Compra de automóbiles e mostra de vendas notariais. Para certificar o contrato de compra do coche | Sublimis\nCompra de automóbiles e mostra de vendas notariais. Para certificar o contrato de compra do coche\nDespois de decidir concluír un acordo sobre a compra dun coche, moitos poden preguntarse: como debería escribir este acordo e é necesario poñerse en contacto con un notario. Este artigo cubrirá a FAQlys para a preparación de documentos para a compra e venda de coches e a súa notarización.\nCal é a preparación\nPaso a paso para gardar unha venda e compra de coche\ncando un coche de compra de contrato de compra necesaria?\nEsta abreviatura é simplemente descifrada – un contrato de compra e venda. Como suxire o nome, este acordo conclúese ao transferir a propiedade dun vehículo a outro a cambio dunha certa cantidade de diñeiro. Un acordo está escrito por escrito e non require a presenza obrigatoria dun notario, polo tanto, non é necesario garantir o contrato cun selo. O documento pode ser escrito a man, enche un recurso en liña ou en forma de formulario impreso. O vendedor ou o comprador completan 3 copias do contrato, deixando unha copia á vez e enviando unha mostra á policía de tráfico cando o coche está rexistrado polo novo propietario. O rexistro do vehículo despois da conclusión do DCT debe ter lugar dentro de dez días.\nDocumentos necesarios para o rexistro\nPara escribir o contrato por ti mesmo, debes asegurarte de que o vendedor proporcione :\nPasaporte de coche;\nCertificado de rexistro (STS);\nPasaporte propio que confirma a identidade.\nO comprador, á súa vez, debe prepararse antes de concluír a transacción:\nO novo propietario é necesario para facer unha política de Osago tan pronto posible.\nEscribimos un contrato de venda e compra de coches\nComo cancelar un contrato de compra de coche\nComo mercar un coche a man : O procedemento de compra e venda\naluguer de vehículos para persoas xurídicas\nInstrucións non paso a paso para gardar a compra e venda dun coche\npara que a transacción sexa recoñecida como legal, o vendedor eo comprador Debe adoptar un enfoque responsable por escribir o contrato. O documento debe conter a seguinte información:\ndatos sobre a conclusión (data, mes e ano de sinatura do acordo);\ninformación sobre o vehículo;\nInformación sobre o estado técnico do coche (novo, usado);\nO custo do coche, que debe ser rexistrado tanto en forma dixital como en letras;\nTermos de pagamento e modo de transferencia (Pago único ou plan de pagamento);\nData de transferencia de todos os documentos e claves para o vehículo;\nAdemais, é posible indicar o período de garantía, a transferencia de accesorios ou gadgets adicionais coa máquina ou outra información acordada\nAlgunhas palabras deben Se pronunciase por separado na información do coche que se especificará no acordo de cambio de destino. Principalmente:\na súa placa de licenza;\nmarca, modelo e tipo de corpo de coche;\nAno de emisión;\no Cor rexistrado no pasaporte do vehículo;\nNúmeros: cadros, cabinas, carrocería, así como trailer, se está dispoñible;\ninformación sobre o número e o modelo do motor.\nImportante! En caso de dúbida sobre a autenticidade dos documentos proporcionados, recoméndase contactar a unha oficina de notario, cuxos representantes poderán verificar a exactitude do acordo e a legalidade da información especificada.\nComprobe a conformidade dos documentos que confirman a propiedade do vehículo cos datos do pasaporte do vendedor;\npara usar unha das opcións estándar para concluír un acordo que pódese atopar en internet ou tomadas das autoridades de inspección de transporte, que non perderán os puntos principais da transacción e tamén darán a oportunidade de prescribir condicións adicionais do acordo\nno contrato, é obrigatorio indicar a máxima información sobre o vehículo;\nAs sinaturas de todas as partes da transacción deben estar presentes en cada copia do acordo;\no contrato de compra e venda pode ser acompañado dun acto de aceptación e venda do coche;\nNon debe subestimar o custo do coche especificado no contrato para reducir a taxa de impostos de transporte, coma se fose necesario cancelar este contrato, o O comprador estará garantido Devolución da cantidade especificada\nEn caso de compra de coche novo Nun comerciante de automóbiles, o comprador non ten que preocuparse de como escribir correctamente todos os documentos, xa que os xestores de concesionarios de automóbiles coidarán a maior parte do traballo. Neste caso, o comprador debe:\nLer o acordo escrito con coidado.\nComprobe se a sinatura do representante do vendedor está certificada por un selo, ten o poder para asinar, se o contrato está escrito no seu nome.\nAo comprar un coche novo, o distribuidor debe proporcionar, ademais do contrato de compra, os seguintes documentos:\nPasaporte de vehículos;\nManual de coche;\nNotebook de servizo;\nDocumento que confirma o pago;\nchaves de coche ;\nPolítica de seguro para Osago, cuxa ausencia non permitirá o rexistro dun coche da policía do tráfico.\nAo comprar un coche novo, un certificado de rexistro (STS) e as placas son emitidas despois de que o coche está rexistrado co tráfico policial.\nProquir tamén sobre o número de copias e na execución do contrato de Acha coche.\nUnha peculiaridade da transacción de compra dun coche usado é que xa ten placas de licenza e rexistro, e despois da conclusión do contrato, o comprador debe Póñase en contacto co servizo de MREO e escribe documentos sobre o cambio de propiedade. Para iso, ten que quitarte con vostede:\nConfirmando a compra dun coche;\npasaporte de novo propietario do vehículo;\nun recibo de reembolso do imposto estatuto;\nsolicitude de rexistro.\nDespois de comprobar todos os documentos proporcionados, o novo propietario recibe un certificado de rexistro do rexistro do vehículo\nA conclusión dunha transacción de compra e venda dun vehículo pode intervir entre o vendedor eo comprador, as persoas físicas ou xurídicas.\nSe se celebra un acordo entre individuos, rexístrase a súa sinatura De acordo coas relacións de dereito civil descritas no código en cuestión. As dúas partes asinan un acordo, o pagamento generalmente realízase en efectivo, despois de que se establece un recibo para a transferencia de fondos, a cambio dos cales o comprador recibe un conxunto de chaves e a documentación do vehículo.\nSabías? As multas por velocidade comezaron a finais do século XIX. O primeiro recibo de violación de velocidade foi descargado en 1986 porque o coche acelerou a 13 km / h cunha velocidade autorizada de 3 km / h.\nrexistro da compra e venda dun coche entre persoas xurídicas\nUnha característica distintiva dunha transacción de venda e compra de coches entre persoas xurídicas é a necesidade de que as partes confirmen a súa autoridade legal para asinar este tipo de contrato. Neste caso, unha persoa xurídica debe ter:\nnúmero de rexistro de estado (OGRN);\nun número de identificación asignado a todos os contribuíntes (NIF);\nque acredite o nomeamento da organización da organización (protocolo ou decisión colectiva).\nComo resultado, o contrato debe conter:\no nome da organización na súa totalidade e, se é necesario, en versión abreviada;\nOs detalles do negocio do emprendedor ou a persoa autorizados a concluír unha preparación;\ninformación sobre a documentación que confirma as actividades da empresa;\nTin ou punto de verificación;\nnúmero de gravación principal do estado.\nentre persoas xurídicas e persoas físicas\nA situación de compra dun coche desde unha organización pode resultar da bancarrota, a optimización do traballo ou a renovación dos vehículos de entidade xurídica do parque. Ao mesmo tempo, a seguinte información é necesaria para concluír un contrato:\ndocumento de rexistro de coche;\nao lado de un individuo: un pasaporte que confirma a súa identidade;\na nivel legal – un certificado do NIF, os documentos legais e os xornais que confirman o poder para concluír unha transacción ou un acto que nomee a un administrador ou a Poder do avogado que dá o poder de asinar un acordo.\nO acordo entre persoas xurídicas e persoas físicas está rexistrado no formulario de acordos entre as persoas xurídicas, mentres que ao especificar detalles, completa información sobre Cada parte do acordo debe introducirse.\nCando é necesario un contrato de compra de coche notarial?\nPara escribir tal acordo, o vendedor eo comprador non necesitan ter educación legal ou solicitar a axuda de organizacións especificadas Ialles. Este acordo pode ser concluído de forma independente cun acordo verbal entre as partes e seguras por escrito en 3 copias, indicando todos os datos necesarios sobre o propietario, o comprador eo vehículo. Non necesita certificar o DCT cun notario en 2019 na Federación Rusa. Esta regra existía anteriormente, pero polo momento non é necesario.\nSempre é posible poñerse en contacto coa oficina de notario para garantir que o acordo foi escrito correctamente e no futuro non haberá máis preguntas sobre a súa autenticidade.\nNeste caso, unha chamada a unha oficina de notario pode parecer así:\nO notario recibe un paquete pre-montado de todos os documentos descritos anteriormente necesario para a conclusión dun acordo. O especialista produce coñecementos legais, despois de que o contrato está asinado e un selo está colocado alí.\nO notario escribe o contrato, que se asinou na súa presenza, despois de que se realice a certificación.\nAo concluír un acordo, é importante coñecer e verificar os seguintes tons:\nCada parte debe presentar os orixinais dos documentos, porque a sinatura do contrato con base en copias, incluso certificada, solicitará a cuestión a legalidade da transacción;\nO pasaporte non debe caduca, se non, o documento non é válido e non se pode empregar para concluír un acordo;\nson posibles multas impostas no coche. Para iso, debes usar un recurso especial no sitio web da policía de tránsito.\nContacte a un notario pode ser útil:\nEn caso de sospeitar a decencia de O vendedor ou o comprador ao concluír un acordo con persoas descoñecidas que responderon a un anuncio de Internet. Algúns defraudadores poden usar esquemas fraudulentos na conclusión dos contratos, incluíndo unha ou máis sentenzas no corpo do acordo, o que o fai máis tarde non válido;\nSe o coche ten unha historia “mala”, por exemplo, É baixo fianza ou estado de arresto. O notario é capaz de comprobar o coche con respecto a determinadas bases de datos e confirmar a ausencia de restricións legais;\npara confirmar os dereitos do vendedor para asinar o contrato. O especialista comproba o propietario do propietario do coche e do feito de que é libre de dispoñer da súa propiedade. As dúbidas sobre dereitos son posibles ao vender un coche despois dunha recepción de divorcio ou herdanza;\npara garantir a conclusión da transacción. O notario pode explicar todas as sombras do acordo e as consecuencias da súa sinatura.\nImportante! Se o coche foi comprado polos cónxuxes xuntos e é a súa propiedade común, á conclusión dun DCT, é necesario engadir un acordo escrito segundo cónxuxe para concluír un acordo.\nLista de documentos requiridos\nConcluír unha transacción cun notario non difire da sinatura dun acordo en si mesmo, polo que a lista de documentos segue sendo a mesma:\nDocumentos para un coche;\nOs pasaportes dos participantes da transacción, é dicir, o vendedor eo comprador;\ndocumentos que confirman o dereito do vendedor Para ter un coche;\nseguro de Osago.\nSobre a base desta documentación, o contrato típico, que contén información detallada sobre o vehículo, o vendedor eo comprador. Entón, está asinado e certificado por un notario, que dá ao acordo unha forza e unha fiabilidade adicional.\ncanto Custa legalizar un contrato\nServizos de confirmación notarial para a autenticidade do documento ao comprar un coche son opcionais, non obrigatorios. Non hai ningunha taxa porque os seguintes factores inflúen o prezo:\nO prezo da propia oficina, que pode variar por rexión, antigüidade do Especialista, prestixio.\nSabías? A raíña de Gran Bretaña ten unha longa experiencia de condución porque tomou a roda por primeira vez durante a Segunda Guerra Mundial, servida en tropas auxiliares femininas. Licenza de condución que non ten. Este privilexio pertence exclusivamente á súa maxestade, pero todos os outros membros da familia real tiveron que facer unha revisión para unha licenza de condutor.\nEn media, as taxas de rexistro serán:\nAo concluír unha transacción por menos de 1 millón de rublos. O notario levará 2 mil rublos por servizos + 3% do custo do coche especificado no contrato;\npara unha transacción superior a 1 millón de esfregar – de 0,5 a 1% do importe especificado no contrato de compra.\nAs accións no xulgado, que comprenden as obrigacións de aclaración do partidos ao acordo e as consecuencias da conclusión da transacción;\nServizos técnicos para escribir o texto do contrato, impresión de copias.\nHoxe, usar un notario non é unha acción obrigatoria cando unha conclusión DKT para un coche na federación rusa con todo, este enfoque dá confianza na fiabilidade e legalidade da transferencia de propiedade e fondos.\nO proceso de reinscrición dun coche consta de dúas partes principais: a conclusión dunha transacción de venda e compra, a era Un rexistro de automóbiles da policía de tránsito. Neste artigo, detallaremos a secuencia de accións de gravación e todas as sombras asociadas a elas.\nNon é necesario escribir un coche para novos pavillóns a menos que o venda a outro país (por exemplo, en Bielorrusia)\nO procedemento de renovación do automóbil inclúe dúas partes principais:\nCompra e venda de coches\nO vendedor e o comprador asinan un contrato de venda dun coche Nunha forma escrita sinxela en tres copias (segundo as novas regras, non é necesario certificalo cun notario). Podes descargalo no noso sitio web.\nRexistro coa policía de tránsito polo novo propietario.\nO procedemento de regattricing Un coche é o seguinte: Veña a MREO, onde se enche Nunha solicitude de rexistro de vehículos e agarde o sitio de inspección o inspector (despois de limpar todos os números nas unidades de coche), o inspector comproba todos os números e pon unha marca na inspección (a inspección é válida dentro dun mes). A continuación, dá a todos os documentos á oficina ao inspector de servizos e agarde na xanela ata que te chamen. Puxeron unha marca na gravación no TCP, emiten un certificado de rexistro e as novas placas. Se o desexa, pode manter os números do antigo propietario, non precisa pagar por novos.\nO rexistro de coches é xestionado polos servizos de rexistro e exame interbibliotecario (MREO) da policía de tránsito, que son estatais e comerciais.\nVenda de vehículos e contrato de compra\n¿Necesitas un certificado? Conta?\nAta o 31 de xullo de 2009, necesitaba un certificado de factura para comprar e vender un coche. Desde o 1 de agosto de 2009, a declaración de conta é substituída por un contrato de venda.\nContrato de vendas de automóbiles\n¿Debo certificar o contrato cun notario?\nDependendo da lei, o contrato de venda de vehículos non ten que ser certificado: unha forma escrita sinxela suficiente. Para protexerse dos defraudadores, debes comprobar coidadosamente o título do vehículo e do pasaporte da persoa coa que asina o contrato de venda.\nExemplo da solicitude de deseño e exemplo dunha solicitude de rexistro\nMoitos sitios, incluído o portal de servizos estatais, agora ofrecen descargar un exemplo dunha solicitude para a eliminación e rexistro dun coche. Non obstante, non ten que imprimir formularios de solicitude de Internet, xa que a maioría dos mreos aceptan só aplicacións manuscritas nas súas propias formas.\nque mreo elixe? Estado ou comercial?\nSó se pagan as taxas de estado\nMenos ficheiros d ‘esperando\nTraballar con todas as áreas\nAs colas son máis longas\nAlgúns só funcionan para dominios específicos\nDebes pagar un suplemento para os servizos\ntaxas de construción\nLista do MREO de Saint- Petersburg e a rexión de Leningrado\n003e MREO Estado de San Petersburgo e a rexión de Leningrado\n003e MREO comercial de Saint- Petersburgo e a rexión de Leningrado\nComo acelerar O procesamento de documentos en MREO?\nPara non facer cola, pode facer unha cita con antelación por un tempo preciso usando o sitio web www.gosuslug.ru. Os gravadores son tomados minuto por minuto. O sistema funciona tanto para o Estado como para o MREO comercial. A única advertencia é que os inspectores non aceptan solicitudes de gravación no sitio web www.gosuslug.ru.\nQue documentos son necesarios para rexistrar un coche (compra)?\nPasaporte do vehículo\nProxy notarial, se non está rexistrado polo propietario\nPagamento recibido do imposto estatal para as habitacións – se o primeiro O propietario non os deixou\nRecibir o pagamento do imposto estatal ao modificar o TCP ou a emisión dunha nova TCP\nTarxeta de diagnóstico de inspección técnica – para a gravación de Osago\nPolítica CTP: normalmente pode emitirse xunto ao MREO\nNon necesita proporcionar unha copia do morrer Clarificación aduaneira de carga por vehículos novos e usados importados desde o exterior. O estándar foi cancelado desde o 16.09.2012 pola policía de pedidos internos.\nCanto tarda en rexistrar un coche?\nA duración de todas as accións de gravación realizada polo inspector En MREO está resolto por unha orde especial do Ministerio do Interior. En total, o procedemento de cancelación non debe exceder dúas horas e media e rexistro – tres horas. Isto aplícase tanto ao MREO público como ao comercial. A única diferenza é que nos estados, as colas son máis longas: o período de espera non está regulado pola orde do Ministerio do Interior.\nPodo manter os meus números antigos?\nSi , o propietario do coche, eliminándoo do rexistro, pode escribir unha declaración que indica que as placas deben deixarse de almacenamento no MREO.Dentro de 30 días pode traer un coche novo e poñer números antigos nel.\nTeño que pagar impostos sobre a venda dun coche?\nSe ten un coche para máis que Tres anos, ten que pagar impostos e enviar calquera documento no Servizo Fiscal Federal\nSe ten un coche por menos de tres anos e vendes máis barato que iso se compras, non necesitas Para pagar impostos, pero ten que presentar unha declaración de impostos do servizo fiscal federal.\nA lexislación rusa RLA permite a conclusión dun acordo entre as partes sobre a compra e venda dun vehículo sen a participación dun notario .. Autoriza a conclusión deste documento por escrito. Con todo, esta indulgencia ten moitas desvantaxes e circunstancias vagas. Pode tal contrato que estea debidamente escrito sen notario? Ademais, ao comprar e vender un coche, é necesario comprobar o seu historial de crédito e outras obrigas, que, probablemente, nin sequera o fan.\nÉ difícil sobreestimar os servizos dun notario. Debe comprobar todos os documentos do vehículo e escribir correctamente o contrato. Acordo certificado especializado: un documento absolutamente legal que ningún tribunal pode invalidar. A diferenza dun contrato escrito que será escrito por non profesionais. Independentemente do grao de competencia xurídica das dúas partes, poden non poder predecir e incluír en documentación o que necesitas, compoñer con competencia e de acordo con todas as regras de dereito.. As situacións non son pouco comúns cando, durante as probas, o acordo escrito foi invalidado por mor de “pequenas cousas”. No caso da notarización, tal situación é practicamente imposible. Despois de todo, o especialista asume a responsabilidade, que está asegurada, o que significa que en caso de dano ao cliente, responderá coa súa propiedade.\nPor que moitas persoas optan por executar unha transacción sen representante Gabinete de noites A vantaxe dos seus servizos é obvia? A xente intenta aforrar! Despois de todo, os servizos de tal persoa son xeralmente caros. O seu prezo depende de diferentes circunstancias: esta é a visita do notario no lugar, a cantidade de traballo que realiza, etc. moitas razóns diferentes. E no caso dunha conclusión por contrato escrita que gasta diñeiro non terás que facelo. A franquicia deste procedemento atrae a moitas persoas, con todo hai un motivo para aforrar un problema tan importante? Despois de todo, estes aforros poden resultar posteriormente en perdas aínda maiores se o contrato non está escrito correctamente. Polo tanto, nesta situación, a mellor solución é poñerse en contacto con un notario experimentado con boas recomendacións e unha boa reputación.\nao cambiar a Propietario do coche, establécese un documento que confirma a venda do vehículo. No noso país, tal documento é un contrato de venda, que está asinado polas persoas que participan na transacción. No artigo, imos examinar as sombras do contrato e descubrir se é necesario certificalo cun notario?\nSegundo os últimos cambios de dereito civil, este tipo de transacción non require unha notarización, a O contrato está escrito de forma escrita sinxela.\nAínda que un contrato notarial para a compra e venda dun coche non é moi complicado de executar e que case todos poden concluír isto, os expertos recomendan, se é posible, a notariza o contrato. É por razóns de seguridade, porque tal transacción ten un valor bastante importante e non querería perder unha gran cantidade de diñeiro.\nOs beneficios dunha transacción feita nunha oficina de notario. Son o contrato De venda dun coche cun notario pode ser obxecto dunha chamada e compensación, ou que os bens poidan ser devoltos ao propietario orixinal. En caso contrario, se se producen problemas e preguntas, será prácticamente imposible probar a legalidade da transacción usando un documento non rexistrado.\nO rexistro dunha transacción por parte dun notario require a prestación dos seguintes documentos:\n– Pasaporte do vendedor e do comprador;\n– un documento que confirma que o vendedor posúe o coche;\n– Informe de avaliación do vehículo.\nDurante a execución da transacción, é necesaria a presenza de dúas partes. Primeiro de todo, un especialista comproba os documentos proporcionados, entón escríbese un contrato de venda e compra dun coche. Despois diso, o notario certifica a transacción, o contrato está asinado e buffered.\nSe o coche é propiedade común, comprou despois da voda, entón para formalizar o contrato, ten que invitar o segundo cónxuxe. Se o seu consentimento non está rexistrado pola sinatura adecuada, tal documento de forza legal non ten, o que significa que a compra non será válida. Como resultado, no futuro, o coche pode ser retirado do comprador por decisión xudicial.\nUnha vez concluído a transacción, o comprador debe poñerse en contacto co servizo de policía de tráfico para volver a rexistrar o coche. Isto debe realizarse dentro de dez días a partir da data de rexistro do documento. A inscrición ten lugar na presentación do contrato, non é necesario na presenza persoal do vendedor. Teña en conta que a gravación tardía do coche resultará nunha multa para o comprador.\nAgora imos falar sobre o custo deste servizo. O prezo en diferentes oficinas notarias é entre si. O custo do servizo está fixado a nivel lexislativo e consiste nunha taxa fixa e unha porcentaxe do prezo da transacción. En Moscova, a taxa fixa fluctúa en media preto de tres mil rublos. E a porcentaxe depende da transacción específica. Por exemplo, se o prezo do coche é inferior a 1.000.000 rublos, o importe da transacción será de 2.000 rublos e o 0,3% do importe do contrato.\nA compra e a venda dun coche nun notario constitúen unha garantía dos seus dereitos. Se tes dúbidas sobre a honestidade do vendedor, non dubides e use especialistas. Lembre que as transaccións a través dun notario son unha garantía de legalidade e paz de espírito no futuro.\nPrevious Post - Previous post: Drogas e medios de comunicación, unha parella infernal\nNext Post - Next post: Dream Cake: Significado


Bastilla - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA Bastilla ou Bastille Saint-Antoine -en galego Bastilla de Santo Antón-, foi unha fortaleza que protexía o costado oriental da cidade de París. Durante varios séculos cumpriu un papel fundamental na defensa da cidade, pero co paso do tempo perdeu a súa importancia estratéxica e converteuse en cárcere de estado. Estaba situada no sitio que actualmente ocupa a Praza da Bastilla (Place da Bastille).\n1.1 Toma da Bastilla\n1.1.1 Cronoloxía do 14 de xullo\n1.2 Demolición da Bastilla\n1.3 Palacio da Bastilla\n2 Detidos de sona\n3 A Bastilla hoxe\nDestinada a defender a porta de San Antonio, foi edificada durante o reinado de Carlos V, de 1370 a 1383 por Hugo Aubriot con catro torres, seguindo o modelo da época. As outras torres foron engadidas posteriormente. Medía 66 m de longo, por 34 m de ancho e 24 m de altura ao nivel das torres; estaba rodeada por fosos de 8 m de profundidade. As oito torres chamábanse: torre de Coin, da Capela, do Tesouro, da Condesa, da Bertraudière, da Basinière, do Pozo e da Liberdade.\nEnseguida a súa utilización militar resultou insuficiente e construíse un novo recinto. Utilizouse entón como fortín e lugar de recepción para Francisco I de Francia, antes de ser transformada en prisión do Estado polo Cardeal Richelieu.\nA historia da fortaleza da Bastilla leva unida a das Lettres de cachet, que eran cartas asinadas polo rei (ou polos seus ministros) que ordenaba ingresar en prisión sen xuízo. Tratábase dunha prisión confortable para as altas personalidades (aristócratas e burgueses), que dispuñan de verdadeiros departamentos con servizo e suculentas comidas. Con todo existía unha parte máis convencional non tan agradable para os prisioneiros comúns, e o edificio contaba tamén con celas de castigo (pero non alxubes) que servían de castigo aos prisioneiros insubordinados, como o famoso Latude.\nAdemais tratábase tamén dun pozo financeiro. Luís XVI, que xa tiña clausarado a Torre de Vincennes, queríaa destruír desde 1784. O pobo non parecía terlle temor realmente ao edificio, pero o Cahiers des doléances da cidade pedía a súa destrución. Como toda fortaleza impoñente, marcaba a paisaxe e unha demostración do poderío do rei (como a Torre do Amorne).\nToma da BastillaEditar\nA Bastilla representou o símbolo do inicio da Revolución Francesa. A importancia da toma da Bastilla foi magnificada polos historiadores románticos, como Jules Michelet, que quixeron facer dela un símbolo fundador da República. De feito, os artigos da época (baseados nas cartas dun participante nos acontecementos) a toma do forte levouse a cabo con poucos altercados e no medio dun ambiente case infantil. Miles de persoas querían invadir o forte para obter armas, este non estaba defendido máis que por unha presa de homes e a única morte sinalada, da que a historia fai mención, é a do gobernador Bernard Jordan de Launay.\nToma da Bastilla, cadro de Jean-Pierre Louis Laurent Houel (1735-1813) No centro apréciase o arresto do marqués de Launay.\nA Bastilla foi tomada o 14 de xullo de 1789 polos revolucionarios que ían en busca de pólvora. O pobo de París mostraba a súa inquedanza crendo que as tropas estranxeiras estacionadas ao redor de París non serían empregadas para reprimir a revolución. Constituír unha milicia de 48 000 homes sen armas. Os electores non puideran obter, o 13 de xullo, as armas dos Inválidos. O 14 de xullo un inxente xentío (de 40 a 50 000 persoas) presentouse diante dos Inválidos para apoderarse das armas. Para defender Os Inválidos existían uns canóns ao servizo dos seus ocupantes, pero estes non estaban dispostos a abrir fogo sobre os parisenses. Uns metros máis aló, rexementos de infantería e de artillería acampaban sobre a chaira do Campo de Marte, baixo as ordes de Pierre Victor de Besenval. Este reuniu a todos os xefes de cada rexemento para saber se os seus soldados cargarían contra os amotinados; unanimemente responderon que non. É o acontecemento máis importante do día. O xentío, ó que ningunha orde podía conter, escalou os fosos dos Inválidos, derrubou as cancelas e apodérouse duns 30 000 a 40 000 fusís, de doce canóns e un morteiro. Os parisenses estaban xa armados, só lles faltaba a pólvora e as balas. Corría o ruxe ruxe de que se atopan no castelo da Bastilla.\nCronoloxía do 14 de xulloEditar\nPierre de la Bastille au Musée Carnavalet\n10:30, baixo a presión do xentío, os electores de París reunidos na Cámara municipal, envían unha delegación ao gobernador da Bastilla, Bernard-René Jordan de Launay, para pedirlle que distribúa a pólvora e as balas aos parisienses que deben formar unha milicia burguesa. A delegación é recibida amablemente invitada, ata, a almorzar, pero non consegue convencer o gobernador.\n11:30, unha segunda delegación conducida polo cabaleiro Jacques Alexis Thuriot e Luís Ethis de Corny, é enviada á Bastilla. Sen resultado. O xentío armado cos fusís obtidos nos Inválidos apíñase fronte á Bastilla.\n13:30, os defensores da Bastilla (82 invalides e 32 soldados suízos destacados do rexemento de Salis-Samade), abren fogo contra os revolucionarios por orde do gobernador.\n14:00, unha terceira delegación encabezada polo abade Claude Fauchet é enviada á Bastilla.\n15:00, unha cuarta delegación (con Luís Ethis de Corny outra vez) acode a atoparse con Bernard-René Jordan de Launay, sen resultado ningún. A guarnición da Bastilla e os amotinados enfróntanse entre si.\n15:30, un destacamento de 61 gardas franceses dirixido por Pierre Hulin, antigo sarxento da garda suíza, chega á Bastilla con cinco canóns subtraídos esa mesma mañá dos Inválidos. Emprázanse fronte ás portas e pontes levadizos da Bastilla, disparan contra elas e a Bastilla capitula.\n17:00, o xentío invade a Bastilla, libera aos sete prisioneiros comúns que estaban encarcerados, apodérase da pólvora e das balas e leva á Cámara municipal a guarnición da Bastilla. Durante o traxecto, o gobernador é asasinado cortándolle a cabeza. Moitos invalides son asasinados. Os asaltantes tiveron un centenar de mortos e 73 feridos.\nDemolición da BastillaEditar\nA Bastilla empezouse a demoler a partir do 16 de xullo por un empresario privado que vendeu gran parte das súas pedras como recordo (pedras esculpidas representando a Bastilla en miniatura). Ata se transformou en obxectos de piedade e de culto todo o que se puido recuperar de carpintería e ferros forxados da vella fortaleza. A maior parte utilizouse para construír a ponte da Concordia.\nPalacio da BastillaEditar\nDesde o 16 de xuño de 1792 decidiuse que o lugar que ocupaba a Bastilla formaría unha praza chamada da Liberdade e que unha columna sería erguida nese lugar. Palloy puxo a primeira pedra, pero a construción non se levou a cabo. Instalouse unha fonte en 1793.\nNapoleón, nos seus proxectos de remodelización de París, propuxo, en 1808 construír un monumento en forma de elefante. Debería medir 24 m de alto e utilizaríase o bronce fundido dos canóns subtraídos aos españois. Poderíase acceder ao seu interior por unha escaleira situada nunha das súas patas. Pero só se realizou unha maqueta, a tamaño natural, en escaiola. Na obra de Victor Hugo, Os miserables, faise mención dela xa que a utilizou como refuxio de Gavroche. Esta maqueta foi destruída en 1846.\nDecidírase, en 1833, construír a Columna de Juillet, que estaba prevista elevar en 1792, pero que se inaugurou en 1840.\nDetidos de sonaEditar\nBastille, interior. debuxo de 1785 de Jean Honoré Fragonard Visitas aos prisioneiros.\nHugues Aubriot, o seu fundador\nO home da máscara de ferro\nO Marqués de Sade\nA Bastilla hoxeEditar\nAínda se poden contemplar algúns vestixios na plataforma da liña 5 do metro, na estación Bastilla pódese ver a torre da liberdade (na que estivo encerrado Sade), no distrito do boulevard Henrique IV.\nUn historiador francés Luís Madelin (1871-1956) fala da toma da Bastilla por uns "bandidos".\nDesde o 31 de xaneiro de 1879, o 14 de xullo é unha das dúas festas nacionais de Francia. Con todo, oficialmente, esta festa nacional non conmemora a toma da Bastilla, senón a Festa da Federación, que tivo lugar un pouco máis tarde, o 14 de xullo de 1790 na chaira do Campo de Marte. Pero o inconsciente colectivo francés parece asociar a festa nacional co suceso máis sinalado ocorrido un 14 de xullo; unha gran maioría de franceses apenas recorda o 14 de xullo de 1790.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: La Bastilla\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bastilla&oldid=4405940"\nÚltima edición o 14 de xullo de 2017 ás 08:08\nA última edición desta páxina foi o 14 de xullo de 2017 ás 08:08.


Feminismo da 1º Onda (III): Olympe de Gouges\nMarie Gouze naceu o 7 de maio de 1748 en Montauban, ao sur de Franza.\nEra a filla ilexítima dun aristócrata moi influínte da época (Jean-Jacques Lefranc de Caix de Lisle et de Pompignan) pero que foi recoñecida polo marido da súa nai, un carniceiro (Pierre Gouze). A súa nai (Anne-Olympe Mouisset) era filla dun comerciante de teas, dun familia da baixa burguesía. Marie recibiu unha educación humilde, a considerada acaída para unha muller da súa posición social. Aos 17 anos (1765) casárona cun home maior co que tivo un fillo. Non foi feliz durante o matrimonio e expresou o seu desexo de non volver a facelo cando aos 22 anos se quedou viúva (1770). O matrimonio tivo un fillo: Pierre Aubray.\nNeste punto decide tomar as rendas da súa vida. Renega do apelido do seu home (Aubray) e do seu pai (Gouze), toma como nome o apelido da súa nai Olympe e modifica o apelido do seu pai (de Gouge), pasando a chamarse Olympe de Gouge. Trasládase a París onde lle procura unha educación ao seu fillo mentres ela se adica a publicar. Relacionase coa elite literaria do momento nos salóns parisinos.\nAínda sendo filla ilexítima do marqués reclama os seus dereitos sobre a herdanza tanto económica como literaria. E preocupouse en cultivar o xénero dramático ao igual que seu pai. Publicou dramas cun marcado carácter social: “Os perigos dos prexuízos”, “Muller Misántropa”, “A necesidade do divorcio”, “O convento”, “Para a xente”, “Aristócratas e demócratas”, A escravitude dos negros”…\nDebido a súa labor a prol da abolición da escravitude foi membro do Clube dos amigos dos negros. Tamén escribiu dous ensaios acerca deste tema: “Reflexión sobre os negros” e “O mercado dos negros”.\nEscribiu novelas e artigos autobiográficos: “Olympe de Gouges, defensora non oficial de Luis Capet” (1792) e “Olympe de Gouges no Tribunal Revolucionario” (1793).\nPero esta muller non só escribe senón que tamén publica, coñecéndose ata 30 panfletos da súa autoría. Chega a dirixir un xornal: O Impaciente (L’Impatient), que lle servía de tribuna. Publicou: “As pantasmas da opinión política” (1792), “Resposta aos meus calumniadores” (1789), “Para salvar á Patria temos que respectar as tres ordes” (1789), “Proxecto sobre a formación dun Tribunal Popular Supremo Penal”, “Carta á xente”…\nTamén ten obras cun marcado carácter feminista: “Franza gardada por mulleres” (1789), “O senso dunha francesa” (1792), “Comunicación á convección, por unha verdadeira Republicana” (1793), “Un segundo proxecto de teatro e da maternidade” (1789).\nPero, sen dúbida, o seu texto máis importante é “Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadá” (1791).\nA Revolución Francesa constituíu unha arenga á igualdade universal entre persoas, pero ao final só quedou en teoría. Aínda que as mulleres tiveron un papel activo no proceso revolucionario, o novo goberno quixo relegalas de novo ao seu rol de amas de casa, obedientes e devotas esposas. Olympe reclama a igualdade real entre homes e mulleres, plasmada na participación delas na vida pública do país, na política e nas Asembleas. Reclama o dereito á propiedade, a educación ou o dereito a voto.\nA autora chama as mulleres a organizarse e identifica a dominación masculina como a causante da súa situación de inferioridade. Presentouse o escrito á Asemblea pero foi ignorado, moitas compatriotas revolucionarias mandaron cartas protestando por este feito pero correron a mesma sorte que Olympe.\nFoi participe na fundación da Societé populaire das femmes.\nAo igual que Montesquieu avogou pola separación de poderes. Foi moi crítica co terror xacobino e co goberno de Robespierre e Marat. Primeiro declarouse a favor da monarquía constitucional pero pronto asumiu os ideais republicanos dos Girondinos.\nO 2 de novembro de 1793 foi levada á guillotina acusada de sedición e monárquica (opúxose á morte de Luis XVI). Na súa maior obra escribiu que se as mulleres tiñan dereito de ir ao cadafalso tamén o tiñan de subir á tribuna… mágoa que non lle deran tantas facilidades para o segundo coma para o primeiro!\nE como adoita pasar ao longo da historia tentaron destruír o seu legado, posto que resulta moi complexo reconstruír a vida desta muller que transcorreu non hai 300 anos. E incluso a maior parte dos historiadores a tachan de ignorante e restan importancia aos seus escritos. Acúsana de cambiar de partido como de roupa e non atender aos designios da razón e deixarse levar polas súas emocións.\nFluctuaba dun partido a outro, segundo a súa sensibilidade e as ondas do seu corazón\n(Sazbón, Jose. Editor. Cuatro mujeres en la revolución francesa. Editorial Biblios. Colección Lado B. Buenos Aires 2007. Pág. 46)\nEla permitiuse a si mesma actuar e escribir acerca de máis dun asunto que a súa débil cabeza non entendía\n(Michelet, Jules. Le Révolution FranÇais. NationMaster.com)\nA muller non era considerada ninguén se non tiña un pai, un marido ou un amante que a protexera, ou sexa que ela non fixo máis que procurarse o que necesitaba\n(C. Cardona Gamio Ediciones 2005. http://www.ccgediciones.com/Sala_de_Estar/Biografias/olympegouges.htm)\nPublicado por Cousas de meigas en 17:44 No hay comentarios:\nEtiquetas: 1º Onda, Olympe de Gouges\nPublicado por Cousas de meigas en 23:07 No hay comentarios:\nAs ideas da Ilustración xunto coa Revolución Francesa contribuíron en grande medida ao nacemento do feminismo como movemento social pero tamén ao seu primeiro fracaso.\nOs grandes escritos desta época son:\n-Declaración de independencia dos Estados Unidos atribuída a Tomas Jefferson publicada o 4 de xullo de 1776.\nSupón a primeira formulación dos dereitos fundamentais do home:\n-Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán publicada o 28 de agosto de 1789.\nRecoñecemento da propiedade como inviolábel e sagrada\nDereito de resistencia á opresión\nDereito a seguridade e igualdade xurídica\nLiberdade persoal garantida\nMatizar que ámbalas dúas non presenta unha linguaxe sexista, que é o primeiro que se pode pensar ao lelas. Cando din home refírense exclusivamente aos varóns. As mulleres non desfrutan de ningún dereito.\nAs feministas máis importantes desta primeira onda son:\n-Olimpia de Gougues coa súa obra Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadá (1791)\n-Mary Wollstonecraft coa súa obra Vindicación dos Dereitos da Muller (1792)\nEn plena revolución francesa Etta Palm fundou Sociedade Patriótica e de Beneficencia das Amigas da Verdade, o primeiro clube formado unicamente por mulleres que buscaban a igualdade de sexos. Tamén se fundou nesta época o clube Asociación de Mulleres Republicanas Revolucionarias onde se discutían os principios liberais defendendo os dereitos das mulleres.\nComezaron a redactarse os Cuadernos de Queixas, escritos por todo tipo de mulleres reclamando:\ndereitos matrimoniais e respecto aos fillos\nDeixovos un fragmento do Caderno de Queixas e Reclamacións da anónima Madame B.B:\nPoderíase responder que demostrado, e con razón, que un nobre non pode representar a un plebeo, nin este a un nobre, do mesmo modo un home non podería, con maior equidade, representar a unha muller, posto que os representantes deben ter os mesmos intereses cos representados: as mulleres non poderían pois, estar representadas máis que por mulleres.\nOs cadernos, e polo tanto as queixas das mulleres, foron ignoradas. A Revolución francesa pregonaba aos 4 ventos os ideas "Liberté, égalité, fraternité" pero só foron aplicábeis aos varóns. As francesas e o resto de mulleres europeas saíron desta época moito peor.\nPor exemplo en Franza en 1973 quedaron oficialmente excluídas de calquer dereito político. No mes de outubro pecharon os clubes femininos e prohibiuse a reunión de máis de 5 mulleres na rúa. En novembro executouse a O. de Gouges. Houbo numerosos encarcelamentos e, finalmente, en 1795 prohibíuselle ás mulleres a asistencia a asembleas políticas.\nPublicado por Cousas de meigas en 10:48 No hay comentarios:\nEtiquetas: Cadernos de queixas, declaración, Mary Wollstonecraft, Olimpia de Gouges\nPublicado por Cousas de meigas en 21:19 No hay comentarios:\nProtofeminismo VI: Muller e Reforma\nA Reforma protestante ten dous efectos na muller. Un negativo, posto que co peche de conventos perdeu o acceso á cultura e unha alternativa ao matrimonio, e outro positivo, a atención dos necesitados/enfermos recaeu nas mulleres laicas o cal terá importantes repercursións.\nO prototipo de muller protestante é Catherine Von Bora (cun carácter forte, independente, traballadora e que saca adiante a familia sen case axuda do seu marido pero que non ten opinión en asuntos da vida pública) pero tamén atopamos mulleres como Katherina Zell que axuda aos necesitados, predicaba en público (fíxollo no funeral do seu marido) e buscaba solucións aos problemas sociais.\nNomear como precursoras do debate feminista ás mulleres que defenderon o valor das mulleres baseandose nos textos bíblicos. Margarita de Angulema, raíña de Navarra, publicou "Espello da alma pecadora". Nesta obra asume a igualdade do home e a muller en relación coa divinidade. Evitou a persecución grazas a súa posición.\nEsta reinvindicación da muller baseándose na Biblia ten o seu precursor no proto-feminista Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim, que na súa obra "Of the Nobility and Superiority of the Female Sex". Nos seguintes séculos máis homes ergueran a súa voz a favor das mulleres.\nOs movementos relixiosos disidentes dentro do protestantismo son importantes por ter unha visión igualitaria do home e a muller. Un exemplo son os Anabaptistas, século XVI, que permitían que homes e mulleres exerceran as mesmas funcións dentro da comunidade, por exemplo a predicación. Mais estas mulleres eran perseguidas polo resto de igrexas.\nDentro da teoloxía feminina atopamos a Ann Lee, seguidora dun grupo disidente dos cuáqueros: os Sherks, que predicaba a existencia dun deus andróxino cunha parte masculina e outra feminina. A súa contemporánea Joanna Southcort escribiu 65 libros narrando as súas visións, segúns as cales, ela era a elexida para anunciar a segunda chegada de Cristo á Terra posto que dunha muller naceu, entre mulleres morreu e a mulleres se lle apareceu resucitado.\nEntre as clases altas nomear as bluestocking: amantes da cultura, que lles gustaba estar rodeadas de escritores e artistas, pero sen entrar na defensa da muller. Un exemplo sería a Raíña Cristina de Suecia. Porén, tamén atopamos mulleres que formularon propostas para mellorar a educación das mulleres, por exemplo: Lettice Cary, Hannah Woolley, Bathshua Makin ou Mary Astell. Ademais do francés Poulain de la Barre, quen publicou De l'egalité des deux sex (foi traducida ao inglés baixo o título The Womans as Good the Man). Defendía que as mulleres tiñan a mesma capacidade que os homes para calquera función na sociedade, menos a xefatura militar.\nPublicado por Cousas de meigas en 12:53 No hay comentarios:\nA querelle das femmes foi un longo (no anterios post dixen 3 anos, mentira) que abarca a Baixa Idade Media, a Idade Moderna ata chegar aos tempos da Revolución Francesa.\nFoi un debate filosófico, político, técnico, literario...no que se trataba de demostrar a inferioridade natural das mulleres fronte aos homes. Xustificando deste xeito, os sentido do valor do feminino e do masculino e, consecuentemente, a posición de homes e mulleres na orde social (familia, política, cultura...).\nEstivo moi vinculado ao mundo das Universidades e, polo tanto, ao mundo ecelsiástico culto, antes de que xurdira o Humanismo.\nEste debate consta de dúas fases:\nA primeira é un movemento social, protagonizado por mulleres,que recibe o nome de Frauenfrare (Cuestión de mulleres). Foi un movemento inconexo de mulleres que rexeitaban o estilo de vida imposto pola sociedade e se autoorganizaban en casas ao marxe da sociedade. Xa falamos delas, son as beguinas (Protofeminismo III: As beguinas).\nA segunda é de caracter académico, supuxo o triunfo da concepción que tiña a filosofía aristotélica no tocante ao que supón ser home e muller, "A Polaridade dos sexos". Nela o filósofo afirma que homes e mulleres somos moi diferentes e ratifica a superioridade masculina fronte á feminina. O triunfo desta teoría prodúxose en 1255, cando a Universidade de París fixo de lectura obrigatoria os textos do autor. Impóndose á teoría que sostiveran mulleres como Hidegard von Bingen (Protofeminismo II) ou Herralda de Hohenbourg, que defendía a "complementaridade dos sexos" afirmando que homes e mulleres somos diferentes pero iguais en "valor". Mencionar que hai unha terceira teoría que defende a "unidade dos sexos" afirmando que homes e mulleres son iguais e non existen diferenzas significativas entre eles.\nAo comezo só participaban homes defendendo ou detractando a superioridade natural dos homes, pero isto cambiou cando Christine de Pizán comezou a opinar tamén sobre o tema.\nQue non se acuse de senrazón, arrogancia ou presunción por ousar, eu muller, opoñerme e replicar a un autor tan sutil, nin de reducir o eloxio debido á súa obra, mentres que el, soamente home, ousou difamar e acusar sen excepción a todo o sexo feminino.\nO protagonismo desta autora no debate e a difusión das súas obras converteron a querelle das femmes nun fenómeno internacional que chegaría ata a Revolución Francesa. A partir deste momento participaran homes e mulleres na disputa e foron estas primeiras pensadoras as que se negaron a aceptar o que os homes dicían do corpo feminino e da necesaria subordinación das mulleres a eles. Formularon o principio fundamental, aínda vixente hoxe, que di que esa subordinación é de carácter social e non fisiolóxico. Identificaron o concepto de xénero pero sen nomealo. (Escribo parte do fragmento do post anterior cunha ampliación, é interesante lelo despois de matizar estes puntos)\nPorfío no parecer, e ninguén poderá manter o contrario, de que se fora costume mandas ás nenas ás escolas e fixéranlles logo aprender as ciencias, cal se fai cos nenos, elas aprenderías a perfección e entenderían as sutilezas de todas as artes e ciencias por igual que eles... pois... aínda en tanto que mulleres teñen un corpo máis delicado que os homes, máis débil e menos hábil para facer algunhas cousas, tanto máis agudo e libre teñen o entendemento cando o aplican. [...] Porén, non hai dúbida de que a Natureza os forneceu cos mesmos dons físicos e intelectuais que proporciona aos homes máis sabios e eruditos que podamos atopar nas grandes vilas ou cidades. Todo isto débese á falta de estudo, o que non exclúe que, tanto entre homes como entre mulleres, algúns individuos sexan máis intelixentes ca outros. Agora, para ilustrar a miña tese da similitude de intelixencia entre o home e a muller, heiche contar o caso dalgunhas mulleres de grandes facultades intelectuais que acadaron un saber profundo.\nA querelle das femmes tamén chegou corte de Castela. Mulleres como María de Zayas esribiu a favor da educación e analizou os motivos da inferioridade feminina:\nQue razón hai para que eles sexan sabios e presuman de que nós non podamos selo? Isto non ten, ao meu parecer, máis resposta que a súa impiedade ou tiranía en encerrarnos e non darnos mestres.\nNo tocante a homes que defenderon a educación feminina e denunciaron a infravaloración da intelectual feminina temos ao Padre Feixóo, o Padre Sarmiento e Vicente de Seixo.\nPublicado por Cousas de meigas en 13:19 No hay comentarios:


Moda xusta e ecolóxica en Galicia | Arbore - Alimentos Ecoloxicos en Vigo, Galicia\nRespectuosa co medio, coa saúde e cos dereitos dos traballadores. Este é a marca que diferencia a roupa da deseñadora María Almazán, que dende o seu taller de Gondomar lles proporciona ós consumidores unha alternativa á roupa de "usar e tirar" das multinacionais téxtiles. Algodón orgánico e liño libres de pesticidas e transxénicos e adornadas con materiais reciclados son o piar fundamental dunhas pezas ideadas e confeccionadas por ela mesma. Á venda dende hai un ano no seu blogtejidosecologicos.blogspot.com, a colección de primavera-verán feminina, masculina e infantil foi presentada onte no local da ONG Amarante en Compostela, co que a deseñadora estableceu unha estreita colaboración no marco da súa campaña Roupa limpa.\nO medio non é o único beneficiado polo proxecto desta moza emprendedora que, tras anos traballando no departamento de compras dunha grande empresa, decidiu rachar con todo e aproveitar o seu labor para potenciar o consumo consciente. "As grandes compañías recorren a países sen infraestruturas, con fábricas que caen e con condicións laborais infrahumanas cun único obxectivo: abaratar custos", asegura María, que puido comprobarin situ o lado máis escuro da moda. "Ver aquelas persoas cosendo no chan de pisos sen luz nin ventilación durante máis de dez horas faiche reformular moitas cousas", asegura María, para quen as visitas ós talleres téxtiles da India se converteron nunha auténtica lección de vida. O choque máis grande: pasar de ver rapaces de 15 anos ou menos cosendo sentados nun taburete durante máis de dez horas as pezas que os mesmos adolescentes na outra parte do mundo mercarán compulsivamente, levados pola moda do usar e tirar. "Estas duras condicións laborais non lles serven ás comunidades para saír adiante, xa que unha vez que ser organizan e reivindican melloras para prosperar, as empresas deixan de traballar con eles", explica María, quen denuncia como as multinacionais presionan cada vez máis para que ningúen visite os talleres e seguir así ocultando a cara máis fea deste mundo. Desterrar estas malas prácticas é, a día de hoxe, case unha utopía. Atopar uns provedores de tecidos xustos e ecolóxicos foi unha tarefa tan complicada que case fai desistir a María no seu intento por facer outro tipo de moda. Finalmente, a organización de comercio xusto Fairtrade púxoa en contacto cun matrimonio inglés que montou unha cooperativa local na India de produción de algodón orgánico, que inclúe dende o cultivo ecolóxico ós teares onde as condicións laborais son respectadas.\nO resultado de todo este esforzo son unhas pezas que, en aparencia, non se diferencian das presentes no mercado pero que contribúen a un mundo máis xusto e ecolóxico. Así o entenden os numerosos clientes que xa se visten coas pezas de María Almazán, que se mostra sorprendida da enorme conciencia ecolóxica que existe na nosa comunidade. "Galicia está á vangarda, cunha sociedade moito máis concienciada que noutras cidades como Barcelona", destaca esta moza metade de Soria e metade de Madrid. De feito, os seus principais compradores son "xente consciente e madura, consumidores habituais de agricultura ecolóxica e que agora dan un paso máis no téxtil". Ademais, María foxe das tallas convencionais, facendo pezas adaptables a cada corpo, que leve á xente a trocar o "merco no que caibo" por "merco o que me gusta".\nCrear unha rede de xastres "verdes"\nA Alternativa téxtil de María é unha iniciativa pioneira na comunidade, que a deseñadora afincada en Gondomar espera ver medrar en pouco tempo. Responsable de numerosos cursos de patronaxe e confección, María está en contacto con outros deseñadores ós que xa lles facilitou os seus materiais xustos e ecolóxicos co obxectivo de estender esta tendencia e crear unha verdadeira alternativa verde.\n"Quedadas" e tendas propias\nAdemais do blog, as pezas da colección primavera-verán poderán mercarse nas tendas que Amarante ten en diversas cidades galegas, así como noutras tendas específicas nas que María xa acordou introducir a súa roupa de forma permanente. Non obstante, na súa cabeza está a idea de organizar cada certo tempo "quedadas" en diversos puntos de Galicia onde poder ofrecer a súa roupa e a súa testemuña.


Unanimidade no Parlamento para pedir ao Estado que inicie a reclamación xudicial de Meirás\nEuropa Press 11 julio 2018 18:01 h.\nPazo de Meirás Parlamento de Galicia 19 de Meirás\nAna Pontón recibe aos 19 de Meirás no Parlamento. PEPE FERRÍN\nAs discrepancias sobre usos e unha posible indemnización non impediron chegar a acordo: "Non deixemos morrer esta oportunidade"\nTodos os grupos políticos con representación no Parlamento de Galicia acordaron urxir á Xunta que proporcione a documentación necesaria e inste ao Goberno a que inicie as accións legais para a recuperación do Pazo de Meirás, coa vontade expresa de que isto non supoña "un novo custo para o pobo de Galicia".\nO acordo unánime naceu a raíz de tres proposicións non de lei presentadas polos grupos de PPdeG, En Marea e BNG neste sentido e que, tralo diálogo entre as formacións, levaron a un único texto consensuado.\nNa proposición aprobada, en Parlamento recoñece o traballo realizado "desde fai anos" por historiadores, asociacións de memoria histórica, Xunta pro Devolución do Pazo e outras institucións na recuperación deste ben patrimonial.\nDo mesmo xeito, insta á Xunta a "remitir urxentemente" o informe elaborado pola Comisión de Expertos ao Estado, "coa petición de que se realicen as accións legais" necesarias para reintegrar o Pazo de Meirás "ao ámbito dos bens de dominio público da Administración Xeral do Estado", como propón este informe.\nA maiores, solicita que a Xunta se adhira a esta acción legal en canto sexa exercida e expresa a súa "vontade" de que a recuperación deste ben para o patrimonio público "non implique un novo custo".\nAPOIO Á UNANIMIDADE. Malia que as iniciativas tocaban aspectos diferentes, desde os grupos apelouse reiteradamente durante o debate á necesidade de alcanzar un acordo de unanimidade que permitise fixar unha postura galega na materia.\n"Non deixemos morrer esta oportunidade, sería unha deslealdade coa xente que pelexou por iso", dixo, durante a súa intervención, o deputado de En Marea Antón Sánchez, que afeou esta "infamia" que "dura xa varias décadas" e destacou que "hai acordo no fundamental" malia as "diferenzas de matiz".\nA "entrega do Pazo de Meirás" foi, para o deputado, un "expolio organizado polas autoridades e membros da contorna franquista", algo que, segundo as súas palabras, require o apoio de todos os representantes públicos para "recuperar para o pobo a dignidade e os bens roubados".\nNa mesma liña, a deputada nacionalista Ana Pontón confiou, antes de chegar ao acordo, en que todos os grupos políticos soubesen "estar á altura do reto" suscitado para a recuperación de Meirás.\nO deputado popular Pedro Puy foi o que fixo máis fincapé na necesidade de que o acordo que se aprobase na sesión deste mércores contase co apoio unánime dos grupos, algo que, na súa opinión, demostraría "a superioridade moral da democracia sobre a ditadura".\n"O pazo de Meirás debe volver ao patrimonio público porque nunca deixou de ser público", dixo o deputado socialista Xoaquín Fernández Leiceaga durante a súa intervención no debate, na que eloxiou o carácter "plural" e "técnico" do informe da Comisión de Expertos e garantiu "todo posible para alcanzar o consenso" que, finalmente, se produciu.\nINDEMNIZACIÓN. Un dos puntos discordantes do debate foi a posibilidade de que a demanda civil suscitada para recuperar este ben abra a porta a indemnizar aos herdeiros do dictador, algo que suscita o informe da comisión de expertos impulsada polo Goberno galego.\nNeste sentido, Antón Sánchez opúxose de pleno a que a iniciativa contemplase esta posibilidade, xa que considerou que se trata de anticipar a situación, á vez que apostou por que a recuperación se faga "sen custo para as arcas públicas".\n"¿Para que anticipar esa conclusión? Se un xuíz logo estima a demanda e fixa unha indemnización, xa se verá o que se fai", dixo Sánchez.\nNa mesma liña, Ana Pontón considerou que esta indemnización sería unha "humillación" que "houbese algún tipo de indemnización" por "devolver o roubado".\n"Si o acordo é que indemnicemos á familia Franco, non imos estar nese acordo", dixo a deputada do BNG, que esixiu que a recuperación deste ben "non teña ningún tipo de novo custo para o pobo galego, que xa o asumiu no seu momento".\nSobre esta cuestión, Xoaquín Fernández Leiceaga tamén recordou que neste caso será "un xuíz" e "un procedemento xudicial" os que decidan "si vai haber unha indemnización", tralo que indicou que non está "a favor da incautación de bens, si non de seguir as regras".\nPara concluír, o PPdeG, en voz de Pedro Puy, defendeu a mención á posibilidade de indemnización aos Franco alegando a necesidade de recordarlle ao Goberno que "contraponga os custos" que supuxo para as arcas públicas este patrimonio no caso de que un xuíz estableza algún tipo de compensación.\nNo entanto, os grupos acordaron finalmente expresar a vontade de que non exista un custo para os galegos neste proceso.\nINFORME DA DIPUTACIÓN. Durante o debate, os grupos da oposición reclamaron tamén que, ademais do informe de expertos encargado pola Xunta, remitísese ao Goberno central o estudo realizado pola Diputación da Coruña, mentres que o PPdeG aferrouse ao realizado a iniciativa do Goberno galego.\nDo mesmo xeito, tanto En Marea como BNG reclamaban que se incluísen no acordo parlamentario os posibles usos futuros do Pazo de Meirás, que vincularon á Memoria Histórica.\nNesta liña, Ana Pontón rexeitou que o espazo poida converterse en "un circo" e reivindicouno para a "recuperación da Memoria Histórica", mentres que Antón Sánchez expresou a "vontade de converter Meirás nun símbolo democrático e destinado a usos públicos centrados na Memoria Histórica galega".\nSobre esta cuestión, Pedro Puy pediu aprazar estas consideracións ata que haxa unha decisión sobre a titularidade. "Oxalá teñamos que debater os usos", dixo.\nOS 19 DE MEIRÁS. Na proposición presentada polo BNG incluíase ademais unha reclamación expresa para que o Parlamento galego reclamase ao Estado a "ilegalización" da Fundación Francisco Franco.\nAna Pontón recordou na súa intervención que "o fascismo é incompatible coa democracia" e considerou a existencia desta fundación "unha aberración democrática". "É feriente para a democracia, para as vítimas e para a dignidade do país", explicitou.\nDo mesmo xeito, o BNG pediu que o Parlamento "mostre a súa solidariedade" coas persoas que "están sendo perseguidas" pola familia Franco a raíz dun acto "democrático", en referencia aos 19 militantes denunciados por ocupar o Pazo de Meirás.\nO representante de En Marea tamén se mostrou de acordo con esta petición e apuntou que si tanto o proceso contra estas persoas como a recuperación do Pazo "non saen así, o que haberá que concluír é que esta lexislación non é xusta".\nPola súa banda, o deputado popular Pedro Puy rexeitou "mollarse" nunha cuestión que "está sub iudice". No entanto, deixou ver o apoio a esta reivindicación. "O Partido Popular, nun preito, está cos que foron ao Pazo de Meirás e non coa familia Franco, non teña dúbida", respondeu a Pontón.\nFinalmente, as peticións do BNG votáronse por separado e foron rexeitadas coa oposición do PP e a abstención do PSdeG.\nTras coñecer o acordo, a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica emitiu un comunicado no que felicitou aos partidos políticos polo "esforzo" de chegar a este texto, que demostra a "madurez democrática" de Galicia e que marca "un antes e un despois" nesta reivindicación.\nLos sindicatos presentan una demanda de nulidad contra el Ere en Vestas por "mala fe"\nEl restaurante Alberto.2 abre sus puertas\nUnanimidade no Parlamento para pedir ao Estado que inicie a...\nO Sergas di que "non existe unha derivación" de pacientes á privada en Vigo


O monte... ¿é de todos? - Biodiversidade do Deza\nO monte... ¿é de todos?\nCando saimos a desfrutar dunha xornada no monte, rara vez nos atopamos con trabas ou atrancos á hora de transitar. Paseamos, corremos, percorrémolo coa nosa bicicleta, co noso vehículo, fotografámolo, apañamos unhas poucas castañas, uns cogomelos, uns arandos... En resumo, desfrutámolo sen que a maioría das veces ninguén nos poña ningún impedimento.\nFoto cedida: @SendeirosdoCandan\nEstamos acostumados a escoitar iso de “o monte é de todos”, “todos temos dereito”, “hai sitio para todos”, pero... ¿é iso realmente certo?, ¿é o monte de todos?, ¿podemos facer o que nos pete no monte?.\nA resposta é non, o monte non é de todos, aínda que sexa responsabilidade de todos.\nTendo isto en conta, debemos ser conscientes de que para desfrutalo, ou para que nos deixen desfrutalo, debemos coidalo, respectalo e cumprir unha serie de normas.\nA lei 7/2012, do 28 de xuño, de Montes de Galicia, clasifica aos montes segundo a súa titularidade en públicos e privados, considerando montes públicos os pertencentes ás administracións públicas e outras entidades de dereito público, e montes privados aos montes veciñais en man común.\nSen ir máis lonxe, a cuarta parte do territorio galego, máis de 700.000 hectáreas, corresponden a monte veciñal en man común, xestionado por 2.800 comunidades de montes.\nEse carácter de monte privado, adxudicado aos montes veciñais en man común, toma especial relevancia por canto pode limitar a libre circulación por eles para o resto de cidadáns. Os montes veciñais en man común son bens de natureza xermánica, pertencendo colectivamente e sen atribución de cotas, ás respectivas comunidades veciñais titulares.\nDeste xeito, ao ser os montes veciñais de propiedade privada, en ningún caso se pode considerar que son de dominio público. E iso inclúe os camiños, pistas e carreiros que transitan polo interior deles.\nNa nosa Comarca, a gran maioría dos montes son veciñais en man común, e polo tanto, de titularidade privada:\nMontes en man común na Comarca do Deza (Fonte: Consellería do Medio Rural)\nA XESTIÓN DO MONTE FORESTAL.\nA Lei de Montes de Galicia establece o dereito que ten a persoa ou entidade titular dun monte á súa xestión e aproveitamento, sempre que se desenvolva segundo o establecido na normativa en vigor. A comunidade titular conta cunha serie de dereitos sobre os seu montes, entre os que destacan o aproveitamento sostible dos recursos existentes, podendo protexer e acoutar as súas propiedades segundo o establecido no artigo 44, limitando a circulación e o acceso aos mesmos.\nPero ademais dos seus dereitos, a persoa ou entidade xestora do monte, debe atender a unha serie de obrigas entre as que destacan:\nTomar as medidas preventivas e de control con respecto a calquera tipo de dano.\nConservar a biodiversidade, o réxime hidrolóxico e o resto de valores ambientais, históricos e culturais que poidan atoparse no monte.\nConservar e manter o chan natural e a masa vexetal existente, nas condicións precisas para evitar a erosión e os incendios forestais.\nPor norma xeral, as comunidades titulares dos montes veciñais non teñen especial interese en limitar a circulación polos seus montes, sendo habitual que participen de forma activa na promoción de eventos ou actividades que teñan relación co uso deportivo e social do monte.\nPero ollo!, isto sempre que estas actividades, non sexan contrarias ás súas obrigas e ao seu compromiso co coidado das súas terras.\nO APROVEITAMENTO DOS PRODUTOS E SERVIZOS DO MONTE VECIÑAL E A COMPATIBILIDADE CO USO SOCIAL E RECREATIVO DO MONTE.\nSegundo a Lei de Montes, a “actividade forestal” é toda acción material relacionada coa conservación, mellora e aproveitamento dos montes (a madeira, os pastos, a caza, os cogomelos, as aromáticas, froitos, etc.), así como a subministración de servizos como o sociorecreativo, paisaxe, protección dos recursos hídricos, do aire e do chan e da cultura e do coñecemento forestal.\nEstes servizos adoitan definirse no instrumento de ordenación do monte para que sexan tidos en conta á hora de planificar os traballos que se van desenvolver e garantir unha plena compatibilidade entre o uso social, recreativo e forestal.\nNo caso de montes próximos a núcleos urbanos con elevada poboación, onde a demanda dos servizos sociais e recreativos é elevada (e en constante aumento), o uso social e recreativo debe ser tido en conta de forma máis destacada.\nPor iso a Lei de Montes, estableceu a posibilidade de que, tanto a administración forestal coma os propietarios, poidan fomentar a creación e mellora dos montes periurbanos para fins sociais e educativos, regulando o seu goce baixo o “principio de respecto ao medio natural”.\nO artigo 5 da Lei de Montes de Galicia, refírese a unha “función social” en termos ambiguos e só no apartado 3 dese artigo indica certa obriga por parte da consellería competente en materia forestal, de promover a dispoñibilidade dos montes ou terreos forestais para fins sociais, educativos, ambientais e recreativos.\nEn calquera caso, e coa obriga de protexer os elementos do patrimonio que se identifiquen dentro da superficie xestionada, en ningún momento establece que os titulares dos montes veciñais estean obrigados a dedicar a superficie do seu monte para esas funcións sociais.\nSe o fan, é por vontade propia.\nO ACCESO DE PERSOAS E VEHÍCULOS AO MONTE.\nA Lei de Montes estatal establece que o acceso público aos montes será obxecto de regulación polas comunidades autónomas, as cales deberán definir as condicións nas que se permitirá a circulación de vehículos de motor por pistas forestais situadas fóra da rede de estradas e a través de terreos forestais.\nA Lei de Montes e da Lei 3/2007 de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais establecen unha serie de limitacións e restricións ao libre acceso e circulación por superficies forestais en época de alto risco (que, por regra xeral, comprende entre o 1 de xullo e o 30 de setembro), que tamén afectan aos propietarios e que se converte nunha limitación de importancia á hora de poder dar un uso social ou deportivo a determinadas parcelas.\nO feito de que a lei permita o acceso cando o índice de risco de incendio non sexa moi alto “non implica que o acceso a un monte veciñal sexa libre” e, polo tanto, “debería contarse con autorización para poder acceder, circular e permanecer dentro do mesmo”.\nA Lei de Montes de Galicia, prohibe a circulación de vehículos de motor por pistas forestais que non sexan de uso público ou situadas fóra da rede de estradas do Estado, salvo que existan servidumes de paso (neste caso, nunca en condución deportiva), para a xestión agroforestal (incluíndo a actividade cinexética e piscícola) e para a realización dos labores de vixilancia e extinción.\nNon é necesario informar desa limitación mediante carteis, aínda que para que unha persoa poida ser sancionada por acceder ao monte con vehículo de motor por unha pista forestal é necesario que estea informada desa limitación mediante o correspondente cartel informativo.\nEn todos os casos, o usuario será sempre o responsable de todos os danos ou prexuízos que puidesen ocasionarse, tanto a si mesmos como a terceiros.\n¿QUÉ SE ENTENDE POR PISTA FORESTAL?\nO monte veciñal adoita estar atravesado por diversas infraestruturas con diferentes implicacións en canto a circulación e acceso.\nTodo camiño de tránsito rodado, sexa de titularidade pública ou privada, fóra da rede de estradas e que estea vinculado coa xestión forestal e situado en chan rústico de protección forestal terá a consideración de “pista forestal”, polo que en ningún caso terá a consideración de acceso rodado público.\nPor tanto, segundo o artigo 98.1 da Lei de Montes de Galicia, en toda aquela “pista forestal” que se sitúe en chan rústico de protección forestal (a maioría do monte veciñal en man común o é) queda prohibido o acceso rodado salvo para xestión agroforestal (lembrar que aquí se inclúe a actividade cinexética e piscícola).\nÉ importante recalcar esta prohibición de acceso rodado, sen especificar que sexa motorizado ou non, xa que supón, de feito, a imposibilidade de acceder ao monte para a práctica deportiva salvo a pé ou a cabalo.\nQueda prohibida a circulación motorizada campo a través, por carreiros, por devesas ou por vías de saca de madeira, salvo que se realice para a xestión agroforestal, incluíndo a actividade cinexética e piscícola, e para a realización de labores vinculados coa vixilancia e prevención de incendios.\nREDE NATURA 2000. LIMITACIÓNS DE TRÁNSITO.\nNos territorios integrados na Rede Natura 2000 considérase actividade permitida o tránsito a pé polo espazo natural, sempre e cando se realice de forma racional, se respecte a propiedade privada e as actividades e aproveitamentos existentes.\nAs vías existentes no espazo natural clasifícanse en relación co uso público do seguinte modo:\nViais nos que se permite o uso de vehículos, cabalerías ou o tránsito peonil, de acordo coa normativa e disposicións sectoriais en materia de circulación e seguridade vial.\nInclúense dentro desta categoría:\nAs autovías, autoestradas e estradas de titularidade estatal, autonómica ou provincial, así como os seus viais de servizo, xunto coas rúas e camiños existentes nos núcleos habitados incluídos no espazo natural.\nAs pistas agrícolas ou forestais, así como as vinculadas co mantemento de infraestruturas, reemisores ou outro tipo de instalacións que non estean suxeitos a limitacións especificas ou particulares por parte dos seus titulares ou dos organismos competentes.\nAqueles viais, que debido á súa natureza, ou en relación coas necesidades de racionalizar o transito de vehículos, cabalerías ou persoas, se sometan a unha regulación específica, incluíndo entre eles os seguintes:\nOs viais sobre os que o organismo autonómico competente en materia de conservación da natureza estableza unha regulación, temporal ou permanente, por necesidades de conservación dos recursos naturais, a través da correspondente resolución.\nOs viais de uso estritamente peonil (sendeiros e sendas peonís), nos que se prohíbe o uso de vehículos, incluídos quads e motocicletas, e de cabalerías.\nOs sendeiros e camiños de ferraduras nos que se prohíbe o uso de vehículos de motor, incluidos quads e motocicletas.\nAqueles viais destinados exclusivamente ao tránsito dos vehículos vinculados coas actividades agrícolas, gandeiras ou forestais existentes no espazo natural, nos cales se prohíbe o tránsito de vehículos relacionados con actividades de uso público.\nAqueles viais ou áreas restrinxidos ao uso público e delimitados pola normativa sectorial.\nA circulación e aparcamento de vehículos no desenvolvemento de actividades de uso público (turístico, recreativo, deportivo, ocio, etc.) realizarase exclusivamente nas vías e áreas habilitadas para tal efecto.\nProhíbese a circulación e aparcamento sobre hábitats de interese comunitario ou sobre os hábitats das especies de interese para a conservación, salvo naqueles casos nos que exista autorización expresa do organismo autonómico competente en materia de conservación da natureza, e non se produza unha afección significativa sobre os compoñentes clave do patrimonio natural e da biodiversidade.\nQUE NON DEBEMOS FACER NO MONTE.\nOrganizar competicións ou actividades deportivas sen solicitar previamente a autorización da propiedade e da administración competente ou ben que esta non se desenvolva de forma respectuosa co medio ambiente.\nTransitar con vehículos de motor por pistas forestais privadas, devesas ou monte a través salvo naquelas pistas forestais onde se aprobou por parte da administración forestal.\nAbrir sendas ou vías de tránsito deportivas (mesmo con obstáculos) sen autorización da propiedade.\nDestruír ou danar carteis, mouteiras ou elementos de áreas recreativas.\nRealizar lumes para preparar alimentos en zonas non autorizadas (risco de incendio forestal).\nVerter lixo como consecuencia de actividades recreativas ou deportivas.\nDanar ou erosionar a infraestrutura viaria do monte.\nQUE PODEMOS FACER NO MONTE.\nOrganizar competicións ou actividades deportivas contando con autorización previa da propiedade e da administración competente segundo o que estableza a normativa vixente, sempre que se realice de forma respectuosa co medio ambiente.\nUtilizar carreiros homologados e sinalizados, para o sendeirismo, ciclismo (cicloturismo) e actividade ecuestre, de forma individual ou en pequenos grupos.\nA apertura de pistas, sendas, trazados con fins deportivos ou recreativos, a construción de refuxios, aulas de natureza, etc., sempre que se chegue a un acordo contractual coa propiedade fixando as condicións para a súa construción e o uso posterior da infraestrutura.\nUsar as áreas recreativas acondicionadas de forma respectuosa; realizar lume para cociñar só nas épocas e zonas autorizadas pola administración e a propiedade; acampar de forma itinerante só con autorización da propiedade.\nRealización de visitas turísticas e educativas a monumentos naturais ou bens de interese cultural situadas no monte, a condición de que estean acondicionadas para iso e se solicite autorización previa á propiedade; así como as visitas científicas autorizadas pola propiedade.\nA recolección de cogomelos, castañas e outros froitos forestais silvestres, sempre que non estea acoutado pola propiedade e só para consumo propio (sen ánimo de lucro) ou con fins científicos ou didácticos.\nO USO SOCIAL NOUTRAS REXIÓNS.\nOs conflitos entre o propietario do monte e os sendeiristas, cazadores, ciclistas e usuarios motorizados danse en todas as rexións, pero existe unha diferenza: no resto de España a maior parte da actividade sendeirista e doutros deportes realízase sobre montes públicos.\nNestes montes son principalmente os axentes forestais e o SEPRONA os que vixían estas actividades.\nEn Galiza, en cambio a maioría dos montes son de propiedade privada, particular ou colectiva.\nEn xeral, existe un baleiro legal respecto ao sendeirismo, ciclismo ou actividade ecuestre nos montes, fóra dos carreiros homologados polas federacións ou os espazos naturais protexidos.\nEn todos os Decretos sobre carreiros, para a solicitude de homologación esíxese, entre outros documentos, a autorización asinada dos propietarios das leiras privadas por onde pase o carreiro.\nLei 7/2012, de 28 de xuño, de montes de Galiza.\nLei 3/2007, de 9 de abril, de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galiza.\nNormativa e uso social do monte veciñal en Galiza (Asociación Forestal de Galiza)\nPlan Director da Rede Natura 2000 de Galiza.


Concentración na Coruña para esixir alternativas de emprego ao persoal das auxiliares de Meirama - CIG: Confederación Intersindical Galega\n17 Xaneiro 2022 02:32\nA CIG realizou unha concentración este venres diante da Subelegación do Goberno na Coruña para esixir alternativas de emprego para os traballadores e as traballadoras das auxiliares da central térmica de Meirama, tendo en conta que non hai ningún proxecto industrial para a comarca e que Naturgy nin sequera quere contar con este persoal para as obras de desmantelamento das instalacións.\nDende que se anunciou o peche das instalacións, tanto as auxiliares como Naturgy negáronse de maneira reiterada a negociar solucións transitorias para dar continuidade aos postos de traballo nas contratas, deixándolles como única saída o desemprego, no que se atopan dende o 16 de setembro. A isto hai que engadirlle que, a día de hoxe, o goberno español aínda non concretou que proxectos e medidas pode haber para a comarca dentro da estratexia de transición, nin se avanzaron plans específicos para dar solución ao futuro laboral dos traballadores e das traballadoras.\nA CIG-Industria da Coruña cualifica de incomprensíbel que este colectivo de traballadores/as teña que ir ao paro cando está prevista actividade inminente na central nas tarefas de desmontado, que se estenderán cando menos durante os próximos catro anos. Neste senso, denuncian que Naturgy "segue facendo o que lle pete sen asumir ningún tipo de responsabilidade social polo dano causado pola produción de enerxía".\nEn Galiza, a descarbonización da economía está sendo un proceso de desmantelamento total para nada xusto\nA CIG leva tempo advirtindo que a chamada descarbonización da economía no noso país está sendo un proceso de desmantelamento total, pero para nada un proceso de transición; polo que urxe as administracións a presentar solucións para que esta transición sexa realmente xusta e democrática, no social e no territorial.\nDende a Federación de Industria tamén acusan a Xunta de deixamento de funcións pois, a pesar de ter competencias en materia de emprego e industria, está máis preocupada por garantir a posición de privilexio de Naturgy que por buscar solucións e proxectos de reindustrialización para a bisbarra.


Xornada Xustiza Social e Emprego - Feafes Galicia\nDATA: 19 febreiro 2020\nEn novembro de 2007, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas proclamou o 20 de febreiro como o Día Mundial da Xustiza Social. Esta conmemoración busca apoiar o labor da comunidade internacional encamiñada a erradicar a pobreza e promover o emprego pleno e o traballo decente, a igualdade de xénero e o acceso ao benestar social e á xustiza social para todas as persoas.\nDende a Rede TIL (Rede de Técnicas de Inserción Laboral de Lugo) enténdese que os axentes de emprego, as administracións e o conxunto da sociedade, debemos velar por garantir resultados equitativos para todos e todas a través do emprego, a protección social, o diálogo social e os principios e dereitos fundamentais no traballo.\nA Rede TIL conmemora o Día Mundial da Xustiza Social coa celebración do acto “Xustiza Social e Emprego”, que terá lugar o mércores 19 de febreiro ás 18:30 no Auditorio do Vello Cárcere de Lugo.\nEste acto, de carácter gratuíto, está aberto a toda a sociedade lucense.\nUnha rede para a inserción laboral\nA Rede TIL é un foro de encontro, discusión e traballo das entidades do terceiro sector (entre as que se atopa Saúde Mental FEAFES Galicia) e o Campus Universitario de Lugo (pertencente á Universidade de Santiago de Compostela).\nA súa misión é afondar no coñecemento e intercambio de estratexias, modelos e boas prácticas no eido da orientación, o asesoramento e a intermediación laboral, co obxectivo de acadar maiores cotas de empregabilidade das persoas coas que traballan as entidades sociais.


CATERPILLAR SUSHI ROLL ... OR CREGO GREEN CON TROUT! - Sav'hourra | Sublimis\nPara evitar que o filete de trucha se beba durante a cocción, cociña unilateral, é dicir. Side Skin só. É entón revestido con salsa Teriyaki. Os peixes cocidos, así, adquiren entón un sabor que lembra o sal doce da anguía á prancha aos xaponeses.\npolo menos de 1 a 2 horas para a inmersión de arroz,\n30 minutos de preparación de arroz de vinagre,\n20 Preparación de trucha mínima,\n30 min para a fabricación de rolos de sushi.\nUn gran grandioso chinés, opcional , opcional, pero moito máis práctico …\nunha tixela de ensalada, bastante ancha e pouco profunda\nunha cociña de arroz ou unha pota grande cunha tapa do buraco\nun par de tesoiras\na makisu, alfombra de bambú usada para rolar o maki\nun coitelo ben afiado con lámina suave\nunha estufa grande\nunha pota pequena\nun cepillo de cociña\nPara 3 persoas que necesitará:\npara Arroz VI. Naigré:\n250 ml de auga fría\n3 cps de vinagre de arroz branco\n2 CADC de doce doce\n1/2 CLD de sal de sal\npara os rolos de sushi:\n3 follas de algas NORI 10 por 18 cm, ou 3 half-follas\nun filete de trucha (salmón) de 200 a 250 g, coa pel\n10 g de azucre de semolina (2 CADC)\n30 ml de salsa de soia (2 celaps)\n30 ml de cociña Saké (2 c.ETPS)\nSauce de soia xaponesa\nPrepare o arroz de acordo coas instrucións indicadas na receita do arroz de vinagre e déixalle arrefriar. Coloca a rede de trucha nunha tixola grande, o lado da pel a continuación. Deixe cociñar a lume baixo uns quince minutos sen volver: falamos de cociñar unilateral. O peixe é cocido cando a parte superior da carne vai da rosa translúcida ao piercing rosa e mate.\nMentres que o peixe cocido, prepare a salsa Teriyaki: mestura o azucre, a salsa de soia e a saké nunha pequena cacerola e deixar ferver. Deixar ferver uns minutos, ata que a salsa se converta en xarope.\nCando o peixe está cocido, déixeo arrefriar un pouco. A continuación, retire a pel e cepille varias veces desde a salsa Teriyaki axudándolle un pincel.\nCortar catro cadrados de película plástica duns 30 por 30 cm. En cada un dos tres primeiros cadrados, coloque unha media folla de algas de Nori. Estender un terzo do arroz de vinagre usando unha culler de sopa empapada nun vaso de auga fría. Cortar o avogado á metade, retirar o núcleo e pelalo. Dividir as láminas de aguacate fino en arroz.\nCubra toda a segunda folla de película plástica .. Devolve o todo para que as rodajas de aguacate sexan atopadas por baixo do arroz. Elimina a primeira folla de película de plástico que pode usar para facer o seguinte rolo. Depósito un terzo da rede de trucha ao longo da lonxitude das algas de Nori. Cepille a salsa de terniyaki Peixe a última vez.\nLock the Garnish no centro de arroz Axudándolle da película de plástico e aperta cun makisu. Empaque o rolo da película para que non seque. Coloque os rolos arrefriados polo menos 10 minutos ou ata a comida. Este paso do descanso é opcional, pero facilita o corte.\nCorte cada rolo En 8 seccións e divídelos en cada prato ou bandexa de sushi dándolles a forma dunha oruga. Servirlles inmediatamente, acompañado de salsa de soia …\nPrevious Post - Previous post: En Cuba, CDRs, gardiáns inmutables dunha illa en transformación\nNext Post - Next post: Cales son os mellores carnavales d España?


Taper frío - Faro de Vigo\nemmanuel rueda girondo / baiona\n30.06.2014 | 03:31\nUn escolar sentado no chan de conglomerado setenteiro tenta topar algo comestible no fondo dun taper frío. A poucos metros da arquitectura escolar estase a servir un menú quente. Non todas as familias poden permitirse cofinanciar os comedores escolares. Con todos os membros en paro resulta inviable facer fronte a un copago imposto do 29% no menú académico.\nEsta escea pode repetirse día tras día, mes a mes, perante todo un curso escolar.\nAínda que o semella, isto non é unha tosca copia dun conto de Dickens na primeira revolución industrial. A escea é real, pertence ó 2014, país, España. Rematado o curso escolar e dándose conta de que moitos alumnos so fan unha comida en condicións, a do centro escolar, aparece a idea de abrir os comedores escolares en época vacacional. Pero as voces autorizadas din que a devandita idea estigamatizaría ós alumnos.\nI ese neno que leva outono, inverno e primavera buscando os restos fríos no taper de noutronte€ non merece unha comida quente ó día?\nA día de hoxe non hai estadística de cantos nenos sentan no chan ollando para o taper plástico sen saber por qué non hai repostas para todas as preguntas.


A revista de viaxes con HistoriaS Había xente viva en Wadi Halfa - A revista de viaxe coa Historia\nInicioBlogs PAV Na sombra dunha acacia Había xente viva en Wadi Halfa\nHabía demasiada xente. Había algunha xente, caos e tiroteo. Houbo algúns golpes e pelexas nunha rampla onde os nenos tentaban levar carretillas que os homes non podían suxeitar.. Gritos, moitos berros. Había sacos e bolsas xunto ás caixas de TV, bicicletas e microondas. Había unha porta estreita e unha porta na parte traseira. Apenas había luz ao cruzala e o ruído conducíache a unha escaleira onde se acumulaba carne. Había algunhas cabanas que non nos pertencían porque non pagamos por elas e había un espazo aéreo que era o camiño. Había unha cuberta e un capitán que por cinco euros nos reservaron un recuncho onde non nos perderíamos.\nHoubo unha espera que non decidiu comezar nin rematar\nHabía un grupo de estranxeiros deitado coas maletas no medio do tumulto. Houbo unha espera que non decidiu comezar nin rematar. Houbo unha posta de sol e unha serea. Houbo movemento do gran barco e había centos de persoas inclinando a cabeza e o corpo para rezar a un Deus que bendiciu a nosa marcha cun vento seco do deserto..\nHabía unha cantina onde as bebidas eran frescas e servíanse racións aceptables dun puré de po. Había baños sucios. Houbo unha noite pechada onde o ceo alumeaba nas augas. Houbo silencio e as nosas risas e berros nunha cea onde intercambiamos soños cun grupo de amigos tan recentes que apenas houbo tempo para preguntar os nomes. Había algo de alcol oculto, pecado de noites sen durmir, que sorbemos por se a noite non durmía.\nHabía un saco e un colchón de cemento nos que se queixaban os ósos. Alí estaba o Carro Grande, afiada, de novo sobre as nosas cabezas. Houbo un capitán que decidiu tocar música no seu camarote á medianoite, xunto á que durmimos na cuberta, e iso subiu á miña cabeza para cuspir ao horizonte. Había soños axitados, sensación de cansazo e certa derrota por non ser capaz de desactivar a mirada. Houbo silencio. Iso tiña, moito silencio.\nHabía un saco e un colchón de cemento nos que se queixaban os ósos\nHoubo un amencer tan lento que parecía que a noite comezaba de novo e non o día. Había un sol inmenso flotando sobre as augas. Había un templo marabilloso, nome mítico, no que despedirme dese Exipto que atopou a miña mirada no momento equivocado. Houbo unha calor inmensa e moita xente que veu ata nós baixo a sombra ata que case estivemos pendurados pola borda.. Había augas verdes, sen osíxeno, coma se estivésemos navegando por un céspede recente.\nEn 12 ao mediodía facía tanta calor que a nosa pel choraba, xa queimada. Finalmente houbo un pequeno porto algo máis ordenado que o de hai 24 horas. Había unha aduana chea de xente e un home que nos axudou a saltar portas. Había un deserto tan seco e tan quente que a vida transpiraba. Había un hotel, por darlle un nome que entendes para imaxinar o que había, onde non se limparon as habitacións para non ensuciarse.\nHabía un colchón sucio, un pano sucio, uns buracos sucios que eran o baño e un ventilador e un dispositivo que simulaba un aire acondicionado. Había un lugar para durmir que parecía moito para un lugar onde non parecía que os mortos puidesen durmir. Había un balcón desde o que observaba rúas de po e lagartos. No noso hotel había unha cantina honesta, con xente honesta onde comemos honestamente.\nHabía un balcón desde o que observaba rúas de po e lagartos\nUnha vez máis o Nilo foi sacrificado. Había un cheiro a sumidoiro e un desaugue de miseria. Había restos de animais en descomposición e enormes corvos voando sobre as súas gorxas áridas berrando ás nubes.. Volveu haber unha noite lenta e un aire tan espeso que tapou as orellas. Había ducias de pequenos invitados no meu cuarto, escuridade e silencio e o frío inesperado desa estraña máquina. Pasei a miña mellor noite da viaxe, no que esquecín todo durante case 10 horas, por esas cousas de non esperar nada.\nVolveuse a amencer entre os mortos. Outro paseo no que seguir o camiño do baleiro e as súas cousas. Un río que non se move por medo a vomitar desesperado. Por fin volveu haber un coche con nós. Algunhas maletas, un adeus aos perecedoiros bos amigos. Diante había un fermoso deserto no que comezamos a perdernos. E houbo un cartel que nos recordaba que sobrevivíramos a Wadi Halfa, Principio de Sudán. Antes, saímos de Asuán, das augas do Nilo exipcio. Disfrutamos deses días sen vida entre tan poucos de nós e tanto deles.\nJosé Luís (Art Pun)\n19 Abril, 2014 en 15:30 | #\nUnha historia estupenda con iso que parece o pasado, presente e futuro. A tiña de hai catro mil anos que é a mesma de onte, A de hoxe, o mesmo mañá.\nUsando as túas palabras, días sen vida para nós. A vida sen días para eles.\nGrazas pola historia Javier. coraxe!


Moción de Ames Novo sobre o desamiantamento no Concello - Praza de Ames\nHome > Acción Municipal > Moción de Ames Novo sobre o desamiantamento no Concello\nMoción de Ames Novo sobre o desamiantamento no Concello\nBy Admin on agosto 19, 2017\nMoción de Ames Novo referente ao tratamento dos materiais con amianto, que foi aprobada no Pleno Municipal de xaneiro de 2017 por unanimindade dos membros da Corporación\nO amianto, ou tamén chamado asbesto, é o nome dun mineral formado por fibras longas e resistentes , entrelazadas e cunha gran resistencia ás altas temperaturas. Por estes motivos foi moi utilizado nas décadas 60, 70 e 80 como aillante en fornos e calefaccións, en tuberías, pezas de motores de vehículo, e en múltiples materiais de construción como son as pranchas de fibrocemento empregadas para o recubrimento de tellados ou tamén coñecidas comercialmente co nome de uralitas.\nAs autoridades médicas demostraron nos anos 80 que os produtos relacionados co amianto provocan cancro cunha elevada mortalidade. De feito, dende 1977 a Axencia Internacional de Investigación sobre o Cancro (IARC) dependente da Organización Mundial da Saúde recoñecía que:\n“En los seres humanos, la exposición a todos los tipos de amianto se ha traducido en una alta incidencia de cáncer de pulmón y mesoteliomas. Igualmente, un exceso de riesgo de cáncer del tracto gastrointestinal y de laringe han sido comprobados”.\nEn 1987 a IARC inclúe aos seis tipos de amianto máis coñecidos no Grupo I de carcinoxenicidade (tipoloxía de maior grao).\nNun recente traballo publicado na prestixiosa revista The Lancet (11.09.2015), máis de 500 investigadores en todo o mundo calcularon que o número de mortes debidas ao amianto foi de 194000, é dicir, case o dobre que en 1990. Para o caso español, espéranse un total entre 40000 e 50000 mortes, a causa do amianto, de aquí a 2040.\nDebido ao seu estado de latencia (tempo que pasa entre a exposición e o desenvolvemento da enfermidade) o feito de estar prohibido non significa que non sigan producíndose enfermidades e mortes pola exposición anterior, e tamén a causa do mal manexo e deterioro do amianto que segue instalado nas uralitas ou en vertedoiros incontrolados. É máis, faise máis perigoso polo descoñecemento e despreocupación da xente.\nPor esta razón, o amianto está prohibido no noso país dende o ano 2001 na que a través dunha Orde Ministerial aprobada o 7 de decembro, se prohibe a produción, comercialización e instalación de amianto e produtos que o conteñan.\nNa Unión Europea a utilización de amianto está prohibido dende o ano 2005, aprobándose o pasado 14 de marzo de 2013, unha Resolución para facer xustiza ás vítimas e por un desamiantado seguro. Para elo, propón a que se fagan mapas de localización exacta e plans de eliminación segura para antes de 2028.\nA perigosidade que todo o relatado ten para a cidadanía, motivou este mesmo mes a presentación dunha Proposta non de Lei no Congreso por parte do grupo En Marea, no que se solicita ao Goberno central a creación dun Fondo Estatal de Compensación ás vítimas do amianto. Nesta proposición solicítase que se proceda ás modificacións necesarias da lexislación vixente de cara a posibilitar a ampliación do prazo de responsabilidade civil; que se elabore e aplique un programa a curto e longo prazo de desamiantado do Estado e que se aplique con rigor o principio de precaución con outros materiais que podan ter características semellantes ao amianto.\nNo referente ao noso concello, consideramos que a cidadanía non dispón da información suficiente sobre os procedementos de recollida e tratamento deste tipo de materiais. Unha información que entendemos debería estar a disposición dos veciños na web municipal.\nLamentablemente, non é inusual, polo tanto ver anacos de uralita nos contedores de lixo, tirados en camiños ou en vertedoiros incontrolados; debido ao descoñecemento cidadá de qué facer con estes materiais ou ben a imposibilidade de poder afrontar o custe económico que supón contratar a unha empresa especializada en desamiantado.\nNeste sentido, outro interrogante que xurde a este respecto é se a empresa que presta o servizo de limpeza no noso concello, ou ben a propia brigada de medioambiente, está procedendo á correcta recollida e almacenamento destes residuos fabricados con fibrocemento e depositados na vía pública ou en vertedoiros incontrolados; e con que frecuencia se está procedendo á súa axeitada xestión e transporte.\nFinalmente, tendo en conta, que a recollida destes residuos de construción é competencia municipal en base ao exposto no artigo 12 da Ley 22/2011, do 28 de julio de residuos y suelos contaminados (lei posterior á 10/2008, do 3 de novembro de Residuos de Galicia), na que se indica que “ corresponde a las entidades locales como servicio obligatorio, la recogida, el transporte y el tratamiento de los residuos domésticos generados en los hogares”. Nesta mesma lei o artículo 3 considera residuos domésticos “residuos generados en los hogares como consecuencia de actividades domésticas”…”se incluyen los residuos y escombros procedentes de obras menores de construcción y reparación domiciliaria”…\nEnténdese polo tanto que esta lei non fai distincións entre residuos perigosos e non perigosos sendo as entidades locais as que deben xestionar todos os residuos domésticos.\nPor todo o exposto, solicítase ao Pleno da Corporación Municipal a adopción dos seguintes\n1.- Que o concello de Ames elabore e publique un informe sobre a situación actual da xestión de residuos de fibrocemento recollidos polo servizo de limpeza ou brigada de medioambiente.\n2.- Que o concello de Ames elabore un inventario de inmobles públicos ou privados de uso público (por exemplo de escolas unitarias, locais sociais, etc.) que conteñan amianto ou sexan susceptibles de contelas. No caso de existir algún inmoble que conteña uralitas con amianto, elaborar un plan urxente de actuación para a súa eliminación.\n3.- Que se instale un servizo inmediato de recepción de residuos domésticos con amianto como se fai en moitas cidades (por exemplo en Barcelona) e no caso de non ser posible solicitar que nos presupostos do 2017 se destine unha partida orzamentaria para por en marcha unha serie de axudas económicas para os veciños que se vexan obrigados a realizar tarefas de desamiantado en edificios ou vivendas da súa propiedade.\n4.- Que se estude a posibilidade de que o concello de Ames firme contratos con algunha ou algunhas empresas autorizadas para que, baixo unha maior coordinación e control dos servizos municipais, se poidan realizar este tipo de traballos, xa sexa na súa manipulación como no seu traslado e posterior eliminación.\n5.- Que se poñan en marcha campañas de información aos veciños de Ames onde se recollan os seguintes aspectos:\na) Que se lles informe de se as súas vivendas poden ter amianto e o risco que supón a súa inaxeitada manipulación\nb) Informar de cales son os pasos que deben seguir para poder contactar con empresas autorizadas para o tratamento destes materiais\nc) Informar dos programas de axudas económicas referentes a este tema\nd) Recoller da maneira accesible os anteriores apartados na páxina web municipal así como en distintos medios de comunicación (radio, xornais, etc).\nAmes Novo propón evitar o ‘repago’ dos medicamentos dos enfermos graves ou crónicos\nPingback: O CONCELLO DE AMES NON SEGUE NINGÚN PROTOCOLO COS RESIDUOS DE AMIANTO PESE A TER APROBADO UNHA MOCIÓN DE AMES NOVO AO RESPECTO - Praza de Ames


M (sinxelo) - Wikipedia, a enciclopedia libre\ndo álbum I am...\n13 de decembro de 2000\n«Audience» «M» «Evolution»\n"M" o sinxelo número 19 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado oficialmente ó mercado o 13 de decembro do 2000 en Xapón. É unha das cancións máis famosas e representativas da cantante, que no momento do súe debut, logrou alcanzar o primeiro lugar das listas nipoas e vender máis de 1 319 000 copias unicamente en Xapón sendo no ano 2002 relanzado nunha versión de remezclas agás a versión orixinal, nalgúns países de Europa como Alemaña e Bulgaria, e tamén en España en formato de single promocional.\nO contido da canción básase principalmente en sentimentos de despeito, de soidade, de ser ferido pola persoa que amas, e a pesar diso, non a podes deixar de amar. Tamén faise mención a Maria á que a cantante envíalle o mensaxe, os rumores din que Ayumi fálalle a María Magdalena, mentres que outros afirman que refírese a Virxe con este nome.\nVídeo[editar | editar a fonte]\nO vídeo musical de M transcorre dentro dunha solitaria igrexa católica, onde Ayumi canta mentres se aferra a cruz que colga do seu pescozo. Ábrense as portas e aparece un espírito, representado pola mesma Ayumi vestida de branco, a representación podería suxerir a aparición da Virxe María. Tamén vense tomas de fora da igrexa onde a cantante toca xunto a súa banda mentres canta mirando ó ceo. En xeral é un vídeo cheo de simbolismos relixiosos, nun contexto simple e calidade fotográfica. Foi dirixido por Wataru Takeishi.\n2. M (Dub's Hard Pop Remix)\n3. SEASONS (Yuta's weather report mix)\n4. M (nicely nice winter parade remix)\n5. Far away (Laugh & Peace MIX)\n6. M (REWIRED MIX)\n7. M (SMOKERS MIX)\n8. M (RANK-M Mix)\n9. M (NEUROTIC EYE'S Mix)\n10. M (Instrumental)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=M_(sinxelo)&oldid=5488251"\nSinxelos de 2000\nA última edición desta páxina foi o 12 de xuño de 2020 ás 16:19.


CCOO: O persoal de Vitrasa inicia mobilizacións para esixir o cumprimento do convenio e mellores condicións de traballo – 21 Noticias\nCCOO: O persoal de Vitrasa inicia mobilizacións para esixir o cumprimento do convenio e mellores condicións de traballo\nO comité da empresa concesionaria do servizo de autobuses urbanos de Vigo, Vitrasa, comezou onte mobilizacións para esixir a mellora das condicións de traballo e o cumprimento do convenio colectivo. Desde CCOO denuncian que Vitrasa utiliza persoal eventual en rotación para cubrir postos fixos. Deste xeito, evita recoñecer a antigüidade e asegura a «disposición absoluta» destes traballadores. Esta fórmula, segundo o sindicato, incumpre o convenio colectivo. A organización pon como exemplo o caso recente dun traballador de cuxos servizos prescindiu a empresa, após seis anos encadeando contratos.\nCCOO tamén esixe actualizar os horarios e percorridos das distintas liñas, en moitos casos «obsoletos» e afastados da realidade da cidade. Isto xera atrasos nos servizos e redución dos tempos de descanso estipulados para os condutores. Outra cuestión de saúde laboral que denuncia o sindicato é a ausencia de baños públicos a disposición dos condutores e das condutoras.\nOutra crítica do persoal de Vitrasa é a realización de xornadas «abusivas» que superan o estipulado. «Por riba, a empresa négase a pagalas, incumprindo tamén neste punto o convenio», censura Comisións. A organización sindical tamén recolle outras queixas do persoal, como a mala calidade dos uniformes ou a falta de entrega dos mesmos —mediado setembro, moitos non recibiron aínda as prendas do verán.\nPor último, os traballadores e traballadoras da empresa de autobuses esixen a elaboración dun plan de igualdade, pois o actual leva caducado tres anos.\nAs próximas mobilizacións serán o vindeiro xoves, día 27 de setembro, tanto fronte ao Concello de Vigo como ás portas da empresa. Dous días despois haberá unha asemblea de persoal na que se proporá comezar con paros parciais.\n02/10/2018Cambiar as políticas para crear emprego de calidade\n05/10/2018Proxecto Home presiona o persoal para que asine un escrito de apoio ao seu director xerente