Sechu López: Semana na Cordilleira Cantábrica, ben aproveitada.\nSemana na Cordilleira Cantábrica, ben aproveitada.\nNa semana santa, fun con Patri e Ceibe á Cordilleira Cantábrica. Fixen 6 actividades deportivas diferentes, compatibilizando facer o que me gusta, coa viaxe en parella... E xa mo di Patri: “Sechu, é que non es capaz de estar un só día sen facer nada!”\nEsquí.- O domingo 29 de marzo pola noite chegamos ao Albergue La Mina (Puebla de Lillo, León). O día seguinte paseino esquiando en San Isidro. O día estivo bastante cuberto e con vento.\nTravesía con Raquetas.- Tras a segunda noite no albergue fomos á cara sur dos Picos de Europa, entrando dende Riaño. Deixamos o coche en Soto de Sajambre, para internarnos nos seus fermosos bosques ata o refuxio de Vegabaño, onde chegamos coas raquetas de neve para pasar a noite. Ao día seguinte fomos cara arriba coas raquetas, nunha xornada de montaña moi luminosa.\nCeibe co can do refuxio de Vegabaño, vistos dende a porta.\nimpoñente exemplar de carballo\nAlpinismo.- O mércores, no serán, marchamos ao cámping “El Cares” en Santa Marina de Valdeón, pois o día seguinte subiría moi cedo ao “Friero” (2.445 m). Así, o xoves iniciei a ascensión ás 5.55 h, chegando ao cumio ás 11 da mañá, despois de ter que cruzar un río descalzo e dar unhas voltas de máis pola parte baixa da montaña na escuridade da noite ata atopar a ruta axeitada; e xa na parte final da ascensión polo corredor da cara norte, traccioando cos piolets e sobre as puntas frontais dos crampóns, para chegar ao cumio o primeiro do día, seguido por varias cordadas. Xa abaixo, recollemos todo e fomos visitar á oitomilista asturiana Rosa Fernández (con quen coincidín no Annapurna) que estaba pola zona.\nno cumio do Friero (2.445 m)\nalpinistas chegando ao cumio do Friero\nalpinista no corredor de acceso ao cumio do Friero, cara Norte.\nEspeleoloxía.- Deixamos Picos de Europa e imos destino a Ramales de la Victoria (Cantabria), ata o cámping, onde estaban varios compañeiros espeleólogos de Club Montañeiros Celtas.\nO venres fun co grupo espeleolóxico ao Sistema do Mortillano (o maior de España, con 135 km), para realizar a travesía Calaca-Crucero (que son dúas das súas 20 bocas).\nBoca "Calaca" do Sistema do Mortillano (Ramales de la Victoria, Cantabria)\nCo casco torcido, unha típica imaxe miña\nFerratas.- O sábado pola mañá fomos a realizar un par de vías ferrata da zona, a primeira “El Cáliz” en Ramales e a segunda “El Risco” en Matienzo. Era a primeira vez que Patri realizaba esta actividade. Xa pola tarde marchamos a Galicia, pero pola costa norte, facendo noite en Miño (A Coruña).\nPatri na ferrata "El Cáliz"\nNa ponte do final da ferrata "El Risco"\nCarreira por montaña.- Na mañá do domingo, 5 de abril, inda fomos a correr polo Parque Natural das Fragas do Eume, antes de marchar para Vigo.\nRematei así unha semana na que fixen 6 actividades deportivas diferentes, compatibilizando diversas actividades que me gustan, coa viaxe en parella... E xa mo di Patri: “Sechu, é que non es capaz de estar un só día sen facer nada!”\nParque Natural das Fragas do Eume (A Coruña), despois de correr.\nEtiquetas: Fotos con Sechu , Paisaxes , preparación física


Por Lior Haiat*\nEn 2002, os atentados terroristas suicidas palestinos nas rúas, centros comerciais, gardarías e autobuses israelís chegaron a tal punto que os cidadáns tiñan medo de saír das súas casas, de mandar aos seus fillos ao colexio e de subir a un autobús. Ésa era a situación cando o Goberno israelí adoptou a decisión de construír un obstáculo físico entre os terroristas palestinos e as súas vítimas. Desde o inicio da súa construción, o valado de seguridade recibiu moitas críticas. Nalgúns casos, por causas lexítimas, e en moitos máis, por razóns políticas e propagandísticas. Con todo, nin tan sequera todas as críticas poden cambiar os feitos: as cifras. O número de atentados suicidas reduciuse un 95%, e o número de vítimas descendeu un 98%. Os datos mostran que o valado de seguridade non só é un instrumento lexítimo de autodefensa, senón que tamén salva vidas. Dos seus proxectados 720 quilómetros de lonxitude, o 95% está composto de aramados e sensores electrónicos. Só un 5% do trazado é muro de formigón.\nPor esta razón, está claro que a denominación máis adecuada é a de valado, e non a de muro. O seu ancho, de 40 metros, é similar ao dunha autovía de catro carrís, cun sistema de detección no seu centro. Os tramos construídos en cemento están destinados non só a evitar a infiltración de terroristas, senón tamén a bloquear os seus disparos contra os vehículos israelís que viaxan polas estradas adxacentes. Ao contrario que outros valados noutros lugares do mundo -que teñen como xustificación a de ser evitar a inmigración de persoas que buscan traballo e unha vida mellor-, o caso israelí é completamente diferente. O seu único obxectivo é protexer a vida dos seus cidadáns dos ataques terroristas. O día no que cese o terrorismo, desaparecerá o valado. O Tribunal Supremo de Israel estableceu que a construción do valado é conforme ás leis internacionais, aínda que nalgúns casos obrigou ao Goberno israelí a cambiar o seu trazado. As súas sentenzas baseáronse en buscar un equilibrio entre os prexuízos que causa o valado na vida dos palestinos, por unha banda, e o dereito á vida dos israelís, por outra. A ninguén lle gusta vivir con barreiras. Aos israelís por suposto que tampouco. Esperamos que chegue o momento no que o valado non sexa necesaria e poidamos vivir en paz cos nosos veciños.\n*Lior Haiat é portavoz da Embaixada de Israel en España.


O BNG cualifica a sentenza do Prestige de inxusta, lamentábel e feita ao ditado do PP - Outras Novas - Bloque Nacionalista Galego da Coruña - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG da cidade da Coruña 13 nov. 2013 - 16:01\nbng do pp ao inxusta ditado\nA Coruña, 13 de novembro de 2013.- Nada máis ter coñecemento da lectura do fallo do Prestige, que exculpa o Estado español da catástrofe, o secretario de Organización do BNG, Bieito Lobeira, puxo de manifesto, en declaracións aos medios, que hoxe, 13 de novembro de 2013, once anos despois da catástrofe do Prestige, podemos comprobar como o pobo galego, ademais de estar por diante do Goberno español e das Administracións, está por riba dun aparello xudicial que emite unha sentenza inxusta, lamentábel e pobre xuridicamente, unha sentenza feita ao ditado dos intereses poder político e do Partido Popular.\nO secretario de Organización do BNG, que presenciou a lectura da sentenza acompañado do membro da Executiva Nacional, Rafa Vilar, e do portavoz do BNG no Concello da Coruña, Xosé Manuel Carril, cualificou de contraditoria a sentenza, pois vén admitir que, á marxe do director da Mariña Mercante, as decisións claves foron adoptadas por parte dos máis altos responsabéis políticos que, lamentabelmente, non estiveron sentados no banquillo dos acusados. Nesta liña, advertiu de que as decisións adoptadas polos altos cargos políticos do PP non foron contrastadas a nivel técnico nin medio ambiental e subliñou que, con esta sentenza, estes altos cargos políticos vanse ver avalados para volver tomar as mesmas decisións en caso de que se produzan feitos semellantes.\nBieito Lobeira sinalou que, 11 anos despois da catástrofe do Prestige, decisións claves para Galiza, como as relativas ao salvamento marítimo, seguen a ser adoptadas desde Madrid e non desde o noso país e defendeu que Galiza ten que ter poder político e competencias para xestionarmos desde aquí os nosos propios problemas, máxime tendo en conta que somos o país con maior taxa de sinistralidade por mareas negras de toda Europa.\nO BNG salienta o comportamento exemplar e a lección de dignidade do pobo galego e de Nunca Máis\nA continuación, o secretario de Organización do BNG, que acusou o sistema xudicial de utilizar a Mangouras como o auténtico cabeza de turco, empregando o manual de Angrois en que se culpa o maquinista do grave accidente, enxalzou a loita do pobo galego. Así, fixo un recoñecemento expreso ao conxunto do pobo, que tivo un comportamento exemplar e que deu unha lección de dignidade, enfrontando os efectos máis inmediatos do desastre do Prestige e salientou a loita e reivindicación constantes durante meses para reclamarlle aos responsábeis políticos do accidente xustiza para o noso país. O conxunto do pobo galego demostrou estar moi por riba dos responsábeis políticos tanto en Galiza como en Madrid, e iso é algo que desde o BNG queremos agradecer e recoñecer expresamente, engadiu.\nTamén puxo en valor o papel desenvolvido pola plataforma Nunca Máis, alma mater do movemento cidadán de loita e reivindicación, que se concentrou na mañá de hoxe ás portas do TSXG. Afirmou que o seu labor incansábel fixo posíbel que, cando menos, se sentara no banquillo dos acusados un dos responsábeis directos da toma de decisións, como López Sors. Non están nin moito menos os que son, pero se López Sors estivo no banquillo dos acusados foi grazas á loita reivindicativa de Nunca Máis, que chegou a ser virulentamente cuestionada e mesmo calumniada por diferentes personaxes do PP, apuntou.\nPor último, Bieito Lobeira salientou que a xustiza, para ser xusta, non pode tardar nada menos que once anos e ditar sentenza por uns feitos que conmocionaron o noso país e que causaron unha catátrofe medio-ambiental sen precedentes, así como unhas gravísimas consecuencias económicas, en particular no sector pesqueiro.


Thabo Mbeki - Wikipedia, a enciclopedia libre\nThabo Mvuyelwa Mbeki, nado o 18 de xuño de 1942 en Idutywa, é un político surafricano, presidente de Suráfrica dende o 16 de xuño de 1999 ata 2008.\n18 de xuño de 1942\nUniversidade de Sussex, Universidade de Sussex, Hult International Business School, Universidade de Suráfrica, Rand Afrikaans University, Universidade Caledônia de Glasgow, Universidade de Stellenbosch e Universidade de Londres\nZanele Dlamini Mbeki\nKnight Commander of the Order of the Bath, Cabaleiro da Gran Cruz da Orde de san Miguel e san Xurxo, Champions of the Earth, Cabaleiro da Gran Cruz con colar da Orde do Mérito da República Italiana, Order of Excellence, Order of the Eagle of Zambia, honorary doctor of the Peoples' Friendship University of Russia, honorary doctorate of the University of Glasgow, honorary doctor of the University of Johannesburg e honorary doctor of the University of Sussex\nÉ un xosa orixinario da rexión de Transkei, na actual provincia de Cabo Oriental, fillo de Epitanette e Govan Mbeki, ambos profesores, e activistas do Congreso Nacional Africano, e Govan dirixente do Congreso Nacional Africano e o Partido Comunista de Suráfrica.\nMbeki ten un mestrado en Economía da Universidade de Sussex. Durante a época do apartheid foi feito prisioneiro e tivo que pasar varios anos no exilio no Reino Unido, regresando ao seu país logo da liberación de Nelson Mandela.\nMbeki é membro do CNA desde os 14 anos, sendo o seu representante no estranxeiro desde 1967. Foi designado xefe da oficina de información do CNA en 1984 e da súa oficina de asuntos internacionais en 1989. Foi elixido deputado de Suráfrica en maio de 1994 ao celebrarse as primeiras eleccións con sufraxio universal. Foi elixido sucesor de Nelson Mandela como presidente do CNA en decembro de 1997 e como Presidente da república tras as eleccións de 1999 (asumindo o cargo o 16 de xuño); foi reelecto para un segundo período en abril de 2004.\nMbeki liderou a creación do programa económico NEPAD e da Unión Africana e tivo grande influencia nas negociacións de paz en Ruanda, Burundi e a República Democrática do Congo. Foi unha dos abandeirados na difusión do concepto do Renacemento Africano.\nDurante as negociacións posteriores á liberación de Nelson Mandela, que finalmente conduciron en 1994 ás primeiras eleccións con sufraxio universal en Suráfrica, Mbeki foi a persoa encargada da parte económica destas negociacións. Mais as concesións realizadas durante estas negociacións económicas, conduciron á imposibilidade de poñer en práctica as promesas realizadas polo Congreso Nacional Africano de redistribución da riqueza, quedando a maior parte da riqueza do país en mans dos seus antigos propietarios, os brancos que durante anos amasaron estas riquezas grazas ao apartheid.\nEn setembro de 2008 coaccionou o líder da liberación da veciña Zimbabue Morgan Tsvangirai do MDC (Movement for Democratic Change) para aceptar un acordo de unidade nacional co presidente Robert Mugabe, considerado polos seus opositores un ditador e responsable de incontables crimes contra a humanidade.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Thabo Mbeki\nCargo creado Vicepresidente da República de Suráfrica\nPresidente do Congreso Nacional Africano\nPresidente da República de Suráfrica\n(Organización para a Unidade Africana)\nPresidente da Unión Africana\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Thabo_Mbeki&oldid=5923040"\nÚltima edición o 29 de novembro de 2021 ás 12:15\nA última edición desta páxina foi o 29 de novembro de 2021 ás 12:15.


ROLDA DE PRENSA DE BORJA VALLE NA QUE AMOSA A SUA ADMIRACIÓN POR ANQUELA. – Piratas de Muxia\nROLDA DE PRENSA DE BORJA VALLE NA QUE AMOSA A SUA ADMIRACIÓN POR ANQUELA.\nBorja Valle pasouse por rolda de prensa e nela amosou a sua admiración hacia o novo técnico do Depor, José Antonio Anquela. O xogador ponferradino dixo dél que : “Coñecémolo todos, a súa forma de vivir o fútbol, de transmitilo, a forma de ensinalo. É paixón, coñecemento, e iso transmíteo no día a día. En cada charla no vestiario, as reunións con él, é a súa esencia. Transmíteche a súa maneira de ver o fútbol a través do seu entusiasmo e a paixón. Vivino en contra, agora o vivo a favor e demóstrame que é así. Temos que impregnarnos diso”.\nO xogador deportivista sobre a sua faceta no equipo nesta pretempada dixo que a asume e que lle gusta tanto xogar na banda coma de dianteiro, e neste aspecto alabou a tempada de Quique González e tamén alabou ao novo dianteiro Koné : “Non vedes a Koné marcando 16 goles?. Oxalá meta uno 30 goles, iso sería boa sinal. Ou que os repartamos entre todos e consigamos o maior número posible. Se nos toca aos de banda tomar protagonismo e marcar goles, será benvido. Quique fixo unha tempada moi boa, á vista está, pero agora xa é pasado. Temos outro dianteiro e tentaremos axudalo”.\nAbaixo na portada da web tes os noso “Vídeos Recomendados” nos que podes ver ao completo a rolda de prensa de Borja Valle e tódolos vídeos que sube o Deportivo.\nOUTRAS NOVAS DEPORTIVISTAS\nO encontro en Vilalba o sábado ás 19:00 horas\nO encontro do vindeiro sábado 3 de Agosto no que o Depor medirase ao Ponferradina en Vilalba no 2Estadio da Magdalena” xa ten horario e será ás 19:00 horas, (17:00 GMT) e será televisad en direto pola canle de YouTube do RC Deportivo.\nSara Álvarez o Deportivo ABANCA\nA xove do Rosal, Sara Álvarez, (01/04/2003), ficha polo Deportivo Feminino. A nova deportivista xogou o ano pasado no Atlético Matamá que xogaba no mesmo grupo do propio clube deportivista da 2ª División.\nElixido o cartel do LXXIV Teresa Herrera\nSegundo nos informan dende o clube : “Reunido o luns 22 de xullo ás 09:30 h. na sede do Real Club Deportivo (praza de Pontevedra, 19 1º) o xurado do Concurso do Cartel Teresa Herrera 2019, formado por Juan Ignacio Borrego, concelleiro de Deportes do Concello da Coruña, Jose Villanueva, director de patrocinios deportivos de Estrella Galicia, Antón Lezcano, deseñador e autor do cartel do Teresa Herrera 2017, Lois Novo, membro do equipo de comunicación e historiador do Real Club Deportivo e, actuando como secretario, Gabriel Barrós, director de comunicación do Club, a obra seleccionada como gañadora, entre as 50 recibidas, é a titulada “Verticais no campo”. 35 autores e 50 deseños (algún deles con varias adaptacións de estilo) participaron nesta edición, multiplicando case por tres a do primeiro concurso público realizado o pasado ano”.\nJUANFRAN RESCINDE CONTRATO E FICHA POLO ALANYASPOR


Nova: Xosé Monteagudo recolle o XV Premio de Narrativa Breve Repsol pola súa novela ‘Eternity’ | Cultura de Galicia\nNova: Xosé Monteagudo recolle o XV Premio de Narrativa Breve Repsol pola súa novela ‘Eternity’\nA Coruña, 20 de decembro de 2021.- O secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, participou este serán na entrega do XV Premio de Narrativa Breve Repsol a Xosé Monteagudo, elixido gañador pola súa novela Eternity. O premio Repsol, convocado cada ano pola Xunta de Galicia e a Fundación Repsol para promover e fomentar a creación literaria en galego, está dotado con 12.000 euros e coa publicación da obra gañadora.\nNo acto de entrega, que tivo lugar na Fundación Paideia Galiza na Coruña, o representante da Xunta saudou a publicación de Eternity e animou á súa lectura, “que non defraudará a quen se achegue nin a esta nin a ningunha das novelas que nestes 15 anos levan gañado o Premio Repsol, un galardón que contribuíu á consolidación de autores e obras en galego de gran calidade”.\nCanda o representante da Consellería de Cultura, Educación e Universidade tamén participaron neste acto, presentado pola xornalista María Nieto, Mercedes Gómez, subdirectora de Relacións Institucionais da Fundacións Repsol; Francisco Castro, director xeral da Editorial Galaxia, e Xosé Monteagudo, gañador do premio. Ademais, a celebración estivo amenizada pola actuación musical de Rosa Cedrón e incluíu a presentación da novela gañadora, editada e publicada por Editorial Galaxia.\nGañadora entre 36 propostas\nXosé Monteagudo impúxose coa súa novela Eternity, seleccionada polo xurado entre as 36 obras orixinais e inéditas en lingua galega que concorreron a esta XV edición do certame. Segundo o xurado, “Eternity consegue artellar unha trama na que se funden a precariedade laboral, o mundo dixital e a construción da memoria. Sitúanos ante unha serie de desafíos que enfrontamos decote, en ocasións sen decatarnos: como están a mudar as nosas vidas, ata que punto as convertemos en ficción, como se constrúe a historia persoal, como enfrontamos a morte”.\nXosé Monteagudo (Moraña, 1965) é licenciado en Dereito, técnico de Facenda na Axencia Tributaria e colaborador da revista Grial, na que realiza críticas literarias. Comezou a súa traxectoria literaria cando obtivo o accésit no Premio Modesto R. Figueiredo no ano 2001 co relato O engado do triángulo. Só un ano despois, a súa primeira novela, As voces da noticia, foi gañadora do Premio Blanco Amor. Despois viñeron o Premio García Barros pola novela Un tipo listo, no 2009, e o Premio San Clemente Rosalía-Abanca, por Todo canto fomos, no 2017.\n15 anos impulsando a escrita en galego\nO Premio de Narrativa Breve Repsol foi creado no 2006 de forma conxunta pola Refinería de Repsol da Coruña e a Xunta de Galicia co obxectivo de fomentar e reforzar a creación literaria en lingua galega. No 2010, a Fundación Repsol tomou o relevo no impulso deste certame que desde os seus comezos conta co apoio da Real Academia Galega, da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e da Editorial Galaxia, editora das anteriores obras gañadoras.\nDesde o seu nacemento hai xa 15 anos, no certame participaron máis de 450 obras orixinais e inéditas en lingua galega.


Bolsas FEUGA | Xunta de Galicia\nConvocatoria de bolsas FEUGA, para os titulados de formación profesional\nAo abeiro do convenio de colaboración asinado entre a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, e FEUGA, créase o programa de bolsas de formación profesional de FEUGA, destinado a persoas tituladas de formación profesional dos centros públicos galegos de formación profesional.\nEste programa ha contribuír a facilitar a inserción profesional destas persoas, mellorando a súa cualificación e o seu desempeño profesional. Para a execución deste programa cóntase coa directa colaboración dun elevado número de empresas, entidades e institucións privadas e públicas, así como coa colaboración do Servizo Público de Emprego de Galicia (SPEG).\nEstas bolsas de formación profesional de FEUGA son un instrumento axeitado para favorecer o acceso ao mercado laboral das persoas que acaben de titularse e para completaren a súa formación teórica previa, cunha estadía práctica nun centro de traballo.\nDe cara ás empresas, estas bolsas constitúen unha ferramenta idónea, xa que poden acceder a profesionais con preparación e sen experiencia profesional, que poden formar durante a estadía na empresa en todos os aspectos propios do seu labor profesional e nun período previo á súa posible contratación.\nPara ampliar información sobre o programa de bolsas, pode dirixirse á FEUGA no teléfono 981 534 180, no fax 981 524 351 ou no correo electrónico sdoce@feuga.es\n- Bases da convocatoria das bolsas


Xabier Maceiras, historiador: «De Arteixo saiu un campeón do mundo e na Eurocopa xogou un de Pastoriza»\na. mahía ARTEIXO\nA súa última obra, «100 anos de Fútbol en Arteixo e A Laracha», repasa a aportación de ambos concellos ao deporte rei\n20 jul 2021 . Actualizado a las 17:03 h.\nMoi poucos se imaxinan o que significou e significa Arteixo para o mundo do fútbol. O que aínda non lese o último libro do historiador e escritor Xavier Maceiras, 100 anos de Fútbol en Arteixo e A Laracha, é moi probable que se bote as mans á cabeza ao descubrir que un dos integrantes do maracanazo, daquel Uruguai que lle gañou a final a Brasil no mundial de 1950, era fillo de emigrantes nados en Meicende. Ou que Loris Benito, futbolista que acaba de disputar con Suíza a Eurocopa, é de Pastoriza e foi mesmo bautizado na súa igrexa. E moitísimas cousas máis. Por iso hai que lelo, sorprendelo e gozalo. O libro, con prólogo escrito polo xornalista Moncho Viña, pode adquirirse nas librerías de toda a comarca.\n-Cantos anos de traballo botou para parir este libro?\n-Sabía que se publicaron dous traballos do fútbol na Costa da Morte. E animeime a escribir un sobre o que foi e significou o fútbol en Arteixo e A Laracha. Nin me acordo da cantidade de xente a que entrevistei. Cunha estrutura cronolóxica, repasei as fazañas, os logros, as penurias e mil anécdotas do deporte rei en ambos concellos, aos que lles debo que o libro sexa unha realidade. Sen esquecerme, porque forma unha parte importancia da nosa historia, daquelas mulleres que se vestían de curto para xogar ao fútbol en tempos complicados, cando facer iso non estaba ben visto lamentablemente por parte da sociedade.\n-Adícalle moito espazo a emigración...\n-A todos eses veciños de Arteixo e A Laracha que emigraron a distintos lugares do mundo para gañarse o pan e tanto eles como os seus fillos alcanzaron a cima. Por exemplo, a Cotorra Míguez, campión do Mundial do 50 con Uruguai, ou Loris Benito, que debutou con Suíza nesta pasada Eurocopa, converténdose no primeiro arteixán que xogou esta competición. Tamén directivos que tiveron o Peñarol e o Nacional do Montevideo. Ao primeiro dirixiuno Wasington Catali, casado cunha veciña de Uxes e que viña veranear. Era tal o seu vínculo, que un ano que veu xogar o Peñarol o Teresa Herrera disputou un amigable co Peñarol de Lañas nos campos de Elviña. Os directivos deste último pedíronlle disputar un encontro cos dous peñaroles e por suposto que aceptou.\n-Polo que se ve, de Arteixo e A Laracha saiu unha gran canteira...\n-Máis aló de Arsenio Iglesias, houbo outros, como Ramón Villaverde, un clásico do Barcelona, ou Héctor Núñez, xogador e adestrador do Valencia.\nArchivado en: Arteixo A Laracha Eurocopa Costa da Morte


O club da calceta, Espazo +60 Betanzos Afundación\nO club da calceta, Espazo +60 Betanzos\n03-10-2019 26-05-2020 O club da calceta, Espazo +60 Betanzos O obradoiro será impartido por unha voluntaria do centro, que compartirá os seus coñecementos coas persoas participantes. Apúntate no Espazo +60!\tEspazo +60 Betanzos Cantón de San Roque, 3. Betanzos (A Coruña) Afundación socioculturales@afundacion.org Europe/Madrid public true Engadir o calendario\nDo 3 de outubro ao 26 de maio de 2020\nO Espazo +60 Afundación de Betanzos pon en marcha o obradoiro O club da calceta todos os martes e xoves.\nTecer é unha actividade beneficiosa tanto para a nosa saúde física como mental, xa que é unha actividade que estimula o cerebro, axuda a relaxarse e a diminuír os niveis de estrés, facilita o bo humor e favorece a capacidade de concentración e aumento da autoestima e a comunicación.\nO obradoiro será impartido por unha voluntaria do centro, que compartirá os seus coñecementos coas persoas participantes. Esta iniciativa enmárcase dentro da oferta de actividades do proxecto de envellecemento activo O valor da experiencia.\nPrazas limitadas. Inscríbete no centro.


Arturo Cuadrado Moure, nado en Dénia (Alacant) o 3 de maio de 1904 e finado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1998, foi un escritor e político galego.\nFillo de Arturo Cuadrado, mestre nacional natural de Valladolid, e Mercedes Moure Carollo, que vivía na Agualada, Coristanco. Logo de casados, trasládanse por cuestións laborais a Dénia, onde residiron algúns anos. Coa morte do pai regresou a Galicia coa súa nai e irmáns. O seu primeiro traballo foi como vendedor na Casa Segundo García de Arriba, na rúa do Preguntoiro de Santiago de Compostela, onde vendía tecidos de confección fina.\nEn Compostela participou intensamente na vida cultural, e xunto a Xoán Xesús González abriu en 1926 na rúa da Calderería a barraca-libraría e Editorial Nike, na que o prezo o puña o comprador, e editando a máis de algúns libros a revista vangardista Resol e o semanario republicano Don Claro. Dende 1929 ata o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou habitualmente na prensa (El País Gallego, El Pueblo Gallego, Yunque, Política e El Sol, de Madrid, ou El Mercantil Valenciano, de Valencia).\nCastelao, Seoane, Eiroa e Cuadrado, diante do portal da consulta do Dr. José Barros Sanromán en Pontevedra en 1932.\nEntre os exiliados atopou a amizade de Luís Seoane, a quen xa coñecía de Galicia, e, máis tarde, de Lorenzo Varela, chegado de México. Participou con eles na fundación de editoras: EMECÉ, Nova e Botella al Mar; onde publicou dous libros de poemas, Soledad imposible e Amar sin amor (1981); pero sobre todo aparecen os innumerables prólogos e introducións que Cuadrado creou durante máis de 40 anos e as coleccións Camino de Santiago, Hórreo, Dorna e Pomba, que supoñen a supervivencia da cultura galega e do galego como lingua literaria durante os "anos escuros". Durante o primeiro goberno de Juan Domingo Perón exiliouse en Montevideo, onde tamén se encontraba Lorenzo Varela.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Arturo Cuadrado\nVídeo entrevista Arturo Cuadrado\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Arturo_Cuadrado&oldid=6059321»\nA última edición desta páxina foi o 28 de abril de 2022 ás 08:49.


PR775A - Premios do concurso de literatura infantil e xuvenil do día das letras galegas. - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nPR775A - Premios do concurso de literatura infantil e xuvenil do día das letras galegas.\nConvocatoria 2022 Prazo pechado: 19/01/2022 - 18/02/2022\nPor medio desta resolución establécense as bases reguladoras e convócase, baixo o réxime de concorrencia competitiva, o Concurso de literatura infantil e xuvenil do Día das Letras Galegas 2022 orientado aos nenos e nenas galegos, con idades comprendidas, segundo estas dúas categorías: de 9 a 11 anos e de 12 a 14 anos (código de procedemento PR775A).\nA concesión dos premios rexerase por estas bases; pola Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia; polo Decreto 11/2009, do 8 de xaneiro, polo que se aproba o Regulamento da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia; e, subsidiariamente, pola Lei 38/2003, do 17 de novembro, xeral de subvencións, así como polo Real decreto 887/2006, do 21 de xullo, polo que se aproba o Regulamento xeral de subvencións.\nPoderán optar aos premios os nenos e nenas que teñan a súa vecindade administrativa en calquera dos municipios da Comunidade Autónoma de Galicia con idades comprendidas entre estas dúas categorías: de 9 a 11 anos e de 12 a 14 anos. A idade estará referida á data de finalización do prazo de presentación de traballos.\n1. Os contos deberán redactarse en lingua galega e a súa temática será libre, á elección das persoas participantes. Os textos deberán ser presentados en folios A4, mecanografados por unha soa cara, a un espazo e medio, con formato de fonte Times New Roman, tamaño 12, e cunha extensión mínima dun folio e máxima de cinco.\n2. Non poderán acceder a estes premios as persoas participantes cuxos representantes legais se atopen afectados por algunha das circunstancias previstas nos artigos 10.2 e 10.3 da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia.\n3. Os fillos e fillas de quen sexa integrante do xurado non poderán presentar textos a esta convocatoria.\n4. Poderán presentarse contos premiados con anterioridade por todo tipo de organismos públicos ou privados, excepto no caso de contos que xa fosen premiados pola propia EGAP.\nTeléfono: 981546044/ 981546331\nEmail: secretaria.egap@xunta.gal / novas.egap@xunta.gal\nResolución do 22 de decembro de 2021 pola que se aproban as bases reguladoras e se convoca o Concurso de literatura infantil e xuvenil do Día das Letras Galegas 2022 (DOG nº 11 do 18 de xaneiro de 2022).\nExtracto da Resolución do 22 de decembro de 2021 pola que se aproban as bases reguladoras e se convoca o Concurso de literatura infantil e xuvenil do Día das Letras Galegas 2022 (DOG nº 11 do 18 de xaneiro de 2022).\n1. As persoas interesadas que opten pola presentación electrónica deberán formular a súa solicitude, mediante a presentación do anexo I, e presentarán a seguinte documentación, en arquivos independentes en formato pdf:\na) Un arquivo que conterá o texto do conto. Este arquivo nomearase co título do conto e o pseudónimo da persoa autora.\nb) Un arquivo que conterá unha copia do libro de familia onde consten os datos de nome/s, apelidos e idade do/da menor que se presenta ao concurso, así como os datos dos seus proxenitores.\nNo caso de que se opte pola presentación presencial, coa solicitude, que deberá formularse mediante a presentación do anexo I, deberá xuntarse a seguinte documentación:\na) Un sobre tamaño folio, pechado, coa seguinte inscrición: Concurso de literatura infantil e xuvenil do Día das Letras Galegas. Este sobre incluirá o texto do conto en folio formato A4 no que se fará constar o pseudónimo da persoa autora e o título do conto.\nb) Unha copia do libro de familia onde consten os datos de nome/s, apelidos e idade do/da menor que se presenta ao concurso, así como os datos dos seus proxenitores.\n4. Co obxecto de garantir o anonimato das persoas que redacten os contos, tanto na presentación presencial como na electrónica cumpriranse as seguintes exixencias:\n– Na cabeceira do conto indicarase exclusivamente o título do conto presentado e o pseudónimo.\n– Neste texto non poderá figurar ningún dato que permita identificar a persoa participante e romper o anonimato.\n1. Para a tramitación deste procedemento consultaranse automaticamente os datos das persoas representantes legais do/da menor incluídos nos seguintes documentos en poder da Administración actuante ou elaborados polas administracións públicas, agás que a persoa interesada se opoña á súa consulta:\nc) Certificado de estar ao día do pagamento de obrigas tributarias coa Axencia Estatal da Administración Tributaria.\nd) Certificado de estar ao día no pagamento das débedas coa Administración Pública da Comunidade Autónoma.\n2. No caso de que as persoas representantes legais do/da menor se opoñan a esta consulta, deberán indicalo no recadro correspondente habilitado no formulario correspondente e achegar os documentos.\nA sede electrónica da Xunta de Galicia permítelles ás persoas interesadas realizar trámites electrónicos, con posterioridade ao inicio do expediente, accedendo á Carpeta cidadá da persoa interesada. Opcionalmente, as persoas interesadas tamén poderán realizar os ditos trámites presencialmente en calquera dos lugares e rexistros establecidos na normativa reguladora do procedemento administrativo común.\n2020/2 2020/1 2019/1 2018/1 2017/1\n20/01/2022 - 21/02/2022\nBolsa de formación en estudos relacionados co dereito administrativo.\n13/02/2018 - 12/03/2018\nBolsas de formación na área de ciencia económica no sector público.\n19/03/2022 - 18/04/2022\nBolsas de formación, dirixidas a persoas cun título universitario, para a realización de prácticas en materia de políticas e programas europeos no ámbito da innovación e a investigación\nBolsas de formación, dirixidas a persoas cun título universitario ou cun título de técnico superior de formación profesional, para a realización de prácticas en asuntos relacionados coa Unión Europea.\nBolsa de formación para a xestión de procesos de avaliación e calidade.\n16/06/2022 - 17/10/2022\nPremio Manuel Colmeiro para traballos de investigación que teñan como obxecto a Administración pública de Galicia.


De paseo por Allariz: Parque etnográfico do Río Arnoia – Turismo de Galicia\n7 Febreiro, 2019 6 Febreiro, 2019 - Deixa un comentario\nO Arnoia é un afluente do Miño e o río máis longo que atravesa a provincia de Ourense. Nace no concello de Vilar de Barrio e no seu descenso cara o Miño atravesa o concello de Allariz de leste a oeste. É neste punto onde se atopa o Parque Etnográfico do Río Arnoia.\nE é que no transcurso do Arnoia pola localidade de Allariz nace e aséntase a vida económica da vila. Na súa ribeira xorden os muíños de auga, que transforman o cereal en fariña, así como fábricas de tecido e coiro que se asentan na marxe do Arnoia para aproveitar a forza da auga. Este feito propicia a aparición dun importante comercio téxtil e panadeiro que abastece a toda a comarca.\nCo obxectivo de recuperar estes elementos do patrimonio etnográfico da vila xorde, en 1995, a idea de crear o Parque Etnográfico do Río Arnoia. O parque está composto por tres elementos representativos da economía da zona e do seu modo de vida, moi ligada ao río:\nMuíño “O Burato”. Trátase dun muíño hidráulico activo ata os anos 60 no que tiñan lugar as tradicionais muiñadas, nas que se cantaba e bailaba durante todo o día. Situado na Praza do Matadoiro, desde a súa rehabilitación en 1992, ofrece aos visitantes a posibilidade de coñecer o funcionamento dun muíño tradicional do gran de cereal.\nMuseo do tecido “O Fiadeiro”, situado xunto ao muíño, o visitante pode coñecer o proceso de elaboración das pezas de liño e la. O liño, e posteriormente o coiro, constituíu unha parte importante do tecido industrial da zona ata mediados do século XX e foi xerme do folclore e tradición cultural galega.\nMuseo do Coiro “Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras”. Atópase nun gran edificio do século XVIII á beira do río Arnoia. Nela atópanse as ferramentas empregadas no oficio e mostra ao visitante o proceso de curtir. Tamén alberga talleres artesáns de coiro e aulas nas que se organizan cursos de artesanía.\nA vila conta tamén con outros interesantes museos que o visitante debe coñecer na súa visita como o do Xoguete, casa-museo Fundación Vicente Risco, o Museo Iconográfico “Aser Seara” e o Museo de arte sacra de Santa Clara. Allariz conta tamén cunha importante zona comercial dispersa entre as súas rúas.\nArtículo Anterior 5 plans para San Valentín en Galicia\nArtículo Seguinte Historia e romanticismo nos Xardíns de San Carlos


Os traballadores de Thenaisie Provote respaldan a folga para desbloquear a situación da fábrica - Canal Rías Baixas\nOs traballadores de Thenaisie Provote respaldan a folga para desbloquear a situación da fábrica\nO GROVE> Os traballadores de Thenaisie Provote respaldan por unanimidade a primeira xornada de folga. Dende o sindicatos sinalan que para salvar á conserveira necesitan máis implicación por parte da Xunta e que o grupo propietario da fábrica deixe de boicotear as posibles vendas.\nA crise da conserveira Theanaise Provoté vai en aumento cada día que pasa. Os traballadores, despois de meses loitando por cambiar a situación, tomaron a decisión de ir á folga. Unha parón que durará 6 días repartidos entre esta semana e a vindeira. Na primeira xornada a participación foi unánime. O obxectivo é que a empresa deixe de boicotear as posibles vendas.\nOs traballadores temen que a empresa entre en liquidación, o que pecharía practicamente todas as portas a que a conserveira continuase coa súa actividade. Por elo piden á xunta máis implicación.\nEscandia xa tirou abaixo o acordo cun inversor interesado en facerse coa conserveira. Dende os sindicatos consideran que a empresa só está buscando o peche da fábrica, o que afectaría a 125 postos directos e máis de 300 indirectos.\nAdemais da folga, os traballadores tamén convocaron unha manifestación para o domingo as 12 da mañá. Se non ven implicación da xunta, non descartan a posibilidade de manifestarse diante do parlamento galego.\nArtigo anteriorMalestar entre as familias do CEIP Praza de Barcelos tras o peche dunha aula de Educación Infantil\nSeguinte artigoCoinba continuará en Vilaxoán grazas ó investimento de Vinova Group\nArranca no Grove unha nova edición de Degusta Europa para promocionar...\nOs traballadores de Atunlo do Grove comezan a mobilizarse contra o...


Cesga - Árbores que son superheroes cando a auga desaparece Política de Cookies\nÁrbores que son superheroes cando a auga desaparece\nMércores 02/05/2018 11:04\nEn Andalucía constatouse a desaparición de bosques enteiros. O cambio climático provoca a perda de superficie arbórea e os incendios complican a recuperación de áreas forestais. Un equipo do Centro de Investigación Forestal (CIFOR), con sede en Madrid, creou unha técnica para a adaptación xenética das especies aos cambios ambientais. Só as máis resistentes á sequía lograrán sobrevivir. A ferramenta estatística, elaborada cos recursos proporcionados polo Centro de Supercomputación de Galicia, mide a selección natural que está actuando sobre as poboacións das especies. O novo método permite establecer un ranking das máis ameazadas.\nAs árbores están sometidas a uns niveis de estrés hídrico que non padecían dende hai moito tempo. A falta de choivas e o aumento das temperaturas poñen en risco a supervivencia dalgunhas poboacións de especies forestais. De feito, en Andalucía, e en moitas outras rexións do planeta, desapareceron bosques enteiros. O científico estadounidense Craig Allen advertiu xa no 2008 de que o cambio climático está provocando a perda progresiva de grandes superficies arbóreas, causando a morte de millóns de hectáreas verdes en distintas partes do mundo.\nSerán as especies forestais capaces de adaptarse ás novas condicións ambientais? É unha das preguntas clave dos últimos tempos para a comunidade científica. Cando nacen novas plantas nunha superficie, máis do 90% morre durante o primeiro ano. A sequía é o principal motivo desta elevada mortalidade en especies coma o pino. Só os xenotipos con maior capacidade de adaptación á falta de auga sobrevivirán. A caracterización dos recursos xenéticos é básica tamén para analizar a rexeneración das áreas forestais tras un incendio. Pero, os cambios evolutivos serán o suficientemente rápidos para que as especies se adapten ao medio?\nÁ vista de todo isto, os científicos precisan con urxencia detectar rexións do xenoma das especies con tolerancia á sequía. Os marcadores moleculares obtidos dalgunhas especies coma o pino poderán usarse para caracterizar outras poboacións de Europa resistentes a baixas cantidades de auga, de maneira que será posible prever de forma científica se sobrevivirán aos cambios ambientais. O Departamento de Ecología y Genética Forestal do Centro de Investigación Forestal (CIFOR) do Instituto Nacional de Investigación y Tecnología Agraria y Alimentaria (INIA) púxose mans á obra.\nO proceso de estudo levado a cabo polo grupo de xenética de poboacións e evolución (GPE) do CIFOR, con cinco investigadores titulares, non é sinxelo e implica o manexo dunha grande cantidade de datos, así como a creación de métodos estatísticos ata agora inexistentes.\nA investigación require, en primeiro lugar, a recollida de mostras in situ. “Centrámonos no estudo do pino. Recollemos mostras de plantiñas acabadas de xerminar. Volvemos ao mesmo lugar catro meses despois e tomamos outras mostras e, uns meses máis tarde, coas plantas que seguían no lugar realizamos a terceira toma. En total foron unhas 300 mostras. Xa no laboratorio, extraemos o ADN e xenotipámolas con 384 marcadores moleculares”, explica o coordinador do proxecto de investigación, Juan José Robledo.\nPara detectar rexións do xenoma asociadas a procesos de selección natural que operan en fases temperás da rexeneración natural das masas forestais, o grupo desenvolveu un novo método de inferencia bayesiana. O Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) achégalle a capacidade necesaria para o tratamento de tal cantidade de datos.\nMétodos con supercomputación\n“O testado destes métodos ten uns requerimentos moi altos en termos de tempo de computación. Grazas aos servidores do CESGA estes análisis numéricos puideron realizarse nunhas poucas semanas, mentres que terían requerido varios anos de cálculo nun ordenador normal”, conta Robledo.\nPero, para que sirve este método? Para atopar trazas de selección natural nas mostras das especies, segundo Robledo. Na mortalidade poden influír outros factores alleos á xenética das plantas, como unha praga, ou que outros animais as devoren, por exemplo. Son os chamados procesos estocásticos da mortalidade. “Máis alá destes factores externos que non dependen da especie en si mesma, este método permítenos saber, con moita precisión, se hai unha selección natural”, expresa o investigador. En definitiva, a detección de xenotipos que sobreviven mellor que outros.\nPara a posta a punto e testado deste particular método, o grupo tivo que realizar numerosas simulacións ficticias de distintas poboacións forestais, manexando unha cantidade inxente de información. “É o xeito de asegurármonos de que non hai lugar a estimacións erróneas, sen risco de falsos positivos”, comenta Robledo. Neste cruce de datos foi crucial a capacidade achegada polo CESGA: o grupo utilizou 250.000 horas de cálculo para culminar a ferramenta estatística.\nMapas de vulnerabilidade\nCoas mostras reais de pino recollidas en Fuencaliente (Ciudad Real), e utilizando o novo método, o grupo é quen de obter marcadores moleculares de diagnóstico que serven para elaborar mapas da vulnerabilidade desta especie á sequía.\nO equipo xa detectou cinco marcadores sometidos a un proceso de selección natural, é dicir, que inciden na probabilidade de supervivencia do pino en condicións adversas. Eses marcadores xenéticos son a proba de que existe variación xenética adaptativa entre individuos e previsiblemente entre distintas poboacións.\nCon esta información, a comunidade científica conta cunha ferramenta estatística para realizar un ranking das poboacións que se van ver máis ameazadas en condicións de sequía. “Se se teñen en conta outros indicadores vinculados ás condicións ambientais de cada área pódese definir a supervivencia de especies forestais por zonas xeográficas”, conclúe o investigador.


AS UVAS NA SOLAINA: 03-dic-2008\nO porco de pé, de Anxo Tarrío, GALICIA HOXE 3-12-08\nAT. Caricatura de Vicente Risco, 2007\nEstes días, por iniciativa da Fundación Vicente Risco, estase a celebrar en Ourense o "Simposium O porco de pé", onde se achegan ideas e opinións non só sobre a novela que Vicente Risco publicou en 1928 senón tamén aproximacións ao xenio dun home que foi marxinado polo dereito e polo revés a partir da súa adhesión á causa franquista. Aínda que importa (claro que importa!) esa súa peripecia biográfica, o certo é que para esta ocasión coido que os ponentes se centrarán no reclamo que supón o título do encontro: a novela que agora cumpre oitenta anos.\nÉ esta unha novela sobre a que se fixeron xa bastantes ensaios críticos, destripándolle os mecanismos humorísticos, sociolóxicos, críticos, filosóficos e ideolóxicos e poñendo de manifesto o talante renovador do seu autor. Porén, ao meu xuízo, a narrativa de Risco non se entenderá completamente sen ter en conta a que escribiu despois da Guerra Civil, que foi obxecto de menor atención por estar escrita en castelán e maiormente inédita longo tempo, cando o certo é que nesta narrativa se atopa a expansión do autor de O porco de pé e a súa mellor consolidación dunha poética novelística verdadeiramente avanzada e intuitivamente (atreveríame a dicir) posmoderna.\nExisten en Vicente Risco dúas actitudes ben diferentes á hora de escribir obras de narrativa. Cando quen tenta de facer ficción literaria é o etnógrafo, o teórico do nacionalismo, o ideólogo que serve ao discurso identitario, Risco axústase a unha literatura de funcionalidade etnográfica e didáctica a través da que fai circular ideoloxemas (mitos) como o celtismo e o cristianismo de base do pobo galego, a misión dirixente da fidalguía ou o sentimento da terra, supostamente inherente ás vivencias telúricas do noso ser antropolóxico profundo. Así actúa Risco cando escribe A trabe d"ouro e a trabe d"alquitran, A coutada ou Velliña vella.\nPero cando Vicente Risco esquece ese seu papel de axente ideolóxico e se deixa levar pola súa man de artista, de escritor rexoubeiro, crítico e lúdico, entón se nos transmuta nun autor absolutamente xenial, insolente, moderno, fragmentario, carnavalesco, rupturista e mesmo posmoderno. Un autor que se ramifica caprichosamente nas reviravoltas que lle fai dar ao narrador ínsito nos seus textos, nas estruturas rizomáticas que abraian o lector, nos xogos metaficcionais polos que pon as tripas do artiluxio literario ao descuberto, sen medo a que o lector perda a ilusión referencial a que o texto o puidera ter levado, afastándose así da arte realista, sempre interesada en hipnotizar o lector facéndolle crer que asiste a unha historia non só verosímil senón aínda verificábel e verdadeira. Tal parecería que Risco seguiu ben de preto nisto o Rabelais máis desmesurado do Pantagruel ou o Laurence Sterne máis irónico do Tristram Shandy.\nRisco desficcionaliza adrede amosándolle os fíos da trampa ao lector. E iso xa dende un conto en galego de 1929 que titulou "Meixelas de rosa", no que nos deixa escoller todas as referencias prosopográficas e etopeicas dos personaxes, con tal de que a nena protagonista teña as meixelas sonrosadas. Un xenio.\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 9:11 p. m. 2 comentarios:\nEtiquetas: Literatura Galega, Sátira, Vicente Risco\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 9:02 p. m. 1 comentario:\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 8:46 p. m. 1 comentario:\nO DISCURSO DO 29 (e 2)\nE quero rematar estas palabras de agradecemento cunha lembranza dos meus anos de infancia e formación. Quizais os meus intereses intelectuais se definiron xa de moi novo: lector entusiasta de canto caía nas miñas mans –tebeos, revistas, libros, etc.-, da miña infancia lembro en casa varias coleccións sobre fauna e natureza e moitos libros de mitoloxía, cos que me agasallaban os meus pais. Entre eles estaba un amplo volume de “Mitología clásica ilustrada”, de Otto Seeman, que publicara Vergara en Barcelona: teño a quinta edición, de 1968, e debín lela ós 14 ou 15 anos. Aquilo me abriu outra dimensión da realidade e me descubriu o enorme potencial da fantasía e a riqueza humana para contar historias e comprender o mundo a través delas. Logo viñeron a Ilíada, a Odisea, moitos clásicos gregos, e tamén a Divina Comedia, de Dante: cando se len tales libros a esas idades queda un marcado para sempre, a miña vida, inevitablemente, estaría rodeada de libros, xornais e revistas.\nHoubo, entre elas, nos anos do franquismo final algunhas que deixaron unha pegada especial. Falo de “Triunfo” e da revista mensual “Tiempo de Historia”, dúas aventuras nacidas da man de Eduardo Haro Tecglen que foron, cando menos para a miña xeración (tamén para outras), unha auténtica escola cívica, de formación dun espírito ético de liberdades, moi arredado da Formación del Espíritu Nacional que estudiabamos nos manuais escolares.\nAproveito a ocasión para render contas dunha débeda persoal que teño, hai moitos anos, con Haro Tecglen, a quen logo tiven a honra de presentar no Liceo ourensán: eu era aínda moi novo cando chegaron á miña man os primeiros exemplares que vín de “Tiempo de Historia”, trouxéraos o meu irmán Fiz cando estudaba en Madrid. Lembro aínda os seus contidos e argumentos, as súas fotos de portada: un grupo de republicanos a fuxir de Xixón nunha barcaza cando a cidade era tomada polas “tropas nacionales”; un cartel coa cruz, o globo terráqueo e a bandeira rojigualda baixo o lema “Catecismo Patriótico Español”; un retrato en escorzo de Lenin convocando ao soño revolucionario. Nas súas páxinas aprendimos moitos mozos a deletrear con paixón nomes ata entón ignorados e prohibidos: Trotsky e Bertolt Brecht, Ricardo Mella e Besteiro, Machado e Araquistáin, entre tantos outros. Descubrimos alí a existencia dunha outra historia, reveladora e transformadora: a antítese do que nos ofrecía, co mesmo nome, a escola nacional-católica que padecíamos. Alí escribían tamén, de cando en vez, autores galegos como Blanco Amor, Xesús Alonso Montero, Ramón Chao, Javier Alfaya ou Xosé Luís Méndez Ferrín, entre outros. De xeito consciente aquela revista abría os seus brazos para contarnos a historia dunha Galiza cultural negada e exiliada: Luís Seoane, Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Celso Emilio Ferreiro..., eran cita habitual nas súas páxinas. E tamén o eran os novos artistas galegos, desde a mirada crítica de Moreno Galván, e o noso nacente teatro galego arredor de Abrente e Ribadavia, ben atendido nas crónicas de José Monleón, ou a música de Voces Ceibes e a Nova Canción Galega.\n“Eu penso sempre en alguén vivo cando escribo. Esa vida trasmítese ao fluído diálogo, cheo de creatividade, que establezo co seu pensamento, sen autocensuras”: velaí o segredo de Haro Tecglen, a quen evoco agora con agarimo.\nContei isto como unha páxina posible do meu Arredor de si, porque penso que é unha experiencia semellante á de moitos mozos e mozas da mesma xeración. E hai outras moitas páxinas por escribir. Por exemplo, a pegada que me deixou o crego Digno González na necesidade de ter unha visión aberta, solidaria e crítica do mundo. Ou a redescuberta de noso que significaron para min as clases da Auriense, onde tivemos o privilexio de contar con profesores como Otero Pedrayo, Ferro Couselo, Carlos Casares ou Francisco Rodríguez, entre moitos outros. Habería páxinas nesa miña glosa oteriana que falarían da misa en galego na Capela do Santo Cristo e da Coral de Ruada de Manuel de Dios e do mestre Vide (eu neno escoitei a misa máis dunha vez ó seu carón, no órgano do Santo Cristo, entre xigantescos anxos e columnas salomónicas). E debería falar do Cine Clube Padre Feijoo, con Pepe Paz, Bobillo, Álvarez Pousa, que nos ensinou a ver bo cine italiano e a Bergman e Dersu Uzala, e tantas xoias; e dos debates no Ateneo, de Histrión 70 e os versos de Celso Emilio (Tempo de chorar) e da última páxina de La Región, con artigos a diario de Otero, Ben-Cho-Shey, Ferro Couselo, Xoaquín Lorenzo, Luís Trabazo, Carlos Casares, etc. Todo un luxo na formación dunha persoa amiga das letras! Cando os estudantes do Instituto saímos á rúa contra as pestilentes celulosas que querían instalar no val ourensán, don Ramón escribía coa súa lírica melancólica contra ese pesadelo e en defensa do Pai Miño.\nTodo isto sucedía entre 1972 e 1974, anos da miña adolescencia e de reencontro co meu país e a cultura de noso. Foi decisivo o meu salto ó Instituto Masculino e o encontro con xentes coimo Bieito Iglesias, Benito Alonso “Roi”, Manuel Guede, Paco García, Carballude, etc., todos nun mesmo COU de letras. Íamos para filólogos porque tal nos aconsellaba Paco Rodríguez na Auriense. Pero encontrámonos cun ser encantador, unha profesora leonesa, recén saída da Universidade, que nos daba clases de Historia, unas clases didácticas e rigorosas. E que, sobre todo, nos deixaba debater nas clases sobre os Irmandiños ou sobre o Sempre en Galiza, de Castelao. Moitos dos seus alumnos acabamos na Facultade de Historia; tamén é certo que nunca deixamos o mundo das letras e varios rematarían por facer carreira literaria.\nEran tempos difíciles e para montar un simple posto de libros no Día das Letras Galegas tiñamos que pelexar co xefe de estudos e co director do Instituto. Pero as cousas ían avanzando, de vagariño, co esforzo e sacrificio de moitos. Penso agora que naqueles días empecei un camiño do que nunca me arredei nos últimos 35 anos. Tiven ó meu favor moitas plataformas para expresarme: nos libros, na prensa, no labor cultural. Sempre en plena liberdade: podo ler os meus artigos de hai anos sen avergoñarme de nada. Ese camiño fíxeno con todos vós, os amigos que hoxe me acompañades, e de novo reitero as miñas grazas a todos e todas: por estar aí, por darme folgos, por quererme, en suma, querenza que procurarei devolvervos sempre na medida das miñas posibilidades.\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 8:44 p. m. 7 comentarios:\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 8:17 p. m. 13 comentarios:\nPublicado por Marcos Valcárcel López en 1:36 p. m. 5 comentarios:


Diario dun Mercado. Episodio 128 - Futbolinlugo\nO mediocentro Alberto Suárez seguirá sendo un lucense ilustre por Redondela. Renova un ano máis co Choco, co que continuará tamén coma técnico do equipo xuvenil A. Na Preferente, Sergio Pollo chega ao Lemos. E Lisboa segue a ser o gran culebrón do verán. Despois de ser anunciado polo Incio, o Bóveda parecía o seu destino. Pois non! Volve á Ribela para defender a meta da Sarriana.\nNa Primeira Galicia, a ‘Operación retorno’ do Atlético Escairón mantense vento en popa e a toda vela. Ivi regresa ao Saviñao. E os chairegos Chisco e Manu Roca collen destino Riotorto. Ademais, o meta vilalbés Duarte xogará esta temporada no Brexo Lema da Coruña.\nUnha categoría máis abaixo, Brais Blanco renovou no Xermade. E o central Troulo enfundarase de novo a casaca do Portomarín despois do seu Erasmus. Tamén chega a Chao da Poza Mosquera, tralo seu ascenso co Guntín. Na Terceira Galicia, Brais Couso convertiuse en novo xogador do Carballedo. E no Antas renovaron os seguintes xogadores: Alexis, Xanzy, Juan, Cumbraos, Vicente, Pere, Xurxo, Cristian, Méndez, Marcos, Chapi, Andrés, Miguel, Koeman, Félix e Luis.\nNo fútbol femenino contamos con novas dende o mesmo escenario. Siguen no Antas: María, Iria, Maite, Rebeca, Nuria, Ángeles, Eva Díaz, Marta, Vero, Noe e Yaiza.


Onte os cativos fixérono xenial na súa actuación, pero o máis importante e que estaban moi ledos. Hoxe tocou gozar de novas actuacións e dunha merenda de "picnic" que lles encanta.\nEstos días ca calor estamos traballando os transvases de diferentes recipientes. A eles encántanlle e comezan a darse conta qué botes teñen máis volumen , cómo podemos transvasar a auga sen mollarnos... Ollo se cae auga o chan temos que empregar a fregona, son todos uns expertos!\nTamén apareceron un novo material para comezar a traballar a descomposición dos números dunha maneira divertida e sen darse conta, comezan a xogar cas regletas construindo casas, fincas, trens, escaleiras... pero tamén xogamos con elas e co noso nome.\nEtiquetas: curso 2017, Lógico-matemático\nEstos días no noso patio floreceron moitas flores, e os nenos encántalle collelas para levalas a casa ou regalarllas os amigos.\nComo gústannos tanto subímonos ás mesas da aula e puxémonos a estampar as nosas mans nas fiestras para crear divertidos paisaxes de primavera. Só tedes que levantar a vista polas mañás e ahí están as nosas flores .\nEsta semana un novo neno cumpliu 4 anos: Alejandro.\nGústanlle tanto os animais e os Bolechas que el e os seus pais fixéronnos uns contacontos , pero , o que máis lles gustou os cativos foi a visita de Vera, a irmá de Alejandro.\ncurso 2017 (51)\nParabens Ilie, Maira, Xoel!


O desafío da sustentabilidade, asunto a debate nas Xornadas sobre Turismo e Patrimonio que promove o Consorcio de Turismo en colaboración coa UDC e o CENP - Torre de Hércules A Coruña\n16 de febreiro de 2019\nO desafío da sustentabilidade, asunto a debate...\nO desafío da sustentabilidade, asunto a debate nas Xornadas sobre Turismo e Patrimonio que promove o Consorcio de Turismo en colaboración coa UDC e o CENP\nTerán lugar do 21 ao 23 de setembro e porán sobre a mesa de debate temas de moita actualidade.\nA Coruña, 12 SEP 17. O debate ao redor das vantaxes e desvantaxes do turismo que se instalou na sociedade con especial presencianos últimos meses vai formar parte dos temas de discusión nas xornadas sobre Turismo e patrimonio, o desafío da sustentabilidade, que terán lugar na Coruña entre o 21 e o 23 de setembro, promovidas polo Consorcio de Turismo e Congresos, en colaboración coa facultade de Humanidades da UDC o a Escola de Turismo.\nCantos visitantes poden absorber as nosas cidades e os nosos monumentos sen que se poñan en perigo os recursos e o benestar da poboación local? En que medida os cidadáns atopan oportunidades neste campo? Como se afronta a actividade desde as institucións e nun contexto de conflitividade? Que papel xogan as novas linguaxes da comunicación? Estes e outros temas serán os que se poñan sobre a mesa da man dos especialistas que aportarán os seus puntos de vista.\nO patrimonio e o turismo cultural de Galicia e na cidade da Coruña, a interpretación e o Camiño de Santiago Terán especial relevancia durante a primeiraxornada. En tanto que na segunda colocarase o foco sobre as as dinámicas urbanas osfluxos turísticos e a capacidade de acollida a través de visións teóricas e prácticas. As políticas culturais e de patrimonio, a comunicación coas súas novas linguaxes, o mar como patrimonio e o patrimonio mundial en perigo tamén forman parte das previsións para estes días.\nAs inscriciónsrealizánse na Facultade de Humanidades (campus de Ferrol) e na Escola de turismo.\nFolleto xornadas sobre Turismo e patrimonio, o desafío da sustentabilidade


A década do malestar - Praza Pública\nHai agora dez anos, os medios de comunicación rachaban a tradicional seca informativa do mes de agosto anunciando un episodio que para moita xente resultou enigmático:o estoupido das chamadas “hipotecas subprime” nos mercados financeiros dos USA. A reacción maioritaria dos analistas -sobre todo no ámbito europeo- foi transmitir unha mensaxe de tranquilidade: era unha treboada “normal”, propia das características específicas da evolución da economía norteamericana nos anos precedentes. Xa que logo, non había motivos serios para se preocupar: a UE non ía padecer os efectos negativos derivados dun potencial contaxio.\nOs prognósticos optimistas fracasaron tanto como a descrición do “mundo feliz” -a fortaleza estrutural dos círculos virtuosos presentes na lóxica das economías do primeiro mundo, a suposta desaparición dos ciclos na dinámica económica...- na que estaban instalados dende había anos a grande maioría dos economistas que exercían no ámbito académico ou nos staffs de asesoramento gobernamentais.\nOs impactos do shock rexistrado nos USA foron desiguais -na súa intensidade e na velocidade temporal coa que apareceron- nos distintos territorios da UE. As eivas específicas que presentaban as economías de cada Estado ou nación provocaron efectos diferentes que non agacharon a pertinencia dun diagnóstico común:estabamos ante a maior crise do sistema capitalista dende a década dos anos 30 do século XX.\nA existencia dunha moeda común e as fortes limitacións estabelecidas no funcionamento da unificación económica (mínimo orzamento comunitario, carencia de políticas fiscais de ámbito supraestatal, restricións na actuación do Banco Central Europeo) motivaron que a resposta á crise pivotara sobre o “mantra” da austeridade: severa redución do gasto público como mecanismo prioritario para cadrar as contas das facendas estatais. E tamén sobre outro factor de graves repercusións sociais: a devaluación salarial como ferramenta básica da recuperación dos beneficios empresariais. O cadro resultante é ben coñecido: perda de postos de traballo, máxima precarización do “novo” emprego que se crea, redución da capacidade adquisitiva da poboación asalariada e notábel deterioro das políticas de benestar encomendadas ás Administracións públicas, agudización dos niveis de desigualdade nas condicións de vida.\nUnha desfeita coma esta, suscitou as lóxicas controversias no mundo das ideas. Os defensores do pensamento ortodoxo puxeron en circulación, entre outras, dúas teses que pretenderon elevar á condición de novos mitos da nosa época. Primeiro afirmaron que un dos mais relevantes motivos causais da crise estivo situado na circunstancia de que as sociedades viviamos “por riba das nosas posibilidades”.E despois, sostiveron o criterio de que as perdas rexistradas no Estado do benestar eran transitorias:só un breve paréntese no seguro retorno aos dereitos dos vellos tempos. As dúas foron -e son- construcións voluntaristas, sen fundamentos reais contrastados, que pretenden socializar as responsabilidades na destrución padecida nos parámetros do benestar público e difundir a ilusión dunha recuperación que sexa quen de neutralizar os episodios de rebelión social.\nNo ámbito do Estado español, esta década de crise contribuíu á xestación de dous fenómenos que non se tiñan rexistrado anteriormente:o movemento xurdido no 15-M do ano 2011 -e a posterior reconfiguración do mapa político hexemonizado polo bipartidismo- e o medre substancial no apoio social recibido polo independentismo catalán. Hai, por suposto, outros factores concorrentes na explicación de semellantes realidades (a xeneralización da corrupción nunha parte relevante da elite política, a sentenza do TC contraria a unha parte significativa do novo Estatut de Catalunya aprobado en referendo...) pero sen ese pano de fondo da creba dos equilibrios económicos previos non se entendería, por exemplo, a maior participación na política de sectores importantes da mocidade frustrados pola invisibilidade dun futuro digno para as súas expectativas vitais.


Deputación da Coruña promove a cultura do surfing. – Aprende a través do Surfing\nO proxecto educativo da Federación Española de Surfing e Surf and Clean.\nPublicado en Abril 23, 2021 Abril 23, 2021 por aprendeatravesdelsurfing\nDeputación da Coruña promove a cultura do surfing.\nDende Aprende a través do Surfing imos presentarvos ás entidades que apoian o proxecto e que o fan posible. Hoxe vos presentamos á Deputación da Coruña.\nAtopase na vontade deste organismo público a promoción da cultura do surfing entre os habitantes das súas costas, pois son zonas privilexiadas para a súa práctica.\nEn palabras do seu Vicepresidente Xosé Regueira: “Todo o mundo ve normal que o alumnado que vive xunto ás montañas saiba esquiar, buscamos ca practica do surfing se poida normalizar de igual maneira nas nosas costas”\nAdemais esta práctica ancestral conta con modalidades para tódalas persoas e aporta moitos valores ós seus practicantes e a sociedade en xeral como: a preservación da contorna, inclusión, igualdade, socorrismo…etc.\nTratase tamén dunha boa oportunidade para fixar poboación no medio rural galego, tan ameazado pola despoboación e representa unha firme opción de desenvolvemento económico.\nDende a Deputación apostase pola creación de Reservas Locais de Surfing que axudarán a protexer a costa e farán que as persoas entendan mellor o gran valor que supoñen as ondas e o mar. Tamén aspirase a declarar a zona da Costa da Morte “Reserva Mundial de Surfing” e aínda que sexa este un difícil e longo camiño traballan para crear unha comunidade capaz de acadar dito obxectivo.\nEtiquetascultura, galego, galicia, reserva, surf, surfing\nArtigo anteriorAnterior ACTIVIDADES EN GALICIA


Reformas no sector do transporte - Blog de Celso Delgado\nHome Ana Pastor Reformas no sector do transporte\nReformas no sector do transporte\nNo Consello de Ministros celebrado hoxe foi analizado un informe sobre o Anteproxecto de Lei polo que se modifica a Lei de Ordenación dos Transportes Terrestres, e que polo tanto no futuro terá que pasar pola Comisión de Fomento do Congreso\nA vicepresidenta do Goberno, Soraya Sáenz de Santamaría, asegurou que se trata dunha nova reforma estrutural que pretende "mellorar a competitividade, simplificar a burocracia que afecta aos transportistas e incrementar a transparencia e profesionalidade nun sector crave da economía".\nO texto analizado, incorpora distintos regulamentos comunitarios, e súmase ás reformas emprendidas polo Goberno para facilitar a relación entra as Administracións Públicas e os cidadáns. Segundo a vicepresidenta, supón "menos burocracia, menos licenzas, máis axilidade e profesionalidade".\nA ministra de Fomento, Ana Pastor, que ten responsabilidade en materia de transporte, sinalou que a futura lei incrementa a flexibilidade ás empresas para poder operar no mercado do transporte de estrada.\nDixo que será posible realizar o transporte e as operacións de subcontratación do mesmo cunha única autorización. Ademais, poderanse facer todas as xestións administrativas coa autoridade competente a través de Internet. Deste xeito reduciranse os custos e o tempo de tramitación das solicitudes.\nAsí mesmo, auméntase de seis a doce mil euros o límite económico para poder acudir ás Xuntas Arbitrais e resolver posibles desacordos nos contratos, segundo destacou a ministra.\nComo novos requisitos para dar seguridade xurídica aos clientes, Ana Pastor sinalou que nin a empresa nin o xestor do transporte poderán ser condenados por delitos ou faltas penais nin sancionados por faltas graves nos ámbitos mercantil, social, laboral e de seguridade viaria. Ademais, terán que ter unha sede física, posuír a capacidade financeira necesaria e competencia profesional.\nA ministra de Fomento tamén indicou que se reforza o marco legal para impedir o intrusismo. Só poderá contratar e facturar o servizo de transporte quen teña autorización para iso.\nTodas as medidas expostas afectan tanto ao transporte de mercancías como ao transporte discrecional de viaxeiros. Mantense o principio de exclusividade no servizo de concesión porque, a xuízo da ministra, "favorece a cohesión territorial e garante a mobilidade de todos os cidadáns por igual, non require de subvencións e os prezos son inferiores e competitivos respecto doutros modelos de transportes".\nAna Pastor tamén explicou que se permitirá realizar o transporte escolar e de traballadores de forma combinada. Isto significa que rutas escolares que non se cubrían agora cubriranse porque poderán viaxar xunto aos nenos as persoas adultas da localidade.\nA nova lei establece un canon nas concesións, que pagará o adxudicatario. Farase un rexistro público de contratos, que os cidadáns poderán agora consultar.\nA ministra de Fomento confía en que o texto obteña o máximo consenso con todos os actores implicados.\nSen dúbida unha necesaria e interesante reforma.\nReformas no sector do transporte Reviewed by Celso Delgado on viernes, junio 15, 2012 Rating: 5


O SLG apoia as reivindicacións da AAVV de San Pedro de Labrada e solicita o inicio das obras de mantemendo da estrada - Sindicato Labrego Galego\nO SLG apoia as reivindicacións da AAVV de San Pedro de Labrada e solicita o inicio das obras de mantemendo da estrada\n10 de Novembro do 2008\nA AAVV de San Pedro de Labrada leva dous anos solicitando que cambien os tubos que cruzan a estrada que sobe por Labrada (Abadín-Lugo), por xunto a igrexa, xa que ao ser moi pequenos túpense moi facilmente.\nCando chove moito pasa a auga por riba da estrada, supoñendo un grande perigo tanto para os veciños/as como para o transporte escolar, xa que este “punto negro” da estrada atópase ao lado dunha curva.\nA auga xa fixo un chanzo polo lado de abaixo, existindo un grande risco de que ao cruzarse dous vehículos, un poida saír da carreteira e caer no furado.\nEsta reivindicación ao respeito do mantemento da estrada en aras do cumprimento dunhas mínimas condicións de seguridade para peóns e vehículos, engádese á solicitude de limpeza das cunetas, tanto da estrada como das pistas veciñais, xa que levan dous anos sen seren desbrozadas, chegando a maleza mesmo á beira, sen sitio polo que poidan camiñar as persoas e os animais.\nEsta situación foi posta en coñecemento do concello con anterioridade, sen que a AAVV de San Pedro obtivera resposta ningunha. Dende o Sindicato Labrego Galego agardamos que ao facer pública a situación que está a sufrir a veciñanza de Labrada, o consistorio tome medidas con rapidez, habida conta ademais de que xa temos enriba as choivas do inverno.\nMoitas grazas pela vosa atención\nSaúdas do Gabinete de Comunicación do Sindicato Labrego Galego\nManuel Rivas, Directiva da AAVV de San Pedro de Labrada,\nTLF: 616 060 146


Máis Camariñas - XXII MOSTRA DO ENCAIXE ABRE AS SÚAS PORTAS\nYou are here:Inicio/Novas/Desenrolo e Encaixe/XXII MOSTRA DO ENCAIXE ABRE AS SÚAS PORTAS\n04 Abril 2012 Escrito por Sandra Ínsua Rial\nOs asistentes na primeira xornada poderán desfrutar das demostracións das máis de 30 palilleiras infantís das escolas municipais, dos primeiros desfiles de moda de noveis e grandes deseñadores, así como das exposicións que presentarán as 14 delegacións internacionais de encaixeiras.\nTamén terán a oportunidade de visitar a zona de ocio e degustación gastronómica que será una das novidades de esta edición. “Este será un espazo ideal para compartir en familia, xa que mentres os rapaces e rapazas participan de divertidos obradoiros, os pais poden aproveitar para degustar distintos produtos nacionais”, explica a concelleira delegada da Mostra, Sandra Insua.\nA Mostra estará aberta ao público ata o 8 de abril en horario continúo dende as 11:00 á\n21:00 horas, e nela haberá curiosidades como as exposicións de Tocados realizados de Encaixe de Camariñas e enxovais onde destacarán “as impresionantes mantelerías que as encaixeiras presentarán despois de moitas xornadas de dedicación e mimo”, asegura a edil quen tamén destaca as novidades en decoración interior, afirmando que o máis chamativo será a exposición de lámpadas “onde o Encaixe de Camariñas reafirma, unha vez máis, a súa flexibilidade na aplicación de calquera tipo de material e soporte.”\nEsta nova edición da Mostra é a primeira en dedicar a súa celebración a unha causa solidaria.\nEste ano, por ser o décimo aniversario do afundimento do Prestige, decidiuse dedicar o evento ao voluntariado.\nMañá, xoves 5 de abril, realizarase unha xuntanza de voluntarios e voluntarias, que ademais de compartir as súas experiencias, contarán con un picnic e ruta guiada polas praias onde estivo a Marea Branca. En homenaxe a este movemento, distribuiranse máis de 700 lazos de cores, feitos de Encaixe de Camariñas, dos cales, 200 regálanos as palilleiras locais que queren sumarse ao agradecemento.\n2618\tModificado por derradeira vez o Mércores, 04 Abril 2012 06:55\nBalance de la Carrera Pedestre Costa da Morte-El Correo Gallego


A alcaldesa de Mos convoca a Xunta Local de Seguridade alarmada polos recentes roubos no municipio | A Peneira da Louriña\n« O Concello do Porriño edita un almanaque con imaxes do seu Arquivo Municipal da Imaxe\nSalceda dispón de novos aparcadoiros públicos gratuítos »\nA alcaldesa de Mos convoca a Xunta Local de Seguridade alarmada polos recentes roubos no municipio\nPublished 12 Xaneiro 2009\tSen clasificar 2 Comments\n:: Informará ó subdelegado do goberno para que acuda a esta reunión ::\nAnte a situación de inseguridade que o municipio de Mos está a vivir nos últimos tempos a alcaldesa mosense, Nidia Arévalo, anunciou que convocará a Xunta Local de Seguridade. A rexedora local comunicou que informará inmediatamente ó subdelegado do goberno na provincia de Pontevedra, Delfín Fernández, para que estea presente na próxima convocatoria de dita comisión que, segundo Nidia Arévalo, “leva meses sen celebrarse”.\nHai que lembrar que nos últimos meses aconteceron tres roubos na localidade. O último deles, e aínda recente, foi un atraco a man armada nunha panadería próxima ó hospital do Rebullón. A alcaldesa explicou que “o atracador actuou armado cunha escopeta recortada causando graves secuelas psicolóxicas ó persoal do negocio” e manifestou que “é preciso erradicar de inmediato a inseguridade en Mos”.\nArévalo declarou tamén que espera que a vindeira comisión poña en funcionamento medidas que posibiliten a solución do problema xa que “as anteriores comisións, celebradas cando María Jesús Escudero era aínda alcaldesa, non serviron de nada”. E lembrou ademais que “o subdelegado de goberno xa lle chamara a atención a Escudero por continuar cos catro mesmos policías locais de toda a vida e non aumentar a plantilla”. “Nos últimos cinco anos”, insistiu Nidia Arévalo, “a exalcaldesa de Mos non foi capaz de cubrir as prazas de policía local que faltan por ocupar”.\nA rexedora municipal concluiu afirmando que “é necesario que se poña a funcionar xa o aparato de seguridade en Mos e, se fai falla, recurrir a dotacións da Garda Civil para rematar coa inseguridade no Concello”.\n2 Responses to “A alcaldesa de Mos convoca a Xunta Local de Seguridade alarmada polos recentes roubos no municipio”\n1 Mos 15 Xaneiro 2009 ás 19:36\nA ver que nos dí o querido queridísimo Delfín dos roubos do Territorio – con maiúsculas- de Mos.\nContra iso non hai policía, nen polo visto, goberno, que nos protexa-Se fora eu dáballe a comer un pitisú de formigón, pero claro, eu son un ninguén, non un político, Delfín querido. (E asociados), sempre facendo as cousas no nome do pobo, pero sen contar con él.\nPara roubos do entorno natural, identidade do concello, da terra de Mos, dirixirse “al maestro armero”. Este é o mesmo que está mandando multas a mansalva aos colectivos cidadáns de toda a provincia. Os ladróns facendo das súas e os cidadáns a jxxxxxx.\n2 Nidiadequepozonegrosaliche? 20 Xaneiro 2009 ás 19:38\na policia de Mos non pode facer nada xa anda moi atareada…porque esta todolos dias controlando que a xente non pare na marquesina de puxeiros…iso e cando andan por ahi de baretos


Relatorio “Leis de difamación e insultos na rexión OSCE” sinala o Reino de España | Esculca\nFELIPE BORBÓN: UN REI BLINDADO EN EUROPA\nRelatorio “Leis de difamación e insultos na rexión OSCE” sinala o Reino de España\nA análise do relatorio ‘Leis de difamación e insultos na rexión OSCE’ revela que a xustiza do Reino de España é a que máis a fondo se emprega para perseguir as críticas e ataques á xefatura do Estado.\nO Tribunal Europeo de Dereitos Humanos foi contundente. Os reis e xefes de Estado non merecen maior protección fronte ás críticas e insultos que calquera outro cidadán. É máis, a lóxica democrática dita que debe ser máis ben ao contrario: os cidadáns (sexan reis ou non) que ocupan as institucións deben estar máis expostos á crítica. E a crítica política, afortunada ou desafortunadamente, non sempre é correcta. Ás veces é agresiva. Zafia. Maleducada. Ferinte. Noutras ocasións, mesmo, a crítica maniféstase en forma de fogueira. Mais, sexa como for, é crítica política e, por tanto, debe ser permitida.\nAo Reino de España, concretamente, o TEDH díxollo en dúas ocasións con senllas sentenzas condenatorias contra o Estado. A primeira no caso de Otegi, que foi condenado por dicir que o rei Juan Carlos era ‘o xefe dos torturadores’. A segunda, no caso dos dous mozos de Girona que queimaron unha foto dos reis Juan Carlos e Sofía durante un protesto. Nas dúas ocasións a xustiza europea explicou ao Reino de España que a crítica política non pode ser censurada con este delito.\nA mesma lóxica aplícase ao resto de institucións do Estado e símbolos, tales como o himno ou a bandeira. O Comité de Dereitos Humanos da ONU, entre outros moitos, sinalaron que os estados non deberían prohibir a crítica ás institucións, como o Exército ou a Policía, e que deplora a existencia do delito de ‘difamación do Estado’ ou o ultraxe aos seus símbolos.\nTodos estes delitos, no entanto, continúan estando presentes no Código Penal español. Tanto o de inxurias á Coroa (coas recentes condenas aos rapeiros Hasel e Valtonyc) como o de inxurias ás institucións do Estado (polo que tamén foi condenado Hasel) ou ultraxe ao Reino de España, polo que Santiago Espot foi sentenciado a pagar 7.200 euros euros por impulsar a asobiada ao himno de España na final da Copa do rei. A lista é aínda máis longa. A estas sentenzas habería que engadir a condena contra El Jueves pola súa xa célebre capa cos daquela príncipes Felipe e Letizia, ou as condenas contra o que fora alcalde de Puerto Real por dicir que ao rei é ‘fillo de crápula’ ou contra o coronel Martínez-Inglés. Tamén nos anos 80 producíronse condenas contra dous cidadáns vascos que publicaron un artigo dubidando do papel do monarca Juan Carlos I no golpe de estado do 23-F.\nO Reino de España unha excepción na Unión Europea?\nMais o Reino de España é un dos únicos estados europeos que ignoran as recomendacións do TEDH e das organizacións supranacionales especializadas en Dereitos Humanos? É España unha excepción dentro dos principais países da Unión Europea cos que gustamos compararnos? É España o único país que sobreprotexe o xefe do Estado?\nA resposta a estas preguntas é complicada e ten dúas vertentes. Por unha banda, hai que analizar os diferentes códigos penais dos países da Unión Europea e comprobar se o delito de inxurias á Coroa ou á xefatura do Estado aínda existe ou se foi eliminado, como no caso de Franza. Doutra banda, hai que analizar a parte práctica: como se interpreta e se aplica este delito no resto de países. É dicir, se é un delito activo ou en desuso e se se usa para perseguir a crítica política ou, por contra, só para perseguir os ataques á vida íntima dos xefes de Estado, sexan reis ou non.\nPor partes. O estudo Leis de difamación e insultos na rexión OSCE, elaborado polo Comisionado da OSCE para a liberdade de prensa, reflicte como os reinos de Bélxica, Dinamarca, Suecia e Holanda, xunto co de España, manteñen nas súas lexislacións o delito de lesa maxestade. Con todo, ningún destes reinos ten un nivel de condenas por delitos de lesa maxestade, nos últimos anos, ao nivel do de España.\n“O problema en España non é a existencia do delito de inxurias á Coroa en si mesmo. O problema é que se está utilizando, tal e como nos dixo o TEDH, para perseguir a crítica política. O delito pode existir sen contradicir as sentenzas europeas se só utiliza para perseguir os insultos ou ataques dirixidos contra a vida íntima do rei. É dicir, os reis ou xefes de Estado deben ter os mesmos dereitos que todos os cidadáns a defender a súa honra, mais non máis”, explica a Público o exletrado do Constitucional Joaquín Urías.\nA análise do relatorio da OSCE permite concluír que o Reino de España, apesar de ter unha das penas máis baixas polo delito de inxurias á Coroa, é dos países da Unión Europea, se non o que máis, que máis persegue e castiga polos ataques contra a xefatura do Estado. Para alcanzar esta conclusión é necesario realizar un repaso, país por país, tanto das lexislacións vixentes como da aplicación e interpretación do delito de lesa maxestade. Esta análise realizarase en primeiro lugar das monarquías e, posteriormente, das diferentes repúblicas.\nSuecia e Dinamarca\nOs reinos de Suecia e Dinamarca recollen no seu Código Penal penas máis altas que as do reino de España. En Suecia, este delito ten un castigo potencial de até seis anos de prisión. En Dinamarca, catro. Con todo, como é apreciábel no relatorio da OSCE, non se rexistrou nos últimos anos ningún procedemento xudicial por este delito. No caso da Gran-Bretaña, pola súa banda, non hai ningunha lei que protexa a honra da Coroa de maneira especial e tampouco se rexistrou ningún procedemento xudicial por este delito.\nHolanda e Bélxica\nPor último, quedaría por analizar o caso dos reinos de Holanda e Bélxica. Os dous recollen no seu Código Penal artigos que prohiben as ofensas á Monarquía. No caso de Bélxica, a ofensa ao monarca e á familia real e o insulto público ao rei está castigo con penas de seis meses a tres anos e unha multa. Se o insulto se diríxe a calquera outra persoa da familia real a pena baixa de tres meses a dous anos de prisión, máis a correspondente multa.\nA raíña Beatriz de Holanda xunto aos reis de España e o monarca emérito Juan Carlos I.- EFE\nNo entanto, non se rexistrou ningunha condena no país por este delito. Iso si, tal e como informa Alexandre Mato en CTXT, a Casa Real belga si acudiu ao Consello de deontología xornalística do país para protestar por un libro que versaba sobre supostas infidelidades no matrimonio real e a suposta homosexualidade do daquela Príncipe Felipe. O Consello resolveu que o xornalista recorrera a insinuacións e abusara da práctica do off the record. Non houbo multa nin proceso xudicial.\nO caso de Holanda é diferente. Despois do reino de España, posibelmente sexa o país das democracias occidentais que máis uso fixo deste delito, aínda que a contía das multas e castigos non é comparábel. En 2007 un home sen abrigo foi multado con 400 euros por dicir que a raíña era ‘unha puta’. Unha semana despois, un xornalista acudiu a unha conferencia de prensa cunha camiseta con este lema: ‘A raíña Beatriz é unha puta’. O xornalista foi arrestado, aínda que finalmente non foi acusado de ningún delito.\nO editor da revista Spunk, á que pertencía o xornalista, explicou que a intención era denunciar a condena que se producira unha semana antes. O último caso deste tipo que se viviu no reino holandés foi cando o activista Abulkasim al-Jaberi dixo nunha manifestación de 2014 o seguinte: ‘Que se foda o Rei! Que se foda a Casa Real’, tal e como recolle o relatorio da OSCE. No entanto, a causa foi arquivada pouco tempo despois.\nA análise comparada das lexislacións e condenas por delitos contra a honra dos monarcas, portanto, tomba o argumento habitual de que o reino de España non se sae da normalidade europea ditando condenas polo delito de inxurias á Coroa. O Reino de España, tal e como se reflicte, é o país que máis está condenado por este delito nas monarquías da Unión Europea.\n‘A recente sentenza do TEDH pon en evidencia que a existencia deste tipo penal en España non é o único problema en España. Tamén o é como se está aplicando: polo seu uso desproporcionado (fóra dos parámetros das Nacións Unidas) por parte da Fiscalía e por unha posterior interpretación dos tribunais allea aos estándares internacionais de Dereitos Humanos. Así o entendeu tamén o maxistrado do Constitucional que emitiu un voto particular no caso da queima da foto dos reis’, explica a Público Yolanda Quintana, portavoz da PDLI, que considera que o tipo penal das inxurias á Coroa é unha ‘ameaza’ tanto ‘real como latente’ contra un dereito fundamental como é ‘a liberdade de expresión’. ‘Por iso pedimos que este delito sexa eliminado do Código Penal esta mesma lexislatura’, sentencia.\nAs repúblicas da nosa contorna\nA protección dos xefes de Estado non é unha particularidade das monarquías. Tamén ocorre nas repúblicas. De feito, na nosa contorna, os estados de Alemaña, Grecia, Italia, Malta, Polonia, Portugal e Eslovenia manteñen unha lei especial que castiga as inxurias e as difamacións contra os xefes de Estado.\nA grande excepción, neste caso, sería a República de Franza, que eliminou en 2013 o artigo da Lei sobre liberdade de prensa, de 1881, que penaba as ofensas ao presidente da República cunha multa máxima de 45.000 euros. Antes, no ano 2000, o país galo eliminara as penas de prisión por delitos relacionados coas inxurias e a difamación. Con todo, a eliminación da sobreprotección do xefe do Estado non é total, xa que o presidente da República está entre a lista de funcionarios públicos que goza dunha maior protección contra as inxurias e a difamación que o resto de cidadáns (artigo 30 e 31 da Lei sobre Liberdade de prensa de 1881).\nO expresidente de Francia Nicolas Sarkozy.- EFE\nA última vez que o país galo viviu un caso deste tipo foi no ano 2008, tal e como mostra o relatorio da OSCE facilitado pola PDLI. O militante socialista Hervé Eon foi condenado a pagar 30 euros por soster unha faixa en que podía lerse ‘Cala, pobre cabrón’. O TEDH condenou a Franza por vulnerar a liberdade de expresión deste militante socialista e a Asemblea francesa actuou rápido para eliminar da Lei de liberdade de prensa este delito.\nNa Alemaña, pola súa banda, a difamación do presidente da República está castigada con penas de tres meses a cinco anos de prisión, mais o delito está practicamente en desuso. O relatorio da OSCE recolle que os xuízos por difamación do presidente son ‘raros’ aínda que non ‘descoñecidos’. Así, tamén cabe salientar que para poder iniciar un procedemento xudicial por este delito é necesaria a aprobación do presidente.\nA última vez que ocorreu un caso similar foi en 2011 cando o presidente Christian Wulff outorgou permiso para que fose xulgado un blogueiro que realizara unha montaxe en que a esposa do agora expresidente aparecía realizando o saúdo nazi. Finalmente, Wulff retirou o permiso e o caso foi arquivado. ‘Entre 1990 e 2004, por exemplo, o permiso para xulgar outorgouse en dúas ocasións’, recolle o relatorio.\nUn caso máis rechamante en Alemaña, aínda que sae das marxes deste texto, é a petición que presentou o presidente de Turquía, Recep Tayyip Erdogan, en 2016 para que Alemaña iniciase un procedemento xudicial contra o presentador de televisión e humorista Jan Böhmermann polo delito de inxurias contra un xefe de Estado estranxeiro, un delito inexistente no Reino de España. Un mes despois da solicitude, Merkel anunciou que autorizaba o procedemento, aínda que tamén anunciou o procedemento para retirar ese artigo do Código Penal. Pouco tempo despois, a Fiscalía alemá anunciou que arquivaba a causa contra Böhmermann xa que o poema denunciado estaba protexido pola ‘liberdade artística’.\nNo caso da Italia, o artigo 278 do Código Penal establece penas de entre un e cinco anos de prisión por ‘ofender a honra ou prestixio do presidente de Italia’. Contodo, as condenas por este delito son máis ben raras. O relatorio da OSCE non recolle ningunha, encanto o xornalista Pierluigi Morena, en CTXT, faise eco dunha condena a 18 meses de prisión ao político da liga Norte Umberto Bossi por dicir que Giorgio Napolitano, hoxe xa expresidente da república italiana, era un ‘terùn’, é dicir, un garrulo do sur, mentres facía o xesto dos cornos coa man.\nPortugal castiga o insulto ou a difamación contra o presidente coa pena de tres meses de prisión ou unha multa, aínda que se o delito foi cometido con publicidade o castigo ascende a entre seis meses e tres anos de prisión. O relatorio da OSCE non recolle ningunha condena por este tipo penal, aínda que si chama poderosamente a atención o alto número de condenas por difamación de funcionarios públicos ou políticos.\nPor último, compre salientar o caso de Grecia. A república helena castiga os insultos ao xefe do Estado con até tres meses de prisión e autoriza o confisco de publicacións que conteñen insultos ao presidente de Grecia. Mentres que a difamación, o insulto e a inxuria está penada en Eslovenia cun máximo dun ano de prisión. O relatorio da OSCE non recolle ningún caso específico de persoas condenas por insultaren o xefe do Estado nestes países.\n← Snipers a disparar sobre pessoas desarmadas a 100 metros não é um “confronto”\nSindicato policial denuncia ‘títulos express’ fraudulentos da UJC para 200 mandos policiais →


Visita as instalacións de Reganosa\nO 16 de xaneiro, 35 alumnos de 1º e 2º do ciclo medio de electromecánica e de 1º e 2º daFPB de mantemento de vehículos acompañados de tres profesores, visitaron as inatalacións de REGANOSA en Mugardos.\nActo de entrega de premios nadal 2020\nO 20 de decembro, fixéronse entrega dos premios do Nadal 2020 na biblioteca.\nUn Bo Nadal a todos. Esperamosvos no próximo ano.\nO 18 de decembro, 43 alumnos de 1º e 2º de bacharelato acompañados de dous profesores, visitaron a feria UNITOUR en PALEXCO (A Coruña). Nesta instalacións poideron obter información sobre a diferente oferta educativa que se ofrece dende o ámbito universitario en España.\nVisita ás instalación do CIQUS e CACTUS\nO 29 de novembro, 11 alumnos de 2ºA de bacharelato acompañados de dous profesores, visitaron as instalacións de CIQUS e do CACTUS da Univesrsidade de Santiago de Compostela\nOs responsables do CIQUS e do CACTUS fixéronnos un percorrido polas instalacións da universidade, explicándonos as distintas investigacións que se estan a realizar.\nO Instituto agradece ao CIQUS e ao CACTUS a nosa acollida nas súas instalacións.\nVisita ás instalacións de Navantia en Ferrol\nO pasado 29 de novembro, 41 alumnos de 1ºA e 2ºA de bacharelato e 1º de Ciclo Medio de Electromecánica acompañados de tres profesores visitaron as instalacións de Navantia en Ferrol.\nOs responsables de Navantia explicaronnos o funcionamiento dos laboratorios de ensaios de materias, onde nos fixeron unha pequena demostración do traballo que ali realizan. E posteriormente amosáronnos o proceso de fabricación das turbinas e xeradores eléctricos.\nDende o instituto queremos agradecer a Navantia a recepción e visita nas súas instalacións.\nTamén queremos agradecer ao Concello de Ponteceso a súa colaboración que fixo posible esta visita.


Tallón | Crónicas Tamaganas\nMeu caro Tallón: Nado en Vilardevós, eres un producto máis desa terra que tantos eruditos lanzou ao mundo da cultura.\nHai que lembrarse de Eloi Luis André, Silvio Santiago, Jacinto Santiago, Manuel Núñez e Angel Barja.\nEres xermen da sementeira destes antergos que souberon colocar o gran axeitado para que persoas coma ti soubérandes beber nas fontes que eles escarvaron.\nNon podía ser máis. Medraches ao carón das Penas Libres, para ser tamén libre e seguir os pasos de autores que están en “Varones Ilustres de la Comarca Verinense” de Taboada Chivite.\nPasaches polo Colexio dos Padres Mercedarios de Verín e creciches cosas influencias dos cultivadores relixiosos que souberon pulirte para por en ti as bases adecuadas que algún día te levarán a estar no cadro de autores desa terra.\nSeguramente nos bares do teu pobo practicarás o que oirías de D.Eloy Luis André e do poeta D. Manuel Núñez, cando se encontraban de vacacións nos veráns. Exercían de intelectuais en calquera recuncho e o novel André sostía as súas posturas e a súa opinión en contra do poeta provocando unha división entre os paisanos coma se se tratara de loitas de galos. –Rivalidade aldeana, chámalle Taboada Chivite, a estas discusións que non escapan nin aos intelectuais, destacando a erudición de D. Eloy Luis André e o lirismo de D. Manuel Núñez.\nAínda que te adicas a ecribir textos que outros len , debes seguir na línea da publicación semanal. Non te deixes dominar, nin sexas escravo do poder.\nSabes que ninguén é profeta na súa terra. Non podías ser excepción por iso non estás no tríptico publicitario das “xornadas da raia”, que se celebraron hai pouco no teu pobo. Pero si o poeta premio Cervantes 2006.\nAínda non saben de ti, nin queren saber que existes, porque te colocaches no outro lado, cando pertences a ese bando. Espallas o\nnome de Vilardevós por doquier, dándoo a coñecer, para que saiban que esta terra dura tamén dá froitos apetitosos cheos de cultura.\nNoraboa por este segundo libro titulado:”A autopsia da novela”. Tamén polos premios que tes acadado en diferentes certames.\nA novela que escomenza coas pautas clásicas da literatura negra, rapidamente toma unha trama narrativa na que ponderas a evolución psicolóxica das personaxes sobre a trama. Co típico trazado dunha novela negra rompes cos clásicos costumes para meterte de cheo nos problemas internos deles. É decir, o drama interno das personaxes pode coa estructura do xénero negro. Destripas a novela para ver a dialéctica da escritura.\nGrazas pola dedicatoria. Síntome orgulloso de ter un exalumno recoñecido coma ti.\nMiércoles, 21 de Noviembre de 2007 13:30 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín