ACTO DE PRIMAVERA: January 2011\nEsta semana estivo en Xornal Luis Miñarro, produtor entre outros filmes do que levou a Palma de Ouro en Cannes 2010, Uncle Boonmee lembra as súas vidas pasadas. Segundo nos explicou, e malia os seus modestos resultados en España, a película acabará sendo un negocio rendíbel, e non só en termos de prestixio: o éxito no festival supón o paso por unha morea de festivais e a estrea nun bo número de países, e coa parte de ingresos que lle corresponda e a venda de dereitos aos canais de televisión, o investimento ficará compensado.\nMiñarro contounos que RTVE non lle quixo mercar Uncle Boonmee. Tampouco O estranho caso de Angélica, a última longametraxe polo momento do incansábel Manoel de Oliveira. A televisión do estado, a mesma que gasta fortunas para emitir Piratas do Caribe, acordou que non era importante deixar cartos en proxectos de máis que evidente interese cultural –e cuxo prezo, escusamos dicilo, é bastante inferior ao das superproducións de Hollywood–. RTVE prefire apoiar a fráxil industria norteamericana –nótase a ironía?– que a produción propia, mesmo agora que non emite publicidade e que, en consecuencia, non debería obsesionarse cos consabidos índices de audiencia.\nO problema do cinema español non é a piratería, senón a televisión. Ao sur do Minho existe un protocolo asinado entre o Instituto do Cinema e a RTP polo cal a televisión pública portuguesa participa nos proxectos subvencionados cunha achega adicional equivalente ao 20% da axuda concedida. Os filmes que reciben esta axuda pública non son moitos, pero todos teñen garantida a súa viabilidade económica. Non é un mal modelo a imitar. Aquí en Galicia, por exemplo.\nMartin Pawley. Publicado en Xornal de Galicia o venres 28 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 22:58 Ningún comentario:\nEtiquetas: Martin Pawley, Política audiovisual, Xornal de Galicia\nNo paseo que aínda agardamos triunfal para The Social Network apareceu un obstáculo importante. Ou dous. O primeiro, The King’s Speech, cuxo recente triunfo nos premios da asociación de produtores fíxonos entender que a contenda tería algo de emoción. É a película con máis candidaturas, doce, da 83ª edición dos Oscars, mais con isto contabamos: varias delas véñenlle de serie a un filme de época coma este, marcado pola corrección british e cun reparto cuxa brillantez resulta case molesta. Detrás do proxecto están os irmáns Weinstein, o cal nos recorda que xa lles saíu ben a xogada hai doce anos con Shakespeare in Love. O sempre espléndido Colin Firth levará o Oscar pola súa equilibrada interpretación do rei George VI, un papel bombón que reúne características polas que tolea a Academia: figura histórica, vencellada á monarquía e cunha lixeira discapacidade (a tartamudez) nun relato de superación persoal. Ademais, o seu contrincante James Franco xa ten o resto da noite para brillar no escenario, pois presenta a gala na compaña de Anne Hathaway.\nO outro competidor serio é True grit, que acumula dez mencións e se apoia no seu gran éxito de público e de crítica, rendida aos pés deste western crepuscular resolto con habilidade por Joel e Ethan Coen. Destaca o traballo da novísima Hailee Steinfeld, que opta absurdamente ao premio como actriz de reparto cando é a protagonista indiscutíbel, moito máis que Jeff Bridges no mesmo personaxe que lle deu o Oscar ao lendario John Wayne por un filme que se chamaba igual e era bastante máis interesante. O director de fotografía Roger Deakins acada a súa novena candidatura aos premios, até agora sen éxito.\nMenos pegada ten The Fighter, con Christian Bale como principal valor, e non tanto Amy Adams e Melissa Leo, unha dobre presenza que pode provocar a división do voto. Premio seguro é o de Natalie Portman por saír airosa dun personaxe tan retorcido coma o da bailarina de Black Swan, nun apartado que revela un cambio xeracional coa sensacional Michelle Williams, cuxo talento merece un destino mellor que a estomagante Blue Valentine, e Jennifer Lawrence, que con vinte anos carga sobre as súas costas case todo o peso de Winter’s Bone. Enfronte, dúas veteranas: Nicole Kidman por un esquecíbel dramón, Rabbit Hole, e Annette Bening, protagonista da simpática The Kids Are All Right.\nComo película en lingua non inglesa non entrou Iciar Bollain, mais si Biutiful (e Javier Bardem), nun premio que apunta a Dinamarca ou Canadá. Sorpresa agradábel é a presenza da francesa L’Illusioniste na categoría de animación na que vencerá Toy Story 3, que tamén opta ao mellor filme. A solución, o domingo 27 de febreiro. Contarémolo (e tuitearémolo) en Xornal.\nMartin Pawley. Publicado en Xornal de Galicia o mércores 26 de xaneiro.\nPublicado por actodeprimavera ás 22:55 Ningún comentario:\nA colección vinculada á revista Cahiers du Cinéma España, pertencente á editora Cameo, prolonga o seu catálogo cun título dirixido por un dos cineastas máis asombrosamente inquietos dos últimos trinta anos, o ancián portugués –nado en 1908!– Manoel de Oliveira. Singularidades de uma rapariga loira (2009) é un filme breve (62 minutos, versión DVD), baseado nunha historia de Eça de Queiroz e producido por unha das grandes figuras independentes de hoxe, o catalán Luis Miñarro (coa súa empresa Eddie Saeta), en colaboración con Portugal e Francia, que describe a odisea amorosa dun home, Macario, nunha Lisboa arrincada dun pasado tan pantasmal como literario.\nHistórico supervivinte do cine mudo de errática traxectoria nos seus inicios, o centenario Oliveira segue activo, imperturbable, socarrón, con tendencias cada día máis acentuada (e perigosa)mente autoparódicas. Dende a afastada Acto de primavera (1963), hábil perspectiva múltiple sobre a Pasión de Cristo onde a representación e a palabra, a aproximación metafísica e atisbos de indagación moral, definían a súa idiosincrasia, un maduro Oliveira, defensor do cine como arte total, comezou a traballar con regularidade, deixando pegadas oscilantes entre a grandeza e o anecdótico.\nEsta película, que en salas españolas foi proxectada coa curta de Pere Portabella (Figueres, 1927) Mudanza, garda aquí dous tesouros como complemento: a peza que revelou de xeito definitivo ao director galego Ángel Santos, O cazador, e un texto do literato-historiador Carlos Losilla (Pequeno exorcismo privado) que procura algunhas claves deste hiperactivo ser propio doutro mundo.\nJosé Manuel Sande. Publicado en Xornal de Galicia o sábado 22 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 16:27 Ningún comentario:\nEtiquetas: José Manuel Sande, Manoel de Oliveira, Xornal de Galicia\nPublicado por actodeprimavera ás 23:54 Ningún comentario:\nComo un esbozo da historia do cine inexistente ou por escribir, o director estadounidense Joseph Losey (1909-1984) deixa unha serie de interesantes proxectos frustrados, que van de elípticas adaptacións de Proust, Lowry ou Mann a unha investigación do caso Ben Barka. Reducido comunmente á consideración de damnificado da caza de bruxas hollywoodense, no home agrio de atormentada coherencia ao que os Smithson lle fixeran un proxecto de casa, había moitas capas.\nPorque quen era realmente Losey? Logo duns desiguais anos cincuenta, aplica en Inglaterra as súas máis convincentes propostas narrativas en senllos retratos da loita de clases, as diferenzas sociais e a sexualidade, El sirviente (1963) e Rey y patria (1964). Nel estaba o neno prodixio, o mozo que se inicia no teatro social e o marxismo, o adaptador-simpatizante de Brecht, o cineasta adulto que se enfronta á persecución ideolóxica, o exiliado, o director das mellores interpretacións de Dirk Bogarde, Stanley Baker ou Tom Courtenay, o exprimidor das sutiles capacidades como guionista do literato Harold Pinter –que da lugar a tres títulos brillantes: El sirviente, Accidente (1967) e El mensajero (1971), Palma de Ouro en Cannes– ou o singular outeador dos vínculos cine-ópera (Don Giovanni, 1979).\nJoaquín Vallet recorre en Joseph Losey (Cátedra, 2010) á estrutura habitual de boa parte das obras monográficas da editorial: un amplo perfil biográfico e o repaso título a título da produción de Losey. Co engadido dun repertorio das edicións en DVD eríxese esta pioneira obra –primeiro estudo sobre o seu autor en España–, de medido ton laudatorio pero necesitada dunha maior análise dos elementos especificamente visuais.\nJosé Manuel Sande. Publicado en Xornal de Galicia o sábado 15 de xaneiro de 2011.\nPublicado por actodeprimavera ás 16:36 Ningún comentario:\nEtiquetas: Ediciones Cátedra, Joaquín Vallet, José Manuel Sande, Joseph Losey, Libros, Xornal de Galicia\nSe vivisen en Burdeos, unha cidade equivalente á Coruña ou Vigo, esta fin de semana poderían ir ao Cinema Utopia e escoller entre máis de vinte filmes deses que chamamos “de autor” repartidos nas súas cinco salas. A entrada normal custaríalles 6 euros, menos se adquiren un abonamento para dez títulos –4,5 euros por película–, e aínda menos de iren á primeira sesión do día. A programación está definida para as próximas tres semanas, co cal é posíbel planificar a asistencia con antelación. Algunhas sesións van acompañadas de debates, hai outras destinadas ao público infantil e mesmo organizan proxeccións á carta para escolas. Os Utopia están abertos a outras modalidades de negocio e venden películas en formato dixital aos espectadores, que por 5 euros poden levar a casa obras mestras de Abbas Kiarostami cargadas nun pincho USB. O mesmo sucede noutras localidades, coma Avignon, cunha poboación semellante á de Santiago.\nEn Francia tamén hai un ministro obsesionado coa piratería, mais as descargas non impediron que en 2010 o cinema acadase 206 millóns de espectadores, o segundo mellor resultado da súa historia. O 36% desas entradas serviron para ver filmes de produción francesa; nun ano sen éxitos estratosféricos, a cifra demostra a estabilidade e fortaleza dunha industria cultural que por exemplo leva a tres millóns de persoas a ver De homes e deuses, de Xavier Beauvois. O éxito francés ten moitas causas, mais unha delas, con certeza, é que alí hai cinemas-utopía que coidan ese público que non quere ver (ou non só) películas de acción en 3D. Ese público que en Galicia ten que ficar na casa porque os distribuidores e exhibidores pensan que non existe.\nPublicado en Xornal de Galicia o venres 14 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 23:52 Ningún comentario:\nEtiquetas: Abbas Kiarostami, Avignon, Burdeos, Filmes, Martin Pawley, Política audiovisual, Utopia, Xavier Beauvois, Xornal de Galicia\nArtigo publicado no libro SEM COMPANHIA, editado por João Trabulo / Periferia Filmes para a exposición homónima no Centro Português de Fotografia, no Porto. A exposición permanecerá aberta do 15 de xaneiro ao 27 de febreiro. O filme pode verse na Serralves o vindeiro domingo 16 de xaneiro.\nPublicado por actodeprimavera ás 11:48 Ningún comentario:\nEtiquetas: Centro Português de Fotografia, Exposicións, Fundação Serralves, João Trabulo, Martin Pawley\nsábado, 8 de xaneiro de 2011\nEstimable director de cine estadounidense, Sidney Lumet (Philadelphia, 1924) pertence á chamada xeración da televisión, un grupo de autores que teñen o seu agromar na década dos 50 con profesionais como John Frankenheimer, Robert Mulligan, Franklin J. Schaffner, Arthur Penn ou Martin Ritt.\nCaracterizados polos seus filmes abertamente políticos –enténdase no contexto–, filmes de denuncia desde unha óptica liberal benintencionada, Lumet debuta co drama xudicial Doce hombres sin piedad (1957), marcando a tendencia de analista de institucións, narrador do engano, a complexidade e ambivalencia dos homes, as súas (in)moralidades.\nDirector de actores e guións sólidos, de lonxeva e irregular traxectoria, a brutalidade e a corrupción policial, temas centrales de El príncipe de la ciudad, son tratadas en algúns dos seus mellores títulos: La ofensa (1972), Serpico (1973) e Distrito 34: corrupción total (1990).\nUn guión escrito con Jay Presson Allen baseado na narración dun policía de narcóticos, Robert Daley, un proxecto que comeza nas mans de Brian de Palma –con Robert de Niro de protagonista– e remata por ubicar no mapa o actor revelación de Hair (1979), Treat Williams, aparente berce dunha proveitosa carreira que non foi, ofrece ao espectador un dos últimos grandes títulos da etapa de efervescencia do thriller estadounidense, cheo de esplendorosos títulos na década saínte. Unha traxedia coral e minuciosa que rastrexa as dualidades e mesmo a odisea daqueles que poñen valores ou instinto de supervivencia por enriba doutras consideracións. Un documental sobre a rodaxe e un libreto extra completan o laborioso rescate deste filme.\nJosé Manuel Sande. Publicado en Xornal de Galicia o sábado 8 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 17:40 Ningún comentario:\nEtiquetas: Directores, Filmes, José Manuel Sande, Xornal de Galicia\nPublicado por actodeprimavera ás 22:52 Ningún comentario:\nEntrevista a Rafi Pitts: "O que fai o réxime en Irán é intimidar ocine, instalar o medo”\nPor GABE KLINGER\nRafi Pitts (Mashad, 1967) creceu en Teherán. Emigrou a Londres durante a guerra entre Irán e Iraq e vive a maior parte do tempo en Europa desde 1981. Aínda que moitos o coñecemos polo seu excelente documental sobre Abel Ferrara, Pitts fixo catro longametraxes de ficción en Irán. É parte do chamado novo cinema iraniano e permaneceu moi próximo ás súas principais figuras. En Noiteboa chameno por teléfono á súa casa en París. “Estás ao tanto do que lles está pasando aos meus colegas?”, preguntoume. O 20 de decembro de 2010, os cineastas Jafar Panahi e Muhammad Rasoulof foron condenados a seis anos de cárcere e impedidos de volver filmar por un período de vinte anos. Aquela noite, Rafi Pitts estaba a escribirlle unha carta ao presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad.\nÉ difícil seguirlle os pasos ultimamente. Desde a prémiere en Berlín con The Hunter, non para. Moitos damos por descontado o privilexio que supón viaxar aos festivais de cine.\nEn cada presentación da película, o primeiro que digo é: “Son moi afortunado ao poder estar aquí fronte a vostedes. A maioría dos cineastas iranianos non poden facelo e iso faime sentir moi incómodo”. Antes da sentenza, dediqueille varias funcións a Jafar Panahi.\nLembro unha noite en Róterdam. Saïamos do Hotel Central á madrugada e atopámonos con Panahi na rúa. Vostedes tiveron esa noite unha longa conversa.\nJafar e mais eu empezamos xuntos. O primeiro gran recordo que teño del é de 1995, cando presentou O globo branco en Cannes. Viviamos na mesma habitación e eu facíalle de tradutor. Era a súa primeira película e a primeira vez que saía de Irán. Estivemos xuntos durante todo o festival e recordo os distintos momentos que atravesamos, a forma na que empezaba a ver o mundo. Foi moi fermoso. Nesa época, o cinema iraniano non era aínda moi coñecido. Foi un ano despois de que Kiarostami levase a Cannes A través das oliveiras. Pero de súpeto, Irán comezaba a ser parte do cinema! Pódese afirmar que foi Jafar quen iniciou ese despegamento internacional a partir da Cámara de Ouro que gañou O globo branco. Aínda que as películas de Kiarostami se empezaban a coñecer, o seu filme foi o primeiro en recibir un premio desde a Revolución. Nesa época adoitabamos queixarnos polo estado das cousas, pero hoxe están cen veces peor.\nRecordo que falaba con Panahi sobre as condicións nas que as súas películas se exhiben en Irán. Vostede mencionou que It’s Winter –terceira longametraxe iraniana de Pitts– estreouse nunha soa sala en Teherán.\nEra unha forma moderna de censura á que Jafar sempre se opuxo e eu non. Era o que sucedía cando faciamos películas críticas durante o período de reformas, antes de que Ahmadinejad chegase ao poder. O goberno dicía que nos deixaba mostrar as películas, e a min sempre me pareceu abondo cunha sala, malia a que os espectadores fosen poucos. A Jafar, en cambio, non lle gustaba nada: sentía que simulaban darnos permiso para facer películas, pero que en realidade non era así. É moi duro. Como se cambian as cousas? Como se logra avanzar? Jafar é un touro de pelexa. Esa é a razón pola que me gusta tanto. Vai e embiste. É moi valente, mentres que eu tendo a ser máis diplomático. Pero iso é o pasado: as cousas fóronse de control. Xa non se trata de ver como se fai para mellorar as cousas, senón como se fai simplemente para existir. Hai quince anos eramos máis novos, máis entusiastas, criamos que algo ía ocorrer. E aquí estamos. No inferno.\nÉ coma se creasen un precedente para que o réxime actual reaccionase contra el.\nIrán volveuse un país moi novo. Estaba a piques de chegar a segunda vaga do novo cinema, ou do cinema posrevolucionario. Tiñas unha película como Ninguén sabe nada de gatos persas, que ten sobre o cinema un punto de vista diferente, unha maneira diferente de mostrar as cousas. Cando eu estaba a facer The Hunter, todo o equipo estaba excitado pola posibilidade de dicir as cousas máis directamente que cando fixemos It’s Winter. Todo o mundo estaba realmente entusiasmado, ventábase. Estiven na filmación de Gatos persas e a atmosfera era a mesma. Alguén podía dicir que era un grupo reducido de xente o que pensaba desa maneira, pero logo empezaron as manifestacións e as protestas e démonos conta de que non, de que era todo un país. E logo, todo se detivo. En Irán, nese momento, eu non tería podido facer The Hunter nin Ghobadi Gatos persas se toda a industria cinematográfica non estivese convencida de que o Partido Verde ía gañar as eleccións. Todos pensabamos que Irán se ía a abrir. Durante seis meses vivimos nun estado de euforia, a xente vestíase de verde, bailaba nas rúas, preparábase...\nA maioría das súas películas exhibíronse nunha sala en Teherán. The Hunter, ningunha.\nDéronme ese tratamento, si.\nAlí empezou a veda.\nSi, pero non só para min. Foi para todo o mundo, agás para os cineastas do Estado. Se un mira as películas de Jafar, dáse conta de que non hai slogans. Ninguén di que haxa que facer isto ou aquilo. Só trata de reflectir a realidade, de levantar un espello. Por iso nos amola que o réxime sexa tan agresivo connosco. Trátannos como inimigos públicos. E o único que queremos facer é dicir: “Miren o que ocorre. O pobo está en dificultades”. Cando Jafar se enfada, cando calquera de nós se enfada, é porque non nos miran como quen somos en realidade.\nPódenos dar un pouco máis de información sobre o contexto histórico? Hai un feito específico que permita explicar por que o goberno actúa deste xeito?\nSe un mira a historia de Irán, descobre de onde vén a paranoia. Trátase dun país onde o 70% da poboación ten menos de trinta anos. Estes mozos non naceron durante a Revolución. E cando veu a guerra con Iraq eran moi mozos. O outro 30% –a grandes liñas– estivo coa Revolución e tomou parte na guerra. Quen gobernan Irán participaron desa guerra de oito anos. Foi unha guerra moi violenta, na que morreron un millón de iranianos. Deste trauma vén a idea de que calquera que cuestione o Goberno ten que ser un opositor. Que calquera que queira un cambio está contra os mártires que se sacrificaron na guerra. Pero os mozos, que están a vivir unha situación moi penosa, senten que o cambio ten que chegar, como ocorre con calquera mozo no mundo. Pero os que gobernan queren retroceder ao pasado. O réxime pensa que somos o inimigo. Pero como pode ser? Se os cineastas iranianos cambiamos a percepción mundial de que Irán era un país violento e escuro despois da Revolución.\nPensa que o timing da sentenza contra Panahi é unha coincidencia ou que se trata dunha estratexia para convertelo nun símbolo?\nPanahi é un símbolo. O momento da sentenza foi elixido moi coidadosamente: achégase o aniversario da Revolución. En Irán, a poboación non está autorizada a manifestarse. Que podemos facer entón? É que fixemos unha revolución para encarcerar os cineastas? Se é así, Ahmadinejad debería dicilo. Debería dicilo abertamente para que o escoite a maioría, en lugar de simular que non é así. Están a violar os dereitos humanos, sen dúbida, pero tamén están a violar a Constitución iraniana. Jafar defendeuse citando a constitución e preguntándolle ao xuíz polo dereito a expresarse.\nFalemos da súa carta.\nTratei de escribila con moito coidado, como para que un xornalista iraniano poida publicala sen ser censurado. Pero as posibilidades de que saia son moi baixas. Pero por que non haberían de publicala? A situación é obscena.\nA súa proposta é moi moderada.\nOs cineastas iranianos están no medio da tormenta e outros están ao sol. A idea é que todos deixen de traballar durante dúas horas para reflexionar sobre o que está a pasar. Necesitan darse conta de que estamos todos no mesmo barco cando loitamos polo noso dereito a expresarnos. Propuxen a data do aniversario da Revolución, que cae durante os festivais de Berlín e de Teherán.\nHai quen se pregunta por que Panahi e Rasoulof non abandonaron o país, dado que tiñan contactos e recoñecemento internacional.\nAcórdome cando Jafar e eu fomos a Cannes por primeira vez. Despois dunha semana queríase volver para a casa. Aínda que estaba en Cannes, queríase volver a Teherán. Sempre quixo filmar en Irán. Deixar o país implicaría tamén non facer máis películas. O que ten que dicir está alá e está disposto a pagar o prezo necesario por dicilo. O exilio é máis fácil para algúns que para outros. Para min é non é tan difícil porque falo varios idiomas.\nQue lle pasaría a vostede se volvese a Irán?\nNon teño nin idea. Ese é o problema. Se alguén me dixese que iría un ano a prisión e logo podería recuperar a miña vida, iría decontado, pero non sei cales serían hoxe as consecuencias. Eu fixen unha película. Jafar e Mohammad non fixeron nin sequera unha película e xa lles caeron seis anos. Ninguén esperaba algo así. Cal é o próximo paso? Até onde pensan chegar? Se polo menos a lei fose clara... A censura existiu sempre, pero arranxámonos para traballar dentro dos seus límites e, ás veces, fóra deses límites. Cando un violaba unha regra, a consecuencia era simple: a película non recibía o permiso de exhibición. Así foi durante anos. Pero de súpeto, sen aviso, seis anos!\nHai unha apelación. Será favorable?\nEsperemos. En Irán vivimos ao día. Non podemos predicir o futuro. Iso é o que nos manteñen andando. Pero o modo no que manexan a situación non dá para ser moi optimista.\nQue poden facer os iranianos? Que pode facer a comunidade internacional?\nCando sucede algo así, sinto que non existe a solidariedade entre os cineastas iranianos. O que fixo o réxime é intimidar á industria do cinema, instalar o medo. Pero a única maneira de enfrontarse a esta situación é manternos xuntos. Non poden encarcerar a todo o medio cinematográfico. Pero fóra de Irán tamén debemos manternos xuntos. Non teño nada contra as peticións, pero creo que agora se trata da acción directa. Por iso, se hai un paro de dúas horas na produción cinematográfica mundial, o tema vai interpelar a todos. Se todo o mundo está disposto a sacrificar algo, o eco vaise a sentir en Irán.\nGabe Klinger é crítico de cinema e profesor nos EUA. Tradución: Iago Martínez e Martin Pawley. Publicada no Suplemento Contexto do Xornal de Galicia o domingo 2 de xaneiro de 2011.\nPublicado por actodeprimavera ás 21:40 Ningún comentario:\nEtiquetas: Dereitos humanos, Entrevistas, Gabe Klinger, Jafar Panahi, Martin Pawley, Mohamed Rasoulof, Pensamento crítico, Rafi Pitts, Xornal de Galicia\nLonxe de desaparecer da escena, a figura de Jean-Luc Godard crece co tempo. Os exemplos son abundantes: estudos, artigos, edicións en DVD -a labor cada vez máis exhaustiva de Intermedio, mediante a incorporación das sucesivas pezas que axudan a cartografiar o seu universo: Ficcións, Ensaios, a produción realizada na etapa militante Dziga Vertov, a propia edición hai uns anos de Histoire(s) du cinéma-, o Oscar especial recibido, o seu 80 aniversario, a distribución do último título, Film: Socialismo, no noso país e publicacións españolas recentes (escritas) como Pensar entre imágenes de Nuria Aidelman e Gonzalo de Lucas e ésta de Natalia Ruiz, síntese da súa brillante tese doctoral dirixida polo historiador e catedrático de Comunicación Audiovisual Santos Zunzunegui, editada polo servicio de Publicacións da Universidade do País Vasco e auténtica guía de lectura -noble intención- dunha das obras magnas da Historia do cine.\nMáis compendio que revisión, o traballo de Natalia Ruiz, dividido en dúas partes (ideas e conceptos; análise de fragmentos específicos), servese de presenzas de luxo -de Didi-Huberman a Malraux, de Baudelaire, Hitchcock ou Pasolini a Walter Benjamin- e un impresionante dispositivo de referencias, citas (443 notas!), postulados estéticos e narrativos do mesmo Godard, ademais de paseos polos nomes que conforman a obra, nunha operación paralela á que plantexa Godard nas máis de catro torrenciais horas que posúen os catro capítulos -cos seus subapartados- do filme.\nComo di o propio Godard en conversa con Serge Daney, o mítico crítico francés, "a miña hipótese de traballo en relación á Historia do cine é que o cine é o último capítulo da historia da arte dun certo tipo de civilización indoeuropea". Esta valoración coa que xurde tal filme exploratorio permite experimentar un programa doble estimulante -a pesar dos excesos academicistas do libro-, outra proteica maneira de adentrarse nos meandros da creatividade do máis salvaxe dos membros da Nouvelle Vague.\nJosé Manuel Sande. Publicado en Xornal de Galicia o domingo 2 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 17:50 Ningún comentario:\nEtiquetas: Jean-Luc Godard, José Manuel Sande, Libros, Natalia Ruiz, Xornal de Galicia\nO 2010 que vén de rematar estivo cheo de razóns para lembrarmos a Gianni Rodari. Cumpríronse noventa anos do seu nacemento na vila de Omegna, no norte de Italia; trinta da súa prematura morte e corenta da concesión do Hans Christian Andersen, o premio máis importante que pode recibir un escritor ou ilustrador polo seu traballo na literatura infantil. Non se trata en ningún dos casos de aniversarios “redondos”, dos que adoitamos celebrar, mais quizais por iso había que facelo: era o xusto cun autor libertario, incorrecto e de verdade transgresor, tanto que para selo non precisou definirse en voz alta como tal.\nA publicación de tres obras súas autorízanos hoxe a falar del, mais calquera escusa é boa para achegarse a Rodari. Á súa emocionante vida, marcada polo horror da Segunda Guerra Mundial por máis que a súa fráxil saúde o librou de ser chamado ás armas; un período difícil no que mesmo se viu forzado a traballar a prol da causa fascista. O peor aínda estaba por vir: a morte dos seus dous mellores amigos e o apresamento do seu irmán Cesare -o máis próximo en idade, tamén o máis querido- nun campo de concentración nazi. A profunda tristeza inicial transformouse axiña nunha vontade clara de loita: en 1944 inscribiuse no Partido Comunista e empezou a colaborar cos grupos de resistencia. A práctica xornalística en medios do partido -L'Ordine Nuovo, L'Unitá- foi o preámbulo da vizosa carreira literaria na que renovou, no fondo e na forma, a escrita para nenos.\n“Se houbese unha Fantástica, como hai unha Lóxica, teríase descuberto a arte de inventar”. A frase de Novalis serviulle a Rodari de estímulo para a preparación dun formidábel manual para inventar contos que adquiriu a súa forma final logo dun encontro con ensinantes en Reggio Emilia. A Gramática da fantasía, reeditada hai uns meses en galego por Kalandraka, é unha obra imprescindíbel para calquera persoa que desexe entender os mecanismos da creación (non só literaria). Rodari describe técnicas para estimular a nosa imaxinación e apréndenos como a oposición de conceptos aparentemente afastados pode ser unha fonte de inspiración inesgotábel, até erixir o ”binomio fantástico” en condición non só suficiente senón tamén necesaria para a construción de relatos: parellas coma casa e tellado resultan pouco estimulantes, mais algo vivo nace da sorpresa de asociar violín e pescada, enchufe e camisón, orella e guindastre.\nPara ter unha mesa fai falta unha flor. Para ter unha mesa fai falta madeira, e para ter madeira unha árbore, e ao final desa secuencia dedutiva acaba por aparecer unha flor, tal e como nos descobre o álbum Que fai falta?, ilustrado por Silvia Bonanni (Kalandraka, 2010). A artista milanesa emprega o colaxe para crear imaxes asombrosamente ricas, o apoio perfecto para un concentrado e delicioso cóctel de poesía e lóxica. Ao final de todo, velaí a máxima, sempre hai unha flor.\nCo Libro de la fantasía a novísima editorial Blackie Books incorpora a Gianni Rodari ao seu coidado e ecléctico catálogo. O volume compila cinco obras diferentes: Cuentos por teléfono, os que lle conta un pai á súa filla para entretela os seis días da semana que pasa fóra da casa por culpa do traballo; El Planeta de los árboles de Navidad, extravagante exercicio de fabulación que flirtea coa metaliteratura; Cuentos escritos a máquina, outra demostración de humor e inventiva desbordada; a novela Érase dos veces el barón Lamberto, parábola sobre a existencia humana, o medo á morte e as obsesións materialistas; e El juego de las cuatro esquinas, eloxiada por Italo Calvino “polo detalle preciso e minucioso, polo léxico exacto e rico” do que nace “un mundo moi real, que colle corpo e reacciona”. O mundo de Gianni Rodari, o revolucionario optimista que cría na forza transformadora das palabras.\nPublicado en Xornal de Galicia o domingo 2 de xaneiro de 2011\nPublicado por actodeprimavera ás 14:30 Ningún comentario:\nEtiquetas: Blackie Books, Gianni Rodari, Kalandraka, Libros, Martin Pawley, Xornal de Galicia


Parados – Capítulo 0\nMércores, 21 Abril 2010.\nSempre hai situacións novas que non aprendes a recoñecer, porque non se viviran intensamente antes.\nNese silenzo hai algo máis, algo que asusta: o medo a non volver traballar, ou ao que pasará. Moitos teñen trinta e poucos, pero non recoñecen neste parón un cambio na vida, senón un freazo, unha vida interrumpida. Coa madurez aínda incipiente dos trinta e poucos, e unha vida previa activa na sociedade, a resignación aínda non existe. A maior parte deles están dispostos a reinventarse. Pero si se observa un certo medo. Tal cousa non ocorre, paréceme, nos vintañeiros cunha pequena experiencia laboral e as alas máis anchas para volar á emigración, pero tamén ves esoutra preocupación nas súas caras. Unha preocupación que non se atreve a preguntar o que quere preguntar: “¿Será sempre así, Manolo?”.\nNon podo deixar de preguntarme que pasa con esta sociedade que deixa de lado a xente de talento no periodo máis intenso da súa vida profesional, malgastando esforzos que seguen a ser absolutamente necesarios nun país ao que aínda lle falta moito por desenvolver. E debera preocuparnos, a todos os que estamos por sorte desta beira do mercado laboral, traballar de múltiples xeitos para atoparlle a solución a esta drenaxe que é unha dramática perda económica e social para o país.\nPreocupado canda eles, dan gañas de abrazalos. De abrazalos e dicirlles, créndoo completamente:\n-Non, isto vai cambiar. E ti estarás no cambio. E imos atopar por onde.\nO seu problema é, lonxe de éticas, un problema de todos nós. Un problema real de Estado, pero sobre todo de comunidade e de cidadanía. E entre todos debemos resolvelo.\nUnha aperta moi grande, chea de agarimo, a todos os parados.\nCando a túa vida é multiplicar a vida: o programa de conservación do lince ibérico en Doñana\n22 / Abril/ 2010\nAmigo Gago: Este é o tipo de sociedade que nos demos. A xente importa pouco,\nso o beneficio. Traballase en función de moitas cousas agás en fución das persoas.\nMentras non viremolo sistema, coido que esto irá a peor.\nFíxádevos nunha cousa, os medios financierios especulativos volven a carga, e parece que ninguén le pon freo.\nNon me gustaría estar na pel de xente que se vai quedando sen traballo, e sen ingresos,e desgracadamente ahï está unha morea de xente.\nNon serve de moito falar desto, pois as decisión de mellora no estan, polo menos nas miñas mans.\nO problema é grave: cos medios humanos dos que dispoñemos poderiamos estar exportando produción audiovisual de todo tipo e da mellor calidade a medio mundo, pero, por múltiples factores, esta máquina, que ‘eppur si muove’, non acaba de levantar as ás da pista de despegue. Percíbese unha case total falta de apoio para a xente nova con ideas frescas. Non é por dicilo, pero “Mar de fondo” paréceme un claro exemplo de iniciativa brillante que carece de fondos que a catapulten cos mellores equipos técnicos cara ao mercado internacional.\nPenso que a solución non é guindar profesionais polo camiño a modo de lastre. Aquí ninguén sobra, e menos os mellor formados. Temo que ao final vaia pasar coma no conto da traíña na que cada vez había menos remeiros e máis entendidos pendentes do temón. Lamentablemente, esa é a impresión que me dá.\n“Mar por Dentro” tamén me vale como exemplo ;)\n23 / Abril/ 2010\nFaragunde, o problema do audiovisual é complexo pero tamén un exemplo de que hai que xestionar con coidado a relación entre os financiamentos públicos e privados, especialmente en sectores supostamente emerxentes.\nCoincido contigo en que o principal problema desta situación é que, nun país e nunha sociedade, en moitos aspectos por construír deste un punto de vista da Europa moderna, non nos podemos permitir o luxo de malgastar persoas. Xa non só social: economicamente é unha desfeita.\nCada ano, saen da facultade de Ciencias da Comunicación 100 ou 150 profesionais cunha formación teórica máis que decente e cun programa de prácticas que é a envexa doutras licenciaturas, pero ¿de verdade respondemos a unha necesidade real de Galicia? Porque parece que non somos máis que unha peza desa maquinaria inflada artificialmente durante anos a base de subvencións interesadas.\nHai moito yonki do xornalismo integrado ao sistema que pensa que está levantando o país encadenado á súa replicadora de teletipos, pero a realidade é que o mundo cambia e necesita o noso traballo e talento, si, pero dunha forma moi diferente a como nós pensábamos.\nAsí que ou facemos unha ‘veda do xornalista do Cantábrico’ pechando a facultade 5 aniños para normalizar a relación redaccións/cola do paro ou optamos por reinventarnos. E que carallo, non vale lamentarse, que hai cousas moito peores que reinventarse.\nA min reinventarme paréceme positivo e necesario nos esquemas laborais do mundo actual.\nEu creo que a saída é máis optimista que negativa, pero hai que abrir as mentes. O profesional da comunicación ten, de xeito teórico, posibilidades máis diversificadas que hai dez anos. Quizais as Facultades deban orientar unha reflexión cara aí, pero tendo en conta de que as análises non deberan ser presentistas, senón tentar localizar dinámicas a longo prazo.\nEn xeral creo que nos falta romper o ‘espíritu gregario’ que nos encadena aos grandes redaccións. Se o futuro a medio prazo da Comunicación pasa por estructuras máis lixeiras, dinámicas e adaptables, que rompan coa estabilidade/rixidez dos medios tradicionais dos últimos 120-150 anos, ¿que estamos facendo para adaptarnos?\nEstá claro que non todos os comunicadores poden ser empresarios, pero a maioría dos xornalistas da miña xeración saímos da Universidade cun medo atroz á palabra “autónomo” e co horizonte de ser asalariado dunha gran empresa toda a vida. Para ben ou para mal, isto xa non é posible, igual que en moitos outros sectores da Economía que van adiantados na transición.\nPara os que xa estamos metidos na vida laboral, só nos queda a reinvención sobre a marcha, romper barreiras mentais e buscar novos horizontes sen renunciar ao que somos nin á nosa formación.\nPero para as novas xeración hai un debate pendente no que as facultades teñen moito que dicir: que hai máis alá das grandes estructuras/redaccións tradicionais, como detectar e fomentar o espíritu emprendedor, introducir máis formación e orientación empresarial, adaptación laboral á nova arquitectura da Información, etc…\nE sobre todo: ¿cal debe ser o noso papel na Sociedade do s.XXI?


Ilia Devin - Wikipedia, a enciclopedia libre\n20 de xullo de 1922\nOrder of the Patriotic War 2nd class, Orde da Amizade dos Pobos, Medalha "por mérito de batalha", Orde da Estrela Vermella e Bandeira Vermella do Traballo\nIlia Devin (ruso: Девин Илья Максимович), nado o 20 de xullo de 1922 en Sire Теrizmorga e finado o 13 de novembro de 1998 en Saransk, foi un xornalista e escritor mordovo, un dos principais escritores en lingua moksha.\nNaceu no seo dunha familia labrega e estudou na súa localidade natal. Loitou en varias frontes durante a Segunda Guerra Mundial co Exército Vermello e logo da guerra traballou na radio estatal de Mordova mais nas publicacións periódicas Mokšen Pravda e Mokša. Membro da Unión de Escritores de Rusia dende 1949, foi o presidente da Unión de Escritores da República de Mordovia (1971-1984). Membro do Consello Supremo da RSS de Mordovia (1975-1980), delegado no XXV Congreso do PCUS (1976)\nComezou a escribir durante os seus anos escolares, publicou o seu primeiro poema en 1939 na revista Kolkhozon Eriaf e nos anos seguintes publicou en diversas revistas mordovas. Durante a guerra publicou en revistas militares e en 1945 publicou o seu primeiro libro, unha selección da súa poesía militar, Šobdavan Zari . Ao longo da súa vida publicou 20 libros, tanto de poesía como de prosa. Pero a súa obra principal é a novela Nariše que saíu do prelo en 1969, ambientada nos anos inmediatamente posteriores á guerra nunha aldea mordova, a trama céntrase na nova xeración que participa activamente en todas as esferas de actividade nuns anos marcados polas dificultades causadas pola guerra e polas moitas pexas que poñen os membros da vella xeración aos avances.\n↑ "Девин Илья Максимович" Arquivado 22 de xullo de 2018 en Wayback Machine., moypolk.ru\n↑ Девин Илья Максимович на сайте «Библиотека мордовской литературы»\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ilia_Devin&oldid=4931484"\nEscritores en lingua moksha\nNados en Mordovia\nPolíticos da Unión Soviética\nA última edición desta páxina foi o 26 de setembro de 2018 ás 00:08.


Novidade: «Amor en alpargatas», de Manuel Portas. Unha historia de amor no medio das loitas fratricidas do nacionalismo galego | Blog Xerais\nPublicado por xerais nas categorías Narrativa , Novidades coas etiquetas amor_en_alpargatas , manuel_portas\nNovidade: «Amor en alpargatas», de Manuel Portas. Unha historia de amor no medio das loitas fratricidas do nacionalismo galego\nA novela Amor en alpargatas, de Manuel Portas, é unha novidade de Narrativa.\nAmor en alpargatas non é unha historia real, aínda que podería selo. Por veces, os personaxes desta novela presentan reminiscencias biográficas que facilmente resoan na nosa memoria colectiva recente. En pouco máis de vinte minutos, no medio dun cemiterio deserto, as lembranzas selectivas do amor de Sara e de Lucía eríxense na particular despedida que lle tributan a Ismael, un nacionalista anónimo, un de tantos bos e xenerosos que padeceron as consecuencias das loitas fratricidas que ciclicamente sacoden o nacionalismo galego. É nese contexto temporal, político e emocional no que se desenvolven as historias de amor que percorren a novela, por forza fragmentarias, obrigatoriamente parciais, mais que no seu conxunto permiten intuír unha foto fixa, se non real, si realista, dunhas vidas coas alforxas cargadas de verosimilitude.


Galicia presentarase en Fitur como destino aberto ao turismo internacional da man do Xacobeo | Feiras, Festas e Romarías de Galicia | Ferias, Fiestas y Romerías en Galicia\nGalicia presentarase en Fitur como destino aberto ao turismo internacional da man do Xacobeo\nO xerente da Axencia de Turismo de Galicia, Emilio de la Iglesia, presentou hoxe no Palacio de Congresos e Exposicións de Galicia a proposta da Xunta para a 42ª edición da feira internacional de turismo, que recupera a súa data tradicional a principios de ano e que se celebrará de xeito presencial do 19 ao 23 de xaneiro; os tres primeiros días só para profesionais do sector e a fin de semana, para o público en xeral. Emilio de la Iglesia subliñou que se trata dun escaparate único para Galicia, “que xa demostrou no 2021 que era un destino seguro e que volverá facelo no 2022”.\nO stand terá un deseño moderno e de cores vistosas que queren simbolizar a esperanza e a ilusión coa que Galicia afronta o segundo ano do Xacobeo logo de demostrar no 2021 que era un destino seguro e bater récords no que á recuperación do sector se refire malia a pandemia. Nese sentido, o espazo expositivo contará de novo coa presenza do botafumeiro de prata en tamaño real realizado por ourives hai máis de 60 anos e co que, como no 2021, os visitantes poderán fotografarse. Nesta ocasión formará parte dun set que xogará con espellos como símbolo das moitas facianas de Galicia como destino turístico.\nEn Fitur 2022, Galicia presentará medio cento de produtos e destinos turísticos e unha vintena de catas que se desenvolverán nunha ducia de espazos expositivos e informativos. Tamén haberá mostras de produtos enograstronómicos galegos de calidade coa participación de profesionais e de persoal de Centro Superior de Hostelería de Galicia, así como espazos para a exhibición de artesanía en vivo, co apoio de medios audiovisuais e da campaña Camiña a Galicia.\nCos deberes feitos\nEmilio de la Iglesia indicou que Galicia chega a Fitur “ilusionada e esperanzada” logo de ter feito os deberes no 2021, de tal maneira que se situou como líder na recuperación turística nacional, 22 puntos por riba da media, ata acadar no verán cifras similares ás da prepandemia. Un éxito que o xerente da Axencia de Turismo de Galicia fixo extensivo ao Camiño de Santiago, que pechou o ano con preto de 180.000 Compostelas, un 20% máis das previstas. Ao seu entender, “é froito da responsabilidade e do sentidiño dos profesionais, dos nosos visitantes e do conxunto da sociedade galega”.\nCon eses antecedentes, a Xunta e o sector queren demostrar que, en tempos de pandemia, Galicia é un refuxio e o Camiño, “un oasis turístico ao aire libre”. O Xacobeo xa foi no 2021 un dos motores da recuperación económica de Galicia e Emilio de la Iglesia asegurou que seguirá a selo no 2022 como eixo central dunha Galicia en constante renovación que, aos seus valores tradicionais, suma novas propostas turísticas e bota man das novas tecnoloxías para adaptarse ás necesidades dos visitantes do século XXI.\n“Vamos a Fitur coa mensaxe de que Galicia está de moda cunha oferta de calidade que é a que demandan os turistas logo da pandemia”. Espazos abertos non masificados, actividades ao aire libre, gastronomía, cultura e deportes conforman esa variedade que se reflicte nos espellos do stand galego na feira internacional de turismo.\nFitur 2022 celebrarase de novo no recinto ferial Juan Carlos I de Madrid entre o mércores 19 e o domingo 23, ambos incluídos. Para reforzar a seguridade sanitaria, vaise pedir o pasaporte covid, o certificado dixital europeo, aos cidadáns da Unión Europea e dos países que fagan uso desta mesma acreditación, mentres que aos demais países se lles solicitará o Spain Travel Health, así como test de antíxenos negativos de non poder presentar o pasaporte de vacinación. No recinto haberá tamén un rigoroso control de ocupación e da ventilación.\nFitur 2021 supuxo o reencontro do sector turístico trala pandemia, se ben tivo que adiarse ao mes de maio. A edición do 2020, con 253.000 visitantes, foi a última das grandes feiras internacionais do sector turístico que se celebrou antes dos confinamentos e peches de fronteiras. A de 2021 pechouse con 62.000 visitantes. Fitur foi a única das grandes feiras europeas de turismo que non deixou de celebrarse de xeito presencial en ningunha edición.


Respirar un aire máis limpo, o reto para mellorar a calidade de vida\nTemas: CONTAMINACIóN COMBUSTIBLES VIAQUA CO2 CONSUMO\nA calidade do aire debe ser un valor importante á hora de desenvolver calquera actividade empresarial para favorecer un novo modelo de planeta máis comprometido.\nPor Galicia Confidencial | Santiago de Compostela | 05/06/2019 | Actualizada ás 00:01\nA contaminación do aire é o maior risco ambiental para a saúde e cóbrase cada ano sete millóns de vidas en todo o mundo. Neste punto, é necesario desenvolver iniciativas para combater este problema, que castiga tanto á rapazada, coma a persoas maiores ou con doenzas respiratorias.\nContaminación, tráfico, atasco, coches, néboa\nA queima de combustibles fósiles (carbón, petróleo e gas) nas actividades humanas é a\norixe da contaminación do aire. A industria e o tráfico de vehículos por estrada son os\ngrandes responsables. Pero tamén a agricultura, que debido ao uso de fertilizantes e á\ndeforestación que xera, produce unha cuarta parte das emisións mundiais de gases de efecto\ninvernadoiro. O incremento das emisións de CO2 provoca o quecemento global, e este fenómeno, segundo os científicos, é o motor do cambio climático.\nDesde Suez España, un grupo que avoga por aqueles modelos de crecemento que consuman menos recursos, marcouse unha "folla de ruta" na loita contra o cambio climático e a\ncontaminación atmosférica. É o chamado Plan Estratéxico de Desenvolvemento Sustentable (2017-2021), estreitamente ligado aos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable (ODS) aprobados por Nacións Unidas en 2015 xunto coa Axenda 2030.\nSeguindo estas directrices, para 2021, Viaqua reducirá nun 90% as súas emisións de CO2 derivadas do consumo eléctrico, seguindo a ruta do Plan Estratéxico de Desenvolvemento Sustentable. Ademais, un dos obxectivos importantes que toda empresa debe intentar cumprir é a redución da súa pegada de carbono, un indicador que mide as emisións directas e indirectas de gases de efecto invernadoiro provocadas por un produto ou servizo ao longo do seu ciclo de vida.\nPara favorecer a mobilidade verde, o 21% dos turismos desta empresa son híbridos ou eléctricos e o 5% das furgonetas son eléctricas, o que supón que o 26% da súa frota é sustentable (e esta porcentaxe aumenta cada ano). A calidade do aire debe ser un valor importante á hora de desenvolver calquera actividade empresarial. A loita contra o cambio climático e a consecución dos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable é un reto que precisamos superar para acadar un novo modelo de planeta.


Máis de 1.500 autónomos fecharon os seus negocios no que vai de ano\nA crise non dá tregua ás traballadoras e traballadores por conta propia. Os datos do Réxime Especial de Autónomos do primeiro trimestre de 2022 sitúan este colectivo á cabeza da destrución de emprego. Entre xaneiro e marzo perdéronse 1.505 postos de traballo.\nphoto_camera 626 comercios e 253 locais hostaleiros fecharon a porta na Galiza ao longo deste ano.\nA Galiza contaba a 31 de marzo de 2022 con 207.304 persoas de alta no Réxime Especial de Autónomos (RETA). A cifra representa 1.505 traballadoras e traballadores por conta propia menos que a comezos de xaneiro, nunha tendencia descendente que semella non ter fondo desde 2009. A caída do emprego autónomo continuou producíndose no país desde 2018, malia que os indicadores económicos certificaban unha recuperación da actividade noutros ramos da produción.\nO Estado gaña autónomos\nO comportamento do emprego autónomo na Galiza é diferente á do resto do Estado. Mentres en marzo de 2022 se producía un incremento de altas no RETA de 7.878 persoas no conxunto estatal, coa práctica totalidade das comunidades gañando afiliados, só a Galiza e Melilla perdían traballadoras e traballadores por conta propia. A este respecto, no país destruíuse emprego autónomo nos sectores da actividade económica que se resgardan baixo o paraugas deste réxime fiscal.\nAsí, até 626 comercios fecharon a porta na Galiza no que vai de ano. Segundo os datos achegados pola Unión Profesional de Traballadores Autónomos (UPTA), na actividade comercial ocúpanse no país 47.500 autónomas e autónomos, sendo este o sector con máis afiliación ao RETA. As causas desta dinámica responden a razóns estruturais, derivadas da mudanza nos hábitos de consumo, porén están sendo agudizadas polas especiais circunstancias económicas da pandemia e da suba dos prezos.\nA UPTA sinala que "o téxtil e o calzado son os máis prexudicados na crise destes tres últimos anos, as empresas fabricantes, principalmente españolas, venden os seus produtos practicamente ao mesmo prezo que para a venda en liña, e os pequenos comerciantes non poden competir co comercio por internet. Esta situación asfíxiaos e estaos levando á quebra". Nesta liña, reclaman "a intervención urxente do Estado para controlar os prezos de referencia de venda" e denuncian "o dumping que se está producindo, vulnerando o dereito á competencia".\nEn canto aos estabelecementos hostaleiros, 253 cesaron a súa actividade desde o comezo do ano. A este respecto, o presidente de Hostalaría.gal, Lois Lopes, sinala a Nós Diario que "hai unha mellora innegábel respecto dos tempos da pandemia, pero agora que está comezando a tempada media hai que mirar como evoluciona a situación". Na mesma liña, observa con preocupación "a actual escalada de prezos, até o punto de que inflación subiu máis de 10%. Porén nós só conseguimos actualizar os prezos de media en 3%, polo que é obvio o que estamos perdendo".\nLopes recoñece a imposibilidade de repercutir ao consumidor final a suba de prezos. Nesta liña, sinala que "o incremento da inflación está a afectar de modo decisivo o poder adquisitivo, polo que aumentar os custos dos produtos á clientela no mesmo nivel que medra para as hostaleiras e hostaleiros provocaría un descenso do consumo nos nosos negocios". Ao tempo, lembra que "a suba da luz vén desde mediados de 2021, se ben os primeiros golpes deixáronse notar cos recibos do mes de setembro". Tamén denuncia "o incremento dos custos das materias primas, que non é só o aceite, senón o pan, a fariña...".\n23.854 autónomos menos desde o ano 2009\nOs datos deste primeiro trimestre de ano sitúanse na liña de todas as anualidades desde 2009. Se á volta de marzo dese ano -cando Alberto Núñez Feixoo chegou á Presidencia da Xunta- a Galiza dispuña de 231.158 persoas ocupadas por conta propia, 13 anos despois reducíronse a 207.304, perdéndose nese período 23.854 empregos. Mesmamente, a existencia dunha importante porcentaxe de falsos autónomos, que a profesora da Universidade Carlos III de Madrid, Raquel Carrasco e a súa compañeira da Universidade de Alcalá Virginia Hernanz cifran en "30% do total de autoemprego na Galiza", non dan compensado estes números.\nXunto á destrución do emprego autónomo, prodúcese ao tempo un incremento da precariedade e do empobrecemento no colectivo. A este respecto, os traballadores e traballadoras do RETA declaran uns ingresos medios anuais de 10.300 euros fronte aos 21.600 euros das persoas asalariadas, rexistrando as pensións máis baixas de todo o Estado.\nSegundo os datos fornecidos pola Asociación de Traballadores Autónomos (ATA), as pensións medias dos autónomos galegos están cifradas en 668,9 euros, 518 euros por baixo dun asalariado, con Ourense presentando a peor contía, con 646,84 euros; seguida de Lugo, con 647,31 euros; A Coruña, con 692,31 euros; e Pontevedra, con 698,24 euros.\ncomercio autónomos Alberto Núñez Feixoo hostalaría


Igrexa de San Clodio\nA abadía de San Clodio foi fundada hai uns mil anos, e doada no século XII coas súas terras e cincocentos vasalos ós frades de San Bieito, posuidores da mesma ata a desamortización de Mendizábal, data na que foi vendida en grandes bloques, polo que os campesiños non puideron mercalas, pasando a práctica totalidade a mans de D. Manuel Batanero. Dela consérvase a súa igrexa, un torreón o seu portalón.\nDa vella capela románica da primeira metade do século XII, só resta a ábsida circular, realizado en perpiaños regulares de tamaño medio de pedra ennegrecida,e a porta norte da nave. O resto é moi posterior.\nA ábsida está dividido en tres rúas mediante pilastras de sección poligonal, e en tres corpos por molduras sen decoración algunha. Cada un dos panos mostra unha fiestra alintelada e abucinada mediante unha arquivolta lisa trasdosada con axadrezado. A moldura que separa o segundo corpo do terceiro, percorre a súa liña de imposta. A cornixa está sustentada por un groso bocel que, a súa vez descansa en canzorros.\nA porta norte da nave é de medio punto. Na actualidade a nave está aumentada lonxitudinalmente respecto as súas proporcións primitivas, coa decoración das ventás exteriores e fragmentos das columnas realizados en calcaria, en contraste coa lousa do pais.\nUnha inscrición que figura arredor do seu escudo neste fermoso pórtico renacentista infórmanos da súa recuperación das ruínas en 1.604 por parte de Alfonso de Solís, e reza do seguinte xeito:\nALFONSO DE SOLIS/S.\nCLAVDI ABBAS MONASTERUM VETUSTAE COLLAPSUM RESTITVIT, ANNO 1604\nA Torre pegada á ábsida da Igrexa son os restos da vella Abadía, destruída polo paso do tempo e polo seu asalto e queima durante as loitas contra as tropas francesas hai dous séculos.


O Histórico voo do "GRaf Zeppeline" ao seu paso por Arteixo | Concello de Arteixo\nO Histórico voo do "GRaf Zeppeline" ao seu paso por Arteixo\nNas primeiras horas do xoves 15 de agosto de 1929, o enorme dirixible LZ 127 Graf Zeppelin soltaba amarras na súa base de Friedrichshafen, en Alemaña, para iniciar a primeira circunnavegación da Terra por aire, anticipándose 12 anos ao primeiro servizo comercial por avión. Cunha tripulación de 38 homes baixo o mando do seu constructor, o enxeñeiro Hugo Eckener, viaxaban 20 pasaxeiros de nove nacionalidades, entre eles o doutor español Jerónimo Mejías, médico de Alfonso XIII. Lady Grace Drummond-Hay, corresponsal de "The New York Times", era a única muller.\nO Graf Zeppelin en Los Ángeles no ano 1929\nSeis horas despois da súa partida o Graf Zeppelin (Conde Zeppelin), bautizado así na honra do seu inventor, pasaba sobre un alegre Berlín e proseguiría a súa singradura cara aos Urais, Siberia e Xapón, a onde chegaba o luns 19 de agosto, amarrando á primeira hora da noite nun Tokio engalanado para a ocasión. Tras completar a primeira etapa, catro días máis tarde, este "trasatlántico dos aires" abandonaba o país nipón e poñía proa ao continente americano, un percorrido que, ao pasar por San Francisco ás cinco da tarde do 25 de agosto, era a primeira vez que se cruzaba o Pacífico polo aire. Á unha da mañán do día 26 a nave chegaba a Los Angeles, completando así a segunda etapa do seu periplo aéreo. Na cidade californiana abasteceríase de hidróxeno antes de elevarse de novo con rumbo ao aeroporto de Lakehurst, en New Jersey, ao que arribou o 29 de agosto. O domingo 1 de setembro a aeronave volvía a levantar o voo, en presencia de millares de persoas que a despediron, para a etapa final de regreso a Friedrichshafen, en Alemaña, despois de viaxar por tres continentes.\nO Graf Zeppelin atravesaría o Atlántico polas Azores e, ás catro da tarde do martes 3 de setembro, xa se podía ver dende Fisterra a gran altura e marchando a bastante velocidade. A emisora daquel punto xeográfico comunicaría de contado a nova, que sería recollida na Coruña pola estación radiotelegráfica do Banco Pastor. Sobre esa hora a Casa Consignataria Hervada tamén recibira unha mensaxe do capitán do vapor inglés Batna, mensaxe no que se informaba que o dirixible tiña unha situación de 42´21 latitude norte, 9´35 lonxitude oeste. Uns intres despois, o vapor British Count daba un novo posicionamento de 42´27 latitude norte e 9´41 lonxitude oeste. Corenta minutos máis tarde, navegando maxestuosamente pola costa galega, a aeronave pasaba sobre o Cabo Vilán e, dende Camariñas, recoñecíase perfectamente a súa silueta mentres se alonxaba.\nActo seguido o Graf Zeppelin sobrevoaría o litoral bergantiñá, onde un dos fillos do contramestre de Malpica, o cativiño de 7 anos Xosé González Reyes (avó de Avia Veira, concelleira da Coruña), andando no tempo escribiría, nunhas crónicas que publicou no xornal La Voz de Galicia nos anos 80 do século pasado tituladas "Lembranzas de Malpica", sobre o paso do dirixible dicindo que..."Só me lembro de ver o dirixible Zeppelin como unha vexiga longa enorme, de cor gris, cunha galería moi longa na parte de abaixo, donde ía a xente, segundo me dixo o meu irmán. Voaba paseniño e sen facer ruído. Semellábame o globo que botaran nunhas festas de Corpus, aínda que moito máis pequeniño en comparanza co Zeppelin".\nRuta do Graf Zeppelin\nO xigantesco dirixible navegaría polo litoral de Arteixo ás cinco e vinte daquel 3 de setembro de 1929, data na que a veciñanza arteixá estaba sendo, probablemente sen sabelo, testemuña da primeira volta ao mundo da historia que completaba unha aeronave. “Os que o viron, decatáronse dalgúns detalles do colosal aparato”, informaban os medios da época.\nDez minutos despois o Zeppelin facía a súa aparición na Coruña voando por enriba do monte de San Pedro, con dirección á Torre de Hércules, permanecendo visible uns sete minutos. Pese á expectación que creara na cidade, as e os herculinos descoñecían o seu itinerario, polo que foron poucas as persoas que se percataron da presencia da nave, que voaba a uns 200 m. de altura. O dirixible desaparecería da vista dos coruñeses polos montes da ría de Ferrol, cara o Cabo Ortegal, e proseguiría viaxe polo Cantábrico para chegar finalmente ao seu destino de Friedrichshafen, en Alemaña, o 4 de setembro de 1929. A viaxe durara vinte días, catro horas e catorce minutos, dos cales pasara no aire doce días, doce horas e vinte minutos, un par deles polos ceos do noso concello.\nO Graf Zeppelin, que tiña unha lonxitude de 236 m., un diámetro de 30,5 m., unha capacidade de 112.000 m3 de hidróxeno e un peso total de 59 t., contaba con cinco motores Maybach que lle daban unha velocidade de cruceiro de 110 qm/h, mais que podían alcanzar unha máxima de 128 qm/h. O dirixible estaría nove anos en servizo, facendo 1.700.000 qm. e transportando 13.000 pasaxeiros e 120 t. de flete. En 1940 sería desmantelado e vendido como chatarra.


A Xunta abre o prazo das axudas xerais para promocionar o emprego autónomo e a contratación indefinida de traballadoras e traballadores, con incentivos específicos para persoas emigrantes retornadas\nA contía pode chegar, no caso de cidadás e cidadáns galegos residentes no estranxeiro que regresen á comunidade autónoma, ata os 9.000 euros.\nA iniciativa da Consellería de Economía, Emprego e Industria está dirixida a autónomas e autonómos ou traballadoras e traballadores por conta propia que se dean de alta entre o 1 de outubro de 2018 e o 30 de setembro de 2019, data de peche do prazo de solicitude.\nAdemais de incentivar o autoemprego, a orde fixa axudas de ata 15.750 euros pola contratación indefinida de traballadoras e traballadores durante os primeiros tres anos de actividade.\nA contía pode chegar, no caso de cidadás e cidadáns galegos residentes no estranxeiro que regresen á comunidade autónoma, ata os 9.000 euros\nSantiago de Compostela, 6 de febreiro de 2019.\nA Xunta de Galicia abre o prazo para solicitar as axudas xerais que presta para a promoción e consolidación do emprego autónomo, así como as que concede a traballadoras e traballadores autónomos pola contratación indefinida de persoas asalariadas, que inclúen un incentivo específico para as e os emigrantes retornados. Así o recolle o Diario Oficial de Galicia (DOG) na Orde do 21 de decembro de 2018, que regula as bases dos dous programas que inclúe esta iniciativa da Consellería de Economía, Emprego e Industria.\nNa primeira liña de axudas os beneficiarios e beneficiarias serán aquelas persoas que causen alta no réxime especial de autónomos ou en calquera outro réxime especial por conta propia da Seguridade Social ou mutualidade dun colexio profesional, entre o 1 de outubro de 2018 e o 30 de setembro de 2019, ambos inclusive, como titular do negocio ou explotación. As contías oscilan entre os 2.000 euros do caso das persoas desempregadas en xeral e os 9.000 que constitúen a cifra máxima. No caso de ser menores de 30 anos, persoas desempregadas de longa duración ou persoas con discapacidade ou en risco de exclusión social, a cantidade aumentará en 4.000 euros; mentres que as mulleres, as persoas maiores de 45 anos, as e os emigrantes retornados, as persoas trans e aquelas e aqueles traballadores autónomos que instalen o seu centro de traballo nun concello rural poden ver incrementadas as axudas ata nun 25% por cada un dos supostos.\nUn 25 % adicional segundo os casos\nO Programa II, pola súa banda, está dirixido ás traballadoras e traballadores autónomos ou profesionais que realicen unha contratación con carácter indefinido durante o seu primeiro ano de actividade. A axuda aplicarase ás primeiras tres contratacións indefinidas que se leven a cabo durante os tres anos iniciais de actividade do negocio ou explotación.\nPola primeira ou o primeiro traballador o autónomo ou autonoma percibirá contías que irán dos 3.000 aos 5.000 euros, mentres polos dous seguintes a cifra poderá incrementarse ata 7.000 euros se as persoas beneficiarias do contrato son desempregadas de longa duración, con discapacidade ou en situación ou risco de exclusión social. No caso de que estas ou estes empregados sexan mulleres, maiores de 45 anos, persoas emigrantes retornadas, persoas trans ou teñan o centro de traballo nun concello rural, a cifra poderá aumentar nun 25% adicional por cada un dos supostos. É dicir, pola contratación indefinida da primeira ou o primeiro traballador, a ou o autonómo ou profesional por conta propia poderá percibir un máximo de 11.250 euros; e pola da ou do segundo e terceiro, ata 15.750 euros.


A Generalitat reclama un mediador para non vetar os presupostos | Noticias de Galicia | CRTVG\nA Generalitat reclama un mediador para non vetar os presupostos do Estado\nPublicado o 05/02/2019 23:34\n• Borrell di que suspenderán o diálogo en Cataluña se os independentistas poñen "condicións imposibles"\n• Torra desvela as súas 21 esixencias a Sánchez\nCando faltan 8 días para a votación clave, a designación dun intermediario en Cataluña pode ser a chave que evite o veto dos independentistas aos presupostos. Reclamouno Esquerra para retirar a emenda á totalidade que este martes rexistraron no Congreso e tamén a propia Generalitat, aínda que xa non esixe un perfil internacional.\nElsa Artadi, voceira da Generalitat: "Ten que haber unha figura, que poden ser unha ou máis persoas, que dean un testemuño neutral sobre o que sucede, sobre o que se falou, sobre os acordos que haxa".\nJoan Tardá, voceiro de ERC no Congreso: "Aquel que non só axuda, senón que actua como fedatario do que entendemos que deberiamos emprender".\nO Goberno di que non fan falta mediadores, aínda que admitiría a presenza dun terceiro e non na mesa dos gobernos, senón na dos partidos.\nCarmen Calvo, vicepresidenta do Goberno: "Alguén que sexa capaz de dicir "convocámosvos, tomo nota do que ides falando", un pouco á maneira do que fai un relator nun congreso".\nO PP cre que a negociación contra o reloxo demostra que as supostas cesións a Cataluña non serviron de nada.\nPablo Casado, presidente do PP: "Ao final, a reclamación non só é a desigualdade entre españois, subir de forma exponencial o investimento en Cataluña en detrimento doutras autonomías, senón que piden xa directamente é a aministia ou a retirada das acusacións por rebelión por parte da Fiscalía; en definitiva, a chantaxe intolerable ás institucións do Estado".\nO PNV e Compromís confirmaron que non impedirán a tramitación das contas.\nCataluña Goberno central España ERC PDeCAT\nOs expertos recomendan redactar os testamentos a partir dos 40 anos


Novidades - O avance da tecnoloxía de videoconferencia\nComo a tecnoloxía de comunicación máis avanzada actual, a videoconferencia de alta definición pódese realizar só mediante Internet. Substituíu parte das viaxes de negocios e converteuse nun último modelo de teletraballo, que mellora a eficiencia da comunicación e xestión dos usuarios e reduce os gastos de viaxes de negocios. Nos últimos anos, a aplicación das videoconferencias expandiuse rapidamente dende o goberno, a seguridade pública, os militares, os tribunais ata a ciencia e tecnoloxía, a enerxía, a atención médica, a educación e outros campos. Abarca case todos os aspectos da vida.\nAdemais, o sistema de videoconferencia contido sistema de conferencia de voz permite a todos os usuarios de escritorio participar en conferencias de voz a través de PC, que é un derivado da videoconferencia. Na actualidade, o sistema de voz tamén é unha condición de referencia para a videoconferencia multifuncional.\nEIBOARD Conference Solution ofrece varios produtos para a demanda de salas de diferentes tamaños, como salas pequenas, medianas e grandes. Os usuarios poden escoller diferentes dispositivos segundo o tamaño da sala de reunións. Non só admitimos cámara ou altofalante, senón tamén unha solución integrada para que o sistema de videoconferencia se constrúa nun só paso. Ven coa solución de conferencias EIBOARD para gozar da experiencia de videoconferencia definitiva.


Concello de Lugo | Bases e convocatoria de proceso selectivo para a contratación temporal dun/dunha auxiliar de inserción laboral para o proxecto LUGO CIDADE PRÓXIMA\nBases e convocatoria de proceso selectivo para a contratación temporal dun/dunha auxiliar de inserción laboral para o proxecto LUGO CIDADE PRÓXIMA\n# Mércores, 24/01/2007\nA Xunta de Goberno Local do Excmo. Concello de Lugo, en sesión celebrada o día vinte e catro de xaneiro de dous mil sete, adoptou entre outros o acordo de aprobación de bases e convocatoria de proceso selectivo para a contratación temporal dun/dunha auxiliar de inserción laboral para o proxecto "LUGO CIDADE PRÓXIMA". É así que, a traves do presente anuncio procédese a facer público o mencionado acordo:\nBASES E CONVOCATORIA DE PROCESO SELECTIVO PARA A CONTRATACIÓN TEMPORAL DUN/DUNHA AUXILIAR DE INSERCIÓN LABORAL PARA O PROXECTO "LUGO CIDADE PRÓXIMA"\nPrimeiro.- Convoca-lo procedemento selectivo para a contratación temporal dun/dunha auxiliar de inserción laboral para a execución do proxecto "Lugo cidade próxima"\n1. Réxime retributivo e modalidade contractual:\nAs retribucións serán as correspondentes a un grupo D de acordo co cadro de persoal e co presuposto do Concello de Lugo do ano 2007.\nO contrato a formalizar será por obra ou servizo determinado (ET art.15.a; RD 2720/1998 art.2), sendo a obra a realizar a de documentación e tramitación de expedientes de inserción socio-laboral no marco do proxecto "Lugo cidade próxima". A duración do contrato será ata xuño de 2007.\n2. Requisitos dos aspirantes:\nSerán requisitos imprescindibles para poder optar á cobertura temporal da praza os seguintes:\nEstar en posesión do título de graduado escolar ou título superior ou equivalente. Cando se aleguen equivalencias de títulos, achegarase certificado para o efecto, da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria.\nSer español ou nacional dos demais Estados membros da Unión Europea. Así mesmo, poderán participar no proceso selectivo os estranxeiros que reúnen a condición de cónxuxes de españois ou de nacionais doutros Estados membros da Unión Europea, sempre que non estean separados de dereito, e os seus descendentes e os do seu cónxuxe menores de 21 anos ou maiores que vivan ás súas expensas.\nAs mesmas regras aplicaranse, no seu caso, ás persoas incluídas no ámbito de aplicación dos Tratados Internacionais celebrados pola Comunidade Europea e ratificados por España, nos que sexa de aplicación a libre circulación de traballadores.\nNon ter sido separado mediante expediente disciplinario do servizo de calquera das Administracións Públicas, nin estar inhabilitado para o exercicio das funcións públicas.\nCoñecementos informáticos do paquete integrado OFFICE 2000\nItinerarios integrais de inserción laboral.\nEstrutura do Servizo Público de Emprego.\nProgramas estatais e autonómicos de inserción laboral.\nA puntuación desta fase será como máximo de 15 puntos. Para superar a mesma deberá acadarse unha puntuación de polo menos 7,5 puntos.\na.1) Servizos realizados na mesma categoría e posto similar ó que se convoca na Administración Local, e referidos ós últimos 10 anos: 0,051 puntos cada mes completo ou fracción superior a 15 días.\na.2) Servizos realizados na mesma categoría e posto similar ó que se convoca noutra Administración Pública (estado, comunidades autónomas), e referidos ós últimos 10 anos: 0,025 puntos por cada mes completo ou fracción superior a 15 días.\nOs servizos deberán acreditarse coa presentación de certificación de empresa ou contrato de traballo.\nc.2) Polo coñecemento acreditado do idioma galego, computarase únicamente o grao superior alegado, e concederáselle validez soamente ós cursos ou titulacións homologadas pola Dirección Xeral de Política Lingüística da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria:\n4. Criterios de aplicación en caso de empate:\n5. Prazo de presentación de instancias e documentos que hai que presentar:\nFotocopia compulsada dos méritos que se posúan e que poidan ser valorados de acordo co establecido no punto 4) para a fase de concurso.\nUnha vez rematado o prazo de presentación de instancias, únicamente poderán presentarse aqueles documentos que no momento de publicarse a lista provisional de aspirantes admitidos e excluídos, se establezan como documentos a presentar para subsanación de defectos.\nA proposta do Tribunal Cualificador poderá deixarse unha lista con tódolos aspirantes que superaron o proceso selectivo (pola orde de puntuación obtida por cada un deles) para contratacións temporais que, en base a este convenio, poidan xurdir nesta categoría profesional.


O Espazo Vivo Macramé e Visibles organizan un Obradoiro de sexualidade con David Kaplún - Carballo - Que pasa na costa\nO Espazo Vivo Macramé e Visibles organizan un Obradoiro de sexualidade con David Kaplún\nEste venres 19 de novembro, a partir das 20:00h, o Espazo Vivo Macramé de Carballo acolle un obradoiro de sexualidade impartido por David Kaplún. Organizado da man Asociación Visibles, pretender cuestionarse “o modelo de sexualidade que nos ofrecen os medios de comunicación, os comportamentos impostos socialmente e o noso autoconocemento para vivir unha sexualidade máis creativa, libre e saudable “\nO antropólogo, investigador e documentalista David Kaplún, dirixe o seu traballo hacia a intervención social personalizada. Actualmente acaba de terminar unha investigación sobre “Masculinidad Hegemónica, Sexualidad Tóxica y Redes Sociales” en Castilla La Mancha.\nE necesario facer a reserva de praza no 687996633 ou en [email protected]ónvisibles.com.\nA charla chega co apoio do Ministerio de Igualdade e da Secretaria Xeral de Igualdade, Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero, unha Axuda dirixidas ás asociacións de mulleres e ás federacións constituída por estas, coa finalidade de potenciar a participación social e a calidade da vida das mulleres galegas.\nCarballo aposta pola música galega para o programa de Novembro


📣En Marea pide á Xunta que rexeite a modificación puntual do PXOM de Mos coa que se pretende facilitar a realización do proxecto deportivo e comercial | Noticias Vigo\nEn Marea pide á Xunta que rexeite a modificación puntual do PXOM de Mos coa que se pretende facilitar a realización do proxecto deportivo e comercial\nO vicevoceiro de En Marea no Parlamento, Antón Sánchez, asegurou que se trata dun exemplo máis do modelo especulador e depredador que provocou unha das peores crisis do século”\nPublicado por Noticias Vigo o día 30/01/2019 na sección de En Marea,Galicia,Mos,Política\n“Unha das moitas herdanzas que deixou o franquismo é a cultura do pelotazo como o fomento da actividade económica non como creación de riqueza, senón como simple extracción dela”. Así arrancou o vicevoceiro de En Marea no Parlamento, Antón Sánchez, a defensa da proposición non de lei presentada polo seu grupo en relación ao proxecto deportivo e comercial que se pretende executar no concello de Mos, “un exemplo do modelo especulador e depredador que nos levou a unha das peores crisis do século”.\nAntón Sánchez denunciou que “non se trata de producir riqueza senón extraela, de quedar coa riqueza uns poucos, utilizando as administracións públicas co fin do beneficio privado”. “O importante é dar o pelotazo, o que menos importa son as prioridades da xente, a racionalidade, a sustentabilidade” lamentou o vicevoceiro.\nO que se pretenden como explicou Sánchez é modificar o PXOM de Mos, aprobado definitivamente a principios de 2017, para recalificar 869.000 m². A maioría desta superficie solo de protección forestal, e a metade montes veciñais en man común, con instrumentos de ordenación aprobados. “Resulta que onde as comunidades funcionan vostedes tamén os queren expulsar para darlle entrada ao negocio especulativo” denunciou Antón Sánchez “porque este caso non se trata de fomento do deporte, trátase de negocio”. Ademais das instalacións deportivas, prevense 142.000 m² de superficie comercial en planta, segundo indicado polos promotores “para garantir a viabilidade económica da área dotacional deportiva”. “Nin se disimula. Os terreos expropiados a unha comunidades que funcionan mantendo unha actividade sostible, segundo os ideólogos desta operación deben de servir, previamente recalificados polo concello e a Xunta, para pagarlle o negocio ao señor Mouriño” lamentou.\nEsta operación afectaría gravemente, segundo o grupo de En Marea no Parlamento, a nivel paisaxístico, ambiental, de mobilidade ao abastecemento ou ao pequeno comercio. A afección á paisaxe xa advertida polo Instituto de Estudos do Territorio. A nivel ambiental porque deforestaríase unha enorme superficie, forestación que contribúe ao mantemento do solo e ao mantemento dunha atmosfera respirable. Un proxecto que levaría ademais, segundo o estudo dos promotores, a entre 8 e 12.000 vehículos diarios á zona, nunha zona xa cun tráfico xa moi denso e que é xa un problema no concello, dos cales só o 5 ou 8 por cento chegarían motivadas pola zona comercial e 92 ou 95 por cento.\nPor último, o vicevoceiro de En Marea no Parlamento defendeu que non sería serio acometer a implantación de 142.000m2 de superficie comercial sen sustentarse nun estudo que fose moito máis amplo que só o concello de Mos, “o que seguramente nos levaría a concluír que é un desatino facelo”.\n“O miolo destas operacións son as plusvalías acadadas pola recalificación” asegurou Antón Sánchez quen salientou que se pretende facer isto contra da opinión da comunidade de montes de Tameiga, contra as comunidades de augas da zona xestores responsables do territorio e da auga durante tantos anos.\n“Este proxecto non se xustifica nin dende o punto de vista do interese xeral, nin a racionalidade, nin da sustentabilidade. Só se xustifica dende o punto de vista de favorecer o negocio privado dende as institucións públicas” declarou Sánchez. Neste sentido asegurou que “o goberno galego ensinou a patita na Lei de acompañamento tentando colar pola porta de atrás un mecanismo de expropiación que permitise ao propio promotor privado xestionar dita expropiación” pero “recuraron porque os pillamos nas patacas”. “Ensinaron a patita como a ensina a súa alcaldesa en Mos” engadiu.\nPor este motivo, o grupo de En Marea no Parlamento presentou unha proposición de lei no pleno do Parlamento no que se pide que a Xunta non aprobe a modificación puntual do planeamento do Concello de Mos coa que se pretende facilitar a realización do proxecto deportivo e comercial. Pola súa contra pídese potenciar o pequeno e mediano comercio e a súa conservación e expansión, manter os terreos coa vocación forestal e de lecer para que funcionalmente faga parte do pulmón verde de Vigo, Mos e a súa área metropolitana, aprobar e publicar a estratexia para a execución da Infraestrutura Verde de Galicia, e por último, aprobar as directrices da paisaxe.


Xoves, 19 Mai 2016 20:05\nXoves, 19 Mai 2016 19:57\nRIBEIRA> Péchase así unha campaña irregular en canto ós períodos de capturas aínda que moi satisfactoria no cómputo global.\nXoves, 30 Xullo 2015 17:26\nO bo prezo en lonxa compensa as escasas capturas de polbo\nRIBEIRA> As capturas de polbo na lonxa de Ribeira son sensiblemente inferiores á de anos anteriores. Aínda así o elevado prezo que está a alcanzar o cefalópodo en rula, cunha media de sete euros, está a salvar en parte a campaña.\nMartes, 07 Xullo 2015 18:18\nA alta demanda anima a campaña da nécora e o polbo\nRIBEIRA> Unha semana despois do arranque da campaña da nécora e do polbo, os produtores están bastante satisfeitos co balance. As dúas especies cotizan á alza debido á alta demanda despois de varios meses de veda.\nXoves, 14 Mai 2015 17:41\nAs artes menores afrontan a veda do polbo cos bancos marisqueiros pechados\nHomeBARBANZA - NOIAMostrando artigos por etiqueta: Polbo Top of Page


Novidade: «Vampira de biblioteca», de Ledicia Costas e Víctor Rivas. A historia dunha vampira chamada Eleonora á que lle encanta papar os insectos que roen as páxinas dos libros\nPublicado o 29 Maio, 2020 nas categorías Infantil, Merlín, Novidades, Xuvenil\nVampira de biblioteca, de Ledicia Costas, con ilustracións de Víctor Rivas, é unha novidade da colección Merlín de Xerais. Esta non é unha historia calquera. É a miña historia. Preguntarás quen son eu. Chámome Eleonora, son unha vampira e dedícome a papar os insectos que queren roer as páxinas dos libros da biblioteca onde vivo.\nLedicia Costas: «`Vampira de biblioteca´estará en todas as librarías a partir do 28 de maio». Entrevista en «Cíes Podcast»\nPublicado o 25 Maio, 2020 nas categorías Entrevistas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nCíes Podcast emitiu unha entrevista coa escritora Ledicia Costas sobre o libro: Vampira de biblioteca, publicado por Xerais na colección: Merlín, con ilustracións de Víctor Rivas. A súa intervención pode escoitarse nesta ligazón, a partir do minuto 27″.\n«A balada dos unicornios», de Ledicia Costas. Recomendación da LeTuber Sanabela no «Espazo Lectura»\nPublicado o 1 Abril, 2020 nas categorías Blogs, Camaleón, Críticas, Infantil, Lectura, Xuvenil\nA asociación para o fomento da lectura en lingua galega Espazo Lectura publicou no seu espazo #quedonacasalendocontigo e con… a participación da LeTuber Sanabela para recomendar a lectura do libro: A balada dos unicornios, de Ledicia Costas, ilustrado por Mónica Armiño.\nPublicado o 24 Marzo, 2020 nas categorías Blogs, Críticas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nO blog Palabra de Gatsby publicou unha recensión de David González Domínguez sobre o libro: Conexión Macarrón, de Ledicia Costas, con ilustracións de Laura Suárez, publicado por Xerais na colección Merlín. ‘Recensión: Ledicia Costas, «Conexión Macarrón» Conexión Macarrón é un destes títulos que sorprenden pola gran cantidade de contido que hai neles en apenas unhas poucas páxinas.


Publicado: Xov Xuñ 26, 2008 3:29 pm Asunto:\nPois eu non sei que dicir... Se o persoal máis numeroso é da Coruña... de fóra igual non vén nin dios... e non é plan... sería coma unha Masa mensual... supoño que con máis xente... non sei, dáme igual...\nÚltima edición por Faneca Brava o Lun Xuñ 30, 2008 11:19 pm; editado 1 vez\nPublicado: Ven Xuñ 27, 2008 8:36 am Asunto:\nEu penso que tódalas masas galegas deberían ser en Compostela, non só por ser a capital, se non porque é o que queda máis preto a todos (polo xeral hai desprazamentos cómodos dende todas partes). Se facemos esa masa cada ano nun lugar diferente, o que ocorrerá e que a xente deixará de moverse, na de vigo irán os de vigo e catro máis, a de coruña o mesmo, etc. Creo que é mellor ter un lugar de referencia onde vaimos sempre e sexa cómodo ir. Ese sitio dame que é Santiago.\nPublicado: Ven Xuñ 27, 2008 9:56 am Asunto:\nAi... non entendo isa manía que nos entra de cando en vez de cambialas cousas cando funcionan ben Eu non fun o ano pasado, pero ata onde sei saíu todo de maravilla, entón ¿por qué non repetilo?, ademáis, pensade que este ano contades coa miña sempre maravillosa presencia\nPublicado: Ven Xuñ 27, 2008 10:39 am Asunto:\nXan Duro, que fixo de anfitrion o ano pasado, foi o que xuxeriu a idea de rotar, non estaria ben convocala en compostela se os da masa crítica de alí non queren ou pensan que é mellor rotala\nEsto non se chegou a falar o ano pasado, falouse de facer a segunda, pero non de onde se ia facer, se seria rotatoria ou sempre en compostela.\nHaberá opinións para todolos gustos.\nA min non me importaria rotalo, e penso que cada ano tería que facelo unha cidade dunha provincia distinta\npor que? pois porque, ainda que o número de xente vaia fluctuar, é a mellor maneira de acercar o movemento as distintas cidades.\nSe se fai en Vigo, certamente, da Coruña e Lugo, iremos poucos, pero Vigo e Ourense pode convocar a moita xente. Pero chegamos a máis cidades e a máis políticos locais.\nPublicado: Ven Xuñ 27, 2008 12:21 pm Asunto:\nEu sí que escoitei o ano pasado que os de Compostela (non recordo se Xan ou algunha outra persoa) dixeran que a idea era que fose rotatorio, cada ano nunha cidade diferente.\nEn canto a posibilidade de desprazarse entre cidades algo máis alonxadas, depende de como se organice a cousa. Se hai xente abondo para encher un bus deses con remolque creo que sería bastante factible (aparte de quen use o coche particular). Quizais se dificulta bastante o tema de ir en bici, a menos que se organice un punto de quedada para facer a ruta, p.e. para ir a Coruña que a xente do sur queden en Santiago e desde alí vaian en bici, se é en Ourense a xente do norte podemos quedar tamén en Santiago, Lalín ou Monforte (dependerá da ruta máis agradable e con menos tráfico).\nO xeito de decidir... poden ser moitos e ningún perfecto. O feito de ir unha vez por provincia pode estar ben, pero deixa ás cidades de provincias onde hai máis masas con poucas posibilidades de organizala, se na provincia de Coruña hai 3 masas, organizarase antes 3 veces en Ourense que a primeira vez na última cidade que lle toque nesta provincia. Un sorteo sen divisións evitaría isto, sen descartar chegar a un acordo (algo factible fai poucos meses, pero hoxe en día podería levantar subspicacias).\nPublicado: Sab Xuñ 28, 2008 7:50 pm Asunto:\nSe Rotor lembra esas palabras e o di Xan Duro, pois é claro que non pode ser en Santiago.\nPublicado: Mer Ago 20, 2008 6:23 pm Asunto:\nDesde Lugo, creo que é conveniente a alternancia de cidades á hora de celebrar a II Masa Crítica Galega por varios motivos. O primeiro deles está vencellado á necesidade de proxectar a Masa Crítica como un movemento galego, non compostelán, xa que os medios de comunicación soen reflectir a información dun xeito parcial e simplista que podería ofrecer unha visión distorsionada do alcance que posúe este movemento dentro de Galiza. En segundo lugar, como di Xan Duro, é necesaria a creación dunha rede de núcleos galegos comprometidos co movemento que permitan espallalo e facelo patente en cada cidade. Por outra banda, é moi interesante poder compartir experiencias e observar a situación na que se atopan o resto de ciclousuarios galegos, para termos unha visión próxima das dificultades e reivindicacións dos nosos veciños.\nAo igual que o colega de Ourense, coido que A Coruña podería organizar esta II M.C.G., por posuír unha recoñecida experiencia e unha gran capacidade de organización e mobilización. Non entanto, a pesar de sermos virxes, desde Lugo estamos dispostos a axudar no que sexa, mesmo á organización.\nEn canto á data de celebración, penso que debería ser un sábado polos motivos expresados anteriormente polos compañeir@s. Podería ser o 20, por poñer un día.\nPor último, con respecto á mobilización, desde Lugo tentaremos ir nun furgón ata o emprazamento que finalmente se decida.\nPublicado: Xov Ago 21, 2008 8:22 am Asunto:\nO caso e que vai a haber masa para todos e en todas as vilas, máis tarde ou máis temprano.\nPero quero deixar a miña opinión con respeto a conveniencia de facelo en cidade onde a masa non este consolidada.\nEn Ferrol, por poñer un exemplo, levan meses onde a asistencia rolda @s dez ciclousuari@s. Non dan levantado, e en parte, pode ser polo pouco efecto chamada que ten ver 10 bicis, ou menos.\nSe unha convocatoria como a de Santiago alcanzou os 200, unha en Ferrol, con, poñamos por caso, 150 ou 100 persoas de toda galicia, seria unha forma de aproveitar para dar a coñecer o movemento na cidade e conquerir máis apoios.\nEsta mesma teoria para o resto das vilas que estan a comezar neste movemento, e non son quen de chegar as espectativas que se tiñan o iniciar a organización das masas.\nNon sei se despois da masa de Compostela houbo un aumento de maseiros nas convocatorias mensuais, teria que comentalo alguen de Compos, pero non deberiamos de votar a perder esta posibilidade de promoción para chegar a máis xente\nA organización é moi sinxela, unha ruta, os carteis (que xa poderian valer os do ano pasado) e a promoción local, a elección dun parque ou area (con persmiso ou sen el) para poder xantar todos, e finalmente un espazo para a celebración dunha asamblea\nO resto das masas e organizacións teran que coordinar a ruta e a forma para chegar a onde se celebre...ben, o que todos sabemos, se en bici, se imos en tren, se alugamos unha furgo, un bus....\nA xente de Coruña gostarianos moito que fora noutra cidade, pero, como máis tarde ou máis temprano vai caer, se non saen outras opcios, a facemos nos.\nParece que o dia 20S é a data máis apropiada (16-22, semán da mobilidade). Queda menos dun més.\nhaberia que poñer data e lugar o luns como moi tarde...digo eu.\nSe o foro pode ser lento, haberá que tirar de teléfonos.\nPublicado: Xov Ago 21, 2008 10:43 am Asunto:\nConcordo coa idea de facela en Ferrol, é un lugar a potenciar e hai xente con ganas de facer cousas.\nPra min o día 20 de setembro é imposíbel. Estarei en Samos, rematando de rodar o documental.\nPublicado: Xov Ago 21, 2008 11:56 am Asunto:\nEstou de acordo en que sexa en Ferrol. E supoño que a semá da mobilidade é a máis adecuada para a MCGalega...\nMoncho, se cabe podes vir... ogallá!\nPublicado: Xov Ago 21, 2008 12:40 pm Asunto:\nAisss... faríame moita ilusión poder estar! A ver se voltamos probar o tándem!! Xa me tarda!!!\nPublicado: Ven Ago 22, 2008 1:15 am Asunto:\nPor mi parte está bien lo dicho.\nTanto en fecha como en lugar... Ferrol el día 25 de Septiembre.\nPublicado: Dom Ago 24, 2008 11:57 am Asunto: Ferrol o 20 de setembro.\nPola miña parte tamén estou dacordo coa opción de Ferrol o 20 de setembro.\n¿Y qué opinan los de Ferrol? ¿Alguien se pudo poner en contacto con ellos? Por aquello de no ir a arreglar la casa ajena...\nRexistrado: 20 Nov 2007\nPublicado: Xov Ago 28, 2008 11:01 am Asunto:\npuxen o meu comentario na masa Ferrol, ou sexa q o repito eiquí.\nXusto pq coruña é a máis activa penso q é importante q apoie ós grupos mais paradiños...... sabemos q se se fai a masa fóra de coruña de eiquí sairá un bo grupo.\nTod@s pasámolo demasiado ben o ano pasado como para deixar pasar este sen participar!!!!, e o grupo foi variadísimo: algúns foron no día en bici do tirón ata stgo (os "profesionáis"), outros metérona no coche o no tren e apareceron alí, outros fomos en dous días cunha noite en ordes de puras risas, e houbonos q fixeron doblete e volveron tmn a pedais.\nSe a facemos fora de coruña a pouco q participe stgo, vigo ou algún mais a cidade de acollida vaino notar moito. Sobre todo se son masas pqnas como lugo, ferrol ou ourense (falo sen coñecelas, so pola participación dos seus foros e polos vosos comentarios )\nCreo q manter o nome e a data (aproximada) axuda a establecer referentes de cara os próximos anos. E, a verdade, vexo un pouco aburrido facela sempre no mesmo sitio.\nSe en stgo saíu de pinga..... p q´ non vai sair ben noutra cidade??\nSo é votarlle ganas e poñerse a elo.\nSexa onde sexa nós tentaremos ir en bici e disfrutarémola a tope.\nPor certo ¿será 27 setembro sábado ou 28 domingo, non? sifervi fala do 25 xoves.\nSe se quere ir en bici quizás axude q sea en domingo, para poder facer noite se se quere e evitar grandes madrugóns e rutas contrareloxio no mesmo día do encontro.\nSaúdos e grazas a todos polo voso traballo.


Aprobado inicialmente o plan especial que permitirá implantar a plataforma loxística de mercadorías na parcela de equipamento institucional IA-8 de Mallou - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nAna Prieto, Sánchez Bugallo, Mercedes Rosón e Esther Lopez\n25/05/2022 A Xunta de Goberno Local acordou aprobar inicialmente o "Plan especial de infraestruturas e dotacións" na parcela de equipamento IA-8 para a implantación da plataforma loxística de Mallou, formulado de oficio polo Concello de Santiago. Segundo informou o alcalde, Xosé Sánchez Bugallo, en rolda de prensa, a localización, xunto á rotonda de Meixonfrío, entre a Av. de Asturias e a Av. da Coruña, é a máis idónea, para "o funcionamento operativo do servizo", que permite establecer un novo modelo de reparto de mercadorías, de cero emisións, e respectuoso co patrimonio histórico.\nO plan especial aprobado en Xunta de Goberno, define a Área de Movemento da Edificación (AME) e as súas condicións de implantación, a ordenación dos espazos libres (ELP) e os itinerarios de acceso peonil e rodado. Define tamén a área de amortecemento, e as actuacións a realizar sobre terreos exteriores co obxecto de garantir a correcta integración do equipamento no sistema viario circundante.\nEn concreto, segundo explicou Esther Sánchez, establécense catro zonas de ordenación que organizan funcionalmente a parcela:\n- Área de Movemento da Edificación (AME), no centro da parcela. Será unha zona de carga e descarga, cunha nave central.\n- Espazos Libres da Parcela (ELP), arredor da área da AME, destinados á circulación, manobra e estacionamento de vehículos.\n- Itinerario Peonil/Reserva Viaria (IP-RV), que ten por obxecto permitir no futuro o enlace desde a Avenida do Cruceiro da Coruña co viario do sector SUD-1.\n-Itinerario Peonil/Área de Amortecemento (IP-AA). Establécese unha franxa arborada de protección ou amortecemento, situada no borde oeste do ámbito, en contacto coas parcelas das edificacións que dan fronte á rúa de Mallou e á Avenida do Cruceiro da Coruña co viario do sector SUD-1.\nSegundo explico o alcalde, Sánchez Bugallo, a parcela na que se prevé ubicar a plataforma loxística de mercadorías ten un desnivel de case 12 metros, presentando unha pendente descendente na dirección de oeste a leste. O punto máis alto dos terreos está situado no vértice situado no extremo oeste, en contacto coa avenida do Cruceiro da Coruña, en torno á cota 330 metros. O punto máis baixo está no vértice situado máis ao leste, en torno á cota 319 metros. Esta orografía do terreo facilita a rotación dos vehículos de reparto. Os camións máis pesados, coas mercadorías entrarían a través da Av. de Asturias, para descargar, pola entrada de atrás da futura nave, e saírían tamén por este vial. Mentras, os vehículos lixeiros, de ata 3.500 quilos de PMA, e cero emisións, sairían cara o centro da cidade utilizando a zona da rotonda de Meixonfrío, pola parte dianteira da nave. Esta rotación permitiría, segundo explicou o alcalde, non conxestionar esta rotonda. Segundo sinalou Sánchez Bugallo, calquera outra opción, "é peor para a conectividade".\nNa Xunta de Goberno tamén se acordou someter este plan a información pública durante o prazo de dous meses, mediante anuncios que para o efecto se publicarán no Diario Oficial de Galicia e nun xornal dos de maior circulación na provincia. Simultaneamente, practicarase notificación persoal aos propietarios das parcelas afectadas, segundo figuren no catastro.\nO plan aprobado inclúe tamén un estudo económico, no que se avalía o custo de execución das actuacións previstas. Segundo confirmou o alcalde, con data do pasado 23 de maio, o Ministerio de Transporte, Mobilidade e Axenda Urbana publicou a "Orde ministerial pola que se conceden as axudas da primeira convocatoria do programa de axudas a municipios para a implantación de zonas de baixas emisións e a transformación dixital sostible do transporte urbano no marco do Plan de Recuperacion, Transformación e Resiliencia", que inclúe a concesión definitiva das axudas dos fondos Next Generation UE destinadas á plataforma loxística, que ascenden a 3.913.920 euros dos 4.348.800 euros de custe estimado do proxecto.\nDespois de ser sometido a información pública, este "Plan especial de infraestruturas e dotacións" terá que ir a pleno para a súa aprobación definitiva. Será, case con toda probabilidade, sinalou o rexedor, no mes de outubro, xa que o 30 de novembro "teñen que estar adxudicadas as obras". Sánchez Bugallo pediulle aos grupos da oposición un exercicio de "sinceridade, colaboración e responsabilidade" para non perder os fondos europeos, porque, engadiu, "estamos ante unha oportunidade histórica para o barrio de Meixonfrío e para a cidade".\nEsta plataforma loxística enmárcase na estratexia deseñada polo Concello de Santiago, articulada en distintas fases, para establecer un novo modelo de distribución de mercadorías, nun primeiro momento aplicable ao ámbito da zona vella, pero susceptible de ser estendido posteriormente a outras zonas da cidade. Ademais do alcalde e de Esther Sánchez, na rolda de prensa tamen estaban presentes a concelleira de Urbanismo, Mercedes Rosón; e a xefa da área de Urbanismo do Concello de Santiago, Ana Prieto.\nMáis información PEID\nResumo Xunta de Goberno Extraordinaria\nPlan Especial de Infraestruturas e Dotación IA-8


Enciclopedia Galega Universal (16 tomos) | Redacción Ir Indo\nEnciclopedia Galega Universal (16 tomos)\nde Redacción Ir Indo\nN° de páginas: 7280\nCARACTER?STICAS - 16 tomos de 23 x 29 x 4 cm. - Encadernación de luxo en guapex con estampación de ouro. - 520 páxinas en cada tomo, o que fai un total de 7.280 páxinas. - Impresa en cuadricomía, cunha maquetación moderna e de fácil utilización. - 30.000 ilustracións a toda cor. - 200.000 entradas, 60% de temas universais completados desde a perspectiva de Galicia. 40% de temas galegos. - Redactada e recomendada por máis de cincocentos expertos. - Coa lexicografía máis completa da lingua galega. - Cartografía totalmente nova das 53 comarcas galegas e dos 315 concellos con máis de 4.000 parroquias. Pode obter máis información en www.irindo.com.


Diego Tonetto - Wikipedia, a enciclopedia libre\n5 de dec. de 1988 (29 anos)\nLateral ou interior esquerdo\nFerro Carril O. 150 (7)\nLugo 35 (2)\nInd. Rivadavia 53 (4)\nDef. y Justicia 4 (0)\nEstudiantes BA 4 (0)\n‡ Actualizado a 20 de marzo de 2016\nDiego Rubén Tonetto, alcumado O Mago, nado o 7 de decembro de 1989 en Guaymallén, Mendoza, é un futbolista arxentino, con pasaporte italiano, que xoga como dianteiro no Estudiantes de Buenos Aires da Primera B Metropolitana (terceira categoría arxentina).\nDiego Tonetto comezou a súa andadura no fútbol arxentino tras recibir unha oferta do River Plate para xogar no seu equipo de infantís. Porén, o club "Millonario" non lle ofrece residencia na cidade de Buenos Aires, polo que marchou cara o Club Ferro Carril Oeste, club do barrio bonaerense do Caballito. Alí comezou a xogar co primeiro equipo, nesa época no segundo nivel do fútbol da Arxentina, na tempada 2006. Alí coñecería a Gonzalo Castellani, que lle falaría do fútbol europeo.\nAsí, tras seis tempadas no primeiro equipo do Ferro, nas que xogou 149 partidos e anotou sete goles, rescinde o seu contrato co club por falta de liquidez do equipo, malia ser un dos seus principais xogadores. En agosto de 2012 marcharía cara o vello continente para asinar contrato co Club Deportivo Lugo da Segunda División. O 18 de agosto Tonetto debuta na Segunda División, no Anxo Carro de Lugo, axudando aos lucenses a acadar a súa primeira vitoria da temporada na primeira xornada de Liga tras vencer ao Hércules de Alacant. Tras unha temporada en Lugo, na que non tivo continuaidade, asina polo Club Sportivo Independiente Rivadavia da Primera B, segundo nivel do fútbol Arxentino.\n↑ El 'Riquelmista' que River Plate se perdió\n↑ Diego tonetto se desvinculó de Ferro Carril Oeste\nDatos do xogador en transfermarkt.de (en alemán)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Diego_Tonetto&oldid=4157280"\nFutbolistas da Arxentina\nXogadores do Ferro Carril Oeste\nXogadores do CS Independiente Rivadavia\nXogadores do Defensa y Justicia\nNados na provincia de Mendoza\nA última edición desta páxina foi o 15 de xaneiro de 2017 ás 23:36.


Bicicleta de montaña eléctrica de suspensión completa | ebike Shuangye\ncasa produtos bicicleta eléctrica bicicleta de montaña eléctrica Roda integrada de bicicleta eléctrica integrada de montaña A6AH26-SM\nBatería: batería de litio 36V / 48V 10Ah Ocultar no marco\nMarco: marco de aliaxe de aluminio lixeiro\nFreno: 160 Sistema de freo mecánico de disco\nNeumático: roda de aliaxe de magnesio 26 * 1.95\nRoda integrada de bicicleta eléctrica de suspensión completa\nA roda integrada de aliaxe de magnesio utilizouse na suspensión completa bicicleta de montaña eléctrica. Fai que a bicicleta de montaña eléctrica teña máis moda e teña unha sensación de conducción diferente ás das bicicletas de montaña eléctricas. Disfruta dunha viaxe sen velocidade e rápido e axúdalle a desprazarse ou viaxar a diario.\n250W / 350W / 500W motor sen escobillas do cubo traseiro, escolla un que sexa máis axeitado para o terreo vivo.\n36V / 48V 9AH / 10AH battey oculto que está montado no tubo baixo do cadro da bicicleta. Soporta un bloqueo fácil e removíbel contigo.\nA absorción de choque traseiro proporciona un maior efecto de choque na estrada accidentada.\nManillar de bicicleta de montaña eléctrico con suspensión total, podes ver unha gran pantalla dixital LCD, un par de palancas de cambio e de freno, unha campá e un acelerador. Todos poden axudarche a facer un ciclismo sinxelo.\nO sistema de freos de disco mecánico 160 foi instalado na bicicleta de montaña eléctrica con suspensión total. Pode soportar a condución de todo o tempo, nunca se preocupar polas pozas, a estrada fangosa e mollada e as calidades ou fríos. Sempre parará a moto co teu pouco poder.\nUnha luz frontal extraíble de 3W extraíble e un poste de carga USB na moto. Unha delas está garantindo a súa visión de andar durante a viaxe nocturna, outra está eliminando o problema cando o teléfono se queda sen enerxía eléctrica.\nA bicicleta eléctrica de suspensión completa utiliza o deseño integrado de rodas de pneumáticos kenda 26 * 1.97.\nMáis bicicleta eléctrica: Bicicleta eléctrica de montaña de 26 polgadas en quente, Ebike mountian de alta capacidade 48v, mtb eléctrica de suspensión completa, Bicicleta eléctrica de neumáticos de 26 pulgadas, Clásica bicicleta de montaña eléctrica\nEtiquetas:bicicleta de montaña eléctrica montaña en bicicleta eléctrica\nAnterior: Bicicleta eléctrica de montaña 48V500W A6AD26\nSeguinte: Montaña de bici de asistencia eléctrica de 29 * 2.35 polgadas para adultos A6AH26