A CURIOSIDADE CONVÉRTESE EN IMPRESCINDIBLE PARA SER UN BO PUBLICITARIO\nInternet facilitou moito os accesos ás novas tendencias do audiovisual.\nAsí o destaca Santiago Romero, creativo galego que imparte clases no Máster de Dirección de Arte Publicitaria.\n“Hai que mirar, mirar, mirar, mirar… pero non por obrigación, senón porque che sae”. Con estas palabras o creativo galego Santiago Romero definiu a esencia dun bo profesional que se dedique ao mundo publicitario e audiovisual. Imparte a materia de Elaboración da Mensaxe Publicitaria no Máster de Dirección de Arte Publicitaria na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación, ademais de estar ao fronte de Verve Audiovisual, unha das principais produtoras publicitarias de Galicia. Considera que a formación e a actualización constante é imprescindible para “un mundo que está continuamente cambiando, no que o que se aprende en primeiro de carreira pode que ao saír da facultade xa estea obsoleto”, aclara.\nPor iso insta ao alumnado de Publicidade e Comunicación Audiovisual a que adquira durante os anos de carreira toda a cultura audiovisual que teñan ao seu alcance, estando ao pendente das novas tendencias pois “se queres facer publicidade tes que ver toda a que sexa posible e o que está a suceder”, en palabras de Santi Romero. Labor que se facilitou moito co libre acceso a Internet, “chegando todo ao teu ordenador”.\nEn moitas das carreiras que se estudan, a formación comeza cando se sae da universidade, “quedando todo por aprender”. O creativo publicitario resaltou a importancia de adquirir coñecementos “atemporais”, ir desenvolvendo habilidades afíns á personalidade de cada un, nas que despois poder especializarse, deixando a un lado a tecnoloxía, que muda constantemente. “Dáme igual que escribas Hamlet a máquina ou a lapis, o que importa é que escribas Hamlet”, así exemplifica a importancia de traballar as capacidades necesarias para a creación audiovisual. En definitiva, no mundo publicitario e audiovisual búscanse “persoas que sexan quen de aprender, con ganas e que estean dispostos a traballar”, resume Romero.\nAs vantaxes das novas xeracións.\nPara Santiago Romero as novas xeracións de estudantes contan cunha gran vantaxe con respecto ás anteriores, xa que poden empezar a crear as súas propias pezas audiovisuais desde o momento en que o consideren pertinente, grazas á democratización dos medios de produción. “Na actualidade pódese producir unha peza audiovisual feita co talento e cun teléfono, podéndoa subir a Youtube e que a vexan 3 millóns de persoas, logrando unha repercusión mundial. Que pensen e se aproveiten diso”, reflexiona. Isto permite avanzar, acadar experiencia, aproveitando os medios ao alcance “para ir sempre cara adiante”.\nPosuidor de varios premios do panorama publicitario internacional, entre os que destacan varios Leóns do Festival Internacional de Publicidade de Cannes, o fundador de Verve Audiovisual considera a Galicia “como unha rexión privilexiada en canto ao audiovisual”. Por unha banda, pola gran capacidade de produción das produtoras galegas, sobre todo no mundo da animación, desencadeando “nunha grande industria que en pouco tempo producirá máis e mellor”. Por outra, o territorio galego é especial para o audiovisual grazas a que é un “escenario natural extraordinario” o que pon a disposición unha gran variedade de localizacións para rodar pezas audiovisuais. “Ofrece, ríos, mar, montes, dunas, aldeas, cidades… un montón de lugares nos que poder gravar tantas historias diferentes”, apunta.\nNa súa produtora publicitaria adoita recibir clientes que veñen cunha idea equivocada nas súas mentes. “O curioso é que queren o que xa viron e o problema é que iso xa está feito”, explica Santiago Romero. Queren o desenvolvemento de campañas de grandes marcas, pero cun orzamento reducido o que Romero define “como un ridículo espantoso ademais de tirar co diñeiro porque é imposible igualarse a unha das grandes coa vixésima parte do diñeiro”. Por iso como profesional publicitario soe aconsellar aos seus clientes que a mellor forma de compensar esa falta de orzamento é na procura doutras fórmulas, “suplindo con creatividade o que falta en medios”, conclúe.


Posta en servizo das novas pistas de tenis e petanca - 2021\nLuns, 22 Marzo 2021 09:29\nO Alcalde de Soutomaior, Agustín Reguera, visitou , acompañado polos deputados provinciais, Héctor Santos e Ana Laura Iglesias, dúas actuacións que o Concello acaba de poñer en servizo e que foron financiadas a través do Plan Concello da Deputación de Pontevedra, as novas pistas de tenis e petanca na Montesiña e o último tramo da rede de saneamento dese mesmo barrio.\nA nova pista de tenis ten como obxectivo cubrir as necesidades federativas do equipo local que necesita dispoñer dunha segunda cancha para poder participar na liga galega. Ademais, xunto a esta pista, o Concello instalou un novo campo de petanca para satisfacer a gran demanda deste deporte no municipio e que ata o de agora só gozaban dunha pista oficial no paseo marítimo de Arcade.\nDo mesmo xeito, os traballos de mellora na rede de rede de sumidoiros consistiron na instalación de case 700 metros de novas conducións e conexións. Ademais, para garantir o correcto funcionamento da rede de saneamento a pesar dos grandes desniveis do barrio da Montesiña, instalouse un pozo de bombeo equipado cunha electrobomba de gran potencia. A instalación deste último tramo de rede de sumidoiros estaba destinada a dar servizo ao complexo deportivo da Montesiña e ao campo de fútbol Municipal de Candán “ Graciano Padin”, onde xoga o CD Soutomaior.


'Os ditosos anos do castigo' (mostra) by Rinoceronte Editora - Issuu\nOs ditosos anos do castigo Tradución do italiano de Cristina González Piñeiro\nAos catorce anos estudaba nun internado de Appenzell. Nos lugares por onde Robert Walser paseara tantas veces cando estaba no manicomio, en Herisau, non lonxe do noso instituto. Morreu na neve. Hai fotografías que amosan as súas pegadas e a postura do corpo na neve. Nós non coñeciamos o escritor. E tampouco o coñecía a nosa profesora de literatura. Ás veces penso que debe de ser fermoso morrer así, tras un paseo, deixándose caer nun sepulcro natural, na neve de Appenzell, despois de case trinta anos de manicomio, en Herisau. É unha auténtica mágoa que non soubésemos da existencia de Walser, colleriamos unha flor para el. Tamén Kant, antes de morrer, conmoveuse cando unha descoñecida lle regalou unha rosa. En Appenzell non se pode evitar dar un paseo. Se se miran as pequenas ventás listadas de branco e as esforzadas e incandescentes flores dos peitorís, advírtese un estancamento tropical, unha exuberancia refreada, tense a impresión de que dentro está a acontecer algo serenamente tenebroso e lixeiramente malsán. Unha Arcadia da enfermidade. Alá dentro parecen convivir paz e morte idílica, no medio do resplandor. Un estalido de cal e flores. Fóra das fiestras, a paisaxe chama, non é un espellismo, é un Zwuang, dicíase no internado, unha imposición. 5\nEstudaba francés, alemán e cultura xeral. Non estudaba nadiña. De literatura francesa só lembro a Baudelaire. Cada mañá erguíame ás cinco para dar un paseo, subía ao alto e vía unha porción de auga ao outro lado, abaixo no fondo. Era o lago de Constanza. Contemplaba o horizonte e o lago, aínda non sabía que tamén naquel lago habería un colexio para min. Comía unha mazá e camiñaba. Procuraba a soidade e quizais o absoluto. Pero envexaba o mundo. Sucedeu un día durante o xantar. Estabamos todas sentadas. Chegou unha rapaza, unha nova. Tiña quince anos, os cabelos ríxidos como coitelas, brillantes, a ollada severa e fixa, sombría. O nariz aquilino, os dentes, cando ría, e ría pouco, eran aguzados. Unha fermosa fronte alta, onde os pensamentos se podían tocar, onde xeracións pasadas depositaran talento, intelixencia, fascinación. Non falaba con ninguén. A súa apariencia era a dun ídolo, despectiva. Talvez por iso desexei conquistala. Carecía de humanidade. Tamén parecía desgustada. O primeiro que pensei foi que chegara máis lonxe ca min. Cando nos levantamos, achegueime e díxenlle: «Bonjour». O seu «Bonjour» foi rápido. Presenteime, con nome e apelidos, como un recruta, e despois de oír os seus, a conversa parecera chegar á súa fin. Deixoume alí, no comedor, en medio das demais rapazas que parolaban. Unha española contoume algo cun timbre vivaz, pero apenas reparei nela. Percibía un rumor de varias linguas. A nova non se deixou ver en todo o día, pero de noite alí estaba puntual, de pé detrás da súa cadeira. Inmóbil, parecía estar velada. A un sinal da directora sentamos todas e, tras uns instantes de silencio, rexurdiu o rumor. Ao día seguinte, é ela a primeira en saudarme.\nQuen vive nun colexio, se ten un pouco de vaidade, constrúe a súa propia imaxe, unha especie de dobre vida, inventa un modo de falar, de camiñar, de mirar. Cando vin a súa caligrafía fiquei sen palabras. Case todas as nosas caligrafías eran similares, vagas, infantís, cos os redondos, amplos. A súa estaba completamente formada. (Vinte anos máis tarde vería algo parecido nunha dedicatoria de Pierre Jean Jouve nun exemplar de Kyrie). Naturalmente, disimulei o meu asombro e apenas a mirei. Pero practiquei ás agachadas. E aínda a día de hoxe escribo como Frédérique, e dinme que teño unha letra fermosa e interesante. Non saben canto a teño estudado. Daquela non estudaba, e non estudei nunca, porque non tiña gana; recortaba reproducións dos expresionistas alemáns e crónicas de delitos. E pegábaas nun caderno. Deille a entender que me interesaba a arte. Así foi como Frédérique me concedeu o honor de deixarse acompañar polos corredores e nos seus paseos. Na escola era –paréceme innecesario dicilo– a máis lista. Xa sabía todo, creo que a través das xeracións que a precederan. Tiña algo que as demais non tiñan, só me quedaba xustificar o seu talento como un don dos mortos. Abondaba con oíla na clase, lendo os poetas franceses, aloxábanse nela, ela acollíaos no seu interior. Talvez fósemos aínda inocentes. E a inocencia pode comportar certa rudeza, pedantería e afectación, coma se todas nós fósemos vestidas de zuavos.\n'Os ditosos anos do castigo' (mostra)\nPrimeiras páxinas do libro 'Os ditosos anos do castigo', de Fleur Jaeggy, publicado por Rinoceronte Editora. http://www.rinoceronte.es/index...


Sergas e sindicatos pactan 308 novas prazas en Atención Primaria até 2021\nActualizado 03/05/2019 16:20\nO Servizo Galego de Saúde (Sergas) e os sindicatos CESM, CSIF, UXT e Satse pactaron este venres 308 novas prazas en Atención Primaria até 2021, delas 45 para este 2019 --12 de médico de familia, 25 de enfermaría e oito de fisioterapuetas--.\nFronte a iso, CC.OO. e CIG, que forman parte da mesa sectorial de sanidade, desmarcáronse desta medida porque consideran que "houbo comunicación e non negociación" e lamentaron que se trata de "prazas moi insuficientes" e "faltan categorías".\nO Sergas destacou que con este incremento de "308 novas prazas para Atención Primaria" avánzase no "obxectivo de diminuír os cocientes actuais de pacientes por profesional". "Sanidade continúa así cumprindo os compromisos alcanzados no ámbito da Atención Primaria do pasado 8 de abril", abundou a Consellería.\nEn concreto, a Consellería de Sanidade acordou dotar no período 2019-2021 dun total de 80 prazas de Medicina de Familia, 20 de Pediatría, catro de farmacia de primaria, 130 de enfermaría, 40 de fisioterapia, 20 de matrona e 14 de traballador social.\nSobre iso, a representante da CIG, María Xosé Abuín, manifestou a Europa Press que acudir a "negociar de boa fe é ter datos". Por iso, criticou que non se lles facilitase aos sindicatos con representación na mesa un "censo de prazas vacantes por EOXI".\n"¿É un incremento? Non o sabemos", afirmou en relación ás prazas abordadas este venres, para criticar Abuín que "o Sergas pretende que as cousas sexan dogma de fe". Por iso, xustificou que "a CIG non deu o seu apoio" porque non sabe "se é dotación de novas prazas". Nesta liña, Anxo Cameselle de CC.OO. considerou que se trata de "prazas moi insuficientes" e insistiu en que "faltan categorías".\nFronte a iso, Daniel Otero de CSIF valorou, en declaracións a Europa Press, o acordo alcanzado este venres aínda que admitiu que "non é todo" o que queren as centrais sindicais. "Seguiremos loitando para chegar a unha cobertura maior", apostilou.\nNesta liña, Javier Martínez de UXT puntualizou que inicialmente o Sergas "ofertou 234 prazas en execución do superávit". "Ao final sacamos 308", subliñou para valorar que "por primeira vez o Sergas crea emprego neto" xa que "son prazas novas".\nPola súa banda, o secretario xeral de CESM, Antonio Otero, manifestou ao termo da reunión que van "logrando melloras ao documento inicial sobre o contrato de continuidade e sobre o número de novas prazas de facultativos para Atención Primaria", pero asegurou que seguirán "traballando ata que sexan atendidas todas" as súas reivindicacións.\nNeste sentido, o secretario xeral de CESM afirmou que continuarán "reclamando a convocatoria de todas as prazas vacantes e xubilacións de médicos de familia e pediatras e a súa cobertura con persoal fixo, base da calidade do sistema".


Os participantes na iniciativa da Xunta Máis que comercio! elixen Moda Garoba como o establecemento favorito no CCA Do Barco | Creando Tu Provincia\n27 noviembre, 2014 27 noviembre, 2014 Redacción CTP\tCCA Do Barco, establecemento favorito, Máis que comercio!, Moda Garoba, premio\nEste negocio, creado por dúas amigas hai 15 anos, foi o que máis clicks recibiu no xogo en liña www.maisquecomercio.com, no que os clientes podían optar a diferentes premios votando ao seu comercio preferido\nA iniciativa da Consellería de Economía e Industria desenvolveuse durante o mes de outubro nos negocios asociados ao centro comercial aberto co obxectivo de impulsar as vendas e reforzar o comercio de proximidade\nOs participantes na iniciativa da Consellería de Economía e Industria Centros Comerciais Abertos. Máis que comercio!, que se desenvolveu durante todo o mes de outubro nos negocios asociados ao centro comercial aberto do Barco de Valdeorras elixiron como o seu establecemento favorito a tenda de roupa Garoba.\nEste negocio, rexentado por dúas amigas desde hai 15 anos, foi o que máis clicks recibiu en www.maisquecomercio.com, web na que os clientes podían participar nun xogo en liña por cada 5€ de compra e optar a diferentes premios ao tempo que elixían o seu comercio preferido.\nO delegado territorial da Xunta en Ourense, Rogelio Martínez, foi o encargado xunto cun membro da xunta directiva deste CCA, de entregar o diploma ao establecemento máis votado nun acto no que tamén se entregaron agasallos aos clientes gañadores.\nMartínez salientou que Máis que Comercio! se centra en destacar o traballo dos centros comerciais abertos, unha fórmula que permite, desde o asociacionismo, o desenvolvemento de estratexias para a posta en valor da ampla oferta comercial coa que contan as vilas e cidades galegas, en cuxas rúas comparten espazo coas tendas a hostelería e todo tipo de servizos. Do mesmo xeito, resáltanse os valores do comercio de proximidade, como son a calidade, o trato ao cliente ou a variedade.\nEsta iniciativa, que no CCA do Barco rexistrou máis de 5.700 participacións de usuarios dos comercios que se sumaron á campaña, está a percorrer Galicia durante todo o ano.\nRogelio Martínez lembrou que o impulso ao asociacionismo é un dos eixos da estratexia específica da Consellería de Economía e Industria de apoio ao comercio de proximidade, dentro da cal se inclúe o programa de axudas ás asociacións de comerciantes para a dinamización dos centros comerciais abertos e prazas de abastos, nas cales o CCA do Barco resultou beneficiado con apoios por 22.000 euros.\n← Lo que será la VI Ruta das Tapas en imágenes\nA Deputación de Ourense organiza unha xornada sobre deporte municipal →\n18 septiembre, 2018 17 septiembre, 2018 Redacción CTP


Exposición Xeración 80\nAlcalde de Pontevedra\nDirectora-Xerente do O.A. Pazo de Congresos\ne Exposicións de Pontevedra\nPilar Portela Vázquez\nMontaxe da exposición\nPersoal do Pazo da Cultura\nRotulación da sala\nDep. de Lingua do Concello de Pontevedra\nCoa exposición XERACIÓN 80: a natureza dos estados intencionais da muller iníciase un novo tempo na Sala de Exposicións do Pazo da Cultura.\nEsta fermosa sala quere acoller ás creacións artísticas que neste momento están a realizar persoas novas formadas, na maior parte, na Faculdade de Belas Artes da nosa cidade e que contan xa co aval do recoñecemento ao seu traballo.\nEsta exposición colectiva amósanos a obra artística de 10 mulleres que, pola forza das súas creacións, nos fan intuír un gran futuro para as mesmas. Cada unha das artistas, co seu estilo propio e definido, contribúe a conformar un conxunto expositivo que abarca a pintura, a escultura, as artes audiovisuais e a performance e que axudará a achegarnos a unha parte importante das especialidades das Belas Artes.\nSer muller e ser artista, segue a constituír nestes comezos do século XXI, un grande reto para obter o recoñecemento merecido. Polo tanto, dende a Concellaría de Cultura do Concello de Pontevedra nos propoñemos traballar para que as barreiras e prexuízos que aínda poidan existir neste eido poidan superarse de xeito definitivo.\nUnha nova xeración na arte galega actual\nJ.R. Searle (Denver, Colorado, 1932) na súa obra Intentionality, fai referencia á relación da linguaxe coa mente, a través da Intencionalidade; sinala que as expresións verbais motivadas polas crenzas, temores, esperanzas, desexos, alegría, orgullo, pena… son intencionais do mesmo xeito que a expresión corporal e artística. Este concepto vese plasmado na obra das mulleres da Xeración 80, un grupo de artistas que naceron na década de 1980, que cursaron estudos na Facultade de Belas Artes de Pontevedra e que actualmente traballan en Galicia.\nOs rasgos comúns na súa obra plástica teñen que ver coa volta á figuración, utilizando expresións tradicionais, tais como a pintura, a escultura e o debuxo, ademáis da fotografía, ás que incorporan unha linguaxe actual e técnicas contemporáneas, con características orixinais e únicas, aportando desde un pensamento crítico traballos autorreferenciais vinculados á literatura, como é o caso de María Maquieira e Bea Saa, os referentes artísticos de Alba Fandiño, a reciclaxe en Alejandra Sampedro, a paisaxe urbana e noctuna de Alicia Muñiz, a temática relacionada coa muller e o seu papel na sociedade, claves na obra de Paulova, Gema López, Begoña Mumary e Verónica Vicente ou a fantasía na obra de Anabel Gaudioso.\nAs artistas da Xeración 80, a pesares da súa xuventude, manteñen unha personalidade e un estilo ben diferenciado que as leva a conformar un proxecto común no panorama artísico galego actual, que recupera a calidade técnica e a sensibilidade estética.


O Consello da Xunta autorizou o proxecto de Decreto polo que se declara a utilidade pública e se dispón a urxente ocupación dos bens e dereitos necesarios para a execución das obras complementarias ás actuacións que se están a executar de mellora e integración paisaxística do Camiño Inglés no polígono do Tambre, no concello de Santiago de Compostela.\nO decreto de utilidade pública comprende as expropiacións dos 20 predios necesarios para as actuacións de mellora do Camiño de Santiago Inglés ao seu paso polo polígono empresarial e ata o cruzamento de Meixonfrío, para o que se dispón dun orzamento de máis de 156.000 euros. E o levantamento de actas previas previse neste verán de 2019.\nAs actuacións no Camiño Inglés dividíronse en varias fases e neste momento o departamento de Infraestruturas da Xunta está a executar a primeira delas, no trazado do Camiño que atravesa o polígono industrial do Tambre polas rúas Galileo e das Mulas, e na que se atopa o cemiterio de Boisaca\nCun investimento de máis de 1,84 millón de euros, esta actuación da Consellería de Infraestruturas e Mobilidade reordénase e dignifícase fronte ao cemiterio de Boisaca e configúrase unha senda característica continua na marxe do peregrino, dotándoo dun espazo propio de seguridade que transmite a prioridade peonil respecto aos automóbiles.\nNa Vía Galileo esta configuración implica reordenar os espazos dedicados ao estacionamento de vehículos e, en consecuencia, retirar as liñas de aparcadoiro que se prolongan na marxe do peregrino e ordenalas na banda oposta. Deste xeito, para que haxa un mantemento do número global de prazas de aparcamento é necesario complementar a actuación con novas bolsas de aparcadoiro nas proximidades, e precisamente os terreos para estes novos aparcadoiros conséguense a través da expropiación que foi aprobada polo Executivo autonómico.\nO Goberno galego acordou así as expropiacións dos seguintes terreos, que se irá materializando a medida que se vaia avanzando coas distintas fases da actuación do Camiño Inglés.\nO departamento de Infraestruturas da Xunta tamén está a ultimar o proxecto da segunda fase, que inclúe a execución dos novos aparcadoiros e a conexión entre cemiterio e tanatorio por un importe estimado de 750.000 euros. A contratación das obras prevese para outono.\nEstas actuacións enmárcanse dentro da estratexia da Xunta para optimizar as entradas na capital de Galicia dos diferentes Camiños de Santiago, coincidindo co vindeiro ano santo 2021, para o que se traballa para acadar unha imaxe identitaria internacional común ao longo do Camiño, facilitando a dita percepción e diminuíndo a tensión de tráfico sobre o Camiño, así como favorecendo a mobilidade peonil nesta área ao priorizar o peregrino sobre o tráfico rodado.


Profesión de alto risco | Galicia Digital\nProfesión de alto risco\nJavier Espinosa, Ricardo García e Marc Marginedas os xornalistas que ganaron o X Premio José Couso da Liberdade de Prensa, teñen unha profesión de alto risco: son reporteiros de guerra, os que están no ollo do furacán para tomar nota e levantar acta do que acontece e contalo ao mundo. Cando cae un xornal nas nosas mans e lemos o que acontece nas zonas máis quentes , por exemplo, en Siria, non nos decatamos do risco que están a correr de cotío os reporteiros que escreben as crónicas, das condicións nas que traballan e a soidade na que viven moitas veces diante do perigo inminente. Camiñan polo corte da navalla, pola perigosa raia que marca a delgada liña vermella que separa moitas veces a vida da morte.\nMarc Marginedas non puido vir a Ferrol, pero si estiveron Javier e Ricardo que pasaron por un colexio para falar cos alumnos das súas experiencias coma xornalistas en situacións extremas. Os rapaces, malia non poder falar do secuestro, participaron nun intercambio de opinións que deixou ben claro a precaria situación pola que pasa a profesión de xornalista. Javier e Ricardo dixéronlles que o pensen dúas veces denantes de decidirse a estudar xornalismo e que o diñeiro que custa un master que o invertan en viaxar a un país e aprendan alí a súa historia in situ.\nLogo, se teñen a suficiente curiosidade e material, que o conten.\nAos mozos e mozas pereceulles curto o tempo. O Club de Prensa e o Colexio de Xornalistas tiñan para eles máis cousas na axenda.\nSempre é grato ter a uns xornalistas coma Javier e Ricard na distancia curta: paseando pola cidade, tomando un refrixerio en calquera terraza, almorzando, pero sobre todo escoitando os avatares vividos a traveso da súas dilatadas experiencias; un coma plumilla como a Javier gústalle dicir e outro coma fotoxornalista. Patearon máis de medio mundo na procura de contar o que acontece en lugares quentes, en guerras horribles onde sae a relucir a parte mais abxecta do ser humano. Javier xa estivo retido perante tres días en Sierra Leona (aquilo non foi precisamente un secuestro, di). Nada comparado cos seis meses de catividade en Siria.\nUnha das cousas que máis me chamou a atención na conversa que tiven cos dous xornalistas foi a presenza, logo de estar nunha zona de conflito bélico e moito máis logo dun secuestro de seis meses, do chamado síndrome post traumático. Perda de masa muscular, falta de apetito, ausencia do soño e cando dormes xorden pesadelos relacionados coas calamidades das que tes que dar testemuña. Un vivir sen vivir que dura un tempo indefinido e que a moitos lles custa superar. A Ricardo, que é máis novo que Javier, noteillo máis, as veces coa súa mirada perdida en horizontes remotos, coma si non saíra aínda do pesadelo. Son as secuelas dunha profesión, dun traballo de alto risco.\nOs compañeiros xornalistas de aquí preguntáronlles moitas cousas e eles insistiron que o máis importante é pensar na xente que verdadeiramente sofre nestes conflitos: a poboación civil, sobretodo os nenos., A guerra de Siria pode que se prolongue oito ou dez anos e deixará de ser noticia, como o foi Irak onde aínda segue a morrer xente todos os días. Pero somos como somos e buscaremos outros escenarios novos onde masacrarnos os uns aos outros, e eles e outros compañeiros estarán alí para contalo. Si.


OS PATEXEIROS: Formación, cursiño e Desexada\nEste fin de semán dou para moito nas filas patexeiras.\nSe o venres pola tarde achiquei a Desexada, e fun xunto con Francisco achicar e baldear a Balbina , o sábado tamén foi un día moi completo.\nPola mañán, dous patexeiros, Martiño e Palmeirán, asistimos en Sada ás Xornadas de seguridade no mar ANAVRE e Salvamento Marítimo. Alí nos atopamos con outros amigos como Mini e Arturo, do Clube do Mar de Ferrol, e con Ángel, un dos alumnos do curso de carpintaría.\nVarios ponentes falaron da seguridade no mar, de como traballa Salvamento Marítimo e con que medios conta, a Cruz Vermella dóunos unhas rápidas nocións de primeiros auxilios no mar, e náutica Vidal Sande fíxónos unha presentación-demostración dos medios de seguridade pasiva, chalecos, traxes, balsas, cos que deberíamos contar sempre. É moitas veces non o facemos.\nÓ final da mañán a Cruz Vermella fixo un simulacro de rescate no mar de tres náufragos voluntarios, con desplegue de balsas de apertura automática, lanzamento de botes de fume e bengalas.\nPara rematar tivemos a oportunidade de visitar un dos barcos de Salvamento Marítimo da Xunta de Galicia. A verdade e que quedei impresionado coa tecnoloxia electrónica que leva a bordo e ca impecable sala de máquinas. Non puden facer fotos daqueles dous impresionantes motores Caterpillar, cromados e impecables porque se me acabou a batería da cámara, pero impresionante é a palabra para definilos.\nÓ mediodía dirixinme cara a Lorbé para traballar un pouco na Desexada. Pensando que iba a seguir chovendo, empecei a pintar o empanetado que xa estaba rascado.\nLogo, sobre as 5, chegaría Miguel Marta e estivo lixando o resto das parrillas do empanetado.\nSobre as 6 da tarde levámoslle o picnic ós alumnos do cursiño de carpintaría, que estaban facendo o trancanil da banda de babor cara á popa.\nE fómonos cedo por compromisos familiares.\nOutro día, máis.\nPublicado por ASOCIACION CULTURAL MARIÑEIRA "OS PATEXEIROS" ás 11:11


Concello de Lugo | O luns dará comezo no Centro de Fingoi a oitava edición das Xornadas de achegamento ao tear tradicional e á artesanía de lá\nAs Xornadas desenvolveranse os días 10, 11, 12, 13 e 14 de xaneiro no Centro de Convivencia Fingoi\nO Concello de Lugo, dende a área de Benestar Social e Igualdade que dirixe Carmen Basadre, organiza no Centro de Convivencia de Fingoi e por oitavo ano consecutivo, as Xornadas de achegamento ao tear tradicional e á artesanía da lá.\nAs Xornadas están previstas para os días 10, 11, 12, 13 e 14 de xaneiro de 2011, e pretenden contribuír ao fomento do valor da nosa cultura entre os máis novos, favorecer o coñecemento das tradicións e colaborar a preservalas así como potenciar o desenvolvemento sociocultural da comunidade.\nNesta ocasión acadouse un nivel de inscrición en canto ao número de centros educativos e alumnas/os dos máis altos de todas as Xornadas, chegando a 240 participantes.\nTodas as alumnas e alumnos recibirán unha pequena introdución aos labores artesanais relacionados coa lá e co tear que se viñan desenvolvendo polas mulleres, sobre todo do rural, durante séculos. Posteriormente pasarán mans á obra nos teares tradicionais, a fiar e cardar a lá, etc… Ademais tamén poderán admirar os utensilios para facelo (teares, fusos, cardas, unha fiadora manual…) e algunhas prendas do enxoval doméstico elaboradas con eles.


Polo ventanuco: julio 2013\nMEAÑO ACLAMA Á BUMM NO SEU REGRESO TRIUNFAL (e VIIi)\nNOTA: ENTREVISTA "VIÑO DE AUTOR" EN "MEAÑOLEANDO"\nA BUMM sobre o escenario da Praza da Feira nada maís chegar e coa banda infantil el pirmeiro termo\nOnte martes 30 de xullo, ao fío xa da medianoite, regresaba a banda Unión Musical de Meaño depois de terse proclamado o pasado domingo campeona da sección primeira no “World Music Contest de Kerkrade”, onde competía con 18 bandas máis seleccionadas dos cinco continentes Unhas 800 persoas agardaban á formación na Praza da Feira nun recibimento onde non faltou de nada: música con gaiteiros e a banda infantil, pancartas, bocinas, globos, confeti, champán… A expedición apeábase dos autobuses ao final da Rúa Salnés e percorría a pé pola estrada, coa policía local mailos gaiteiros de Penaguda diante, os 200 metros ata a Praza da Feiras. Exultantes, entre cánticos de “campeones del mundo” e portando unha pancarta onde se podía ler “Unión Musical de Meaño, campións 1ª sección WMC Kerkrade 2013”, os 92 compoñentes entraron cunha ledicia desbordante na praza completando entre aplausos o corredor ata o escenario onde proseguía logo a festa durante case tres horas. Unha vez alí micrófono en man, o trombonista Juan Portela oficiou de improvisado speaker dando paso ao presidente Manuel Arosa, Manuel Lage “Gayoso”, a alcaldesa Lourdes Ucha, o director David Fiuza e outros, a maioría coa voz rota por tanto berro e festa. Mentras, abaixo, a banda infantil intercalaba pezas, ás ordes do veterano mestre Padín, outrora mítico compoñente da BUMM.\nMomento da entrada exultante ao pe das escaleiras da Praza de Feira\nO triunfo en Kerkrade supón todo un fito, non só para a formación meañesa, senón para toda Galicia por canto nunca antes unha banda galega conseguirá este triunfo, e só unha o lograra de toda España. E non só iso, senón o de ter gañado conquerindo a máxima puntuación das 200 bandas de tódalas seccións do certame, polo cal que recibíu o preciado “timbal de ouro”, amén de quedarse a tan só décimas do récord histórico de todo o festival. O director David Fiuza recoñecía que “este foi sin dúbida o logro máis importante da miña vida, e creo que o será por moitos anos, é o máximo ao que se pode aspirar cunha banda de música no mundo”. Un Fiuza que, unha vez no escenario pedía apoio para a BUMM e recalcaba que “un logro así só se pode conseguir nun pobo con xente tan nobre e con tanto amor pola música como é Meaño”.\nO momento máis emotivo da festa sobre o escenario vivíuse cando Juan Portela adicaba o triunfo aos presentes, a Jorge Domínguez e ás vítimas do accidente de tren en Santiago. O nome no rexidor finado “sin o cal non estariamos nós hoxe aquí” -dixo- foi interrumpido polo aplauso máis cálido e longo da noite. Acto seguido, na honra dos mortos de Santiago, gardouse un minuto de silencio que rematou coa enoación do himno galego por parte de tódolos presentes.\nLogo saudaron por seccións os 92 compoñentes da banda en Kerdrade, oficiando de speaker en cada unha o máis atrevido para presentar con doses de humor e inxenio aos seus compañeiros de corda. Ao momento non lle faltou nin a gracia nin o bico dalgunha parella sobre o escenario ao máis puro estilo Casillas.\nDavid Fiuza diríxese ao público\nJosé Padín, clarinete da banda desde que esta reapareceu en 1985, recoñecía que “si o pasado ano Lalín celebrou o seu cuarto posto neste misma sección de Kerkrade coma un triunfo imaxínate como podemos estar nós, e a ledicia máis grande nos meus 28 anos aquí”. “O certo -continúa- é que traballamos moi duro preparando o certame desde fins do verán de 2012, e estos días en Holanda os ensaios moi intensos. Ainda así algúns máis novos aínda tiñan forzas para festa polos corredores do hotel ata altas horas da madrugada, agás na última noite, nesa todos estaban moi concienciados e a partir da medianoite non se oíu un ruido.” Padín rememora o momento del fallo de xurado: “nada máis publicarse a puntuación nas pantallas -asegura- houbo un momento de confusión, pero David, que controlaba todo iso, enseguida foi consciente de que gañaramos e empezou a gritar, daquela todos nos desbordamos”. “Durante un par de minutos -continúa- todo foron berros de ledicia, pero desa os máis novos empezaron a chorar coa emoción, e iso nos contaxiou a todos, daquela eu díxeme: pois haberá que chorar, e así foi”.\nFrancisco Javier Morgade (dereita) xunto con Andrés Hay\nO anterior director Francisco Javier Morgade viaxou tamén coa formación a Holanda: “Aínda que non son natural de aquí -afirmaba- eu síntome de Meaño desde que dirixín esta banda e fun mestre da escola de música, polo que sempre que podo estou co eles. Gañar o festival máis importante do mundo coa banda que máis quero é o máximo ao que un pode chegar”.\nO director David Fiuza, ao quen se lle cantou o “Fiuza quédate”, foi agasallado cunha bandeira do WCM Kerkrade asinada polos músicos da banda. El recoñecía que o festival tiña para el a su dose de emotividade pola anunciada marcha en setembro “pero son ciclos da vida que un compre”. Sobre a motivación dos múscios no concerto en Kerkrade entendía que “a nosa adicatoria previa ás vitimas do tren de Santiago e o minuto de silencio que se gardou antes de empezar contribuíu a crear una atmósfera especial que axudou na concentración e na sensibilidade dos músicos á hora de interpetar e iso notábase”. “Certo -recoñecía- que nós iamos pensando en disfrutar e transmitir, non en gañar porque en Kerkrade hai moi boas bandas, incluso alguhas prefesionais, e foi unha verdeira sorpresa, pero Meaño merece isto e máis”.\nAQUÍ VOS DEIXAMOS ALGUNHAS FOTOS DA FESTA. Permañece atento, en vindeiros días publicaremos máis fotos de Kerkrade. Grazas a todos os que mantiveches aberto o Ventanuco nestos días, agardamos ter sido unha canle útil.\nA Praza 30 minutos antes.\n- Hai que estar guapo para a recepción, deixa que te peino\nPadín alecciona a un xoven compoñente da banda infantil\n- Non vos deixedes impresionar, vos tamén podedes facelo moi ben hoxe\nA banda entra bailando e cantando na praza: algarabía plena\nEn dirección ao escenario\n- Ei rapaza, que che trabo unha perna!\nSobre o escenario: "Caaampións do mundo... la ra la ra la...\nA banda en pleno sobre o escenario. Abaixo a banda infantil:\n- A ver Padín... empezamos, ou que?\n- Padín, Padín, Padín...!\nPadín, emocionado, mira ao escenario que o aclama\nManuel Lage "Gayoso" puxo a nota de humor\nO presidente Manuel Arosa diríxese ao público\nDavid Fiuza mostra o "timbal de ouro" e Juan Portela o estandarte ddo WCM Kerkrade\nEmpeza a presentación das diversas corrdas da banda...\n...e mentras tanto roda o cava...\nOutra panorámica co público ao fondo\nParte da corda dos clarinetes\nMotivo da camiseta na parte traseira\n- Vou camiño Ker - kra - de!\n- Somos o número un...\nPublicado por Tino Hermida García en 23:54 No hay comentarios:\n… o boom da bumm en holanda: campións!\nOs compoñentes da banda pousan nas rúas holandesas tralo éxito no WMC de Kerkrade\n- Victoria!!... Somos o número 1...!! Oé, oé oé...!!!\nA Banda de meaño CONSEGUE O PRIMEIRO PREMIO DO “WORLD MUSIC CONSTEST DE KERKRADE” (vi)\nCompoñentes da BUMM celebran o triunfo nas ruas de Kerdrade\nÉxito rotundo: a BUMM conseguíu hoxe domingo, 28 de xullo, o primeiro premio do “World Music Contest de Kerkrade”, considerado o auténtico mundial das bandas de música e que reúne cada catro anos a unha selección de 200 bandas de todo o mundo. Competíu na primeira división xunto con 19 formacións e obtivo trala sua actuación unha puntuación de 96,25 sobre 100, quedando segunda unha banda holandesa con 95,75 e terceira unha belga con 94,75. Nesta sección participaron bandas de países como Noruega, Alemaña, Inglaterra, Italia, ou Thailandia entre outras así como unha española de Ciudad Real (a banda de Membrilla). Fantástica actuación de banda de Meaño que, tanto na obra obrigada, "Extreme Beethoven" de Johann de Meij, como na libre "Os Caprichos de Goya" de Martínez Gallego, otivo a máxima puntuación.\nO director David Fiuza valoraba o éxito acadado: “aínda me costa creelo -afirmaba unhas horas despois-, estamos todos nunha nube, foi un éxito rotundo que non agardabamos, a satisfacción é enorme. Podemos dicir que somos campións do mundo durante catro anos que é o tempo que tardará en voltarse a celebrar este festival en Kerkrade”. Sin dúbida foi é o broche de ouro á fantástica labor deste xoven director de 28 anos, natural de Vila de Cruces que, está anunciado, deixa a BUMM o vindeiro mes de setembro e que se propuxera como gran obxectivo do seu proxecto levar a banda de Meaño a este certame internacinal.\nA banda meañesa era así hoxe noticia en televisións holandesas,algunhas das cales retransmiten os concertos en directo, e será mañán luns primeira plana de moitos xornais dese país. Á hora de adicar o premio o David Fiuza non dubidaba: “primero, aos músicos polo seu traballo -afirmaba-, non coñezo outra banda en Galicia que derroche tanta enerxía e tanta entrega nos ensaios e sobre o escenario, e non só por este festival senon durante estos sete años que compartimos, tanto é ese traballo que este premio non o paga; e despois, adicalo á memoria de Jorge Domínguez, sin o seu empeño non estariamos aquí, el foi quen puxo o apoio e a decisión para, cando houbo a posibilidade, traer a sua banda de Meaño a Kerkrade”.\nTamén a alcaldesa Lourdes Ucha, presente para o ocasión en Kerkrade, mostraba a sua satisfacción: "sentímonos tremendamente orgullosos polo premio e polo traballo exemplar da banda -aseguraba- son os grandes embaixadores de Meaño".\nO escenario no momento previo ao inicio dos concertos coa bandeira de Galicia\ncon lazo negro en lembranza da v´citicmas de Santiago\nA banda actuaba a las 9,30 de la mañana e, por certo a entrada para o quenda da mañán,valía 10 euros (15 pola tarde para ver a sección especial de bandas de concerto). Daquela hora o aforo do auditorio aínda non estaba completo polo cedo que era, pero mesmo o mestre holandés Marcel Van Bree, director titular da Banda Municipal de A Coruña que estaba presenciando o evento, recoñecía que, en comparación con edicións anteriores había máis público do habitual para ver a banda meañesa. Sin dúbida, amén da calidade, axudaba a emotividade do momento pola lembranza das víctimas do fatídico accidente de tren en Santiago. A petición da BUMM o auditorio gardou un respetuoso minuto de silencio, colocouse sobre o escenario a bandeira de Galicia con crespón negro e os músicos portaron lazos negros en sinal de loito. Ademáis, tal e como explicou o presentador en nun académico inglés antes de empezar o concerto era desexo da banda adicar a sua actuación á memoria das víctimas do accidente. A emotividade contaxiou aos músicos que completaron un concerto brillante, e afloraba logo a xeito de lágrimas nada máis coñecerse o fallo do xurado.\nNORABOA A TODOS...!\nAquí vos deixamos fotos do concerto e dos momentos posteriores. Engadiremos conforme transcurran as horas e nos vaian chegando\nA Banda de Meaño fai a sua entrada para participar no festival\nO público aplaude rala actuación da BUMM\nO director David Fiuza é entrevistado para unha televisión holandesa ante unha expedición emocionada\nPublicado por Tino Hermida García en 17:09 4 comentarios:\nEsta semana finou aos 76 anos José Rial Martínez, quen durante os últimos 38 anos fora o cura de Simes. Tamén o foi durante 28 de Lores, incluso durante un tempo tivo que exercer nas parroquias de Meaño e Xil. Con el foise o último crego de toda unha xeneración para o municipio de Meaño. El contaba que tivera unha infancia enfermiza que o levara a empezar a andar con 5 anos. Como cura calou na xente, fuxía de protagonismos e a humildade era quizáis a sua mellor virtude. Coa sua peculiar voz ronca, era o Louis Armstrong das misas, o fumador empedernido, o retranqueiro pausado… o pacificador. Non en van a el cabe darlle o méritos, de ter contribuido de xeito decisivo á paz social entre Lores e Paradela, logrando que superar un enfrontamento que se arrastraba na parroquia dende facía décadas. O próximo 4 de agosto facía 50 anos que se ordeara sacerdote. Simes preparáballe unha festa para esas bodas de ouro, unha data que din agardaba con emoción, pero á cal non puido chegar. Asomamos POLO VENTANUCO para lembralo a través do orixinal dunha entrevista feita con el o 24 de xullo do ano 2000 e publicada en Faro de Vigo con motivo de cumprir daquela os seus 25 anos como cura de Simes.\nPD.: Non deixes de ver novas fotos nas pestanas MEAÑOLEANDO\n(San Cristóbal en Dena) e NO RETROVISOR\nJose Rial Martínez\n25 anos de cura-párroco en Simes\nJosé Rial Martínez cumpríu as súas vodas de prata como cura-párroco de Simes o pasado domingo. Os veciños non quixeron deixar a oportunidade de rendirlle unha cálida homenaxe que se pechou cun almorzo de confraternidade con 150 persoas nun restaurante da zona. Nacido en Hío (Cangas) fai 63 anos e orfo dende os 3, Rial Martínez decantouse polo sacerdocio dende novo, vocación na que leva agora 37 anos. Simes atouno definitivamente, aquí chegou fai 25 anos para exercer con párroco e aquí quere rematar a súa vida de sacerdote "ata que o corpo aguante".\nJosé Rial no despacho da sua rectoral de Simes en marzo de 2010. Foto: Iñaqui Abella\n"SIMES ATOUME POLA AFABILIDADE DA SÚA XENTE"\n- ¿Que sigñificou para vostede a homenaxe do domingo?\n- Foi algo emocionante e do que me sinto moi satisfeito. Verdadeiramente cando os veciños se lembran así dun, nunha data tan sinalada, é para sentirse orgulloso da parroquia onde un pasou os últimos 25 anos como sacerdote; e tamén é un síntoma da boa convivencia e da paz social que vive a parroquia en sí.\n- ¿Que foi o que lle levou no seu día a decantarse polo sacerdocio?\n- Ós tres anos quedei orfo de pai e nai, alá en Hío, onde nacín. Foi daquela cando o cura da parroquia veciña de Aldán, don José, fundou un colexio en Vigo para nenos orfos, chamado "Colegio de Huérfanos del Mar de Panjón", e como o meu pai morrera afogado no mar, don José acaboume levando para aquel colexio. Co tempo, alí, empecei a pensar que xa que don José fixera algo por min empezaba a ser hora de pagarlle a débeda e facer algo cristiano polos nenos. Foi así como empecei a prantexarme o sacerdocio, carreira que acabei estudidando. Cursei Humanidades en Tui, e logo filosofía e Teoloxía en Santiago. E cando rematei en 1963 pedín un cacho de mar.\n- ¿E conqueríuno?\n- A boa fe que sí, nomeáronme coadxutor da parroquia de Beluso, coa condición de atender tamén a illa de Ons. No inverno soplaba un vento terrible na illa, que facía moito ruído; elo explicoume o por que a xente de Ons falaba tan alto. Logo, en 1966 destiñáronme, tamén como coadxutor, para Cabo de Cruz en Boiro, onde estiven catro anos. Finalmente en 1970 o arzobispado convocou un concurso para optar a unha serie de parroquias que quedaban vacantes e eu pedín como primeira opción esta de Simes na que estou hoxe.\nIgrexa romántica de Santa María de Simes\n- ¿E por que este rincón do Salnés que, propiamente, non ten mar?\n- Porque era o mais cercano ó pobo onde nacín. Certo que non ten mar, pero está moi preto. Pronto o calor e afabilidade das súas xentes atoume a esta parroquia e fixo que non me replanteara xa nunca outro destiño, e a boa fe que en ningún momento me ten pesado porque eu, o "José Rial" que se dí, caín ben.\nCo tempo fun sumando outras parroquias da que me tiven que ir facendo cargo: no 82 Lores, no 91 Xil, que agora non teño, e no 97 Meaño trala marcha do que hoxe é vicario José Soneira. Das tres estou moi satisfeito, sei que través delas e das súas xentes fíxenme máis sacerdote. Penso que son o que se dí un cura con sorte: estou a gusto no lugar onde vivo e teño as tres parroquias nun radio de dous quilómetros no concello de Meaño, o que hoxe é un privilexio.\n- ¿Que foi o mellor e o peor destos 25 anos?\n- O mellor foi a entrega, a servicialidade do pobo cristiano en tódolos lugares onde estiven. Concretamente en Simes lembro dun xeito especial, con agarimo e ata con emoción como cando viñen en 1970 a rectoral estaba derruida e tiven que vivir durante ano e medio na casa dun veciño. Pero ó pouco o pobo, por conta toda del, remodelou por completo a vella casa para darme un teito propio baixo o que vivir. Este feito e atoume definitiva-mente á parroquia e fíxome ver en seguida a calidade e cariño das súas xentes.\nO peor foi os momentos de soedade que che tocan vivir como sacerdote, si ben eu sempre procurei esquivalos buscando a compaña dos veciños. E tamén algún enterro vivido en Simes, sobre todo cando se trataba dunha persoa xoven; lembro de xeito especial a morte da xoven Sara Souto Besada, alá nos anos 70, que finou con tan só 16 anos [o seu rostro non oculta á emoción ao lembrar o momento durante este intre entrevista]; confeso que aquel día moito chorei.\n- Vostede que vivíu en plena madurez como sacerdote o tránsito do franquismo á democracia, ¿que transformacións importantes percibíu na Igrexa a nivel parroquial?\n- Percibín moitas. A nivel eclesiástico e como parte positiva liberámonos dunha serie de cargas como a sotana, actos relixiosos demasiados tristes, o latín... Pero tamén coñecemos transformacións negativas, sobre todo no referente á xuventude que abandoa as igrexas motivada, penso eu, polos cambios de horarios de diversión que se viven coa democracia; hoxe o normal é que a xente xoven chegue o sábado ás seis da mañán, e sendo así eu comprendo que o día seguinte, que é domingo, non estén para acudir á misa, é algo normal.\nPero tamén creo que se trata dunha idade transitoria porque o home é un animal relixioso, e como tal sempre acaba voltando á súa espiritualidade e á Igrexa.\nFOTO HISTÓRICA: José Rial, a dereita de todo, cooficiando nunha misa en Meaño nos anos 80.\n(Terceiro pola esquerda -o máis ancián-, D. Desiderio, cura parroco de Meaño)\n- Para vostede, que xa coñeceu moito, ¿que opinión lle merecen temas como a falla de vocacións relixiosas ou a polémica que semella haber con declaracións sobre a conveniencia do matrimonio ou parellas de feito por parte dalgúns dirixentes políticos?\n- A falla de vocacións é un problema moi complexo e con solucións difíciles. Pero no mundo de hoxe, onde o matrimonio ten un fillo ou ó sumo dous, é normal que non pensen neles como futuros sacerdotes senón en continuadores da descendencia familiar.\nSobre o matrimonio ou parellas de feito o que digo e que eu respeto tódalas libertades de cada quen, aínda que non esté dacordo con elas. Pero a relixión cristiana non debe collerse por trozos, ou se está ou non se está, cada quen deben saber o lugar que ocupa. A pesar de todo eu trato con xentes de toda condición, figúrate que algúns dos meus mellores amigos aquí non pisan a Igrexa, pero eso non quita para que poida compartir bos momentos con eles.\n- Os sacerdotes xubílanse con 70 anos, ¿vostede optará pola xubilación ou continuará daquela?\n- Dada a situación actual de falla de sacerdotes non penso na xubilación, faremos un pouco como di San Pablo e continuaremos mentras o corpo aguante.\n- Dígame unha recomendación para un cura que empeza.\n- Oración e entrega total á parroquia.\n- ¿Con 63 anos téñense proxectos futuros para as parroquias?\n- Sí. En Meaño gustaríame rematar a restauración da rectoral, algo que en Lores tamén penso que habería que facer. Con respecto a Simes... quixera ver antes de finar unha estrada Samieira-Castrelo digna, porque créeme Simes meréceo polo pobo acolledor que é. Ogalla as tres parroquias vivan como si foran unha.\n- E si voltara a nacer sería...\n- Cura de novo, seguro.\nMEAÑO ACLAMA Á BUMM NO SEU REGRESO TRIUNFAL (e VII...\n… o boom da bumm en holanda: campións!Os compoñent...\nEsta semanafinou aos 76 anos José Rial Martínez, q...


Xel de clareamento dos dentes - Denta Seal\nComo usar dentes branqueamento xel\nXel de clareamento dos dentes\nBranca e fermosa dentes é o soño de moitas persoas. Aquí só non todo o mundo é capaz de preservar a beleza dos dentes, e non toda a natureza dotou o esmalte branco. Co tempo, a superficie da dentición ocorre placa cores escuras son tamén os depósitos de pedras. Con todo, a constante procedemento de limpeza dos dentes no dentista oficina son moi caros e non todos poden pagar. Polo tanto, nestes casos, pode utilizar especial xel de clareamento dos dentes. Estes fondos teñen un baixo custo e sinxelo de usar. A principal cousa que precisa para examinar as súas características e recomendacións para o seu uso.\nXel de clareamento dos dentes están en alta demanda entre as persoas de diferentes grupos de poboación, idade, sexo. Isto é debido ao feito de que estes fondos teñen alta dispoñibilidade, eles son moi fáciles de usar, e o resultado é visible xa despois de algunhas aplicacións. Outra vantaxe importante destes fondos é o seu alto custo, que é moito menor que o profesional dental limpeza esmalte do dente.\nImportante! A principal acción de branqueamento xel é o contido do compoñente principal é o peróxido de hidróxeno. Incluído en este compoñente, o osíxeno subministrado en profundidade o esmalte do dente, o resultado é un activo reacción química que leva ao branqueo de esmalte.\nSe usar unha peróxido, que pode ter aumentado danar tecido dental e a súa rápida destrución. Polo tanto, o branqueamento compostos, ademais de peróxido de hidróxeno incluír outros elementos que protexen o dente estrutura da agresiva influencia de peróxido. Por esta razón, o branqueamento xel non se recomenda a aqueles que teñen sensible dentes.\nTamén están dispoñibles xel de clareamento, que como o básico substancia usada peróxido de carbamida. Este compoñente ten unha alta actividade como peróxido de hidróxeno, polo que o efecto despois de usar estas ferramentas poden vir máis tarde. Pero iso significa con esta compoñente non causar efectos secundarios como aumento da sensibilidade dentes, sangramento nas enxivas.\nO contido de peróxido de hidróxeno en todas as branqueamento produtos non é máis que 4-9 %, e peróxido de carbamida – 12-15 %. Ademais, a composición do branqueamento xel pode conter outros elementos:\nAs indicacións de branqueamento xel inclúen as seguintes condicións:\nNormalmente, en presenza de síntomas anteriormente son o uso de axentes de branqueo debe nomear a asistir dentista. El que atopar o dereito xel que non vai causar efectos negativos.\nNon se recomenda o uso de axentes de branqueo en presenza dos seguintes lecturas:\nAsegúrese antes de usar whitening xel, ten que estudar o manual de instrucións. Moitas veces, reaccións alérxicas e outros efectos secundarios xorden debido a non-conformidade coas regras de uso.\nUn certo principio do uso de estes fondos non existe. Normalmente, os fabricantes indican que o usuario varias formas de aplicar xeles. Xeles están dispoñibles en diferentes paquetes, de xeito que cada ferramenta está conectado diferentes manual. É necesario destacar tres formas de uso de xel de clareamento:\nO máis frecuentemente utilizado este método porque é moito máis fácil de producir, aínda que reduciu o risco de que o xel nas enxivas e ofrece resultados positivos case despois de que o primeiro tratamento. Boca gardas son moi raros, estes produtos só poden ser utilizados para altamente contaminados dente liña. Ás veces, os xeles pode combinar co pegar para limpar os dentes, pero facelo o máis raramente posible é recomendable, porque durante este método de aplicación é o aumento de risco de danos á estrutura do esmalte. Ademais, este método inconveniente de usar solución de clareamento, tamén se pode calcular unha dosificación incorrecta.\nAlgúns consellos útiles\nDurante a aplicación de axentes de branqueo non sentir os efectos secundarios e desagradable outros problemas que coidado e completamente estudo instrucións de uso.\nAsí, acadar o efecto\nO efecto da aplicación de xeles especiais para clarear os dentes é causada polo contido de peróxido de hidróxeno. Moléculas de osíxeno activo este compoñente é capaz de penetrar profundamente no tecido. Debido á reacción química que ten lugar entre o peróxido e os compoñentes orgánicos do esmalte, alcanzou un raio de superficie unidades de zygomatic arcos.\nPor que non usar o peróxido na súa forma pura? O feito de que é capaz de causar danos irreparables para a saúde dos seus dentes. Na fabricación de produtos farmacéuticos de uso especial fórmula que calcula a porcentaxe de substancia activa con outros compoñentes. O contido dos profesionais xeles outros ingredientes para protexer o esmalte do agresivo.\nEstética tratamento: prexudicial para a saúde?\nO uso de xel para esmalte brillo se refire a unha substancia química método de influencia. Expertos din que, actualmente, o máis seguro e eficaz de métodos recoñecidos pola láser e de ultrasons procedementos. Eles proporcionan unha excelente sostible resultados.\nTodas as versións de tratamento químico dos dentes, teoricamente, non reforzo deles. Con todo, a tecnoloxía moderna e innovadora fórmulas permiten reducir o agresivo influencia dos reactivos sobre a estrutura da capa protectora. Mellores dentes branqueamento xel a droga que é recomendado para persoas con sensibilidade dentes. El ten unha acción suave, realizando a súa función de eliminación de manchas de superficie.\nAs vantaxes e debilidades da tecnoloxía\nCada un dos tipos de dar un branco sorriso ten os seus pros e contras. Antes de iniciar o proceso, é necesario estudar a eles. Estes factores han determinar a viabilidade de manipulación.\nAs vantaxes de xel activos:\nA principal vantaxe da tecnoloxía cren a súa mobilidade. O desenvolvemento de fondos especiais permitido para levar a cabo procedementos estéticos, non só na clínica pero na casa.\nO xel de branqueamento dos dentes non é prexudicial para a saúde. Modernas fórmulas de proporcionar seguridade a través estrutura e consistencia ferramentas. Ideal viscosidade elimina a entrada de substancias nas membranas mucosas.\nMedicamentos destinados para uso profesional, permiten iluminar o esmalte ata 8 tons. Ferramentas para uso doméstico ten unha menos perceptible resultado. A diferenza é debido ao interese da substancia activa.\nOutra vantaxe de drogas é o seu prezo accesible. Láser e de ultrasons tecnoloxía custo pacientes unha cantidade substancial.\nInferior en eficiencia do innovadoras estética técnicas.\nDentes branqueamento fai un longo período. Nalgúns casos, o fabricante recomenda para utilizar o produto por un período de seis semanas a diario.\nXeles só clarear esmalte. Eles non teñen un impacto sobre os recheos ou artificial coroas.\nA droga moitas veces provoca molestias para as persoas con sensibilidade dentes.\nRequire máis uso para aquelas persoas que fuman, beben té forte ou café.\nMesmo o mellor método de tratamento estético pode machucar, se non ler as instrucións. Moitos efectos secundarios e reaccións alérxicas fixo sentir precisamente por mor da incorrecto uso de xel.\nFactores que prohibe manipulación:\nA idade de 16 anos.\nAs enfermidades periodontais na fase aguda ou grave formas de estas enfermidades.\nMoi fino o esmalte.\nIntolerancia Individual de calquera compoñente.\nRachaduras, lascas ou outros danos unidades zygomatic arcos.\nA presenza de recheos, coroas sobre a fronte tramo.\nCorrección de anomalías da dentición soporte de sistemas.\nQue a buscar ao elixir produtos\nTodos os produtos químicos son considerados seguros só se a correcta aplicación. A cuestión da elección de drogas, tendo en conta as características individuais da persoa, moi importante.\nConsellos de expertos:\nTen que usar o produto, dado o tipo e condición do esmalte.\nA preferencia é produtos que ofrecen bos resultados en un curto espazo de tempo de exposición. Normalmente, estes fondos son máis caros que outros xeles.\nPara a compra de bens comprobada marcas, que fixo unha boa mostra.\nComo usar un dentes branqueamento xel? En primeiro lugar, seguindo rigorosamente as instrucións, cada unha das drogas é a súa propia.\nA droga é liberada en forma de un lapis, é aplicada a unha superficie seca unidades da gama. Dentro de poucos minutos é absorbido. Para conseguir o efecto é o suficiente para aplicar o produto de dúas veces ao día durante dúas semanas. Despois de usar se recomenda para comer ou non para realizar a hixiene, limpeza por horas.\nUn bo resultado obtense cando usando un especial dental cap. En cada cela que quere engadir unha pinga de medios e ben poñer o dispositivo en a mandíbula. Hai día e noite sesións. Recentemente, a popularidade dos procedementos que implica contacto mínimo co reactivos.\nAplicando o tema método de tratamento, é necesario para eliminar a posibilidade de entrada de produtos químicos para o esófago e membranas mucosas da boca. O curso ten unha duración dependerá do grao de escurecemento da capa superior, o medio escollido e o resultado desexado. Ás veces, pode chegar a un mes e medio.\nO uso de dentes branqueamento xel baixo unha lámpada especial adoitaba ocorrer só en consultorios odontológicos. Moitas marcas que ofrecen agora os pacientes para facer o seu sorriso fermoso, a través da compra de un conxunto de casa estética tratamento. Inclúe o xel, e un mini lámpada.\nPara realizar o proceso correctamente, ten que primeiro limpar os dentes da tarxeta, a continuación, trata-los a un endurecemento composición. Despois, no recreo da tapa, aplique o xel e poñer-los na súa boca. Incluír o dispositivo e ter a sesión.\nA aplicación dos dentes branqueamento xel agora está gañando popularidade, debido á eficacia, simplicidade, a dispoñibilidade do procedemento. Nótese que só cumprimento de todas as normas de uso, a elección correcta da concentración dos medios dá unha garantía de seguridade.


Fabricación e fábrica de chapas de aceiro inoxidable de China Huaxiao\nCapacidade de aceiro inoxidable sino sobre follas de aceiro inoxidable de cores\nchapas de aceiro inoxidable de ouro rosa,\nchapas de aceiro inoxidable douradas,\nchapas de aceiro inoxidable de ouro café,\nchapas de aceiro inoxidable,\nchapas de aceiro inoxidable vermello viño,\nchapas de aceiro inoxidable de bronce,\nchapas de aceiro inoxidable de bronce verde,\nchapas de aceiro inoxidable roxas,\nchapas de aceiro inoxidable negro,\nchapas de aceiro inoxidable azuis,\nChapas de aceiro inoxidable champaña,\naceiro inoxidable revestido de titanio,\nAceiro inoxidable de cor Ti\nDescrición sinxela das follas de aceiro inoxidable de cores\nVantaxes da chapa de aceiro inoxidable de cores\nA súa cor está dispoñible para dourado claro, amarelo, amarelo dourado, azul zafiro, armas ilegais, cor, marrón, cor nova, circonio dourado, bronce, rosa, champaña e unha variedade de chapas de aceiro inoxidable decorativas noutras cores. A folla decorativa de aceiro inoxidable de cor ten as vantaxes dunha forte resistencia á corrosión e altas propiedades mecánicas; a superficie da cor prolóngase e non desaparece, a cor cambia co ángulo do ton claro, etc. Ademais, a capa superficial de cor da folla decorativa de aceiro inoxidable de cor é resistente á temperatura de 200 "e a súa resistencia á corrosión ao sal e á pulverización é mellor que o aceiro inoxidable normal, a boa resistencia ao desgaste e o bo rendemento son equivalentes ao rendemento da capa de folla revestida de ouro.\nIntrodución do procesamento de cor para chapa de aceiro inoxidable\nO proceso de fabricación dunha chapa de aceiro inoxidable de cor non se recubre simplemente cunha capa de axentes de cor na superficie do aceiro inoxidable, que pode producir cores ricas e vibrantes, senón que se consegue mediante procesos moi complexos. Na actualidade, o método utilizado é a coloración por oxidación do baño ácido, que xera a capa transparente de películas finas de óxido de cromo na superficie de aceiro inoxidable, que producirán diferentes cores debido ao diferente espesor da película cando a luz brilla por riba. O procesamento de cor para o aceiro inoxidable inclúe sombreamento e o tratamento de duramáter en dous pasos. O sombreado lévase a cabo na ranura da solución de ácido sulfúrico cromo quente cando o aceiro inoxidable está mergullado; xerará unha capa da película de óxido na superficie cuxo diámetro ten só un por cento de espesor do pelo. Co paso do tempo e o espesor aumenta, a cor da superficie de aceiro inoxidable cambiará constantemente. Cando o espesor da película de óxido varía de 0,2 micras a 0,45 m, a cor da superficie de aceiro inoxidable amosará o azul, o ouro, o vermello e o verde. Ao controlar o tempo de remollo, pode obter a bobina de aceiro inoxidable desexada. Despois do procesamento subdural, pódense xerar o cátodo, o óxido de cromo e outros compostos estables. Non só enche os pequenos poros da película de óxido, senón que tamén mellora a resistencia ao desgaste, á corrosión e á calor da película de óxido, o que fai que o rendemento xeral do material mellore moito.\nA folla de aceiro inoxidable de cor aplícase amplamente en moitos campos.\nA resistencia á corrosión e resistencia ao desgaste da superficie do produto de chapa de aceiro inoxidable coloreada é máis forte que o aceiro inoxidable normal, que pode soportar máis de dez anos de corrosión e decoloración por pulverización salgada durante máis de 30 anos por radiación UV. O corpo principal intégrase coa capa colorante, mantendo a estrutura básica e o rendemento do aceiro inoxidable orixinal, que pode procesar o moldeado convencional e o estiramento. A superficie de coloración presenta unha cor brillante, un acabado suave, forte, elegante e outras vantaxes. A folla de aceiro inoxidable de cor aplícase amplamente en moitos campos, que se poden empregar en ascensores, ferraxes e electrodomésticos, electrodomésticos de cociña, armarios, decoración arquitectónica, letreiros publicitarios e produtos de primeira necesidade, etc. O valor dos produtos mellora moito, o que ten unha importante vantaxe competitiva no mercado.\nAnterior: chapas de aceiro inoxidable pulido\nSeguinte: chapas de aceiro inoxidable en relevo\nChapa de aceiro inoxidable en cor\nChapa de aceiro inoxidable de cores\nAceiro inoxidable de cor dourada


O CONCELLO DE LUGO DEFENDE O IES AS MERCEDES ANTE A DECISIÓN DA XUNTA DE CONVERTILO NUN CENTRO INTEGRADO DE FP\n20/3/2013 O Goberno Local acusa ao PP de improvisacion con respecto ao colexio do Sagrado Corazón\nO Alcalde de Lugo, José López Orozco, amosou hoxe a súa preocupación polos planes da Consellería de Educación para reducir o IES As Mercedes a un centro integrado de Formación Profesional e defendeu a continuidade do centro tal como funciona agora.\nO Alcalde destacou que esta medida non foi consultada coa comunidade educativa dun centro escolar que non só “funciona moi ben, senón que recentemente foi eloxiado polo propio Conselleiro de Educación” nunha visita ó propio centro escolar.\n"A qué vén esto?" preguntouse o Alcalde, que tamén amosou a súa inquedanza polo futuro dos alumnos e dos profesores do IES As Mercedes. López Orozco interrogouse ademais por "cal cai ser o futuro do ensino cando se fan estes cambios nun centro que funciona tan ben".\nNeste mesmo sentido, se expresou o portavoz do Goberno Local, Luis Álvarez, que se mostrou sorprendido pola noticia e que non entende os cambios de decisións que toman na Xunta, xa que “hai poucos días estaban felicitándoos polo traballo en todos os grados da ensinanza e hoxe dín que secundaria e bacharelato van desaparecer do centro sen explicar para onde van ir tanto o alumnado como o profesorado”.\nColexio Sagrado Corazón\nO Portavoz do Goberno Local e Concelleiro de Urbanismo tamén se referiu a que “o PP de Lugo é un ente independente do seu partido xa que está falando dun novo colexio no Sagrado Corazón sen valorar en ningún momento a posibilidade de rehabilitación do edificio actual”. Sobre este aspecto, Álvarez, falou da evidente improvisación que fan os populares porque “primeiro propoñen facer un novo colexio pero danse conta de que vai quedar un edificio abandonado igual que no barrio da Residencia e inventan outra solución sen pensala”.\nLuis Álvarez incidiu na improvisación do grupo municipal do PP xa que propoñen, que o Concello compre os terreos a unha entidade financieira rescatada con diñeiro público para facer un centro sociocultural, “e propóñeno os mesmos que están criticando continuamente ao Concello por ter un exceso de edificios municipais e por rehabilitar outros como o Vello Cárcere”. Así, preguntouse “¿con que discurso nos temos que quedar, co de manter as infraestruturas ou co de tirar todo e construir?” sinalando que non entende “cómo é posible que o PP teña unha mensaxe tan distinta no barrio da Residencia e no do Sagrado Corazón porque nun lado si e no outro non?”


Abre o prazo de inscrición nun Curso de Monitor de Ocio e Tempo Libre na Axencia de Colocación - Comarcas na Rede\nHomeLouriñaMosAbre o prazo de inscrición nun Curso de Monitor de Ocio e...\nImpartirase os sábados e domingos do 23 de abril ao 26 de xuño\nO obxectivo xeral desta acción formativa é capacitar ó alumnado coa formación suficiente para desenrolar actividades de lecer e tempo libre tanto culturais como deportivas ou ao aire libre, en entorno urbano ou na natureza.\nOs obxectivos específicos son formar unha personalidade que sexa capaz de transmitir motivación para adquirir hábitos, coñecementos e técnicas para desenrolar labores con nenos/as e xoves no mundo do tempo libre. Promover o traballo en equipo en tódalas actuacións educativas que se van realizando. Traballar ata un modelo de sociedade e de persoa no que predominen uns determinados valores: solidariedade, tolerancia, independencia, cooperación… Aprender os diferentes métodos de traballo que se utilizan cos/as nenos/as. Coñecer as propias funcións dos profesionais e recoñecer a influencia das propias actividades de ocio e tempo libre no ámbito educativo. E asimilar todas as tarefas aprendidas ó longo do curso de temas tan diferenciados como a educación ambiental, a Psico-socioloxía, a animación e a expresión creativa, ademais da educación para a saúde.\nO curso conta con parte teórica e práctica. A teórica ten 200 horas de duración e a práctica 150 horas.\nPoden participar todas as persoas maiores de 18 anos sexan ou non do Concello de Mos. Para facer o curso é preciso ter o graduado escolar o a certificación de cursar a Educación Secundaria Obrigatoria.\nO curso impartirase na Axencia de Colocación do Concello de Mos e dará comezo o día 23 de abril e rematará o 26 de xuño do 2022. A formación será combinada (presencial 105 horas e online 95 horas). Sábados de 9 a 14 h e 16 a 21 h, formación presencial. Domingos de 9 a 14 h e 16 a 21h formación online (agás o 26 de xuño que haberá sesión presencial).\nO prezo xeral de matrícula é de 250 euros; e 200 euros para estudantes, desempregados ou con Carné Xove.\nmonitor de ocio e tempo libre


Os estudos de ebanistería dotan ao alumno dos coñecementos necesarios para desenvolver o seu labor profesional no ámbito da restauración, o mobiliario ou na artesanía da madeira.\nNo seu proceso de formación, o ebanista edúcase no rigor técnico e a sensibilidade plástica para construír e elaborar mobiliario e pezas de calidade técnica e artística, a partir do propio proxecto ou dun encargo profesional determinado. E tamén colaborar co conservador restaurador para a restauración de elementos de ebanistería artística, a partir das instrucións e/ou documentación elaborada por conservadores restauradores de bens culturais.\nO Ciclo Técnico Superior de Artes Plásticas e Deseño en Ebanistería Artística organízase, en dous cursos académicos e prácticas en empresa.\nAo termo da formación o alumno recibe o título de Grao superior dos ensinos profesionais de Artes Plásticas e Deseño que posúe carácter homologado e recoñecemento oficial en toda Europa.\nOu acceso ao ciclo é directo para aqueles alumnos que cursasen ou Bacharelato Artístico, mediante proba específica para vos que procedan de 2º de Bacharelato, Técnicos Superiores e FP2 e a través de proba xeral e específica para alumnos que superen os 19 anos, sen titulación previa.\nMateriais e tecnoloxía da madeira\nTaller de ebanistería I\nProxectos de ebanistería I\nTaller de ebanistería II\nProxectos de ebanistería II\nPrácticas en empresas estudos e talleres\nÁlvaro Blanco Vázquez\nProfesor de Fabricación e Instalación de Carpintería e Moble.\nCatedrática de Artes Plásticas e Deseño pola especialidade de Volume.\nLicenciada en Belas Artes pola Universidade Politécnica de Valencia.\nMestre taller do Moble. Graduado en Artes. Especialidade Deseño do Moble.\nLuis Prados Lence\nTítulo Superior de Deseño, especialidade Gráfico.\nTécnico Superior en Desenvolvemento e Aplicación de Proxectos de Construción.\nCertificado Nivel Avanzado C1 Lingua Inglesa, Escola Oficial de Idiomas.


Inicio - A Casa da Triga My title page contents\nA túa casa desde 1927\nGoza das nosas carnes, embutidos, ensaladas, conservas e ata comida vegana\nA nosa extensa carta de viños tintos, brancos e rosados será quen de convencer o teu padal\nCARTA DE CERVEXAS\nTemos moito amor polas cervexas «comerciais» e artesanas. Unha gran variedade de lúpulos agarda por ti\nA bebida do momento non podía ser allea á nosa carta. Velaquí unha amplísima variedade\nSaborea un dulce final cos nosos postres caseiros. Deliciosos postres artesanos, frescos, galegos e ata venezolanos\nA Casa da Triga é un enlace directo coa historia de Ponteareas. Corría o ano 1927 e abría (no baixo do local que ocupamos actualmente) unha taberna das de sempre, das que tiña de todo!!! Vendíanse conservas, xabón de lagarto, aceite e viño a granel, tabaco, fariña, legumes e moitas cousas máis.\nPero sobre todo era un punto de encontro, no que tomar unha boa taza de viño da casa ou unha cervexa acompañados das tapas e pratos da cociña clásica destes lares.\nDespois de que no ano 1986 pechase a histórica taberna que ocupaba o baixo e que tiña este local actual destinado a salón para comidas, reabriu alá polo ano 1995 a Nova Casa da Triga.\nLogo de pasar por varias xerencias, desde o 2016 está en mans dun rapaz de Pías que logrou recuperar parte da historia e do espíritu que acompaña a este recuncho da Praza Maior, sendo ese lugar no que disfrutar comendo, bebendo e barrenando.\nPandilla na Casa da Triga alá pola década dos 60 · Foto Souto\nNon somos unha VIÑOTECA, pero temos moitos viños. Por copa, por botella ou para levar. Non somos unha VERMUTERÍA, pero temos moitos “vermuts”.\nNon somos unha XAMONERÍA, pero temos bo xamón e queixos. Non somos unha TENDA DE CONSERVAS, pero temos as mellores para que consumas aquí ou merques para levar. Non somos un LOCAL VEGANO, pero temos varias opcións para os que siguen esa filosofía de vida. Non somos unha TAPERÍA RESTAURANTE pero poderás xantar ou cear con nós como na casa.\nsó o mellor\nIngredientes frescos, amor na cociña\nGústanos o que facemos, facemos o que nos gusta. Tanto ten a orde das palabras sempre e cando se vexan acompañadas dunha especial atención nos ingredientes a cociñar\nOfertas na tenda\nLévate as nosas cervexas a túa casa ou sorprende cun agasallo\nDisfruta dos nosos packs de cervexas artesanas para levar. Precios moi especiais para disfrutar na túa casa. Podes mezclar as marcas como prefiras. Faite con el!\nOs nosos postres na túa casa\nDisfruta da ampla variedade de sabores dos nosos postres 100% caseiros. Ademais de poder disfrutalos aquí, tamén poderás levalos para casa.\nChouriciños en conserva «Marisco de Cortello»\nEstes chouriciñoas elabóranse con carne magra de porco de primeira calidade, pementón, viño albariño e aceite de oliva. É o aperitivo perfecto, só hai que abrir a lata e listo!\nPrezos especiais por caixa\nTemos unha ampla bodega con prezos especiais para levar ben sexa por botella ou caixa\nCoñécela? Probáchela? Un produto moi especial que se fai en España froito dunha tradición canadiense. Disfruta o elixir de 20 mazás\nFoie de Bacallao\nUn produto diferente que podes probar da nosa carta ou tamén levalo á túa casa por un atractivo prezo.\nCando pase toda esta «peste» iremos anunciando nesta sección as diferentes actividades culturais e musicais. Non deixes de seguirnos tamén nas redes sociais\nTodos os dereitos reservados © 2020 A Casa da Triga\nOla! Unha reserva? Cóntanos!


Un 2013 mellor do que nos anuncian | Galicia Digital\nUn 2013 mellor do que nos anuncian\nAs datas nas que nos encontramos, veñen obrigarnos a facer un balance do ano que remata e previsións ou alomenos bos desexos para o que vai comezar, adoitándose representar ao ano que remata coma un vello cangado por todos os achaques, e ao que está a punto de chegar como un neno que vai dar os seus primeiros pasos pola vida.\nE expresamos a coñecidos e amigos o desexo dunhas felices festas e un aninovo cheo de venturas.\nPero se todos os cambios de ano son considerados ocasións especiais, neste no que nos encontramos moito máis polas circunstancias que nos envolven, económicas e sociais, sendo imposible disociar os dous aspectos que se nos presentan trabados de maneira que se supón definitiva.\nRemata un ano no que aos cidadáns de a pé nos parece que o goberno central non parou de dar paus de cego. E somos xa poucos os que conservamos o desexo de que saiban o que están facendo, xa que non lles falta formación nin a información precisa para saber como vai responder o país a todas as súas decisións.\nRemata un ano no que o paro non deixou de medrar, as cifras de produccións, de vendas, de facturación das empresas non deixaron de baixar, e os comercios que pechan en todas as xeografías urbanas do país foron incontables.\nRemata un ano nos que os conflictos non deixaron de aflorar, fose pola economía en xeral, polas preferentes, polos desahucios, polos Eres, pola lingua, pola cuestión autonómica...\nPara quen teña alta responsabilidad de goberno, o ano 2012 tivo que ser un verdadeiro sen vivir, como foi agónico para a xeneralidade das persoas que nos vemos afectados por todos e cada un dos problemas, senon porque nos afecten todos directamente senón pola parte alícuota que como cidadáns nos toca de toda a batifoula con que se nos bombardea a diario a través dos xa omnipresentes medios de comunicación social.\nPois chegados a este punto, naturalmente que compre desexar a todos unhas felices festas, e un mellor ano 2013. Que no 2013, aínda que seguiremos tendo malas noticias, teñamos algunha\nboa de cando en cando para evidenciar que algo, algo, empezamos a mellorar.\nO panorama non permite desexar nada máis que 2013 sexa algo mellor do que nos están anunciando que vai ser.\nPois que así sexa!.


Comezou a segunda fase das obras da rúa Sopenedo en Vilariño das Poldras no...\nTerán un custo de máis de 48.000 €\nObras en Vilariño das Poldras\n13 de enero de 2022, 20:15\nNo mes de Agosto de 2021 deu comezo a primeira fase das obras de humanización dá rúa Sopenedo na aldea de Vilariño das Poldras, no Concello de Sandiás cun orzamento de 48.000 Euros.\nNon mes de Xaneiro de 2022 comeza a segunda fase das obras cun orzamento de 48.000 euros. O total de 96.000 euros estivo financiado con cargo aos Plans Provinciais para os Concellos 2021 da Deputación de Ourense.\nO obxectivo desta actuación foi principalmente mellorar o pavimento e a renovación das tubaxes de rede de sumidoiros e auga potable para lograr unha mellor calidade do servizo á poboación e satisfacer a demanda existente. Culminarase, como consecuencia das obras, co alfaltado da estrada que percorre a parte do pobo correspondente.\nO Concello de Sandiás estivo inmerso últimamente en varias obras de mellora en materia de abastecemento e saneamento coa finalidade de renovar as redes de saneamento e abastecemento deterioradas con tempo.\nComezou a segunda fase das obras da rúa Sopenedo en Vilariño das Poldras no concello...


Chámome María Luísa, sempre tiven preto de min, horta, viñedos e animais. Penso que este ambiente inflúe para que che guste ou non!\nNo meu caso a horta gústame e máis comer os ricos froitos con que ela nos agasalla. Estou afeita a recoller as hortalizas, no momento que as vou consumir, deste xeito, son máis ricas en minerais e vitaminas, ademais de ter un sabor incomparable.\nNo ano 2.010, meu sogro enferma, entón o meu home e eu, decidimos poñernos ao fronte do traballo da horta. Sempre lles axudabamos aos meus sogros, nas tarefas que necesitaban máis man de obra. Pero agora somos nos os responsables! Eu tiña moi claro a horta que quería poñer en práctica.\nUnha horta ecolóxica e sostible.\nQue conservara a biodiversidade.\nCun control das malas herbas.\nCun control das pragas.\nOnde houbera un equilibrio entre traballo e pracer.\nQue garanta os recursos as futuras xeracións.\nEstamos a traballar para conseguilo e facer participes a todos aqueles que o desexen. Entón seguindo os consellos de algunhas persoas, nace a idea de facer o blogue. Teño que dar as grazas ao meu fillo Brais que fixo o deseño e mo ensinou todo, para que eu puidera facer o meu sono realidade.\nSíntome moi contenta, cando a xente me escribe, dicindo que lle gusta o blogue, e o mellor! Que lle serve de guía, xa que queren facer horta ecolóxica. O obxectivo deste traballo e axudar e animar a quen nunca fixo horta, a que probe! Pois, o traballo merece a pena!\nSon unha biocultivadora, este é o nome que me deron na presentación do blogue o día 8 de marzo de 2.013.” Día da muller traballadora” no auditorio de Valga. Era a primeira persoa da aldea que facía un blogue sobre os cultivos da horta. Dar a coñecer a xente de onde vivo o meu traballo, fíxome moita ilusión!\nPonte en contacto comigo se tes algunha pregunta, dúbida, suxestión ou calquera cousa que se che pase pola cabeza nese intre:\n6 Responses to "Sobre min"\n15 Marzo, 2013 ás 18:57\nAtopei por casualidade este blog, a verdade é que está moi ben feito.\nDa gusto ver como xente galega comparte os seus coñecementos con todo o mundo.\nGustaríame que puxeras algunha receira.\nMoi boo traballo, noraboa!\n17 Marzo, 2013 ás 03:37\nSi hai algunha que che apeteza, e a coñezo, non teño problema en poñela. Moitas grazas.\nadolfo morales calvo di:\n21 Outubro, 2013 ás 23:00\nLuisa como sigas nesta linea de tanto traballo , vas ter que contratar a unha axuda.\nPorque a verdade e que non sei de donde sacas o tempo? un saudo e a ver cando podemos probar esos productos que ti sembras , coidas e colleitas con tan boa arte.\n21 Outubro, 2013 ás 23:08\nMoitas grazas, polo comentario. Cando pases por aquí, malo será que non haxa algo que probar!! Unha aperta.\n22 Outubro, 2013 ás 18:43\nGrazas prima pero non me contestastes a de donde sacas o tempo para facer todo o que faz?\nSupoño qu etodo vai na organizazau como dirian os nosos veciños lusos.\nDe todas formas fagas como fagas non cambies a ver si os demais podemos aprender algo do que ti fas.


Na Pobra rouban a unha muller nas escaleiras dun edificio – O Barbanza\nNa Pobra rouban a unha muller nas escaleiras dun edificio\nEsta mañá un individuo asaltou a unha muller de 80 anos cando se atopaba dentro dun edificio na urbanización de O Lagar. O ladrón logrou colarse dentro do inmoble e esperou a que aparecese a vítima, á que colleu totalmente desprevida.\nA señora viuno baixar polas escaleiras e, pensando que se trataba dalgún veciño chegoulle a saudalo momento en que o delincuente aproveitou para collerlle o bolso e arrebatarllo sen que a muller puidese facer nada. A policia iniciou aas pesquisas para tratar de dar co asaltante.\nÉ a segunda vez nesta semana na que un home, alto e de complexión delgada, asalta a unha muller e leva as súas pertenzas.


El (S8) dedica un foco al cineasta gallego Xacio Baño en su sección Sinais - (S8)\nXacio Baño (Xove, 1983) é un dos realizadores novos máis prolíficos e talentosos do cine galego actual. As súas curtametraxes deron a volta o mundo recalando en citas de prestixio como Locarno, Clermont-Ferrand, Mar de Prata ou Busan, con premios en Las Palmas, Málaga, Albacete ou o Shnit Film Festival suízo. En 2009 decide saír da sala de montaxe para debutar na dirección de cine co seu primeiro traballo Quentefrío, inicio sobre una pentalogía dos sentidos á que seguiría ese mesmo ano Relación de acordes.\nEn Estereoscopia (2011), unha obra na que dispón dúas realidades na pantalla partindo o lenzo en dous coa escusa dun transplante de ollo, Xacio Baño pon as bases dun método de traballo que remata de desenvolver en 2012 en Anacos. Nesta peza, o autor recorre novamente unha montaxe multipantalla con cinco perspectivas dunha mesma realidade mostradas en paralelo de forma simultánea, nun xesto de experimentación narrativa que lle valeu premios en Las Palmas, Málaga e Albacete, así como a selección en máis de 30 festivais de todo o mundo incluíndo o xa mencionado Clermont-Ferrand.\nBaño continúa en 2014 o seu traballo sobre o tempo e a memoria en Ser e Voltar (premiada en Clermont-Ferrand e seleccionada a competición en Locarno). A película é un reflexo xeracional contemplativo que describe o pasado dos seus avós nun retrato que tende pontes cara á xuventude do hoxe, representada polo propio realizador, baixo a premisa de ‘gravalos para telos preto cando xa non estean’.\nEstereoscopia, Anacos e Ser e Voltar formarán parte do foco especial que o (S8) dedicará ao realizador galego Xacio Baño na súa sexta edición. No programa tamén se poderán ver outros dous traballos de recente creación: Ai Capitán (2014) desenvolvido dentro do proxecto Nimbos, e Xolpor (2014), realizada no seo da iniciativa Chanfaina’Lab ideada por Manolo González. A sesión, que terá lugar o xoves 4 de xuño na sede de Afundación na Coruña, contará coa presenza do autor, quen contestará ás preguntas dos asistentes despois da proxección.\nAo día siguiente, venres 5 de xuño, Xacio Baño volverá encontrarse cos espectadores nese mesmo espazo para manter un encontro co público que conducirá o Ángel Santos, quen recentemente estreou a súa longametraxe Las altas presiones (película gañadora da sección Las Nuevas Olas na 11ª edición do Festival de Cine Europeo de Sevilla). Nesta cita Baño falará sobre as claves dos seus procesos creativos e tamén presentará o seu próximo proxecto aínda en fase de desenvolvemento.\nO TIEMPO REAL, JET LAG E A NOITE\nEloy Domínguez Serén volve ao (S8) un ano despois de protagonizar o foco especial desta mesma sección, para amosar a súa longametraxe Jet Lag, película que abordou no encontro mantido co público na edición 2014 do festival e que meses máis tarde sería estrenda na sección Resistencias no Festival de Cine Europeo de Sevilla. Nesta obra, Domínguez Serén xunto a súa productora incondicional Beli Martínez, embárcase nunha investigación da noite, do tempo e a falta de sono, e de cómo todo isto inflúe física e psíquicamente no comportamento e a percepción humana.\nA presenza de Eloy Domínguez Serén completarase cunha vídeo-instalación da súa peza No Novo Céio na Fundación Luis Seoane. Esta obra foi exposta no marco do Festival Internacional de Cine de Estocolmo.


Refuxio de Bando (Santiago de Compostela) | Programa madriñas/padriños\nO persoal do centro será o que decida que animais se poden apadriñar (con dereito a paseo) e cal é o mellor candidato para cada caso. Aínda que, dentro do posible, se a madriña/padriño ten preferencia por un can/cadela frente a outro o centro teralo en conta á hora da asignación do afillado/a.\nCada padriño/madriña paseará unicamente ao seu afillado.\nRogamos que se cumpran os horarios para así facilitar a labor de todos. Hai que ter en conta que no Refuxio hai outras tarefas: limpar gaiolas, atender a posibles adoptantes, entregar animais adoptados, vacinacións, revisións, etc.\nPara axilizar, os padriños agardarán nas portas de saída dos módulos xunto con persoal do centro ou co voluntario responsable. Logo de que se lle entregue o can, sairase inmediatamente fóra do recinto pois o estar por entre os módulos produce excitación entre os animais e en consecuencia pelexas, algunhas con moi malos resultados.\nNon se poden usar correas extensibles (flexis) durante os paseos. Este tipo de correas non aporta un control eficaz do can que poida previr riscos propios ou alleos; teñen un alto risco de queimaduras e cortes por fricción co cordón de nylon se o can sae correndo e o propietario se atopa despistado; en caso de fuxida en cans sobre todo medosos, o son que provoca a caída da correa flexi ao chan pode asustalo máis, etc.\nNon dar de comer aos cans. Pódeselles dar de xeito puntual algunha pequena cantidade de lambetadas, premios para que se afagan ao seu novo padriño e a pasear con correa. Dar comida en grandes cantidades, así como a outros animais que están nas gaiolas, pode ser prexudicial xa que os animais teñen un gran olfacto e ao cheirar a comida nos seus caniles poden pelexarse. Se se lles dá comida durante o paseo ao entrar no seu canil o resto chéirao e pode provocar pelexas. Así mesmo, pode ocasionar problemas gastrointestinais por non estar acostumados a iso: diarreas, vómitos, etc. Algúns logo non queren comer o penso co que se alimentan diariamente.\nNon soltar nunca o can, nin dentro nin fóra do recinto.\nManter unha distancia prudencial respecto a outros animais durante o paseo para evitar posibles enfrontamentos. Sempre hai que ter precaución porque aínda que saibamos como é o can que nós sacamos de paseo, non coñecemos ao resto dos cans.\nNon se pode deixar nunca sós a menores polo recinto nin sós co seu apadriñado. Así mesmo, se algún padriño vén acompañado do seu propio can, debe traelo con correa e non deixalo nunca solto dentro do Refuxio, pola súa propia seguridade.\nUnha vez devolto o animal ao seu canil, rógase que se abandone o centro na maior brevidade posible para evitar alterar aos animais máis do necesario e evitar posibles pelexas entre eles.\nDeixar sempre as portas pechadas polas que se acceda.\nCalquera incidencia que se queira notificar sobre os animais deberá transmitírselle aos voluntarios ou persoal do centro que se encargue da recollida dos cans. Este logo será remitido á veterinaria e/ou á Dirección segundo proceda.\nNon fumar en todo o recinto, tanto en zona pechada como aberta.\nNon se admitirán faltas de respecto nin cara ao persoal do centro, voluntarios, nin cara á outros padriños ou usuarios do Centro.\n¡¡GRACIAS POLA VOSA COLABORACIÓN E AXUDA!!


Unha Rede feita para ti\nActividade do Obradoiro de Artísticas do S.A.D.T. Lugo coa Rede Museística Provincial de Lugo e COGAMI. O mércores, 3 de xuño de 2020, ás 11:00h. Entra na sala a través do enlace que se colgará no chat de messenger deste facebook no Grupo Artísticas.\nCulturas en diálogo 113+\nSabías que Lugo conviven máis de 113 nacionalidades? Para falar de migración e das emocións asociadas coa Asociación Rioplatenses de Lugo e outros convidados.\nMUSEAL: FÍXATE BEN!\nOs museos tamén se poden visitar cando teñen a porta pechada. Sempre hai unha ventá pola que se pode curiosear e ver, observar e aprender. Unha ventá máxica que se chama internet. Esta é a proposta. Achégate e fíxate ben!\nObradoiro intercultural e sustentable. O venres, 6 de marzo, ás 18:.00h. na Sala de Exposicións do Pazo de San Marcos.\nDarío Aguilera, director do Museo La Ligua de Chile, coñece o modelo de xestión e o programa inclusivo da Rede Museística da Deputación de Lugo\nDarío Aguilera Manzano, director do Museo de La Ligua, ubicado na rexión de Valparaíso, Chile, participa estes días como pasante nas diversas actividades dos museos da Rede Museística, sobre todo naquelas relacionadas cos programas de inclusión social. Darío Aguilera é licenciado en Antropoloxía e director do Museo La Ligua desde 2009.\nCULTURAS EN DIÁLOGO 2019\nO martes, 17 de decembro, e o mércores, 18, Día Internacional da Migración, vanse desenvolver as principais actividades programadas para esta edición 2019 do programa ‘Culturas en diálogo’. Estas actividades van ter lugar nos catro museos da Rede Museística da Deputación de Lugo, consonte ao programa que se anexa, coa excepción dos traballos ‘Diálogo azul’ e ‘Microhistorias de ida e volta’, que se expoñen e proxectan ata o 12 de xaneiro de 2020 no Museo Provincial de Lugo, e a mostra itinerante ‘Culturas en diálogo: Lugo-Arxentina` que se poderá visitar no edificio dos “Colexios Vellos’, San Miguel de Reinante (Barreiros) desde o 18 de decembro ao 3 de xaneiro de 2020.


'Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito' - Pontevedra Viva\n© Crisitna Saiz\n"Non queremos máis mulleres asasinadas. Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito. Queremos que non haxa ningunha muller máis asasinada. Querémonos Libres! Querémonos Vivas!".\nEsta era parte da mensaxe do manifesto lido polo Colectivo Feminista de Pontevedra na concentración celebrada este mércores diante da Audiencia Provincial, á que se sumaron centos de persoas e na que se leu tamén un manifesto da Marcha Mundial das Mulleres.\nUn acto de rexeitamento e condena ao asasinato de Sandra, María Elena e Alba, a mans de José Luis Abet Lafuente, ex marido, ex sogro e excuñado das mesmas, diante dos seus propios fillos de 4 e 7 anos.\nUn novo golpe do "terrorismo machista" ante o que centos de persoas gritaron "Basta xa!. Nin unha menos!"\n"José Luis Abet Lafuente, é o asasino terrorista machista número 41 deste ano, ao que lle preceden 1.015 asasinos machistas en España dende que se contabilizan oficialmente, no ano 2003. Que sociedade pode soportar isto?", dicía o manifesto.\nO colectivo feminista denunciou a "violación sistemática do noso dereito fundamental á vida e á dignidade humana" e insistiu na esixencia de que toda a sociedade e as súas organizacións e institucións "se comprometan na loita contra o terrorismo machista".\nAsimesmo, reclaman que esta loita e os recursos inclúan tanto a violencia que exerce a parella ou ex parella como as agresións sexuais, o acoso sexual no ámbito laboral, a trata con fins de explotación sexual/laboral de mulleres e nenas, "e todas as violencias machistas".\nTamén demandan que a prevención sexa unha política prioritaria, que inclúa un sistema coeducativo en todos os ciclos, a formación específica para todo o persoal profesional que intervén nos procesos, os medios de comunicación, a produción cultural e a sociedade civil na loita contra as violencias machistas.\nE esixen que se implementen na súa totalidade as medidas do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero e se informe con transparencia do seu seguimento ás redes feministas.\nFinalmente, piden que a Lei Galega de violencia de xénero sexa efectiva, "esiximos recursos e un compromiso de vontade real para acabar co terrorismo machista", concluíron.\nConcentración feminista en Pontevedra


Lactalís e Leite Celta ameazan con baixada de 3 céntimos ás granxas que producen leite ecolóxico. – Federación Rural Galega\n27/03/2020 por fruga\nFRUGA considera inxustificada a imposición unilateral desta baixada, e avoga pola negociación do prezo do leite entre produtores e industria.\nOs gandeiros e gandeiras galegas, produtores de leite ecolóxico, están recibindo toda unha serie de comunicacións e ofertas para os futuros contratos lácteos, nas cales se observa unha baixa de 3 cts de euro por litro. Actualmente soamente dúas industrias están a comercializar este tipo de produción, Lactalís e Leite Celta. Perto dun centenar de explotacións lácteas, van sufrir estas baixadas.\nDesde FRUGA observamos como unha vez mais as ganderías de este tipo de produción vanse ver afectadas por unha baixada inxustificada, que soamente responde os intereses destas dúas industrias. Cando realmente non existía este tipo de produción, estas empresas dedicáronse a fomentar este tipo de produción, e unha vez conseguido o seu obxectivo que non era outro que cubrir as súas necesidades de mercado, agora optan por impor uns prezos de forma unilateral, sen que as explotacións teñan opción de negociar.\nObservamos o que se ven repetindo no conxunto do sector lácteo galego nos últimos tempos, fixación de prezos de forma unilateral polos compradores, e aos gandeiros soamente nos queda a opción de asignar o que nos poñen enriba da mesa, porque do contrario deixarían de nos recoller a nosa produción.\nEste tipo de producións, son de suma importancia no agro galego, tendo en conta, que as condicións físicas e climatolóxicas de Galiza, préstanse para o desenrolo da gandería ecolóxica. Se queremos manter un rural vivo temos que traballar activamente cunha agricultura e unha gandería compatible co medio ambiente e o mesmo tempo capaz de producir alimentos de calidade.\nNos últimos tempos vemos como este tipo de producións, van en continuo aumento como consecuencia da importante demanda que está a ter entre os consumidores. Boa parte das explotacións, son de recente incorporación a este de tipo de produción.\nFRUGA considera que esta baixada de prezos é inxustificada, e desde logo vemos como estas ganderías inscritas no CRAEGA(Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica), non poden sufrir a imposición de prezos, senón que teñen que ser establecidos a través dun proceso de negociación entre produtores e industria, empregando uns criterios obxectivos capaces de fixar un prezo xusto.\nO sector vitivinícola galego contra as cordas pola crise sanitaria do COVID-19.


Visita cultural ao Entroido de Xinzo de Limia\nO Concello de Sada organiza unha visita cultural ao Entroido de Xinzo de Limia o domingo 24 de febreiro "Domingo Corredoiro", primeiro día do Entroido no que saen as Pantallas.\nListaxe de persoas admitidas e lista agarda da excursión a Xinzo de Limia\nO Concello de Sada organiza desde a OMIX unha visita cultura ao Entroido de Xinzo de Limia o domingo 24 de febreiro, primeiro día do Entroido no que saen as Pantallas, destinada a persoas empadroadas no municipio.\nA hora prevista da saída é ás 8:25 desde Carnoedo (Escola Carnoedo), ás 8:30 desde Veigue (Casa Dios), ás 8.35 Mondego (Casa Pobo) e a partir das 8:40 desde Sada (Explanada diante do Hotel) onde se realizará control sobre as persoas anotadas para sair cara a Xinzo de Limia ás 9:00 horas. O regreso terá lugar ás 21:00 horas.\nO Concello de Sada faise cargo da organización da visita, transporte e seguros. O xantar non está incluido. Reservado menú en Restaurante en ruta. Prezo menú: 15€ persoa adulta e 8€ menú infantil (ata os 14 anos).\nEn caso de superar as 200 prazas dispoñibles realizarase un sorteo público o 15 de febreiro na OMIX.\nO listado de admitidos farase público na OMIX a partir do 18 de febreiro.\nAs persoas interesadas poden descargarse a folla de inscripción para entregar na OMIX (Praza da Pescaderia s/n) ata o xoves 14 de febreiro. Horario de 9:00 a 14:00 e de 16:00 a 18:00.\nTamén poden apuntarse nos centros parroquiais ou cumprimentando o seguinte formulario\nPoderán inscribirse ata 6 persoas nunha mesma folla. As datas de nacemento e os DNI deberán figurar por orde correlativa.\nTurismoSubvencións e AxudasMobilidadeCulturaParticipación CidadáVeciñosMocidadeMaiores