello Cárcere acolle unha nova exposición do escultor coincidindo co seu centenario\n29/10/2021 Admin Comentar\nAs obras de Luis Ferreiro Peinó volverán reunirse publicamente dezasete anos despois. Aquel ano, no 2004, fora o Círculo das Artes quen acollera unha emotiva exposición de homenaxe meses despois do pasamento do escultor. Agora, coincidindo co ano do seu centenario, é o centro sociocultural O Vello Cárcere quen recolle o testemuño.\nA exposición inaugurarase nun pequeno acto o vindeiro mércores 3 de novembro ás 20h e poderá visitarse ata o 7 de xaneiro do ano vindeiro. Dous meses en que as persoas interesadas poderán achegarse ao Vello Cárcere para coñecer a obra de Ferreiro Peinó.\nEn concreto, as esculturas do artista permanecerán amosadas no 1º andar ao longo de nove das antigas celas de mulleres. A gran maioría da mostra está conformada polas súas mellores esculturas, mais tamén se poderán coñecer aspectos biográficos e obras realizadas con técnicas e materiais diferentes á escultura e a madeira.\nA do centenario trátase da oitava exposición individual de Ferreiro Peinó. Lonxe queda xa a primeira, organizada na Deputación de Lugo no ano 1968, á cal lle seguiron as de 1975, 1977, 1980 (todas de novo na Deputación de Lugo), 1980-1981 (Begonte), 1981 (O Páramo) e a xa mencionada exposición do 2004 no Círculo das Artes de Lugo. Esta tamén é a segunda exposición tras o falecemento do escultor.\nAnimamos a todas as persoas que o coñeceron a que acudan cando poidan ao Vello Cárcere para reencontrarse co artista, coas anécdotas que puideron vivir con el, co Lugo da época etc. E, por suposto, tamén recomendamos a visita a aquelas persoas que descubren agora a Peinó, para coñecer un artista autodidacta que evolucionou de tallista a escultor.\n← «Entre gubias e labras»: Peinó é o persoeiro da Revista Mazarelos nº 6\nPersoas senlleiras da arte, da cultura e do xornalismo lembrarán a Peinó nun emotivo acto →


CampoBosco 2017 - C.X. Abertal\nA pasada fin de semana os rapaces e rapazas de Iniciación e Catecumenado fomos a León para un encontro con outros centros xuvenís da Inspectoría chamado CampoBosco. Alí, tras unha longa viaxe en bus e os pertinentes reencontros cos amigos de campamentos pasados, instalámonos nos dormitorios e tivemos a presentación do encontro, da temática (Emaús: Busca, Confía e Ama) e dos grupos para o mesmo.\nAo día seguinte, tras o almorzo tivemos os bos días e logo separámonos en grupos para pasar por diferentes experiencias en relación coa primeira palabra do tema: Busca. Tras as rotacións tivemos un pequeno tempo libre, e logo xuntámonos en grupos para falar sobre as experiencias e comezar a completar o noso caderno do CampoBosco.\nPola tarde, despois de xantar e do tempo libre, dividímonos en grupos diferentes para pasar por dous stands con temáticas en relación con “Confía”. Posteriormente, xuntámonos nos grupos da mañá e reflexionamos sobre as presentacións para despois preparar a celebración da reconciliación que tería lugar despois. Antes de cear tivemos a celebración e despois tivemos unha velada con diferentes opcións como batalla de galos, torneo deportivo, Just Dance,… Tras as actividades, tivemos as boas noites e marchamos a durmir.\nO CampoBosco, para min, é unha oportunidade para reencontrarse cos amigos doutros lugares pero tamén para desconectar e traballar nun mesmo e na nosa relación co entorno. Co perfecto equilibrio de tempo libre, tempo de reflexión e tempo para goza; sen dúbida algunha, unha experiencia para lembrar.\nAquí poderedes ver unha escolma de fotos


Na Pobra exposición “Premio Luís Ksado de fotografía” na Casa da Cultura Raquel Fernández Soler – O Barbanza\nNa Pobra exposición “Premio Luís Ksado de fotografía” na Casa da Cultura Raquel Fernández Soler\nAgosto 6, 2020 Redacción\nA Exposición do XVI Premio Luís Ksado de fotografía convocado pola Deputación da Coruña está formada polas obras gañadoras, exaequo, “Fillos de Breogán” de Alejandro Real e “Ganborder” de Javier Arcenillas. Un xurado internacional decidiu premiar conxuntamente as dúas obras pola súa alta calidade.\nUn xurado internacional composto por Jorge Represa, Ana Palacios, Luís Vasconcelos, Pilar Carrera e Xoán Crespo, co deputado de Cultura, Xurxo Couto como presidente e a xefa de sección de Cultura, Manuela Muñíz, en calidade de secretaria, decidiu por unanimidade por conceder o premio ex aequo a Alejandro Real e Javier Arcenillas por dous traballos que, segundo destaca “mostran unha gran calidade fotográfica e abordan a fotografía documental dende diferentes visións”.\nO xurado destacou que “Fillos de Breogán”, de Alejandro Real Novo é unha “serie moi consistente cunha forma pouco usual e moi orixinal de achegarse ao motivo fotografado”\nEn canto Gangborder” de Javier Arcenillas, apunta o xurado que se trata “dunha aposta de fotoxornalismo impecable, con moita forza e supón un relato redondo sobre un conflito case esquecido”.\nA mostra completase coas colección dos catro finalistas do premio, “A epifanía etíope” de Carlos López, “Nuestra memoria” de Juan Medina, “Un breve momento de locura” de Fuco Reyes, e “Los paraísos artificiales” de Rosa Taboada.\nDO 5 AO 31 DE AGOSTO 2020.\nHORARIO DE VISITAS: DE 10.00 A 13.30 E DE 19.00 A 21.00 H\nCasa da Cultura Raquel Fernández Soler A Pobra


«A música sucede en todas partes»\nPioneira no aproveitamento dos recursos musicais con finalidade terapéutica, esta investigadora impartiu en abril un seminario sobre musicoterapia comunitaria na Universitat Ramon Llull (Barcelona). Contan os psicanalistas que a música é unha proxección simbólica de contidos inconscientes do propio eu, pero a Pavlicevic preocúpanlle máis os problemas da xente que as teorías conceptuais. Subliña que o seu labor é basicamente psicosocial. «Quen máis se benefician da musicoterapia comunitaria son as persoas que padecen algunha forma de marxinación, ben polo feito de ser inmigrantes e ser educados noutra lingua e outra cultura, ben por padecer algún tipo de enfermidade incapacitante; veño de África, onde puiden constatar as vantaxes que a música ofrece a estas persoas», explica.\nInvádenos a febre do MP3. Pode un iPod exercer de musicoterapeuta?\nFalamos dunha disciplina científica forxada na Universidade de Michigan a mediados do século pasado e na que un musicoterapeuta cualificado utiliza a música e os seus elementos (ritmo, son, melodía ou harmonía) con obxecto de habilitar ou rehabilitar capacidades funcionais tanto físicas como, sobre todo, mentais.\nÁs veces, basta con escoitar unha canción para estar ben e esquecerse do malo…\nÉ un efecto da música, pero non é o propósito da musicoterapia. A nosa pretensión é a de estimular a expresión e a comunicación dos individuos entre si, desenvolver capacidades cognitivas (como a atención e a memoria), reforzar a propia identidade, o esquema que un ten do propio corpo e a súa orientación no espazo (co movemento, a danza); prodigar distintas habilidades motrices, cognitivas e emocionais, promover a interacción entre as persoas.\nQue aprendeu en África?\nVeño dun encontro internacional de musicoterapia comunitaria na Universidade de Pretoria (Suráfrica) e unha investigadora local faloume dun traballo con nenos de 10 anos. Nas clases da escola convivían nenos e nenas de distintas etnias e, ao preparar un baile de fin de curso parecía difícil unificar o estilo musical que ese baile debería ter. Espontaneamente, os nenos expuxeron bailar músicas de etnias contrarias á súa; coma se intercambiasen os seus zapatos, cada un bailaba os ritmos característicos da etnia do compañeiro, desde tonalidades de raíz folclórica a música rap.\nA música forma parte da vida cotiá.\nA música reduce condutas disociativas ou perturbadoras, e mellora as habilidades de socializaciónEn África aprendín que a música sucede en todas partes: taxis, mercados, curacións e pregarias; experiencias en contextos urbanos e rurais, de día e de noite, por lúa chea e a pleno sol. Comprendín que se a musicoterapia non é capaz de globalizarse corre o risco de fracasar. Necesita soar, ser gritada, notada e escoitada; pola contra pode quedar inaudible, sen existencia nin ilusión.\nPero a música vai moi unida ás orixes e á identidade, á propia cultura…\nMoitos pobos que padeceron opresión e viron perseguida a súa cultura utilizaron historicamente a súa música ou as súas danzas para reivindicar clandestinamente a identidade. É algo que, lamentablemente, segue formando parte do cotián. Os nenos daquela escola surafricana, con todo, ensínannos a todos como superar unha etapa e universalizar unhas orixes que noutro tempo correron a ameaza de desaparecer. Atrevámonos por fin a visitar e aprender a música dos outros! A experiencia musical adoita propiciar a cooperación e a integración entre membros ben distintos dun mesmo grupo. Un dos valores máis aceptados da música é que brinda a oportunidade de compartir unha experiencia estética, e o pracer estético brinda unha oportunidade para enriquecer a vida da persoa.\nAs músicas bonitas entristecen; pode, entón, que estean contraindicadas na depresión.\nGrupos de musicoterapeutas cubanos levan tempo traballado a depresión con cancións nada feas. Explican estes terapeutas que as respostas afectivas á música poderían emerxer da activación de mecanismos básicos de percepción e excitación. Nos seus traballos evidénciase unha redución de condutas disociativas ou perturbadoras, a melloría do funcionamento social e das habilidades de socialización. A música estimula a comunicación e a expresión emocional, algo moi positivo para os estados depresivos. Bailar, por suposto, tamén axuda.\nUn estudo demostrou que bailar prolonga máis a supervivencia dos enfermos cardiovasculares que a mera práctica de exercicio físico.\nNon me estraña, e a música ten tanto de emocional como de mocional (do inglés motion, movemento, baile). A resposta emocional á música é probablemente una das características máis importantes para o seu uso nun contexto terapéutico de saúde mental. A musicoterapia empregouse con éxito en pacientes psiquiátricos tanto adolescentes como adultos, observando resultados moi positivos en individuos con esquizofrenia.\nQue máis pode curarse con música?\nO insomnio. Hai musicoterapeutas que se serven de seleccións musicais cun contido relaxante seleccionado especialmente ou confeccionado para conseguir que o paciente durma. A aplicación de fragmentos melódicos de ritmo moi lento ou case imperceptible, con espazos de repetición e concurso de instrumentos de corda ou elementos naturais (como paxaros, auga, choiva e ondas de mar, entre outros) dá moi bos resultados en pacientes insomnes.\nE en centros hospitalarios, probouse?\nSe, e hai hospitais que obtiveron resultados moi bos nos pacientes anestesiados para cirurxía con seleccións musicais ideadas por musicoterapeutas para distraer, tranquilizar, relaxar profundamente e reconfortar ao enfermo intervido. O ritmo dá ao baile a organización, a enerxía e a estrutura interna que permiten que sexa unha experiencia de participación en grupo. Trátase dunha experiencia da que poden participar persoas de diferentes niveis sociais e con distintas características de funcionamento psicolóxico. A experiencia pode ser desde moi sinxela ata moi complexa e pódese adaptar ás necesidades de cada persoa.\nA esquizofrenia é un trastorno mental incapacitante no ámbito social e laboral. O tratamento farmacolóxico adoita ser a base da intervención terapéutica con este tipo de pacientes; pero non é menos certo que o funcionamento psicosocial e xeneral adoita mellorar de maneira significativa cando o tratamento farmacolóxico combínase con tratamentos psicolóxicos e psicosociais do tipo da musicoterapia. Conducidas por un musicoterapeuta, hai sesións musicais nas que o paciente escoita ou interpreta música coa finalidade de lograr cambios tan desexados como mellorar a comprensión de si mesmo e do mundo que lle rodea, logrando unha mellor adaptación á sociedade.\nPolas súas características, a música é unha forma de comunicación non verbal que, no contexto terapéutico, permite traballar con diferentes tipos de pacientes e, ao mesmo tempo, expresar emocións a través de estruturas musicais. Neste marco, a música permite a expresión de emocións máis intensas e máis diversas de maneira socialmente aceptable e propicia unha forma de expresión emocional que os pacientes adoitan non ter ou non atoparon viable. Doutra banda, axuda a expresar ideas e emocións que non se poden manifestar a través dunha linguaxe verbal convencional.\nUnha vez que a persoa se involucrou no quefacer musical, sosteñen os musicoterapeutas, a súa conduta oriéntase á devandita realidade. A relación coa música tamén require respostas aos estímulos auditivos, aos instrumentos, ás instrucións do terapeuta e á participación dos demais, todo o cal implica un contacto intenso coa realidade.\nmúsica-gl musicales-gl musicoterapia-gl pacientes-gl pavlicevic-gl


Marzo | 2014 | Á Sombra de Bouza Panda\nPRESENTACIÓN DO LIBRO “ALICORNIO” EN COMPOSTELA\nEste mércores 2 de abril ás 19.30h estarei na libraría Couceiro de Santiago de Compostela presentando o meu libro “Alicornio”. Para esta ocasión estarei acompañado da querida Alicia López, escritora e directora do programa literario “O sombreiro de Merlín” de Radio Obradoiro e do compañeiro da SAGA Miguel Losada. Todo un privilexio e un luxo para min. Se andades por Compostela e non tendes plan para esa tarde, vémonos en Couceiro: libros, alicornios e moito máis.\nPUBLICAMOS O ANUARIO “FOL DE VELENO” 2014\nXa está na rúa “FOL DE VELENO. ANUARIO DE ANTROPOLOXÍA E HISTORIA” Nº4, Ano 2014. Un ano máis volvemos á nosa cita coa antropoloxía e a historia galega. Trece novos artigos ao redor da nosa cultura para quen gusta saber algo máis sobre o que fumos e o que somos. Deixo aquí os datos do anuario, o sumario e a miña editorial para este número.\nOs interesados en adquirilo pódeno facelo tamén contactando coa SAGA no email: infosaga@antropoloxiagalega.org\nDatos técnicos Fol de Veleno 2014:\nEste sábado 15 de marzo ás 18h no Centro Cívico Cultural de Arteixo presentarase o meu libro “Alicornio. O poder do corno de unicornio na medicina tradicional galega”, nun acto organizado polos amigos da A.C. Monte da Estrela. Será un pracer vernos alí.\nNon todos os días acontece que un libro de etnografía galega sirve de inspiración para unha auténtica obra de arte, por iso é para min unha honra e un privilexio que un bo amigo de Verín, tras ler a miña obra “Alicornio. O poder do corno de unicornio na medicina popular galega” decidira enfeitar a súa nova máscara de cigarrón coa nosa mítica besta unicorne. Así que dende este Entroido 2014 a fauna decorativa das máxicas máscaras de cigarróns teñen un novo motivo: o Alicornio.\nVelaí outro fermoso exemplo de como a nosa cultura se fai, refai e reiventa reciclando vellos elementos para ofrecer novas achegas ou empregando novas achegas para reinterpretar vellos elementos. O meu sentido agradecemento a R.C. (o anonimato nos cigarróns é algo sagrado, e non serei eu que viole o tabú).\nFotos: Pedro G. Losada


AporM denuncia que o Concello de Mondariz exclúe do 'Campaverán' a familias que coidan a persoas dependentes - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoMondarizAporM denuncia que o Concello de Mondariz exclúe do 'Campaverán' a familias...\n“É a primeira vez que un alcalde de Mondariz exclúe aos nenos e nenas de Mondariz Balneario, unha decisión totalmente lamentable e equivocada” destaca Xoán C. Montes Bugarín\nO goberno municipal de Mondariz vén de facer públicas as Bases que rexen a convocatoria para participar no Campaverán 2020 incluída no programa de conciliación persoal, familiar e laboral «Mondariz concilia»”. Alternativa por Mondariz denunciou que “quedaron fóra moitos nenos e nenas de Mondariz cuxos pais e nais coidan a persoas dependentes, que é un traballo en toda regra, aínda que non estea retribuído”, apuntou o portavoz de AporM, Xoán Carlos Montes Bugarín que engadiu que, “nesta situación hai moitas familias”. “Se un dos proxenitores traballa tampouco pode matricular aos seus fillos nesta actividade, o que constitúe unha inxustiza notable”.\nMontes Bugarín chama tamén a atención sobre o feito de que no artigo 3 das bases, “por primeira vez desde que existe este programa hai máis dun lustro, exclúe aos nenos e nenas do Concello de Mondariz Balneario, que sempre tiveron as portas abertas desta actividade xa que a súa participación contribuía a financiala e facela viable tecnicamente, sen que isto supuxese a exclusión de ningún neno ou nena censado en Mondariz”.\nO portavoz de Alternativa por Mondariz preguntará ao alcalde no próximo pleno ordinario se cre que con este tipo de políticas Mondariz ten futuro. “Mondariz e Mondariz Balneario son, a moitos efectos, un único concello; –afirma Xoán Carlos Montes Bugarín– compartimos servizos, actividades culturais e formativas, todo; por iso as políticas de exclusión e discriminación condenan a Mondariz a estar fóra da realidade”.\nAporM asegura que o municipio “non merece un goberno que exclúe e pecha o paso ás familias que necesitan conciliar, senón un goberno que integre, que sume e dea facilidades a quen o necesita, máxime cando esta medida non supón ningún prexuízo para os censados en Mondariz”.\n19 inscritos para 50 prazas\nO pasado día 22, data na que remataba o prazo para inscribirse, o Concello tiña rexistrados unicamente a 19 solicitantes, cando o número tope de participantes é de 50, segundo as mesmas bases. Esta pobre inscrición acredita, en opinión de Montes Bugarín, “que a decisión do alcalde e o goberno municipal de Mondariz foi equivocada, polo que deben rectificar xa”.


O Sergas está a negar a atención sanitaria a embarazadas, menores e mulleres en situación de prostitución - Social - Sermos Galiza - A Información precisa Saltar ao contido\nImaxe da Asociación sen Papeis na folga do 29M\nDe xaneiro a marzo, Médicos do Mundo recolleu até 30 vulneracións do dereito de acceso á sanidade pública galega relacionados con persoas inmigrantes. Xunto co Foro Galego de Inmigración, Esculca e a Asociación sen Papeis, esta organización chama a cidadanía a facer parte dunha mobilización convocada para o domingo 27 na Coruña baixo unha proclama rotunda: 'É racismo, non é austeridade'\nDe xaneiro a marzo e nunha investigación informal feita en colaboración cunha rede de organizacións con que traballan a miúdo, Médicos do Mundo recibiu até 30 casos documentados de vulneración do dereito á Sanidade relacionados con persoas inmigrantes. Tal e como confirmou Ana Mateo, activista desta ONGD, a meirande parte das negativas á atención médica afectaron a mulleres en situación de prostitución. Explicou que "foi unha campaña pequena" para tentear como estaba a aplicarse a norma en Galiza, e os resultados "son significativos, mais non un reflexo da realidade, que será moito máis grave aínda".\nDereitos restrinxidosOs dous decretos que regulan o acceso ao sistema sanitario na Galiza --un aprobado pola Xunta vixente desde setembro de 2011 e outro redactado en Madrid que será efectivo a partir de setembro deste ano-- "restrinxen" este dereito "a moitas persoas e colectivos, mais de xeito especial @s inmigrantes en situación irregular". Informar sobre estas dúas normas e denunciar "o claro compoñente racista" agochado 'na letra pequena' será unha das liñas de debate en que se centrará a VII asemblea xeral galega de inmigración, de que farán parte, ademais de Médicos do Mundo, o Foro Galego de Inmigración --FGI--, Esculca e a Asociación sen Papeis.\nOs dous decretos que regulan o acceso ao sistema sanitario na Galiza teñen ''un claro compoñente racista''\nAs denuncias que chegaron até Médicos do Mundo, referidas sempre ao decreto galego, único en vigor arestora, refírense a tres supostos. Así, alén da falta de accesibilidade por criterios administrativos, as persoas inmigrantes que se achegaron até centros do Sergas atoparon a porta fechada tamén ante a "negación" do dereito á información, facilitando "unha información incompleta, cando non incorrecta", segundo constata a documentación que folleou Mateo nunha rolda de prensa conxunta en que foi presentada a asemblea, baixo o lema É racismo, non é austeridade.\n"Traballamos cunha liña de atención a prostitutas, e moitas das alertas chegaron precisamente delas", contou Ana Mateo. E o problema con que se atoparon estas traballadoras nos centros de saúde galegos foi "a negación da profilaxe" despois da rotura do preservativo durante unha relación sexual. Médicos do Mundo deu conta tamén de supostos en que as persoas enfermas non foron atendidas "porque lles dixeron que despois terían que pagar pola consulta, para que a rexeitasen, ou porque @ médic@ considerou que tiñan bo aspecto".\nA poboación inmigrante representa ao redor do 3% na Galiza, ao sumar un total de 111.600 persoas. Delas, 30.000 viñeron de Portugal\nO terceiro dos blocos que agrupa casos denunciados de vulneración do dereito á atención médica pasa por alto a propia redacción do decreto galego, que contempla a exixencia de 183 días de empadroamento para as persoas que queiran dispor de cartón sanitario, a excepción das mulleres embarazadas e d@s menores. Pois ben, até catro das persoas que non foron atendidas eran mulleres embarazadas "ás que se reclamou a documentación, cando non é necesaria", aclarou Miguel Fernández, voceiro do FGI, quen falou de "discriminación cun contido xenófobo que é moi difícil de demostrar".\nAs mulleres teñen máis dificultades para regularizar a súa situaciónA poboación inmigrante, que na Galiza representa ao redor do 3% ao sumar un total de 111.600 persoas --e perto de 30.000 chegaron desde Portugal-- poden regularizar a súa situación polo vieiro do arraigamento despois de tres anos no país e coa condición de dispor dun emprego remunerado. Esta posibilidade deixa fóra de maneira especial ás mulleres, ao traballar moitas delas como empregadas do fogar, na economía somerxida.\n"Por cada consulta en urxencias o Sergas emite unha factura"\nAdemais das embarazadas e d@s menores, a lexislación vixente contempla tamén como excepción os casos de urxencia, que deberán ser atendidos sempre. Mais non de balde. "Por cada consulta en urxencias o Sergas emite unha factura", explicou Miguel Fernández. Se a persoa non pode pagar o servizo acumulará unha débeda co Instituto español da Seguridade Social "que pode impedir a regularización", aínda que @ paciente non teña recursos. "El@s sábeno, por iso teñen moito coidado de ir a urxencias", queixouse o voceiro do FGI.\nO decreto que regula o acceso ao sistema sanitario na Galiza deixa outro panorama "grave e perigosísimo" en que as persoas inmigrantes son tamén protagonistas: o uso do cartón doutr@ paciente. Perante esta situación, "@ titular pode acumular pagos por consultas de varias persoas, que serán diagnosticadas en base a un historial médico alleo". Para evitar esta e o resto de situacións expostas, as catro organizacións --Médicos do Mundo, FGI, Esculca e a Asociación sen Papeis-- chaman á obxección o persoal sanitario e administrativo, e lembran que "curar non é unha obriga, é un dereito" que non pode estar cinguido a persoas con emprego remunerado.\nMáis tres mesas de debate: reparto de alimentos, persecución policial e emprego no fogarAdemais da cuestión sanitaria, hai outras tres mesas de diálogo en que se tratarán o cambio de lexislación para as empregadas do fogar --que representa "unha mellora moi insuficiente" na liña de que depende da persoa empregadora a potestade de dar de alta a traballadora na Seguridade Social ou non--; o reparto de alimentos --que supón a día de hoxe "un problema de xestión importante" para as ONGD, que reclaman que esta "necesidade evidente" sexa asumida polas administracións públicas--; e a política de persecución policial.\nO cambio de lexislación para as empregadas do fogar supón "unha mellora moi insuficiente"\nSobre esta última cuestión falou Rosa Verdugo en representación de Esculca. E sinalou que tal política obedece a unha campaña "de criminalización da migración" que ten na Coruña o punto máis álxido de toda Galiza. Alí desenvolve a súa actividade a Asociación sen Papeis, encamiñada a evitar os controis "intolerábeis e baseados en criterios raciais" que a Policía española chamou a "limitar" recentemente nunha circular que, a xuízo de Verdugo "é a mellor proba de que, efectivamente, eses controis que nós denunciamos estaban a se facer".\nConvencidas de que "a solidaridade meirande é a loita contra a discriminación", as catro organizacións chaman a cidadanía galega a facer parte da mobilización convocada para o vindeiro domingo, 27 de Maio, na Coruña, cun percorrido que irá do Campo de Marte até o Obelisco e baixo unha proclama rotunda: É racismo, non é austeridade.


Lugonovo propón bonificar o IAE ás empresas que empreguen enerxías renovables para autoconsumo e fomenten entre os seus traballadores o transporte público - Lugonovo\nLugonovo propón bonificar o IAE ás empresas que empreguen enerxías renovables para autoconsumo e fomenten entre os seus traballadores o transporte público\n18 Xaneiro, 2017 Lugonovo Concello, Novas\nUnha aposta pola sustentabilidade. Así definen os edís de Lugonovo as primeiras modificacións que trasladarán á mesa de traballo das ordenanzas de 2018 para bonificar o IAE a aquelas empresas que utilicen enerxías renovables ou establezan convenios coa concesionaria do bus urbano como alternativa ao coche particular para os seus empregados. “Ao obxecto de reducir o consumo enerxético e as emisións causadas polos desprazamentos ao lugar de traballo cremos oportuno establecer unha bonificación na ordenanza fiscal reguladora do Imposto sobre Actividades Económicas. A rebaixa da cota correspondente podería ser de ate un 25% para incentivar aos negocios a que establezan un plan de transporte para os seus empregados”, explica o voceiro. Santiago Fernández Rocha apunta que, para acollerse á medida, as empresas “deben suscribir un contrato coa adxudicataria municipal que comprenda, como mínimo, a participación do 15% do cadro de persoal, calquera que sexa o seu tipo de contrato”. “Trátase de aproveitar toda a normativa fiscal en vigor para facer unha cidade máis sostible, favorecendo a súa humanización e reducindo os niveis de tráfico actuais ao mesmo tempo que se potencian os modos alternativos de desprazamento”. Por outra banda, os concelleiros da formación solicitarán, igualmente, a inclusión na mesma ordenanza doutra bonificación similar para aqueles establecementos que produzan e utilicen enerxía a partir de equipamentos renovables ou sistemas de coxeneración. “Esa enerxía debe ser destinada ao autoconsumo – especifica Fernández Rocha – e a potencia instalada debe superar os 75 kilovatios. Ademais os beneficiarios deben abastecerse con ela ao 100% e non terá efecto cando a súa instalación sexa obrigatoria segundo a normativa aplicable ou se a sùa entrada en funcionamento foi anterior ao 2012”.\nPrevious Post:Lugonovo propón que o Concello ofreza asesoramento aos afectados polas Cláusulas Chan sobre como reclamar a súa devolución\nSeguinte entrada:Lugonovo propón crear un selo de calidade para o produto autóctono e unha feira que o exalte


A Música nos nosos pobos – Parroquia de Carballo\nInicio Xosé Pumar\tA Música nos nosos pobos\nTen nome divino, as musas eran algo moi sublime na mitoloxía romana. A música, di un vello proverbio, “amansa ás feras”, pero expresa os máis nobres sentimentos da persoa humana. A gaita galega canta e chora, os humanos expresamos a nosa alegría no canto, e ás veces tamén nos laiamos melodiosamente cantando os nosos pesares.\nAquela abundancia de paxariños que había na nosa terra galega, (antes de tanta contaminación) eran mestres solitarios que, xa de nenos, observabamos e imitabamos.\nNa ribeira do mar, os que tiveron a fortuna de vivir en pobos mariñeiros, teñen a cotío o son das ondas e o compás das mareas.\nCanta o mar melodías suaves, e, ás veces, uns fortes, ou fortísimos, con silencios que fan tremer ós moradores das fermosas praias, que no verán son un sosego para ós ánimos.\nO mar, pois, a pesca, as lanchas aparecen nos alalás das voces ribeireñas. O oído humano, anque non saiba de escalas e acordes¸ ten unha estructura, un gusto, que permiten crear cántigas coas que acompañar, adornar os traballos de cada hora.\nNalgún tempo poidemos pensar que o noso canto popular era algo rural, a esquecer, pero agora decatámonos de que, esa armonía de texto e voz son un arte que ten fundamentos no canto gregoriano, secular, que deriva dos nosos mosteiros. Hai estudos sobre isto.\nHoxe, e ogallá por moitos anos, van xurdindo nas nosas vilas e pobos, agrupacións corais que cultivan, crean, educan na cultura musical, como debe ser nun pobo adiantado.\nNon me refiro xa aos cantos de Nadal, que son un tesouro que renace cada tempo. Refírome agora a ese esforzo de amantes da música, non profesionais, que poñen o seu tempo a disposición de quen queira cultivar a arte máis nobre entre as manifestacións artísticas humanas.\nCarballo, Corme, Malpica, Baio, Canduas, Padrón, Pontedeume… e as clásicas corais de Cántigas e Agarimos, Toxos e Froles, de Santiago e Ferrol, De Ruada de Ourense… e de case todas as vilas e cidades galegas, son un patrimonio cultural que debemos soster.\nO esforzo común, a xuntanza de tantos días, o sacrificio que para todos supón, causan admiración nos que temos a fortuna de escoitar as intervencións que se programan nas parroquias e centros culturais.\nA formación musical está crecendo, xa hai cátedra de música nas universidades, nos institutos. Todo aventura que irá a máis o cultivo da música entre nós.\nHai a música das verbenas, que desterrou ás bandas nas festas parroquiais. A mocidade pide iso. Os que xa temos certa idade preferimos a sonoridade da voz humana, a sincronía dos seus acordes. Cando todo vai dirixido por man experta que domina ás voces, xa ben conxuntadas polo director, sentimos toda a beleza armónica que nos fai felices e cura as nosas eivas.\nQue non cansen as nosas corais de seguir ilustrándonos e acompañando a loita por vivir e seguir adiante.\nGloria e recoñecemento para eses grandes directores de corais como foron Bernardo del Río, Rosendo Mato, Manuel González. Sucedidos hoxe polo florecemento e vocación de novas xeracións que, animosamente, manteñen e fan evolucionar o noso acerbo cultural da música coral.\nA Música nos nosos pobos was last modified: julio 3rd, 2020 by parroquia\nSanta María en todo o mundo


Hernández inspecciona mejoras en Cerceda para dotaciones de Sogama | morrazo-tribuna\nHernández inspecciona mejoras en Cerceda para dotaciones de Sogama\nPublicado por C&CdeGaliza en 25.9.09 Etiquetas: INFRAESTRUCTURAS, MEDIO AMBIENTE\nPontevedra-Vigo (MORRAZO-TRIBUNA).-O Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández, realizou esta mañá unha visita ao vertedoiro de residuos non perigosos de Sogama en Areosa (Cerceda) co fin de comprobar, de primeira man, o inicio das obras que conforman o plan de acción, correctivo e preventivo, a materializar nesta instalación tras os resultados da auditoría feitos públicos o pasado mes de agosto.\nAcompañado polo Presidente de Sogama, Luis Lamas, e o Director Xeral desta Sociedade, Francisco Silva, o titular de Medio Ambiente supervisou in situ o escenario no que, con carácter urxente, implantaranse unha serie de medidas correctoras coas que solucionar as deficiencias detectadas mediante a auditoría encargada polo seu departamento e realizada en base á Autorización Ambiental Integrada (outorgada a esta empresa pública con data 30 de abril de 2008). Con isto preténdese adecuar a instalación á normativa vixente e eliminar o impacto ambiental derivado da mesma.\nDurante o percorrido, Agustín Hernández destacou a eficacia dun Goberno que en cinco meses fixo un diagnóstico da situación, elaborou un plan de acción e comezou as obras,”fronte a catro anos de inoperancia e de mirar cara outro lado”.\nA visita ao vertedoiro “con luz e taquígrafos” responde, segundo o conselleiro, a un compromiso de transparencia porque a actual Xunta “non quere ocultar os problemas, senón resolvelos”.\nAdemais da ampliación da capacidade do vertedoiro con dous novos vasos, que permitirán contar con espazo abondo para albergar 342.000 toneladas de residuos urbanos, alongando a súa vida útil en 1 ano, en breve concluirase a construción dunha nova balsa de pluviais, dispositivo que aumentará a capacidade total de retención de augas de choiva, garantindo unha correcta clarificación pola decantación de sólidos en suspensión e posibilitando a súa vertedura a canle pública.\nO programa de acción, que conta cunha dotación presupostaria de 3 millóns de euros, ten como obxectivo prioritario levar a cabo a explotación do vertedoiro en axeitadas condicións ambientais, de seguridade e saúde, prevendo que o seu desenvolvemento se realice en tres fases:\nUnha primeira fase, a executar de forma inmediata, contempla a minimización da xeración de lixiviados e augas de escorrentía contaminadas, propiciando a súa axeitada xestión, tanto en termos de almacenamento coma de tratamento. Nunha segunda etapa, abordaranse os estudos necesarios que permitan realizar un diagnóstico detallado do vertedoiro co fin de asegurar o seu correcto funcionamento dende a dimensión técnica e ambiental, e que pasará, entre outras cuestións, por dotalo de maior estabilidade, modificar ou executar novamente a impermeabilización e selado, instaurar un axeitado sistema de xestión de augas, tanto pluviais como de lixiviados, optimizar os procesos de captación e aproveitamento de biogás, e redactar e poñer en marcha o correspondente plan de explotación. E xa na terceira fase, procederase á implantación das mellores tecnoloxías existentes coas que optimizar o conxunto de actuacións que interveñen na xestión integral da instalación.\nEsquema de funcionamento do vertedoiro\nCunha superficie de 330.000 metros cadrados, o vertedoiro está dividido en tres áreas claramente diferenciadas: a zona selada e restaurada (FASE 1), zona en proceso de selado (FASES 2 e 3) e zona en explotación (FASE 4). Na parte noroeste sitúase a planta de empacado de RU, así como a planta de valorización de biogás, mentres que na zona sur ubícanse as balsas de recollida de lixiviados, de seguridade e pluviais, e as instalacións da planta depuradora.\nA planta empacadora, cunha capacidade para procesar, en condicións normais, 375.000 toneladas/ano de RU (podendo chegar ata as 450.000 t/ano), encárgase do empacado dos RU en balas antes da súa disposición no vaso de vertedura, que debe ser sometido a un proceso de impermeabilización con distintas capas illantes para evitar filtracións de lixiviados ao solo.\nChemineas de desgasificación extraen o biogás producido, que é aproveitado nunha planta de valorización a través de 3 motores, que contan cunha potencia total de 6,6 MWe para autoabastecemento e venda de electricidade.\nEn canto aos lixiviados, o sistema definido para o seu tratamento consiste nunha rede de recollida formada por unha serie de gabias de drenaxe e tres plantas depuradoras por osmose inversa, cunha capacidade actual de tratamento de 410 metros cúbicos ao día. Respecto ás augas pluviais, estas son recollidas pola rede executada a tal fin e conducidas a unha arqueta, na que se unen ao permeado da planta depuradora de osmose, proseguindo ata o punto de vertedura.\nTodo este esquema de funcionamento, afectado por diversas deficiencias, precisa ser corrixido e mellorado co fin de garantir unha xestión sostible dos RU, principal obxectivo desta Consellería.\nDe elemento de apoio a sistema complementario\nO vertedoiro de residuos non perigosos de Areosa, situado nun cavorco da cunca de achega do río Lengüelle, comeza a súa actividade no ano 1995, atendendo a catro Concellos (Cerceda e Ordes, na provincia de A Coruña, e Redondela e Vigo, na provincia de Pontevedra). A partir dese momento, o número de entidades locais adscritas a Sogama increméntase de forma significativa, alcanzando as 71 no ano 2000, momento no que se pon en marcha o Complexo Medioambiental, primeiro en período de probas e máis tarde, a mediados de 2002, en plena explotación comercial.\nA día de hoxe, e con 294 Concellos adscritos (representando unha produción anual de RU próxima ás 900.000 toneladas), a capacidade do Complexo é insuficiente (cun límite para tratar entre 500.000-550.000 toneladas), e o vertedoiro, concibido orixinariamente como elemento de apoio, pasou a ser un instrumento complementario da actividade do primeiro.\nTanto é así que, dun total de 257.032,58 toneladas procesadas en Areosa no 2004, pasouse a 414.934,72 toneladas no 2008, un 61 por cento máis en tan só catro anos. Isto obedece a unha preocupante falta de planificación que derivou na situación á que hoxe o Goberno da Xunta debe facer fronte para que a instalación poida recuperar a normalidade.\nA empresa pública Tragsa encárgase, dende o pasado 1 de xullo, da explotación do vertedoiro, e será así ata que se dispoña de toda a información e datos necesarios para elaborar o prego de condicións que permita sacar a licitación pública a súa xestión.\nParalelo ao plan de acción a implementar no mesmo e, ante a carencia de terreos no propio recinto, Sogama atópase traballando nun proxecto sectorial de incidencia supramunicipal co fin de proceder á súa ampliación.


Lecturas cinematográficas: Alpha Dog | Marbrerie\n“Trátase de coidar dos seus fillos.\nCoidar o seu, eu Coidouse Mine”\nJesse James Hollywood, era un Agualado adolescente, marihuana e traficante fugitivo; aos 20 anos, converteuse nun dos máis novos en aparecer na lista de “os dez máis buscados polo FBI” Grazas ao tráfico de drogas e outras actividades criminais, Hollywood foi capaz Para mercar unha propiedade de 200.000 dólares en San Fernando Valley, Southern California e numerosos coches exóticos.\nUn tema chamado Benjamin Markowitz, traballou para Hollywood como vendedor de drogas, e axudoulle en varias “obras” en todo este Relación, Benjamin contratou unha débeda de 1.200 dólares con James; El ameazouno de revelar unha estafa no seguro de Hollywood de 36.000 dólares, que se beneficiou da colección de seguros de roubo dun dos seus coches deportivos, que foi desmantelado e vendido por pezas realmente .\nLeva 2 homes Prohibir algún tempo intercambiando ameazas.\nEntre outros, Jesse James foi un día no restaurante onde a moza de Ben traballou, que a ameazaba; a que Ben respondeu subindo a Jesse James unha noite e rompendo unha xanela.\nO que pasou desde ese momento, é recollido e documentado entre os artigos en xornais e revistas, informes de policía, testemuños e 750 folios recollidos na transcrición de ensaios.\n6 de agosto de 2000, Hollywood e persoas da súa banda, planeaban enfrontarse a Benjamin, pero no camiño da súa casa, atoparon o medio irmán de Benjamin 15 anos, Nicholas Samuel “Nick” Markowitz, e decidiu Rapt-lo.\nNicholas, non se deu conta do verdadeiro perigo que corría e pasou varios días vivindo e festexando cos seus Raptors … Díxolle a outra moza que estaba aí para axudar ao seu irmán e parece que parece que parece que Ata que non era realmente tarde, el mesmo ignorou, ata que grao era perigoso.\n“Seguramente estaba bastante tranquilo, porque sabía que varios dos seus Raptors, ata a nai de Skidmore, unha das implicadas, era coñecida por S U nai “, di máis tarde, Jeff Markowitz, o pai de Nick.\na tarde do 8 de agosto, logo de 48 horas secuestrado, Nick estaba moi tranquilo. Jesse James Hollywood, xa non estaba preto del e as cousas estaban considerablemente relaxadas.\nNick actuou con total liberdade nas casas que era, ía a neveira por bebidas, estaba falando de televisión, falando coas persoas que pasaron, fumaban os seus porros … Foi, ao parecer, un máis. En moitos momentos, podería ir de alí sen máis, pero cría no seu irmán, a quen adoraba e pensou que en calquera momento aparecería, e iría con el. Dos seus captores, Jesse Rugge, dixo de novo E de novo, que o levaría a casa, e que nada lle ía pasar …\nNick, cometeu o erro de crer na súa palabra.\nQuizais Peco de Naive, despois de todo era un Adolescente; Ou quizais, no fondo, estaba moi entusiasmado, e sentiu un máis da banda, o que lle impediu calibrar a magnitude da situación real.\nSeguramente serían ambos aspectos e unha serie de circunstancias mortais, aquelas que os levou a un resultado fatal, dentro dunha historia un tanto surrealista, e bastante absurda.\nHollywood consultaba ao avogado da súa familia, sobre a pena que podería caer despois do arrebatamento de Nicholas.\nRespondeu o avogado, iso con Toda a seguridade caería a cadea perpetua se o neno foi lanzado.\nVendo isto, Hollywood decidiu que non podía deixar ir de Nicholas …\nEscena Ryan Hoyt, un neno de 21 anos, que tiña unha $ 1000 débeda con Jesse James Hollywood; E chamouno aquela noite, ofrecéndolle resolver a débeda a cambio de matar a Nick; En canto a Ryan aceptou sen reforzar.\nO 8 de agosto de 2000, nas montañas do norte de Goleta, California, Nicolás estaba atado, empeñado e matado cunha ametralladora, por persoas do Grupo de Hollywood.\nO corpo de Nicolás, foi descuberto por excursionistas o 12 de agosto.\nHollywood evitou ser capturado e escapou dos EE. UU., Pero o resto dos implicados no secuestro, foron capturados.\nJesse James Hollywood, foi arrestado o 8 de marzo , 2005, na pequena cidade de Saquarema, situada a aproximadamente 1 hora de distancia do leste de Río de Xaneiro, Brasil.\nA captura foi dada grazas á información enviada polas autoridades estadounidenses, que informaron da intención de Hollywood, reuníndose cun premio nun centro comercial ao aire libre.\nDurante a súa estadía en Brasil, Hollywood, que usou unha identidade falsa baixo o nome de Michael Costa Giroux, tería polo menos 3 direccións.> Ser un deles, no barrio de Copacabana. , Río de Xaneiro; Onde supostamente coñeceu a Marcia Reis, un brasileiro de 35 anos, con quen foi a residir, e que ao momento da súa captura estaba embarazada.\nAs autoridades brasileiras alertaron á xustiza dos Estados Unidos, que se Hollywood tiña un bebé en territorio brasileiro, sería problemático levar a cabo unha deportación.\nOs axentes de EE. UU. E Brasil, traballarían xuntos ata chegar á conclusión, que Hollywood parecen un premio que non viu por 10 anos nun centro comercial preto da praia.\nCapturado Hollywood, foi entregado ao FBI, que o protexería ao longo do país ata que chegou aos Anxos. O 10 de marzo de 2005 . A sospeita policial, Jack Hollywood, pai de Jesse, axudou ao seu fillo a fuxir do país.\nDurante os 4 anos e o pico que foi escapou, era a persoa máis nova na lista dos máis buscados do FBI; E para a fiscalía, Hollywood actuou como adestrador que “deu as ordes das bandas”, e dirixiu a execución de Nick.\nOutras 4 persoas xa foron xulgadas por ese delito, e un deles condenado a morte. r. .\n“Non é un anxo, pero non é un poderoso individuo que controla ao seu pobo e conseguilo a facer a súa vontade”, dixo o avogado, James Blatt.\nMáis de 300 persoas, foi ao funeral de Nick.\nImpresionado, enfurecido e angustiado por unha morte así, non entrou na igrexa, seguindo moitos deles, o acto de fóra do Parque Memorial de Eden, en Mission Hills.\nO seu irmán Ben non veu, Segundo as súas palabras, por respecto pola súa madrasta.\n“Xa tes ese soño: o único Onde fixeches algo …\nNon sabes por que, pero nunca podes volver? “\nAlpha Dog é un drama do ano 2007, escrito e dirixido por Nick Cassavetes.\nprotagonizado por Emile Hirsch, Justin Timberlake, Anton Yelchin, Ben Foster, Shawn Hatosy, Bruce Willis, Sharon Stone, Olivia Wilde, Amanda Seyfried, Harry Dean Stanton, Fernando Vargas, Amber Heard, Lukas Haas, Vincent Kartheiser, Alex Solowitz, Alec Vigil, Frank Cassavetes, Nicole Dubos, Regina Rice, Laura nativa, David Thornton, Matthew Barry, entre outros.\nAlpha Dog está baseado no secuestro e asasinato de Nicholas Markowitz, en California en 2000, ea participación do crime do traficante de drogas Jesse James Hollywood.\nOs feitos reais, non se seguen con total precisión, polo que se cambian os nomes, lugares e pequenos menores detalles da historia.\nIsto é debido ás posibles consecuencias legais por parte de protagonistas da historia; Durante o rodaje, a dirección do distrito de Santa Bárbara, proporcionou información real do caso, revelando a información confidencial ata a data, de todos os documentos que tiñan, para dar maior fidelidade á cinta.\nPolo tanto, o atraso de O estreo foi por mor do xuízo de James, xa que o seu avogado cría que podería influír no veredicto.\nNa produción, todo comezou no verán de 2000, antes do estreo das películas “The Notebook” (2004); e “John Q” (2002), que o cineasta Nick Cassavetes quedou sorprendido ao esbozar sobre un papel, unha historia sobre algúns dos tipos de adolescentes que poboaban o instituto da súa filla Gina.\nPonderou o que podería ocorrer, se a Grupo de Boys tivo unha malicia moi lonxe, e fixo unha serie de decisións e actos incorrectos que os fertilizarán nunha situación do que era imposible para eles.\nMentres investigaba a vida familiar dalgúns deses rapaces do val de San Fe RNANDO, en California, Cassavetes notou que a súa dinámica doméstica, quedaron sorprendentes e particularmente interesantes.\nEsas historias, converteríanse rápidamente nun guión: “” Esperaba apretar cun puñado de autoridade rica, mimada e rebotada , criado polos pais cun gran sentido do aburrimento, e a verdade é que non era o que atopei en absoluto.\nO que acababa de atopar, e que honestamente me parecía que tamén me culpaba da vida, Foi que estamos nun mundo moi complicado, onde ambos pais teñen emprego e parecen superados.\nA consecuencia diso, é que se ve a revisar os seus propios fillos, comprobando se están ben, onde van para ir, e se necesitan algo de diñeiro … en vez de atopar tempo para pasalo con eles. Isto foi o que me impresionou, e que foi evidenciado como a característica común entre todas esas persoas. Dela, eran persoas que non parecía Particularmente problemático.\nOs conflitos xurdiron de permitir que todos os mozos se atopen e tomarán decisións sen calquera tipo de tutela ou intervención paterna, e poden xerar a “tormenta perfecta” das circunstancias e as coincidencias que darían paso a ocorrer algo que nunca debería ocorre “, concluíu.\nDespois de moitas discusións con compañeiros e unha investigación exhaustiva sobre os tipos que habitan este mundo, Cassavetes escribiu o guión de Alpha Dog.\nProdución, fixo uso dun gran espectro de lugares de California desde O Sur, no Val de San Fernando, e no Gran dos Anxos. Tamén viaxaron ao deserto e os puntos máis ocupados de Palm Springs; tamén rodado no Parque Natural de Área de Rocks Vasquez, preto de California.\nAlpha Dog segue a Johnny Truelove (Emile Hirsch), un coñecido narcotraficante, o “Alpha Dog” do seu barrio; e aínda que ten só 19 anos, vive a súa propia versión do “soño americano”:\né novo, nada en diñeiro, ten varios coches deportivos, vive nunha luxosa casa dun dos barrios máis exclusivos de Los Angeles, no que organiza festivais cheos de mozas e rodeado dos seus amigos; pero todo grazas ao seu próspero negocio como un traficante de drogas.\nIncluso o teu pai, Sonny Truzove (Bruce Willis), ofrece marihuana … sendo Está situado con Jake Mazursky (Ben Foster), un dos seus distribuidores.\nCando Jake non ten débedas por drogas para Johnny, loitan e, en vinganza, Jake chega a roubar na casa de Johnny.\npara O que el e os seus amigos:\nFrankie “Nuts” Ballenbacher (Justin Timberlake) e Tiko “TKO” Martínez (Fernando Vargas), responde por secuestrar o medio irmán de Jake: Zack Mazursky (Anton Yelchin), a fin de forzar Jake, para pagar a débeda; pero mentres tanto, Zack comeza a gozar do seu secuestro … e foi a Ma como un pequeno descanso da súa casa e da súa familia.\nDálle bebidas alcohólicas, drogas e perder a virxindade; Ademais, confía que o seu irmán pronto pagará a súa débeda, polo que será lanzado. Por desgraza, o final será moi diferente do esperado …\nAlpha Dog mostra unha mirada decidida, canto pode ocorrer cando unha serie de movementos erróneos, teñen incluso consecuencias peores.\nÉ como unha historia de alignación, sobre a cultura contemporánea, pero non é clara; Con todo, nos di que a vida vale moito, que as drogas son o seu maior asasino, e que a porcentaxe de consumo entre os máis novos segue a aumentar alarmantemente.\n“AM I a única maldita persoa que pensa que isto é malo? ? “Dirixida cun ritmo dinámico e cun estilo fiel aos feitos reais, Alpha Dog é un traballo substancial, que vai de menos a máis, ata alcanzar un acabado absorbente, o que deixa ao público decolorouse, cumprindo plenamente como unha película que deixa boas vibracións despois do seu visionario, a toda clase pública.\nO guión, escrito polo mesmo director, está penetrando e, por suposto, atractivo para expoñer unha historia dura e inesperada que, de xeito implacable, trampas de inicio Viewer, ata chegar a un final implacable, dos que non se esquecen de ser tristemente realista e desolado no seu contexto.\nIsto lévase a cabo, cunha narrativa insinuosa e insinuación que deixa claro o tratamento do conspirador da persoa Tamén está exhibindo diálogos de puntuación, que deixan claro os poucos escrúpulos do grupo de novos criminais.\nA fotografía é lixeiro e evocativa, é un traballo impactante que está ben conservado en detalles e que perfectamente coloca ao espectador, ambos en O lugar, como no tipo de personaxes cos que se trata.\nMúsica é variada e rítmica nos seus sons modernos e alusivos no momento, estimulando ao público, nunha obra que ás veces pode ser algo ruidoso.\nOs plans e movementos da cámara, consumen un bo traballo técnico, no que os xenerais, o recoñecemento, o seguimento e as primeiras que sacan o mellor de acción e as interpretacións.\nOs personaxes do can Alpha, teñen Coñecido por moito tempo, pasaron á mesma escola e viven no mesmo barrio, desde a infancia máis tenra.\nEn consecuencia, o desafío para o seu creador, ía a reproducir exactamente ese sentido da camaradería, xurdiu durante anos de ser. Xuntos. Alpha Dog, é unha desas películas nas que está frustrado, porque vemos claramente, tanto nos momentos nos que os personaxes cometen erros de festa, polo que pagan por eles coas súas vidas, como as breves ocasións no que podería facilmente remedialo, pero non o fan.\nEstá desesperado e deprimente ver, como un acto realizado por instinto, trae consecuencias mortais, pero máis desesperado e máis deprimente é ata o feito de que só os minutos despois de cometer ese erro, os personaxes teñen que pensar en como resolvelo, cando é bastante obvio o que deberían facer.\nNo canto de corrixir o seu erro e, para manter a súa imaxe prepotente do líder, Johnny Truelove, traficante de drogas que dirixe a un grupo de mozos en Los Angeles, comeza a conseguir máis , e máis problemas, mostrando moitos o que acaba de facer, e moitos deles foron testemuñas no tribunal ao enfrontar as consecuencias.\nTodos terminados, cun adolescente morto e el mesmo en prisión de por vida.\nO As actuacións, en xeral, son aceptables e compatibles: a Bruce Willis fai un rol secundario notable, que destaca un personaxe de Chaculesco.\nEmily Hirsch é decente no seu traballo e a súa contraparte, Ben Foster, é brillante nun momento difícil Persoa JE, sendo bos acompañamentos por Fernando Vargas, Justin Timberlake, Harry Dean Stanton, Frank Cassavetes, Sharon Stone, Olivia Wilde e Amanda Seyfried, entre outros. Con todo, é o personaxe de Shawn Hatosy, Elvis Schmidt, Ryan Hoyt Na vida real, que está no máis baixo da xerarquía reinante na banda de Johnny:\nSoporta un mal negocio e, a cambio dunha débeda, acordou acordou o beneficio de Johnny, con moitos irmáns na prisión e sendo suscitado sen A figura do pai, Elvis mira a Johnny como irmán, e Sonny como pai.\n“Non creo que Elvis pareza que os outros o ven; El cre que é un máis do grupo “, di o propio Hatosy.\n” Cando xorde un problema, e Johnny necesita que se encargue de si mesmo, Elvis sente que non só está pagando a débeda, senón que tamén é Un heroe “\na súa actuación é a que reacciona a ser aceptada, unha bomba de tempo que pode explotar polo menos, produto do” bullying “ea falta de afecto fraterno.\nPara todos os personaxes, o uso da dirección artística traxes e caracterizacións que suxiren aos mozos no momento, tomados con informalidade nun bo traballo.\nE aínda que está trufado con falsas entrevistas cos personaxes, Nick Cassavetes Robe do Documental, textos de superimpresión en pantalla, que marca lugares e lugares e persoas; Especialmente as numerosas testemuñas dos eventos, que Cassavetes están numerados por un.\nO secuestro e outros eventos, foron testemuñados por polo menos 36 persoas e case ninguén fixo nada para evitalo.\nParece que a policía tomouno un pitorreo, as poucas chamadas que recibiu sobre iso.\nEn todo o mundo perciben aos protagonistas, narcotraficantes e as súas accións, como modelos para imitar dentro da estética da glorificación da violencia e do hambeano urbano no que parece que parece que vivimos.\nNun certo tempo, Zack di a algunhas nenas que son secuestradas, ao que responden: “Que gran!”\nE é que Nick pasou un gran momento, por parte do Partido PERENEAL , e podería dicirse que por ese lado, secuestrar foi o mellor que podería pasar a el.\ndesde o secuestro, é unha observación fascinante, como estes mozos actúan e reaccionan ao moi problema en que están acaba de conseguir.\nA historia non está limitada a mostrarse Nth, como un mero espectáculo, a vida de luxo e debauchery que estes “fillos de pai” desgaste poden ser así para el que se achega a ela desde unha perspectiva superficial; Pero realmente, é unha crítica brutal á sociedade occidental post-materialista, na que, logo de dúas xeracións despois de 60 anos, perdéronse todos os valores e referentes morais.\nSó restos de diñeiro, o hedonismo, o sexo ea evasión. ..\nNada ten realmente valor:\nnin familias, nin parellas, nin colegas, nin vida …\nesa desaparición de referentes, unidos a unha cultura que a violencia reverencia, lévanos ao último funcionamento de Evolución cultural humana marabillosa:\nOs mozos adolescentes que se deixaron levar polos seus instintos máis importantes, sen que nin sequera pensen que a vida pode ter algún sentido, máis aló dunha eterna ascendencia adolescencia …\nAlpha Dog é unha crítica á sociedade e os mecanismos dentro permitían que ocorrese a traxedia; Unha historia baseada en eventos reais, que con todo merece máis respecto, e máis foco na crítica social. Tamén se engade que un personaxe importante desaparece sen deixar un rastro, como a inexplicable ausencia do personaxe de Ben Foster, en case todos da segunda parte da película; que fai que sexa un xudeu que vai de nazi, sobrepeso e repelente; que é experto en artes marciais; E que non hai accións demasiado precipitadas.\neo extremo patético da pedra, nun plan de “NORBIT” de calidade dubidosa.\né curioso tamén a ver, como os cociñeiros de cambio teñen medo de ir á cadea, ou a caer unha cadea perpetua por secuestro dun adolescente, especialmente visto dun país, no que o sistema xudicial, por veces, parece que o secuestro, ou delitos similares, castigalos con 3 avemarías e 1 pai.\nPero grazas á influencia dos seus pais, a maioría deles fumadores regulares de porros, malhadds e alcohólicos: como non van saír eses nenos?\n, estas persoas me produciron, así que desculpe e vergoña.\nComo podes preguntarte, por que os teus fillos son así, cando son os que os induciron a tomar ese tipo de vida?\nAlpha Dog reflicte Como vive nesa parte dos Estados Unidos, os excesos e a falta de límites paternos. Por outra banda, sendo un feito real, fun a sensación de que estes mozos, a pesar de ter todo o diñeiro dos seus pais, non lles permitiron gozar de todos os praceres materiais e Terminaron en prisión. O único que non me pechaba, foi a reacción dos pais dos implicados neste brutal feito, aqueles que intentaron xustificar as actitudes dos seus fillos, argumentando que era só unha broma de mal gusto. ..\nOs pais destes mozos, tamén percorren a vida, sen parecer moi ben ou porque.\nrodeado de boas casas, de grandes coches, pero absolutamente desorientados e perdidos do papel que Sharon interpreta a pedra, obsesionada, confusa e extremadamente protectora, ata o punto de perder toda a credibilidade como personaxe.\nEsta é outra deprimente:\na morte de Nick, era unha verdadeira traxedia, pero o peor de todo é que nin sequera o seu asasino non gañou nada de facelo.\nQuen foi ordenado para matalo, e quen foi quen sacou o gatillo, Ryan Hoyt, fíxoo porque tiña unha débeda con Jesse, pero agora Ten unha maior débeda en prisión, e espera que se realice a súa execución.\nJesse Rugge, que no FI LME sería Frankie / Justin Timberlake, é cuestionable.\nA película mostra que el e Zack atoparon unha verdadeira amizade e auténtica ao longo do tempo, e cando é asasinado, é o que toma as mans, con bágoas nos ollos, asegurándolle que todo estará ben, cando está claro o que vai pasar.\nÉ unha escena moi emocional, pero realmente pasou, ou é unha liberdade que o director foi tomado?\nPero se en vigor É certo que mostra Alpha Dog, entón é realmente lamentable, porque a Rugge era o seu verdadeiro amigo ata o límite máis grande que podía, e agora, como Jesse, obtivo a vida perpetua, ea súa solicitude de ser lanzada hai 5 anos, foi Rexeitado.\nUn feito curioso, é que o Alpha Dog foi filmado nun momento, no que Jesse James aínda se escapou. De feito, cando a película terminou, non pararon, foi pronto para rematar cando pasou.\nEste feito foi consecuencias para o estreo da película, que tiña que facelo Para ir.\nAdemais, na película había outros asuntos de, como o tema dos verdadeiros nomes ou os detalles cambiados.\nSusa e Jeff Markowitz, os pais de Nick, querían ser moito máis claro , quen era quen.\n, mentres que os acusados e culpables, especialmente Jesse James, queixáronse de facer unha película baseada na súa vida sen o seu permiso … deste xeito, no estreo de Alpha Dog, os actores foron, o director Nick Cassavetes, aquel dos motivos polos que comezou coa idea de facer esta película, era que a súa filla fora á mesma escola que Jesse James Hollywood, e os pais de Nick Markowitz, Susan e Jeff.\nSharon Stone, que interpreta o papel de Susan na película, ao final do pase, fusionouse nun abrazo amoroso.\n“Non importa onde vaia, non importa o que fagas, vou a cazar” 8 de xullo de 2009, Jesse James Hollywood foi declarado culpable, por encargar o secuestro e posterior asasinato de Nicholas Markowitz, e condenado a prisión perpetua, sen a posibilidade de liberdade condicional.\nRevelou a investigación, que varias testemuñas viron a Nicolás en festas e reunións, e nunca o denunciou.\nFoi o centro de partidos, sendo alcumado “The Stolen Boy” ou “o fillo roubado”\na maioría dos mozos participantes das vacacións, concederon inmunidade a cambio de testificar no xuízo. Como se sabe que Nicholas mantivo relacións cunha rapaza de 17 anos de idade, que estaba na festa.\nDespois do partido, a banda fixo que o neno crese, volvería á súa casa pronto …\nEntón, Hollywood chamou a Ryan Hoyt, un membro da súa banda que lle debía un favor …\npara tratar de evitar calquera problema, o secuestro ten penalización de cadea perpetua normalmente en Estados Unidos; Hollywood deu a Hoyt a Tec-9; e 2 membros da banda, decidiron cometer o asasinato nalgunhas montañas preto de Santa Bárbara.\nO 2 Dabbed unha gabia pouco profunda, como unha tumba e volveu ao motel de Nicholas.\nHoyt e outro membro da banda, levou a Nicholas ao lugar onde faleceron, coa escusa de levar a casa; Atou as mans detrás das costas a Nicholas con cinta de embalaxe e tamén usou a cinta na boca tamén.\nHoyt golpeou a Nicholas na parte de atrás do pescozo coa pala que adoitaban cavar e logo disparar 9 veces sobre Nicholas Co TEC-9 que Hollywood deulle.\nOs membros da banda, intentaron ocultar a arma entre as pernas do corpo; Eles tocaron o corpo con area e ramas.\nPeor porque a tumba era superficial, e que estaba moi preto dunha pista percorrida por Hikers, foi atopada pouco despois, o 12 de agosto de 2000. Ryan Hoyt, Jesse Rugge, William Skidmore, Graham Presely, foi capturado rapidamente, e acusado do asasinato: Ryan Hoyt, 21 anos de idade; Foi acusado por asasinato en primeiro grao, foi físicamente que el que sacou o gatillo asasinando a Nick; Sendo condenado por morte.\nO seu xuízo rematou en febreiro de 2003. Na actualidade, está situado no corredor da morte, na prisión estatal de San Quentin. O mesmo día que Hoyt recibiu a súa sentenza, 2 policías de Los Angeles, foron disciplinados pola súa mala xestión e un mal rendemento do seu traballo neste caso.\nDonovan Lyon e Brent Rygh, foron considerados culpables, por realizar malentendidos en 911 chamadas, que dixeron e denunciaron o arrebatamento.\nJesse Rugge , 20 anos; Foi acusado por cómplice de secuestro e asasinato de Nicolás Markowitz.\nRugge foi o bandman que se amarrou e empatou as mans do neno.\nO xuízo rematou en setembro de 2002; E foi condenado a prisión perpetua, coa posibilidade de redución de convicción logo dos primeiros 5 anos.\nWilliam Skidmore, de 20 anos; Foi condenado por roubo e secuestro, está a servir unha sentenza de 9 anos nunha prisión estatal.\nO seu xuízo rematou en setembro de 2002 e ten dereito a reducir a sentenza. Graham Presely, 17 anos; Intentouse xulgar en 2 ocasións como adulto, en xullo e outubro de 2002; Pero finalmente foi condenado como un máis novo. A gabia caeu que serviría de tumba a Nicholas; sendo condenado a detención nun centro correccional xuvenil, ata que cumpriu 25 anos, sen a posibilidade de ter unha redución de condena.\nLogo de deliberar durante uns 4 días, o xurado do Tribunal Superior de Santa Bárbara, tamén determinou que Hollywood, 29 , é culpable dunha posición circunstancial e especial, quedando involucrada nun crime no que se usou un arma de asalto.\nIsto podería facelo digno da pena de morte …\npara a súa parte, Hollywood permaneceu impaciado na fronte, ao ler o veredicto.\n“Non podo crer que o fundiron culpables dese asasinato”, dixo o pai Jack Hollywood, fóra dos tribunais.\nMentres os pais da vítima, foron aliviados , pero rexeitaron a emitir máis comentarios, por orde emitida polo xuíz, de xeito que non deron declaracións sobre o caso.\nFinalmente, o 5 de febreiro de 2010, Jesse James Hollywood, foi condenado á prisión de vida, sen a posibilidade de liberdade con Dictone.\nHoxe, a vida do resto dos protagonistas, é e foi o seguinte: Ben Markowitz, está casado e ten 2 nenos pequenos, a distancia de ese tipo de vida e drogas; E traballa nunha empresa.\nAínda sen falar coa súa madrasta e nai de Nick, Susan.\nSusan Markowitz, logo de 2 intentos de suicidio, seguiu adiante.\napoiou a película Alpha Dog e o libro ; E segue lembrando ao seu fillo todos os días.\nUnha páxina de MySpace, en memoria de Nick, é apoiada por ela.\nJeff Markwitz, como a súa esposa, Susan, segue recordando a Nick.\nEspecialmente frustrado, porque Na película Alpha Dog, o nome real do seu fillo non apareceu.\nNicholas Samuel “Nick” Markowitz é recordado hoxe, como un neno divertido e divertido, con moita enerxía e implicado na súa escola, realizou Actividades deportivas e participou nas obras teatrais escolares.\nNon hai ningún dano a ninguén.\n“Os meus son asasinados máis de $ 1200”\niv = “


Teoría sobre o servizo FTP - MediaWiki\nTeoría sobre o servizo FTP\n3 Características e funcionamento\n4 Modos de conexión\n4.1 Modo activo\n4.2 Modo pasivo\n5 Peticións, respostas e códigos de estado\n6.1 Tipos de usuarios: anónimos, autenticados e virtuais\n6.2 Tipos de accesos ó servicio\n6.3 Permisos, cuotas e límites de ancho de banda\n6.4 Tipos de trasferencia\nCoñecer os protocolos empregados na transferencia de ficheiros a través da rede\nManexar os diferentes tipos de cliente do protocolo FTP\nDiferenciar os modos de conexión dos servidores FTP\nIdentificar os axentes que interveñen na comunicación entre un cliente e un servidor FTP\nRecoñecer os diferentes tipos de petición e resposta intercambiados entre clientes e servidores e os códigos máis coñecidos\nCoñecer os modos de transferencia\nInstalar e configurar servicios FTP\nFile Transfer Protocol (FTP) ou protocolo de transferencia de ficheiros é un protocolo da capa de aplicación sobre a capa TCP que permite a transferencia de ficheiros entre sistemas conectados entre sí.\nEstá documentado no del RFC 959 e basease na arquitectura cliente-servidor; desde un cliente existe a posibilidade de conectar a un servidor para descargar ficheiros desde él ou para enviarlle os nosos propios ficheiros, independientemente do sistema de ficheiros do sistema operativo do cliente ou do servidor.\nA transferencia de ficheiros pode ser de todo tipo: imáxenes, vídeos, páxinas web, texto, etc.\nA interfaz de transferencia pode ser mediante liña de comandos ou modo gráfico (co propio explorador do sistema operativo, cos navegador ou con aplicacións específicas coma WinSCP).\nFoi durante moito tempo un dos métodos más usados en Internet para a súa fin de transferencia de ficheiros; pero ten un gran inconvinte que fai que o seu uso esté cada ve mnos recomendado. Non foi pensado para garantir a seguridade, e se non se configura correctamente buscando un cifrado noutras capas non se pode garantir que non haiba un acceso fraudulento á información que se transfire. Porén, é necesario usar este servizo acompañado dalgún protocolo de seguridade coma pode ser SSL.\nNo seu funcionamento, o cliente solicita a conexión para transferir os archivos e o servidor é o que ofrece ou almacena archivos dependendo da solicitude do cliente. Polo tanto, é un servicio orientado a conexión que necesita establecer una conexión para poder transferir archivos.\nO servidor de FTP funciona a través dos seguintes portos configurables:\nPorto 21: control da conexión.\nPorto 20 ou maior de 65535: transferencia de datos.\nHai que ter en cuenta que estos puertos son modificables mediante os correspondentes ficheiros de configuración; pero eses sos os portos por defecto.\nExisten dous modos de conexión por parte do cliente para establecer a comunicación co servidor: modo activo e pasivo.\nNo modo activo o servidor crea sempre unha canle para datos polo porto 20, mentras que o cliente asocia un porto aleatorio maior que 1024. O cliente envía un paquete ó servidor, indicando o número de porto para transferir ficheiros.\nPódese observar na siguiente figura o modo activo en funcionamiento:\nEn modo pasivo é o cliente quen comeza a conexión co servidor para evitar bloqueos de conexión mediante configuracións NAT ou cortafuegos.\nNeste modo, o cliente inicia ambas conexións, control e datos. Se non hai cortafuegos no haberá ningún problema.\nE de existir o cortafuegos, o servidor, que intenta conectarse, devolve a resposta por un porto diferente, que fai que o cortafuegos bloquee a conexión.\nCon cortafuegos o diagrama da conexión sería o seguiente:\nPeticións, respostas e códigos de estado\nTipos de usuarios: anónimos, autenticados e virtuais\nExisten tres grandes grupos de usuarios que se poden conectar ó servidor para almacenar ou recuperar información:\nUsuarios anónimos: teñen acceso pero os permisos están limitados polo sistema de ficheiros. Para conectarse o sistema usan unha conta simbólica como anonymous e como password unha conta de correo electrónico. Este tipo de usuarios poden supoñer un burato na seguridade polo que é preciso tomar as medidas oportunas para evitar posibles accesos non desexados á información.\nUsuarios autenticados: son aqueles que son propios do sistema operativo. Requieren dun usuario e contrasinal para entrar no servidor FTP.\nUsuarios virtuais: creanse independentemente do sistema operativo cos seus directorios home axeitados e creados para tal fin. Servidores coma proFTPd poseen este tipo de usuarios que permiten non comprometer a seguridade do sistema, xa que non están creados no mesmo. A validación destes usuarios non ten por qué realizala o sistema, sino que pode ser nun ficheiro de texto, nunha base de datos coma mariadb ou nun servizo de directorio coma LDAP.\nTipos de accesos ó servicio\nPódese acceder ó servicio de FTP desde un cliente de diferentes xeitos: desde unha rede local ou desde Internet.\nPermisos, cuotas e límites de ancho de banda\nOs permisos e as cuotas son unha parte importante da configuración do servicio FTP; é habitual controlar o espazo e os permisos de lectura e escritura a usuarios que entran no sistema desde o exterior. De non facelo así aumenta o risgo de ameazas: desde entrar noutro directorio que non sexa o dedicado para o FTP ata que se caiga o sistema por falta de espazo.\nÉ preciso coñecer cómo funcionan os permisos en Linux e cómo a un usuario se lle asignan os permisos.\nCando se crea un ficheiro ou carpeta en Linux existen tres niveiss de acceso que permiten controlar os seus accesos:\nNivel propietario: son os permisos que se asignan o propietario do archivo ou directorio\nNivel grupo: son aqueles que se asignan os grupos de usuarios (un grupo pode ter de 1 a n usuarios)\nNivel usuarios: corresponde a todos os usuarios definidos no sistema operativo que no son dos anteriores niveis\nOs permisos en Linux son tres:\nLectura (r): o usuario poderá ver o contenido e visualizar un ficheiro ou directorio. Si está indicado con (-) non poderá visualizalo.\nEscritura (w): o usuario poderá modificar o contido do archivo ou directorio.\nExecución (x): o usuario poderá executar o archivo. Normalmente son aplicados estes permisos a archivos executables.\nE se lle poden aplicar a cada un dos niveis anteriores. Por exemplo, cuando creamos un ficheiro ou directorio co usuario root, e listamos o directorio co comando ls -l, salería algo semellante:\nO comando ls –l permite coñecer os permisos que tee cada ficheiro ou directorio.\nCada unha das partes que acompañan a cada ficheiro ou directorio:\nO primeiro carácter identifica os seguientes tipos de ficheiros:\n(d): é un directorio.\n(-): é un ficheiro.\n(l): representa un enlace (link).\n(b): indica que é un archivo binario.\n(p): é un archivo especial de cauce (tubería ou pipe).\n(c): é un archivo de caracteres especiais, como pode ser unha impresora.\nDespois do primeiro carácter siguenlle rwxr-xr-x, que son os permisos correspondientes:\nos seus primeiros tres caracteres o propietario do directorio ou ficheiro\nos tres siguientes son os correspondentes ó grupo\nos últimos tres caracteres están relacionados cos demás usuarios do sistema operativo\nDespués de los caracteres anteriores, aparece un número que indica el número de enlaces al archivo. – El primer root corresponde al usuario propietario del archivo o directorio.\nEl segundo root corresponde al grupo al que pertenece el archivo.\nAs seguientes columnas representan o tamaño, fecha e hora da última modificación do ficheiro ou directorio.\nA última columna é o nome do directorio ou ficheiro.\nPara asignar permisos en Linux úsanse os siguientes comandos: 1. chmod: este comando puede modificar o permiso do propietario (u), os grupos (g) e os outros (o). Pódese usar tamén o sistema octal para aplicar permisos. La sintaxe xeral do comando é a seguinte:\nchmod [opciones] modo-octal ficheiro.\nO modo octal relacionado cos permisos aplicados ás tres columnas sería o seguiente:\nPermisos en octal\nPor exemplo, se quremos asignar permisos de lectura (r) e escritura (w) ó ficheiro prueba.txt o usuario propietario unicamente:\nchmod 600 proba.txt\nchmod u+rw proba.txt\n2. chown: permite cambiar o propietario do ficheiro ou directorio. A estructura xeral do comando sería a seguiente:\nchown [opciones] [usuario] [:grupo] cheros\nPor exemplo, se queremos facer propietario a pepe do ficheiro proba.txt sería da seguinte forma:\nchown pepe proba.txt\nÉ preciso instalar o servizo quota no sistema operativo e realizar a súa configuración\nConfigurar o ficheiro /etc/fstab coas opcións usrquota e grpquota. Pódese aplicar a todo o sistema de ficheiros pero o aconsable é facelo no directorio /home dos usuarios\nExeecutamos para que se apliquen os cambios:\nmount –o remount /home\nComprobamos o funcionamento:\nquotacheck –augmv /home\nPor defecto as quotas están habilitadas. Podemos habilitar/deshabilitar:\nquotaon –ugv /home\nquotaoff –ugv /home\nUnha vez activado o servizo de cuota co comando quotaon, podemos crear cuota, por exemplo ó directorio proba e usuario do mesmo nome que se atopa dentro de home:\nsetquota –u proba 2048 4096 0 0 /home\nproba Usuario ó que se lle aplica a cuota\n2048 Indica que o usuario proba tene 2048 bloques de 1k para almacenar información.\n4096 Se o usuario usa más de 4095 bloques de 1k obtenrá unha mensaxe de aviso de que sobrepasou o límite e non poderá escribir máis no disco.\n0 Indica que no hai límite para soft no inodos.\n0 Indica que non hai límite para hard no inodos.\n/home Áplica á partición de home.\nAlmacenamos no directorio proba información que sobrepase o límite colocado anteriormente. E executamos:\nedquota -u proba\nSe o fireramos por grupo, o comando sería:\nOpcións de edquota\nFilesystem Ruta de montaxe de /home.\nBlocks Indica cal é o número de bloques posibles usados polo usuario en Kb.\nSoft Indicar o número de bloques en Kb antes de recibir un warning.\nHard Indica o límite absoluto en Kb que non poderá sobrepasar en ningún caso.\nInodes Especifica o número de ficheiros que pode usar o usuario.\nSoft Indica que non hai límite no número de inodos.\nHard Indica que non hai límite no número de inodos.\nListamos a cuota do usuario en cuestión ou de todos:\nquota –u proba (amosa a cuota do usuario proba)\nrepquota –a (amosa a cuota de todos os usuarios)\nPódese establecer un tempo de gracia (grace) que dalle o usuario un tempo para poder liberar espacio; por defecto na instalación é de 6 días (axústase en segundos). Establécense 180 segundos para o usuario proba\nÉ preciso distinguir dous dous tipos de ficheiros cando ímos facer unha transferencia para que a información que se traspase non sexa inconsistente:\nArchivos binarios: son aqueles que nno son de texto e están codificados. Por exemplo: as imágenes, archivos de audio e vídeo, executables compilados, etc. O comando para poder cambiar o tipo de ficheiro é binary.\nArchivos de texto: son ficheiros de tipo ASCII, lexibles totalmente. Represéntanse mediante 7 díxitos binarios en base decimal para representar a información. Exemplos deste tipo: os que terminan en .txt, .xml, .html, .ps, etc. O comando para poder cambiar ó tipo de fichero é o comando ascii.\nO servizo FTP permite configurar as opcións axeitadas na transferencia de ficheiros cos comandos ascii e binary.\nUnha das debilidades do protocolo FTP é a seguridade. Por iso, máis de 50 anos despois da súa aparación, está chegando a súa morte. O primeiro paso foi o anuncio de que certos navegadores xa non lle van dar soporte, que cristalizou na versión 90 de Firefox.\nComo dicíamos, o feito de que as comunicacións viaxen en claro dota de moi pouca seguridade ó uso de nome de usuario e contrasinal para autenticarse.\nPódese facer uso de FTPS (FTP Secure) para paliar estas limitacións. Esta extensión de FTP cifra as comunicacións mediante protocolos de cifrado SSL/TLS facendo a comunicación segura. Existen dous métodos:\nÍmplicito ou FTPS. Funciona de xeito similar a HTTPS. A seguridade habilítase con SSL tan pronto coma se inicia a conexión. O porto predeterminado é o 990. Foi a primeira versión de FTP encriptado, e aínda que obsoleto todavía é usado ampliamente\nExplícito ou FTPES. A comunicación comeza coma un FTP simple a través do porto 21, pero con comandos FTP especiales actualizase o cifrado a SSL/TLS. Esta actualización faise obviamente antes de enviar as credencais. É o método preferido.\nMais ningun dos navegadores web admite FTPS ou FTPES, polo que fará falta o uso dunha terceira ferramenta.\nFinalmente, outra alternativa ó FTP tradicional é SFTP (Secure File Transfer Protocol ou Protocolo seguro de transferencia de ficheiros). SFTP, a diferenza de FTPS/FTPES, non é unha adaptación do protocolo FTP para que traballe de xeito seguro sobre SSL/TLS, se non unha implementación nova que se executa sobre SSH utilizando por defecto o porto 22.\nAs solucións SSL/TLS requiren de un certificado dixital para facer seguras as conexións.\nPodes seguir estes pasos para obter un certificado dixital válido e utilizalo no teu servidor FTP.\nPodes ver comparativa máis detallada entre as diferentes alternativas FTP.\nO protocolo TFTP (Trivial File Transfer Protocol ou Protocolo de transferencia de ficheiros trivial) é un protocolo de aplicación descrito na RFC 1350 que, xunto con `BOOTP, encárgase do arranque de máquinas sen disco nunha rede local.\nEntre as súas características:\nÉ un protocolo sinxelo sen autenticación (non se produce intercambio de usuario e contrasinal)\nA implementación do protocolo é de reducido tamaño (normalmente grabado en memorias PROM).\nTraballa sobre UDP (porto 69). Como UDP non é fiable, debe ser o propio TFTP quen xestione a perda e duplicado de paquetes.\nTen tres modos de transferencia:\nNetASCII: Utiliza caracteres ASCII de 8 bits (o cliente que recibe os datos debe traducilos o seu propio formato)\nOctet: Trata os datos coma bytes de 8 bits sen interpretación\nMail: Definido no RFC 783, actualmente obsoleto segundo a RFC 1350.\nFTP é un protocolo que foi deseñado para transferir ficheiros coa maior velocidade...\npero que non ten en conta a seguridade (o tráfico viaxa en claro sen cifrarse)\ndeben enviar o seu login e password (acceso autenticado)\naínda que pode ser configurado o acceso anónimo\ne existe un amplio repertorio de comandos para operar\nA comunicacion pode establecerse\nÉ importante coñecer os modos de conexión do cliente ó servidor, sobre todo se hai unha devesa que controle a conexión de entrada e saida\nO servidor mantén\nunha canle de control para o intercambio de comandos e as súas respostas (formadas por código de estado e unha mensaxe informativa).\nunha canle de datos para as transferencias, unha vez establecida a conexión mediante a canle de control\nCada conta de usuario\naccederá a un directorio remoto do servidor cuns permisos determinados\nque serán proporcionados polas directivas de acceso do servizo\ne polos permisos propios do sistema de ficheiros\nPode ser convinte modificar o tipo de transferencia\nbinary para transferencia de ficheiros binarios\ntext/ascii para ficheiros de texto\nTFTP é un protocolo simple de transferencia de ficheiros que se utiliza conxuntamente con BOOTP para permitir o arranque de máquinas a través da rede\nFTPS ou SFTP son implementacións alternativas que dotan de seguridade ó protocolo FTP\nDebido as ameazas de interceptación de información,e prácticamente indispensable configurar un protocolo de comunicación seguro\nServicios en red. Dorrego Martín, Mario. Editorial Síntesis. ISBN 9788413570075\nDespliegue de aplicaciones web. Muñoz Carmona, Javier. ISBN: 9788413570709\nObtenido de «https://wiki.cifprodolfoucha.es/index.php?title=Teoría_sobre_o_servizo_FTP&oldid=14126»\nEsta página se editó por última vez el 28 abr 2021 a las 00:48.