Literatura Galega Contemporánea: 2018\nBlogue para partillar o labor das aulas de Literatura do século XX e da actualidade\nA Literatura Galega Contemporánea\nO porqué do pensamento crítico\nUn dos interrogantes máis antigos da filosofía é a procura da verdade tras as aparencias, tendo en conta que dita verdade exista. Pero, máis aló de atopar resposta a este interrogante dentro do ámbito filosófico, atopar a esencia oculta, chegar á verdade universal segue sendo un dos obxectivos máis importantes dentro dunha sociedade, tanto no marco político (discutir cal é o mellor xeito de goberno, por exemplo) coma no interese e curiosidade individual (crer en Deus, elixir un estilo de vida...); así como un gran interese dentro da gran industria dos medios de comunicación (cada xornal vende a mesma noticia dun xeito totalmente diferente, cada canle televisiva pertence a unha determinada ideoloxía política...).\nMais, que é a verdade universal? Poderíamos dicir que existe unha verdade única e absoluta que explique cada cuestión tendo en conta que existen argumentos dabondo que xustifiquen ou apoien calquera idea, así coma argumentos en contra? Isto é moi sinxelo visto cun exemplo: Podemos xulgar como totalmente culpable a un asasino se realmente temos en conta todos os factores que o levaron a tal crime (un tumor no hipotálamo, esquizofrenia, fortes traumas...)? Mais, a pesar de ter todos eses factores en conta, poderiamos xulgalo como totalmente inocente? Ao igual que a culpabilidade dun asasino, todas as verdades son relativas e dependen estritamente da información que se escolla (ou á que se poda acceder). Tamén se debe ter en conta que a información que sexamos capaces de ver e o punto de vista co que se tente elaborar esa verdade irá ligado aos nosos prexuízos (consciente ou inconscientemente) xa que non estamos á marxe da sociedade que nos rodea nin á marxe das nosas propias circunstancias persoais. Chegado a este punto, podemos afirmar que a verdade existe e que non se trata dunha verdade multiperspectivista e cambiante ligada a cada individuo?\nExplicado o interrogante teórico e práctico da esencia e argumentada a inexistencia da verdade universal, propiamente dita, toca preguntarnos que cabida ten o pensamento crítico na sociedade sendo conscientes de que non chegaremos a ningunha certeza absoluta. Para dar resposta a esta nova cuestión, é suficiente con imaxinar unha sociedade sen ceibepensadoras/es. Imaxinar unha realidade sen a rebelión do pobo ante os seus opresores, unha sociedade tiránica atestada de vítimas inconscientes da súa situación. Un mundo sen a Revolución Francesa, sen as revolucións obreiras, sen folgas, sen Rosa Parks, sen Darwiin, sen Rosalía, sen filósofos, sen animalistas, sen feministas. Un mundo sen xente que pensa por si mesma e defende as súas ideas para cambiar o mundo. Esa é a gran importancia do pensamento crítico, dos pensadores críticos, a loita por mellorar o mundo tendo en conta a necesidade de cambio.\nMais, non só a loita por cambiar o noso mundo é a única razón de ser do pensamento crítico, dende logo que non. Unha das máis importantes razóns para tentarmos descubrir a nosa propia verdade é o feito de ser nosa. A enorme satisfacción de crearnos a nós mesmos. Chegar a pensar, a vivir, a opinar, a esixir, a rexeitar e a namorarnos do que nós queremos e que ninguén nos impuxo. O peso e ao mesmo tempo a liberación de sermos os responsables de nós mesmos. Ese é o obxectivo do pensamento crítico, chegar á verdade pola propia labor de investigación, xa sexan erros ou acertos. Non vivir na verdade dun libro de texto, dun mestre, da familia, dos medios ou da tradición sen preguntarnos nada. Senón chegarmos a baixar os nosos 'porqués' ao mundo real dende as elites culturais que adoutrinan no pensamento binario, convertendo a sociedade nunha CPU, a cal só distingue entre verdadeiro e falso e só admite unha única realidade. Non aprendemos historia dende o bando gañador? Algo tan multiperspectivista coma a historia, con tantas realidades dende distintos puntos de vista dos cales só se ten en conta un, a realidade do bando gañador. Elite, cuxo obxectivo principal é o depreciación e o exterminio do criterio propio, dende o mero feito de dicir que é ou que non é arte (extirpando calquera fenda de sentimento) ata cambiar o ensino 'libre e liberador' por ensino 'orientado ao futuro', cambiar o cultivarse a un mesmo por adestrar a unha peza máis da cadea de montaxe.\nDurante a Revolución Industrial as condicións obreiras eran infrahumanas, polo que Carl Marx desenrolou unha ideoloxía cuxo obxectivo era cambiar radicalmente aquela realidade, o Comunismo. O maior problema que detectaba Marx nas nefastas condicións dos traballadores era á alienación, é dicir, que perderan unha vida ''humana'': non vían a luz do sol case en días, non vían o resultado directo do seu esforzo (como si vía un campesiño na colleita ou un artesán ao rematar un produto), a depreciación da vida dos obreiros así como a da súa opinión. Mais, foi a personalidade revolucionaria de Marx a que tentou solucionar este gran problema social, foi a súa capacidade de pensamento crítico a que tentou combater a alienación da sociedade e, a día de hoxe, son cada xeito de pensar único, a loita de cada individuo por facer desta sociedade unha sociedade máis xusta, a existencia da liberdade de expresión grazas a todas as ceibepensadoras/es que nos preceden fai que teñamos unha sociedade chea de opinións e perspectivas distintas, con todas os contrastes de distintas perspectivas que isto leva consigo; un pensamento crítico cuxo obxectivo é manternos humanos ata na sociedade mecanicista na que vivimos, un pensamento crítico que é o único antídoto á alienación da sociedade.\nPublicado por Lia ás 17:19 Ningún comentario:\nAdeus. (Despedida LGSA 2018)\nPublicado por Sofia Rama ás 08:00 Ningún comentario:\nUn saxo na néboa e a máxica orixe galega de García Márquez\nPublicado por Sofia Rama ás 21:30 Ningún comentario:\nEtiquetas: LGSA, Manuel Rivas, Un saxo na néboa. García Márquez\nCirce ou o pracer do azul de Begoña Caamaño (por Alicia Fernández Insua)\nPublicado por Sofia Rama ás 18:09 Ningún comentario:\nEn vías de extinción de María Reimóndez (por Andrea Castro)\nPublicado por Sofia Rama ás 21:12 Ningún comentario:\nO pobo da noite de Manuel Rivas (por María García)\nPublicado por Sofia Rama ás 18:16 Ningún comentario:\nOs difuntos falaban castelao (Por María García)\nOs difuntos falaban castelao ~ Anxel Fole\nEste texto pertence ao libro Á lus do candil de Anxel Fole. Esta obra consta de quince relatos, o primeiro deles actúa como introdución para os seguintes. O libro foi publicado no 1953 e recibiu numerosos premios. Hoxe en día é considerada unha das obras cume do autor.\nO relato conta a historia dun grupo de paisanos que foron asustados polas voces de dous xoves que se citaran secretamente no camposanto a portas cerradas. Podemos ver un retrato da sociedade galega. Todos os personaxes son facilmente identificables como parte da poboación galega. A demais, grazas á introdución que nos da o autor e ás trazas dialectais podemos situalo na zona ourensá. En toda a obra de Fole, os hipergaleguismos e vulgarismos, ao igual que os dialectalismos, teñen bastante presencia. Por exemplo cando din que os defuntos falan castelao en vez de castelán.\nO relato é unha narración de tipo oral, contada por un home como se fora algo que á súa vez lle contaron a el. As narracións marco son algo moi típico da narrativa desta época, pois son técnicas innovadoras que nunca antes se empregaran. Tamén podemos destacar a importancia do paisaxe, sempre citado e descrito facendo unha narración case cinematográfica. Cabe destacar a importancia do diálogo, algo que introduce a narrativa desta época e que axuda a ese efecto cinematográfico.\nVemos que Anxel Fole fai unha especie de imitación a Dos arquivos do trasno de Rafael Dieste, pois a forma dos relatos é moi similar. No caso de Á lus do candil, a morte está presente case sempre, ao igual que unha descripción paisaxística con abundantes topónimos que nos sitúa moi ben no lugar onde sucede a acción. O que teñen en común os relatos de ambos escritores é que sempre hai un compoñente máxico que logo sempre acaba tendo unha explicación racional. Ademais ambos autores procuran manter a tensión ata o desenlace, onde se explican os feitos e todo volve cobrar sentido.\nEn conclusión, este relato é unha mostra do característico realismo popular de Fole, no cal se ven as costumes do pobo e as historias son relatos contados oralmente. Sempre mantendo a intriga ate o final e sempre con trazos tanto dialectais como topolóxicos da zona de onde Fole procede, o Courel.\nPublicado por Unknown ás 16:26 Ningún comentario:\nNa brétema - A derradeira imaxe ( Por María García)\nAtopámonos ante dous textos de dous autores moi importantes da etapa de posguerra en Galicia: Lorenzo Varela e Luís Seoane. Durante esta época, a censura estaba moi presente, polo tanto os autores tiñan que ser precavidos co que escribían. Pola contra, moitos autores víronse obrigados a exiliarse, e dende América escribiron facendo denuncia social e dando visibilidade ao movemento galeguista. Como é o caso dos autores destes textos.\nO tema principal de ambas composicións é o franquismo. Na brétema fala da realidade que se vivía na Galicia do momento, con homes fusilados cuxos cadáveres acaban nas cunetas, da miseria da poboación e do medo fronte ao réxime. En cambio, A derradeira imaxe enfoca ao tema franquista dende os ollos dun exiliado que se lamenta de que os seus amigos galeguistas foran asasinados.\nFalando máis polo miúdo, Na brétema conta como eran aniquilados aqueles que tiñan pensamentos contrarios aos do réxime, moitas veces acusados polos seus veciños. Describe aos estudantes santiagueses que ademais de sufrir a pobreza da posguerra, sufrían a censura e a ausencia dun futuro mellor no cal puideran ser libres.\nPola outra banda, A derradeira imaxe danos a visión dun exiliado que recorda os bos tempos nos que se reunía cos seus amigos intelectuais e falaban de novos xeitos de ver o mundo, todos eles repletos de ideas novas. Pero eses amigos foron asasinados polos franquistas xa que esas ideas non eran aceptables para a ditadura. Agora o eu poético síntese un morto en vida, impotente ante á imposibilidade de expresarse ou de volver a ese memorable pasado.\nA súa estrutura é similar, xa que en ambos casos se trata de poesía narrativa. Polo tanto non teñen unha métrica definida, nin rima. Cabe destacar a presenza de símbolos, que axudan a esconder a mensaxe e ao mesmo tempo a resumir en poucas palabras moitos sentimentos e ideas. Po exemplo, as pombas simbolizan a paz, mentras que os estudantes de pan e sardiña simbolizan a pobreza.\nEn conclusión, estes dous poemas son facilmente identificables como pertencentes á poesía de posguerra. Ambos falan do tema do franquismo criticándoo e ao mesmo tempo mostrando a realidade social da época dende dúas perspectivas diferentes.\nPublicado por Unknown ás 16:18 Ningún comentario:\nRetorno a Tagen Ata (por Bernal Muíños)\nPublicado por Sofia Rama ás 21:18 Ningún comentario:\nPor que nunca se lle dedicou o Día das Letras Galegas a Carvalho Calero? (por María García)\nPublicado por Sofia Rama ás 19:09 Ningún comentario:\nTristán García (por Alicia Fernández Insua)\nPublicado por Sofia Rama ás 20:39 Ningún comentario:\nQué é o cine galego? qué papel xoga? ( por Alicia Fernández Insua)\nAlicia Fernández Insua\nO cine é unha arte exemplar para a humanidade. É un instrumento audiovisual que ao longo das décadas foi conmocionando e influíndo enormemente en cada xeración, amosando ao longo do tempo unha evolución que que se plasma en cada escena. É un tesouro que nos axuda a discutir con nós mesmos, a aprender, emocionarnos, tremer de medo e mesmo imaxinar, pois tanto a ficción, como o sentimental, o histórico ou o musical no mundo cinematográfico deu lugar a un cine maxistral. pero, ¿qué ocorre co cine galego?\nPrimeiramente, Fernández Iglesias afirma que " non hai cine galego se non é dirixido por empresas galegas". Un argumento co que estou totalmente de acordo, pois de nada serve que un actor sexa de procedencia galega, ou que unha película sexa filmada en Galicia, se logo o único que se escoita é o castelán, pois por exemplo nos anos oitenta a película Death and the Maiden, foi rodada na paisanaxe galega nin co idioma galego, o que me fai considerar que a Galicia só a usan pola súa paisanaxe, pero sen empregar o seu idioma, un idioma que " non dá diñeiro".\nSeguidamente, recordo que de pequena nunca vin unha película filmada en galego, agás unha serie galega moi famosa: Pratos combinados. isto é un exemplo máis que desde fai décadas a presenza do galego comezou a ter un papel secundario e mesmo a desaparecer das pantallas a pesar de haber iniciativas para crear un cine galego como Chano Piñeiro, pero iso non foi suficiente para que hoxe en día o cine galego teña gran relevancia.\nBen é certo que existiron leis para promocionar o galego no cine como a Lei 6/1999, unha lei que defendía o uso da lingua galega no ámbito cinematográfico, co obxectivo de difundir o idioma e a cultura. pero máis adiante AGADIC potencia o cine en lingua castelá, provocando que o cine galego pase a ser prescindible reducíndose, según as estatísticas a unha producción cinematográfica dun 25% entre 2000 e 2015 fronte ao 66% producido en castelán.\nEn conclusión, unha vez máis os intereses económicos gañan, saíndo ferido o cine galego, visto dende un punto de vista internacional como unha vía a un beneficio financieiro por debaixo do que supón o cine noutros países que se sitúan nas máis altas cotas do éxito. Polo tanto, o cine galego é hoxe en día considerado falsamente como que obtén poucos expectadores, unha actitude triste e inxusta cara un idioma e cultura que gardan o máis valioso da nosa historia, que perfectamente pode impresionar no mundo do cine. Así é todo, o cine non é iso que se produce a partir dun idioma existoso, senón que, como dixo Orson Welles: " É imposible facer unha boa película sen unha cámara que sexa como un ollo dun poeta", e de poetas poucos pobos están tan ben dotados como o galego.\nPublicado por Unknown ás 16:17 Ningún comentario:\nUn saxo na néboa e a máxica orixe galega de García...\nCirce ou o pracer do azul de Begoña Caamaño (por A...\nEn vías de extinción de María Reimóndez (por Andre...\nPor que nunca se lle dedicou o Día das Letras Gale...\nQué é o cine galego? qué papel xoga? ( por Alicia ...\nPresentacións de LiteGal XX-XXI\nMaría Villanustre Becerra\nTamara Sóñora Rubio


Departamento de Orientación do CEIP "Otero Pedrayo": MOTIVACIÓN ESCOLAR\nA motivación escolar constitúe un dos factores que máis influen no aprendizaxe.\nNo plano pedagóxico, motivación significa "proporcionar motivos, é dicir, estimular a voluntade de aprender"\nA motivación escolar nin é unha técnica nin é un método de ensinanza, é un factor cognitivo-afetivo presente en todo acto de aprendizaxe e en todo procedemento pedagóxico, xa sexa de maneira explícita ou implícita.\nO manexo da motivación na aula supón que o mestre e os estudiantes comprendan a interdependencia dos seguintes factores:\n*as características e demandas da tarefa ou actividade escolar,\n*as metas ou propósitos que se establecen para tal actividade,\n*o fin que se busca coa súa realización.\n¿Que pretendemos mediante o manexo da motivación escolar?\n1º.-Despertar o interese do alumno e dirixir súa atención\n2º.-Estimular o desexo de aprender que conduce ao esforzo\n3º.-Dirixir estos intereses e esforzos hacia o logro de fíns apropiados e a realización de propósitos definidos\nExisten unha serie de mitos sobre a "motivación escolar"\nA motivación escolar é un proceso exclusivamente endógeno, intrapersoal, onde interveñen poucos os factores interpersoais\nA disposición favorable para o aprendizaxe é imherente á personalidade do alumno e está determinada polo seu ambente familiar ou contexto socioeconómico de procedencia\nA motivación escolar é un proceso básicamente afectivo ("me gusta" ou "non me gusta" estudiar)\nA motivación é un proceso que se orixina ao inicio dunha actividade ou tarefa de aprendizaxe (unha especie de interruptor da luz que unha vez prendida permanece ase ata o final)\nPara motivar aos alumnos so é necesario traballar algunha dinámica ou xogo grupal que sexa atractivo para eles.\nOs bos alumnos están motivados para o aprendizaxe por se mesmos; os malos estudiantes so se motivan polas recompensas externas que poden obter\nOs mestres non son responsables da motivación dos seus alumnos\nA motivación para a aprendizaxe é un fenómeno moi complexo, condicionado por aspectos como os seguintes:\n*A posibilidade real que o alumno teña de conseguir as metas que se propón e a perspectiva asumida ao estudar.\n*Que o alumno saiba como actuar, que proceso de aprendizaxe seguir (como pensar) para afrontar con éxito as tarefas e problemas que se lle presentan.\n*Os coñecementos e ideas previas que o alumno posúe dos contidos curriculares por aprender, do seu significado e utilidade, así como das estratexias que debe empregar.\n*O contexto que define a situación mesma de ensino, en particular as mensaxes que recibe o alumno por parte do profesor e os seus compañeiros, a organización da actividade escolar e as formas de avaliación da aprendizaxe.\n*Os comportamentos e valores que o profesor modela nos alumnos, os cales poden facilitar ou inhibir o interese destes pola aprendizaxe.\n*O emprego dunha serie de principios motivacionales que o docente pode utilizar no deseño e condución do proceso de ensino.\nO docente exerce unha influencia decisiva, xa sexa consciente ou inconscientemente, no que os alumnos queiran saber e saiban pensar. Como dicia "Alonso Tapia" "el é quen decide que información presentar, cando e como facelo; que obxectivos propoñer; que actividades planificar; que mensaxes dar aos alumnos, antes, durante e logo das diferentes tarefas: como organizar as actividades - de forma individual, cooperativa ou competitiva-; que e como evaluar; como comunicar aos alumnos os resultados das avaliacións; que uso facer da información recolleita"\nAs expectativas do profesor sobre o alumno poden influír en certa medida no nivel de logro académico do estudante; tamén poden influír na motivación e na autoestima do alumno. Quen non escoitou aos docentes dicir cousas como as seguintes: "Vén dunha familia desintegrada, vai ser difícil que teña interese en estudar", "Este mozo é pobre e a súa familia é inculta. Eu non teño a culpa, por iso reproba", "Toño é hiperactivo; non pode aprender", "Lucía é moi ansiosa e insegura, como vai poder expoñer oralmente o tema", etcétera. Aínda cando devanditas observacións e diagnósticos poidan ser realistas, o profesor non sempre poderá intervir (e menos solucionar) en tales problemas. No entanto, si hai unha serie de factores concretos e modificables que contribúen á motivación dos alumnos e que os profesores poden manexar a través do seu desempeño e mensaxes. Devanditos factores modificables refírense ao nivel de involucramiento dos alumnos na tarefa, ao tono afectivo da situación, aos sentimentos de éxito e interese, así como ás sensacións de influencia e afiliación ao grupo. Desta forma, a motivación escolar atópase ligada de xeito estreito ao ambiente de aprendizaxe imperante no aula (as súas propiedades, procesos, estruturas e clima).\nMais adiante e para non durmiros. ampliaré este tema outro día falando dos "procesos motivacionais" xa sabedes aquilo da "motivación interna" "motivación externa"......\nSe queredes saber máis podedes consultar os libros:\nPEDAGOGIA DE LA MOTIVACION: COMO DESPERTAR EL DESEO DE APRENDER de Prot, Brigitte\nMOTIVAR EN LA ESCUELA, MOTIVAR EN LA FAMILIA de ALONSO TAPIA, JESUS\nMOTIVAR PARA APRENDER EN EL AULA: LAS SIETE CLAVES DE LA MOTIVACIÓN ESCOLAR de Gilbert, Ian\nMais libros sobre motivación escolar, pica no\nPublicado por Ubaldo Ovidio Vázquez Méndez en 20:34


Miguel Suárez Abel: 2013\nEU A MORRER NON LLE TEÑO MEDO NINGÚN\nERA novo, aposto, de elegancia natural, a pesar dunha coxeira ben disimulada. Unhas canas ben mesturadas co pelo negro e abundante dábanlle un aire aínda máis xuvenil. Sentou ao meu carón na ringleira semicircular de butacas que conforman o espazo no que os enfermos recibimos o tratamento. Sen dubidalo comezou cunha restra de preguntas e reflexións sen respiro. É a primeira vez que veño, dicía, por iso me gusta saber como funciona isto, non porque me asuste, que levo unha abundante experiencia de hospitais, pero cando un comeza algo quere saber en que consiste o proceso. Xa vexo que ti tamén levas reservorio, supoño que isto favorecerá, non hai que andar cada día buscando na vea, teño entendido que algúns chegan a telas tan chamuscadas como drogadictos, que é difícil atoparlla, e iso intúo que será moi doloroso. Xa digo, eu sei perfectamente o meu diagnóstico, a oncóloga explicoume con dedicación. Pero por experiencia coa enfermidade non é, coa moto tiven un grave accidente, esta perna non sei se non terán que acabar serrándoa, e o diagnóstico de agora non é para moita esperanza, pero eu á morte non lle teño medo ningún, estou preparado, a min o que realmente me dá medo é o sufrimento... Así acaba un por se convencer cando pintan moi negras.\nXa na rúa, remoín nesta última reflexión, non por orixinal, senón polo convencemento con que a mantiña. Aplicado á vida social deste país e ao ano que remata é un bo resumo. Visto que seguiremos nas mans dos protagonistas dos escándalos mais estelares (transformados en puro entretemento do peor lixo informativo) e que non traerá consecuencias, non pasará absolutamente nada, pois o espolio, o roubo, a manipulación, a chantaxe, o descaro, a mentira, a podremia sobre a que pisamos non recibirán nin o máis mínimo castigo, pois este non ten outro destinatario que as clases traballadoras, os débiles, os enfermos e os vellos, un xa se conforma con que o ano próximo o sufrimento non sexa maior. Porque o que parece claro é que as melloras só se verán nas boca dos encargados das promesas, eses descarados e mentiráns, que non se lles cae a cara de vergonza porque descoñecen ese sentimento moral. Por iso eu creo que para o 2014, igual que ao compañeiro enfermo, o que mellor nos acae é insistir en que morrer non nos dá medo ningún, o que non queremos é seguir sufrindo as mesmas humillacións.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 13:02 0 comentarios\nMATADORES DE HIPOPÓTAMOS\nChega un momento na vida dun home de éxito –enténdase éxito igual a ser un amo do mundo-, que non lle queda outra que dedicarse a matar hipopótamos, osos, cebras ou leóns. De que máis pode alardear? Farto de poder, de influencias, de luxos, de caprichos, de vestir máis lambido ca un becerro pola vaca, pouco lle queda neste mundo para realmente se distinguir do resto dos mortais. Xa contan coa casa máis cara que se pode adquirir na cidade, xa gardan no garaxe o coche máis potente co que non se pode correr, xa lle sobran reverencias e adulacións, submisións e temores e non lles queda outra: armarse dun rifle con mira telescópica, dos máis exclusivos e finos no punto de mira, vestirse de aventureiro fino, o gusto non se perde nin en África, e dedicarse á gran aventura de viaxar a Tanzania, Mozambique ou Romanía para matar animais canto máis grandes mellor, para que dea a impresión de que tal valentía só é posible para unha persoa realmente especial, única, poderosa, intelixente, ganadora, triunfadora. A Blesa, como non podía ser doutra maneira, atento a que Caja Madrid non fose o seu «cortijo», preocupado e dedicado como estaba para que a institución bancaria non lle supuxese ao país o quebranto que o está esmagando, acabáronselle os xoguetes de figurino na capital e nas súas viaxes de negocios por Europa e América e viuse obrigado ás excelencias da caza maior. E velaí circulan polos medios as fotos do alto executivo rindo orgulloso detrás dos hipopótamos, cebras, búfalos e leóns abatidos. Tamén acompañado dos nativos que aproveitan a visita de tan alto e señorial banqueiro para darlle gusto e axuda na súa alta misión, seguro que con eles dadivoso, distinguido, todo un cabaleiro, a este tipo de personaxes gústalles con algúns servidores darse o pracer de demostrarse que saben comportarse como señores con clase. Acepto que analicei polo miúdo os detalles de cada foto. Todas indican idéntica concepción da vida, pero cada unha aporta unha característica distinta destes seres que se cren realmente imprescindibles, merecedores do seu éxito, triunfadores por intelixencia e vontades propias, por máis nada, seres únicos capaces de conducir o mundo polo rego do progreso e aos que toda canta obediencia e admiración se lles dedique nunca serán suficientes. Cando un home se apoia no seu rifle detrás dun hipopótamo morto, sorrí con orgullo e mira á cámara dicíndolle: aquí me tes, eu son quen a matar este gran animal, dubidas aínda do meu poder? , é que está posuído da concepción ideolóxica do darwinismo social, seguíndoa coma unha fe irrenunciable e indiscutible. E xa sabemos que unha vez entramos no campo da fe e aceptamos as súas regras de razoamento podemos dar cantos pinchacarneiros intelectuais se non ocorran, pero nunca fuxiremos da nasa que nos ten atrapados. A min que existan persoas así non me estraña nada. Que non comparta a súa maneira de entender a vida, que me parezan un veleno ao ser utilizados como modelo de éxito para o conxunto da sociedade e que me repugne que nunca satisfagan os seus desexos de distanciamento co resto da poboación por máis que acumulen, gasten e dilapiden, non me impide entender que a imperfección é consubstancial coa vida, polo tanto sempre haberá seres dispostos a manipular e defender con falacias que o mundo non se pode mellorar salvo seguindo as súas ideas cargadas de privilexios. Por iso tamén entendo que chega un momento en que nos círculos nos que se moven estes amos do mundo, se non coñeces determinadas marcas de rifles, non acabas de chegar de África despois de gastar 30.000 € para matar un león que cho puxeron a tiro varios rapaces autóctonos e non podes anunciar que a próxima cacería xa a tes programada en Romanía ou nalgún bosque agochado de Rusia, non es ninguén. Cada ambiente ten os seus complexos e non vou ser eu agora dos que regrese á psicanálise para meterme con ninguén admitindo que os que buscan matar animais grandes é porque teñen complexo de pene pequeno. Líbrenme os santos e as ánimas. As revanchas fáciles nunca proporcionan satisfacción. Debemos ser comprensivos con estas elites que nos controlan nos seus gustos e caprichos. O que non se pode entender é que o seu afán por matar hipopótamos se traslade á vida laboral e social de tal xeito que repercuta en todos do modo que xa padecemos. Son casualidades demasiado brutas que o xuíz que intenta escaravellar para saber que pasou nesa desfeita económica de Caja Madrid estea sendo perseguido pola xustiza; que entre un expresidente do goberno e estes elementos existan solicitude de favores para actividades que non se poden esclarecer; que mentres Blesa se encarga de pasearse polos restaurantes e hoteis do mundo cunha tarxeta a conta do banco, a un tempo se programe vender preferentes a persoas ás que nunca se lles deberían vender; e que non pase nada, absolutamente nada, por obrigar a un país a pagar miles de millóns de euros pola estrepitosa mala xestión dun señor que, mentres o barco se afundía, el estaba ocupado en matar osos en Romanía. Parece claro que, mentres esteamos nas mans dos matadores de hipopótamos, isto pinta moi mal.\nSIGUEN LOS MALOS TIEMPOS\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 17:33 0 comentarios\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 17:25 0 comentarios\nESPAÑA NON SABE SEDUCIR\nESCOITO a un político de esquerdas catalán, ao que se lle ve algo confuso sobre estar a favor do "dereito a decidir" e a súa ideoloxía, que a causa máis poderosa da deriva independentista dos cataláns é que España non sabe seducila. Que existen unha chea de xornais e políticos do resto de España que son máquinas de crear independentistas e, repite, sobre todo iso: que é un problema de sedución. Que o sexa ou non, está por ver, o que si teño claro é que o "problema" catalán sempre se quixo presentar coma algo sentimental, afectivo, de identidade cultural, cando por debaixo, non teñan dúbida, o que priva é a ambición dunha clase política (burguesa e dereitas) con ansia de ser cabeza de rato, uns impulsos insolidarios disimulados como poden, pero innegables, e a seguranza de que pola situación estratéxica, polo acumulado nos anos pasados e por contar con industria e infraestruturas suficientes, poden organizarse e vivir mellor que unidos ao resto dos españois. Por iso traballaron con teimosía e habilidade durante estes anos para ir creando as condicións exactas que lles obriguen a ter que decidir porque "non nos queren", "estannos espoliando", "non nos saben seducir".\nQue curioso: as comunidades que necesitan máis amor son as máis ricas e con diferencia as mellor tratadas polo Estado desde época da ditadura. Estremadura, Galicia, Ceuta e Melilla, por exemplo, recibiron tanto amor e sedución durante a época democrática. Como seduce España a Galicia? Permitindo que se desmantele a industria naval, que se venda NCG, regalando Fenosa a Gas Natural, acabando coa pesca e coa agricultura? Ten aínda celos Cataluña de que cando xa eles van nunhas horas a París, aquí se malgaste, tarde, mal e arrastro, nun AVE que disque non servirá para nada? Non saio do meu pasmo: en que consistiu toda a etapa democrática se non foi caer nas chantaxes e presións dos nacionalistas sobres os gobernos dos dous partidos maioritarios? Desde o pecado orixinal de firmar unha constitución manipulada pola maliciosa e desleal intención final das dúas comunidades non queridas o único que fixo España foi ceder a cada capricho delas: preparar o camiño para a secesión. O problema non é de falta de sedución, senón de sometemento e debilidade inxenua. A sedución debe ser recíproca, o contrario é pura manipulación e chantaxe para nunca estar contentos ata conseguir o que se desexa.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 13:15 0 comentarios\nTi este ano telo doado para saber o que lle has de pedir aos Reis, díxome unha amiga. E eu asentín inicialmente, peor logo reflexionei e non me cadraba. Pedirlle saúde, riqueza e amor aos Reis de Oriente non me parece razoable. Que farían os pobres se a todos se lles dera por pedir isto que tanto nos gustan? Que mérito tería recorrer camiños, vales, montañas, mares e desertos para chegar á casa de alguén e regalarlle amor, ou riqueza, xa non digamos saúde. Son peticións excesivas, fóra das súas capacidades tradicionais; que camelos, que burros, cabalos con albarda ou sen ela, barcos, avións, poderían vir cargados de tales peticións? Aí vai, un petroleiro cargado de saúde para os que padecen cancro de mama, outro para os de colon, outro para os que teñen enfermidades difíciles de diagnosticar, outro para os que teñen o corazón por un fío... E amor? Que avión podería transportar amor para adolescentes que comezan a enredar, para maduros que pretenden asentar a súa vida, para vellos que se coidan e dan os últimos anacos de tenrura? E diñeiro non digamos. Diñeiro, saúde e amor están ben para cantar como desexo universal, pero non son realidades que se lles poidan pedir aos Reis Magos. Por iso eu esquecín a tentación inicial e busquei algo máis propio. Este ano pedireille un camión. De pequeno acórdame que me trouxeran un en miniatura semellando ao dos bombeiros. Tiña unha escada que se elevaba, colores entre vermellos e amarelos e incluso unha lámpada con alarma no teito da cabina que non emitía ruído nin acendía luces, eran outros tempos, pero eu imaxinaba o que lle faltaba e enredei con el ben veces. Pois este ano quero outro camión, pero non unha imitación, nin unha miniatura, non, non, un camión de verdade, auténtico, como debe ser. É caro. Xa adianto que non é un regalo barato, pero algunha vez os cidadáns do común temos dereito a pedir algo fóra do corrente. Saben cal é o que me gusta? Un idéntico a ese que disque vai comprar ou xa comprou o Ministerio do Interior parar esmagar aos que se intenten manifestar diante do Parlamento ou nas rúas. Un que disque lanza auga coa potencia dunha catarata e que dispersa manifestantes coma monecos. Van catro cans frauta, sete camorristas profesionais que disque sempre se apuntan a tódalas manifestacións, cen parados desesperados, sesenta nais de familia que non saben como saír da situación sen saída, catro intelectuais convencidos de que é a única vía para que isto cambie e oito vellos fartos de que os tomen por bobos berrando pola rúa que San Xerome: Blesa é un ladrón, Blesa é un chulo e un ladrón, e acéndese o camión este máxico, pon a toda máquina os seus motores, solta o seu primeiro chorro de auga e voan por riba da rúa e das beirarrúas os vellos, as mulleres, os can frautas, os camorristas, os intelectuais, todos, esborrexendo polo asfalto coma follas de outono non día de vento fero. E aí se acaba a protesta. E aí demostra o Estado que sabe protexernos, que está por nós, que inviste no que realmente ten que investir: case cincocentos mil euros nun camión fantástico á disposición da policía para que o país estea tranquilo, para que non se lle suban os fumes a cabeza e para que recapacite: non hai outra saída. Pois ben, eu quero un igual. Para min só. Quero estacionalo diante da porta da miña casa e telo á miña disposición para enredar con el cando me pete. Contra quen, imaxinen, non llelo digo porque aínda non o teño, pero non lles custará coincidir contra quen . Chamémoslle liberdade de enredo, ou liberdade lúdica, ou como prefiran. Pero é un capricho que me quero regalar nestes duros comezos da vellez. Pero igualiño. Sen que lle falte nada. Quero que mida entre 6 e 8 metros de longo, altura de 4, que vaia equipado con dos armeiros encaixados no habitáculo dianteiro. E, por suposto, que o canón lance auga situado na parte superior do vehículo e operando electricamente se poida accionar dende a cabina por medio de botóns de colores. O caudal, como mínimo, de 1.000 a 4.000 litros por minuto e, algo importante, a auga que conteña colorante para logo identificar a aqueles aos que se lle lanzou o chorro. Quéroo porque ao igual que o Estado considera que é indispensable para manter a liberdade, os dereitos e a seguridade cidadán, eu tamén quero probar desde a miña liberdade individual idéntico dereito. Non estabamos en que a liberdade é a clave? Non se insiste que como o privado non hai nada tan eficaz? Non se di que o Estado o único que fai e malgastar, corromper e dilapidar os cartos dos cidadáns, que, no seu bolso e por el administrados, serían moito máis produtivos para todos? Pois amigos, eu únome á idea e que se preparen algúns. Porque en canto os Reis me cumpran o desexo, que non teñen por que non mo cumprir, á porta da miña casa acercarase quen eu queira. Haberá que botar man dos F18, porque o que é por terra, nin equipos especiais: acomódome na cabina e a ver quen é o guapo que me vén con esixencias. Así que, xa o saben a policía e o ministerio, a partires da noite de Reis haberá outro camión máis, este privado, encargado de manter os dereitos, liberdades e seguridade dos cidadáns. Teño unha ganas de poñer o canón de auga a toda potencia...\nROBAR Y HACER EL RIDÍCULO\nCUANDO ROBA, LA DERECHA HACE\nNEGOCIOS Y LA IZQUIERDA HACE\nASÍ NOS VA, ENTRE LOS NEGOCIOS DE LA\nDERECHA Y EL RIDÍCULO DE LA\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 13:21 0 comentarios\nEXISTE AMOR CUANDO PIERDES\nLA CAPACIDAD DE HABLAR,\nNI SIQUIERA PUEDES RESPIRAR.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 13:16 0 comentarios\nLA QUEJA ES UN MOTOR DE MALES.\nCONVIENE MANTENERSE EN AYUNO DE LAMENTOS.\nCUANDO DEJAS DE QUEJARTE, TU MENTE\nY TU CUERPO CAMBIAN.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 20:09 0 comentarios\nADIANTARSE A QUE TODO ESTEA MÁIS PODRE\nEXPLICAN durante estes días catedráticos, políticos e analistas sobre a necesidade, vantaxes e inconvenientes de reformar a Constitución. Poderíase dicir que a maioría concorda en que si cómpre reformar para que se refunde un novo pacto, votado e aceptado pola meirande parte dos cidadáns. Pero ao tempo, non ven posible acordo e incluso sospeitan que se podería crear máis desencontro que concordia porque non están claros os asuntos a reformar e non se ve a máis mínima vontade entre os partidos para lograr eses pactos. Para que, pregúntanse algúns, intentar unha reforma constitucional sobre o peche do problema territorial cando se sabe que os principais implicados non van a quedar nunca satisfeitos ou adoptarán medidas tan desleais coma as que ata agora viñeron utilizando? Para que, cuestiónanse outros, se os partidos maioritarios están completamente pechados a unha reforma electoral que os prexudique? Por que, se ao fin, din os máis radicais, nin o tema da república nin o do cambio de modelo económico poderá entrar nesas negociacións? E así, entre tanta dúbida, o que sobrevive é a idea de que se fará cando non haxa máis remedio, por pura necesidade.\nSen negar as dificultades, eu non son partidario de agardar ao excepcional para que se leve a cabo a reforma. Que non haxa vontade non impide concluír que, se realmente parece necesario abordala, non haxa que poñer os medios. E isto non é posible se non se comeza a intentalo. Esa é a misión dos políticos: partindo da distancia, do desencontro e das diferencias, atopar métodos de se ir achegando a conciliacións e concertos que beneficien á maioría. Soa a derrotismo e falta de fe política argumentar que, como non se ve vontade de acordo, mellor non facer nada. Se por tal espírito nos deixaramos levar, nunca nada se avanzaría nin negociaría. Os conflitos e os distintos intereses son os ingredientes cos que ten que lourear a cada minuto o político que de verdade o é. Non sei a que agardan para, en vez de se lamentar de que non imos ser capaces, o que este propón é unha barbaridade, o que o outro proporía é unha entelequia, iniciar encontros lixeiros, probas de achegamento, intentos e suxestións sobre maneiras de como enfocar o problema. Porque a proposta de agardar a que exista máis necesidade e todo estea máis podre non me parece que prognostique mellores acordos reformadores.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 10:25 0 comentarios\nConta miña nai que, sendo aínda un cativiño, despois de que un veciño observase as manobras e porfías coas que intentaba meterme algo na boca sen conseguilo, sentenciou rotundo: este neno non é de comer. Non é que se cumprise con exactitude a súa profecía, pero si é certo que hai nenos que establecen coa comida unha relación endiañada que desespera e acaba cos nervios dos pais máis repousados. Porque a comida, como di Jean-Michel Cohen, é parte da relación cos teus pais, é diversión, broma, pracer, ou dolor e sufrimento. A comida é un vínculo. Claro que o vínculo establécese cando hai que comer. Cando non hai, ningún neno presenta rexeite, nin chantaxe, nin nada semellante a esa frase tan socorrida de moitas nais que chegan á consulta do pediatra ou do psicólogo co desespero de : o neno non me come nada. É curioso o paradoxo que se dá na sociedade. Por un lado pais que andan á última e cústalles levar comida á casa e por outra pais desesperados, coas neveiras rebordadas, porque xa no saben que lle ofrecer ao seu fillo para que coma algo. Para os primeiros están activados os mecanismos de caridade e axuda que non se poden desprezar baixo o pretexto de que o que cómpre é xustiza e non caridade. Xa o creo que é infinitamente preferible un sistema de funcionamento social xusto, no que o sistema de traballo e reparto social permita a cada quen organizarse con independencia, que verse obrigados a recorrer aos bancos de alimentos ou a cáritas. Pero utilizar tal maximalismo ao único que nos conduce é ao absurdo. Certo que hai grupos privilexiados e favorecidos polo sistema que aproveitan este tipo de actividades para tranquilizar a súa conciencia e medrar en bondade disimulando a súa hipocrisía. Pero iso non impide os parabéns para miles de cidadáns que se entregan con xenerosidade e bondade para aplacar necesidades de máxima urxencia. Non é a aspiración, por suposto, vivir nun país onde funcionen moi ben os bancos de alimentos. Non é obxectivo a perseguir que se perpetúen e adquiran normalidade este tipo de axudas. Pero convén non caer no absolutismo de acabar desprezando labores encomiables que se están a reproducir por todo o país, onde nais de familia, xubilados, relixiosos, voluntarios mozos e outras moitas persoas dedican parte do seu tempo ou da súa economía a mirar polos máis débiles, sobre todo os nenos que non teñen que comer. Para os que padecían o problema contrario, repugnancia a pesar da abundancia, a única receita que se pode prescribir é a de crear un vínculo de pracer, xogo e ledicia arredor da comida. Entrar no círculo de converter as comidas en batallas de ansiedade, irritación e temor só conducen a un círculo vicioso no que o vínculo que se crea é dunha rebeldía mala de controlar. Metidos en tales complicacións, os nenos só aprenden malas artes: manipular, chantaxear, demostrar o seu malestar e converter a hora da comida nun sufrimento insoportable para a familia. Aprender a resolver con serenidade e paciencia estes conflitos aconsella a supervisión dun psicólogo, que, se é experto na materia, non precisará de moitas sesións para cambiar a dinámica de actuación. Sempre que os pais colaboren, claro, que os hai empeñados en perpetuar a guerra da hora de comer coma se non sentisen verdadeira necesidade de aproveitar o de divertido e agradable que pode resultar comer a familia unida. O malo é que aínda existe outra relación coa comida: a da tortura. Para min era completamente descoñecida ata hai pouco. Pero agora experimento en propia carne o duro que pode ser rematar un solombo saboroso, o pouco que aprecias que se abra a tempada da centola, a nula atracción que che aporta que uns amigos te inviten a facer unha saída para comer uns percebes únicos, a repugnancia de moitos pratos polos que antes sentabas a mesa con ilusión. Hai días que me esforzo para repasar comidas que moito me gustaban e ir detrás delas, pero resulta inútil. Comer por obriga, por pura necesidade, polo convencemento de que corres perigo se non te esforzas, pode chegar a ser un verdadeira tortura. Porque aquí xa non se trata de ter alimentos ou do vínculo que establezas con quen os comas: é que o corpo rexeita todo e nin por capricho desexas os máis selecto dos manxares. Despois de que aquel veciño lle dixera a miña nai que eu non era de comer, persistín nas miñas trece de pechar a boca. Meu pai, por intentalo, levábame diante dos escaparates das pastelerías e animábame con paciencia: aquel ten moi boa pinta, e de ti probaba un... Nada. Non había maneira de me seducir para entrar. Agora que pasaron tantos anos, véxome na tenda de produtos selectos e nada son capaz de escoller. Nunca imaxinei que pasaría de ser un neno de non comer a ter que comer torturándome. Pero xa ben, moitos están rodeados de lambetadas e non comen e outros, con fame, agardan a que seus pais, se cadra avergonzados, consigan comida no banco de alimentos.\nÉ A máis indiscutible das evidencias: estamos destinados á morte. Sabémolo pero é coma se non o souberamos. Vivir con esa espada enriba do pescozo sería imposible. Ninguén sospeita que ao quedar durmindo pola noite á mañá seguinte non espertará, todos collemos o coche e circulamos coa seguridade de que non será a nós a quen nos esmague un camión que perde os freos, actuamos diariamente sen sospeitar que un ataque ao corazón pode acabar con nós nunhas horas, coidámonos máis ou menos en previsión de que a nosa vellez sexa longa, culta e feliz, como dicía un personaxe de Vargas Llosa. En fin, que vivir é armarse de estratexias para non estar constantemente pendentes da evidencia de que imos morrer, do contrario sería un sen vivir. Mesmo comprobamos nas persoas achegadas desgrazas que nos atorden, pero de contado volvemos á nosa rutina e damos por feito que a quen lle acontecen é aos outros. Protexémonos inconscientemente da angustia que suporía pensar que hoxe pode estar aí, agochada, agardando por nós.\nHai momentos nos que a vida pega un lategazo e te pon diante da evidencia: vas morrer, e pode ser en dous anos, tres, ou se cadra antes, hai un aviso de alarma que te expón diante de algo que pode ser inminente. Hai moito escrito sobre as posibles reaccións: negación, irritación, aceptación, intento de superación... Pola miña experiencia, este é o proceso: primeiro repasas o que tes feito, que deixas, que aportaches, que fixeches mal, por que non aproveitarías mellor tempos bobos que non serviron de nada, e sumas e sénteste satisfeito de todo canto lograches. Pero pasado o momento de repasar o pasado, a un éntralle a présa de decidir que é entón o que cómpre facer por se o tempo bulise sen pausa. Que urxencia, que é aquelo que non debe quedar sen rematar, que merece a pena aproveitar por se os prognósticos son os peores. Pero esta etapa tamén se esvaece, vivir ás présas, coma nun frenesí por querer extraer do tempo máis do que dá de si non dá sosego. Por fin, un volve ao punto inicial. A pensar que pode haber solución, que os tratamentos médicos son eficaces, que a vida non se pode vivir con data de caducidade; si, morreremos, pero ninguén sabe a súa hora. Por iso regresa a un estado similar ao anterior ao da mala noticia, cos coidados precisos, claro, pero supoñendo que aínda é posible unha vellez longa, culta e feliz.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 12:05 0 comentarios\nNON TODO É PENSAR\nComo soemos movernos por movementos pendulares en case tódalas actividades da vida, na da psicoloxía e neuroloxía non podía ser menos. O que agora impera é o poder do pensamento sobre a acción e a bioloxía. Se nos deixaramos levar polas propagadas ideas de moitos libros de autoaxuda que se dedican a amplificar de maneira simplista algún detalle dunha confirmación científica, non habería dúbida de que a frase que mellor resumiría o momento actual é: somos o que pensamos. Pero non son só estes vendedores de fume van nesta liña, eles beben de científicos que dan pé a sacar algunhas destas conclusións que tanto se levan: o importante está na cabeza, no optimismo, en como enfrontes a dor, no animoso e na enerxía positiva que lle metas á vida. Xa. Un exemplo destes científicos animadores de cultura tan instaurada é o doutor Bruce Lipton, ningún charlatán fala barato como demostran os seus títulos e paso por universidades tan importantes coma as de Wisconsin e Stanford. O seu punto de partida arrinca en que non somos grazas á xenética, senón que en realidade o ADN está controlado polo medio externo celular. É dicir, que está controlado por sinais que veñen desde fóra da célula, incluíndo mensaxes enerxéticos dos noso propios pensamentos, tanto positivos como negativos. Como consecuencia, a nosa maneira de vivir e de percibir o mundo cambia a nosa bioloxía. Así se atreve a dicir que nin o 10% do cancro é herdado, senón que é o estilo de vida o que determina a xenética. Isto equivale a dicir que o mundo non é como é, senón como o vemos, que somos vítimas das nosas crenzas. De tal maneira que se reprogramamos as nosas crenzas podemos alcanzar obxectivos como a tranquilidade, a felicidade ou a paz. Acóllese para defender esta tese ao efecto placebo, que nos cura cando tomamos unha pastilla que non contén nada? De igual maneira, di, existe o efecto nocebo, se algo pensas que che fará mal, acabará facéndocho. Como conclusión: a química que provoca a alegría e o amor fai que as nosas células medren, e a química que provoca o medo fai que as células morran. Os pensamentos positivos son un imperativo para unha vida biolóxica feliz e saudable. Por contra, as hormonas do estrés coordinan as funcións dos órganos corporais e inhiben os procesos de crecemento, suprimen por completo a actuación do sistema inmunolóxico. Non carecen de fundamento algunhas das ideas do doutor Lipton nin é o único que as defende. Pero levalas ao extremo anula a unicidade do ser que remiten á dualidade que filosoficamente ben de antigo entre corpo e alma. Basta coñecer a cantidade de enfermidades que gardan unha relación directa con patróns herdados, as desgrazas que lles ocorren aos máis optimistas e animosos, a enfermidades que lles atacan a traizón aos que máis se axustan aos consellos de prevención, que é sempre a mellor cura para todo mal. Pero coma contrapunto ao exposto, repasei o famoso libro do neurólogo portugués António Damasio, “En busca de Spinoza”, para que vexan como el presenta a hipótese sobre os sentimentos agarrada a unha interacción máis realista. Defende que os sentimentos están constituídos en grande parte pola percepción dun determinado estado corporal ou que a percepción dun estado do corpo forma a esencia dun sentimento. O contido esencial do sentimento é a cartografía dun estado corporal determinado. En esencia, un sentimento é unha idea do corpo e, de maneira máis concreta, unha idea dun determinado aspecto do corpo, o seu interior. E isto ben motivado, entre outras razóns biolóxicas, pola composición do sangue en relación con algunhas moléculas químicas das que depende a nosa vida, e cuxa concentración está representada , momento a momento, en rexións específicas do cerebro. Así experimentamos fatiga ou malestar, apetitos ou antollos. Experimentar un determinado sentimento ou sensación é percibir que o corpo está dunha determinada maneira. Para Damasio, polo tanto, un sentimento é un determinado estado do corpo xunto con un determinado modo de pensar e de pensamentos con determinados temas. Paréceme moito máis equilibrada esta hipótese. A interacción é permanente dentro do noso corpo. Certo que se poden modificar maneiras de pensar e que se aprenden maneiras de nos protexer que non nos permiten medrar. Certo que o optimismo e as habilidades en manexar os pensamentos irracionais condicionan a nosa conduta. Pero esquecer que que procesos químicos e moleculares se instalan no noso cerebro obrigándonos a experimentar determinados sentimentos ou sensacións sería crear unha dualidade imposible sobre un corpo que é bioloxía e que non actúa unicamente polo medio externo nin polo poder dos nosos pensamentos. Eu estou seguro que os meus depósitos de ferro baleiros non os vou encher por moita enerxía positiva coa que me inxecte cada mañá e sei que non me baixaron por ser pesimista ou pola miña maneira de percibir o mundo. O estrés pode baixar o sistema inmunolóxico, certo, pero non só por estrés se produce o mal e aínda que así fose habería que determinar a dependencia biolóxica nas condutas estresantes.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 12:01 0 comentarios\nLa esencia de un maniático es creer que los problemas\ndel mundo pueden reducirse a uno y que es solucionable.\nLA TRISTEZA ES UN MODO DE\nADAPTARSE A LA INCAPACIDAD DE\nCONSEGUIR ALGO. UN PASO PREVIO\nA LA FELICIDAD. NO SERÍAMOS FELICES\nSIN PASAR POR LA TRISTEZA.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 11:56 0 comentarios


Cachamuíña, pulmón verde e centro de ocio natural na contorna da capital ourensá - Deputación Provincial de Ourense\nO espazo albergará en 2021, no entorno do río Lonia, unha serie de infraestruturas deportivas e de lecer, impulsadas pola Deputación de Ourense e o Concello de Pereiro de Aguiar.\nParques de calistenia, infantil, canino, monumento á Igualdade, aseos, aparcadoiro e pasarela sobre o río, son as actuacións que se unirán ás xa existentes "para conformar a contorna natural e de ocio máis importante da provincia de Ourense", afirma Manuel Baltar.\nO alcalde de Pereiro, Luis Menor, "agradece a sensibilidade do presidente Baltar, quen desde o primeiro momento apoiou este proxecto que ten como obxectivo potenciar o deporte e o lecer sustentable".\nOurense, 21 de novembro de 2020.- A contorna da cidade de Ourense contará en 2021 co maior parque natural, de deporte e de ocio de toda a provincia, "unha infraestrutura que se situará no encoro de Cachamuíña (Pereiro de Aguiar), a poucos quilómetros da capital ourensán, e que se converterá no gran pulmón verde de Ourense". Así o expresou o presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, quen visitou xunto co alcalde de Pereiro de Aguiar, Luis Menor, os terreos onde se levarán a cabo estas actuacións medioambientais, únicas na provincia de Ourense.\nEstá previsto que a maioría das infraestruturas entren en funcionamento ao longo de 2021, todas ao redor de Cachamuíña, no río Lonia, un curso fluvial que nace en Nogueira de Ramuín e remata no río Miño, na capital ourensá, e que ten neste espazo do encoro un lugar idóneo para desenvolver esta infraestrutura que combina medio ambiente, ocio e deporte, impulsada pola Deputación de Ourense e o Concello de Pereiro de Aguiar.\nO proxecto contempla a construción dun parque de calistenia, un método de adestramento deportivo con exercicios físicos que se executan co propio peso corporal. Para elo instalarase un sistema de barras para a realización de circuítos Workout nos que os deportistas poderán facer un adestramento ao aire libre que favorece a resistencia, a coordinación, a flexibilidade e mellora o ton muscular do corpo. Ademais, contémplase a construción dunha pasarela xunto ao río con accesibilidade para persoas con mobilidade reducida, un parque infantil, un parque canino e aseos, ademais dun aparcadoiro para permitir un fácil acceso aos usuarios a esta contorna natural.\nTodo isto unirase ás infraestruturas xa existentes: un parque biosaudable e rutas de sendeirismo, contemplándose, asemade, a construción do denominado "Parque da Igualdade", un espazo que prevé abrirse ao público no primeiro semestre de 2021 e que renderá homenaxe ás vítimas das violencia de xénero, ofrecendo aos visitantes "unha experiencia emocional percorrendo esta contorna natural", afirma Baltar. O Parque da Igualdade, impulsado pola Deputación de Ourense, forma parte das iniciativas que promove o goberno provincial na liña de desenvolver políticas de sensibilización fronte á violencia machista, creando conciencia social diante desta lacra que afecta á poboación.\nEconomía Verde e Circular\nManuel Baltar afirma que toda esta actuación vai na liña estratéxica que impulsa a Deputación de Ourense de "Economía Verde" e "Economía Circular", como xa avanzou días pasados no Debate sobre o estado da provincia, onde o pleno da corporación provincial aprobou 30 medidas para reactivar Ourense na era poscovid, entre elas, un proxecto de xestión ambiental integral que co-liderará a Deputación e que ofrecerá unha solución á xestión de residuos en liña, con tres ámbitos de actuación: planta de biometanización, planta solar fotovoltaica e planta de obtención de hidróxeno verde.\nOutras propostas de Manuel Baltar neste ámbito e que tamén foron aprobadas no pleno, son a posta en marcha do Observatorio Mundial do Termalismo; a implantación en 2021 do proxecto Destino Turístico Intelixente: "Hai un Ourense para ti. Descúbreo"; o Centro de interpretación do Camiño de Santiago no edificio de Correos; e a construción do Centro Galego de Tecnificación do Hóckey.\nBaltar remarca que a Deputación de Ourense desenvolve liñas de traballo no marco do Plan de Recuperación e no Pacto Verde Europeo que permitan con proxectos público-privados o crecemento cara a modelos económicos máis sustentables. "É un reto de todos: máis financiamento e máis sustentabilidade, para garantir unha repartición territorial equitativa dos fondos, para que as entidades locais xoguen o papel que lle corresponde no marco da Economía Verde", destaca o presidente Baltar, quen cualifica a actuación na contorna de Cachamuíña como "un exemplo para Europa do que significa combinar natureza, deporte e paisaxe coa proximidade a grandes núcleos de poboación. Trátase de aproveitar o que o medio natural nos ofrece e acondicionalo co máximo respecto medioambiental".\nPola súa banda, o alcalde de Pereiro de Aguiar, Luis Menor, "agradece a sensibilidade do presidente Baltar, quen desde o primeiro momento apoiou este proxecto, que ten como obxectivo potenciar o deporte e o lecer sustentable nun municipio como o noso, que conta cunha ampla extensión de quilómetros cadrados próximos á capital ourensá e onde conviven perfectamente as actividades empresariais e industriais coas da natureza e residencial".


Máis de 270 persoas de 11 concellos da provincia súmanse aos obradoiros de “Depo en Marcha” - ValmiñorTV\nInicioGALEGOMáis de 270 persoas de 11 concellos da provincia súmanse aos obradoiros de “Depo en Marcha”\nOs concellos de Gondomar, Mos, Pazos de Borbén, Ponteareas, Pontevedra, Redondela, Salceda de Caselas, Silleda, Valga, Vigo e Tui e súmanse esta próxima semana a unha nova entrega dos obradoiros do programa “Depo en Marcha 2017” da Deputación de Pontevedra nos que está previsto que participen máis de 270 persoas. Esta iniciativa da institución provincial impartirá, ao longo do curso, un total de 161 obradoiros para entidades de persoas maiores, xubiladas e pensionistas de 45 concellos da provincia de Pontevedra.\nA partir do martes 12 de setembro, Redondela acollerá un obradoiro de tapiñas e petiscos, que se estenderá ata o 28 de novembro, no que participarán preto de 30 persoas da “AA.VV. e Deportiva Cultural Miñoteira”. Ese mesmo día, en Salceda de Caselas, 25 persoas da “Asociación Cultural A Feira” comezarán un curso de pilates que está previsto que remate o 21 de novembro.\nO mércores, 13 de setembro, iniciaranse en Pontevedra, Vigo e Gondomar cinco obradoiros que se estenderán ata o mes de decembro. Pontevedra será escenario de dous cursos, un de conservación da memoria e outro de internet, correo electrónico e manexo do teléfono móbil. No primeiro participarán 15 persoas da “Asociación de Veciños San Andrés de Estribela” e no segundo, 17 persoas da “Agrupación de Pensionistas CCOO” da cidade.\nTamén o mércores 13 de setembro comezarán en Vigo dous novos obradoiros. Un de cociña galega no que participarán 25 persoas da “Asociación de Veciños Praza da Miñoca” e outro de conservación da memoria para usuarios e usuarias da “Asociación Veciñal, Cultural e Deportiva Monte da Mina” de Castrelos. Amais, ese mesmo día, dará comezo en Gondomar un obradoiro de bailes de salón no que participarán os e as membros da “Asociación Cultural San Vicente de Mañufe”.\nXa para o xoves, 14 de setembro, está previsto o inicio de catro cursos nos concellos de Tui, Ponteareas, Mos e Redondela. Así, 17 persoas do “Centro sociocomunitario” de Tui recibirán formación sobre arte coas flores ata o 28 de decembro, ao igual que o farán 15 persoas do “Centro Cultural de Cillarga” de Ponteareas e outras 19 da “AA.V. San Mamede de Torroso” en Mos. Pola súa banda, 20 persoas da “Asociación Cultural e Deportiva Cidadelle” de Redondela comezarán un obradoiro de dous meses de duración sobre prantas mediciñais.\nO venres, 15 de setembro, comezarán dous talleres sobre ximnasia de mantemento e bailes de salón nos concellos de Valga e Pazos de Borbén. Así, 20 persoas da “Asociación Axentiva” de Valga participarán no obradoiro de ximnasia de mantemento ata o 29 de decembro e 18 membros da “Asociación de veciños Santa María” de Pazos de Borbén sobre bailes de salón tamén ata a mesma data.\nPola súa banda, o sábado 16 de setembro, máis dunha vintena de persoas da “AA.VV. Parroquia de Laro” en Silleda comezarán un obradoiro sobre xogos tradicionais que se estenderá ata o 23 de decembro.\nCon “Depo en Marcha 2017”, cun orzamento de 120.000 euros, a Deputación de Pontevedra busca mellorar a calidade de vida das persoas maiores da provincia de Pontevedra, fomentando o envellecemento activo, establecendo relacións sociais e favorecendo a participación en actividades que melloren o seu estado anímico, promovendo movementos de participación e cooperación social, espazos de encontro e tamén o intercambio de experiencias.\nAs 8 alternativas de obradoiros que se impartirán nesta nova edición do programa son “Traballando coas mans”: arte con flores, cestería, elaboración de xabóns, iniciación ao encaixe de palillos, restauración de mobles e tapicería e traballos manuais; “Entre fogóns”: cociña galega, conservas artesanais, licores caseiros, panadería e repostería e tapiñas e petiscos; “Aprendendo da natureza”: plantas medicinais; “Móvete”: pilates, ioga, ximnasia de mantemento e zumba; “Activando corpo e mente”: conservando a memoria, musicoterapia, risoterapia e control e manexo da ansiedade e o estrés; “Enredando”: xogos tradicionais e teatro; “Dálle marcha”: bailes de salón, pandeireta e canto popular; e, por último, “En rede”: Internet, correo electrónico e manexo do móbil, informática de iniciación e Informática avanzada.\nAs actividades teñen lugar nun total de 45 concellos da provincia: Agolada, Arbo, Barro, Baiona, Bueu, Caldas de Reis, Cambados, Cangas, Cerdedo-Cotobade, Covelo, Cuntis, A Estrada, Forcarei, Fornelos de Montes, Gondomar, O Grove, A Guarda, A Illa de Arousa, Lalín, Marín, Meaño, Moaña, Moraña, Mondariz, Mos, Nigrán, Pazos, Poio, Ponteareas, Ponte Caldelas, Pontevedra, O Porriño, Redondela, Ribadumia, O Rosal, Salceda de Caselas, Sanxenxo, Silleda, Soutomaior, Tomiño, Tui, Valga, Vigo, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa.\nO Club de Loita Sabarís desprazou a dez loitadores ao Torneo Internacional de Braga, conseguindo un total de 9 medallas, 3 de ouro, 3 de prata e 3 de bronce. Na categoría de iniciados, Donis […]


Os chanzos: Santa Rosalía non era unha cabuxa\nDito así, parece que esta santa era unha cabeza tola, pero non, Rasalía era unha filla de boa familia, descendente de Carlomagno e que contaba entre os seus antepasados co primeiro rei de Sicilia, por iso seu pai tiña postas nela todas as esperanzas, empezando por empregala como dama de compañía da raíña Margarita de Navarra, casada cun primo seu, e polo que, xa lle tiñan buscado marido entre os galáns da corte, pero ela non estaba por esas. A vida pacega non era o seu, e por iso, cando a súa voda xa estaba acordada, fuxiu do luxo e dos brillos cortesanos para se acoller á paz dunha escura cova do monte Quisquinia, preto de Palermo, arredada do mundo e da xente, onde se dedicou á oración e penitencia ata que Deus quixo levala ó seu lado, cando a moza só tiña vinteseis anos de idade. E aínda que daquela o seu corpo non foi atopado nin soterrado (no ano 1156), a súa memoria quedou na xente siciliana, que a veneraban como a Santiña (a Santuzza en siciliano).\nSanta Rosalía en A Veiga (Ourense)\nCatro séculos máis tarde, no 1624, durante unha epidemia de peste, os sicilianos acordáronse dela para invocar o seu favor, e foi entón cando unha piadosa muller soubo por medio dun soño, onde estaba a cova que lle servira de refuxio e nela os ósos da santa, asegurando que se se recuperaban o andazo desaparecería. E si, alguén viu uns ósos onde aquela dixera, e ninguén dubidou en atribuilos á santa, expuxéronos na igrexa, pero o andazo continuou. Mais antes que desaparecese a fe na súa Santuzza, apareceu en Palermo un paisano que asegurou ter falado cunha tal Rosalía en persoa, quen lle asegurou que só levando os seus ósos en procesión se erradicaría aquela peste; e así se fixo, os ósos atopados na cova foron paseados por Palermo, e ó seu paso, en cada rúa que obocaban desaparecía o andazo.\nAsí foi como santa Rosalía pasou a ser avogosa contra a peste e os seus ósos venerados e paseados cada ano.\nUrna na que se conservan os supostos ósos.\nPero sucedeu que, xa no século XIX, un naturalista inglés, chamado William Buckland, de fe protestante, cadrou a pasar por Palermo durante a súa lúa de mel, e quixo ver os ósos da santa, pero cando llos amosaron exclamou espantado:\n-Pero se estes son os ósos dunha cabuxa.\nO enfado do crego que de tan boa fe llos ensinara foi monumental. O inglés foi expulsado da igrexa e acusado de mentireiro, que como ía saber un protestante o que eran os ósos dunha santa. Pero iso si, dede aquela, os ósos de santa Rosalía foron gardados nunha fermosa urna que nunca máis se abriu e permanecen agochados á vista dos devotos.\nCon todo, os fieis seguen invocándoa contra as enfermidades contaxiosas e como apoio nos momentos de debilidade ou de dificultades para afrontar algún problema, e represéntase cun crucifixo e unha caveira, como símbolo das penitentes.\nComo queira que sexa, santa Rosalía, como persoa, está documentada é era tan humana como calquera de nós.


Fleetwood pasaxeiros e balsas de coche\nFleetwood de pasaxeiros e de taquilla ferry coche prezos, horarios, reservas de billetes e información para ferries que navegan desde Fleetwood a Larne.\nComparar os prezos dos billetes de ferry Fleetwood dispoñibles en tempo real e reservar o máis barato coche e barco de pasaxeiros billetes dispoñibles Fleetwood vela de e para Fleetwood, Larne con ferries Stenaline Barcas en liña con confirmación inmediata. busca personalizada\nPrezos e reservas de billetes Billetes libro Fleetwood Ferry con Stenaline Ferries para ferries que navegan desde Fleetwood a Larne liña con antelación para aproveitar o prezo do billete máis barato dispoñible ferry.\nO prezo que ve é o prezo que paga. Non hai extras escondidos ou sorpresas, como sobretaxas de combustible adicionais ou taxas de reserva e nós non cobramos nada extra para pagar con tarxeta Visa Electron. O prezo que nós cita-lo para o seu billete de Fleetwood pasaxeiro ou ferry coche seleccionado, a bordo de aloxamento e tipo de vehículo é todo o que vai pagar, e iso é unha promesa. Para obter un prezo do billete de ferry Fleetwood e reserve o seu billete de ferry de forma segura en liña use o formulario de reserva de ferry en tempo real sobre a esquerda. Tamén é capaz de engadir un hotel ao seu destino, ou en calquera outro lugar, para o seu billete de ferry cando completar a súa reserva billete de ferry. Máis sobre Fleetwood\nFleetwood reside en North West Lancashire, na desembocadura do río Wyre, na costa sur da Baía de Morecambe, a segunda maior baía do Reino Unido. A cidade foi fundada a comezos dos anos 1830s por Sir Peter Hesketh, e deseñado en parte polo arquitecto vitoriano, Decimus Burton. A parte antiga da Fleetwood é centrado en torno do Monte, o último dunha liña de montes de area, coas rúas que irradian a fóra, que lembra unha tea de araña.\nFleetwood de á beira do mar é unha parte integrante da longa atracción permanente da cidade aos visitantes. Nos últimos anos, pasou por unha moi benvido e moito desenvolvemento necesario que era e celebrando a súa herdanza como premier porto de pesca da costa oeste de Gran Bretaña. Miles de golpear litoral, con selvaxería accidentada e praias de area suave. Visitar o verán e gozar das praias movidas, camiñar ao longo das avenidas e ollar a través das augas cristalinas do Morecambe Bay. Visitar o inverno, embrulhar quente e pasar ao longo destas mesmas avenidas para atopa-se nun paraíso de tranquilidade, coas gaivotas aéreas e os barcos de pesca afrontando os mares para levar a casa a captura máis frescos do día.\nO Larne - ruta Fleetwood servida por Stenaline Ferries operación cesaron en 24 2010 decembro. Sen embargo, existen catro outras rutas dispoñibles para elixir e información se pode ver a continuación:\n• Laoghaire Dun - Holyhead\nSe ten algunha dúbida, póñase en Contacta connosco.\nvisita Fleetwood e vai sentir como se chegase a un verdadeiro tesouro vitoriana. O seu encanto tradicional vai lavar sobre ti como relaxarse en forma fácil de ritmo de vida. Non hai présa, para ter tempo para descubrir esta xoia á beiramar sonolento. Cabeza á beira, onde hai moito para ver. Un ollar sobre a auga será un verdadeiro deleite como ve Morecambe Bay a distancia - se pode, e tentar facelo para pór do sol, simplemente impresionante.\nAo longo da beira, vai descubrir o maxestoso conxunto Mariño Municipal, entre o seu propio fermosos xardíns esculpidos. Este edificio destacado, art-deco foi entreter visitantes á cidade ao longo de décadas, así que reservar as prazas para un dos moitos espectáculos e concertos realizados aquí durante todo o ano.\nGuste dun local de compra na súa visita? Freeport Fleetwood Outlet Village é o soño dun shopaholic e perfecto para incorporarse unha pechincha. Despois, hai Fleetwood Market, unha xoia tradicional, con centos de tendas cheo de tesouros, e un gran lugar para comezar a falar cos veciños. Finalmente, tome un meandro baixo Lord Street para algunhas das máis tendas especializadas da cidade.\nFleetwood Pier, Tamén coñecido como o Victoria Pier, era unha característica da cidade desde a súa construción en 1910 ata que foi destruída por un incendio en setembro 2008. Construído a finais da "idade de ouro" do edificio cais, que era o último peirao pracer a ser construído no, agás un peirao 1957 construído en Deal, Kent para substituír unha estrutura danada na Segunda Guerra Mundial. En 492 pés (150 m) de lonxitude, era un dos piares máis curtos no país. En varios momentos, foi un complexo de atraccións, bar e salón de baile. En 1952 do peirao foi seriamente danado nun incendio que comezou no cine, e non reabrir ata 1958. O peirao foi pechado de novo en 2006, e os plans foron elaborados para converter a estrutura nun complexo de apartamentos. Con todo, o peirao foi novamente fortemente danada por un incendio na madrugada de 9 2008 setembro. En setembro de 26, 2008, Wyre Borough Council anunciou que o peirao sería completamente demolida, e dúas semanas máis tarde confirmou que o peirao non sería reconstruído.\nmercado Fleetwood está en funcionamento desde 1840Fleetwood ten dous locais de venda polo miúdo prominentes. Freeport Fleetwood, inaugurado en 1995 e nomeado despois da cidade estadounidense de Freeport, Maine, é unha vila de compras outlet beiramar, no lugar da antiga peirao Wyre, con tendas 45 nun ambiente Marina. Freeport foi re-marca e re-lanzado en 2006 a un custo de £ 8.6M.  Fleetwood Mercado en Victoria Street é un dos maiores mercados cubertos no Noroeste, con máis de tendas 250. Foi inaugurado en 1840, aínda que o presente edificio de pedra data de 1892. \nFleetwood Museum, Anteriormente da Alfándega (1836), o edificio máis antigo no Museo townFleetwood queda en Terrace Raíña. O edificio, proxectado por Decimus Burton, foi rematada en 1836 e é o máis antigo edificio sobrevivir Fleetwood. Foi orixinalmente a casa de aduanas e de 1889 para 1974 serviu como Fleetwood Town Hall, ata que a actividade do goberno local foi movido para Poulton. Foi designado como o museo da cidade en 1992. O museo conta a historia da industria da pesca na cidade. En xaneiro de 2006, o museo foi ameazado de peche por propietarios de Lancashire County Council (LCC) .Con todo, os voluntarios axudaron a re-lanzar o museo en abril 2007, a creación do Fleetwood Museum Trust para realizar o museo en colaboración coa LCC por doce meses con a intención da confianza, finalmente, correndo o museo si. O museo tamén opera a Jacinta, "Arrastão patrimonio" da cidade, estacionado no Wyre Dock Marina e aberto ao público durante todo o ano. Construído en 1972, foi trasladado a Hull, en 1982, antes de ser entregado ao Charitable Trust Jacinta en 1995 cando o traballo de restauración comezou o Arrastão.\nGarantía de mellor Fleetwood Ferry Ticket Prezo\nMellor Prezo Garantir - Sempre lle ofrecer o noso máis baixo de pasaxeiros e balsas de coche prezo do billete Stenaline Ferries dispoñibles de e para Fleetwood. Non hai extras escondidos ou sorpresas, como sobretaxas de combustible adicionais ou taxas de reserva e tampouco cobramos nada extra para pagar con tarxeta Visa Electron. O prezo que nós citamos ao seu billete de ferry Fleetwood seleccionado, aloxamento a bordo e tipo de vehículo é todo o que vai pagar, e iso é unha promesa!\nNo caso improbable de que atopa o mesmo toda billete de ferry Fleetwood ata máis barato en brochura de calquera outro operador turístico nós prometemos que faremos todo o mellor para bater ese prezo ou ofrecerlle a opción de solicitar un reembolso. Para facer a reserva do coche e do pasaxeiro ferry billetes Fleetwood por favor pulse AQUÍ. Atención ao Cliente, TELEVENDAS e Contacte connosco no ferryto.com vostede é capaz de obter Fleetwood os prezos dos billetes de ferry en directo, comprobar a dispoñibilidade e coche libro e de ferry de pasaxeiros billetes de e para Fleetwood no noso menor prezo do billete dispoñible. Ferryto.com é parte do máis grande do mundo rede de distribución de billetes de ferry en liña que contén a posibilidade de reservar máis de 80 grandes operadores de ferry Europea, incluíndo a Fleetwood e para máis de 1,200 rutas outra balsa todo o Reino Unido, Francia, España, Irlanda, Holanda, Europa do Leste, o Mediterráneo, o Báltico e Norte de África. Para máis información, respostas ás preguntas máis frecuentes ou contacte connosco directamente por favor pulse AQUÍ. Sobre nós


Como mover ou copiar ficheiros ou cartafoles en Linux? | Desde Linux\nComo mover ou copiar ficheiros ou cartafoles en Linux?\nMoitos de nós, se non a maior parteEstamos afeitos a usar unha interface gráfica ou ambiente de escritorio por así dicilo. As tarefas de movemento, edición, renomear entre outras cousas ficheiros ou cartafoles normalmente fanse dun xeito sinxelo con só un par de clics.\nPereira que pasa cando tes que empregar estes movementos nun servidor xa que a maioría deles normalmente só se xestionan desde unha consola de comandos, aínda que normalmente ocúpase en servidores dedicados nunca doe saber como se fai isto porque nunca se sabe cando pode estar ocupado.\nA min sucedeume que nalgunha ocasión perdín o meu entorno gráfico e teño que usar a consola para poder recuperala, pero ese é outro punto.\nO día de hoxe veño a compartir con vós algúns sinxelos comandos que nos axudarán para realizar as tarefas de copiar ou mover ficheiros.\nPermisos básicos en GNU / Linux con chmod\n1 Como mover ficheiros ou cartafoles en Linux?\n2 Como copiar ficheiros en Linux?\nComo mover ficheiros ou cartafoles en Linux?\nO primeiro será ter un terminal cal será a nosa ferramenta que nos axudará con todo isto, o segundo é crear algúns cartafoles con documentos de texto dentro isto para non danar nin perder información.\nO máis habitual é mover un ficheiro de directorio para iso imos usar o comando mv:\nAquí o que estamos a facer é mover file.txt ao cartafol de proba que está no noso cartafol de documentos. Para iso temos en conta que actualmente estamos situados no directorio onde se atopa file.txt\nCando queremos mover máis dun ficheiro á vez, o tipo de sintaxe sería o seguinte:\nAgora algo moi útil é usar un * cando os ficheiros teñen a mesma base no nome, por exemplo:\nConsellos: máis de 400 comandos para GNU / Linux que debes coñecer 😀\nAsí, como podemos ver, teñen a mesma base "AMD" para mover todos eses ficheiros coa mesma nomenclatura base, facemos o seguinte:\nO mesmo aplícase a todos aqueles ficheiros co mesmo tipo, por exemplo .doc, .xls, .deb, .rpm etc. Para movelos só aplicamos\nAta este punto está un pouco claro como funciona e como podemos facilitar a tarefa de varias maneiras, pero o que ocorre cando queremos mover todo o que ten un directorio, tanto ficheiros como subcarpetas.\nPara iso imos usar o *, por exemplo, quero mover todo o que descomprimín de wordpress a dous directorios anteriores:\nPara saber un pouco máis sobre o comando podemos usar o seu home ou co parámetro -help, aquí veremos todos os seus parámetros.\nComo copiar ficheiros en Linux?\nPor este caso é case semellante a diferenza diso, para mover ficheiros ou cartafoles dun a outro, aquí manteña ficheiros e cartafoles no seu lugar de orixe e cree unha copia no directorio escollido.\nUn comando sinxelo para copiar un ficheiro ou cartafol dun directorio a outro:\nUnha forma máis explícita de velo:\nEste comando úsase normalmente para facer copias de seguridade dun ficheiro ou cartafol que se vai editar, xa que crea unha copia total, pero cun nome diferente, un exemplo práctico:\npara copiar varios ficheiros ou cartafoles:\nAgora se queremos copiar todo o que contén o cartafol onde estamos situados a outro directorio:\nAgora se queremos copiar un directorio dun lugar a outro\nÉ importante estar un nivel por debaixo do directorio que imos copiar, porque se estamos dentro del é necesario especificar a ruta completa, xa que se só poñemos o comando do xeito que o poño, só creará un directorio baleiro.\nFinalmente, se queremos coñecer todos os seus parámetros, confiamos no seu home ou con –help\nSen máis, son comandos moi básicos, o seu uso pode axudarche moito e incluso debes ter coidado con eles, xa que sempre se recomenda usar a forma recursiva, que se usa co parámetro -r.\nCamiño completo ao artigo: Desde Linux » Tutoriais / Manuais / Consellos » Como mover ou copiar ficheiros ou cartafoles en Linux?\nJorge C Rodríguez S dixo\nSe quero copiar todos os ficheiros dun cartafol a outro sería entón\ncp / * / nome / cartafol / destino ??\nde pé na carpeta onde teño os ficheiros para copiar?\nResposta a Jorge C Rodriguez S\nJuan Manuel Carrilllo Campos dixo\nQuero copiar un número específico de rexistros do ficheiro fonte ao ficheiro de destino; ás veces é un rexistro, desde o rexistro ata o rango, como podo facelo?\nResposta a Juan Manuel Carrilllo Campos\nQue é Swap en Linux e como usalo?


Piden medidas urxentes ante o 'colapso' dos centros de saúde de Poio - Pontevedra Viva\nXoves 12 de Decembro, 2019 ás 15:58 do Xoves 12 de Decembro, 2019\nA concelleira Silvia Díaz, en nome de Avante Poio, e a asociación veciñal, cultural e recreativa Combarro coincidiron este xoves na súa denuncia sobre o "colapso insostible" que presentan os centros de saúde do municipio e na petición de medidas "urxentes" para poñerlle remedio.\nSilvia Díaz reclama ao Servizo Galego de Saúde que busque solucións ante unha situación que afecta tanto ás persoas usuarias como ao persoal dos consultorios, que se atopa "ao límite das súas capacidades".\nNesta liña, lembra que en Poio hai case 1.500 menores de 14 anos e para a súa atención só hai dúas prazas de pediatría. Se sobre o papel xa é "claramente insuficiente", considera que a situación vese "agravada" porque desde o mes de marzo un dos facultativos está de baixa, e o Sergas non cubre esta praza nada máis que unhas horas, co cal "temos unha pediatra asumindo un cupo dobre".\nO resultado inmediato é, segundo asegura, que hai agardas interminables, salas de espera abarrotadas, urxencias que non se atenden e pacientes que optan por marchar directamente ao Hospital Provincial, centro de referencias para urxencias pediátricas.\nA concelleira considera "inadmisible" que o Sergas non substitúa na súa totalidade a baixa dunha das únicas dúas pediatras de Poio e denuncia que o municipio leva soportando esta situación nove meses, pero nesta época do ano, coas doenzas habituais do inverno, a situación xa se fai "insostible".\nAdemais, quéixase de que o pasado mes de xullo o equipo de goberno de Poio solicitou unha entrevista coa xerencia da área sanitaria para abordar a situación da atención primaria e, transcorridos cinco meses, a solicitude de reunión aínda non tivo resposta. Agora reiteran esta solicitude de entrevista, instando ademais a que o Sergas a que traslade información detallada de cal é a situación a día de hoxe da cobertura de baixas e permisos do persoal da atención primaria de Poio.\nPola súa banda, a asociación veciñal, cultural e recreativa Combarro indica que este xoves 12 de decembro a situación nos centros de saúde é insostible, pois carecen de servizo de pediatría, o Sergas non cubre as baixas médicas, algún facultativo ten que atender dúas consultas, hai días de saturación, o pouco persoal sanitario está desbordado e é imposible unha atención detallada. "A situación é de caos", denuncian.


O 30 de outubro de 1910 nacía en Ferrol Ricardo Carballo Calero, quen na derradeira etapa da súa vida grafaba o seu apelido como Carvalho Calero. As derradeiras vontades deben ser respectadas. Para os que fomos os seus alumnos era don Ricardo. Así foi ata o final. O mesmo día 30 de outubro, dez anos despois do nacemento, editábase en Ourense o primeiro numero da revista Nós, revista que deu nome a toda unha xeración, un xeito de ollar e entender Galicia, unha maneira de situala no mundo. Don Ricardo foi un dos seus colaboradores mozos.\nA Real Academia Galega dedica as Letras Galegas deste ano á memoria de Carballo/Carvalho Calero. Un ano atípico, que nos manca e limita a todos. Certo que, paradoxalmente, as novas tecnoloxías permitiron unha difusión da figura e da obra do autor como en ningunha das edicións anteriores. As novas e as vellas tecnoloxías. Velaí o número de publicacións, académicas e de divulgación dirixidas ao mundo dos especialistas (historiadores, críticos literarios, filólogos) e ao mundo da escola, por máis que neste ámbito sexa onde inicialmente máis minguadas ficaron as posibilidades pola propia situación do sector neste período. Mais a obra está aí. A obra e o seu discurso, as súas achegas científicas, literarias e estratéxicas, algunhas das cales procuramos formulalas no simposio que en catro xornadas dedicamos ao autor. A obra está aí para quen queira recollela, estudala e difundila.\n¿Poderiamos facer máis? Persoalmente botei de falta o debate, o intercambio de ideas, que era o que propoñiamos no ámbito académico. Ocasión haberá. Tamén algúns xestos simbólicos como a presenza da cidade de Ferrol e a cidade de Lugo, onde exerceu a docencia en anos certamente difíciles (1950-1965), aínda que en ambos casos houbo esa presenza nos primeiros meses deste ano: no CEIP Cruceiro de Canido, por exemplo, e no colexio Fingoi diante dos seus antigos alumnos. Deberiamos recordar o compromiso do concello ferrolán de recuperar a casa natal do escritor, hoxe na ruína.\nA Universidade de Santiago presentou o seu habitual libro de homenaxe, con traballos moi cualificados, ao tempo que a Facultade de Filoloxía inauguraba a Porta Carvalho Calero, que dá á rúa que leva o seu nome. Outrosí o Centro Ramon Piñeiro para investigación en Humanidades, a Asociacion Galega da Lingua (AGAL), a Secretaría Xeral de Politica Lingüísica, o Parlamento de Galicia, o Consello da Cultura Galega que, entre outras cousas, presentou unha fermosísima edición de A farsa das zocas, respectando as propostas ortográficas do autor. Os lectores deste xornal saben da atención que se lle prestou nas súas páxinas, coa edición dunha biografía específica.\nSon algunhas actuacións. ¿Podería haber máis? As figuras ás que a RAG dedica o Día das Letras Galegas non están mortas. Son propostas abertas, recoñecidas e permanentes.\nConsello da Cultura Galega Ferrol ciudad Ricardo Carvalho Calero Parlamento de Galicia Ourense ciudad


Aínda non se abriu o prazo e xa hai unha ringleira de comerciantes locais agardando para se inscribir no mercado Renacentista. ( A foto foi tirada hoxe ás tres da mañá ).\nDetectamos unha enorme expectación polo evento que vai transformar a vila de Carlos V. Escoitamos xa ruido de espadas. Traban combate os espadachíns por ocupar un posto sobranceiro na comitiva real. Berros de “este ano quero ser Xoana a Louca!” e\n“ Ese presumido que non sabe levar o paso!”…\nEnfín, hai animación, que queren que lles diga.\nCategoría: Xeral - Publicado o 30-05-2010 22:15\nRecortes ( II )\nNon remata unha de se afacer á enorme repercusión que acadan estas breves e mal fiadas entradas que colgo en VIVEIREANDO.\nHai só unha horas que publiquei a filtración da proposta gubernativa da eliminación das palmas na procesión do Corpus e xa teño chea a caixa do correo electrónico con cousas coma esta:\n"Se pensan que co engado da camisola vou ir na procesión, van aviados. Aínda que se optasen por este outro modelo de manga longa, máis discreto, e con estrela de cinco puntas...\nAsinado: o concelleiro do Bloque"\nCategoría: Xeral - Publicado o 29-05-2010 19:36\nRecortes ( I )\nChegan os recortes económicos tamén ás procesións. A Corporación Municipal de Viveiro desfilará este ano, na do Corpus, sen palmas e en camisola.\nSegundo un dossier filtrado desde a concellaría de Interior, Procesións e Romarías, afórranse así 325 euros. O documentado informe demostra que resulta máis económico procesionar coa camisola ad hoc da fotografía\n( 10 euros/unidade) que encargar as 17 palmas.\nPrometo solemnemente, como corresponde á festividade, que este ano vou facer un seguimento especial dos machotes corporativos pisando a alfombra floral.\nCategoría: Xeral - Publicado o 29-05-2010 12:56\nAí o teñen. Sentado na Praza Maior, mais disposto a entrar na Consistorial en canto abran as portas, maleta en man e sentenzas xudiciais no peto.\nE o concelleiro de Interior, Romarias do bo xantar e Finanzas a velas vir.\nCategoría: Xeral - Publicado o 14-05-2010 19:58\nÁ volta dunha curta viaxe por terras caribeñas atópome coa polémica arredor da apertura do xeriátrico. Unha tal Mato alega que faltan papeis e …como onde non hai papeis non calan barbas, os falabaratos atacan de novo. Todo aponta a un tour de force protagonizado por destacados membros do PPOE ou, o que o mesmo, a un tour xeriátrico onde, de aquí a aló, actuarán no Cembedo:\nM (elchor ) Jagger, Keith (Balseiro) Richards, Charlie ( Habichuela ) Watts e Row ( Gayoso ) Wood, o da Caixa, que tampouco se quer xubilar.\nUnha pasada de cartel.\nCategoría: Xeral - Publicado o 05-05-2010 18:24