Os socialistas escoitan en Gondomar ás empresas de lecer infantil en Galicia - ValmiñorTV\nInicioGALEGOOs socialistas escoitan en Gondomar ás empresas de lecer infantil en Galicia\nA Praza da Paradela de Gondomar, recuperada para as veciñas e veciños grazas á Deputación de Pontevedra, acolleu este sábado un encontro-mitin do PSdeG-PSOE coa participación do alcalde, Paco Ferreira, as candidatas Marina Vidal e Leticia Gallego, o secretario xeral dos socialistas da provincia de Pontevedra, David Regades, e a presidenta da Deputación, Carmela Silva.\n“Hoxe quedou claro que Gondomar tamén quere un cambio na Xunta, unha Xunta que da man de Gonzalo Caballero apostará por Gondomar, asegurando investimentos como xa o estamos facendo dende a Zona Franca e desde a Deputación”, afirmou Regades.\nAdemais, o secretario xeral provincial e o alcalde de Gondomar mantiveron un encontro con representantes da Asociación de Empresas de Galicia de Lecer Infantil, que trasladaron que se atopan nunha situación de abandono, esquecidos na desescalada e condenados practicamente a pechar.\nA entidade vén de ser constituída en datas recentes para facer fronte á difícil situación á que se viron abocadas por mor da Covid-19 e do abandono da Xunta. As representantes desta entidade, Jessica Ibáñez e Catalina Lorenzo, denuncian o desleixo e abandono do que son obxecto estas empresas, xa que, aínda que mantiveron varios encontros con representantes da Xunta de Galicia, as promesas de axudas e de apoio que lles fixeron quedaron en nada.\nIbáñez e Lorenzo denunciaron que as súas empresas foron das primeiras en pechar e das últimas agora en abrir, pero o fan sen opción de usar inchables, parques de bolas ou xoguetes, obrigándolles a garantir o distanciamento de seguridade entre nenas/os, algo totalmente inviable cando o sentido mesmo deste tipo de espazos é que os nenos xoguen de xeito conxunto.\nE aínda peor, engadiron, o presidente da Xunta vén de deixar a estas empresas aos pés dos cabalos “cando sinala as nosas empresas como posible foco de contaxio do coronavirus”. As empresarias denuncian, ademais, que a Xunta lles prometeu que lles igualaría as condicións de apertura e de funcionamento ás ludotecas e escolas infantís, aplicándolle criterios de carácter educativo e agora vénse regulados polos mesmos criterios que calquera outro comercio. Unha situación que tamén contrasta coa recente autorización para a reapertura dos parques infantís.\nSegundo a listaxe da Clasificación Nacional de Actividades Económicas (CNAE), en Galicia hai 301 empresas vencelladas directa ou indirectamente a este sector, que agrupa parques infantís ou parques de bolas de carácter privado. Supón o 30% das empresas deste sector en España.\nAdemais do peso que teñen no conxunto, cabe destacar tamén que este tipo de empresas desenvolven un importante papel no ámbito na conciliación familiar, máis importante se cabe nestes momentos en que nais e pais teñen moi limitado conseguir alternativas para conciliar traballo e coidado dos pequenos.\nMadres y padres de la Escuela Infantil O Areal de Sabarís, indignados por el “abandono” de la Xunta\nLos socialistas escuchan en Gondomar a las empresas de ocio infantil en Galicia\n26/06/2017 Alberto Rodríguez\nA Orquestra Panorama actuará o próximo fin de semana nas festas patronais da parroquia baionesa de Baredo, dentro da súa xira “Dreams Tour”. Podería traducirse como unha “viaxe de ilusión”, e leva unha importante aposta […]\nOs Populares de Nigrán congregan a máis de 500 persoas no seu acto central de campaña\nMáis de 500 persoas déronse cita hoxe no pavillón da Comisión de Festas de San Roque, en Camos, para celebrar a tradicional churrascada popular do Partido Popular de Nigrán, facendo do acto central de campaña […]


Alexandre García conquistou a Copa Galicia Cadete en Viveiro | Federación Galega de Ciclismo\nAlexandre García conquistou a Copa Galicia Cadete en Viveiro\nO 36º Gran Premio San Roque pechou o pasado sábado a Copa Galicia Cadete de estrada e Alexandre García (Redondela Il Piccolo) defendeu con éxito o seu maillot de líder na proba organizada polo Club Ciclista Viveiro.\nO representante da formación redondelá rematou quinto nos 40 quilómetros de percorrido pola capital da Mariña Occidental, un resultado que lle outorgou o título do certame autonómico. O vencedor desta terceira e última xornada puntuable foi Samuel Fernández (MMR Academy), que se impuxo por diante de Isaac Gracia e Rubén Fandiño, segundo e terceiro respectivamente lucindo as cores do Zona Cycling.\nNa clasificación final da Copa o gañador sumou 61 puntos, superando en seis a Fandiño e en catorce ao terceiro clasificado, Martín Rey (Aluminios Cortizo). García, vencedor da carreira inaugurual en Boiro, soubo conservar en Carballo e en Viveiro o primeiro posto da xeral.\nPor outra banda, a celebración do Gran Premio San Roque supuxo o arranque do Trofeo AsturCántabroGalego 2019. Esta competición consta de catro citas puntuables. A seguinte disputarase o 26 de xullo en Puente Arce (Cantabria).\nClasificación do 36º Gran Premio San Roque


Revisión como estaba o 17 de novembro de 2012 ás 14:49\nRevisión como estaba o 21 de xuño de 2012 ás 21:56 (editar)\nRevisión como estaba o 17 de novembro de 2012 ás 14:49 (editar) (desfacer)\n'''Aire''' ou '''ar''' é o nome que recibe a combinación de [[gas]] é que forma a [[atmosfera terrestre|atmosfera]] da [[Terra]].\nO aire é esencial para a vida no planeta e é particularmente delicado. Está composto en proporcionesproporcións lixeiramente variablesvariábeis por substancias tales como o [[nitróxeno]] (78%), [[Osíxeno molecular|osíxeno]] (21%), vapor de [[auga]] (variablevariábel entre 0-7%), [[ozono]], [[dióxido de carbono]], [[hidróxeno]] e algúns [[gas nobre|gases nobres]] como o [[cripton]] ou o [[argon]].\nA [[atmosfera terrestre|atmosfera]] divídese en capas de acordo á [[altitude]], [[temperatura]] e composición do aire. A [[presión]] do aire diminúe coa altitude.\nA [[atmosfera terrestre|atmosfera]] terrestre divídese en catro capas: a [[troposfera]], a [[estratosfera]], a [[mesosfera]] e a [[termosfera]]. As capas máis importantes para a nosa análise da contaminación atmosférica son as dúas capas máis próximas á [[Terra]]: a troposfera e a estratosfera. O aire da troposfera é o que respiramos e está composto por un 78,08% de nitróxeno (N2),un 20,95% de osíxeno (O2), un 0,035% de dióxido de carbono (CO2) e un 0,94% de gases inertes como o [[argon]] e o [[neon]]. Nesta capa áchanseatópanse as nubes e case todo o vapor de aire. Nela prodúcense tódolos fenómenos atmosféricos que orixinan o noso [[clima]].\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/2700033»


musicaengalego: ENTREVISTA A EMILIO RUA\nENTREVISTA A EMILIO RUA\nDespois de trece anos polos escenarios ainda quedan ganas para sacar un novo disco??\nPois SI. Non un solo. Na miña cabeza teño proxectos en mente para largo plazo e variados que espero se vaian facendo.\nQue van atopar os teus siareiros neste novo traballo\nMáis de Emilio Rúa?...agardo que si. Pero con outros aires… renovados. Neste disco quixen camiñar cara o folc americano pasando polo tinte galego e a música pop…pero sempre ao meu xeito.Hai guitarras acústicas de 6 e 12 cordas, mandolinas, dobro, Pedal Steel, Wiisltel…\nCantos temas conten? son temas propios, poemas ...?\nEn principio 13 ca posibilidade de incluir 1 máis. Dos cales 9 son da miña autoría e despois o poema María Soliña e as versión de A moza de onte (Nach Pop-A.Vega), Nun lugar do arco da vella (do filme el mago de Oz) e Miña Maruxa (Andrés Dobarro)\nContas con colaboracións a hora de gravalos?\nPrincipalmente ca de Segundo Grandío do estudio Casa de Tolos que vai máis alá do puramente comercial. Logo de Budiño e de Fabían (cantautor Leonés que canta conmigo en Antes que eu e ti)\nonde e cando foi gravado?\nFoi gravado no estudio Casa de Tolos en Mañufe-Gondomar por Segundo Grandío como técnico de son nunha producción conxunta entre os dous.\nGravouse durante dous días en decembbro do 2012 e un día en mayo do 2103.\nQuen o misturou?\nEstá misturado por S.Grandío principalmente e eu un tanto na supervisión.\nContas con productora ou e autoproducido?\nConto ca productora Nalgures.\ncando comeza a distribucion e quen o vai distribuir onde se poderá mercar??\nPois de momento hai dúas opción: autoxestión por parte de Nalgures ou con algún selo discográfico que se implique no proxecto (hai algún).\nE mercar sexa onde sexa nos sopretes dixitais da rede e en tenda física na que a distribución chegue (ese é outro tema), ou baixo pedido.\nCon que apoios financieiros por parte das institucións deputacion, concello xunta ... contaches??\nPolo de agora as únicas axudas cas que contou o meu traballo foi a través do AGADIC para o financiamento na edición dos discos….pero sempre indirectamente xa que eu non son editor se non autor polo que como tal nunca recibín nada. E logo dentro dalgún dos programas de cultura, ao meu parecer un tanto excasos.\nComo ves o futuro da musica ao vivo no presente panorama de crise e co ive o 21%?\nO panorama dende que se comezou a falar daquelo da piratería e de que os discos se deixaban de vender legalmente parece que sempre pinta mal… pero ahí estamos, sobrevivindo.\nO problema non é solo que suban o IVE, se non que non se consuma cultura tal como se consumen outras cousas, e xa non falemos das innecesarias.\nPolo que debíamos apostar, antes de todo ese boom que se creou e que os máis inxenuos ou aproveitados caíron, era en cultura.\nA cultura crea conciencia de consumo razonable e reforza os valores que nunca se deben perder. Un pobo culto é un pobo que pensa e ten conciencia de libertá. Eso que ao poder sempre lle molesta.\nValo estrear cun grande concerto en directo??\nA miña intención non é facer alarde dos meus traballos nun só día…espero ir tocando nos diferentes espazos que sexan posibles para poder chegar a máis sitios este Destino Sur e parte dos temas xa publicados.\nVideiras citas co publico en directo\nNa feira Internacional de Silleda o 15 de xuño e o 27 de xuño nas festas de Ourense.\nEn agosto 15 en Viana do Bolo e o 16 en Lubián (Zamora) co proxecto Despois de ti, a chuvia librodisco editado por Galaxia conxunto o escritor e poeta Xosé Carlos Caneiro que levo paralelo ao meu. Son recitales-concerto nos que vamos acompañados de outro guitarrista.\ncontacto para contratación, entrevistas ....


Tratamento contra a radiación do cancro de tiroide - Cancro de tiroide - Protóns CA.\nTerapia de proto para o cancro de tiroides\nLoita contra o cancro de tiroides con precisión similar ao láser\nA tecnoloxía de dixitalización de feixes de lapis modulada á intensidade de California Protons é unha forma moi precisa do tratamento da radiación do cancro de tiroide que permite aos nosos médicos dirixir selectivamente os tumores de tiroides con radiacións de alta dose dentro desta área sensible e complexa.\nEn comparación co tratamento de protóns de dispersión pasiva máis antiga para o cancro de tiroide, a nosa tecnoloxía de dixitalización con raios de lápiz ofrece un tratamento radiolóxico para o cancro de tiroide dentro de 2 milímetros e coidadosamente. Podemos atacar tumores capa por capa e minimizar a exposición nociva ao tecido e órganos saudables. Isto é importante para os pacientes con cancro de tiroides xa que normalmente requiren altas doses de radiación. A radiación a tecidos saudables arredor do tumor pode afectar a súa capacidade para falar, comer, degustar e tragar, e tamén pode alterar o seu aspecto temporal ou definitivamente. A redución da toxicidade relacionada coa radiación tamén aumenta a probabilidade de que os pacientes poidan completar o tratamento con menos interrupcións ou atrasos.\nCancro de tiroide papilaria\nCancro de tiroide folicular\nCancro de tiroide medular\nCancro de tiroide anaplástico\nCancro de tiroide recorrente\nProtexa o seu esófago, caixa de voz, pulmóns e medular\nManter a súa calidade de vida durante o tratamento do cancro de tiroides\nReducir os efectos secundarios do tratamento, incluída a capacidade de falar, comer, degustar e tragar\nBeneficios da terapia protónica para o cancro de tiroides\nA terapia avanzada de protóns para o cancro de tiroide permite aos médicos entregar de xeito máis selectivo unha radiación de alta dose aos tumores cancerosos e aos tecidos e reducir a dose aos tecidos saudables e aos órganos críticos. Nalgúns casos, demostrouse que ofrece maiores taxas de curación que o tratamento de radiación con raios X, incluso nalgunhas das situacións máis difíciles.\nA terapia con raios de protón deposita a máxima enerxía directamente no tumor, o que pode reducir a exposición á radiación a órganos sensibles e tecidos sans dentro e arredor da boca, pescozo e peito.\nAfundir tecidos saudables ao redor do tumor tiroide é extremadamente importante xa que o dano nesta área pode ter efectos secundarios significativos, como unha deterioración temporal ou permanente da súa capacidade para falar, comer, degustar e tragar.\nA diferenza da tecnoloxía máis antiga, o plan de tratamento contra o cancro de tiroides con protonoterapia pódese cargar no ordenador e completarse en cuestión de minutos. Os tratamentos tamén non son invasivos e convenientes para que os pacientes poidan volver máis rápido ás súas actividades diarias.\nÉ protonoterapia para a tiroides\nDependendo do estadio do cancro de tiroide, pode ser necesario que haxa tratamentos combinados de cirurxía, radioterapia con iodo radioactivo, quimioterapia e radiación para algúns tumores de tiroides. As opcións de tratamento do cancro de tiroides tamén están afectadas polo tipo de cancro de tiroide, a idade, a saúde xeral e as preferencias persoais.\nTerapia de protóns para os resultados do tratamento do cancro de tirodo e efectos a longo prazo\nO tratamento con protonoterapia no Centro de Terapia contra o Cancro de Protóns de California en San Diego pode ofrecer resultados similares á radiación de raios X estándar, ao tempo que reduce os efectos secundarios a longo prazo e potencialmente mortais como a capacidade de falar, comer, degustar e tragar debido a danos por radiación na cabeza, pescozo e gorxa. Tamén pode reducir as posibilidades de cancro secundario máis tarde na vida debido á exposición á radiación reducida aos seus tecidos e órganos saudables.\nEstudos de investigación que apoian a terapia protónica para o cancro de tiroides


Consellos para crecer a amapola oriental na trama | Revista Pan Amarelo\nAmapola oriental ou folla pequena - herbáceas perennes crecendo en prados, ladeiras montañosas e áreas forestales. A selección activa de plantas levouse a cabo desde finais do século XIX para cultivar amapola como planta ornamental.\nDescrición de Poppy Oriental\nOnde é mellor plantar amapola no sitio\nComo preparar unha parcela para plantar amapola no leste\nA combinación de ameixa oriental con outras plantas\nCoidado coas sementes de amapola no campo aberto\nAderezos e mulching\nReprodución de amapola oriental\nPosibles enfermidades e pragas de amapolas orientais\nA amapola oriental ten tallos grosos e rectos cunha pequena cantidade de brotes laterales. Os tallos dependendo da variedade crecen de 40 cm a 90 cm de alto, moitas veces córnea, con cerdas blanquecinas. As follas en pecíolos longos son alongadas, lanceoladas, disecadas en varios segmentos afiados, frecuentemente serrilhados. A maioría das variedades de amapola orientais son descritas como plantas altas con pedicelos longos densamente pubescentes con cerdas ríxidas. Os botóns teñen a forma dun ovo ou un oval ancho de aproximadamente tres centímetros de lonxitude.\nOs grandes pétalos redondeados están coloreados con tonalidades de vermello, ás veces na base marcada cunha mancha negra. O estambre filamentoso é case negro con anteras alaranxadas de arándano. A planta florece a principios de xuño. Despois da floración forma a caixa de sementes.\nO mellor máis popular para cultivar variedades de amapolas orientais:\nPerrys White - con flores brancas;\nSalmon Glow - flores de terry de sombra de coral de laranxa;\nBeleza de Livermere - os pétalos teñen unha mancha negra contra un fondo escarlata brillante;\nCedric Morris - con pétalos corrugados rosas pálidos cun lugar escuro na base;\nGarden Glory - flores terry, corrugado, sombra de salmón;\nMarcus Perry - escarlata de laranxa con manchas de tinta;\nSultana - a cor principal dos pétalos é rosa, a base ten un ton máis escuro;\nPizzicata: as flores grandes vén en varias tonalidades, desde o ton feitizo ata as frambuesas;\nBranco e negro - pétalos corrugados brancos cunha base negra;\nPicoteo: o fondo principal dos pétalos é branco, bordeado no bordo dunha franxa vermella ancha.\nA amapola en condicións naturais crece en lugares abertos e soleados, polo tanto, ao plantar é desexable ter en conta. Á sombra, a planta non se desenvolve tan rápido e perde algún atractivo.Amapola oriental para o cultivo exitoso, é desexable refuxiarse de ráfagas de vento, o tronco da planta, aínda que groso, pero non pode soportar e romper. Pode aterrar baixo a protección de arbustos densos ou paredes da casa, preferentemente ao sur.\nAo elixir un sitio para a plantación, tense en conta a situación das augas subterráneas, o sistema raíz en amapola está ben desenvolvido, un exceso de humidade non o necesita. Ademais das augas subterráneas, preste atención sobre se a área seleccionada baixo a papoula está inundada con auga de fusión. Sexa tamén guiado polo feito de que unha planta pode vivir nun só lugar durante dez anos ou máis.\n¿Sabes? Na Grecia antiga, as amapolas decoraban tradicionalmente as cabezas de Morpheus e Hypnos, os deuses do sono. Crese que Morpheus podería mergullar a unha persoa nun soño ao tocar a cabeza dunha flor na cabeza.\nA amapola prefire solos fértiles, soltos, auga e aire permeables, nos chans ácidos, as flores da planta son pequenas. Antes de plantar amapolas, o chan está coidadosamente preparado: o sitio debe ser cavado en profundidade, xa que todas as herbas daniñas deben ser eliminadas, e moitas delas teñen raíces longas. Humus introdúcese no chan ata 10 kg por metro cadrado e a composición mineral ata 50 g.\nAmapolas, a pesar da floración curta, son unha brillante decoración do xardín. Cando as plantas de amapola Oriental están florecidas, parece que o xardín foi inundado con bolboretas exóticas de lume. Os pétalos de cores brillantes e grandes decoran céspedes, crestas, xardíns de rochas e mixborders. A amapola oriental é boa para combinar no gramos con milenxas de diferentes variedades e orégano. As amapolas son fermosas en plantacións individuais e en rockeries, por exemplo, con asters, cornflowers e veronica. As flores de amapola brillantes servirán como unha fermosa adición ao canteiro de flores con delfínio, cereal e cereais decorativos. Serán bos compañeiros Crisantemos chineses, daylilies, puños, geranios, silverweed, spurge. Os bos veciños serán kosmeya, laureado e tabaco.\nInteresante No antigo Egipto, as amapolas cultivábanse en plantacións como planta medicinal. Máis tarde, os egipcios consideraron a flor un símbolo da fertilidade e decoraban con ramos os templos da deusa Hera.\nAs flores de amapola durante varios días, despois de que a planta desapareza, perdendo o seu aspecto decorativo. Se non necesita sementes, debe cortarse a parte superior da planta.Ata o inicio do outono, a papoula está en repouso, entón constrúe unha roseta con que invade. Abrigo especial para o inverno Maca non se require, é resistente ao frío.\nAmapola oriental e en plantación, e nos coidados ao aire libre - planta despretensiosa. O sistema radicular é unha vara longa capaz de obter a humidade das capas profundas do solo. Esta vantaxe permite que a planta non experimente a falta de humidade na seca. Polo tanto, regar a planta necesita regular, pero non frecuente e non abundante. Con choivas regulares, a planta non se pode regar.\nA amapola oriental nun leito de flores adora a limpeza: regularmente de mala herba. Con irrigación e aderezo asegúrese de combinar afrouxamento, o sistema radicular necesita aire. Durante a estación de crecemento, a papoula pódese alimentar con mestura mineral. Antes de plantar, o solo é fertilizado con materia orgánica; despois, a amapola é alimentada con infusións orgánicas líquidas baixo un arbusto (infusión de mulleña). Para unha mellor conservación da humidade en torno ao tronco do solo de ameixa está cuberto con mulch (turba).\nMoitas variedades de amapola son bastante altas e as flores son grandes.O tallo baixo o peso da inflorescencia e dunha ráfaga de vento pode romperse, polo que as amapolas están atadas no estadio de formación de xemas. Para iso, calquera rama seca ou seca é adecuada.\nÉ importante! Non use fíos finos de nylon na liga de amapola para evitar danos na hasta.\nA amapola oriental destaca claramente en calquera canteiro, así que moitos produtores iniciais están interesados en como se reproduce a planta. Para preservar as características varietales das amapolas propagadas vegetativamente - dividindo o arbusto. Cando as flores de amapola, o arbusto é desenterrado, dividido en partes e transplantado en pozos preparados. Unha vez que a planta crece de forma rápida e forte, faga que a distancia entre os foxos non sexa inferior a 60 cm.\nCando non se gardan as características materias de reprodución de sementes. Sementar as sementes levadas a cabo no chan aberto, a papoula non pode mover o transplante. A trama prepárase: cavan, limpan e aplican fertilizantes. O chan está abundantemente hidratado, a sementeira se realiza a unha profundidade de dous centímetros, as sementes adormecen e brotan na primavera. Como calquera plantación nova, as mudas son diluídas. Flores de amapola orientais no segundo ano.\nAtención! En moitos países, o cultivo de amapola fóra da lei, a planta considérase unha materia prima do opiáceo. A presenza no xardín de máis de dez arbustos dunha planta pode producir responsabilidade penal.\nA amapola oriental afecta máis a miúdo o mofo e oídio. Ambas as enfermidades son de natureza fúngica, os sinais son placa branca e manchas nas partes aéreas da amapola. Estas enfermidades dan lugar a marchitamento e morte de amapola. Tratamento: solución de oxicloruro de cobre (40 g por 10 litros de auga), infusión de allo. Estas solucións deben ser pulverizadas no caso de mofo en po. O moho descendente ten as mesmas manifestacións, polo que se non está seguro de que tipo de enfermidade estás diante, pulveriza-lo con sulfato de cobre ou o líquido de Burdeos.\nA amapola pode infectar moitas pragas: pulgón, trips, stealth, earwig, orugas e outros insectos que infectan moitas plantas con flores. É posible combater insectos coa axuda de produtos químicos, como Aktara, Aktellik, Detsis Profi.\nAmapolas - fermosas flores, brillantes como o sol. A súa flor decorará adecuadamente cada recuncho do xardín, mesmo por un curto período de tempo.


Falamos con María Xosé Abuín, secretaria nacional de CIG-Saúde, no Venhan Máis Cinco de hoxe.\n-Como avalías o estado actual da sanidade galega?\n-Unha sanidade que mantén os niveis de calidade polo esforzo que están a realizar as traballadoras/es do sistema público. Un goberno do Partido Popular, máis preocupado por facer negocio coa sanidade pública que por continuar a manter o dereito universal e a equidade no acceso para que todas as persoas teñan as mesmas prestacións sanitarias, independentemente de onde vivan.\nA sociedade non pode permitir que nos rouben un dos dereitos esenciais como é ter unha sanidade pública, universal e de calidade.\n-Que evolución agardas da sanidade galega a cinco anos vista?\n-Na Galiza as políticas do PP provocan un crecemento vexetativo negativo, polo que a poboación será cada vez máis vella. Haberá que prestar unha especial atención á cronicidade, ás/aos doentes pluripatolóxicos. Neste contexto terán maior espazo os servizos sociosanitarios, que é onde o PP está a privatizar. Os recortes nos orzamentos están a producir que se convoquen menos prazas de médicas/os e enfermeiras/os especialistas para garantir, cando menos, a reposición das xubilacións que se producen. Se isto non se corrixe, deteriorarase a calidade da asistencia que se presta na atención primaria, xa que os profesionais terán asignados un número de doentes que lles impida dar unha asistencia de calidade. No ámbito hospitalario incrementaranse as listaxes de espera, e a solución do PP serán os copagamentos para disuadir as persoas a que acudan aos centros hospitalarios, sanidade de ricos e pobres.\n-Que continúe a dar unha información veraz do que acontece para que a sociedade galega poda ter un medio que defenda os intereses do noso país, nomeadamente nun tema tan esencial coma é o dereito a termos unha sanidade pública. Que continúe a pór en evidencia o PP, que goberna con titulares de prensa que o único que pretenden é enganar a sociedade.\n"A Sanidade galega enfróntase a unha situación crítica"\nS. O. S. LAGARES


A transformación dixital de empresas, Administracións Públicas e cidadanía e a educación en tecnoloxías da información son as propostas da “X Noite da Enxeñaría en Informática de Galicia” para o camiño do sector TIC\nVía Láctea Comunicación / 15 Xuño, 2018\nFernando Suárez, presidente do CPEIG: “É responsabilidade de todos fomentar, reter e atraer talento, xa que é un recurso inesgotable que permite un maior progreso social”\nO Colexio celebrou hoxe a súa gala en Santiago de Compostela e entregou os premios anuais da profesión ante uns 350 convidados\nO Colexio de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG) celebrou hoxe a súa “X Noite da Enxeñaría en Informática de Galicia” nunha cea de gala no Hotel Monumento San Francisco de Santiago de Compostela. Preto de 350 convidados asistiron ao gran evento do sector TIC en Galicia, entre representantes do empresariado, da Administración Pública, do ámbito universitario e profesionais do sector tecnolóxico, entre os que destacan o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo; a directora da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (Amtega), Mar Pereira; a secretaria Xeral da Igualdade, Susana López Abella; o secretario xeral técnico da Consellería de Sanidade, Alberto Fuentes Losada; o reitor da Universidade da Coruña (UDC), Julio E. Abalde; e o presidente da Real Academia Galega de Ciencias, Miguel Ángel Ríos; entre outros. O evento tivo como mestre de cerimonias ao humorista Carlos Latre, que amenizou a gala e presentou a entrega dos premios anuais do CPEIG.\nA Noite é xa unha gala consolidada onde o CPEIG pretende mostrar á sociedade o traballo desenvolto por enxeñeir@s en informática dentro da sociedade da información e as iniciativas relacionadas co ámbito das TIC. A gala contou con todo tipo de actividades destinadas a garantir a diversión dos asistentes, como un simulador de cine 9D e un simulador de penaltis, todo acompañado pola música en directo do grupo Musgalia.\nCoa máxica cifra dos dez anos da Noite, o presidente do CPEIG, Fernando Suárez, iniciou o seu discurso agradecendo a presenza do gran número de empresas e profesionais das TIC, e por suposto, a colaboración dos máis de 50 patrocinadores sen os que non sería posible dar forma a este evento, destinado a dar “visibilidade” á profesión de Enxeñaría en Informática que ten un crecente impacto na vida das persoas, na creación de riqueza, e no desenvolvemento económico do país. “É un verdadeiro orgullo contar cun respaldo tan amplo do sector, e ver que os apoios crecen ano tras ano” –salientou–.\nNo actual contexto de cambio rápido, Fernando Suárez explicou que as fronteiras entre a vida analóxica e a dixital apenas se distinguen, cambiándoo todo para as persoas e as empresas, para a economía e a sociedade. “Queremos estar conectados 24 horas ao día, os sete días da semana. Interactuamos entre nós, comunicámonos e compartimos información nas redes sociais, facemos as nosas compras en Internet e mesmo accedemos aos mellores médicos e os seus coñecementos a través da telemedicina e co apoio do Big Data e os sistemas cognitivos” –apuntou–.\nParafraseando a Víctor Hugo e tomando o concepto da oportunidade como peza clave para o futuro das persoas que se consideran valentes, o presidente argumentou que actualmente estase achegando a cuarta revolución industrial, onde tecnoloxías como a Internet das Cousas, xenética, intelixencia artificial, realidade aumentada e virtual, robótica, nanotecnoloxía, vehículos autónomos, impresión 3D ou biotecnoloxía se están a desenvolver a un ritmo sen precedente, e sempre tendo como denominador común á informática. E neste punto, Suárez destacou o papel fundamental da dixitalización como proceso que vai mellorar a “eficiencia e a produtividade dos países”, cun posible incremento económico e de benestar social. Ademais, sinalou a importancia da “transformación dixital” do tecido empresarial, das Administracións Públicas e da cidadanía en xeral co obxecto de evitar fendas dixitais, isto unido á gran importancia da educación dixital para atender as novas demandas laborais. “É responsabilidade de todos fomentar, reter e atraer talento, xa que é un recurso inesgotable que permite un maior progreso social” –dixo–.\nPero o punto de inflexión chegará da man da intelixencia artificial que cambiará radicalmente a sociedade. Fernando Suárez apuntou que gobernos e empresas deben ver a necesidade de apostar por esta tecnoloxía, onde os algoritmos e o seu desenvolvemento –tarefa dos informáticos– son absolutamente básicos e interfiren en cousas tan cotiás como a condución, onde a intelixencia artificial invade o sector da automoción para estar máis seguros ao volante. E é aquí onde pode xurdir o conflito entre o uso de robótica e o ser humano. Fernando Suárez sinala que para a construción da sociedade dixital é preciso establecer uns principios de “integridade, transparencia e compromiso”, sempre coa premisa da regulación da profesión para que os informáticos poidan exercer de líderes do cambio.\nA calidade dos galardonados, sinal do excelente estado do sector TIC “dentro e fóra das nosas fronteiras”\nSon nove as distincións anuais que se entregaron hoxe na “X Noite da Enxeñaría en Informática de Galicia”, premios que corresponden a diversas categorías onde os colexiados e colexiadas recoñecen as iniciativas ou persoas destacadas no ámbito da enxeñaría en informática. Fernando Suárez indicou que estes premios distinguen a aquelas persoas, empresas e institucións que, co seu traballo, están a consolidar a Sociedade de Información en Galicia. “Estamos especialmente orgullosos da calidade dos galardoados, proba do excelente estado do noso sector TIC dentro e fóra das nosas fronteiras” –asegurou–. O presidente do Consejo de Colegios de Ingenieros en Informática –Juan Pablo Peñarrubia Carrión–, a enxeñeira Miriam Pena Villanueva, a directora de Negocio TI de Indra en Galicia –Lucía Ardao Rodríguez–, o investigador Joaquim de Moura Ramos, ISMS Forum, INCIBE, o programa Digitalizadas e a aceleradora Vía Galicia son as persoas e organismos distinguidos. Ademais, nesta edición creouse a categoría “10º Aniversario de A Noite”, para agradecer ás empresas a súa constancia no apoio ao longo destes dez anos, que recaeu en Telefónica, Plexus, HPE, Bahía Software e Xunta de Galicia.\n15 Xuño, 2018 in Informática.\n← Los podólogos se forman para conocer las tecnologías actuales destinadas a realizar una exploración postural\nA Escola de Altos Estudos Musicais realizará novas probas en setembro para cubrir catro prazas de violín e unha de contrabaixo do curso de especialización orquestral →


ENUMA ELIS: 05/10/10\nDiario dun vi-king I - Os comezos Pt. 3: Impulse Tracker\nSempre recordo que cando o meu irmán traía polos vraos o ordenador eu metíame viciadas canto podía ó Warcraft I e II e ó Duke Nukem. Pero un día víno a él facendo algo que parecía música no ordenador. Pregunteille cómo iba e cando souben máis ou menos o básico, pasei de xogos e púxenme a fozar nel. Non tiña idea do que iba facer, sólo quería que sonase algo nese programa que se chamaba Impulse Tracker. Esto sería entre o 1996 e 1997.\nAsí que a cousa de meterme a fuchicar algo coa composición veume máis ou menos cando máis música distinta empecei a oír. Aínda así, as cousas que facía ó principio de todo nin sequera as gardaba, sólo probaba e probaba. Había efectos e efectos e instrumentos (que sonaban a gameboy a maioría, pero o feito de poder mezclalos máis ou menos como un quería, parecíame un lujo). Recordo que incluso tiña unha libreta na que anotaba para qué servía cada un deses efectos e cómo sonaban e funcionaban (daquela o meu inglés non é que fora pa tirar cohetes e máis que entender na "Axuda", o que facía era probar e volver a probar).\nSupoño que a partir de agora tocará rirse un pouco, porque, e aquí ven un pouco a novedade deste post, vou sacar material obsoleto que facía cando era cativo. Non todo o que fixen cando tiña 15 ou 16 anos foi borrado, gardei unhas cuantas cousas na recámara a modo de "recuerdo". Incluído a primeira especie de canción, que gardei no mesmo día que souben dónde se lle daba para gardar cancións XD Recordo que tampouco controlaba moi ben o que eran os samples nin cómo se utilizaba moi ben todo esto, así que collín 2 instrumentos, unha batería basicota de bombo-caixa-platos e unha guitarra modo "punteo" que sonaba aínda peor cá da Game Boy, dinlle ó teclado dunha forma bastante aleatoria para "crear" algo e esto é o que saleu:\nGrande, non? XD\nPois ese é o meu primeiro contacto co Impulse Tracker. Logo estivera a facer máis cousas, pero todas eran dunha forma tan aleatoria coma ésta, e facíao sobre todo para practicar e aprender no programa, así que nin me molestaba en gardar nada.\nDurante aquel tempo no principio de todo, intentaba meterlle o gusanillo ós amigos que me visitaban sobre facer música por ordenador e, ainda que pasei algunha tarde con Martín e Carlos, dame que non conseguín que lle dedicaran tempo... era complicado, eso enténdoo e igual non tiñan tantas ganas coma mín de aprender.\nAinda así, nun daqueles anos fraguouse unha das cancións máis épicas da historia entre Carlos e mais eu, xurdida en escasos 15 minutos, con variedade, cambios de ritmo frenéticos, e momento épico central, a canción xurdeu dunha historia graciosa que tiñamos entre él e mais eu inspirada por un amigo e o daquela reciente disco de Judas Priest "Jugulator".\nA cousa é que nun complot de virtuosismo, cada un de nós collemos mitad do teclado, mitad dos instrumentos e mitad da pantalla ó mesmo tempo... qué pode salir de tan enrevesado movemento?\n"Aquí viene el Jugulector"\nAcórdome de que había infinidade de instrumentos, cada cal peor, pero que tiñan a súa gracia, e, intentando sacarlle partido, propuxérame facer cancións ou extractos sin moito criterio artístico de diferentes estilos. Un deles que sempre me deu especial rabia era o Techno-Dance, ó cal non lle collía o "arte" nin o mérito, e durante un tempo propuxérame facer algo do estilo para demostrar(me) que non podía ser tan complicado facer unha desas cancións... ou sexa.. sí, fixen os meus pinitos coma DJ experimental e gardeino (...como puiden borralo, pero deuse a casualidade de que o mantiven no ordenador). Sólo foron 2 cancións, pero oídas 13 anos despois (sí que vou vello carallo!) fanme a súa gracia:\nPodería ser a banda sonora do Sonic ou do Starwing ou algo do estilo ou? XD\nEsa aínda era algo "alegrilla" pero creo que a vena "oscurilla" me empezaba a salir pouco a pouco...\nBueno, despois de a xente que esté lendo esto esteña a lanzarme pedras mentalmente (que as sinto...) vou seguir comentando e intentando conservar a dignidade.\nPenso que non foi moito despois destes "proyectos" de distintos estilos cando logo de saber o básico, intentei sacar algo máis serio, pese a que non eran intentos demasiado acertados como cancións en sí. Simplemente me poñía enfrente do ordenador e sin máis miraba o que me salía no momento, e nese tipo de días salíronme cousas coma "1.3 Oscuro". Nótese que como non tiña noción algunha temática ou artística de por onde iba ir, chamaba ó que iba gardando 1.2, 1.3, 1.4.... e como aclaración poñía unha característica da "canción", sexa "épico", "speed", "atmosférico", ou coma neste caso, "oscuro":\nComo se pode notar, tal como se fora un alumno en prácticas, había instrumentos que sonaban máis baixos, outros máis estridentes, a estructura era indefinida... (aínda que esto sempre me acompañou ó facer algo XD)\n"1.4 Dobles bombos" penso que está claro o que un se pode atopar ahí... sobre todo hacia o final XD Con razón un amigo que tocaba a batería me decía que facer en real o que facía eu co bombo era imposible..\n"1.5 Epico" sempre foi unha canción que me gustou, pero como estaba probando diferentes guitarras, aquí metéralle un sample moi malo que en agudo (como debía estar probando daquela) quedaba bastante mal. Os "punteos" tampouco axudaban moito, pero si hai unha cousa que aprendín utilizando este programa e facendo música por ordenador foi a valorar a grupos que non teñen bon sonido pero que teñen boas cancións. Axudoume a disfrutar a música a outros niveles. Ainda que claro está, tamén escoito con gusto unha boa producción.\nAlgo que sempre me gustou tamén foron as versións doutros estilos en plan Metal. Había unhas cuantas feitas por outras personas e unha cousa boa deste programa é que te podías meter a modificar as cousas dos demáis. Así que un bon día recordo que collín a canción "Fading like a Flower" de Roxette que alguén fixera con instrumentos moi cutres, pero máis ou menos fiel á orixinal e metinlle unha batería e unha guitarra polo medio e saleu esto:\nEse sample de guitarra que sale nesta canción sería do que me apropiaría para todas as seguintes. É un sample dunha guitarra moi "Thrash Metal", e non me desfixen del ata hoxe.\nFai uns anos decidín coller algunhas das cancións pre-Albor Bizarro, e xuntalas para non perdelas no programa para sempre (este programa garda as cancións nun formato raro .IT que para ser lido no Guaynamp fai falta un plugin ou unha carallada desas). Ese CD con cancións novas que me quedaron no aire coma "Lúa de Decembro" ou "Progresión Hacia o Caos" e cancións antigas estou pendiente de "sacalo", pero teño moi pouco tempo últimamente e cada vez que me poño co programa agora é para outras cousas.\nUnha desas cancións antiguas que non me dán tanta vergoña é esta: "1.9 Hev-Prog" (teño que pensarlle un título algo mellor para cando a meta coas outras XD\nCanción que dudo que ninguén oíra ata agora:\nNon é moito allá, pero polo menos os volúmenes están compensados e os cambios de ritmo máis ou menos dán o pego.\nPola época desta, foi cando empecei a coller a guitarra española olvidada na miña casa e empecei a practicar algo pola miña conta. Total autodidacta, mirando vídeos e algunha partitura de números empecei a darlle pola miña cuenta, e pouco despois empezaría a sacar algo para algunha cousa no Impulse Tracker.\nSeguín posteriormente facendo cancións polos veráns e xa máis activamente cando nos trasladamos a Vigo e tiven ordenador na casa máis que 3 meses ó ano, cousa que me deu máis continuidade para "xogar" facendo música e crearme a mín mismo como compositor (ou algo parecido).\nAsí foi como no 2003 xunto suficientes cancións con xeito (ou o que eu cría xeito) para facer un "álbum-demo" que non salería prácticamente do meu pequeno círculo de lectores.\nRecordo que daquela estaba interesado na mitoloxía antigua, e lía bastante da babilónica-mesopotámica, así que cando lín o Enuma Elish, gustoume o concepto. O "Enuma Elish", o xénesis babilónico, o poema da creación, o escrito no que se basearon moitas relixións posteriores para escribir os seus propios xénesis, coma a cristiana ou o islam. O xénesis dos xénesis era un concepto que me gustou e que cadraba co que quería para o meu "one-man-project", posto que estivera un tempo barallando outros nombres que desbotei porque non quería unha palabra/s en ningún idioma. Quería un nome propio, que significase o mesmo en todos os idiomas.\nDaquela acórdome que había unha demo dun grupo israelí rulando por entre os Mp3 chamado Enuma Elish e pensei que se ese grupo se facía famoso, calquera que buscase por mín nun futuro podería confundirse, así que lle quitei o "h" final, que tamén é válido para a traducción ó español.\nO disco autotitulado podédelo descargar da páxina de "EE Music" coma os outros. Nun principio non había ningún concepto detrás, simplemente tiña feitas cancións e títulos ó azar, e funos xuntando. No momento que o tiña listo dinme conta de que tanto no contido coma no títulos había algo moi oscuro e personal, e que realmente esa era a banda sonora dun momento non moi amable da miña vida, como era a soidade, unha misantropía crecente, e o noxo da xente ó meu redor. Todo o que estaba a facer no programa facíao sempre nun estado de ánimo non moi positivo debido ó meu forzoso traslado a Vigo e a novas compañías que non me animaban á confianza nin integración demasiado, polo tanto pasei unha larga tempada dentro da casa sen saír en absoluto nin de noite nin de día, únicamente ó instituto. O único que me supoñía unha liberación era volver ó pobo onde sí tiña ós meus de sempre.\nAsí que casi sen querelo nin bebelo, "Enuma Elis" era o disco conceptual da liberación artística do lado escuro da mente.\nAlgo parecido sucedeu cando collín outras cancións pre-Enuma Elis disco, púxenlles nomes, e, sorpresa! poñéndoas no orden correcto formaban unha metáfora do ciclo da vida. Os nomes foron postos unha a unha e segundo o que sentía oíndoas, ou sexa que non foron a propósito. O único que foi deliverado foi o orden porque me dín conta de que o disco collía un sentido redondo. Ainda que fixen esa selección despois do do 2003, realmente ese era o primeiro disco como tal de Enuma Elis.\nNo fondo, sempre que estaba a facer algunha canción, sempre o tomaba coma un ensaio, coma un método de aprender mellor, tanto a compoñer, como a sacarlle o máximo partido ó programa. E tal vez Albor Bizarro sexa coma un precalentamiento. Hai cancións de todo tipo, desde black atmosférico, thrash, progresivo ata techno-metal. Tamén lle añadín a que considero a primeira canción que fixen como tal, "I". Ou sexa, un poupurrí de cousas. No do 2003 tal vez sexa un ensaio máis serio, e no do 2006, "Obscura Epica" pode que pensara máis en cómo deberían ser as cancións desde un principio. Pero ainda así sempre pensei que ningún deles eran o disco definitivo que eu sacaría, porque éste tería que tar pensado non de maneira individual, senón colectiva. O concepto tería que ser moito máis consistente, e añadiríalle letras ás cancións, non para ser cantadas senón para ser lidas mentres se oíse o disco. A cancións máis largas, historias máis largas... que a duración dunha influíse na outra e que houbese correlación entre o que se le (a unha velocidade normal) e o que se oe. Esta era a miña idea desde que empecei, pero é complicado e levaríame tempo. Ademáis de todos xeitos, necesitaba practicar en exprimir o programa e a única forma é facendo cancións e experimentando, pero vino así desde fai tempo.. cada demo-album era un paso máis. E penso que tamén se pode notar de disco a disco que hai melloría no sonido (dentro das posibilidades), nas estructuras e nas composicións.\nPor ahí do 2006, logo de recompilar e traballar Obscura Epica, Impulse Tracker foise co vento... mellor dito foise co Windows XP, que non aceptaba MS-Dos. Menos mal que me deu tempo de acabar a miña última creación ata a fecha "Lúa de Decembro". Esta canción foi rematada en Septembro de 2006, a escasos días da miña andanza polos extranxeiros, e foi creada especialmente para os amigos que me despediron (non fora ser que fora para sempre, nunca se sabe qué lle pode pasar a un nun ano enteiro XD). O nome "Lúa de Decembro" alude únicamente á noite na que nacín xa fai boa. Como tiña amigos que difícilmente iban gustar dalgo "moi metal" ou moi "escuro", decidinme por unha rama un pouco máis suave e "mainstream" (qué vendido!) pero co meu sello e tamén moi progresiva (de feito non ten nada que ver o comezo co final).\nE ata ahí. Cando cheguei de volta, o Impulse Tracker xa non funcionaba e estiven 2 anos apartado da composición por ordenador, e pensaba que o estaría por sempre.\nEste ano pasado leveime unha alegría cando descubrín que había máis xente que botaba de menos a "simpleza" relativa do Impulse, e idearon un clon chamado Schism Tracker, que é co que traballo agora. Non é exactamente igual, pero vale de sobra.\nSempre tiven a idea de que non hai que mirar moito atrás, algunha vez me preguntaron (ou case afirmaron) se me gustaría levar esta música a terrenos reales, con xente real, e a verdade é que non estaría mal, pero nunca volvería sobre o mesmo. O feito, está feito, tería que ser algo fóra do normal para que considerase traspasalo a música en vivo. E, salvo a última canción, o resto non o considero para tanto, preferiría traballar en cousas novas si tivese esa oportunidade.\nVeuseme esto á cabeza porque houbo moitos riffs e ideas que se me quedaron perdidos polo camiño, pero que non sabía cómo continuar ou me daba vagancia poñerme con algo feito igual fai 3 anos e que se quedara nun punto morto. Ésta é outra cousa das que ninguén salvo eu mesmo oeu antes, ideas mortas no camiño... que igual hai algunha que está ben, pero que nunca recollín nin reciclei:\n2.5 e 2.6, dúas cancións que tiñan toda a pinta de levar un estilo thrash-melodeath, gustábanme no seu tempo, pero non souben seguilas:\nIdeas perdidas xa na época de Obscura Epica:\n3.5 e 3.6 boas ideas pero había algo que me fixo parar, poida que fora empezar a concentrarme noutra canción\n3.9 moi happy\nIdeas post Obscura Epica (para o que sería novo album)\n"Iron" é unha versión dun xogo de Game Boy (da antigua) que quedou a medias e sen pulir. Iba a formar parte da demo de cancións rescatadas que levo pensando facer desde facer uns anos. Ahora que poido tal vez a complete, ainda que como xa dixen, dame vagancia volver a ideas pasadas.\nPor certo, no post de influencias faltoume añadir algo dos 2000 unha das maiores nos últimos anos, sobre todo no que se refire á batería: Behemoth: probablemente un dos mellores grupos de Death Metal da historia, e cuios Thelema.6 e Satánica pasaron polos meus oídos máis veces aínda que aqueles dous da cinta de Annihilator.\nFalando de Behemoth veuseme á cabeza que cando alguén intenta clasificar a Enuma Elis suele ter problemas. O estilo de voz sempre axuda, pero en grupos instrumentales faise complicado. Non é o meu propósito facer algo diferente porque sí, simplemente me deixo levar por todo o que me gusta e o que faigo sale desa mezcla, pero en parte reconfórtame ver que a xente non lle sona a nada anterior nin o pode clasificar fácilmente. Acórdome que fai moitos anos alguén me dixo que algunhas cousas lle recordaban a Children Of Bodom.. agora fai pouco, unha páxina rusa que colgou o meu disco púxome "Progressive Gothic/Power Metal". Eu meteríame no saco indefinible de Dark Metal. Un pouco de todo.\nCon moito escepticismo, enviei fai 1 ano e pico a canción "Lúa de Decembro" á web de metal Metalicia, resultando que entrou na selección dun segundo recopilatorio que estaba a facer sobre calquera tipo de metal feito en Galicia, con opinións moi dispares. Desde que considera "unha broma de mal gusto" incluír eso, ata sorprendentemente quen lle pareceu algo orixinal e audible.\nA destacar que entre as 28 do recopilatorio, escolleronme ésta como entrada a unha entrevista radiofónica do máster da web, ante o meu asombro, que sinceramente busquei si realmente a cadena de música estaba enchufada á radio ou ó winamp porque non me cría que a miña música estivera sonando pola radio. Máis que orgullo, sentín moita presión e casi prefería que a quitaran canto antes.\nPosteriormente recibín algunha "oferta" para seguir con esto, un amigo que ten un programa radiofónico sobre videoxogos que quería unha cabeceira orixinal, ou uns amigos dun grupo de thrash death que querían que lle metese algún sample á súa música (cousa un pouco complicada).\nAgora e gracias á unión con Marcos sácolle partido ó programa para facer teclados e bases de batería-baixo para creacións máis "reales". A ver qué se pode facer... o malo é que estamos demasiado pouco en contacto directo... e a partir de Xunio vai ser peor :(\nPosted by Enuma Elis at 5/10/2010 04:20:00 a. m. 2 comentarios:\nDiario dun vi-king I - Os comezos Pt. 3: Impulse T...


Desculpen, que se celebra? - Praza Pública\nDesculpen, que se celebra?\n12 de outubro, día de gloria e festa no imperio español (bueno, no que queda del...). Seica se celebra a homoxeneidade, non só cultural. Contan que en Castilla todos os homes se afeitan e se rapan a cabeza e visten a mesma roupa, e as mulleres quedan na casa, pechadas e a bo recaudo, rezando pola gloria de Felipe II e o Fari. En Galicia non falta quen lamente que non se ven suficientes bandeiras rojihualdas nos balcóns (a min parécenme que cada vez hai máis, pero será unha cuestión de ver o vaso medio cheo ou medio vacío...).\nPoñéndonos un pouco máis serios, non veño a insultar a nacionalistas ou a retóricos da historia, gustaríame aportar unha visión completa e obxectiva do que supuxo o descubrimento de América, a expansión da cultura hispánica a gran parte do Novo Mundo e o que isto supuxo para a poboación nativa desta parte da Terra. Antes que nada quero sinalar que o ataque frontal que se fai cara o fenómeno da conquista por parte do nacionalismo latinoamericano e o “esquerdismo” non resolve moito a interpretación esotérica da historia a que fai o españolismo. Isto provoca dúas posicións antagónicas (e en gran medida irracionais): a dos hippies clamando polos dereitos indíxenas e sinalando todo o hispano como negativo e aberrante, e a da “gente de bien” que defende que os españoles liberaron a América do salvaxismo e seguen ancorados no seu glorioso século XVI (do que non os sacas nin a tiros). A primeira debémola rastrexar dende os primeiros intentos independentistas na rexión, que baixo o apoio inglés, pretenden amosar un horizonte de independencia no que todos os agravios dos conquistadores serían reparados. Tristemente despois de moitos anos de independencia vemos como isto só é unha construción retórica, mentres que os indíxenas e os nativos máis humildes seguen sendo empregados con fins políticos pero en ningún caso son tidos en conta, sendo explotados do mesmo xeito pola súa burguesía nacional que pola foránea peninsular. Pero non nos debe estrañar, xa que certas interpretacións históricas sinalan que un dos primeiros defensores dos dereitos básicos dos indíxenas, Bartolomé de las Casas, realizará esta obra amparado polos Reis Católicos, pretendendo convertelos de escravos a súbditos da Coroa, xa que de sobra é sabido que “os mortos non pagan impostos”. Por outro lado atopámonos a antítese deste discurso, aqueles “español y mucho españoles” que pretenden facernos crer que todo o progreso material, ou incluso que o fin último da vida dun español, é a defensa a ultranza do proceso de conquista de América. Tristemente esta é unha das áncoras historiográficas máis potentes que impiden avanzar ó país cara novos horizontes futuros, (tal como o imperio romano para Italia, o imperio francés para os galos, o Reich no caso xermano, o imperio otomano para os turcos...) amparándose en construcións sobredimensionadas como a “Leyenda Negra”... As elites do país proxectan constantemente a imaxe dun pasado glorioso, tanto na literatura, como no cine ou na pintura. Un pobo que vive mirando para atrás constantemente acaba sufrindo moito máis que unha torticulitis tremenda... Sinto comunicarlle a ese españoles que si os trasladasen atrás no tempo o seu rol histórico non sería o dun conde de alta alcurnia, ou dun Hernán Cortés, se non o do pobre campesiño que debería traballar de sol a sol para conseguir a subsistencia, tanto en terreo patrio como nas “Indias”. Polo tanto o que sacamos en claro é que do mesmo fenómeno o que se pretende é empregalo como válvula de escape para as tensións entre clases, tanto sinalando a un invasor co que en realidade se ten moito en común, como pretendendo impor a idea de que todo tempo pasado foi mellor...\nPasando a un análise máis pormenorizado da conquista, atopámonos ante un fenómeno de expansión económica sen precedentes históricos, xa que o desnivel tecnolóxico bélico favorecía altamente ós españois (breve nota a españolistas empedernidos: si vas a basear a túa existencia histórica nunha fazaña bélica, polo menos procura que sexa en igualdade de condicións...), o que xunto ás enfermidades europeas provocou unha redución case absoluta do continxente demográfico nativo... Considero que o termo de xenocidio non é adecuado, xa que representa concepcións máis propias da idade moderna, pero o shock que isto provocou en América en ningún momento se debe infravalorar. Pero debemos facernos a pregunta de si esta ansia por expandirse cara o descoñecido foi algo xenuíno dentro da alma española ou si se debeu a procesos máis ben estruturais e materiais. A ansia de aumentar os beneficios é algo inherente ó capitalismo, de aí que os imperios sexan en esencia expansivos, e no momento que esta expansión se trunque empecen os problemas... Por todo isto non debemos esquecer que o proceso de colonización africana que comezan os portugueses condiciona en gran medida a necesidade de expansión comercial e a procura de novas fontes de recursos por parte dos casteláns. Polo tanto podemos deducir que como en todos os procesos de expansión colonialista o que forza á xente a seguir o impulso imperialista é a presión interna das súas burguesías nacionais cara un novo horizonte que se amosa como a panacea da abundancia. Isto non xustifica todas as barbaridades e abusos que se cometeron na conquista americana (tantas como en calquera proceso de colonización), pero debemos introducir o humano factor da procura da subsistencia constante. Si non o facemos estaremos analizando a realidade dun xeito parcial e interesado. Tras aclarar isto debemos desmontar outro dos mitos sobre os supostos beneficios que lle suporía as Españas a conquista de América. Todo o extraído do continente americano non foi redistribuído, polo que só beneficiou a un reducido grupo de aristócratas, por non falar da deficiente xestión dos mesmos que fixo que os auténticos beneficiarios da conquista fosen os banqueiros e prestamistas do centro Europa, permitíndolle adquirir materiais escasos no vello continente a prezos irrisorios polo exceso deles no mercado interno castelán, por non falar do endebedamento da monarquía para sufragar campañas militares por Europa. Disto deducimos que para as clases populares do reino benefícianos máis ben pouco tanto a conquista de América, a non belixerancia española na Gran Guerra ou as ganancias que Amancio Ortega teña a final de mes...\nXa para rematar non podo deixar de mencionar os irracionais ataques que non fai moito se produciron contra imaxes que virían a representar o ideario colonialista. De novo atopámonos ante unha prestidixitación postmoderna, na que en lugar de militar politicamente para rematar co neocolonialismo que aínda golpea a ó mundo non occidental, se decide realizar unha destrución dos “símbolos” colonialistas. Supoño que a lóxica deste fenómeno sería algo así como, “se non hai probas non hai delito”, algo que non estraña xa que seguramente os que realizaron estas “agresións” son persoas de extracto pequeno burgués que nunca na súa vida se tiveron que enfrontar ca dureza e complexidade da realidade. O trasfondo que os movería a realizar semellantes accións non sería máis que a lóxica de que non os relacionasen cun proceso do que no fondo se senten herdeiros e non acaban de entender realmente o porque o colonialismo e o imperialismo se deben calificar como unha barbarie, unha das tantas que provoca o sistema capitalista... En fin, despois de todo isto só me gustaría sinalar que o 12 de outubro será un día de celebración cando a fraternidade entre os pobos sexa real, cando o proletariado, tanto deste lado do Atlántico como do outro, se libere da clase que os oprime e se aproveita dun fenómeno histórico para crear un discurso que serve como muro infranqueable que segue amparando a brutal explotación do home polo home.


Alcaldes socialistas concéntranse en Lugo para denunciar o "abandono do rural" pola Xunta\nImaxe da concentración diante da Delegación da Xunta (Europa Press)\nRedacción / Europa Press 14:24 do 17 de febreiro de 2020\nCase todos os alcaldes socialistas da provincia de Lugo, así como a secretaria provincial do PSdeG, Patricia Otero, concentráronse ante a delegación da Xunta para denunciar o "abandono" do rural por parte do Goberno de Núñez Feixoo.\nNa protesta, Otero criticou o "drástico recorte no plan viario da Xunta para os anos 2020 a 2021" e asegurou que na provincia recortáronse máis de "un millón de euros" neste tipo de axudas segundo os seus cálculos.\nA líder das e dos socialistas de Lugo defendeu que "o recorte en toda Galiza desde 2016 até as anualidades de 2020 e 2021 é de 70% ". E son axuda para fixar poboación no rural, para vertebrar o territorio e chegar ás explotacións gandeiras", dixo.\n"Esta lexislatura que Feixoo dixo que ía ser do rural convértese nun auténtico abandono para o mundo rural", dixo Patricia Otero, quen defendeu que estes recortes tamén se ven en "saúde" e "educación". "Están recortando profesionais e servizos nos centros de atención primaria. Xa non é só nos hospitais comarcais".\nO alcalde de Castroverde, José María Arias, que exerceu de portavoz do resto de alcaldes, dixo que o que Feixoo fixo por Galiza tradúcese en " recortes e máis recortes”, así como" campañas publicitarias cada catro anos ". "Que abandone toda esta propaganda", demandou.\nFinalmente, o alcalde de Castroverde chamou “á xente das cidades" a que tamén "se mobilicen".\nPSOE rural lugo\nCarme Rodríguez, compositora: "No cinema a porcentaxe de mulleres compositoras de bandas sonoras é de 0,01%"\nObituario: Falece Carlos Torres Barallobre, veterano de Celta e Deportivo\nOs casos activos nos centros educativos galegos superan o millar\nPontón afirma que o BNG sae o 5-A “a gañar o partido”\nF. Carou 30/10/20


XÉNERO | QUE PODO FACER EU?\n1.- Que é o xénero?\nHai dúas formas de diferenciación entre homes e mulleres. Mentres o sexo fai referencia a aquelas características físicas que nos diferencian o xénero vén determinado por aqueles roles e estereotipos que a sociedade adxudica a homes e mulleres. Estes roles están presentes en tódalas culturas e sociedades e teñen unha forte influencia en canto ás relacións de poder desigual entre homes e mulleres, o acceso ós recursos, beneficios e información, toma de decisións e á división do traballo.\n2.- Por que é relevante o xénero na cooperación?\n- As mulleres constitúen o 70% dos 1300 millóns de persoas pobres do mundo (Organización Internacional do Traballo)\n- As posibilidades de que unha muller ao chegar á vellez viva na pobreza son maiores cas dos homes (Organización Internacional do Traballo)\n- 600 millóns de mulleres son analfabetas, fronte aos menos de 320 millóns de homes.\n- Na África Subsahariana, menos do 50% das nenas están escolarizadas. (2005)\n- Segundo o Banco Mundial, as mulleres do mundo desenvolvido gañan 77 centavos por cada dólar que gañan os homes e nos países empobrecidos esa proporción é de 73 a 1 (2005).\n- Cada ano, polo menos 2 millóns de nenas entre 5 e 10 anos son vendidas e compradas como escravas sexuais.\n- Estímase que cada dúas horas, unha muller é apuñalada, apedrada, estrangulada ou queimada viva.\n- Durante os conflictos armados o ataque aos dereitos humanos das mulleres (asasinato, violación, escravitude sexual e embarazo forzado) emprégase como arma de guerra.\n- No mundo, 135 millóns de nenas e mulleres sufriron mutilación xenital. A cifra increméntase en dous millóns cada ano (Amnistía Internacional).\n- Segundo datos do Banco Mundial, polo menos o 20% das mulleres do mundo teñen sufrido malos tratos físicos ou agresións sexuais.\n- Segundo o informe da UNFPA (United Nations Population Fund), unha de cada tres mulleres no mundo será apaleada, obrigada a manter relacións sexuais ou vítima de abusos (2005).\n- Dúas terceiras partes dos 876 millóns de persoas analfabetas do mundo son mulleres (Nación Unidas)\n- A alfabetización de mulleres novas (entre 15 e 24 anos) é do 60% fronte ao 80% dos homes (Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, 2003)\n- As estatísticas indican que ao cumprir os 18 anos as rapazas teñen unha media de 4,4 anos menos de educación que os varóns da mesma idade (Nacións Unidas).\n- Dos 121 millóns de nenas/os non escolarizadas/os no mundo, 65 millóns son nenas. (UNICEF)\n- As mulleres teñen menos acceso que os homes á formación continuada nas empresas (Organización Internacional do Traballo).\n- Cada ano morren máis de medio millón de mulleres como consecuencia do embarazo e o parto (Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento).\n- En España a idade media para ter descendencia por primeira vez é de 30 anos; nos países con menos recursos un de cada seis partos corresponde a mozas de 15 a 19 anos (Ministerio de Sanidade e Consumo e Organización Mundial da Saúde).\n- Nos países en vías de desenvolvemento non reciben atención prenatal o 35% das mulleres; case o 50% dá a luz sen asistencia de persoal especializado e o 70 % non recibe atención nas seis semanas posteriores ao parto (Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, 2003)\n- No mundo hai máis mulleres que homes infectadas de sida (PNUD 2003). Na África Subsahariana as mulleres representan o 55% das persoas adultas infectadas polo VIH (Fondo da Poboación de Nacións Unidas 2002)\n- Estímase que o labor non remunerado das mulleres no fogar representa un tercio da producción económica mundial. (Nación Unidas)\n- Das mulleres en idade de traballar só traballa remuneradamente un 54 % fronte ao 80% dos homes (Organización Internacional do Traballo)\n- As mulleres desempeñan a maior parte dos traballos peor pagados e menos protexidos (Organización Internacional do Traballo)\n- Na década dos anos 90 nos países en vías de desenvolvemento as mulleres que traballaban fóra do sector agrícola representaban o 40% do emprego masculino (Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, 2003)\n- Globalmente, as mulleres gañan entre un 20 e un 30% menos cos homes e desenvolven tan so o 1% dos cargos directivos (Organización Internacional do Traballo)\n- Increméntase o número de mulleres que, tanto legal como ilegalmente, buscan de emprego. As mulleres emigrantes son máis vulnerables á explotación e aos abusos. (Organización Internacional do Traballo)\n- Segundo cifras da Unión Interparlamentaria (UIP), dun total de 41.845 parlamentarios no mundo, tan só o 14,6% son mulleres.\n- Só en sete países do mundo, as mulleres ocupan máis do 30% dos escaños parlamentarios (Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, 2003).\n- Tan só hai seis países nos que as mulleres ocupen un 30% ou máis dos cargos de nivel ministerial.\n3.- Que é o enfoque de xénero?\nComo sabemos, en moitos casos a voz das mulleres non é escoitada e a súa problemática queda nun segundo plano fronte á dos homes, cos que non nos topamos aínda a día de hoxe en pé de igualdade. É por isto que nos países en vías de desenvolvemento esta desigualdade de poder e de toma de decisións provoca que as mulleres vivan en situacións de risco social e se atopen en clara desventaxa económica, educativa, social e política con respecto ós homes. Por outra banda, saír da situación de empobrecemento é moito máis complexo para as mulleres que para os homes a consecuencia dos roles que a sociedade nos adxudica a uns e a outros. Na cooperación ó desenvolvemento esta desigualdade de poder debe de atallarse formulando proxectos nos que a voz das mulleres sexa a protagonista e nos que ningunha actividade prexudique ás mesmas nos diversos ámbitos. Só co enfoque de xénero nos proxectos de cooperación internacional as sociedades serán conscientes dos dereitos e liberdades dos que deberiamos disfrutar as mulleres nos países do Sur.\n4.- É a auga neutra con respecto ó xénero?\nA xestión e abastecemento da auga é unha actividade que cae baixo a responsabilidade das mulleres. Un 90% das mulleres africanas son as encargadas de ir a recoller, transportar e xestionar este recurso para a hixiene e alimentación das súas familias, limpeza do fogar e rego da horta (no caso de que a teñan). Moitas veces teñen que percorrer largos traxectos para poder acceder á auga, polo que a viaxe de volta cunha carga de entre 20 e 30 litros de auga non é unha tarefa doada. Os homes, pola contra, non teñen ningún tipo de implicación nesta tarefa. Esta é unha das actividades que os roles de xénero atribúe ás mulleres e nenas.\nOs papeis de xénero afectan tamén a conflitos que se poden dar arredor da auga, como o uso diferente que desta fan homes e mulleres. Os usos dos homes (normalmente uso para o gando ou agrícola) tende a primarse sobre o uso doméstico, o cal pode facer que fontes que están máis próximas ás casas sexan utilizadas polos homes en exclusiva ou que restrinxan o acceso ás mulleres durante o tempo que eles as precisan.\n5.- Como afecta a carencia de auga ás mulleres de Etiopía e en xeral, ás mulleres africanas?\n6.- Hai desigualdade de xénero en Etiopía?\nO 80% das mulleres son mutiladas\nO 25% das mulleres sofre violacións\nViolencia de xénero, agresión físicas e psicológicas\nExisten matrimonios concertados polas familias entre meniñas e homes adultos\nÉ tamén bastante frecuente o matrimonio por rapto\n7.- Dista moito o traballo das mulleres etíopes das mulleres galegas?\nNon debemos pensar que a labor que levan a cabo as mulleres etíopes dista demasiado das tarefas que aquí desenvolvemos as mulleres galegas. Aínda non hai moitos anos que as nosas nais ou aboas acudían a lavar a roupa ó río, a por auga á fonte e se encargaban de todas as tarefas domésticas: lavar, coidado das/os fillas/os, saúde familiar, alimentación, etc. A diferenza é que afortunadamente elas podían acceder á auga máis doadamente e co paso do tempo esa facilidade se incrementou. As prácticas de aprovisionamento da auga que realizan as mulleres etíopes son unha extensión máis das prácticas domésticas que ó longo dos séculos se nos veu adxudicando ás mulleres e que a pesares dos moitos avances neste eido aínda quedan moitas batallas por loitar. Aínda hoxe en día, a pesar dos esforzos por facer un reparto equitativo das tarefas do fogar que permitan ás mulleres avanzar noutros aspectos (laboral, económico, cultural, político, etc) seguimos a levar o groso das actividades da casa sobre o noso lombo. Mulleres etíopes e galegas, e do mundo en xeral, estamos a sufrir aínda no século XXI as consecuencias desta desigualdade de poder existente entre os xéneros.


Alternativa Vaivén - 25 marzo 2017 - C.X. Abertal\nAlternativa Vaivén – 25 marzo 2017\nNon querendo deixar pasar a oportunidade de facer unha actividade polo día da árbora (21 de marzo), Andaina viaxou ao “Cume das Nacións Unidas contra o cambio climático”. Moito tiveron que traballar, informarse, reflexionar sobre os problemas ecolóxicos actuais para elaborar uns pequenos pero moi importantes dereitos das árbores. Sen esquecernos de que cada pequeno xesto axuda a conservar o medio ambiente, a casa común.\nADS continuou coa súa aventura, VitrADS. E antes de facer a primeira viaxe non podiamos arriscarnos a non preparar ben a mochila. Coas miras postas no campamento de verán, preparamos as nosas maletas. Dez obxectos imprenscindibles foron os que consensuaron entre rapaces e rapazas. Unhas fotos do ano pasado, da Cidade da Gaivota, foron suficientes para refrescar a memoria e encher ao resto do grupo de curiosidade e ganas de participar nesta nova aventura.\nSaltimbanquis mergullouse noutro tipo de contos, historias con marionetas. Cada quen elaborou a súa e quedou pendente a creación dunha historia en grupo coas personaxes que elaboraran na que incluirán algo que aprenderan este trimestre. Silicona, fieltro, goma eva, la, cartolinas, fíos, tesoiras e olliños saltóns, foron algúns dos materiais que se empregaron para darlle forma a extraterrestres, princesas, animais e outros protagonistas da imaxinación.\nAquí podes ver o ben que o pasamos a mañá do sábado 25 de marzo de 2017


Camión de rally Honda Passport 2022 para competir na serie da American Rally Association\ncasa » Últimas noticias » Fai clic aquí se esta é a túa nota de prensa! » Camión de rally Honda Passport 2022 para competir na serie da American Rally Association\nUn equipo de enxeñeiros de Honda está a tomar a resistente nova carreira de rallyes Honda Passport. Honda presentou o seu camión de rally Passport 2022 especialmente construído para a competición polo equipo de carreiras Honda Performance Development (HPD) Maxxis Rally, destacando a robusta capacidade e durabilidade deseñadas nos camións lixeiros Honda.\nPresentando o novo deseño resistente do Pasaporte 2022, o camión de rally fixo o seu debut en carreiras no Lago Superior Performance Rally (LSPR) de Michigan os días 15 e 16 de outubro. Competirá na serie de rallyes de circuíto pechado da American Rally Association (ARA) eventos durante a tempada 2022 na clase 4WD limitada.\nUn exemplo clave do "Racing Spirit" de Honda, o equipo de carreiras HPD Maxxis Rally está formado por asociados de Honda con sede no Centro de Desenvolvemento Automático da empresa con sede en Ohio. O equipo é unha filial do maior Honda of America Racing Team (HART), que está composto por asociados de instalacións de desenvolvemento e fabricación de toda América do Norte.\nCon vehículos de rúa modificados que alcanzan velocidades de máis de 100 mph en percorridos pechados de terreo natural que inclúen grava, terra, barro e neve en rutas que cobren centos de quilómetros, a serie do Campionato Nacional e Rexional ARA é intensamente competitiva. Na carreira de LSPR, o camión de rally Honda Passport foi conducido polo enxeñeiro de Honda Chris Sladek, un enxeñeiro de probas de suspensión con sede no Centro de desenvolvemento automotriz norteamericano de Ohio, e co-dirixido por Gabriel Nieves, un enxeñeiro de deseño de chasis con sede no mesma instalación.\nPara unha máxima tracción e rendemento, o camión de rally Passport está equipado con rodas de rally BRAID Winrace T (7.5 "x17") envoltas en pneumáticos RAZR M / T ou RAZR A / T (265/70-R17) probados en rallye de Maxxis. , dependendo das condicións do evento. Os aceites de aluminio de aluminio de 1/8 "de espesor fabricados á medida e as placas antideslizantes traseiras protexen a parte inferior e os paneis de polietileno de alta densidade que cubren o depósito de combustible e outros compoñentes. As pastillas de freo Carbotech XP12 e o fluído de freos para carreiras de alta temperatura proporcionan un rendemento de freada constante en ambientes de rallyes esixentes.\nIncrible, a produción do Passport de 3.5 litros i-VTEC® V6, transmisión automática de 9 velocidades con cambiadores de palas, sistema de tracción integral intelixente Variable Torque Management (i-VTM4 ™) e todos os compoñentes da suspensión quedan sen modificar para a competencia; a única incorporación é un refrixerador de fluído de transmisión automática do paquete de remolque dispoñible do Pasaporte. O condutor utiliza o modo secuencial da transmisión e os cambiadores de palas para un control mellorado, e o modo Sand do sistema de xestión de tracción intelixente do pasaporte úsase para unha distribución e par óptimos de rendemento en superficies soltas.\n"O feito de que non tivésemos que facer ningunha modificación na transmisión ou suspensión do Honda Passport 2022 para terreo e competición tan castigadores fala moito da capacidade e rendemento que vén de serie no Passport", dixo Chris Sladek, enxeñeiro e piloto de Honda. .\nPor seguridade adicional, o interior do camión de rally Passport inclúe asentos de carreiras OMP con arneses de competición de seis puntos, unha gaiola antivuelco, sistema de supresión de incendios, ordenador de rally e sistema de comunicación no coche. Para reducir o peso, elimináronse os asentos traseiros, as alfombras, o illamento acústico e outras pezas de acabado interior e substituíronse os cristais laterais e traseiros do SUV por policarbonato Lexan. Un mango hidráulico de freo de man mellora a manobrabilidade por curvas axustadas, mentres que un escape modificado produce un son inspirado no rally. Deseñados por HPD, os gráficos exteriores do Passport resaltan a resistente e aventureira capacidade do Honda Passport.\n"Estamos preparados para correr co resistente Honda Passport 2022", dixo Gabriel Nieves, enxeñeiro e copiloto de Honda. "Será unha gran tempada".\nNo rally de rendemento do Lago Superior de 2021 os días 15 e 16 de outubro, o equipo competiu na serie ARA East Regional. O primeiro día da competición consistiu en etapas rápidas con curvas fluídas e corría ata altas horas da noite, onde a barra de luz auxiliar do Pasaporte era crucial para manter velocidades competitivas polo bosque. O equipo correu constantemente veces entre os 10 mellores de 42 competidores rexionais, pero un descenso de pneumáticos na etapa 3 retivo ao equipo, facendo que rematasen máis de 9 minutos máis tarde do esperado para a etapa.\nPara o segundo día preparáronse etapas máis técnicas, ásperas e húmidas, co Passport funcionando ben cos seus pneumáticos Maxxis RAZR M / T. O equipo publicou constantemente tempos entre os 15 mellores competidores rexionais.\nO equipo acabou 22nd de 42 competidores rexionais, colocándose 4th de 6 competidores na clase 4WD limitada.\n2021 LSPR é o terceiro evento de rally no que o equipo competiu nun Honda Passport. Durante o seu primeiro evento, o Southern Ohio Forest Rally (SOFR) de 2019, como parte da serie ARA East Regional, o equipo clasificou 2nd na clase 4WD limitada e 12th en xeral de 75 competidores.


Os Dezas de Moneixas foron un conxunto de gaiteiros ben xenuíno. Formado case ao completo por membros dunha mesma familia e capitaneado por Xosé Benito González López, percorreron toda Galiza con melodías nosas, canto, baile e cadro de declamación. Devotos continuadores dos Coros Galegos, estiveron afiliados ao Partido Galeguista co que colaboraron activamente ata o golpe do 36.\n"IRMANS: Cando queirades ter unha festa propia d'a Terra, non deixes de chamar os Gaiteiros 'OS DEZAS' de Lalín-Moneixas".\nMarcadores: Muiñeira, Os Dezas de Moneixas\nVigo e arredores gabáronse ao longo de todo o século XX de ter multitude de cuartetos cun variado repertorio.\nDa parroquia de Castrelos, ademais de Airiños do Parque de Castrelos, destacan Os Peruchos con melodías ben interesantes, tal e como amosan nesta mazurca.\nMarcadores: Mazurca, Os Peruchos de Castrelos\nMarcadores: Cancioneiro Musical de Galicia, Casto Sampedro y Folgar, Polca-Pasacorredoiras\nA Xunqueira é un barrio de Viveiro, lugar de onde procede esta peza. O único dato do que se ten constancia é unha gravación de 1968, a cargo do Grupo de Danzas da Sección Femenina de Viveiro.\nTamén foi interpretada pola meirande parte dos cuartetos coruñeses durante a segunda metade do século XX, moi probábelmente a raíz de escoitar a citada gravación.\nManuel, alcumado "Atilano", é un gaiteiro de Pousada (Sobrado dos Monxes) que sempre tocou con gaitas grileiras. Como a meirande parte dos gaiteiros a súa aprendizaxe foi autodidacta, comezando aos doce anos co punteiro mentres acompañaba o gando.\nAínda que a denominación orixinal sexa "pasodobre", a peza é un pasacorredoiras. Recollida polo Colectivo Ruote.\nMarcadores: Manuel "Atilano", Pasodobre, Polca-Pasacorredoiras, Ruote\nOs irmáns e gaiteiros Xosé e Alexandro Temprano Mariñas naceron en Eirís, aínda do Concello de Oza. Foron á escola co xenial escritor das Irmandades, Xosé Fco. Lesta Meis, quen lles transmitiu o seu amor pola nosa Terra. Axiña fundaron un dos primeiros cuartetos d'A Coruña: Os Tempranos de Eirís, de grande sona en toda Galiza.\nDo repertorio de Alexandro, quen tamén foi presidente do coro galego Cántigas da Terra, aportamos esta elegante muiñeira.\nMarcadores: Alexandro Temprano Mariñas, Muiñeira\nO pandeiro repenica (xota)\nBernardo del Río, un dos fundadores e primeiro director de Cantigas e Agarimos, compuxo esta xota, "O pandeiro repenica", dentro da súa zarzuela galega "A Lenda de Montelongo". Con libreto de Manuel Rey Pose e Xoán Buhígas, a obra abrangue distintos ritmos da nosa música con algúns fraseos ben coñecidos.\nAquí presentamos a adaptación para gaitas deste tema, orixinal para orquestra e coro.\nMarcadores: Bernardo del Río, Xota\nFermosa muiñeira do repertorio do gaiteiro Emilio Fernández.\nMarcadores: Emilio Fernández, Muiñeira


Michael Jackson | Si home si\n04 Sábado Xul 2009\nKurt Cobain, Michael Jackson\nXa saberán que estamos de loito universal pola inesperada morte de Michael Jackson. Non hai, que eu saiba, un loitómetro, pero penso que a dor mediática iguala, cando non supera, ás de Lady Di e o Papa Wojtyla. Xa non se sabe nin como encher. Ao cuarto día D.M.J (despois de Michael Jackson), segundo lle lin ao xornalista Daniel Basteiro, a CNN recorría a unha noticia de hai 25 anos (M.J. tiña un chimpancé) e France2 a unha de vai para 15 (M.J. visitou África). Outro xornalista amigo meu, José Ángel González, antes de que os informativos abriran portada coa noticia de que o funeral non se celebraría no seu rancho, Neverland, e non se sabía onde, abriu en facebook o grupo M.J., a la catedral de Santiago.


Manual para rachar o silencio\nArtigo de Eva Teijeiro, docente e membro do Padroado da Fundación Manuel María, publicado o pasado sábado, 12 de setembro, en Nós Diario\nUn pobo que cala é un pobo que esmorece, que camiña cara á súa propia extinción.\nSabíao ben Manuel María -'non canta na Chá ninguén'-, en loita permanente para que o pobo galego erguese a súa voz.\nIsto quedou testemuñado na súa vida e na súa obra, en composicións como 'Poema contra o silencio' (1977, Poemas para construír unha patria -título abondo representativo):\nCompre loitar contra o silencio;\né preciso, urxente e necesario\nrematar co silencio dunha vez,\nrecobrar as palabras\nfacer con elas proclamas e canciós,\nprimaveras de soños e esperanzas,\ncoiteladas de luz,\nque obrigue a camiñar á nosa patria.\nEste texto referencial é o remate do devandito poema. Toda a súa traxectoria creadora -e vital- está recollida neste manifesto que explicita o que leva facendo dende a década dos cincuenta.\nNaqueles anos escuros en que o teito era de pedra, o silencio ao que se refire o poeta chairego non é outro que o autoimposto -autocensura. Lonxe de ser unha mostra de conformidade da xente de a pé coa realidade que lle tocou vivir, é un mecanismo de autodefensa, ás veces mesmo unha forma de resistencia.\nMalia ser o silencio un símbolo poliédrico na súa obra -polo xeral, negativo- é ao mutismo colectivo ao que se enfronta en combate constante o autor de Terra Chá, pois o seu proxecto de Galiza liberada precisa fanar o ferrollo de medo e impotencia.\nEl desenvolveu competentemente esa tarefa: cedeu a súa voz poética á colectividade, coa que se identifica con extraordinaria sensibilidade, materializou parte da súa escrita nun 'nós' incluínte, e denunciou a problemática do pobo galego cal altofalante das súas queixas. Porén, fai un reiterado chamado popular para rachar ese silencio abafante, sabedor de a quen lle corresponde de verdade defender o idioma -a fala- máis tamén ceibarse da opresión permanente.\nSe a súa dispoñibilidade é absoluta á causa dos galegos e galegas, non o é menos a súa clarividencia druídica para identificar o máis urxente no ámbito cultural do país e buscar recursos para conseguilo. Así, crea pezas dirixidas ao público infantil cando non había materiais neste eido, e promove o xurdimento da canción de autor en galego.\nNeste sentido, hai tres fitos fundamentais: a súa participación no recital de Raimon en Compostela e no primeiro concerto de Voces Ceibes no Capitol (1968), a gravación de discos a través de Xistral e a potenciación de textos poéticos (propios ou alleos) para a seren musicados. Todo isto, engadido á sonoridade dos seus versos, o que fai del un auténtico mestre da 'música da palabra'.\nManuel María terma de boa parte da banda sonora da música galega dende finais dos 60 ata os nosos días, sendo un dos autores máis musicados, dende moi distintos estilos, tantos como diversa é a súa produción. Non hai espazo aquí para a abondosa nómina dos seus musicadores.\nA difusión que acadou este fenómeno achegou ao pobo unha contramensaxe, contraposta á da ditatura, e no referido a Galiza, supuxo ademais poñer en valor a nosa cultura e a nosa lingua.\nFoi tal o seu pulo e dedicación, que non só contribuíu a que a xente falara, senón tamén a que cantara, e aínda máis, o seu canto foi máis aló da chaira -a súa benquerida tribo, onde ata o Pai Miño ía silandeiro-: chegou a todo o país, á colectividade, que se recoñeceu mesmo en pezas con referencias xeográficas tan explícitas como 'O carro', auténtico himno popular contemporáneo.\nAínda que el fose crítico cos logros obtidos, o éxito social da poesía levada á rúa debe valorarse coa grandeza que merece. Non só boa parte da súa produción se popularizou, fíxoo tamén moita daquel@s que teñen na fronte unha estrela e no bico un cantar.\nHai quen escribe, hai quen canta e hai bardos das idades como Manuel María que son quen de facer cantar a un pobo.\nNon esquezamos que somos herdeiros da súa xeira da palabra, hoxe que o silencio é a ocultación da voz verdadeira baixo inxentes mensaxes ocas e excesos dialécticos -que non informativos. Sexamos a peneira que fai falla agora para separar o gran da palla.


¡Pobre San Andrés de Teixido!\n¡Pobre Santo Andrés, pobres dos pobres, que non é cabaleiro o que non ten cabalo! E por engado, está iso do centralismo… Para Santiago, como morgado daquel Zebedeo, terzo e medio!\nPois fago saber que aínda non está revogada a sentencia que di que, “Ao San Andrés de Teixido irá de morto o que non foi de vivo”. Pero adoitamos desentendermos dese futuro, tanto no xeral coma no particular; e despois, cando veñen as consecuencias, as crises, sexan colectivas ou particulares, ¡a tirarnos dos pelos, se para entón pelos quedasen!\nQueixabámonos do centralismo madrileño, e iso que sempre o tivemos na casa, axeonllándonos diante de Santiago. ¿E de seu irmán, do minorazo, do emigrante, qué? Pero o que esquece o home, lémbrao a muller, e do que non, ¡aí está Deus do Ceo, que lle concedeu ao pequeno Andrés ceo, terra…, e mar!\nO horto que lle tocou a Andrés nas partillas galaicas, ¡que aquí o tedes, de fondo!, é tan cativeiro, e tan costeño, que nin os lagartos se teñen de pé, pero…, ¡mira ao mar, ese mar que é meirande có de Galilea!\nSantiago, que o levou de Covadonga, ten un cabalo branco, pero a San Andrés deulle Deus, en compensación, un curro deles, de tódalas cores; quen o queira comprobar só se ten que arrimar ao Curro da Capelada.\nXa que é Ano Santo para Santiago, acheguémonos, de paso, a Teixido, aínda que só sexa por egoísmo, por comodidade, pois ir de vivo é grato, pero…, de morto? Moito nos preocupa iso de retira-los restos das “cunetas”, cousa lícita e correcta, encomiable; moito construír panteóns marmóreos para os nosos, pero…, o descanso eterno? ¡O que queira descansar sen interrupcións nin outras molestias, xa o sabe: Que se dea un garbeo previo, previsor, polo Teixido! O que é teixos non quedan, pero, do demais? ¡Do demais hai de todo: ceo, terra e mar!


A ong peruana SAIPE, interesada no proxecto Life in Common Land | Terra Chá Xa!\n2 minutos O episodio de turbidez da agua en Guitiriz xa está practicamente resolto\nA ong peruana SAIPE, interesada no proxecto Life in Common Land\n6 Nov 2018 Actualidade, Terra Chá Actualidade, Terra Chá\nO vicepresidente da Deputación, Argelio Fernández Queipo, recibiu aos representantes da ONG peruana SAIPE (Servizos Agropecuarios para a Investigación e Promoción Económica) e da organización de cooperación ao desenvolvemento Taller de Solidaridad. Os investigadores achegáronse ao Pazo de San Marcos para coñecer de primeira man as características do proxecto de xestión forestal sostible Life in Common Land e do estudo de planificación urbana Life Lugo + Biodinámico. A intención destes colectivos é obter novas vías de coñecemento e alternativas de aplicación adaptadas aos medios con comunidades indíxenas na selva amazónica.\nFernández Queipo subliñou que “os proxectos nos que participa a Deputación son grandes exemplos de conservación de medio ambiente e aproveitamento sostible para que estas ong´s teñan opcións de estudo e podan aplicar logo nos seus territorios, ben na mellora do traballo de gandería, ou ben na actividade forestal. O noso traballo entra en consonancia co que SAIPE busca, que é acadar unha xestión sustentable dos nosos territorios, implicando directamente no seu desenvolvemento, aos veciños que viven nesas zonas. Xuntos queremos facer unha xestión mancomunal do territorio e implantar sistemas agrarios de alto valor natural, que permitan o máximo aproveitamento das nosas terras, respectando a súa conservación”.\nOs representantes da organización peruana amosaron un grande interese neste encontro, e contaron con que este intercambio fora fructífero e beneficioso para ambas comunidades.\nSaipe é unha organización comprometida na preparación de recursos humanos e, con este fin, desenvolve numerosos programas de investigación e bolsas de formación de técnicos no coñecemento agrogandeiro ou para a educación de poboación indíxena en materia forestal de aplicación posterior nas súas contornas, ben sexa en cultivos tropicais ou na crianza de animais, entre outras.\nO proxecto de desenvolvemento forestal sostible Life in Common Land estase a desenvolver no territorio da Serra do Xistral. Inclúe 12 Concellos da provincia de Lugo, incluíndo Os Ancares lucences, Montes de Cervantes, Navia de Suarna e Becerreá, e conta cunha extensión de 22.000 hectáreas. Está catalogado como Rede Natura 2000, ademais de ser zona núcleo da Reserva da Biosfera Terras do Miño. As actuacións neste territorio están orientadas a mellorar os hábitats prioritarios de turbeiras altas activas, turbeiras de cobertor activas e breixeiras húmidas atlánticas. Este proxecto ten un gran componente social, xa que se desenvolve en terreos de xestión comunal nos que se concentra a maior parte das turbeiras de cobertor da Europa continental.\nEtiquetas DeputaciónLife in commonXistral\nAnterior Comeza nas Pontes a segunda edición do obradoiro de emprego Eume\nSeguinte Exposición de María Victoria Moreno na Casa da Cultura de Vilalba