novelista francesa de orixe galega\nFilla dun comercial de viños e licores dentro dunha familia protestante do suroeste de Francia , Madeleine Gilard naceu e medrou en España. Nunha das súas novelas, Camille, publicada en 1983, evoca a súa vila natal tirando probablemente das súas lembranzas. O seu coñecemento do castelán permitiulle numerosas traducións. Estudara na casa, polo que non tiña ningún certificado de estudos á súa chegada a Francia coa súa familia, a principios dos anos vinte. Foi entón cando aprendeu estenodactilografía e converteuse en secretaria. Ocupou varios postos de traballo como xornalista e traductora nunha axencia de prensa ata a segunda guerrra mundial. Ademais de castelán tamén falaba inglés.\nEn Éditions La FarandoleEditar\nTraducións en Éditions La FarandoleEditar\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Madeleine_Gilard&oldid=4881269"\nÚltima edición o 30 de agosto de 2018 ás 11:33


Acordo estrela do novo goberno do concello de Madrid: suprimir proxecto piloto antirracista | Esculca\nPARA EVITAR IDENTIFICACIÓNS POLICIAIS POR PERFIL ÉTNICO\nAcordo estrela do novo goberno do concello de Madrid: suprimir proxecto piloto antirracista\nO Proxecto Identificación Policial Eficaz (PIPE) consistía nun ensaio do Goberno de Manuela Carmena para determinar como inflúen os criterios raciais nos controis preventivos que utiliza a Policía Municipal. A eliminación deste proxecto piloto, que durou cinco meses e se circunscribía ao distrito de Ciudad Lineal de Madrid, é a medida estrela dos acordos asinados por Partido Popular, Cidadáns e Vox no que respecta á policía local para a presente lexislatura.\nO proxecto afecta as identificacións que se fan na rúa sen que os axentes presenciasen un posible delito. Trátase, en último termo, de detectar posibeis preconceptos raciais nos axentes e eliminalos. En definitiva, que o policía unicamente aplique o criterio de “sospeita razoábel” no momento de elixir a persoa que vai parar na rúa, proceder á súa identificación e talvez rexistrala.\nO obxectivo era triplo. O principal consistía en “garantir de forma especial un trato igualitario e non discriminatorio a colectivos minoritarios, máis vulnerabeis”, segundo un relatorio de avaliación do proxecto, datado este mesmo xuño. Mais tamén, aumentar a “eficacia” dos controis e dotar de “certeza xurídica” os axentes ante unha posíbel denuncia. O PIPE obriga os policías a preencher un formulario e actuar cunha elemental cortesía.\nPara o Partido Popular, Cidadáns e Vox, o único obxectivo do proxecto de identificacións é “obstruir o labor policial”, unha idea estendida por algúns sindicatos da Policía local. As reivindicacións laborais destas centrais tinxíronse de ideoloxía radical desde que se produciu a histórica mudanza na Alcaldía de Madrid en 2015.\nNun protesto pola supresión dos anti-disturbios da Policía Municipal, trescentos axentes rodearon con bandeiras de España o delegado de Seguranza daquele momento, Javier Barbeiro, en tanto lle gritaban “vermello de merda” e “perroflauta”. Un chat de axentes para reivindicar melloras no turno de noite revelaba tempo despois comportamentos fascistas e graves insultos a Carmena no seo do Corpo, segundo revelou o xornal eldiario.es.\nCando se deu a coñecer o Proxecto Identificación Policial Eficaz, en setembro do ano pasado, o portavoz dun destes sindicatos, CCPM, declarou ao País: “Parece que están dando por certo que estamos a facer algo mal contra colectivos vulnerabeis e iso non é así. Contrólannos como se fixésemos algo malo e o único que fan é pornos obstáculos”.\nOs sindicatos, punta de lanza da oposición no últimos catro anos en materia de seguranza local, ven agora como o tripartito de dereitas se presenta como un aliado incondicional do seu labor policial. “Imos apoiar e protexer a Policía Municipal de Madrid. Garantiremos o correcto desempeño do seu labor de protexer e servir o cidadán, así como cumprir e facer cumprir as normas”, din os textos acordados polo PP con Cidadáns, por unha banda, e con Vox, por outra. En ambos os documentos concrétase: “Derrogaremos as instrucións que poñen entraves ao desenvolvemento das súas funcións e deixaremos sen efecto o Plano de Identificacións Policiais Eficaces, que non busca senón obstruir o labor policial”.\nPráctica habitual noutros países\nEn maio do pasado ano, a área de Saúde, Seguranza e Emerxencias do Concello organizou un seminario denominado Policía Comunitaria e Identificacións que reuniu especialistas nacionais e estranxeiros, profesores de universidade e representantes dos colectivos cidadáns. Como consecuencia das súas conclusións foi creado un grupo de traballo nas diferentes unidades integrais da Policía Municipal e elixido o distrito de Ciudad Lineal como o idóneo para o proxecto piloto sobre as identificacións. Un grupo de axentes desa zona foron enviados a Norfolk, no Reino Unido, para comprobar a súa implantación sobre o terreo.\nEntre novembro e maio, o persoal da Policía Municipal na Ciudad Lineal puxo mans á obra. Un total de 44 axentes preencheron nalgún momento o formulario. Nese sete meses só foron cumprimentados 70 deles. A cifra, que recoñecen pequena os autores do relatorio, ten a ver con que son identificacións aleatorias e non ante a sospeita de que se estivese cometendo un delito. O resultado, segundo a procedencia étnica establecida previamente, foi o seguinte: 32 suramericanos identificados, 20 europeos do sur, 5 africanos do norte, 5 afroamericanos, 4 ciganos, 2 asiáticos do sur e 2 individuos do resto de Europa.\nNas conclusións advírtese que resulta imposíbel establecer unha porcentaxe de persoas identificadas por perfil racial xa que os datos de que dispón a Administración sinalan o país de procedencia, mais non da raza. Desas 70 identificacións, 33 foron “positivas” (47,14%), isto é, provocaron algún procedemento de denuncia ou detención.\nO intendente a cargo do proxecto escribe que o PIPE permitiu “formar” os axentes na nova Lei de Seguranza Cidadá, deixar constancia do traballo que realizaron na rúa e que tamén provocou “unha mellora de relacións Policía-Cidadanía, do momento en que a actividade policial fica encadrada por un procedemento coñecido por todas as partes”. Durante o desenvolvemento do programa piloto non se produciu ningunha queixa pola actuación dos axentes.\nO proxecto que vai eliminar o novo Goberno municipal foi reclamado polo Defensor del Pueblo para que se aplique no Corpo Nacional de Policía, sen que o Ministerio do Interior o teña tomado en consideración. Ademais, o Comité para a Eliminación para a Discriminación Racial de Nacións Unidas instou reiteradamente España a “tomar medidas para pór fin definitivamente aos controis de identidade baseados en perfís raciais e étnicos”, así como outras para que sexan investigadas e sancionadas. En termos similares expresáronse a Comisión Europea contra o Racismo e a Xenofobia e a Axencia Europea de Dereitos Fundamentais.\nO acordo do PP con Vox fai máis alusións á Policía Municipal que o redactado con Cidadáns. Por exemplo, proponse facer do corpo local unha sorte de “policía verde” para a vixilancia do coidado do medioambiente. Tamén recolle unha das queixas dos sindicatos da Policía Municipal acerca da prohibición do goberno Carmena de actuar contra os manteiros, dous centenares de mozos subsaharianos que venden falsificacións de roupa e complementos no centro de Madrid.\nNo acordo de Vox co PP pódese ler: “Loitaremos contra as mafias de venda ambulante ilegal, dotando de maiores recursos á Policía Municipal para que poida combater este problema que tanto prexuízo causa ao comercio e á imaxe da cidade, con especial confiscación das mercadorías nos almacéns ilegais”. As policías locais en España, contodo, non realizan labores de investigación porque non teñen atribuídas competencias de policía xudicial.\nA morte dun deses mozos manteiros, Mmame Mbaye, por causas naturais, a mesma tarde en que fuxía da Policía Municipal provocou un dos confrontos máis enconados entre os sindicatos e a equipa de Carmena. A concelleira Rommy Arce falou de “asedio policial”, foi denunciada por un delito de odio por dous sindicatos e levada finalmente a xuízo por un delito de inxurias e calumnias que lle atribúe a Fiscalía.\n“Por favor, pode ensinarme o seu documento de identidade?”\nO PIPE inclúe un “procedemento a seguir na identificación de persoas en lugares públicos” que se divide en catro fases e que, de forma texutal, recolle:\na) Saúdo de cortesía e tratamento. Os policías actuantes saudarán á persoa afectada levando a man dereita, de forma natural á cabeza, á vez que formularán un saúdo de cortesía do tipo ‘bo día’ ou ‘boa tarde”. Durante a conversa, independentemente do tipo de tratamento que utilice a persoa afectada, os/as axentes da Policía Municipal, sempre, utilizarán o tratamento de ‘vostede’.\nb) Solicitude de documentación. A continuación solicitarán o documento oficial de identidade coa seguinte fórmula: Estamos a realizar un control de documentación. Por favor, pode ensinarme o seu documento de identidade? Se é necesario explicarase, á persoa afectada, a obrigación legal que existe de identificarse ante os Axentes da Autoridade e, sempre que non supoña un risco engadido para os axentes, tamén se facilitará unha breve explicación do motivo da identificación.\nc) Cumprimento do Formulario de Identificación Policia (FIP). A seguir, os/as axentes pasarán a cumprimentar o Formulario de Identificación da Policía Municipal, explicando á persoa afectada, que os seus datos serán anotados para unha mellor garantía dos seus dereitos, xa que, de non facerse, non existiría ningún documento probatorio da actuación policial. Así mesmo, informarán que se recollerá o seu perfil étnico con fins meramente estatísticos, que en ningún caso será relacionado cos seus datos persoais.\nd) Despedida. Unha vez realizadas as xestións anteriores, devolverase a documentación á persoa identificada e os/as axentes actuantes, do mesmo xeito que fixeran ao presentarse, despediranse utilizando fórmula de despedida de cortesía e pedindo desculpas polas molestias ocasionadas.\n← O Xulgado de Apelación de París ordena a posta en liberdade de Josu Urrutikoetxea


Un paso máis no tratamento de infartos cerebrais | A Buxaina\nUn paso máis no tratamento de infartos cerebrais\nTras investigar sobre a proteína E-selectina e a súa presenza no cerebro durante un infarto cerebral, agora os científicos comprobaron que un composto, que xurde da combinación de dúas substancias axuda a reducir a inflamación e o volume cerebral afectado tras un accidente cerebrovascular ou ictus.\nTrátase, por un lado, da glucosamina, un aminoazucre que axuda a baixar a inflamación, e por outro lado, de nanopartículas coñecidas como fulerenos, estruturas formadas por numerosos átomos de carbono, que actúan como axentes neuroprotectores dado que captan con éxito radicais químicos.\nA maior parte dos infartos no cerebro teñen lugar cando se obstrúen con coágulos ou depósitos graxos os vasos sanguíneos que chegan a este órgano, provocando a diminución do fluxo sanguíneo cara as súas células. Así, prodúcese o ataque isquémico do cerebro, que provoca unha dexeneración das neuronas, algo que polo momento case non se pode tratar e pode ser mortal.\nPara reducir este dano celular e a inflamación tras o infarto cerebral, os investigadores experimentaron con ratas, ás que se lle inducira anteriormente o accidente cardiovascular, administrándolles unha combinación resultante de enlazar quimicamente a glucosamina con fulerenos, dando lugar a gliconanopartículas. Así obtiveron uns resultados que lle axudan a confirmar que esta combinación de fulerenos e azucres suman os seus efectos protectores, obtendo así novos materiais útiles na prevención destes infartos.\nA pesar de probar as gliconanopartículas só con roedores, semella que son materiais potencialmente eficaces e probablemente sirvan tamén no tratamento dos humanos.


Concentrámonos na Gota de Leite para denunciar que está preparada para funcionar como albergue\n8 septiembre, 2010 desarrollo Crónicas, Sin categoría\nOutro acto máis, e xa son moitos, no que se pediu a apertura dunha vez en Vigo do albergue público que dea solución aos problemas das máis de 300 persoas sen fogar da cidade. Non sabemos se a clase política desta cidade está cega ou que simplemente non lle interesa dar resposta á situación de moitas persoas que morren nas rúas por mor da pobreza e a desigualdad, o que si sabemos que continuaremos na rúa denunciando esta grave situación ata que lle dean resposta.\nOnte lembramos a Quique e Manuel que xa non están con nós. E escoitabamos un manifesto no que se pedía que non houbera «desaloxos sen realoxos» e no que se lle pedían a Lucía Molares que fixera unha xornada de portas abertas neste edificio para amosar que está acondicionado para funcionar xa como albergue. Moitos medios acompañaron o acto, deste xeito recolleron o sucedido na concentración o Faro de Vigo e a Voz de Galicia.\nVémonos no acto do días 16!\nXuntámonos hoxe ante este edificio da Gota de Leite que a actual Xunta de Galicia decidiu adicar a outros fins cando o proxecto da súa adecuación para o Centro de Inclusión Social estaba xa moi avanzado.\nXuntámonos ante este inmoble, símbolo da nosa loita de tantos anos por conseguir o albergue para persoas sen teito, para dar resposta ás declaracións de Lucía Molares, Delegada da Xunta de Galicia en Vigo, aos medios de comunicación o pasado 14 de agosto, nas que afirmaba que este edificio non podería ser usado nin sequera provisionalmente como Centro de Inclusión Social, posto que non reunía as condicións necesarias para dito fin.\nNós sabemos que esto non é así e que conta con habitacións totalmente equipadas con camas, colchóns e armarios, ademáis de aseos e duchas, salas de estar, televisións e ordenadores, biblioteca, aulas… Por iso solicitamos publicamente á Xunta de Galicia que organice neste edificio unha xornada de portas abertas e unha rolda de prensa para que os medios de comunicación e os cidadáns e as cidadás da nosa cidade podan coñecer o equipamento co que está dotado actualmente e quede demostrado dunha vez por todas que sería posible a súa inmediata apertura, cando menos provisionalmente, como Centro de Emerxencia Social, mentras o Concello de Vigo non poña en marcha as instalacións que albergarán dito centro de xeito definitivo.\nComo sabedes, o noso grupo ven esixindo dende hai moitos anos a urxente posta en marcha dun albergue que debería cumprir uns mínimos requisitos, como a ubicación na zona centro da nosa cidade nun inmoble que conte coa suficiente superficie para albergar cando menos entre 50 e 60 camas, así como espazos para o lecer e a formación; ademáis debería permanecer aberto as 24 horas do día todos os días do ano e o acollemento habería de ter unha duración suficiente (de medio a longo prazo) para que cando a persoa abandone o centro teña acadado un nivel de autosuficiencia e autoxestión abondo para continuar coa súa vida nunhas condicións minimamente dignas.\nO edificio ante o que nos atopamos hoxe ofrece esas características e conta na actualidade coa dotación necesaria; por iso, e mentres non haxa acordo acerca da ubicación definitiva, sexa neste o noutro inmoble, esiximos á Xunta de Galicia que adopte unha decisión responsable ─e mesmo xenerosa─ coas persoas sen fogar e proceda a inmediata e provisional apertura da Gota de Leite para acoller aos veciños e veciñas sen teito de Vigo.\nAdemáis, queremos dirixirnos aos cidadáns e cidadás da nosa cidade para que tomen conciencia da necesidade de dito proxecto, comprendan que é unha cuestión de xustiza e dignidade humana e non poñan atrancos á definitiva ubicación dun dispositivo que é de vital importancia para a saúde e integración social das persoas sen fogar.\nPor último, desexamos lembrar neste encontro a dous compañeiros sen teito que finaron nos meses de xullo e agosto, Quique e Manuel. Na súa lembranza faremos agora dous minutos de silencio.\nVigo, 7 de setembro do 2010\nPrograma O Imán de autoapoio VIH/SIDA e adiccións da UAD do Concello de Vigo\nComunidade Parroquial Cristo da Victoria de Coia\nEntrada anterior:Vigo sin Hogar (y por la vena)\nSiguiente entrada:Basta de impunidade en Ruanda


O centro de recría da Granxa Gayoso Castro, en Castro de Ribeiras de Lea, acolleu hoxe a que é a segunda poxa de Acruga celebrada nestas instalacións, dependentes da Deputación de Lugo, con moitísma asistencia de gandeiros de toda a provincia. A poxa rematou con bos resultados xa que se vendero dez dos once animais presentados a subasta, acadando un prezo medio de 1.965 euros. O certame contou coa presenza do Presidente da Deputación, José Ramón Gómez Besteiro, e o Deputado de Economía Rural e do Mar, José Fernández.\nResponsables de Acruga explicaron que “dada a grande afluencia de público e as 23 tarxetas retiradas antes de comezar a poxa, esperaban unha subasta algo máis animada, con máis competencia á hora de poxar polos animais, pero vendéronse todos os exemplares e só quedou deserto un, polo que, tendo en conta a situación económica actual, estamos satisfeitos”.\nAínda que 23 gandeiros retiraron as súas tarxetas, os dez exemplares subastados foron adquiridos por seis gandeiros, con explotacións en Baleira, Becerreá, Baralla, Castroverde, Lugo e O Corgo.\nA vindeira cita para poder comprar novillas de raza rubia galega será o próximo sábado, día 20, no mercado gandeiro de Adai, no Corgo, onde levaranse á subasta uns 15 animais, propiedade de gandeiros de rubia, ademais dalgúns exemplares pertencentes a Acruga. A poxa comezará ás 12.00 da mañá e a retirada de tarxetas poderá realizarse a partir das once no mesmo mercado gandeiro, no stand de Acruga.


Oleiros segue a defender ante o Ministerio as veciñas e veciños afectados pola pegada sonora - 21 Noticias\nOleiros segue a defender ante o Ministerio as veciñas e veciños afectados pola pegada sonora\nO Concello de Oleiros mantivo unha reunión con representantes da Dirección Xeral de Aviación Civil do Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, na que tamén participaron os concellos de Culleredo e Cambre. Na xuntanza tratáronse diversas cuestións relativas ao Plan Director do Aeroporto da Coruña, servidumes aeronáuticas, servidumes acústicas e as alegacións presentadas\nNa reunión tamén se informou da creación dunha comisión para as servidumes sonoras e o Plan de Acción do aeroporto que estará formada pola Dirección Xeral de Aviación Civil, Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental, AENA e tres representantes designados pola Xunta, entre os que estarán os concellos afectados pola pegada sonora. Nesta comisión informarase das propostas para o establecemento das servidumes acústicas e do Plan de Acción asociado ás servidumes.\nO Ministerio recolleu en boa parte as alegacións presentadas polo Concello de Oleiros pola pegada sonora, nas que se reclamaban indemnizacións económicas no suposto de imposibilidade de construír en solo urbano e que se sufragasen os gastos de insonorización nas vivendas xa existentes. Tamén está previsto medir o ruído en diferentes puntos próximos ao aeroporto para intentar que os avións empreguen sistemas que dispoñen para reducir o son e diminuír as molestias acústicas.\nSegundo informaron os representantes do Ministerio, nos vindeiros días enviarán o documento definitivo de resposta ao Concello de Oleiros.\nCategoría: A CORUÑA, GALICIA\tEtiquetas: alvedro, concello oleiros, ministerio, oleiros, pegada sonora, veciñas, vecinos\n« La Xunta ofrece un servicio para la constitución de pequeñas empresas en 48 horas ahorrando costes y gestiones\nO Cole de Cea rende homenaxe aos ‘Mártires de Oseira’ »


O BNG apela á implicación dos homes na loita contra todas as formas de violencia machista | BNG Ribeira\nCon motivo do 25N, Día internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, o BNG interpela aos homes “para que nos activemos na denuncia, no combate e na loita contra a violencia machista, en todas as súas manifestacións e en todas as súas formas”, segundo indicou o responsable de Comunicación, Luís Pérez Barral.\nPérez Barral explicou que o Bloque escolleu este enfoque para realizar a súa campaña do 25N porque a violencia machista é exercida por homes, dentro do sistema patriarcal no que vivimos e, “polo tanto, nós entendemos que o lóxico é que o papel dos homes sexa tamén posto no centro do debate e no centro das solucións a este problema”. Desde esta perspectiva, tamén recordou que, habitualmente, as campañas tanto institucionais como doutro tipo, adoitan centrarse en “responsabilizar dalgunha maneira ás mulleres na denuncia e en poñer fin ao círculo dunha violencia que padecen, pero que non exercen”, mais o BNG entende que “este non pode ser o único enfoque”.\nAsí pois, a campaña, que se desenvolverá fundamentalmente nas redes sociais do BNG e na internet dende hoxe e ata o propio 25N, reproducirá a través de distintas imaxes e contidos, situacións que todas e todos podemos recoñecer nas nosas contornas cotiás como diferentes manifestacións deste tipo de violencia dende ás manifestacións físicas, ata aquelas de carácter psicolóxico ou simbólico e que se da en todos os planos, tanto no afectivo ou sexual, como no sociolaboral. Todas as representacións da violencia machista recollidas na campaña rematan cunha mesa frase a modo de leitmotiv: Isto é violencia. E non hai escusas. Ti, como HOME, que vas facer?. “Esa é a apelación que facemos este ano a todos os homes; non vale mirar para outro lado, hai que dar un paso adiante, hai que comprometerse e activarse no combate contra as violencias machistas”, afondou.\nEn relación á aposta polos soportes dixitais, Barral incidiu na intención do BNG de facer tamén especial fincapé no ámbito da mocidade porque “é un ámbito que nos preocupa especialmente, no que se leva detectado nos últimos anos un incremento, unha certa normalización incluso, dos discursos machistas, no que entendemos, polo tanto, que hai que traballar de forma especial e as redes sociais e a internet permiten facelo dunha forma máis directa”.


Celebrarase o xoves 26 en Santiago\nOs alumnos de FP BÁSICO HOSTALERÍA do I.E.S. LAGOA DE ANTELA, participarán mañá xoves 26, en Santiago de Compostela, na Cidade da Cultura, no congreso FP INNOVA.\nPola mañá, asistirán a unha master class sobre o potencial gastronómico da ortiga – estruga. Pola tarde, na realización de talleres gastronómicos con nenos " COA COMIDA TAMÉN SE XOGA". Un dos talleres será sobre pans tradicionais de Galicia e os nenos, despois de coñecer unha bica, unha broa...etc.. elaborarán un PETOLO que era un tipo de pan que antigamente se elaboraba nos fornos comunais dalgunhas aldeas da Baixa Limia, que incluía touciño e chourizo e se lle daba aos nenos.\nOutro dos talleres consistirá en decorar galletas. Esta participación enténdese dentro da selección de actividades de investigación e divulgación promovidas pola Asociación cultural As Ortigas, cuxo presidente, Martín Álvarez é profesor técnico de formación profesional na especialidade de cociña. Así, dende a Dirección Xeral de FP fixáronse neste esforzo e seleccionárono para concorrer no calendario de actividades desta edición.\nPara avanzarlles o alcance deste certame, recorremos ao texto que o conselleiro de cultura e educación poñía no seu perfil de facebook "A terceira edición do congreso FP Innova Galicia comezará este mércores. Exhibiranse 47 proxectos de 25 centros educativos ( ademais de 10 colaboradores), 30 deles vinculados coa innovación tecnolóxica, científica e didáctica e outros 17 que responden a miniempresas. Na parte de congreso contarase con empresas de relevancia como Urovesa, Televés, Gaerum, Finsa ou Schneider. Ademais, por primeira vez organizaranse obradoiros de robótica, impresión 3D, electrónica, fabricación de drons, madeira, hostalaría e industrias alimentarias.\nCunha previsión de asistencia superior ás 8.000 persoas, FP Innova converterase, por terceiro ano consecutivo, no maior escaparate dos últimos avances de innovación que se están desenvolvendo nos centros, uns proxectos adaptados aos novos retos dá sociedade e ás demandas dos sectores produtivos galegos.\ndo ciclo alumnado cociña Antela Lagoa


O PSOE pedirá no pleno que se paralice a poxa da Pena Grande e se solicite a súa cesión ao Concello de Vilalba - Terrachaxa.com\n2 minutos Sanidade suspende todo o deporte federado de carácter autonómico\nO PSOE pedirá no pleno que se paralice a poxa da Pena Grande e se solicite a súa cesión ao Concello de Vilalba\n29 Nov 2017 Actualidade, Vilalba Actualidade, Vilalba\nO Grupo Municipal Socialista vén de anunciar a postura que defenderá no pleno de mañá ante o “agravio” que se está a cometer co que moitos consideran o xacemento do paleolítico máis importante de Galicia, o abrigo de Pena Grande, na parroquia vilalbesa de Santaballa. Ante a inminente poxa lanzada polo Ministerio de Economía e Facenda para o vindeiro 15 de decembro, os socialistas pedirán que o alcalde, Agustín Baamonde, “se dirixa urxentemente ao Ministerio para solicitar a paralización desta poxa, formalizando a solicitude para a cesión ao Concello dos terreos aos que se refire o anuncio da subasta no BOE do 20 de novembro”. Ademais, na moción presentada polo PSOE vilalbés pídese un acordo para solicitar da Xunta de Galicia a declaración de BIC de toda a parcela.\nTal e como vén de afirmar a voceira dos socialistas, Elba Veleiro, “temos un xacemento arqueolóxico dun valor patrimonial incalculable que está sendo mercantilizado e desprezado polos propios organismos públicos, que son quen deben protexelo e poñelo en valor”. Na Pena Grande téñense atopado milleiros de elementos de interese arqueolóxico “sen que ata o momento ningunha entidade pública se teña interesado pola súa prospección”, critica Veleiro.\nAdemais, desde o Partido Socialista defenden que “este patrimonio é da sociedade, non debe ser obxecto de ningunha subasta nin inventariado por ningún ente de natureza privada”, explicando tamén que “polo que ao noso partido respecta, estamos presentando iniciativas a todos os niveis, desde o Goberno da Deputación, o Parlamento Galego, o Congreso dos deputados e tamén agora, no Concello de Vilalba, para paralizar este despropósito”.\nO Partido Socialista de Vilalba tamén pon de relevo que “esta é a terceira vez que se produce esta poxa sen que o Concello teña manifestado nin o máis mínimo interese en provocar a apertura dun expediente de cesión, e nesta ocasión parecen manterse á espera, de novo, como acostuman a facer con todo, aínda que coa súa pasividade estean a cometer unha das maiores irresponsabilidades do seu mandato”.\nNon é a primeira vez que as e os socialistas falan en Vilalba do cumprimento da Lei de Transparencia, Acceso á Información Pública e Bo Goberno. Aprobada en decembro do ano 2013, deuse unha marxe de dous anos para que os concellos foran introducindo os requerimentos normativos. Así pois, “despois de que pasara este período, en decemebro de 2015, pedimos explicacións do incumprimento casi total de todas as esixencias da lei, e outros dous anos máis tarde seguímonos atopando cunha web institucional pobre, que non dá contas á veciñanza da xestión do seu goberno tal e como sinala e obriga a lexislación”, subliñan. Neste senso, destacan que a día de hoxe a información relativa a contratos, subvencións, contas anuais, retribucións de altos cargos, convenios ou outros parámetros é case inexistente ou incompleta, vulnerando os dereitos de toda a cidadanía. Por iso, o PSOE pedirá que se subsanen as ausencias, deficiencias e incluso omisións de información obrigatoria na páxina web municipal e no portal de transparencia para dar cumprimento á normativa relativa á transparencia das entidades locais, “que para o goberno vilalbés parece pasar totalmente inadvertida”.\nPor outra banda, e seguindo na liña da transparencia, tamén retomarán unha moción socialista aprobada por unanimidade en novembro do 2014 para a retransmisión online das sesións plenarias, pois tres anos depois “seguimos esperando a que saquen esta iniciativa que aceptaron do caixón”.\nA última das mocións presentadas do PSOE ten que ver co urbanismo e coa coordinación entre administracións públicas. Nun intento por facer máis transparentes e dilixentes os procesos neste eido, os socialistas pedirán que o Concello de Vilalba asine un convenio de adhesión á Axencia de Protección da Legalidade Urbanística, para delegar neste órgano determinadas competencias como a de inspección, supervisión, sanción, e restablecemento da legalidade urbanística “sen que esta delegación signifique unha perda de autonomía municipal”, matizan.\nO Grupo Municipal Socialista, tal e como anunciou no seu momento, rexistrou para o pleno de mañá unha solicitude de comparecencia da Concelleira de Cultura, Chery Grandío, “para dar todas as explicacións precisas derivadas dos contratos asinados coa empresa Art Music ao respecto das actuacións no FIV e do grupo Café Quijano.\nTres son as preguntas que se farán nesta sesión plenaria. A primeira alude ao mal funcionamento das depuradoras do Santo e do Carrizo; a segunda fai mención dos colectores de lixo próximos a establecementos de alimentación, así como da periodicidade do baleirado dos colectores de lixo das parroquias; a terceira e última pregunta ten que ver coa seca prolongada que está a atravesar o noso territorio e as medidas existentes para minorar os seus efectos.\nEtiquetas Pena GrandePlenoPSOE\nAnterior Vilalba e Cospeito contan con vivendas de promoción pública dispoñibles\nSeguinte Xogadores da Conferencia Norleste da LNB fanse coa Copa Cantábrica de billarda en Asturias


Revision as of 10:47, 14 October 2018\nXa na década de 1980, https://fr.wikipedia.org/wiki/Gaston_Pineau presenta o neoloxismo ecoformación, un concepto que se refire a unha educación especialmente ecoloxizada, ou sexa, baseada nunha dinámica relacional entre o ser humano, a sociedade e a natureza, de maneira que resulte sustentable no espazo e no tempo. A súa vez, inspírase nunha teoría que Rousseau anuncia no comezo da súa obra Emilio, e que recibe o nome de “os tres mestres”: a educación da natureza (o desenvolvemento das nosas facultades e dos nosos órganos); o uso (que nos amosa o que debemos facer dende o desenvolvemento e a educación dos homes); e a educación das cousas (o que adquirimos a través da nosa propia experiencia). En conxunto, contribúen á formación da persoa. Pineau fai unha aproximación entre esta teoría de Rousseau e a do “paradigma verde” de Edgar Morín. Concibe a vida coma unha conxunción de tres polos: o individuo, a especie e o medio ambiente.\nRetrieved from "http://dicionariogalegoecocritica.org/index.php?title=Ecopedagoxía&oldid=25"


ALEJANDRO LORENZO, CANDIDATO DO PP Á ALCALDÍA DO PORRIÑO | Alejandro Lorenzo\nALEJANDRO LORENZO, CANDIDATO DO PP Á ALCALDÍA DO PORRIÑO\nO Porriño, 25 outubro de 2018.- Nunha sala abarrotada por máis de 850 persoas, Alejandro Lorenzo foi ratificado onte, cunha gran ovación dos presentes, como candidato do Partido Popular á alcaldía do Porriño nas próximas eleccións municipais do 26 de Maio de 2019.\nFoi un acto fóra dos clásicos estereotipos, e no que os mozos -moi numerosos-, tiveron gran protagonismo. A banda sonora con Queen, David Gheta e Lady Gaga cantando o tema titulado ‘Alejandro’, deu paso á parte política co preludio musical de Antonio Barros -gañador do concurso televisivo Recantos-, interpretando en directo ‘ Miña Terra Galega’.\nO candidato do PP ás eleccións municipais de 2019 en Porriño, Alejandro Lorenzo, comprometeuse “a encher Porriño de novas empresas”, se gaña as eleccións en maio do ano próximo. Mostrouse moi ilusionado co proxecto e lembrou aos alcaldes que ” fixeron grandes cousas” en Porriño como José Manuel Barros e Nelson Santos, cunha gran capacidade de traballo. Púxose como reto “partirse a cara” por cada unha das parroquias, por Porriño, apostando pola cultura, o deporte e a promoción do emprego. ” Temos que volver traer empresas para Porriño…”, sinalou.\nNun salón cheo ata os topes e ante un candidato que expresou o seu agradecemento a todos, o presidente do PPdeG, Alberto Núñez Feijóo, interveu para poñer en valor o traballo de Alejandro Lorenzo e pedir compromiso, traballo, e seguir escoitando aos veciños de Porriño que se merecen un Concello que atenda as súas demandas. “Vimos dunha lexislatura de desencontros entre vos partidos e nós temos que ser un punto de encontro para todos aqueles que xa están cansos disto”. Apuntou, que se espera moito máis dos populares que dos demas “ isto non é inxusto, senón unha honra e unha responsabilidade”. Por iso e porque despois de máis de tres anos os porriñeses xa non esperan nada do Concello, o PP debe dar unha resposta á altura, escoitando, achegando solucións “e estando aí sempre”, rematou entre aplausos\nPrimero fallo xudicial contra o Concello do Porriño por rexeitar e manipular facturas de provedoreshttp://empuxe19.com/wp-content/uploads/2019/01/alejandro-RP1-1000x565.jpg


As 5 claves definitivas para mellorar o conflito coa túa nai -\nby Carmen Q | Nov 9, 2020 | Crecemento Personal | 1 comment\nTes unha relación complicada coa túa nai que che gustaría mellorar?\nPois aterrando de novo nos problemas cotiás, máis alá da COVID-19, que por desgracia segue con nós, preséntoche hoxe:\n5 claves para mellorar a relación coa túa nai.\nClaves que en realidade poderás aplicar con calquera persoa coa que teñas algún tipo de conflito. E fareino dunha forma tan práctica que che será moi fácil adaptala ao teu caso particular:\nAnalizarei o CASO REAL de Jill e a súa nai dende o Método Anti-Círculos Viciosos.\nGracias aos psicoterapeutas estadounidenses Barry L. Ducan e Joseph W. Rock, que comparten con nós no seu libro Overcoming relationship impasses o caso de Jill e a súa nai, explicareiche como enfrontarse a eses choques continuos que tes coa túa nai e que seguro tanto che desesperan.\nXa me contarás se algunha das estratexias que lle serviron a Jill foron aplicables dalgún xeito ao teu propio círculo vicioso! Estás preparad@?\nQUEN É JILL E QUE PROBLEMAS TEN COA SUA NAI?\nJill, é unha muller de 32 anos que buscou axuda terapéutica para mellorar a relación coa súa nai, a Sra. Gordon, de 75 anos de idade. O pai de Jill morrera cando ela tiña 15 anos. Jill tiña dous irmáns maiores, aos que a Sra. Gordon sempre tiña favorecido. Ante os seus ollos, eles non facían nada mal, pola contra a súa actitude cara Jill era moi diferente, sempre criticaba a forma de facer calquera cousa, así como tódalas súas decisións, incluso a elección do seu marido, ao que desprezaba continuamente. Jill facía moito máis pola súa nai que os seus irmáns: acompañábaa a tódalas súas citas, levábaa de compras, chamábaa a diario… Aínda así, seguíalle acusando de ser egoísta e desconsiderada. As reunións familiares, que eran frecuentes, significaban un pesadelo para Jill, pois un irmán pasaba de todo, o outro non paraba de queixarse, e a Sra. Gordon finalmente encontraba moitas formas de culpar a JIll.\nAS 5 CLAVES DO MÉTODO MÉTODO ANTI-CÍRCULOS VICIOSOS APLICADOS AO CASO DE JILL\nRefrescamos os pasos a seguir antes de empezar?\nPista: A solución é o problema. Lémbraste?\nRepasaremos con Jill tanto as solucións que teñen intentado para resolver o problema, como os resultados obtidos. Tenlle funcionado algunha?\nQue crenzas hai detrás deses intentos de solución que non parecen funcionar? Pois como a tortilla, xiro de 180º a todas elas!\nDende o novo enfoque 180º diferente, que cousas concretas, e diferentes ás que non lle teñen funcionado ata agora, podería facer Jill?\nPedirémoslle a Jill que se coloque a bata de investigadora para observar e rexistrar cada nova solución intentada e os efectos que estas producen sobre ela mesma, na súa nai e na relación entre ambas. Teñen tamén consecuencias noutros ámbitos ou persoas?\nQue estratexias si están a funcionar? A técnica do termómetro axudará a Jill a darse conta de que o perfecto non debe ser inimigo do bo.\nComplicado? Seguro que paso a paso velo máis claro. Imos alá!\nClave 1ª: Analizar as solucións intentadas ata agora, sen éxito\nJill defendíase dos ataques da súa nai, e expresaba continuamente o mal que lle facía sentir e como aos seus irmáns non lles esixía tanto como a ela.\nResultado: A discusión empeoraba e Jill nunca conseguía que lle dera a razón, moi ao contrario, recibía aínda máis críticas polo seu “mal carácter”.\nTratou de facer as cousas “ben”, da forma que a Sra. Gordon lle indicaba que debía facerse.\nResultado: Nunca chegaba a conseguir facer as cousas como a súa nai quería. A súa autoestima acababa cada vez máis danada.\nAnte as acusacións de filla egoísta, Jill esaxerou os seus intentos por facer cousas pola súa nai, pasando máis tempo con ela, chamándoa máis…\nResultado: Nunca era suficiente e canto máis tempo pasaba con ela, peor se sentía Jill.\nIntentou entendelo comportamento da súa nai co fin de xustificala e de encontrala fórmula idónea para axudala: tivo unha infancia difícil, non superou a morte do seu marido, encontrábase soa, maior…\nResultado: Intentar entender o porqué, non lle axudou nin a encontralo como, nin a sentirse mellor. Moi ao contrario, facíalle sentir aínda máis culpable por non saber axudar a súa nai, que tan mal o tiña pasado na vida. (Isto dáme idea dun futuro post “Os perigos da empatía”)\nJill atopábase tan frustrada e absorbida polo “xa o teño intentado todo e nada funciona”, que non foi capaz de dar con ningunha solución que si lle tivera resultado útil nalgunha ocasión.\nClave 2ª: Que crenzas había trala forma de actuar de Jill ante el problema?\nCrenza 1: Miña nai séntese mal e é o meu deber como filla intentar facerlle sentir mellor, sen importar como isto me afecte a min. Pensar no meu propio benestar é egoísta.\nXiro 180º: Eu non son a responsable de que miña nai se sinta mal polos motivos que sexan, nin teño o poder para cambiar iso. O deber como filla ten como límite o propio benestar.\nCrenza 2: Como filla, teño maior responsabilidade no coidado de miña nai, que os meus irmáns.\nXiro 180º: Os meus irmáns e eu temos a mesma responsabilidade respecto ao coidado da nosa nai.\nClave 3ª: Cambio de estratexia traballado en terapia, que empezou Jill a facer distinto?\n1. Limitou o contacto coa súa nai: baixou a frecuencia de visitas e de chamadas telefónicas ás estritamente necesarias, mostrándose menos disposta a facer cousas por ela, seguía estando dispoñible e respondía se lle pedía facer algo, pero xa non era tan frecuente.\n2. Cando nalgún dos seus contactos recibía críticas e/ou reproches, Jill mostrábase de acordo e non só non discutía con ela cando lle dicía o que tiña que facer, senón que incluso lle pedía consello en varias ocasións. Jill non seguía o consello habitualmente, nin cambiaba a conducta que a súa nai criticaba, pero tampouco a desafiaba.\n3. Ante calquera oportunidade, Jill recoñecía as súas propias limitacións e alagaba aos seus irmáns ante a súa nai.\n4. Asistía menos ás reunións familiares e cando o facía, sen dar explicacións, íase en canto comezaba a se sentir incómoda. Cando algunha vez, a Sra. Gordon lle reprochaba isto, ela dicíalle “Quizais teñas razón, non sei que me pasa, estou moi sensible ultimamente, desculpa se vos teño feito sentir mal” Sen entrar a discutir aquilo que tiña provocado o seu enfado ou quen tiña a culpa, pois xa sabía por experiencia, que entrar niso, enredaríaa nunha discusión inútil que deixaría afectadas a ámbalas dúas.\nEntendo que técnicas utilizadas como a de Perdela razón para gañar efectividade, poda xerarte dúbidas. Paréceche que incita á falsidade ou submisión, verdade? Pois grazas! As túas oportunas dúbidas, danme material para o próximo post! (acumúlaseme traballo! 😉)\nClave 4ª: Conseguiu Jill mellorar a relación coa súa nai?\nNon só conseguiu mellorar a relación coa súa nai, senón que conseguiu outras moitas melloras:\nMelloras en Jill\nBaixo o novo suposto, Jill empezou a sentirse libre de culpa. Ao ter menos contacto coa súa nai e sentirse con dereito a limitar as súas obrigas como filla, fíxolle sentir menos estresada e coa sensación de recuperar o control da súa vida, observando como melloraba día a día a súa danada autoestima.\nMelloras na Sra. Gordon\nPor un tempo estivo preocupada pola súa filla e moi solícita con ela, probablemente crendo que se estaba a volver tola. Cando Jill sinalaba as súas propias limitacións e alagaba aos seus irmáns, a súa nai quitáballe importancia e comentaba moitas das cousas que eles tampouco facían ben. Pola contra, estes cambios drásticos non duraron moito e a Sra. Gordon, de vez en cando, volvía ao seu anterior patrón..\nMelloras na relación entre ambas\nA relación entre ambas mellorou, probablemente non tanto debido a cambios na Sra. Gordon, senón a que o bo estado anímico de Jill facíalle estar máis forte para enfrontar as diferentes situacións e menos alerta ás ofensas e reproches. Esa forza axudáballe a relativizar a importancia de certas críticas e incluso, a escoitar e a aplicar certos consellos ao non recibilos con tanto rexeitamento. De vez en cando, a Sra. Gordon deixábase contaxiar por ese bo humor de Jill, o que aumentou a frecuencia de momentos agradables compartidos.\nMelloras con outras persoas\nCos seus irmáns: Sen buscalo directamente, ao non se mostrar sempre dispoñible, conseguiu que os seus irmáns non tiveran máis remedio que se implicar máis. Ao implicarse máis, empezaron a entender mellor a Jill e a apoiarse algo máis en determinadas cuestións. As diferenzas seguían existindo, pero agora tamén existían zonas comúns.\nCon seu marido e fillas: O benestar de Jill supuxo tamén melloras na relación co seu marido e fillas. Deuse conta de como ese malestar en ocasións tíñalle feito ser inxusta coa súa propia familia. Isto levoulle a pensar que ese negativismo da súa nai que seguía sen cambiar, nada tiña que ver coa súa valía como filla, senón que podería ser unha forma de expresar o seu propio malestar con quen máis quería. Esta nova teoría, certa ou non, axudáballe a calmar resentimentos e por tanto a sentirse mellor!\n“Vualá!: Chao Círculo Vicioso, teño mellores plans con un Círculo Virtuoso 😉”\nClave 5ª: Que o perfecto non sexa inimigo do bo.\nO perfecto: Malestar 0\nNun mundo ideal a Sra. Gordon empezaría a mostrar unha actitude máis positiva, agradecida e independente, probablemente despois dunha terapia que lle axudara a xestionar os diferentes malestares emocionais que posiblemente influían nesa actitude crítica que mostraba cara as persoas que máis quería. Ademais, conseguiríase alcanzar un equilibrio familiar, tamén entre irmáns, quizais axudados pola mediación familiar.\nO bo: de malestar 8-10 a malestar 1-5\nJill non conseguiu baixar o malestar a 0. A súa nai seguía sendo una persoa de difícil trato e a veces resultáballe complicado non entrar ao trapo. Pola contra, agora puntuaba ese malestar case sempre por debaixo de 5, aínda que este variaba segundo o día, nos peores momentos, lembraba ese malestar 8-10 no que estivo atrapada durante 15 anos e que tanto estaba afectando á súa vida persoal.\nQue o perfecto non estea baixo o noso control, non pode paralizarnos para facer cambios que si dependan de nós, e que melloren a situación difícil, aínda que non a solucionen ao 100%.\nAnímate a aplicar estas 5 claves do Método Anti-Círculos viciosos a eses problemas que das por imposibles. E lembra poñerlles o termómetro do malestar, para tomar consciencia das batallas gañadas. Porque quizais non che fagan gañar de todo esa guerra, pero si outras moitas, sen buscalo!Que llo digan á familia de Jill!\nQue che pareceu? Crees que podes sacar ideas útiles para o teu caso particular? Compárteas con nos, seguro que como o caso de Jill, serve de axuda a moitas persoas en situacións similares. Anímaste?\nTito\ton Novembro 11, 2020 at 7:02 p.m.\nGustoume o artigo, paréceme moi claro e útil.


Cambia o xeito de ver a galería de fotos do teu androide con Quickpic – Mallando no Android\nOgallá todo na vida fose tan doado de mudar como en Android.. que non nos gusta a galería de imaxes? Vale, ok, cambiámola. Así de sinxelo. E un xeito de facelo é empregando Quickpic, unha aplicación que se encargará de cambiar o xeito en que vemos as nosas imaxes.\nEntre as opcións máis interesantes que nos ofrece esta aplicación está a de poder decidir que cartafoles amosar, para non ter todo o feixe de fotografías á vista (imaxinade o marrón de estar ensinándolle á vosa xefa as imaxes do congreso ao que vos mandou e que saia unha na que se vos ve disfrutando dun caralludo mojito na praia, ouch!) ou xeolocalizar sobre o mapa as imaxes para ver onde foron tomadas.\nAdemais resulta algo máis rápido que o propio de Android – non moito – e permite levar a cabo accións como copiar/pegar ou renomear dun xeito máis intuitivo.\nEsta aplicación é gratuíta e vale para todos os androides con versións 2.0 e superiores. Para descargala, como sempre, no Android Market.\nCon MenuAffinity atoparás o menú do día máis axeitado\nSe sodes desas persoas que aproveitades as ofertas de menú …


Restaurante Casa Gerardo, en Prendes (Asturias): o Cantábrico comprometido coa terra – Capítulo 0\nRestaurante Casa Gerardo, en Prendes (Asturias): o Cantábrico comprometido coa terra\nLuns, 11 Maio 2009.\nA cociña de Casa Gerardo. Fotos: Sole\nÁentrada do restaurante Casa Gerardo [T: 985 887 797 / localización] , en Prendes, recoñecido establecemento da gastronomía asturiana, está escrito o ano fundacional desta antiga casa de comidas: 1882. E a longa distancia entre esa data e hoxendía está presente na realidade diaria deste local, tanto na evolución da súa cociña e dos seus menús como na montaxe da súa sala. Clásico/moderno, tradicional/innovador, local/universal son dualidades coas que Pedro Morán e o seu fillo Marcos traballan todos os días e que se perciben no xantar deste lugar. Recordos de avoa, viaxes ao Xapón, xantares e stages de aprendizaxe en grandes restaurantes, clientes de toda a vida que piden fabada e arroz con leite, medios de comunicación, recoñecementos, outros clientes con apetito de innovación… Unha complexa colección de ingredientes que hai que saber combinar para que o negocio funcione.\nNos grandes restaurantes da modernidade, os menús degustación adoitan ser un compromiso entre memoria, a tradición, a creatividade, a oportunidade comercial e o mercado que os fornece. Cada restaurante concede diferente importancia a cada un destes factores. O eterno menú de Casa Gerardo -que un grupo de blogastrónomos comezamos a comer ás 14:30 e rematamos ás 18, unha duración propia de voda galega- ten moito diso. E se non, atende á macrocifra: tras 3 pequenos entrantes, viñeron 13 platos seguidos de 4 postres. Case nada. Aí dentro estaba algo ou moito dalgún de todos os elementos que mencionei antes: da memoria, da tradición -a serie de 13 pratos pechou cunha fabada e os grandes postres, cun arroz con leite-, e do mercado – este menú é esencialmente unha construción gastronómica a partir do mar, a partir do Cantábrico e as súas peculiaridades como despensa de luxo. Un menú case sen carnes -agás o compango da fabada- e que hai que acometer con calma e preparación mental. Aí foron anchoas, ostras, navallas, argán, bogavante, quisquilla, figado de salmonete, centolo, xarda, golondru (o noso escacho), salmonete, bacallau con papada, fabas co seu compango, mazás, peras, arroz con leite, chocolate, en elaboracións creadas, na súa maior parte, entre o 2007 e o 2009, con algunhas chiscadelas aos pratos clásicos da casa desde case a súa fundación.\nAo repasar as fotografías para este post, un percibe vínculos estéticos entre os pratos dos que só te das conta cando ves todo en conxunto, e que me parecen curiosos. Fronte ao caracter mariño da maior parte dos produtos, o resultado final pertence visualmente á terra. Pratos de presentación austera, definidos por unha gama cromática terrosa, sucedéndose de lixeiros a contundentes, de menor a maior gramaxe. Algúns deles reivindican, aínda que sexa metaforicamente, ese vencello coa terra: a ostra embarrada, a xarda en verde e musgo, ou outros de xeito máis directo: o argán blanco co que Marcos Morán se pregunta “¿a que sabe unha árbore?”, este último de resultados confusos.\nOutros pratos tentan concentrar o sabor mariño ao máximo. Gustáronme tres grandes interpretacións do mar: o centolo, cabeza e pata, que era unha interesante exploración dos matices de sabor das partes dun centolo e que á cociña lle supón un importante esforzo, ou o golondru no seu xugo, un prato sinxelo e directo que permite coñecer na súa máxima expresión que o escacho non só ofrece uns caldos excelentes, senón tamén un intenso sabor auténtico. Unha boa mostra da exploración do sabor do marisco están noutro dos platos, na quisquilla á brasa con pans secos, rosas e pistachos, no que creas ti mesmo o plato escachando as cabezas das quisquillas. Nunca probara o pistacho mesturado cun sabor tan intenso e persoal e resultoume un camiño interesantísimo para explorar e perderse nel.\nA suma de dualidades pasado/presente que suma este restaurante apréciase nos seus dous pratos máis aclamados: a fabada e o arroz con leite. Non se trata de reinterpretacións nin deconstruccións. Son fabadas e a crema de arroz con leite requeimado de toda a vida. Chegan ao final do menú dun xeito raro, para min: son pratos que deben ser homenaxeados doutro xeito, e non logo de máis de dez pratos. Tómalos case con pena. A un gustaríalle dedicarlles un xantar monográfico, xa que son desas comidas de pota e perol que funcionan como un bombazo na túa memoria: non os lembras do teu pasado pero compórtanse no padal dando pracer como se foran unha herdanza matriarcal.\nDe viños, dous fantásticos borgoñas: un Vincent Dureuil Janthial 2006 (branco) e un Paul Pilot Vielles Vignes 2006 (tinto) escollidos polo restaurante que causaron sensación na concorrencia, acompañados dunha sidra doce para postres, La Alquitara del Obispo e precedidos dunha sidra de mesa que non me chamou especialmente a atención. Aínda non se comercializa pero á que hai que prestarlle moita atención, porque é un acompañante excelente de postres.\nFoi moi interesante conversar co falador Marcos Morán e co seu pai Pedro. Marcos, con 29 anos, non para quieto. Ten a ollada en moitos sitios, anda experimentando e aprendendo, pensa de xeito global e local a un tempo, segue en detalle a actualidade e entrou neste mundo profesional coincidindo co boom da gastronomía en temas de congresos, popularidade e medios de comunicación, algo inédito neste país. A este paso, e con esta velocidade, verémoslle aínda moita evolución persoal, e seguro que unha significativa parte do menú desta casa asturiana terá cambiado moito nos vindeiros anos. Hoxe, Casa Gerardo é unha mostra moi representativa da alta cociña desde as periferias do star-system gastronómico de Madrid, Barcelona e o País Vasco.\nO menú degustación de Casa Gerardo máis os viños saíronnos en 105 euros por cabeza. O restaurante tamén ten menú á carta e outro menú degustación máis curto a 45 euros. Quero agradecerlle ao Gourmetdeprovincias a organización do evento.\nVenres 9: Falamos sobre a Outra Xente de Palmeira\nA serpe misteriosa do Barbanza\n11 / Maio/ 2009\nEu estiven aí atrás en Casa Gerardo, catei o curto e aínda lembro un aperitivo impresionante a base de centolo nun vaso, un peixe insuperable igual que a fabada e os postres. Pareceume un sitio ben recomendable aínda que aquel día pareceume detectar algo de présa no servicio, cousa que non mola nada.\n14 / Maio/ 2009\nEstaba connosco. :-)


A Deputación de Ourense mercou 36.000 máscaras e 43.000 pares de luvas – Galicia 24 Horas\nA Deputación de Ourense mercou 36.000 máscaras e 43.000 pares de luvas\nBy Redacción on 25 marzo, 2020 Comentarios desactivados en A Deputación de Ourense mercou 36.000 máscaras e 43.000 pares de luvas\nO presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, anunciou que o goberno provincial mercou 36.000 máscaras e 43.000 pares de luvas , xunto con 500 litros de xel desinfectante, que serán repartidas entre concellos e entidades da provincia de Ourense, unha medida validada polo Comité de Seguimiento do Coronavirus da Deputación, e que forma parte da estratexia de colaboración coa Xunta de Galicia. A petición de axuda foi formulada polo Posto de Mando Avanzando (PMA) en Ourense.\nManuel Baltar valora como “sumamente importante unir esforzos para seguir cooperando, ademais dos labores que xa vimos desenvolvendo en materia de servizos sociais e infraestruturas, “con equipamentos que neste momento resultan imprescindibles para afrontar a pandemia do Covid-19”.\nO presidente do goberno provincial afirma que a cooperación “vai no ADN da Deputación de Ourense, e neste momento, unir esforzos coa Xunta de Galicia e conxuntar o material que mercamos para colaborar nesta crise é algo fundamental e centra todas as nosas estratexias”, valora o presidente Baltar.\nAsemade, Baltar agradece á empresa Adolfo Domínguez “a súa mostra de solidariedade con esta crise sanitaria”, logo de confirmarse onte que a empresa téxtil doará á Deputación de Ourense -para o seu reparto a concellos e entidades- diverso material sanitario (máscaras e xeles desinfectantes) que a compañía vén de recibir dos seus provedores. “A colaboración privada únese tamén a este labor humanitario e asistencial que desenvolvemos en Ourense, e iso é algo de agradecer fondamente nestes momentos no que sumar apoios e cooperación é indispensable”, comenta Manuel Baltar.\nA iniciativa de achegar material sanitario por parte da Deputación de Ourense e coordinar a súa distribución coa Xunta de Galicia forma parte das iniciativas que está a levar a cabo o Comité de Seguimento do Coronavirus Covid-19, que tamén aprobou días pasados implementar medidas en teleasistencia, protección de emprendedores e cooperación social cos concellos, para seguir facendo fronte á crise do virus. Entre elas figura a posta en marcha dun servizo de “alta exprés” en teleasistencia para que os concellos poidan axilizar os trámites de novos usuarios desta servizo para persoas máis vulnerables. O obxectivo é que os concellos poidan incluír nos seus rexistros de teleasistencia ás persoas que consideren preciso atender con este recurso, o que permitiría dar de alta temporal ao usuario non servizo de liña 900 para facerlle o seguimento. Este teléfono 900, cuxa alta pode solicitarse a través do concello desde onte martes, atenderá ás persoas máis vulnerables que aínda non estean acollidas ao servizo de teleasistencia. Precisamente, neste aspecto da teleasistencia, a Deputación está a reforzar o servizo para intensificar tamén a información que se facilita aos usuarios, relativa a procedementos, actuación e manexos que deben realizar como prevención fronte ao virus.\nA Deputación de Ourense mercou 36.000 máscaras e 43.000 pares de luvas added by Redacción on 25 marzo, 2020


Incendios: números irracionais e números transcendentes - Praza Pública\nHabía unha vez un país no que decote abrollaba un andazo que causaba febres, baixas no traballo e na escola coas conseguintes perdas económicas, e que a xente tivese pouco solaz, o que repercutía na perda de optimismo e de humor, consecuencias que para algúns resultaban tan graves ou máis que as económicas. O andazo causaba mesmo algunhas mortes.\nLogo do descubrimento das vacinas, os médicos responsables da saúde do país organizaron campañas de vacinación que, se non lograban eliminar por completo o andazo (ben sabemos os virus teren unha grande variedade), diminuían a súa extensión e os seus danos.\nMudou o responsable de saúde e decidiu suprimir as vaccinas, pois supoñían un custo que, afirmou, en tempos de crise o país non podía permitirse. As ONGs advertiron dos riscos que supoñía eliminar a prevención, mais foron ignoradas\nMudou o responsable de saúde e decidiu suprimir as vacinas, pois supoñían un custo que, afirmou, en tempos de crise o país non podía permitirse. As ONGs advertiron dos riscos que supoñía eliminar a prevención, mais foron ignoradas ou ben viron as súas advertencias cualificadas como negros agoiros. E chegou a época dos andazos, que foron máis virulentos que outros anos e causaron nos habitantes do país un fondo desacougo.\nCal cren vostedes que foi a actuación do responsable de saúde? Podería recoñecer que estaba errado, volver contratar os equipos de prevención. Mais non foi así\nCal cren vostedes que foi a actuación do responsable de saúde? Podería recoñecer que estaba errado, volver contratar os equipos de prevención. Mais non foi así, raramente un responsable político recoñece equivocarse. Non, o que fixo foi propoñer unha novidosa alternativa para acabar co andazo:\nCómpre aumentar as penas para os culpables! –exclamou – Vou pedir inmediatamente un cambio no código penal! En van voces expertas indicaron que non había como localizar os culpables e que na meirande parte dos casos, mesmo localizados, era difícil aportar probas contra eles. En van argumentaron que castigar ao culpable non facía recuperar a saúde, pois aquel responsable era moi partidario do pau, no que puña toda a súa confianza.\nPor outra banda empeñouse tamén nunha campaña de propaganda, para minimizar a entidade do andazo, afirmando que foron 750 e non 2000 os afectados, e que dentro deses os verdadeiramente relevantes non chegaban ao dez por cento\nPor outra banda empeñouse tamén nunha campaña de propaganda, para minimizar a entidade do andazo, afirmando que foron 750 e non 2000 os afectados, e que dentro deses os verdadeiramente relevantes non chegaban ao dez por cento. Fixo así, pois tiña unha tendencia a confundir os números reais, en especial os que en matemáticas son chamados números transcendentes, cos números imaxinarios ou cos irracionais. Pois calquera galega ou galego que vira cos seus propios ollos ou a través das fotos as Fragas do Eume, que vira a foto de Román para a axencia Imaxinarte, dunha vella enxugando os ollos co seu pano negro, sabe que ese dez por cento –mesmo se non fose máis dun dez por cento– é un número transcendente, dos que van dereitos ao corazón e ás tripas de todas as persoas que teñen corazón.\nCalquera galega ou galego sabe que ese dez por cento é un número transcendente, dos que van dereitos ao corazón e ás tripas de todas as persoas que teñen corazón\nMentres o país ardía coa febre. E as gavelas de prevención seguían desmanteladas.


Golpe mortal á economía do norte galego.\nXacobe Ferreiro 29/05/20\nO complexo industrial de Alcoa é un dos grandes motores económicos da Galiza. A factoría, instalada nos concellos mariñaos de Xove e Cervo, representa máis de 30% de Produto Interior Bruto (PIB) da provincia de Lugo, xera arredor de 1.143 empregos directos e 500 indirectos e a súa incidencia chega ao conxunto da actividade económica da zona. O centro de traballo, promovido polo Instituto Nacional de Industria (INI) na segunda metade da década dos 70 do século pasado e vendido polo Goberno de Aznar á multinacional estadounidense Alcoa a mediados dos 90, está formado por dúas fábricas dedicadas á produción de alumina e aluminio.\nA planta de alumina ocupa a 510 persoas e o seu capital é partillado en 60% por Alcoa España e en 40% pola empresa australiana Westminer Acquisition. A factoría dedícase á produción de alumina mediante a transformación da bauxita procedente das minas de Alcoa en Guinea Conakry, presentando uns resultados positivos nos últimos anos e non atopándose actualmente nunha situación crítica.\nÁs 534 persoas de aluminio que botan á rúa hai que sumar a máis de 250 das empresas auxiliares que traballan nos departamentos que van fechar\nA fábrica de alumino emprega outra metade do cadro de persoal do complexo de San Cibrao. O centro de traballo, propiedade na súa totalidade de Alcoa España, ten unha capacidade de produción de máis de 250.000 toneladas de aluminio ao ano, destacándose durante moito tempo como unha das factorías máis rendíbeis do grupo, até o punto de ser significada pola dirección da multinacional como exemplo de eficiencia.\nAs crises do aluminio\nA dirección da empresa e a representación sindical manifestaran nos últimos tempos dúbidas sobre a continuidade da factoría de aluminio de San Cibrao. A esta sensación contribuía a falla de interese da compañía por acometer novos investimentos que garantiran o futuro, a propia situación do mercado mundial que repercutía na conta de resultados da multinacional e as particulares circunstancias da industria electrointensiva no Estado español. Así as cousas, a planta da Mariña presentaba números negativos nos seus últimos exercicios contábeis, declarando perdas de 58 millóns de euros en 2018 e 63 millóns de euros en 2019.\nAlcoa xa adoptara medidas destinadas á redución da produción na Mariña, que provocaron unha perda de emprego nas súas empresas auxiliares. Ao longo de 2019 baixou a súa actividade en 11% após fechar diferentes series das cubas de electrólise, anunciando o pasado mes de abril novos retallos de produción e a paralización de determinados traballos de mantemento, o que levou as súas auxiliares Reymogasa e Cirgasa a presentar un expediente de regulación temporal de emprego (ERTE) para 50 traballadoras e traballadores. “Alcoa comeza a deixar morrer a fábrica”, sinalaba a sección sindical da CIG ao coñecer esta decisión, moi crítica cunha medida que representaba outra caída da produción de 10%.\nUn novo sinal sobre as intencións da compañía producíase tras anunciar o conselleiro delegado de Alcoa, Roy Harvey, un plan de desinvestimentos a nivel internacional. Así, o pasado mes de xaneiro, após recoñecer perdas na multinacional por un monto de 1.088 millóns de euros adiantaba un plan de revisión e axuste dos seus activos durante cinco anos e “desinvestimentos de activos non competitivos, actualizando os acordos laborais en tres países, implantando un novo modelo operativo e avanzando no proceso de avaliación de activos que anunciamos no anterior trimestre”.\nA sorte semellaba botada para unha fábrica que padecía o seu particular calvario derivado do actual marco eléctrico existente no Estado español para as grandes consumidoras de enerxía. A factura da luz representa 41% dos custos totais de actividade da factoría mariñá, cun consumo enerxético practicamente equivalente á metade do total galego e, por conseguinte, moi sensíbel a calquera oscilación no seu prezo e a falla dunha normativa estábel. Neste sentido, as dilacións do Executivo estatal en aprobar o Estatuto das empresas electrointensivas é unha das razóns esgrimidas pola multinacional para esta decisión.\nAlcoa é un dos grupos empresariais que máis axudas públicas recibe do Goberno do Estado. Segundo as cifras achegadas polo Ministerio de Industria, a multinacional estadounidense vai percibir nos últimos 10 anos arredor de 1.000 millóns de euros en subsidios estatais, destacando 121 millóns en 2015, 125 millóns en 2016 e 157 millóns en 2017. Nos últimos exercicios, a compañía suma ás subvencións procedentes das poxas para os grandes consumidores eléctricos promovidos polo Estado, achegas para bonificar os custos das emisións de CO2.\nO drama social e laboral\nA decisión adoptada onte pola multinacional representa un golpe moi duro para a economía do norte galego. A proposta da empresa contempla manter a actividade na factoría de alumina e paralizar a actividade nos departamentos de electrólise, eléctrodos e anexos da planta de aluminio, ficando só en funcionamento dentro da mesma a parte de fundición. Segundo indica a dirección da empresa á representación sindical, o seu obxectivo é fabricar entre 70.000 e 80.000 toneladas anuais de tocho de aluminio, se ben desde o comité de empresa desconfían das intencións da compañía e dubidan de que a fábrica este preparada para levar adiante eses traballos.\nAs consecuencias laborais das medidas anunciadas por Alcoa son moi graves. Así, a dirección da compañía ao dar conta “do inicio dun período de consultas para un despido colectivo” sinala que “este proceso afectaría potencialmente a 534 traballadoras” porén as cifras reais son moito máis elevadas. Nesta liña, desde a representación sindical apuntan a preto de 800 operarias despedidas, “xa que ás 534 persoas de aluminio que botan á rúa hai que sumar a máis de 250 das empresas auxiliares que traballan nos departamentos que van fechar”.\nNo mesmo sentido, non descartan novos despedimentos en cuestións de meses, na propia planta de aluminio. O presidente do comité de empresa José Antonio Zan cargou contra a dirección de Alcoa, cualificou a postura da empresa como “arbitraria, desproporcionada e vergoñenta respecto das traballadores”, e considerou “factíbel e viábel” a nacionalización da planta que “debe estar como primeira opción enriba da mesa”.\nPola súa banda, o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, sinalou que “non vai consentir ningunha medida de axuste da produción ou do emprego na fabrica de San Cibrao” e defendeu a volta ao sector público da produción primaria de aluminio. UXT apostou, tamén, pola intervención estatal de Alcoa , incluíndo a planta de aluminio como de alumina, após “as continúas chantaxes dos últimos anos”.\nA Mariña pide solucións\nO tecido social e económico da zona atópase en pánico após coñecer a decisión. A este respecto, desde as asociacións de comerciantes destacan o gran número de autónomas cuxa actividade depende de modo indirecto de Alcoa, con especial incidencia en sectores como o transporte, a hostalaría e o comercio retallista.\n“De Alcoa comemos todas”, sinala o alcalde de Foz e presidente da mancomunidade da Mariña, Francisco Cajoto nunha chamada aos rexedores da comarca para facer unha fronte común en defensa do emprego na factoría de San Cibrao. A sociedade da Mariña e a representación sindical demandan das diversas Administracións medidas para evitar o desmantelamento da factoría de aluminio. Así, a ministra de Industria, Comercio e Turismo, Reyes Maroto, sinalou que “coñecemos os problemas estruturais que ten Alcoa”, esixiu a multinacional “corresponsabilidade”, destacou as “moitas axudas públicas recibidas” por esta e chamou a empresa a reconsiderar a súa proposta.\nA Xunta da Galiza non semella disposta a asumir as súas responsabilidades en relación con Alcoa. O presidente galego, Alberto Núñez Feixoo aproveitou para cargar contra o Goberno do Estado que “tivo máis dun ano para evitar o feche e non o fixo, malia as súas promesas” porén non avanzou ningunha medida do Executivo galego para manter os postos de traballo nin solicitou á multinacional paralizar os despedimentos.\nCCOO, CIG e UXT piden nacionalizar Alcoa