Grande Amore – Bolsa de patacas\nFoto de Mundo X\nUnha canción que me flipa é “History Lesson Part II” dos Minutemen. A lección de historia que cantan é sobre medrar e montar un grupo: “A nosa banda podería ser a túa vida, os nomes reais serán a proba. Mike Watt e máis eu tocamos durante anos, o punk rock cambiou as nosas vidas, aprendemos o punk rock en Hollywood, conduciamos desde Pedro, eramos uns mataos, iamos beber e bailar pogo”. Moitas veces as persoas que fan música son figuras distantes ou misteriosas, ou xogan a crear unha imaxe que non ten por que corresponderse realmente co que son. Iso está xenial, porque aí hai moita creatividade (pensando en, non sei, David Bowie, Madonna ou a Camille de Prince) pero tamén aprecio especialmente cando alguén se esforza por falar das realidades de facer música, no contexto que sexa, e nos dá unha especie de documento da súa propia vida. Agora mesmo non caio en moitos exemplos a maiores deste ou de “Complete Control” dos Clash, onde se queixan de que o seu selo sacase un single sen o seu permiso, excepto pensando en Verto, que fan isto en moitos dos seus temas. “Puro ocio” é unha especie de lección de historia como a dos Minutemen, só que en vez de estar escoitando a Joe Strummer e Richard Hell, Fer e Berto estaban escoitando Drake e pensando en facer algún temazo como eses. “Dálle” recolle o relato algo máis adiante na mesma mixtape e fala de como cambiou a súa recepción logo de sacar “Oie gayego”, e no último disco, Embora, a intro marca o contexto (“tecnopop, vai, segundo disco”) e “Telón de grelos” parece situar aos propios Verto na tradición de artistas de música popular en galego como Andrés do Barro… Hai un par de semanas entrevistei a Berto de Verto para preguntarlle sobre esta cuestión do grupo cantando o seu propio relato para esta sección do Diario Cultural Zeta con Lucía Junquera, pero acabamos tratando máis cousas sobre o grupo (a súa relación cos fans e coa xente que eles mesmos admiran, o seu posicionamento político), que creo que agora que acaban de tomar un descanso poden servir tamén para pensar por que Verto conectaron con tanta forza co público.\nO primeiro que fixen foi preguntarlle por que facían isto que eu acabo de asociar no parágrafo anterior a dous grupos de punk, e Berto mencionou a influencia do reggaeton.\nBerto: Eu creo que no reggaeton hai moito ese rollo de “cando saquei este tema, peteino e só fago hits”. Sabes? Como que si que influenciou un pouco a maneira de ver a música en plan meta, o rollo latino e así, tamén o propio feito de dicir o seu nome nas cancións: “Daddy Yan, Da-ddy-Yan-kee!”. Ao final sacas de aí un pouco a referencia de facer autorreferencias ao grupo, de facer autobiografía… Pero bueno, o noso caso tamén é un pouco porque moitas veces co rollo do pop así en galego moita xente nos dicía esas cousas, por exemplo en plan “buah, desde que sacástedes “Oie gayego” pues lo petásteis”. Pois dise nunha canción, porque o propio “Oie gayego” son cousas que nos dicían. Como que tamén nós falamos un pouco de vivencias. Entón o rollo de “parece que o xogo xa non é do madrileño” [da letra de “Dálle”], tamén vén de aí, como de querer falar de intencións pero sen ser tampouco moi literal…e tamén mola deixar un pouco a liberdade esta poética de que a xente interprete o que queres dicir. Hai xente que pensa que “Telón de Grelos” é unha broma, e hai xente que pensa que é algo serio, no que nós dicimos a declaración do que queremos facer no disco. E como que iso mola bastante; hai xente que tenta ser moi clara nas cancións, que tenta dicir as cousas sen ningunha marxe de interpretación, e eu creo que deixar á libre interpretación do ouvinte pois está guai. Tamén na nosa xeración existe unha páxina que se chama Genius, Genius Lyrics, que está guai a páxina, pero moita xente xa nin sequera tenta ter unha interpretación subxectiva das cancións e di “buah, que quere dicir? Vouno buscar en Genius”. E como que tamén está guai ese rollo… porque ti non podes buscar os poemas… eu que sei, de Rosalía de Castro en Genius [risas]. Quero dicir que na era dixital si que parece que todo se ten que obxectivizar e que todo ten que cientificarse un pouco, e no tema das cancións creo que é importante a subxectividade.\nClaro, de todas formas estábame acordando agora dese fenómeno da xente que entendeu completamente ao revés “Oie gayego”. Non sei se a vós isto vos fai graza ou vos preocupa que esas interpretacións poidan ir cara cousas que sexan opostas ao que vós estades formulando.\n#galego #galiza #tiktokengalego #tiktokeira #oiegayego #verto #retranca\n♬ Oie Gayego – Verto\nBerto: Con “Oie gayego” tiven moitos sentimentos encontrados. Como canción é a hostia porque consegue o que propón, que é ser polémica e difundirse, que era un pouco a idea, dar a coñecer ao grupo con esa canción. Pero entre que é unha broma, que non representa para nada o noso estilo e que a xente a entende ao revés… Houbo aí un fío de boomers en TikTok facendo o baile en plan pensando que era en serio, e logo peña queixándose rollo “buah, é que estes rapaces din que claro, que traduza as letras, que están en España, iso non está moi guai”. Que está guai tamén, porque é algo moi típico de internet, que haxa opinións moi dispares, pero non sei, eu moitas veces tívenlle tirria ao tema. A día de hoxe estou máis en paz, pero durante un tempo era como “é un puto demonio o que creamos con este tema, e non nos representa para nada”.\nNoutras letras mencionades a xente do voso entorno. Como inflúe o público (o xeral e o entorno máis próximo) na música que facedes e as decisións que tomades?\nBerto: Buah, pois inflúe a hostia. Eu creo que con Embora, por exemplo, saíu a idea de facer o disco así máis cohesionado e un proxecto máis serio porque viamos que a xente non nos tomaba en serio [risas]. A ver, que é normal: fixemos unha mixtape de sete temas que era un puto desastre, que ía por todas as partes sen chegar a ningunha… e entón a xente era como “buah, estes colgaos…” E claro, ver esas opinións, ou ver (como me dixo miña moza) que había xente que viña nos nosos concertos e cando vían a guitarra e o teclado dicían “¿¿pero son músicos??”… viamos ese fenómeno, que é algo asociado ao pop e á música urbana (“música urbana”, entre comiñas, que tampouco somos música urbana, pero se nos vincula con iso) de que a xente non nos tomaba en serio, e nese sentido tamén Embora saíu desa ansiedade ou anhelo de artista de querer convencer. Con Embora queriamos gañarnos un pouco ao pureteo, aos puretas galegos que dicían que somos uns desgraciaos [risas]. E con respecto ao noso entorno, nós sempre lle ensinamos as cancións aos nosos colegas antes de que saian. Facemos como unha listening party ou algo así.\nPero cando xa están rematadas ou tamén no proceso?\nBerto: No proceso tamén soemos ensinarllo, sobre todo á nosa familia. Nós gravamos na casa de Fer, e está o exemplo mítico de cando estabamos facendo “Todo o que che din”. Como sabiamos que ía ser o primeiro sinxelo queríamos que a intro fose como a presentación, aí [tarareando] “wiuwiuwiuwiu”, e que a peña se quedase como “que está pasando?” e, de repente, entrase a música disco. Era un pouco a idea, pero estabamos un pouco agobiados porque o fixemos en plan moraos e non sabiamos se entraba moi guai. E sempre, cando estamos un pouco dubidosos con algo, ensinámosllo á peña que está na casa. E eu á miña moza ensínolle absolutamente todo, ata as movidas que xa digo “isto está fatal”, pero para que se ría de min ou algo así [risas]. E creo que a nosa percepción do que queremos facer e do que buscamos facer sempre está variando respecto ao que din os demais, porque é así, o rollo de ser artista é implicarse moito co teu público, e sobre todo se es un artista que quere ser popular. Que outra cousa é que fagas arte moderno, que aí vas literalmente á túa movida unicamente, pero se queres facer un grupo pop… O que mola dun proxecto é que se cohesione e teña un público determinado, e se queres facer outro tipo de música está guai que o podas facer, pero se tes unha fanbase asentada, pois un pouco de fan service de cando en vez non está mal, sabes?\nFaime gracia que o digas porque realmente vós tocades moitos paos distintos, e non sei se iso é o que a xente esperaba en cada momento. É dicir, en “Puro ocio” dicides o de “quen diría que algún día o voso fillo faría trap”, pero tamén “Oie gayego” ten o toque latino, Embora é moito máis funk, tecnopop… a xente conecta igual pero tampouco me dá a sensación de que esteades facendo fan service.\nBerto: A ver, eu creo que si, porque aínda que sexan estilos diferentes as cancións son repetitivas a morte e son pura estrutura pop. Incluso “Oie gayego” é unha cousa que se che mete entre orella e orella, engancha porque repite a mesma frase toda a canción. Eu que sei, “Rebolando x ti”, bum, repetitiva. “Algo que non sexa”, aínda que sexa algo triste, bum, repetitiva. Todas teñen moi clara a estrutura base de estribillo, verso, estribillo, ponte, estribillo… Non verás ningunha canción nosa que non teña iso, excepto “Dálle” ou algo así, pero iso foron máis idas de olla de Fer, porque é produtor e quería facer algo que soase jarto. Incluso “Dálle” en certo sentido ten unha estrutura, porque ten un verso e o estribillo é esa repetición de “Dálle”, co bombo, e volve un verso e o estribillo de “Dálle” co bombo. Todas as cancións teñen unha cohesión, aínda que sexan estilos diferentes, no que é a propia estrutura, e creo que nese sentido si que fas un pouco de fan service, porque llo das todo masticado á xente. É difícil non entender unha canción nosa. Non é rollo… escoitas o último EP de Ataque Escampe e dis “uau, vale, é complicado isto”. E escoitas unha canción nosa e dis “jaja, todo o que che din”, xa está. Logo claro, sempre tentamos meter un pouco do noso artisteo pero como un pouco rollo “ala, se o queredes”. “Un feliz descanso” é un tema case progresivo se te pos, pero claro, é unha cousa así illada, ao final do disco, en plan “se vos apetece escoitalo, guai”… e haberá peña que lle encante, e iso é o que mola, pero o demais é todo fan service a full.\nVerto no Sons da Canteira – Foto de AeB Comunicación e Deseño / Garabato\nSi, pero para min pódese distinguir o de facer pop e o de facer fan service, que sería xa máis iso de que, dentro de usar esas estruturas, non saes nada da fórmula.\nBerto: Nós saímos bastante da fórmula, iso é verdade. A min paréceme que facemos unha música pop algo especialita, como que ten un rollo algo diferente. Nese sentido estou de acordo.\nEsa diferenza igual vai por ese rollo de combinar cousas máis actuais, da vosa xeración, a nivel de estilos, con cousas máis fóra de época como iso que che lin de recuperar os solos de guitarra.\nBerto: De feito o noso manager di que lle recargo demasiado á guitarra e que debería parar [risas]. Pero eu non estou de acordo. Por que? Porque teño ego de guitarrista [risas] entón quero meterlle solos de guitarra a todo. Eu penso que é algo tamén especial. Que a segunda canción máis escoitada, que é “Como Son Goku”, teña 1:40 de instrumental dos tres minutos que dura, é moi loco. E que a peña se coma iso en plan “buah, me mola” está guapo. Pero por que? Porque ten un estribillo que é mazo asqueroso, en plan para facer dano [risas]. Funciona esa fórmula de meter instrumental porque tamén che vén antes o rollo de “quero que volva repetirse o estribillo”. Entón si que combinamos guai, pero mola moito iso… incluso o propio “Oie gayego” ten a súa parte instrumental, sabes? A parte que entra o solo de guitarra [tararea] “turitutitu tii tirurú” que eso é mazo Santana, e en “Pa’ impresionar” tamén hai un solo de guitarra que me parece a hostia, e esa época foi a que estaba escoitando Santana para facer solos latinos para ver se me saía algo parecido porque estabamos facendo música latina. Bueno, “música latina”, unha interpretación da música latina máis ben. Xa me olvidei do que preguntaches [risas].\nCreo que nin sequera cheguei a facer unha pregunta [risas] pero ía por esa mestura das cousas. Nalgunha outra entrevista tamén che escoitei falar de Prince, agora comentas iso de Santana… Pero máis aló diso hai temas que teñen xa referencia explícitas, ás veces a outros temas vosos (“Telón de grelos” fala de “Puro ocio”, “Algo que non sexa” ten un sample de “Sempre igual”) e outras a outros artistas, sobre todo máis ao comezo, Kanye West e Boyanka en “Rebolando x ti”, Drake en “Puro ocio”… Por que facedes isto?\nBerto: Porque é a quen imitas, polo menos no concepto. Non é para nada apropiación cultural o que facemos, pero está o rollo da apropiación do estilo ou da idea dunha persoa, e nós consideramos que partimos moito da idea que ten Drake da música, e tamén da idea que ten Boyanka. É un pouco xuntar as dúas: de Boyanka, facer as cousas para pasalo guai, e o concepto da música galega apolitizada. E logo o de Drake é simplemente facerche cancións de dous ou tres minutos para que as teñas que comer e que tenten ser todas un hit. As mencións explícitas son un recoñecemento a outros artistas, que penso que é superimportante tamén coñecer de onde ves, para que estás facendo a música, a quen te queres parecer… e a xente interpreta iso. Ao escoitar “Boyanka Kostova soando na disco”, a xente dirá “buah, é un shoutout, está guai” e outra dirá “seguro que ao mellor comezaron a facer música porque viron a Boyanka, e era o segundo tema, “Rebolando x ti”, entón seguro que eran super groupies de Boyanka”. E era o caso. Eramos como “buah, estes tíos, que teñen a nosa idade, están facendo música en galego cun rollo totalmente diferente co que nós conectamos”. Porque nós nunca conectamos con ningunha música en galego ata que escoitamos a Boyanka Kostova, sabes? E creo que iso é algo superxeracional, moita peña de Santiago poderá dicir iso, que non conectou coa música en galego ata que escoitou “Sito”. E que eles nos levasen a facer iso creo que é algo que hai que recoñecer, e creo que moi pouca xente no mundo do artisteo tende a recoñecer o traballo dos outros explicitamente.\nAo fío do de mencionar a Drake ou a Boyanka, tamén en “Dálle” hai esa mención ao Madrileño pero vai pola liña contraria. E eu entendo, creo, o que dicides de facer algo “apolitizado”, pero tamén hai un contido político de fondo nas vosas letras…\nBerto: En todas.\nEntón é un pouco tramposo se cadra o termo. Eu entendo por onde vai se o comparas con grupos tipo Ezetaerre ou cousas polo estilo, con letras explicitamente políticas ou “combativas”. Pero neste caso de “Dálle” facedes unha mención a C. Tangana que vai para identificar unha serie de actitudes que rexeitades.\nBerto: Si, a ver, eu creo que o de dicir nos medios que somos apolíticos é un rollo máis de cabalo de Troia, de tentar meterte no mainstream cun discurso para que a xente te escoite, pero que no fondo sexa un discurso que é moi matizable. Moita xente di “buah, é que son apolíticos, por fin hai algo apolítico en galego” e no fondo, eu perfectamente sei (e Fer sábeo perfectamente) que somos ao mellor máis políticos que Ezetaerre. A idea é superpolítica, se o pensas, é “vou tentar facer un cambio cultural vía música popular, para tentar que se deixe de pensar que a cultura galega ten que estar sempre denunciando movidas”. E iso é un pensamento hiperpolítico. O do cabalo de Troia é ese “métome na túa cabeza co rollo apolítico e logo ti pensa o que queiras”. Pero é o que che dicía antes de deixar que a xente interprete o teu discurso. Que eu diga que son apolítico non implica para nada que eu sexa apolítico. Moita xente interpreta todo como se ti estiveses facendo un statement e como se non houbese discusión, e penso que no mundo no que vivimos hai discusión sobre absolutamente todo. O outro día un fulano díxonos supercabreado “deixade de dicir que sodes apolíticos porque non sodes apolíticos”. E nós “mmmm, síntoo moito” [risas]. É un pouco esa idea.\nPero estasllo dicindo á gravadora [risas], estás desmontando o truco.\nBerto: Pero porque o grupo agora xa fixo o seu traballo. Agora xa é o de menos, pero desde un inicio tiñamos que ir por aí. E de feito eu creo que a moitos grupos créalles un pouco de xenreira, e lles cabrea que digamos iso, pero en xeral a xente enténdeo. Ou sexa, a xente do mundo da música entende por que dicimos iso, e para que, e con que obxectivo. Pero loxicamente calquera acto na vida, por desgraza, é un acto político. Cada cousa que fagas, vas pola rúa, un fulano bérralle a unha pava “guarra” e non fas nada: é un acto político. E dicir algo tamén é un acto político. Todo. Non te podes librar da política. Hai moita xente que pensa que si, pero…\n“Ir a Pontevedra e ver xente pija de cojones e facha nos nosos concertos cantando un tema en galego era o noso obxectivo. E telo conseguido parécenos superguai e superinteresante.”\nEvidentemente, e a vosa postura para min ten moito que ver cun rollo do que se fala normalmente desde a política, que é a normalización. Entendo que está guai que unha cousa como a lingua non se vincule a unhas posicións políticas determinadas ou a uns estilos musicais senón que poida ser para calquera.\nBerto: É tal cual. Nós falabamos desde un inicio (que daquela era algo moi aventurado) de tentar chegar ás cidades. A Pontevedra, Coruña, Vigo… a cidades que son predominantemente castelanfalantes para… bueno, para tentar iso. Eu como pontevedrés nunca escoitei música en galego no meu entorno ata chegar a Santiago, e penso que é así en case todas as cidades galegas, na zona urbanita. E ir a Pontevedra e ver xente pija de cojones e facha nos nosos concertos cantando un tema en galego era o noso obxectivo. E telo conseguido parécenos superguai e superinteresante. E esa peña, que de primeira man sei que tiña unha actitude de “jeje, el gallego es de paletos”, agora para darme respecto diríxense a min en galego cando me ven pola rúa, e iso é algo que me fai sentir superorgulloso. Era a idea que tiñamos desde o principio, de chegar ás cidades galegas. E que iso levase a que se escoitasen outros grupos, Ortiga ou o mesmo Boyanka ou Baiuca, que esa peña levase a nós e nós a esa peña… Ás veces vexo rivalidade entre os grupos que facemos este rollo pero eu penso que vai ao revés, canto máis se faga famoso un máis se vai facer famoso outro, porque ti entras en relacionados con Verto ou relacionados con Ortiga e saímos sempre os mesmos, e eu creo que iso é superimportante porque a xente explora no Spotify.\nPero é curioso porque volvendo ao que che preguntaba ao principio, esa cuestión de facer o propio relato do grupo, non é que esteades tirando o beef pero tamén está un pouco aí no trap a idea do egotrip… que tampouco digo que vaia por aí o voso.\nBerto: Bueno, vai, ás veces si.\nDepende, si que hai un pouco de poñerse en valor pero non chega a extremos…\nBerto: Si, moitas veces o egotrip do trap era dicir “todos los raperos sois mis hijos”, que o dicía Kaydy Cain… Sempre mencionamos outros grupos desde unha perspectiva positiva nas cancións, e logo cando falamos de nós mesmos tamén é unha perspectiva positiva. Entón nese sentido non o vexo tanto como un egotrip senón como un rollo de que está guai autorecoñecerse e autovalidarse, porque se non o fas ti… Ao principio chegábanos moita merda. E non sei, si que ao mellor houbo peña que nos viu como uns flipaos, co rollo de “todos se queixaban que faltaba isto en galego” [da letra de “Dálle”] pero bueno, “Dálle” é unha canción moi rara, foi unha ida de olla de dous colgaos porque Fer quería facer un drop tecno e eu non son quen de dicirlle que non porque o fai moi ben, entón aí estaba un pouco a idea.\nE está na propia letra: “vou parar para escoitar o puto drop que fixo o Fer”.\nBerto: Si [risas], é que é iso. É falar da túa movida.\nClaro, pero combínase ese punto máis de poñerse en valor con outro máis humilde de “quen ía dicir que iamos chegar ata aquí”, como o que explicades en “Puro ocio” de estar na habitación escoitando temas e soñar con facer algo parecido.\nBerto: “Cando estaba escoitando Drake no meu piso co Fernando e / pensabamos que iamos facer un temazo de esos”. Si si, é que escoitabamos os discos de Drake e dicíamos “algún día…”, e de feito “Puro ocio” é un trap así moi parecido a “Headlines” ou ao rollo de “God’s Plan“, unha base moi sinxela pero que tenta ter unha voz moi repetitiva. Que Drake en xeral ten bases moi austeras, perocomo ten uns flows moi catchy móvete máis a voz que o propio beat. E “Puro ocio” é referencia total a Drake porque parece unha copia das súas bases, e é un pouco tamén esa intención, que a xente que escoita a Drake dixese “hostia! tamén se parece ás bases de Drake”.\n“Tanto o autorrelato do grupo como as vivencias persoais de tristeza, de dor, de ruptura, de desamor… e as noites de saír por Compostela, como “Sempre igual”, son vivencias. A min o que me parece guai do grupo é que non mentimos.”\nEsta idea de falar do propio relato do grupo, como cres que se relaciona coas outras que tratades habitualmente, como poden ser as relacións persoais, saír pola noite…\nBerto: Pois son vivencias todas. Tanto o autorrelato do grupo como as vivencias persoais de tristeza, de dor, de ruptura, de desamor… E as noites de saír por Compostela, como “Sempre igual”, son vivencias. A min o que me parece guai do grupo é que non mentimos. Non sei, escoitas ás veces trap en galego de peña que son unhas miñocas coma nós e que din que “buah, solto billetes en cus de pavas” e é como “bro, es de Noia, non es de California, asúmelo”. Non es un gangster. A min paréceme xa un rollo que vai fóra de lugar. E penso que moita xente se identifica moitísimo máis co rollo de estar chiquito, de contar as cousas desde unha perspectiva non humilde, pero si realista. En plan “estou aquí na discoteca, estou mirando pa ti e non me fas nin puto caso”, non tanto “uh, si, estaba en la discoteca y se me acercó una pibita…”. Non é así, igual pasouche unha vez na vida, son vivencias reais e non tentamos impersonar a C. Tangana.\nNese sentido está guai que nas letras usades moitas marcas de realidade concretas. Que aparezan os nomes dos locais, que se vexan cousas como falar de Netflix e HBO en “Como son Goku”… son rollos do cotián.\nBerto: Tal cual. Cantas veces estabas na cama e dixeches “joba, que calor” [risas]. Son estupideces pero pasan, non pasa tanto o rollo de ir nun iate, como o tema que sacou C. Tangana de “Yate”, que é como tío, quen se identifica con esta canción de “estás en un yate”? Non teño un iate, C. Tangana, déixame en paz. Eu creo que aínda que tivese un iate non faría cancións sobre iates, porque non me parece algo co que a xente se poida identificar. Paréceme algo estúpido, é como o rollo da cultura do consumismo e o capital. Non sei, fala de que espertaches e tiñas ansiedade, que seguro que a xente se identifica máis que con que solucionas os teus problemas nos iates. Moi pouca xente fai iso.\nClaro, esa intención de falar da vosa realidade entendo que, dentro do que comentabas de ter unha vontade popular, é o que fai que se identifique a xente. Non sei se buscades alimentar tamén unha perspectiva xeracional…\nBerto: Si, e non só o facemos nós. Por exemplo Nuno [Grande Amore, Oh! Ayatollah] ten unhas letras moi autobiográficas. Na de “Esta pena que ás veces teño” fala de cando se atopou cun grupo de chavales e todos comezaron a saudalo en plan “jaja, pringao” e el estaba como “jobá”… e é unha situación que nos pasou a todos, de atoparte incómodo con xente que había tempo que non vías e que cren que segues sendo a mesma persoa que hai cinco anos, e que te tratan igual… Esa canción mólame moito porque eu sentín moitas veces iso, porque eu de adolescente era moi distinto a como son agora. É algo que pasa moito na nosa xeración, o rollo de falar de que estás chiquito e que tes problemas mentais… Tamén é trending topic a saúde mental na nosa xeración, e nós tocámola en “Game Over”… Eu cando estaba facendo Embora estaba medicado da ansiedade, sabes? E en “Game Over” quería falar diso, e un día espertei ás seis da mañá, case cun ataque de pánico, e púxenme a escribir a letra: “Ollos como pratos / son as seis da noite e non sei que facer / latexo nos ouvidos, é que / a ansiedade é miña amiga fiel”. Moita xente pode identificarse con iso de espertar pola noite, sentirse fatal e dicir “Dios, que me pasa”. E en “Embora” falamos de facelo mal en relacións persoais, non de amor pero en amizades e así, e perder persoas, que é algo que creo que non se reflexa moito. Sempre se falou do amor e do desamor, pero pouco da dor de perder unha amizade na música. Por exemplo o irmán de Billie Eilish, Finneas, ten unha canción que se chama “I Lost a Friend”, que estaba moi guapa e di algo como “síntome fatal porque perdín un amigo”, e eu nunca escoitara unha canción sobre perder un amigo. É curioso, pero como que non me parece un tema nada mainstream e si que é super mainstream, non sei, o “Every Breath You Take”, que é super turbio.\nPara rematar, unha cousa que me dá curiosidade falando do propio relato do grupo é como vivistes a evolución de Verto, porque fixestes Puro ocio para dar concertos pero veu a pandemia, e no momento en que comezastes a dar bolos foi moi distinto á maioría de bandas. Porque claro, cando fostes a Luar aínda non derades ningún concerto. Vai un pouco á inversa do proceso habitual [risas].\nBerto: É que non sei, tío. Nós nin sequera tiñamos a perspectiva de dar concertos, pero de súpeto comezaron a chamarnos para dalos e foi como “buah, vale, temos que dar concertos” [risas]. Nós faciamos cancións desde unha habitación e xa, non pensabamos en que iamos dar un bolo algún día. Todo o concepto do grupo nace dunha idea de normalización da cultura pop en galego, pero non nacía do rollo de “imos ser hiperfamosos e petar a Capitol”, porque nin sequera pensabamos en dar concertos desde un inicio. E de feito a perspectiva de dar un concerto case nos dá a pálida, porque o primeiro foi Atardecer no Gaiás, que para nós era o ceo, porque era un sitio ao que nos molaba ir. E entón chámannos, é para o puto Atardecer no Gaiás, véndense as entradas nunha hora… os días antes tiñamos pesadelos os dous, con movidas de medo escénico que flipas… E si que o de á inversa foi moi chungo, e á vez moi positivo, porque tamén te anima ver a xente que compra as túas entradas en masa coñecéndote de Spotify, e non ter que dar os míticos bolos de empezar en pubs ou en salas de concertos para darte a coñecer. Tamén foi unha historia á inversa, sobre todo, por dar concertos coa xente sentada desde un inicio, sendo a nosa música feita totalmente para o contrario. Eu creo que toda a nosa experiencia como grupo de música é moi random [risas]. En ningún momento puidemos sentir que estaba indo xenial, porque sacamos o noso primeiro EP e pamba, pandemia (que bueno, iso non lle veu ben a ninguén, loxicamente). Primeiro concerto? A peña sentada, un mal rollo que flipas porque as institucións estaban agobiadísimas e o protocolo era super restritivo, non podiamos nin darnos unha aperta no escenario… en ningún momento sentimos que as cousas ían rodadas. O noso primeiro concerto de pé (e igual o último) foi o outro día. Entón a min fíxoseme raro, agobieime vendo tantos estímulos, a xente botando… [risas] e estiven agobiado gran parte do concerto, e é moi raro dicir iso. A xente ríase o outro día cando llo contaba, pero é que o pasei fatal todo o bolo vendo á xente feliz [risas]. Foi todo á reviravolta e foi difícil autoxestionar un pouco as movidas, como o rollo de que che parase xente pola rúa… Nós non vivimos iso ata que comezamos a saír na corentena, e nós non sabiamos que a xente nos recoñecía ou que tiñamos esa clase de “famita”, de ir pola rúa e que a xente te parase. E entón de súpeto a xente te para e estás como con máscara, agobiadísimo, en plan “non me toques” [risas]. E como que en ningún momento puido ser normal.\nAutor Cibrán TenreiroPublicado o 15 Outubro 2021 Categorias MúsicaEtiquetas Autobiografía, Diario Cultural Zeta, Fans, Grande Amore, Letras, Política, VertoLeave a comment on O relato de Verto\nCaptura do vídeo de “Vémonos no baño”, realizado por Álvaro Alvite Peillet\nO outro día estiven no Diario Cultural Z da Radio Galega falando con Antonio Méndez sobre as linguas que usamos para facer música e outras cousas en Galicia e a súa relación coa realidade. Pedinlle opinión sobre a cuestión a Nuno Pico (Grande Amore, tamén en Oh Ayatollah) porque me parecía que ía ter cousas interesantes que dicir (xa di outras moitas sobre outros temas nesta entrevista de A que cheira, papá?). Pódese escoitar o podcast aquí e o texto (con máis cousas das que collen na radio) pódese ler debaixo. Empezaba cun diálogo, pero aquí vou empezalo con dous:\nSara: Outra cousa. A revista publícase en ghallegho. Poderías faser o esforso de falar en ghallegho?\nArsenio: Podría, pero no serviría de nada. Yo no sé hablar en gallego.\n(da obra Citizen, de Chévere)\nAlejandra: Mira unha cousiña mamá, ti pódelo facer en galego?\nEva: [rindo] ¿Quieres que te lo haga en gallego?\nAlejandra: Podes, non?\nEva: [rindo máis] Sí mujer, sí. E logo? Eu falo galego que son de Muros! Pero eu fáloche o ghallegho de Muros. Váleche?\n(da película Eroski Paraíso, de Jorge Coira e Xesús Ron)\nCando vin Eroski Paraíso e cando lin Citizen gustoume moito atopar unhas realidades nas que en Galicia existen o galego e o castelán, e tamén me pasou o mesmo hai pouco cando escoitei “Papando”, o tema de Ortiga e Grande Amore.\nNesta canción, Ortiga canta o retrouso en castelán e Grande Amore a estrofa en galego. O que me chama a atención é que na vida cotiá (polo menos na miña) escoitamos constantemente tanto galego como castelán, e logo na cultura galega non hai moitas obras que amosen unha realidade con dúas linguas. Si que hai unha tradición longa de xente que alterna, por exemplo, entre cantar en galego e en castelán, ou mesmo noutras linguas (en proporcións diferentes): Los Tamara, Víctor Coyote, Metralletas Lecheras, Telephones Rouges, A Veces Ciclón, Bala, Mounqup, Sleepy Spice… Pero non atopei moitas cancións que os mesturen. Está “A Santiago voy” (pero é outro contexto), está “Denok gara Malcolm X” de Nación Reixa (na que se escoita recorrentemente “y mis cojones también”) e a que me parece máis efectiva á hora de retratar a diglosia: “Acouga meu queridiño” de Ana Kiro.\nAquí o conflito retrátase a través do humor: o mozo da protagonista márchalle á vila e con ese aparente cambio de estatus empeza a falar o que pensa que é castelán (e incluso inglés). A relación entre as linguas ás veces é triste, como cando alguén vai ao centro de saúde ou ao xulgado e sinte que ten que falar español, ou cando as cifras indican que cada vez hai menos falantes de galego e a Xunta fai como que non hai fallo. Pero outras veces esa relación é bonita, como cando cada quen fala o que lle peta e todo o mundo se entende. A canción de “Papando” vina máis nesa liña, e quixen saber un pouco máis sobre como a fixeron, así que lle preguntei a Nuno se fora unha cousa pensada:\nNuno: A ver, non foi unha cousa pensada [ri] maquiavelicamente para que lle guste tanto a alguien de Torrelodones como a alguien de Arzúa, pero bueno, foi espontáneo no sentido de que home, a maioría de cancións de Ortiga están en castelán e as miñas en galego, entón pois foi así. Tamén é certo que neste caso foi máis unha decisión estética porque, bueno, gustábanos máis como quedaba o estribillo en castelán, aparte de que introducir a palabra “papando” nun contexto de estar falando en castelán parecíanos máis chamativo… e máis divertido, realmente.\nAo ter medrado na zona da Coruña, a miña sensación é escoitar constantemente cousas como “papar”, “neno”, “achantar”, “¿oístes?”… Isto sería cousa do coruño, pero supoño que no castelán que se fala en Galicia úsanse constantemente palabras e construcións do galego. E ao revés tamén, claro. Onde está esta realidade na cultura galega? E na española? Como no caso da representación do conflito lingüístico, creo que non se ve moi a miúdo. Imaxino que como o castelán é unha lingua normalizada a xente se ralla un pouco menos por como usala (non o teño claro de todo). En galego penso que hai unha certa tensión entre usar a lingua con corrección ou despreocuparse, e tamén entre usar rexistros máis realistas ou outros máis “poéticos” (por dicilo dalgunha maneira). Pregunteille a Nuno pola relación entre a súa escritura e a realidade:\nNuno: No tocante ás letras a verdade si que penso moito, intento que reflexen o máximo posible a miña realidade. Supoño que todo o mundo… bueno, todo o mundo igual tampouco. Aínda que a nivel de normatividade da lingua é unha patada no estómago si que intento escribir como falo porque me gusta a xente que fai eso, e gústame que non haxa esa distancia ou esa separación. Non sei, véxoo noutros grupos que me molan… non sei, en Terbutalina, Familia Caamagno, en Extremoduro, eu que sei. Hai moita xente que noto que esa persoa que está aí escribindo unha letra pois é tamén… unha persoa de carne e óso, vivinte [ri]. É algo que intento tamén transmitir, aínda que implica incorreccións lingüísticas coas que realmente eu estou… bueno, estou a favor delas [ri].\nNeste punto estaba pensando se estou a favor ou en contra do realismo e non o sei moi ben. Creo que é diferente se pensamos en cada artista individualmente ou se pensamos no conxunto. A min hai arte realista que me flipa (ou letras nun rexistro realista, se collemos o exemplo de Nuno), sexa autobiográfica ou non, e tamén me encantan cousas que son pura fantasía. O que me dá rabia é cando, en conxunto, acabamos dando imaxes sesgadas da realidade, e por iso creo que estou a favor da variedade. Non estaría ben que todas as series da galega fosen de gardas civís, nin que todas as películas que facemos transcorran nun rural misterioso, mesmo se iso se nos dá ben. No caso da lingua, tamén estaría mal que toda a nosa música estivese nun galego refinado e culto. Creo que as escollas que facemos de que lingua falar (ou en que rexistro facelo) teñen unha información moi valiosa sobre o que somos e como nos relacionamos: teñen marcas xeográficas, de clase, de idade… e ao mesmo tempo penso que temos prexuízos e a miúdo en Galicia cada quen considera a súa visión da lingua como a única que vale. Pregunteille a Nuno se escoitaba da mesma maneira a música en castelán que a música en galego e como pensaba nos diferentes rexistros.\nNuno: Eu creo que si que temos os galegos (ou bueno, polo menos algúns galegos, ou polo menos eu) [ri] prexuízos, bastantes. Estaba agora pensando, porque por exemplo escoito grupos como Ilegales. Jorge Martínez usa un rexistro do castelán bastante culto, bastante erudito… e bueno, en entrevistas el mismo fai moita apoloxía diso, de que hai que empregar un castelán pulido na escritura. E gústame, escoito eso e gústame. Sin embargo, cando fai o mismo un grupo galego non me gusta nada, prodúceme [ri] malestar físico e anímico. Iso é certo, iso é un prexuízo que temos por algún motivo, por algunha ferida presente na nosa mentalidade, na nosa alma como pobo.. .si que é certo que a xente que vimos máis do círculo ao mellor underground ou como queira chamarse, cando vemos a alguén usar un galego así superembelecido ou supercorrecto… puf, adóitanos xerar moito rechazo.\nNeste punto Nuno fíxome pensar nos meus propios prexuízos, que non sei se son exactamente os mesmos. A min persoalmente bótame para atrás escoitar a alguén dicir que o galego é unha lingua moi poética, ou escoitar letras actuais con palabras que me soan alleas, tipo “ren”, “ialma”, “ronsel”… aínda que logo me gusten as cancións. Pero isto só me parece problemático na medida en que isto poida, precisamente, facer que o galego non se normalice, como se fose unha lingua que vale para falar de amor, choiva, paisaxes, sereas e santas compañas, pero non para falar de calquera cousa, como todas as linguas. Non sei, se cadra o feito de estar discutindo estas cousas só serve para meterlle presión á maneira en que cada quen usa o galego… e como tiña a Nuno a man, para rematar quixen saber como vía el a diferenza entre o proceso de escribir en galego e o de escribir a letra de “Mondo dolore”, que é o tema que máis me gusta do seu EP con Ortiga e está en italiano.\nNuno: A verdade é que é moi diferente, tamén é máis divertido e moito máis espontáneo o de “Mondo dolore”, porque escribir na túa lingua, para min polo menos (e bueno, teño colegas que mo corroboran) é moi sufrido. Como dominas o código, sufres [ri] literalmente, porque queres que reflexe cen por cen o que queres dicir e sempre acabas tendendo aí a ornamentacións ou florituras que non deberías… e sempre hai como máis pé ao malentendido. Claro, cando é unha lingua que non dominas iso é terreo inexplorado, iso é todo fantasía, alegría… Parece medio de broma (a ver, un pouco si) pero é en serio: o proceso de creación de “Mondo dolore” foi dos procesos máis bonitos de letra que vivín eu nunca.\nNon sei se toda a xente que escribe en galego sufre como Grande Amore. Eu espero que non, pero gústame saber que queda a opción de escribir en italiano ou seguir o exemplo da pura fantasía lingüística que nos transmite xente como Señor Anido, Adriano Celentano, Nathy Peluso ou Os da Ría. En calquera caso, o meu desexo é que o galego non leve unha carga consigo: que se use e se escoite á lixeira, tanto nos rexistros máis coidados como nos máis trapalleiros, para falar das cousas que nos pasan ou para falar do mito de Breogán se a alguén lle apetece iso.\nAutor Cibrán TenreiroPublicado o 11 Marzo 2021 11 Marzo 2021 Categorias Entrevistas, MúsicaEtiquetas Ana Kiro, Chévere, Diario Cultural Zeta, Grande Amore, Ilegales, Lingua, Nuno Pico, Ortiga, Radio Galega1 comentario en Falando con Grande Amore de linguas e realidade


Factoría de Cronopios no Gaiás | Cidade da Cultura\n"Un cronopio é un debuxo fóra da marxe, un poema sen rimas". Así o definiu Julio Cortázar (Ixelles, Bruxelas, Bélxica, 26 de agosto de 1914-París, 12 de febreiro de 1984), dramaturgo, ensaista, poeta, novelista e mestre do relato curto, de quen este ano celebramos o centenario do seu nacemento e o trinta aniversario da súa morte.\nCoincidindo con esta dobre celebración, setembro será o mes de Cortázar na Biblioteca de Galicia, que busca dar a coñecer entre os máis pequenos a súa figura a través do seu mundo onírico e as súas emocións da man de dúas actividades nas que profundar na obra dunha das persoas máis destacadas da literatura universal ao tempo que se fomenta a creatividade e o amor pola lectura.\nDurante o mes de setembro, a Biblioteca de Galicia instalará nos seus espazos unha auténtica Factoría de Cronopios, eses personaxes fabulosos ideados por Cortázar, que os nenos irán dando forma coas súas mans... e a súa imaxinación. Como? Do 1 ao 4 de setembro, no Obradoiro de Sombras chinesas, onde nenos maiores de 8 anos poderán construír o seu propio teatro de sombras e os seus protagonistas. Unha vez construídos, os cronopios, manipulados polos nenos, porán en escena pequenas situacións inspiradas nos contos de Julio Cortázar. E do 22 ao 25 de setembro, no Obradoiro de cabezudos, onde nenos a partir de 6 anos crearán os seus 'cronopios-cabezudos' con cartón e papel. Os dous obradoiros son de balde mais é preciso reservar praza previamente.\nSantiago de Compostela, 06 de Agosto de 2014


AXG-CUT reclama a actualización da normativa de permisos, licenzas e vacacións e a equiparación con outras CCAA | Alternativas na Xustiza\nAXG-CUT reclama a actualización da normativa de permisos, licenzas e vacacións e a equiparación con outras CCAA\nA normativa en vigor de permisos, licenzas e vacacións para o colectivo de xustiza en Galicia data do DOG do 8 de abril de 2009. Dende entón, unha serie de dereitos recoñecidos e adquiridos para @s traballador@s de xeito "extraoficial", provoca que a DXX exerza de forma unilateral as decisións adoptadas sobre estes dereitos. Un dos mellores exemplos son os 7 días de vacacións que se podían disfrutar soltos e acumulalos aos días de asuntos particulares, na normativa "extraoficial" do ano 2013, pero, no 2019 xa foi "revocado" tal dereito. Un novo exemplo de discriminación con respecto á grande maioría de compañeir@s do resto do Estado (unha decisión capciosa e caprichosa da DXX): no territorio Mº, Cataluña ou Asturias non existe a incompatibilidade argumentada elaborada pola DXX. Un novo "CASTIGO" ao noso colectivo por parte de Rueda e os seus acólitos.\nEtiquetas: actualización normativa , equiparación , Permisos


4º domingo tob bene pagola 2012-01-... by Nuria M Núñez Eli... 509 views\n5º domingo toa 2014 bene pagola by Nuria M Núñez Eli... 753 views\n32º domingo toc 2013 by Nuria M Núñez Eli... 508 views\n1. Palabra de Vida Maio 2012\n2. «Lume vin traer á terra e que maís quería eu ca que xa estivese a arder!» (Lc 12, 49).\n3. No Antigo Testamento o lume simboliza a Palabra de Deus pronunciada polo profeta. Pero, tamén, o xuízo divino que purifica o seu pobo, pasando polo medio del.\n4. Así é a Palabra de Xesús, constrúe,pero simultaneamente destrúe o que non ten consistencia, o que ten que caer, o que é vaidade e deixa en pé só a verdade.\n5. San Xoán Bautista dixera del: «El bautizaravos en Espírito Santo e lume», anunciando o bautismo cristián inaugurado o día de Pentecoste coaefusión do Espírito Santo e a aparición das linguas de lume.\n6. Por tanto esta é a misión de Xesús: esparexer lumesobre a terra, dar o Espírito Santo coa súa forza renovadora e purificadora.\n7. «Lume vin traer á terra e que maís quería eu ca que xa estivese a arder!» (Lc 12,49).\n8. Xesús dános o Espírito.Pero, de que modo actúa o Espírito Santo?\n9. Faino infundindo en nós o amor. Ese amor que nós, por desexo seu,debemos manter acendido nos nosos corazóns.\n10. E como é este amor? Non é terreal, limitado; é amor evanxélico.É universal como o do Pai celestial que manda a chuvia e o sol sobre todos, sobre bos e malos, incluso sobre os inimigos.\n11. É un amor que non espera nada dos demais,senón que toma sempre a iniciativa, é o primeiro en amar.\n12. É un amor que se fai un con cada persoa: sofre con ela, goza con ela, preocúpase con ela, espera con ela. e faino, se é necesario, concretamente, con feitos.Un amor, polo tanto, non meramente sentimental, non só de palabras.\n13. Un amor polo cal se ama a Cristo no irmán e na irmá, recordando aquel: “Comigo fixéstelo”. É un amor, ademais, que tende á reciprocidade, a realizar cos demais o amor recíproco.\n14. Este amor, sendo expresión visible, concreta, da nosa vida evanxélica, subliña e dá valor á palabraque logo poderemos e deberemos ofrecer para evanxelizar.\n15. «Lume vin traer á terra e que maís quería eu ca que xa estivese a arder!» (Lc 12,49).\n16. O amor é como un lume,o importante é que permaneza acendido.\n17. E, para que isto sexa así, é necesario que queime sempre algo. Ante todo, o noso eu egoísta, e faise así porque, amando, estamos completamente envorcados no outro:ou en Deus, cumprindo a súa vontade, ou no próximo, axudándoo.\n18. Un lume acendido, aínda que sexa pequeno, se se alimentapode chegar a ser un gran incendio. Ese incendio de amor, de fraternidade universal que Xesús trouxo á terra.\n19. «Lume vin traer á terra e que maís quería eu ca que xa estivese a arder!» (Lc 12,49). “Palabra de Vida”, Texto de: Chiara Lubich, escrito en 1982. Este comentario da Palabra de Vida tradúce a 96 linguas e idiomas, incluído o galego, e chega a varios millóns de persoas en todo o mundo a través da prensa, radio, televisión e internet. Pode ser tomado da revista “Ciudad Nueva” edición española no número correspondente a maio 2012 onde tamén se encontrarán experiencias e outros artígos de interese.\n20. Nota do Secretariado de Catequese de Santiago de Compostelapara o curso 2011-12, cuxo lema do proxecto, uniéndose á diocese, é “A PALABRA DE DEUS, CORAZÓN DA CATEQUESE”: “Temos comprendido que nosa diocese e o mundo necesita unha cura de Evanxeo porque só a Boa Nova pode devolverlle a vida que lle falta. Por iso invítasenos a vivir a Palabra de Vida, ou de calquera outro modo a Palabra de Deus, por exemplo a que se proclama cada domingo na celebración da Eucaristía”. Sexamos evanxeos vivos, palabras de vida, outro Xesús! Así imitaremos a María Santísima, a Nai da Luz, do Verbo: a palabra viva. “A nós non nos abonda con vivila cada un pola súa conta; é necesario ademais que nos comuniquemos mutuamente as nosas experiencias sobre ela. Así evanxelizarémonos como individuos e como comunidade: somos Xesús cada vez máis, individualmente e colectivamente” (C.L.). Comunicádenos a luz que recibides desde a Palabra e a vida que se vai construíndo en vós desde ela (podedes facelo por correo electrónico: catequese@planalfa.es). GRAZAS.\n4º domingo tob bene pagola 2012-01-29 (1)


SEMPRENGALICIA: Programa de Radio en Galego. Tódolos sábados de 6h á 8h do serán: SÁBADO 20 de OUTUBRO do 2018\nComezamos dándolles a ben-vida e despois de escoitar unha peciña musical poñémonos en contacto co noso correspondente XULIO SIMÓN, que nos ten preparada a participación dun convidado especial: IVAN RAÑA, un grande deportista galego que ten acadado múltiples 1º Premios na súa especialidade de "triatlon" e que ven de participar recentemente nunha "ironmaden" na Illa de Kailua-Kona en Hawái. A conversa ía moi ben ata que as cuestións técnicas e as conexións falláronnos. Lamentamos esta interrupción, pero procuraremos facer outra entrevista máis extensa e exaustiva, para máis adiante.\nA segunda comunicación é co noso correspondente na Baixa Limia, Xosé Lamela Bautista, que tamén ten preparada a intervención doutro convidado SERGIO SILVA BAUTISTA, biólogo, investigador e grande coñecedor das augas dos nosos ríos e embalses. Conversamos e axúdanos a coñecer un pouco máis aquelas contornas galegas.\nFalamos despois coa nosa encargada da sección "NO ESTRELAMPAR", TAMARA ANDRÉS, que ten preparada unha intervención chea de novidades culturais, literarias e poéticas.\nNa segunda hora conectamos coa nova correspondente nas montañas luguesas, FERNANDA Follana Neira, concretamente Os Ancares, que nesta ocasión atópase en terras do Miño, e fainos unha crónica moi interesante sobre un personaxe (un Santo) que naceu en POL. Tamén conectamos co noso amigo Kike de Navia, Henrique Fernandez-Mon Sánchez, que nos informa dalgunhas novidades na zona da Fonsagrada...\nA ultima conexión é co noso Poeta da Mariña Luguesa, PACO RIVAS, que nos agasalla, coma sempre, cunha das súas composicións e aproveitamos esa declamación súa para despedirnos de todos vosoutros ate a vindeira semana...\nQue pasen unha feliz semana e non deixen de sintonizarnos o vindeiro sábado á mesma hora.


O alcalde, Roberto Rey, e o concelleiro de Medio Ambiente, Juan Carlos Portos, entregáronlle unha placa conmemorativa\n2 de outubro de 2020.- O veciño máis lonxevo de Frades, Ramiro López Cotón, vén de cumprir 103 anos o pasado martes 29 de setembro, unha data que celebrou na súa casa e coa familia máis próxima. Onte xoves 1 de outubro, o alcalde de Frades, Roberto Rey Martínez, e o concelleiro de Medio Ambiente, Juan Carlos Portos Bra, achegáronse á súa vivenda en Aiazo para entregarlle unha placa conmemorativa do Concello de Frades.\nRamiro López Cotón naceu o 29 de setembro de 1917 na parroquia de Aiazo (Frades). Goza de boa saúde e está totalmente lúcido, se ben pola idade perdeu audición e, a pesar dos aparellos que leva, é preciso falarlle nun ton máis alto do habitual. Nestes días leva un brazo en estribeira, debido a unha caída que lle afectou ao ombreiro.\nRamiro López Cotón foi un dos primeiros zapateiros de Frades e da comarca de Ordes, “pois antes os zapateiros viñan de Noia”, explica e recalca que se dedicou a este oficio “daquela cando se cosía e se facía todo a man”. Casado con Consuelo, ten catro fillos, unha decena de netos/as e algún que outro bisneto.


O presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil -CHMS- e o alcalde do Porriño visitan a zona onde se acometerá o proxecto de protección das marxes contra a erosión no río Louro - Confederacion Hidrográfica del Miño-Sil\nO presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil -CHMS- e o alcalde do Porriño visitan a zona onde se acometerá o proxecto de protección das marxes contra a erosión no río Louro\nFrancisco Marín -presidente da CHMS- foi recibido, no Concello do Porriño, polo rexedor -Nelson Santos- e os concelleiros do seu equipo de Goberno\nO alcalde do Porriño explicoulle a Marín todas as actuacións realizadas nas inmediacións do paseo do Louro, a última delas, a colocación dunha pasarela peonil paralela á ponte de Las Almendras\nrancisco Marín -presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil-, Organismo autónomo dependente do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio foi recibido esta mañá polo alcalde do Concello do Porriño -Nelson Santos- e concelleiros do equipo de Goberno, na Casa Consistorial.\nDurante o encontro, Santos explicou a Marín a forte aposta pola conservación e mellora do medio realizada polo Goberno local que levou á posta en marcha de diferentes actuacións, algunhas delas en execución e de gran relevancia como son o Sistema de Saneamento do río Louro e a restauración das Gándaras de Budiño. Entre os proxectos máis recentes comentados, está a colocación dunha pasarela peonil nun dos extremos do paseo do Louro, paralelo á ponte de Las Almendras do que o rexedor afirmou que "ao tratarse dun vial moi transitado por vehículos cremos necesario habilitar un paso exclusivo para os peóns e que se abrirá ao público en breve".\nNeste conxunto de actuacións inclúese o proxecto de protección das marxes contra a erosión no río Louro, motivo da devandita visita e polo cal o rexedor local e o presidente da CHMS asinaron recentemente un Convenio de Colaboración. O obxectivo do proxecto céntrase na restauración de ambas as dúas marxes do río co fin de protexelas mediante a construción de noiros a xeito de barreira de protección para evitar futuros danos. Ademais, co fin de mellorar a integración do dique no medio fluvial, despois da súa construción, a parte superior sería cuberta con vexetación. Todo iso supón a recuperación da morfoloxía da canle alterada co paso do tempo e as fortes chuvias que causaron unha importante erosión nas marxes do río Louro, sobre todo as rexistradas en setembro de 2011.\nPara poder velo sobre o terreo, aproveitando a visita ao Concello, o Presidente da CHMS e o Alcalde do Porriño, desprazáronse dende a Casa Consistorial á zona na que, proximamente, comezarán os traballos. Esta actuación, que abrangue dende a ponte do Valo ata a ponte de Las Almendras, comprende un tramo de aproximadamente 3 quilómetros que é continuación do paseo recentemente acondicionado, "punto de inicio dun gran proxecto cuxa proxección se centra na creación dunha gran zona verde e principal parque e área recreativa de Porriño", explica o alcalde.\nEste proxecto supón un investimento duns 200.000 euros, cantidade cofinanciada por ambas as dúas Administracións das que a CHMS achegará un total de 120.000 € financiados a través de Fondos FEDER, asignados dentro do programa operativo Galicia.


Ciudadanos pecha a súa campaña en Pontevedra presumindo de ser o 'único freno real' para o nacionalismo e o populismo - Pontevedra Viva\nMitin de Ciudadanos na Illa das Esculturas de Pontevedra\nCiudadanos pecha a súa campaña en Pontevedra presumindo de ser o "único freno real" para o nacionalismo e o populismo\nVenres 10 de Xullo, 2020 ás 22:47 do Venres 10 de Xullo, 2020\nTres dirixentes nacionais de Ciudadanos, Melissa Rodríguez, Edmundo Bal e Toni Cantó, desembarcaron este venres en Pontevedra, para arroupar á súa candidata á Xunta de Galicia, a xornalista viguesa Beatriz Pino, no último día da campaña electoral.\nA Illa das Esculturas foi o lugar elixido pola formación laranxa para celebrar este mitin de peche de campaña, no que soou a popular "Miña terra galega" de Siniestro Total mentres as autoridades do partido acomodábanse nos seus respectivos asentos.\nA primeira en tomar a palabra foi Melissa Rodríguez, que destacou que o "único voto útil" o próximo 12 de xullo é o apoio a Ciudadanos. "Vamos a ser la sorpresa", defendeu a portavoz da executiva nacional do partido.\n"No queremos una Galicia peor", dixo Rodríguez, que vinculou esa opción ao posible pacto entre PSOE, BNG e Podemos. Fronte a iso, a deputada canaria sinalou que é mellor un "goberno estable que no se conforme" e que logre "romper la tendencia conformista".\nCiudanos, dixo, "é máis útil que nunca" porque "vai servir" para que en Galicia "fálese das familias", que deixe de ser a comunidade onde nacen menos nenos, que volva estar "conectada" co resto do país e que "ninguén quede polo camiño".\nToni Cantó, pola súa banda, afirmou na súa intervención que "una de las mejores cosas que le puede pasar a los gallegos" é que Beatriz Pino goberne en Galicia, xa que Ciudadanos é o único partido que "hace frente al peligro del nacionalismo".\nO seu partido, sinalou o portavoz de Ciudadanos nas cortes valencianas, ofrece a oportunidade de "meterle un aditivo" ao goberno de Núñez Feijóo "para que se modernice e nos lleve a donde merecemos", como lograron en Madrid, Andalucía ou Castela e León.\nA este respecto, Edmundo Bal mostrouse confiado de que Ciudadanos introducirá a "política útil" no parlamento galego, apostando por un proxecto que ten "la misma voz" en toda España e que supón en "único freno real" para o nacionalismo e o populismo.\n"Nunca nos venderemos a los nacionalistas ni a los populistas", subliñou o portavoz adxunto de Ciudadanos no Congreso, que censurou que os "intereses de todos los españois" poidan decidilos "aquellos que no creen en el país".\nBal sinalou que por iso partidos políticos como BNG, ERC ou Bildu "nos tienen miedo", porque mentres eles "son sectarios y buscan el insulto y la desunión", en Ciudadanos "trabajamos por el entendimiento y somos el partido de los acuerdos".\nO mitin, que durou uns 40 minutos, pechouno a candidata de Ciudadanos á Xunta, que sinalou que o vindeiro domingo os galegos deben decidir "que goberno mellor podemos ter" e que, ao seu xuízo, pasa porque o seu partido "estea dentro da Xunta".\nCiudadanos, sinalou Beatriz Pino, "chega con forza, vitaminas e facendo o que mellor sabe facer, falar claro e sen medo e facendo política para todo o mundo, mesmo para aqueles que pensan diferente a nós".\n"Hai moito que mellorar e aquí é onde entramos nós", insistiu Pino, que pediu o respaldo dos galegos para "acabar co goberno monocolor" do PP na Xunta, ao que ve "esgotado" e cun presidente "que arrastra os pés".\nCiudadanos escolle Pontevedra para pechar a súa campaña das eleccións galegas\nTres dirixentes nacionais de Ciudadanos, Melissa Rodríguez, Edmundo Bal e Toni Cantó, desembarcaron este venres en Pontevedra, para arroupar á súa candidata á Xunta de Galicia, a xornalista viguesa Beatriz Pino, no último día da campaña electoral


Enviada o 02/06/2012 na categor�a: Novas\nEn setembro de 1984 a Xunta de Galicia publica o decreto polo que se establece o procedemento para a fixaci�n ou recuperaci�n da toponimia de Galicia. En 2003 rematouse finalmente a normalizaci�n de todas as entidades de poboaci�n galegas, logo de pasar por distintas fases que se iniciaron coa oficializaci�n dos nomes dos concellos, a maior�a xa no ano 1985.\nAlg�ns casos, coma os das Pobras, foron pol�micos. Outros nomes a�nda merecen hoxe unha revisi�n, coma o caso da Ca�iza (A Caniza) e o de Ri�s (Os Ri�s~Orri�s). E isto s� por falar dos nomes dos concellos.\nCon todo chama a atenci�no caso de Ribeira, un asunto de insubmisi�n permanente ante a graf�a correcta xa desde os primeiros momentos da oficializaci�n do nome por parte da Comisi�n de Toponimia da Xunta de Galicia.\nComo � ben sabido, o top�nimo Ribeira prov�n do lat�n RIPARIAM e ten un significado transparente porque coincide coa voz com�n da misma orixe ribeira �franxa de terra que est� ao lado dun r�o, dun lago ou do mar� (DRAG). D�bese ent�n escribir con −b− xa que � resultado dun −p− latino, tal como establece a nosa ortograf�a, que � etimol�xica (NOMIG, p. 8).\nO concello mant�n a forma *Riveira na s�a documentaci�n en connivencia coa propia Xunta de Galicia que incumpre as� as propias leis que promulga, coma a lei de Normalizaci�n, cando, por exemplo, lle d� publicidade � programa FalaRedes da SXNL co top�nimo incorrecto.\nCo argumento de que � a forma �de toda la vida�, a corporaci�n municipal de Ribeira aprobara xa en 1984 a forma deturpada, logo do informe do cronista oficial da vila que defend�a que o nome do concello xamais aparec�a na documentaci�n antiga coa graf�a etimol�xica e que realmente o top�nimo provi�a do apelido dunha suposta familia Mari�o de Rivera � que o rei de Castela (???) lle dera carta de pobramento sobre esas terras no s�culo XII.\nNon s� � falso que haxa unha tradici�n gr�fica da forma *Riveira, como se pode comprobar cuns poucos exemplos da parroquia que lle d� nome � concello, seleccionados � chou nos nosos fondos documentais e que se amosan na imaxe do lado esquerdo, sen�n tam�n que a coroa de Castela non est� considerada como entidade hist�rica ata o s�culo XIII, con Fernando III o Santo (antes s� ti�a consideraci�n de condado).\nAmais disto, as primeiras referencias xeneal�xicas a un apelido Mari�o de Ribera (con −b−, por certo, como se pode comprobar), son do s�culo xv, na figura de Gonzalo Mari�o de Ribera [┼1435], emparentado coa casa de Soutomaior cando un Ribeira da terra de Limia (en Xinzo hai as parroquias de Cima de Ribeira, Mosteiro de Ribeira e Parada de Ribeira), se uniu en matrimonio cunha Mari�o.\nA castelanizaci�n que a partir do s�culo XV sufriu o noso pa�s � a causante destas formas deturpadas, que non son tan �de toda a vida� como se cre. Acae aqu� o dito castel�n de querer �descender de la pata del Cid� mesmo botando man da ignorancia, cando as nosas orixes son tan nobres e antigas coma a desta vila que recibe o honroso nome de �a que est� � p� do mar�.


Aumenta o número de mortos nas estradas galegas - Vigo al minuto\nAumenta o número de mortos nas estradas galegas\nO número de mortos en accidentes de tráfico nas estradas galegas no mes de setembro aumentou un 20 % con respecto ao mesmo mes do ano anterior, con 12 vítimas mortais fronte ás 10 de hai un ano.\nDacordo cos datos difundidos pola Dirección Xeral de Tráfico (DGT), os falecidos estiveron implicados en 11 accidentes de circulación, tres máis que o setembro de 2013, o que supón un incremento da sinestralidade do 37,5 %.\nO maior número de falecidos en estrada en setembro produciuse na provincia da Coruña, con cinco mortos, seguida de Pontevedra e Ourense, con tres vítimas mortais en cada unha. En Lugo foi unha persoa a que faleceu nun accidente de circulación durante o noveno mes do ano.\nDo total destes accidentes mortais, sete foron saídas de vía. A maiores, en dous casos produciuse colisión e un dos vehículos resultou envorcado. Tres dos falecidos foron atropelados.\nEn relación ás vítimas, cinco eran maiores de 65 anos, tres tiñan entre 36 e 45 anos, dous entre 46 e 55 anos e unha entre 56 e 65 anos. Un dos falecidos tiña menos de 25 anos.\nNo que vai de ano, as estradas galegas rexistraron un total de 66 accidentes mortais, un 11,9 % máis que no mesmo período do ano anterior.\nPor provincias, na Coruña producíronse 22 accidentes mortais, en Pontevedra 15, en Lugo os accidentes mortais, 17, incrementáronse un 240 %, e en Ourense duplicáronse neste período, ata os 12.\nAs vítimas neste período foron 69: exactamente, 23 persoas faleceron nas estradas da Coruña, 19 nas de Lugo -fronte ás 5 do ano anterior-, 12 nas de Ourense –un 71 por cento máis, e 15 na de Pontevedra.\nRetoman la búsqueda de Alfonso Lorenzo, desaparecido el lunes por la mañana en Domaio


Que causa os papilomas: as principais causas e tratamento, tipos de formacións - Papillor\nPor que aparecen e como se tratan os papilomas?\nOs papilomas no corpo razoan como tratar\nOs papilomas son formacións papilares benignas na superficie da pel e das membranas mucosas. A causa é o virus do papiloma humano (VPH), que infecta á maior parte da poboación mundial. Os crecementos poden aparecer en calquera parte do corpo, incluídas as zonas íntimas e os órganos internos.\nQue causa os papilomas?\nA enfermidade transmítese sexualmente no 50% dos casos, pero non se manifesta de ningún xeito durante moito tempo. Os síntomas clínicos obsérvanse cun debilitamento da defensa inmune do corpo causada por arrefriados, enfermidades inflamatorias e crónicas asociadas dos órganos internos.\nOs papilomas no corpo aparecen con máis frecuencia na adolescencia, o que coincide coa aparición da actividade sexual. Nos mozos, a razón pode ser un cambio frecuente de parellas sexuais, o sexo anal. Nas zonas íntimas, os crecementos normalmente fórmanse dentro de 1-2 meses dun acto desprotexido.\nOs papilomas son moito máis comúns nas mulleres que nos homes. Formacións benignas poden aparecer na zona anoxenital e nas membranas mucosas da vaxina, o colo do útero. Isto a miúdo convértese na causa da aparición de cancro nos órganos reprodutivos. Debido á inmunidade débil, os nenos pequenos son propensos á infección polo VPH. O virus transmítese de pais infectados a través dun contacto estreito co fogar.\nOs pacientes obesos adoitan facerlle ao dermatólogo a pregunta: por que aparecen papilomas no corpo? Os signos da enfermidade diagnostícanse con frecuencia en persoas con sobrepeso. A razón son os trastornos metabólicos no corpo. Os crecementos localízanse principalmente nos pregamentos da pel das axilas, na ingle, baixo as glándulas mamarias, no pescozo, nas pálpebras e na cara.\nPor que aparecen papilomas no corpo, de onde proveñen?\nDespois de entrar no sangue, o virus do papiloma comeza a multiplicarse activamente e afecta ás capas superiores da pel. Se a inmunidade é o suficientemente forte, a manifestación externa da infección non se pode observar durante moito tempo. Non obstante, se se crean condicións favorables, prodúcese a proliferación patolóxica das células epiteliais.\nO período de incubación é máximo de 3 meses, pero nalgúns casos o curso latente da enfermidade dura ata 2 anos. As causas provocadoras da aparición de papilomas no corpo son a gripe, o envelenamento, o estrés grave, as enfermidades inflamatorias agudas, o embarazo e a adolescencia.\nAs principais formas de infección polo VPH:\nDesde unha nai enferma ata un neno que atravesa a canle do parto. Isto ocorre cando unha muller ten papilomas en lugares íntimos. O patóxeno tamén pode chegar ao bebé no leite materno.\nSexualmente, a enfermidade transmítese dun compañeiro infectado a un saudable. Reduce o risco de usar preservativo. Non obstante, cando se localizan os crecementos no perineo ou ano, a anticoncepción é ineficaz.\nO camiño da infección no fogar prodúcese a través dunha toalla compartida, artigo de hixiene. Así entra o virus no corpo do neno.\nA autoinfección obsérvase cando unha formación benigna é danada por unha navalla ou unha roupa axustada. Os crecementos aparecen en maior número noutros lugares.\nTipos e signos externos de papilomas\nDependendo do tipo de patóxeno, hai máis de cen formas de manifestar o virus:\nVerrugas xenitais xenitaisocorren nos órganos xenitais externos, no ano, no perineo en homes e mulleres. Teñen unha forma peculiar que recorda a un pente de galo ou a coliflor. As formacións son diversas, causan picazón e molestias. En casos raros, as verrugas anoxenitais localízanse nas membranas mucosas da boca, da lingua e dos beizos.\nVerrugas simplesteñen unha forma redondeada, a maioría das veces afectan ás extremidades. Normalmente hai moitos papilomas, a erupción dura de 6 a 8 meses e logo pode desaparecer por si mesma sen tratamento.\nVerrugas planas ou xuvenísocorren en adolescentes durante a puberdade no fondo de cambios hormonais no corpo. Normalmente estes papilomas localízanse por detrás na cara, pescozo, dedos e dedos. Os crecementos son planos, rosa claro ou beis, indolores.\nVerrugas filiformes ou acrocordos- Trátase de formacións cunha forma alongada de cor rosa claro ou marrón. Na maioría das veces nas mulleres ocorren baixo as glándulas mamarias, o pescozo, as pálpebras, a cara e a ingle e as axilas.\nVerrugas plantareslocalizado nas plantas dos pés e o interior das mans. Os crecementos causan picazón e molestias ao camiñar. Tal papiloma parece unha formación redondeada, semellante a un millo. No medio - puntos negros nos bordos - un rolo de pel queratinizada.\nVirus oncoxénicos do papipilomaOs humanos causan cancro de laringe e órganos reprodutivos nas mulleres.\nTratamento dos papilomas na cara e no corpo\nNa maioría dos casos, o crecemento da pel non causa molestias e non require tratamento. As excepcións son as formacións que están feridas permanentemente e representan defectos cosméticos.\nO virus VPH non se pode curar completamente, pero a terapia de apoio evitará que se produza o crecemento da pel. Comer correctamente, facer exercicio, facer procedementos de benestar e renunciar aos malos hábitos son beneficiosos para unha persoa infectada.\nPrimeiro de todo, é mellor tratar o virus do papiloma con preparados tópicos.\nSe non se observan cambios positivos despois de tomar a medicación, os crecementos elimínanse cirurxicamente. Non obstante, sen unha terapia preliminar de fortalecemento xeral, este procedemento non é eficaz porque poden producirse recaídas. En primeiro lugar, é necesario un tratamento para aumentar as defensas inmunes do corpo. O paciente toma inmunomoduladores, un complexo de vitaminas, antivirais e citotóxicos. No caso de enfermidades concomitantes, o foco da inflamación debe curarse.\nSe se sospeita un tumor canceríxeno, é necesario tratar cirurxicamente a patoloxía se o diámetro do papiloma supera os 1 cm. O médico eliminará os restos xunto cunha pequena cantidade de tecido circundante. A continuación aplícanse puntos cosméticos.\nOs métodos alternativos para tratar os papilomas na cara e no corpo inclúen:\nCriodestrución- Este é o efecto sobre a neoplasia a baixas temperaturas (-196 °). O procedemento é indoloro e non require a administración de anestésico. Despois do tratamento con nitróxeno líquido, a estrutura vólvese branca e no seu lugar fórmase unha burbulla. Pouco a pouco, as células patolóxicas morren. Este método axuda a tratar os papilomas no pescozo, pálpebras, partes privadas e outras áreas con pel sensible.\nElectrocoagulación- Este é o efecto das correntes de alta frecuencia na zona afectada. Un anel especial colócase nunha perna estreita ou nunha base de crecemento, debido a que o tecido é cauterizado. Despois diso, o papiloma pode eliminarse facilmente. Non hai sangrado.\nEliminación con láseré o tratamento menos traumático. A zona afectada está exposta a un chorro de dióxido de carbono, o fluído evapórase, o tecido deshidrata, seca e convértese nunha cortiza escura que cae despois dunha semana. Ao eliminar os papilomas nas pálpebras e na cara, é necesario evitar expoñer a pel aos raios ultravioleta, se non, pode aparecer pigmentación.\nTratamento radiocirúrxicorealizado cun dispositivo especial. O método de terapia é similar á oxibustión con láser, só neste caso se usa un coitelo de radio. Non quedan cicatrices despois da eliminación.\nMétodo químico de destruciónIsto faise aplicando ácidos orgánicos na superficie do papiloma, que destrúen a estrutura das células patolóxicas.\nA anestesia local úsase se o limiar da dor é baixo ou se o tamaño do crecemento é grande. Despois da operación, o paciente debe seguir as recomendacións do médico e realizar un tratamento desinfectante. O papiloma extirpado envíase para un exame histolóxico para descartar a presenza de células cancerosas.\nAs recaídas postquirúrxicas prodúcense cando a área afectada non foi tratada completamente. Neste caso, a estrutura móstrase de novo.\nEliminación de verrugas xenitais\nAntes do procedemento, unha persoa debe pasar unha proba de sangue bioquímica para detectar a presenza de anticorpos contra o virus VPH, frotis para infeccións xenitourinarias e unha biopsia de tecidos. Con base na investigación, o médico escollerá a mellor opción de tratamento.\nAs verrugas anoxenitais, como os papilomas no pescozo e na cara, elimínanse. Trátase de criodestrución, radiación láser, electrocoagulación, terapia de ondas radioeléctricas, destrución química.\nRecoméndase o tratamento dos papilomas na área xenital a todos os pacientes, xa que poden infectar ao seu compañeiro co virus. E os crecementos na vaxina e na zona cervical nas mulleres requiren unha eliminación urxente xa que poden causar cancro.\nPrevención do VPH humano\nO único xeito de previr o virus do papiloma é mediante a vacinación. Nalgúns países, tal medida inclúese na lista de vacinacións obrigatorias, noutros o procedemento realízase a petición do paciente.\nAs inxeccións de vacina danse en 3 etapas cun intervalo de 1 mes e seis meses despois da primeira inxección. Os estudos científicos confirmaron a eficacia deste método, que permite desfacerse das causas da aparición de lesións benignas na pel.\nEntre as medidas preventivas adicionais inclúense as relacións sexuais protexidas, a selección coidadosa dunha parella sexual, o fortalecemento da inmunidade, a mellora do corpo, o uso de artigos de hixiene persoal e o tratamento de enfermidades infecciosas de xeito oportuno.\nUn dermatólogo pode responder á pregunta de por que medran os papilomas e como se deben tratar. O médico realiza un exame, prescribe probas de laboratorio e selecciona o réxime de terapia necesario.\nTipos de verrugas e papilomas, fotos con descrición. Como se ven as verrugas da idade e os queratomas relacionados coa idade nas pernas, na cara e noutras partes? Detalles no artigo.\nSegredos para eliminar papilomas na casa\nÉ posible desfacerse dos papilomas? Estamos a falar de eliminación do crecemento doméstico mediante drogas, criodestrución, celidonia, allo e cebola, mesturas populares.


RADIO.- Venda ilegal de tabaco: 'Se ha pasado del rubio de batea a la picadura de internet' - Pontevedra Viva\nSantiago Baleirón, presidente da Asociación de Expendedores de Tabacos e Timbres da Provincia de Pontevedra\nNesta última década a venda de cigarros elaborados baixou un 50% como sinala no podcast 'Cara a cara' o presidente da Asociación de Expendedores de Tabacos e Timbres da Provincia de Pontevedra, Santiago Baleirón. Pola contra o tabaco para lear "ha subido un 10.000%". É precísamente este último o que concentra un mercado ilegal que foi progresivamente aumentando e cuxo comercio se canaliza a través de internet.\n"Nosotros fuimos los más perjudicados de España con el tabaco de contrabando. A día de hoy, no está erradicado totalmente, pero sí que el porcentaje es muy bajo gracias al trabajo de las Fuerzas de Seguridad. El problema actual es la picadura que se vende por internet. Sigue en manos de mafias que se han pasado a la picadura, por toneladas. Yo, como lo decía antes con el tabaco, me lo pensaría mucho antes de comprar algo que no tiene control sanitario. Comprar picadura por internet es no querer a la vida", advirte Baleirón en PontevedraViva Radio.\nFalamos ademais da rendibilidade destes establecementos, que tiveron que "recomponer" os seus produtos á venda; da progresiva redución de estancos que se foi rexistrando; ou da posibilidade de que a finais deste ano ou comezos do 2022 prodúzase unha concesión de novas licenzas de apertura.\nNa provincia de Pontevedra o descenso de estancos que paulatinamente se produciu é comparable á tesitura nacional. O presidente da Asociación sinala que a finais do século pasado había 730 estancos e agora quedan 355.\nUnha detención en Pontevedra no marco dunha importante operación contra a fabricación clandestina de paquetes de tabaco


Descubrindo os 2.000 anos das termas de Lugo - Historia de Galicia\nDestacadas 2 / Etnografía / Roma\nRestos das termas romanas no Balneario de Lugo / terrasdaauga\nDescubrindo os 2.000 anos das termas de Lugo\n“2.000 anos do Balneario de Lugo: un modelo de activación do patrimonio termal”. Esta é unha nova publicación editada polo arquitecto Mario Crecente e a arqueóloga Silvia González que recolle os 2.000 anos de historia do Balneario de Lugo.\nA obra recolle aportacións dunha trintena de investigadores e profesionais de diferentes ámbitos científicos, entre eles médicos, hidrólogos, historiadores, arquitectos, arqueólogos e hidroxeólogos. O resultado é un percorrido multidisciplinar pola historia do centro termal e o seu contorno, dende as súas orixes ata os nosos días. Ao longo das 700 páxinas das que consta a publicación, ilustradas con fotografías antigas e material gráfico diverso, reúnese todo o coñecemento que existe sobre o balneario na actualidade dende múltiples perspectivas, ao tempo que se presentan varias propostas de valorización do mesmo.\nO balneario conserva vestixios romanos da primeira metade do século I\nNo transcurso do acto, o director do Balneario de Lugo, Antonio Garaloces, lembrou que o balneario conserva vestixios romanos da primeira metade do século I. E resaltou que “esta publicación ten a peculiaridade de ser a única en toda España que ofrece un coñecemento tan exhaustivo e interdisciplinar sobre un determinado establecemento termal”.\nAbórdase a historia, as lendas, a clientela de cada época, o valor das súas augas mineiromedicinais dende o punto de vista terapéutico e tamén lúdico, os avances realizados no estudo das augas ou as obras que se levaron a cabo no balneario ao longo do tempo.\nMoitas das fotografías e postais antigas que se destacan nesta publicación pertencen tanto a persoas privadas como a diferentes institucións. Boa parte do material foi cedido por organismos como o Arquivo do Reino de Galicia, Arquivo Histórico Provincial de Lugo, Biblioteca Cidade da Cultura, Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago, Cartoteca do Centro Xeográfico do Exército, Biblioteca Nacional, Arquivo Histórico Provincial de León ou o Museo das Artes e Costumes Populares de Sevilla.\nUn equipo da Universidade de Santiago levou a cabo, por primeira vez, unha dixitalización completa do balneario romano por medio de láser scanner 3D, información que tamén se destaca no libro. A publicación remata cunha hipótese de valorización do centro termal e o seu contorno para os vindeiros anos.\nA publicación divídese en seis grandes bloques temáticos. En primeiro lugar, abórdase o balneario e o seu contorno como contexto natural. Logo trátase o balneario e a cidade como contexto histórico e social. Tamén se fai referencia aos antecedentes do establecemento termal dende o punto de vista arqueolóxico, ao tempo que se explica a súa evolución arquitectónica. Por outro lado, faise unha análise turística do balneario e os seus recursos, indicando algunhas propostas de futuro nesta liña. E, por último, preséntase un cronograma e unha base documental sobre a historia do balneario.\nTemas: Balneario de LugoLugotermas romanas\nSeguinte Aparecen pinturas e frescos góticos ocultos en igrexas de Ourense\nAnterior O que custaría protexer todos os bens patrimoniais, o 0,5% do territorio galego


OS MESTRE MATEO COMBATIRÁN A CRISE CON HUMOR O SÁBADO 28 DE ABRIL NA CORUÑA | Academia Galega do Audiovisual\nOS MESTRE MATEO COMBATIRÁN A CRISE CON HUMOR O SÁBADO 28 DE ABRIL NA CORUÑA\nA CORUÑA, 16 DE ABRIL DE 2012. Esta mañá presentouse no Centro Ágora da Coruña a gala de entrega dos premios Mestre Mateo 2011, que terá lugar o sábado 28 de abril de 2012 no auditorio Gaviota de Palexco, na Coruña. Baixo a dirección do director e guionista Ángel de la Cruz e presentada pola actriz María Castro, a gala fará un percorrido ácido e autocrítico polas crises económicas ao longo da historia, concluíndo que «toda crise pasada foi sempre peor». A Academia Galega do Audiovisual entregaralle no transcurso da gala o Premio de Honra Fernando Rey 2011 a Dolores Ben, «unha produtora funtamental para o audiovisual galego».\nInterviron na rolda de prensa Jorge Coira, vicepresidente da Academia Galega do Audiovisual; Anxo Lorenzo, secretario xeral de Cultura; Juan Carlos Fernández Fasero, Director da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC); a actriz María Castro, quen asumirá o papel de mestra de cerimonias da gala PMM 11; Mª Dolores Faraldo Botana, vicepresidenta 1ª e presidenta da Comisión de Cultura, Educación, Deporte e Mocidade, Deputación de A Coruña; e María Liaño, produtora executiva da gala.\nJorge Coira quixo destacar o feito de chegar á décima edición. «Custou, pero estamos orgullosos de conseguilo e queremos celebrar todos xuntos que seguimos existindo a pesar da crise», sinalou ao respecto. Sumouse á importancia de referenciar este feito Anxo Lorenzo, que sinalou que «non é fácil periodizar un evento destas características».\nNa gala dos Premios Mestre Mateo 2011 entregaranse galardóns en 28 categorías diferentes para as que están nominadas 107 producións. Entre os proxectos que acaparan máis candidaturas están a serie de televisión Matalobos, con 15 nominacións; a longametraxe de ficción Doentes, con 13; a longa de animación Arrugas, con 8; a longa documental Tralas Luces, con 6; e a longametraxe para televisión Eduardo Barreiros, o Henry Ford galego, tamén finalista en 6 categorías. «Existe un contraste entre a situación económica e o audiovisual, posto que no último ano houbo unha moi boa colleita de producións e o listón puxose moi alto», subliñou ao respecto Juan Carlos Fasero. Na opinión da actriz María Castro, isto é así porque «o talento nunca está en crise e en Galicia hai talento de sobra». Destacou tamén a calidade das producións actuais Mª Dolores Faraldo, que se referiu a elas como «tesouros económicos e culturais de Galicia», e convidou á dirección da Academia a repetir as vindeiras edicións do evento na Coruña.\nPola súa parte, Anxo Lorenzo fixo fincapé na presenza de patrocinadores tanto públicos coma privados entre os apoios cos que conta a gala. «Esa colaboración público-privada é o camiño polo que temos que transitar de maneira clara», afirmou. «Falar de mercantilización da cultura é unha discusión do pasado, do século XIX», engadiu. Aludiu ás limitacións da capacidade pública nestes intres e pediu «comprensión e colaboración». Con todo, reiterou «o compromiso da Xunta coa cultura galega» e confirmou a publicación no DOG do día 18 de abril da convocatoria de axudas ao audiovisual. Sumouse a ese compromiso o director da AGADIC, Juan Carlos Fasero, que agradeceu tamén o esforzo da Academia para sacar adiante a gala e «a súa compresión da conxuntura económica actual».\nPercorrido polas crises históricas\nO espectáculo repasará en formato musical e cunha ollada ácida e autocrítica as crises máis importantes dos últimos séculos, desde a Revolución Industrial do século XIX ata a presente. «O primeiro que me dixeron ao chegar hoxe foi gracias por atreverme a presentar, porque esta é unha gala atípica, un musical no que hai que bailar e cantar, algo que só se fixo unha vez nas edicións anteriores», comentou María Castro. Con todo, asegurou que lle dá confianza que estea dirixida por Ángel de la Cruz e que o asume como un reto.\nCon respecto á temática da gala a actriz sinalou que «a crise hai que tomala con humor, porque agora só se pode ir cara arriba, así que a traballar e a loitar». Como explicou María Liaño, co-produtora executiva da gala xunto con Sara Horta, «a intención é usar o argumento da crise cunha visión optimista, non derrotista, pois nunca choveu que non escampara».\nPremio de Honra Fernando Rey\nNo transcurso da gala dos Premios Mestre Mateo 2011, a Academia Galega do Audiovisual entregará o premio de honra Fernando Rey 2011 a Dolores Ben Pena, da que cómpre salientar unha decidida aposta polo audiovisual do país, que vén demostrando nos últimos 20 anos de traballo a prol do sector.\nA pesar de ter estudiado arquitectura en Madrid, esta empresaria galega comezou a súa vida profesional sendo técnica de son na discográfica Hispavox, para despois fundar en Vigo a compañía de Son e Dobraxe Sodinor, empresa de referencia na dobraxe cinematográfica, e máis recentemente, en Compostela, Cinemar Films, único estudio de postproducción de son en Galicia e dos poucos de España homologado por Dolby. Cinemar realizou mesturas de longometraxes como Celda 211, Agallas, A metade da Vida, The way, Secuestrados, A tropa de trapo, 18 Comidas, Tralasluces, Lobos de Arga ou Arrugas.\nDolores Ben compaxina a súa labor empresarial coas presidencias da Asociación Galega de Produtoras Independentes (AGAPI) e da Asociación de Empresas de Dobraxe de Galicia (AITEGA), coas que amosa a súa preocupación por contribuir ao fortalecemento do sector. Tamén forma parte da xunta directiva da Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales Españoles (FAPAE) e do comité de selección de proxectos de películas para televisión e series de animación do ICAA. Participou no Congreso dos Diputados da tramitación da Ley del Cine 55/2007.


O director xeral de Agader e o alcalde de Noia visitan o obradoiro de panificación Dubraseda, que recibiu 200.000 euros da medida Leader\nO director xeral da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (Agader), Miguel Pérez Dubois, e o alcalde de Noia, Santiago Freire, visitaron esta mañá o obradoiro de panificación Dubraseda, situado no Polígono de Augalevada e que foi beneficiario dunha axuda da medida Leader por importe de 200.000 euros na convocatoria de 2018.\nEstes fondos, que foron xestionados polo Grupo de Desenvolvemento Rural Deloa (GDR 18) destináronse á posta en marcha dun taller para a elaboración de masas conxeladas doces e salgadas, formado pola instalación dunha liña de formado de empanadas e a compra dunha nave existente. O investimento total por parte do promotor deste proxecto produtivo superou os 600.000 euros.\nNesta visita o director xeral de Agader destacou a importancia das achegas da medida Leader para dinamizar o agro galego, tanto a través de proxectos produtivos -caso deste de Noia- como non produtivos, de relevancia social ou cultural, en ambos casos xerando riqueza e emprego no rural. Pérez Dubois salientou así mesmo a dinámica de traballo da medida, cun enfoque de abaixo-arriba que garante a participación activa dos axentes do territorio.\nNeste caso concreto, o director xeral puxo en valor tamén a innovación presente neste proxecto, así como a súa preocupación polas tendencias de consumo da poboación para desenvolver unha iniciativa que se apoia na investigación para procurar dar un valor engadido ao seu produto e mellorar, así, a súa competitividade.\nPor último, Pérez Dubois lembrou que hai só uns días o Diario Oficial de Galicia publicaba a convocatoria para os anos 2020 e 2021 das subvencións para a execución de proxectos da medida Leader do Programa de Desenvolvemento Rural de Galicia 2014-2020, cofinanciadas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural e dotadas cun orzamento que supera os 6,6 millóns de euros.\nInvestimentos en Noia\nO alcalde noiés aproveitou a visita de Miguel Pérez Dubois para agradecer a colaboración da Consellería do Medio Rural nunha serie de actuacións que se van levar a cabo en Noia, concretamente nas parroquias de Argalo e Roo, e outras que xa se levaron a cabo no polígono industrial de Augalevada e que suman máis de 190.000 euros. “Grazas á colaboración de Medio Rural imos realizar unha actuación na parroquia de Argalo de mellora da pavimentación con aglomerado, concretamente entre Argalo e a aldea de Becoio, que terá continuidade ata Lousame”, explicou Santiago Freire, quen adiantou que “ademais farase unha mellora no saneamento da aldea de Becoio e despois tamén en Vilaboa”.\nA segunda das actuacións terá lugar na aldea de Vilaverde, na parroquia de Roo, onde se mellorará o pavimento da conexión entre as aldeas de Vilaverde e Paradela, continuando ata Santa María de Roo. “A Consellería de Medio Rural achega máis de 40.000 euros a cada unha destas actuacións, polo que estamos falando dunhas melloras na pavimentación das nosas estradas de preto dos 100.000 euros”, sinala Freire Abeijón.\nUns cartos que se suman aos traballos realizados no propio polígono de Augalevada, “unha zona na que se levaba moito tempo sen actuar e comezaba a amosar un deterioro nos seus viarios interiores que, grazas a unha subvención da Xunta, que achegou o 80%, xunto ao 20% achegado polo Concello permitiu mellorar a capa de rodadura e a sinalización dos viarios interiores do polígono”.\nAs obras consistiron na pavimentación dos dous viarios principais do polígono noiés, de 480 e 310 metros de longo e 8 metros de ancho, así como de dúas rotondas e dous abanicos con cinco centímetros de aglomerado en quente, previa preparación da base e con rego de imprimación incluído. Os traballos inclúen tamén a adaptación de 22 pozos e arquetas á nova rasante, así como ao pintado de símbolos, cebreados e isletas preexistentes.


Como os comerciantes polo miúdo poden evitar que as perdas se presenten Martech Zone\nMércores xullo 19, 2017 Amitaabh Malhotra\nCamiña polo corredor de calquera tenda de ladrillos e é probable que vexas a un comprador cos ollos pechados no teléfono. É posible que estean comparando prezos en Amazon, pedindo recomendacións a un amigo ou buscando información sobre un produto específico, pero non hai dúbida de que os dispositivos móbiles pasaron a formar parte da experiencia de venda polo miúdo física. De feito, máis do 90 por cento dos compradores utilizan os teléfonos intelixentes mentres mercan.\nO auxe dos dispositivos móbiles provocou a aparición de showrooming, que é cando un comprador mira un produto nunha tenda física pero o compra en liña. Segundo unha enquisa de Harris, case a metade dos compradores—46% —showroom. A medida que esta práctica gañou impulso, partiu perdición e penumbra predicións sobre como destruiría o comercio físico.\nÉ posible que o apocalipse de exhibición aínda non ocorrese, pero iso non significa que os comerciantes físicos non estean perdendo negocios ante os competidores. Os consumidores non van deixar de usar os seus teléfonos para axudalos mentres compran. Os compradores actuais son sensibles ao prezo e queren saber que están a conseguir o mellor negocio. En vez de intentar ignorar ou loitar contra os dispositivos móbiles na tenda (que é un exercicio de inutilidade), os comerciantes deben esforzarse por asegurar que cando un comprador usa un dispositivo móbil na tenda, use a propia aplicación do vendedor en vez de a doutra persoa. .\nAproximándose: coincidencia de prezos baseada na aplicación na tenda\nEstamos familiarizados co Showrooming e o seu inverso Webrooming - onde un comprador atopa un artigo en liña, pero finalmente compre nunha tenda. Ambos dependen de que un comprador atopa un artigo nun contexto pero realiza unha compra nun contexto completamente diferente. Pero e se os venda polo miúdo tratasen a súa aplicación como unha extensión do seu showroom e animan aos compradores a participar coa aplicación cando están na tenda. Como se mencionou anteriormente, a principal razón pola que un comprador se dedica ao showrooming é ver se poden conseguir un mellor negocio nun comerciante concorrente ou obter un mellor servizo. Os venda polo miúdo poden evitar perder negocios integrando unha función de comparación de prezos e / ou coincidencia de prezos na súa propia aplicación, o que impide que os compradores busquen noutro lugar para facer a súa compra, independentemente da canle que atopen o produto.\nPor exemplo, a correspondencia de prezos é un gran problema para os venda polo miúdo de produtos electrónicos. A xente vai a unha tenda, atopa o televisor que quere mercar e logo comproba en Amazon ou Costco para ver se conseguen un mellor negocio. O que quizais non saiban é que o comerciante tamén pode ter cupóns, ofertas e recompensas de fidelidade dispoñibles que farían que o televisor fixase un prezo inferior á competencia, feito que se perde ao usar as ferramentas de navegación dos competidores. A falta de ofertas específicas, o vendedor polo miúdo tamén pode ter unha garantía de igualdade de prezo, pero require que un asociado vexa a proba de que o produto está dispoñible a un prezo máis baixo da competencia, entón deben completar algúns trámites para que o novo prezo pódese reflectir no momento da compra antes de permitir que o cliente compre. Hai unha fricción considerable, para o que sería un prezo igualado que o minorista daría ao comprador de todos os xeitos. Ao usar a aplicación Retailer para automatizar a coincidencia de prezos, todo o proceso pode ocorrer en segundos: o comprador usa a aplicación Retailer para escanear o produto e ver o prezo que lles ofrece despois de coincidilo cos competidores en liña. Engádese automaticamente o novo prezo ao perfil do comprador e asígnaselles cando rematen a compra.\nA comunicación é clave aquí. Aínda que un venda polo miúdo ofrece unha función de comparación de prezos, é discutible se os compradores non o saben. As marcas teñen que investir na sensibilización sobre as funcionalidades das súas aplicacións, polo que cando os compradores teñen o impulso de mostrar Aproximación e manterse dentro do ecosistema do minorista.\nO xogo das tendas\nUnha vez que os compradores son incorporados ao entorno móbil, quizais a través dun webrooming exitoso, hai moitas outras formas de venda polo miúdo que poden conectarse con eles. Podes pedir aos compradores que escanen artigos e que gamifiquen aspectos da experiencia de compra na tenda. Os prezos por sorpresa, as ofertas de prezos instantáneas e as ofertas dinámicas baseadas nese comprador específico manteñen aos compradores entusiasmados e comprometidos.\nAdemais, o compromiso coa aplicación ofrécelle aos comerciantes máis información sobre quen son os seus compradores. Imaxina que un usuario entra nunha tenda, escanea un artigo e obtén un prezo especial que cambia segundo a hora do día. Canta máis xente use a aplicación para escanear elementos, máis información obterán os venda polo miúdo sobre os seus clientes. E os clientes nin sequera teñen que facer unha compra para dixitalizar. Poderían gañar puntos de fidelidade, o que á súa vez crea unha serie de pan relado para artigos dentro da tenda. Os venda polo miúdo poden empregar eses datos para comprender cales son os elementos quentes e o que realmente compran os clientes. Se hai un artigo en concreto cunha taxa de conversión baixa, o venda polo miúdo podería publicarse analítica para descubrir por que. Se hai un prezo mellor nun competidor, o minorista pode usar esa información para reducir os seus propios prezos e, así, manterse competitivo.\nOutro xeito de que os comerciantes polo miúdo poidan evitar as perdas por exhibición é agrupando artigos. Os artigos na tenda poderían agruparse con artigos que non se transporten na tenda, pero que irían ben con ese elemento. Se alguén comprase un vestido, o paquete podería incluír un par de zapatos coordinados dispoñibles exclusivamente no almacén central da tenda. Ou se alguén mercou un par de zapatos, o paquete podería incluír calcetíns, algunhas das cales poden personalizarse completamente segundo as preferencias do comprador e envialas á súa casa. As aplicacións son unha gran oportunidade para crear o paquete ideal para os clientes e, ao facelo, non só aumentan as vendas, senón que tamén reducen os custos limitando os SKU que se levan na tenda ou nun almacén centralizado.\nAdemais, os paquetes pódense estender para incluír empresas e socios locais que ofrezan produtos e servizos únicos que se combinan ben cos produtos do minorista. Considere un venda polo miúdo deportivo. Se un cliente intenta mercar un conxunto de esquís, a función de agrupación da aplicación pode axudar a guialo no proceso de decisión recomendando para que tipo de pistas son os mellores e incluso suxerindo paquetes para un fin de semana de esquí. As asociacións con terceiros que permiten aos venda polo miúdo ofrecer un paquete combinado crean unha vantaxe competitiva que resulta máis beneficiosa para un comprador que só mercar unha cousa.\nO carro Omni-Channel\nPor último, os comerciantes polo miúdo poden evitar as perdas de exhibición e mellorar os beneficios derivados da súa creación creando un carro omnicanal. Esencialmente, o carro físico na tenda e o carro en liña deben converterse nun. O movemento entre en liña e fóra de liña debería ser unha experiencia perfecta e os clientes deberían ter opcións ao alcance da man. Estes días BOPIS (Buy Online Pickup In Store) está de moda. Pero a experiencia rompe unha vez na tenda, xa que o comprador pode atopar artigos adicionais que queiran mercar, pero agora necesitan estar na cola dúas veces para conseguilos. O ideal sería que poidan dirixirse a un sitio web cara a un BOPIS, despois vir á tenda e atopar elementos adicionais que desexen, engadilos ao carro físico que funciona coa aplicación do minorista e despois completar o checkout para BOPIS e In. Almacena os elementos cun só clic nunha estación de compra unificada.\nAo final, a experiencia do cliente importa máis\nA tenda física estase a converter nunha experiencia propia; só tes que ver cantos venda polo miúdo en liña están a abrir locais de ladrillo e morteiro. Os compradores queren experimentar o tacto, a sensación, o aspecto e o cheiro dos produtos e realmente non se preocupan pola canle. Competir cos xogadores en liña polo prezo é unha carreira cara ao fondo. Para manter o seu negocio, os venda polo miúdo teñen que ofrecer experiencias en liña e na tenda convincentes que proporcionen o suficiente valor e comodidade para que os clientes non vaian a outro sitio.\ntags: prezos de aplicaciónsprezos baseados en aplicaciónsaproximaciónbundlingexperiencia do clientexogo de tendascomoprezos integrados na aplicaciónperdascarrito omnicanalprezosprezos do produtoexperiencia de venda polo miúdoshowroomingperdas de exposición\nAmitaabh Malhotra é a xefa de mercadotecnia de Omnyway, unha plataforma integrada para pagos, recompensas de fidelidade e ofertas que animan aos consumidores a usar o seu teléfono móbil para todos os aspectos da viaxe de compra.


Xullo 2009 catastro, GPS / Equipos, Topografía\nDíxenlles isto Estou intentando MobileMapper 6, esta semana vai poñer en campo de proba, pero a lectura de Internet descubrín que a comezos deste ano en base a unha proba de comparación destes dous instrumentos artigo foi escrito, aquí mostrar o máis importante desta comparación pode baixar completo desta páxina.\nOs datos de MobileMapper 6 foron recompilados mediante a asignación de mapas móbiles de Magellan, con opción de postprocesado e corrixidos co Office MobileMapper\nOs datos foron recollidos mediante extensión Trimble Juno 7.1 ArcPAD e Trimble GPScorrect tras datos en bruto foron corrixidas Arcmap 9.3 e extensión dos analistas Trimble GPS.\nAmbos dispositivos foron montados nunha cana, para capturar datos nas mesmas condicións e tempo. O exercicio realizouse medindo un cul-de-sac, primeiro medíeo cunha precisión de centímetro ProMark 500 1 para telo como referencia e despois os dous dispositivos puxéronse a proba.\nO seguinte gráfico mostra os datos obtidos, antes e despois do postproceso. As liñas amarelas corresponden ao Trimble (cinco rutas), as liñas azuis ás Magallanes; Vexa como despois do axuste, a captura do MobileMapper é case a mesma liña.\nNa imaxe seguinte datos compáranse (e post-procesado), ver como o Trimble ten serios problemas cando a captura de puntos nos dous cantos ao pé do edificio que fai a interferencia, en comparación con Magellan.\nIsto só é visual, agora imos ver o que acontece se se compara coas medidas reais nunha táboa. As táboas individuais aparecen no documento como segue, pero para os nosos propósitos únenos cun sofisticado programa chamado MS Paint.\nComo se pode ver, todas as medidas de Magellan (en azul) reflicten unha precisión submetrica, con 0.70 como moito, cunha media de 0.50. Mentres que os de Juno (en amarelo) pasan de 0.40 a 5.30 eo seu promedio é 1.90.\nParece que a tecnoloxía BLADE implementada por Magellan fai que este dispositivo xere resultados de precisión bastante similares ao que fixo o seu predecesor coñecido como MobileMapper Pro, con Algunhas máis vantaxes e sobre todo, a un prezo imbatible se considera que proporciona precisión de submetro.\nOh, en termos de prezo, esta é a comparación, con prezos nos Estados Unidos, en marzo de 2009, incluíndo o software utilizado.\nReceptor 6 de MobileMapper\nSoftware de mapeamento móbil\nOpción de posprocesamento\nOficina MobileMapper 6\nReceptor Juno SC\nExtensión de analista de GPS para ESRI ArcGIS $ 1,995\nAquí podes ver o documento completo, onde se explican máis condicións de captura, corrección e incluso precisións en condicións de recepción limitada.\npost anterior«Anterior Como saber o contrasinal dun arquivo\nseguinte Post eCADlite: Outra alternativa para Microstationseguinte »\n6 responde a "MobileMapper 6 vrs. Juno SC "\nOla, a ligazón para descargar o documento non funciona\nEn Guatemala, Geomatyca distribúe produtos de Ashtech, Magellan e Topcom. Está na zona de 12, Colonia Santa Elisa.\nPode poñerse en contacto con eles en + 502 2476 0061\nVivo en Guatemala, estou interesado nun MM6, onde podo obtelo.\nOla Pedro, desde aquí podes descargalo:\nBo día galvarezhn.\nGustaríame saber se tes algún manual do MobilMapper Cx e onte prestábanme un, pero sinceramente non sei como usar e explotar os seus beneficios xa que nunca tivera un destes dispositivos nas miñas mans. Separadamente vexo que no subproceso pódese conseguir unha precisión de submetro, pero tampouco sei como traballar.\nPodería me axudar indicando onde obter algunha información sobre iso?\nDe antemán, moitas grazas.\nActo. Pedro Silvestre\nBlog moi bo, o artigo é bastante completo. Estou esperando para probar o equipo. Compras un par e estou esperando a entrega. Vén con antena externa e postproceso, entón creo que podo obter uns cm 30. en stop and go. Traballando cun Promark 2 traballando como base. Cando temos os resultados, comentámoslles.


Redacción 15:52 do 23 de agosto de 2015\nEn base ás máis de 245.000 sinaturas recollidas, a plataforma Galicia, Mellor sen Touradas considera que cómpre trasladar “a forza cidadá ás institucións con competencias para suprimir uns espectáculos de maltrato e violencia cara os animais cada vez máis apartados da sociedade galega”.\nO colectivo sinala que o número de touradas se reduciu un 64% desde 2009. Tamén lembra as cifras do Ministerio de Cultura, que estima que só o 0,8% dos galegos e galegas declara asistir a touradas. Para a plataforma, os datos actualizados a 2015 reflectirían “un menor número de persoas”.\nGalicia, Mellor sen Touradas pon de manifestó que as 245.000 sinaturas representan “o preludio perfecto” para calcular a presentación dunha posíbel Iniciativa Lexislativa Popular. Para sacala adiante, a plataforma precisaría de 10.000 sinaturas e o apoio da maioría do Parlamento.\nmais das touradas sinaturas abolición recollen