A emigración na Costa da Morte baixa por primeira vez en doce anos\nO descenso fronte ao ano pasado é simbólico, pouco máis de 60 pesonas, pero marca un cambio de tendencia\nImaxe recente dunha obra en Basilea, onde traballan numerosos emigrantes da Costa da Morte BAUTECH\ncarballo / a voz 21/03/2021\nOs residentes no estranxeiro orixinarios de Bergantiños , Soneira e Fisterra, ademais de Cerceda , son 38.141. Esta cifra inclúe as persoas de primeira xeración e os descendentes, e esta última característica é especialmente relevante nos países suramericanos. E tamén se conta, sempre que estean censados, todos os que nos últimos tempos han ir emigrando aos países europeos, desde a clásica Suíza ata Reino Unido.\nPero o que ten de particular esta cantidade é que, por primeira vez en doce anos, o total descende con respecto ao ano anterior. Moi pouco, só 67 persoas, pero marca un punto de inflexión nunha tendencia moi marcada de crecemento que se anulou.\nNo 2010, por exemplo, no exterior estaba empadroadas 30.444 persoas. Pero do 2019 ao 2020, hai xusto un ano, o crecemento foi só de pouco máis dun centenar, así que xa daba unha idea de que a tendencia se freaba, como así foi.\nA marca dos doce anos de referencia non é caprichosa: foi no 2009 cando se publicou, por primeira vez a cargo do Instituto Nacional de Estatística, o padrón de residentes no exterior (PERE). Por raro que pareza, non había un censo anual exhaustivo por municipios da emigración. Así que seguramente esa tendencia ten moitos máis anos que a ducia oficial.\nCarballo, acorde á súa poboación total, é quen máis censados ten no estranxeiro, máis de seis mil, pero son moitos máis relevantes, en proporción, os 4.529 de Vimianzo ou os 2.726 de Fisterra . Tamén os 2.593 de Muxía . Ambos os municipios, con forte tradición migratoria, son os que sumaron máis emigrantes este pasado ano, dúas decenas en ambos os casos.\nMunicipio 2021 - 2020\nCabana 1.845 - 1.842\nCamariñas 2.315 - 2.331\nCarballo 6.057 - 6.066\nCee 1.797 - 1.807\nCerceda 1.850 - 1.847\nCorcubión 501 - 502\nCoristanco 2.157 - 2.189\nDumbría 1.269 - 1.278\nFisterra 2.726 - 2.705\nA Laracha 2.475 - 2.491\nLaxe 1.845 - 1.853\nMalpica 1.702 - 1.727\nMuxía 2.593 - 2.573\nPonteceso 2.154 - 2.156\nVimianzo 4.529 - 4.524\nZas 2.326 - 2.317


Alba Moledo Ucha | 19 de septiembre de 2020\nO concelleiro de Medio Ambiente, Juan Deza, este venres no Concello. JAVIER CERVERA-MERCADILLO\nO gasto derivado da covid-19 superou o 25%, do que 154.270 euros son de equipamento adicional\nO edil de Medio Ambiente de Sanxenxo, Juan Deza, deu conta este venres do investimento nas praias de Sanxenxo durante a tempada alta, que vén de rematar, e que supuxo un desembolso total de 964.018 euros das arcas municipais. Segundo o concelleiro, máis do 25% foron gastos derivados da covid-19.\nAs praias do municipio contaron este ano con 79 socorristas, dos cales 18 foron xefes de posto, con 35 informadores e 25 persoas encargadas da limpeza, estas últimas a media xornada. Deza salientou que o gasto do Concello por socorrista roldou os 2.000 euros, con salarios entre os 1.300 e os 1.500 euros aproximadamente. "O Concello contratou 139 persoas, non creo que haxa empresa en Sanxenxo que contrate tanto persoal xunto en tempada de verán», valorou o concelleiro.\nCada módulo de salvamento contou con "abundante material sanitario", entre os que salientan os catro drons mercados este ano polo Concello para o control de aforo, 17 desfibriladores, dúas embarcacións tamén provistas de desfibriladores e material específico anticovid. Emisoras, megáfonos, tensiómetros e equipos de osíxeno completan o arsenal sanitario das praias sanxeninas, no que este ano o Concello investiu un total de 128.924 euros, na compra e reposición de material a maiores.\nOs areais de Sanxenxo contaron este ano con 79 socorristas\nDOBRE EQUIPAMENTO. Ademais do material sanitario, Sanxenxo tivo que facer este ano un dobre esforzo en materia de equipamento e servizo nas praias do municipio. Esta tempada o Concello investiu 328.447 euros, case o dobre que nos anos anteriores. Deste total, 181.585 euros de gasto tiveron que ver coas tradicionais tarefas de posta a punto das praias, balizamento, e a instalación de tres novos módulos de baños en Area de Agra, Baltar e Montalvo, e dúas torres de vixilancia para A Lapa e Nosa Señora, que estrearon bandeira azul.\nOs outros 154.270 euros, case a metade do investimento total nesta área, foron gastos derivados da situación sanitaria da covid-19 que tiveron que ver co equipamento. Neste sentido, Sanxenxo instalou 35 carteis informativos nos areais (12.000 euros), 540 metros de pasarelas (12.024 euros) e levou a cabo a mellora de varios accesos, coma o de Montalvo, Canelas, Bascuas, Foxos, Nosa Señora e Nanín (59.701 euros).\nO gasto máis significativo tivo que ver co incremento na frecuencia da limpeza dos baños dos areais, que pasaron de realizarse dúas veces ao día en situación normal, a seis veces. "Cada hora e media limpabamos e desinfectabamos os baños, e todos estiveron provistos de hidroxel e de secadores de mans. Triplicouse a limpeza, e tamén o investimento". Así, Sanxenxo pasou de gastar 22.000 euros neste servizo aos 70.545 euros investidos este ano.\nO Concello baralla presentar a candidatura da praia de Nanín ás bandeiras azuis\nVINDEIROS RETOS. Juan Deza explicou que, unha vez que "estamos chegando ao top" en materia de bandeiras azuis, o vindeiro ano "xa non será coma antes, que en cada tempada podiamos conseguir unha ou dúas máis. Será máis difícil, temos que manter o conseguido, que non vai ser fácil, e seguir mellorando os servizos".\nNo punto de mira do Concello está a praia de Nanín, que, "a pesar de dous problemas puntuais nas analíticas coas choivas de agosto, dá bos resultados". Así, o Concello plantéxase presentar a súa candidatura ás bandeiras azuis o vindeiro ano. Deza tamén anunciou a intención de dotar ao areal de Pampaído de "mellores servizos e accesos" de cara á presentación da súa candidatura, pero xa para "o vindeiro mandato".\nA praia da Carabuxeira tamén se verá impulsada nos próximos meses, nos que comezará a primeira fase de aportación de 10.000 metros cúbicos de area, e o edil de Medio Ambiente estima que "para o verán que vén poderá estar rematada a rexeneración", tras a segunda fase de aporte de 25.000 metros cúbicos máis de area.\nA senda polo litoral da ría de Arousa, dende A Revolta ata o límite de Meaño, tamén será unha realidade próximamente: "Intentaremos facer unha gran senda nesa parte da costa de Sanxenxo que é a grande esquecida".\n17 bandeiras azuis e 12 Q de Calidade\nO edil de Medio Ambiente, Juan Deza, asegurou que Sanxenxo está chegando "ao top" a nivel de distintivos. "Cando collemos o Goberno hai tres anos tiñamos 11 bandeiras azuis, fomos quen de recuperar a de Areas, Panadeira e de Caneliñas, que perderamos, e conseguir tres novas, que foron Area de Agra, A Lapa e Nosa Señora". Deza salientou que Sanxenxo é o concello de Europa con máis bandeiras azuis. "Somos unha referencia internacional".\nSanxenxo conta tamén con seis sendeiros azuis que suman 25 quilómetros, "o maior de España". Os dous portos deportivos tamén teñen bandeira, "unha no Club Náutico e outra na Telleira", e o concello conta cun recoñecemento "ao salvamento e ao socorrismo".\nAdemais, as praias de Areas, Panadeira, Silgar, Baltar, Caneliñas, Canelas, Montalvo, Pragueira, Major, Foxos, A Lapa e Areas Gordas contan co distintivo Q de Calidade.\nPuede ver este artículo en la siguitente dirección /articulo/o-salnes/sanxenxo-investiu-case-millon-euros-nas-praias-tempada-alta/202009191434111104513.html


ObsEEI-TC | agct\nTan fermosas como perigosas: as Especies Exóticas Invasoras\nAs Especies Exóticas Invasoras (EEI) son especies chegadas de fóra de Galicia que teñen unha gran capacidade de propagación, polo que tenden a naturalizarse competindo coas especies autóctonas e chegando a alterar os hábitats.\nAlgunhas EEI vexetais son ben coñecidas, como a mimosa (Acacia dealbata) ou a herba da pampa (Cortaderia selloana). Outras quizais menos, como a flor das bolboretas (Buddleja davidii), a vara de San Xosé (Tritonia x crocosmiiflora) ou a vinca (Vinca sspp.). Entre as EEI animais están a avespa asiática (Vespa velutina), o visón americano (Neovison vison) ou o cangrexo americano (Procambarus clarkii).\nÁs veces algunhas especies vexetais pasan anos sen amosar o seu carácter invasor, aclimatándose ou agardando a que aparezan condicións favorables (movementos de terras, incendios, abandono do laboreo...). Moitas son cultivadas en xardíns pola súa beleza, e acaban por saltar ao medio natural, provocando un gran problema ambiental. Por iso a Lei que regula o Catálogo Español de EEI prohibe a posesión , cultivo ou comercialización das EEI incluidas no mesmo.\nMoitas destas especies son doadas de controlar nos estadíos iniciais da súa entrada no medio, pero cando se expanden pode ser moi complicado e moi custosa a súa eliminación.\nAs Especies Exóticas Invasoras e o cambio climático\nNa Terra Cha a proliferación dalgunhas EEI vese limitada polas xeadas invernais. Porén, o período anual de xeadas estase a reducir a medida que os invernos se fan menos fríos, o que favorece ás EEI. Tamén se está a producir un fenómeno de aclimatación e especies que ao primeiro se viron limitadas pola climatoloxía van gañando terreo pouco a pouco. Estamos, por tanto, nun momento crucial para manter a raia estas especies e evitar que a súa proliferación leve a situacións complexas como as que se están a dar nas zonas máis achegadas á costa.\nO Observatorio de Especies Exóticas Invasoras da Terra Cha\nPor iso desde a AGCT puxemos en marcha o Observatorio de Especies Exóticas Invasoras da Terra Cha, co obxectivo de facer un seguimento das poboacións de EEI, detectar o máis rápido posible a presenza de novas especies ou novas poboacións e ofrecer información detallada e actualizada sobre as EEI ás administracións con competencias no territorio.\nO Observatorio nace do proxecto "Adaptando que es gerundio. Preparando la reserva de la biosfera Teras do Miño para el cambio climático" financiado pola Fundación Biodiversidad e a Deputación de Lugo. Durante este proxecto realizouse unha primeira cartografía das EEI na Terra Cha e púxose en marcha unha ferramenta dixital na plataforma iNaturalist para que calquera persoa poda colaborar na recollida de datos destas especies a través do seu móbil ou tablet.\nAdemáis de recoller información da presenza de EEI e elaborar propostas de actuacións para as diferentes administracións, o Observatorio elabora materiais e organiza xornadas para facilitar a identificación e o coñecemento da problemática destas especies por parte da cidadanía. Tamén executa os seus propios proxectos de eliminación de EEI.\nMira onde están as EEI da Terra Cha en iNaturalist\nO Catálogo Español de EEI\nIniciativas sobre EEI en Galicia:\n- Atlas de EEI da Sociedade Galega de Historia Natural\n- Material didáctico de ADEGA\n- Campaña de Prevención y Control de las Especies Exóticas Invasoras en las Reservas de la Biosfera de Galicia (CEIDA): con materiais didácticos sobre EEI\n- Métodos de control, en invasoras.pt: con vídeos sobre métodos de control\n- Life Stop Cortaderia\n- Estrategia de gestión, control y posible erradicación del plumero de la pampa (Cortaderia selloana) y otras especies de Cortaderia


Caballero: "A Galicia do futuro hai que facela en sintonía co poder municipal"\nInicio/Última hora/Caballero: “A Galicia do futuro hai que facela en sintonía co poder municipal”\nCaballero: “A Galicia do futuro hai que facela en sintonía co poder municipal”\nO líder dos socialistas galegos mantiña un encontro en Ourense con alcaldes galegos deste partido\nNa cidade de Ourense tiña lugar ás 11:30h., xunto á fonte das Burgas, un encontro entre o candidato do PSdeG á Xunta de Galicia, Gonzalo Caballero, e os alcaldes socialistas de Galicia. A este “cumio municipalista” acudían, entre outros, os alcaldes de Santiago, Vigo (tamén presidente da FEMP), Ferrol, as alcaldesas da Coruña e Lugo, así como os presidentes da Deputación de Lugo (tamén alcalde de Monforte), da Coruña (e alcalde das Pontes), a presidenta da Deputación de Pontevedra ou o presidente da Fegamp e alcalde de Vilagarcía.\n“Gobernamos en 5 das 7 grandes cidades galegas, en 3 das 4 deputacións, e os gobernos socialistas nos concellos e nas deputacións de Galicia representan progreso benestar, estabilidade e oportunidades para a cidadanía. Hoxe está aquí o poder municipal do PSdeG, o mellor poder municipal de Galicia, tamén cun gran acordo do partido para abrir unha gran etapa de progreso á fronte da Xunta de Galicia”, destacaba Gonzalo Caballero.\nAdemais o líder do PSdeG incidía en que “neste cumio municipalista na cidade de Ourense marcamos un novo tempo para Galicia, que necesita un goberno de progreso en sintonía cos alcaldes e alcaldesas socialistas, porque alí onde gobernamos somos a mellor referencia de goberno, porque os alcaldes amosan unha xestión magnífica”.\nCaballero resaltaba que este municipalismo “está ao pé da cidadanía, dando respostas e cubrindo as deficiencias, as insuficiencias e a xestión nefasta de Núñez Feijóo á fronte da Xunta, que foi un escapista nas súas responsabilidades ao longo destes 11 anos de goberno. Amosouno tamén nesta crise do Covid, e alí onde a Xunta non estivo, alí onde a Xunta suspendeu, alí onde a Xunta non tomou medidas, alí estiveron os alcaldes e alcaldesas do partido socialista defendendo os intereses dos seus veciños”.\nFinalmente, Caballero sinalaba que “comprometemos que o goberno socialista á fronte da Xunta a partir do 12X vai acadar un gran acordo pola reconstrución de Galicia e que xuntaremos na mesma mesa a todo o poder municipal de Galicia, co presidente da Xunta para acadar unhas follas de ruta que lle dean ao noso país unha orientación para ser capaz de remontar esta crise, de reconstruír o país, de facer políticas para que ninguén quede na cuneta”.\n12 de xullo alcaldes alcaldesa caballero cumio eleccións fegamp FEMP gonzalo lugo monforte Ourense partido PSdeG PSOE reunión socialista xunta


Estatutos da Fundación Luis Tilve - Fundación Luis Tilve\nEstatutos Fundación Luis Tilve\nA FUNDACIÓN LUÍS TILVE, de nacionalidade española, fixa o seu domicilio social e fiscal en: Cruceiro de A Coruña, nº 22 – baixo, con CP. 15703 de Santiago de Compostela (A Coruña). O Padroado ten facultades para traslada-lo enderezo, pero coa obriga de adopta-lo pertinente acordo e presenta-lo, coas formalidades precisas para a súa inscrición, no Rexistro de Fundacións de Interese Galego.\nA Fundación “Luís Tilve” é unha institución con carácter de Fundación cultural privada, que se constitúe ó abeiro do artigo 34.1 da Constitución Española; rexéndose, en todo caso, polos presentes Estatutos, polo Regulamento de Fundacións Culturais Privadas (Decreto 2930/1972), pola Lei 12/2006, de Fundacións de Interese Galego, aprobada polo Parlamento de Galicia o 1 de decembro de 2006 (DOG, nº 242), e as disposicións dictadas en desenvolvemento das disposicións citadas.\nO acordo de modificación comprenderá necesariamente os seguintes termos:\nO protectorado da Xunta de Galicia adoptará o acordo procedente, o cal, se supón aceptación da proposta, inscribirase no Rexistro de Fundacións Culturais Privadas.


Cans mestres nas Doroteas - Pontevedra Viva\nMestres cans nas Doroteas\nXoves 12 de Decembro, 2019 ás 16:40 do Xoves 12 de Decembro, 2019\nUma, Trufa, Eco e Goofy foron os catro mestres perrunos que impartiron unha clase maxistral no colexio Doroteas a alumnas e alumnos do primeiro ciclo de Educación Primaria. Estes profes de catro patas non ensinaron a táboa de multiplicar, nin a diferenciar entre substantivos e verbos, nin os nomes dos ríos de España. Os cans deron aos escolares unha lección moito máis importante. Ensináronos a ser tolerantes, a respectar, a ser solidarios e a traballar en equipo.\nAs encargadas de organizar esta sesión, promovida pola concellería de Benestar Animal que encabeza Paloma Castro, foron as monitoras de Yaracán Galicia, unha organización que se dedica a intervencións asistidas con cans de terapia en ámbitos asistenciais e educativos. "Impartimos os nosos obradoiros Catro patas de apoio de educación en valores", explica a directora da entidade, Julia Correa.\nNesta sesión participaron dous grupos de preto de corenta nenos cada un, divididos en catro seccións para traballar, cada unha, con Uma, Trufa, Eco e Goofy. Despois dunha pequena introdución teórica, comezou a interacción directa cos animais. Xogos, risas, caricias e algún que outro susto, que pronto se converteu en gargallada, ao ver como estes cans de impoñente tamaño só buscaban un abrazo. "Valores que nos poden transmitir os cans aos seres humanos: non critican, non xulgan, non senten mágoa. Todo de forma consciente, tranquila, con respecto, sen gritar e gozando do contacto cos animais", explica Correa os obxectivos do taller.\nE o comportamento dos escolares foi exemplar. "Os nenos fanse responsables dos cans. Dicímoslles que os teñen que facer sentir como na casa. No canto de aplaudir, utilizamos a linguaxe dos sordomudos, non correteamos pola sala, esperamos as quendas... É increible como reaccionan os nenos coa excitación que supón ter catro cans nunha aula. Queremos que o pasen ben, pero sobre todo traballamos as emocións e o fan xenial", destaca a directora.\nPero os verdadeiros protagonistas da xornada foron os catro profesores de catro patas. "Teñen un carácter e unha actitude marabillosa", destacan as coidadoras. "Non teñen que ser de raza, fixámonos no carácter, que sexan predicibles e sociables. Logo teñen unha preparación mínima de dous anos en obediencia, pero a espontaneidade que teñen encántanos porque é o que fai que as sesións sexan auténticas", conclúe a monitora.\nUma, Trufa, Eco e Goofy foron os catro mestres que impartiron unha clase maxistral no colexio Doroteas a alumnos do primeiro ciclo de Primaria sobre tolerancia, respecto, solidariedade e traballo en equipo.\nAlumnos das Doroteas denuncian a violencia machista cunha montaxe sobre o que ocultan as fotos de Instagram\nPor Manu Otero & Cristina Saiz | Venres 13 de Decembro, 2019\nO Concello organiza obradoiros con cans para alumnos de Primaria


Lembra ás familias dos bebés afectados polo falso omeprazol que poden reclamar danos | Noticias Vigo\nLembra ás familias dos bebés afectados polo falso omeprazol que poden reclamar danos\nA Aemps retirou ata 23 lotes do medicamento tras comprobar que realmente contiñan minoxidil, un crecepelo. Ata a data, hai, polo menos, vinte nenos que desenvolveron hipertricosis debido ao fármaco.\nPublicado por Noticias Vigo o día 04/09/2019 na sección de FACUA,Salud,Sanidad,Social\nFACUA-Consumidores en Acción lembra ás familias dos bebés afectados polo falso omeprazol que poden reclamar todos os danos que sufrisen, tanto morais como patrimoniais, ao laboratorio, Farma-Química Sur SL.\nA asociación recomenda aos usuarios que teñan algún dos lotes afectados deste produto no seu domicilio que o leven á farmacia para a devolución do diñeiro ou o seu cambio por un non defectuoso. Se sospeitan que puideron administrar algunha dose dun lote afectado ao bebé, FACUA recomenda levalos inmediatamente ao médico.\nDe igual forma, a asociación aconsella a todas as familias onde haxa confirmación de que o neno está afectado por hipertricosis, a enfermidade provocada por fornecer o produto defectuoso, que recompilen todos os informes médicos dos que dispoñan para achegalos como proba xunto á reclamación e así se poidan valorar os danos producidos e a súa gravidade.\nNeste sentido, FACUA informa a todos os afectados que poden poñerse en contacto coa asociación para que lles asesore e axude a tramitar as correspondentes reclamacións. Os usuarios poden contactar a través do teléfono 954 90 90 90, o correo electrónico [email protected] ou en calquera das oficinas da asociación.\nVendeuse un crecepelo etiquetaxe incorrectamente como omeprazol\nO erro na etiquetaxe de varios lotes dunha fórmula maxistral en forma de jarabe, que contiñan minoxidil en lugar de omeprazol, foi o causante de que haxa, polo menos, vinte bebés en toda España afectados con hipertricosis, unha enfermidade que provoca o crecemento excesivo da lanuxe.\nOs lotes defectuosos incluían na súa etiqueta que posuían omeprazol, un protector gástrico, como parte da súa composición, cando en realidade os envases contiñan minoxidil. Este medicamento utilízase para tratar a alopecia e foi o causante de que os nenos afectados desenvolvan a enfermidade.\nEn concreto, os lotes afectados son 11072/10/41, 11072/10/42, 11072/10/43, 11072/10/44, 11072/10/45, 11072/10/46, 11072/10/47, 11072/10/48, 11072/10/49, 11072/10/50, 11072/10/51, 11072/10/52, 11072/10/53, 11072/10/54, 11072/10/55, 11072/10/56, 11072/10/57, 11072/10/58, 11072/10/59, 11072/10/60, 11072/10/61, 11072/10/62 e 11072/10/63.\nA Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios ( Aemps) retirou a principios de agosto 23 lotes desta formula maxistral, fabricada pola farmacéutica india Smilax Laboratories Limited e fraccionados por Farma-Química Sur, tras comprobar que había polo menos catorce nenos afectados coa enfermidade.\nTras unha análise, a Aemps detectou que os lotes contiñan minoxidil, que fora o causante da hipertricosis. A Axencia, con todo, comunicou que “unha vez interrompido o tratamento coas fórmulas maxistrais que conteñen minoxidil no canto de omeprazol, pode esperarse a reversión espontánea da hipertricosis”. Segundo informou, a lanuxe debería empezar a desprenderse e caer aos tres meses.\nO organismo asegurou que solicitou a información de distribución dos lotes potencialmente afectados e, en coordinación coas comunidades autónomas, está a contactarse cos posibles afectados.\nA empresa Farma-Química Sur SL, por mor desta incidencia e as inspeccións levadas a cabo ás súas instalacións, foi suspendida para realizar as actividades de fabricación, importación e/ou distribución de principios activos farmacéuticos desde o pasado mes de xullo.


Helsinki (Finlandia) ou a provincia de Lombardía (Italia) son poboacións que os Gobernos dos seus Estados decidiron pechar para evitar a propagación do coronavirus, ao seren grandes focos de contaxio. No Estado español, o Executivo central continúa a desbotar pechar Madrid, principal foco.\nA icónica estatua dos Three Smiths (Helsinki), con máscaras (Imaxe: Temu Salonen)\nA. Mera 01/04/20\nPara evitar a propagación do coronavirus en Finlandia, o Goberno dese país, presidido pola socialdemócrata Sanna Marin, anunciou o peche da capital do Estado, Helsinki, e da rexión onde se sitúa, Uusimaa, que conta cunha poboación de 1,7 millóns de habitantes (31% da poboación finesa).\nO país rexistraba esta cuarta feira, 1 de abril, 1.446 casos notificados e 17 mortes. A capital e a zona da súa contorna é o principal foco afectado de Finlandia. Marin anunciou pois a prohibición das entradas e saídas de Uusimaa e urxiu a poboación a regresar ás súas vivendas habituais para non expandir o virus.\nCando hai máis dunha semana se decretou o peche de escolas, ao igual que aconteceu no Estado español co caso de Madrid, deuse unha importante “operación saída” da capital finesa para ir ás residencia de verán. Eis un dos motivos polo que Finlandia anunciou o peche de Helsinki.\nÁ outra beira do océano, nos Estados Unidos, principal foco de contaxio mundial, con máis de 189.700 casos rexistrados, o presidente Donald Trump confesou o sábado que estaba a estudar unha “corentena forzosa” para a área metropolitana de Nova Iorque, a maior zona afectada.\nA medida incluiría unha restrición das viaxes fóra do foco, dixo Trump, sinalando que se están a rexistrar contaxios en estados como Florida a causa de habitantes chegados da Gran Mazá. De feito, varios estados estanse a blindar ordenando parar coches con matrícula de Nova Iorque e exixíndolles pasar unha corentena de 14 días.\nA primeira en confinar un territorio foi a China. A 23 de xaneiro pechou os 11 millóns de habitantes de Wuhan, cidade onde se rexistrou o coronavirus por vez primeira. Ao pouco pechouse a provincia de Hubei, da que Wuhan é capital. Dous meses despois, a zona comezou a voltar á normalidade após rexistrarse a caída dos contaxios locais. Tamén a 28 de xaneiro Hong Kong pechou fronteiras coa China continental.\nEn Europa a crise comezou en Italia e a 22 de febreiro decretouse pechar a provincia de Lombardía, o principal foco.\nNo Estado español o BNG e forzas vascas e catalás pediron pechar Madrid, ao ser o maior foco, e blindar zonas menos afectadas como a Galiza. Porén, desde o Executivo central continúase a desbotar esa idea e reitérase que na loita contra o coronavirus non hai territorios.\nA catástrofe latente no sumidoiro da UE\nEstiman en 7 millóns os contaxios no Estado español


O Concello aproba as bases de varias prazas de emprego público e confía que as probas se realicen a finais de ano\nXunta de Goberno Local abordou hoxe este tema, logo de que o documento fose consensuado coa Mesa de Negociación durante unha xuntanza mantida a finais da pasada semana\nÁ marxe dos procesos selectivos iniciados con dúas prazas de policía (por mobilidade e libre) e unha de oficial (promoción interna), as 15 restantes, pendentes de iniciarse, irán destinadas a diferentes departamentos.\nPoio, 10 de marzo de 2020.- A Xunta de Goberno Local aprobou este martes o documento no que se establecen as bases, tanto xerais coma específicas, das prazas de Emprego Público correspondentes aos exercicios 2017, 2018 e 2019 que aínda están pendentes de desenvolver. Trátase de 18 prazas, a maioría das cales (15, concretamente) realizaranse por oposición libre. Esta convocatoria afectará a diferentes departamentos municipais. Tal e como explicou o concelleiro de Persoal, Xosé Luís Martínez, estas bases foron consensuadas a pasada semana nunha reunión cos representantes da Mesa de Negociación.\nAs 15 prazas por oposición libre repártense do seguinte xeito: unha de técnica ou técnico de xestión, unha de educadora ou educador familiar, unha para monitor ou monitora deportiva, catro para oficial de albanel, catro para os operativos de Servizos, unha de oficinal mecánico, unha de oficial de Xardinería e dúas de persoal de limpeza. Ademais, Martínez lembrou que a estas hai que sumarlle dúas da Policía Local (unha por mobilidade outra por oposición libre), así como unha praza de oficial por promoción interna. “Os procesos selectivos para dar cobertura a estas tres vacantes na Policía Local leváronse a cabo en 2017 e 2018”, sinalou o responsable do departamento de Persoal, que calcula que, se non se produce ningún contratempo, os exames poderían ter lugar a finais deste mesmo ano.\nUnha vez aprobado o documento pola Xunta de Goberno Local, as bases publicaranse no Boletín Oficial da Provincia de Pontevedra (Boppo), así como no Diario Oficial de Galicia (DOG). Por último, a convocatoria tamén poderá ser consultada a través do Boletín Oficial do Estado (BOE). Á marxe da posta en marcha destas oposicións, o Concello de Poio tamén leva meses traballando na contratación temporal de 30 persoas que se atopen en situación actual de desemprego. Destes postos, 24 financiaranse a través da liña 3 do Plan Concellos da Deputación de Pontevedra, cun investimento que supera os 232.000 euros. Ademais, a Administración municipal ten previsto incorporar a seis socorristas para prestar servizo nas praias de Xiorto (Raxó) e Cabeceira (Lourido) entre os meses de xuño e setembro. Recentemente se aprobou solicitar á Consellería de Economía e Industria unha axuda duns 38.000 euros para costear este proceso.


Así, Eduardo Novoa González logrou a medalla de ouro na proba de 50 metros costas, na que fixo un tempo de 51.46, mentres que se fixo coa de prata nos 50 libres grazas a unha excelente actuación que selou cun crono de 38.50. A súa compañeira de equipo, María Teresa Fernández Fernández tamén se fixo co triunfo na proba de 100 metros estilos, cun tempo de 2:33.76.\nAdemais, do mesmo xeito que Eduardo Novoa, logrou unha medalla de prata, neste caso na proba de 200 libres, na que fixo un tempo de 4:47.63. Pola súa banda, Mauro Rodríguez Valiña logrou o ouro nos 200 metros bolboreta cun tempo de 3:31.07, mentres que realizou tamén unha excelente actuación na proba de 50 metros libres, na que finalizo noveno.\nTamén destacou a actuación doutros integrantes do equipo como Rubén Gómez Martín, 5º en 50 costas, o mesmo debido a que logrou Ilenia Cantado Fernández, na proba de 50 metros costas. Ademais, en substitución + 160 - 4x50 libres mixto, o equipo do Fluvial finalizou a proba no posto 14 da clasificación.\nMáis en esta categoría: Ana Cernadas convocada pola selección Galega infantil »


JeanFrujo: marzo 2012\nPublicado por Jeanfrujo en 18:24 6 comentarios:\nPaco o filloeiro\nAcostumados ó ritmo do traballo, un día de folga, con todo cerrado, non se sabe ben o que se pode facer. Pero acábaseme de ocorrer unha idea: preguntar en internet.\nOnte informaban na radio que a Google prohibíronlle no Xapón completar as pesquisas do buscador segundo se van escribindo no ordenador, parece ser que porque se senten insultados. A noticia pareceume unha broma, pero decidín comprobalo. Segundo escribín “los japoneses” o primeiro que apareceu na pantalla foi “los japoneses son raros”, logo “los japoneses no miran, sospechan”, logo “los japoneses son racistas” e logo, o que faltaba, “los japoneses son extraterrestres”!!! Manda _______! Si no lo veo no lo creo! A ver que pasa con “los españoles”!. Resultado: “Los españoles orquesta”, “Los españoles más ricos”, “los españoles son latinos”, “los españoles más guapos”, “los españoles ante el cambio”. ??? Comentade vos o que vos pareza: _________ ____________ ______________ ____________ ________ ___________ ______________ ____________ __________ _____________ ________ ___\nBen, vamos entón co que se pode facer. Poñerei “hacer_” para ver que fan ou queren facer os españois, que hoxe, dadas as circunstancias, e sen que sirva de precedente, estou disposto a estar coa maioría no que sexa. Imaxinades o primeiro que sae?: “hacer el amor”, non está mal. Pero, asáltame unha dúbida, trátase de que os españois fan moito o amor ou de que queren facer o amor? Volvo ó teclado e poño “hacen mucho_”, resposta: “hacen mucho ejercicio”(?). Tecleo agora “quieren hacer_”, resposta “quieren hacer los deberes”(?). Quedo como estaba! Sigo entón co “hacer_” e descubro que o que máis lle interesa facer ós españois, despois do amor, é o nó da garabata (?), logo facer pan (?), logo un curriculum (lóxico), logo o pasaporte (moi importante, para poder marchar), logo un blog (xa sospeitaba eu que non era nada orixinal), logo facer punto (?) e por último, nun honroso oitavo posto, aparece a primeira acción relacionada con Galicia e co galego: “hacer filloas”. Ningunha outra comunidade nos adianta cunha acción semellante: nin os valencianos coa paella, nin os andaluces co gaspacho, nin os vascos co marmitako e nin sequera os cataláns coa butifarra. Asi me gusta meus, moi ben!\nTratarei agora de comprobar a singularidade dos galegos naquilo que nos interesa facer. Escribo “facer_”. Carai! Nin rastro de “facer o amor” nos primeiros lugares!, contentámonos cun humilde “facer as beiras” no terceiro posto (pirámide de poboación?). No primeiro lugar sabedes o que aparece destacado?: “facer filloas”, polo que se ve a ocupación preferida neste país. Sorpréndeme tamén a segunda posición: “facer unha cambadela”, é dicir, facer unha “zancadilla”; a verdade é que non sospeitaba que a cousa estivese tan mal! A cuarta xa me resulta máis lóxica despois do éxito das filloas: “facer orellas”. Aquí, polo que se ve, pérdese a esperanza antes có apetito!!!\nPor último, por iso de que sempre nos miramos neles, sempre nos levan a dianteira e sempre acostuman ser a nosa guía, que fan os franceses? Sorpresa, sorpresa, sorpresa!!! O primeiro que aparece é “faire la conjugaison”; que alegría levarán os meus compañeiros de lingua imaxinándonos a todos conxugando verbos nas horas libres! A segunda ocupación dos franceses segundo isto sería “faire dodo”, é dicir: dormir, para que logo veñan dando leccións de productividade!!! En fin, a estes franceses soamente se lles dá por facer cara______, ata o posto noveno non aparece ningunha cousa seria: “faire l´amour”.\nDesde logo, quedo convencido de que non nos parecemos nadiña ós franceses, e se tiña algo de afrancesado, desde hoxe renuncio: prometo non entonar nunca máis o Allons enfants de la Patrie e reivindico máis convencido ca nunca os valores da patria hispana. Así que, considerando que a miña muller está en servicios mínimos, decido chamar á miña sogra para que me ensine a “facer filloas”, que lle saen riquísimas.\nBoa folga, e bon appétit!\nPublicado por Jeanfrujo en 11:56 2 comentarios:\nVariables significativas: das vacacións dos profesores ó calendario juliano\nAyer mismo todavía confiabas en ti,\nalegre, rebosante de fuerzas,\nY hoy ha llegado un nuevo tiempo,\npero tú no te has dado cuenta.\nA crise ten un efecto curioso neste país. A diferencia do que ocorre noutros, nos que as dificultades fan aparecer o mellor das súas xentes, aquí fan aparecer o peor. Basta ver un telediario, escoitar un boletín de noticias ou ler un periódico para atopar múltiples exemplos que certifican esta afirmación. Pero, a polémica suscitada pola decisión da Comunidade de Valencia sobre a posibilidade de facer permanecer ós profesores nos centros no mes de xullo resulta paradigmática neste senso.\nNa busca de solucións a calquera problema real o primeiro paso que se debe dar sempre é o da identificación das variables significativas. E dicir, tratar de coñecer que factores, e en que medida, poden incidir no problema que tratamos de solucionar. Nese proceso adoita axudar moito o historial do sistema obxecto de estudo: se unha determinada variable, cando aínda non existía o problema, xa tiña valores semellantes ós presentes é que estamos diante dunha variable non significativa. Por exemplo: sería ridículo tapar unha rachadura que leva 10 anos no teito dunha habitación se, de golpe, comeza a caer auga por esa rachadura nun día de choiva. O mal non está na vella rachadura senón en algo que pasou no tellado, por exemplo nunha tella rota recentemente. Se tapamos a rachadura na escaiola non arranxamos nada, máis ben poñemos en perigo o resto do teito! Pois igualiño sucede co horario dos profesores: antes da crise os profesores xa tiñan, máis ou menos, as mesmas vacacións ca agora, e o mesmo ca no resto do mundo. Polo tanto, non estamos diante dunha variable significativa. Aínda que resulte obvio dicilo, a crise que sufrimos nada ten que ver coas vacacións dos profesores. Estes, aquí e en calquera parte do mundo, teñen un horario acorde coa súa actividade profesional, o mesmo que os funcionarios de prisións, os viaxantes comerciais, os pescadores de bonito ou os adestradores de esquí teñen os seus, por poñer algúns exemplos de ocupacións con distribucións do tempo de traballo que non coinciden coas da maioría do resto dos traballadores. É máis ca probable que o calendario escolar, a xornada lectiva e a dedicación do profesorado precisen reformas, pero a crise nada ten que ver con iso.\nPor que entón, coa cantidade de problemas que nos abruman, nos dedicamos a discutir acerca de variables non significativas? Pois, por diversas razóns. A primeira responde ó que o célebre lingüista, filósofo e activista norteamericano Noam Chomsky, chama estratexia de distración. Na súa famosa lista das 10 estratexias de manipulación mediática esa é a primeira que se cita: «O elemento primordial do control social é a estratexia de distracción que consiste en desviar a atención do público dos problemas importantes e dos cambios decididos polas elites políticas e económicas, mediante a técnica do diluvio ou inundación de continuas distraccións e de informacións insignificantes…». Escribide aquí estratexias deste tipo que coñezades: _________, ______, _______, _________. Non vos chegan os espazos en branco, verdade? Mira que non terán os políticos valencianos variables significativas, directamente relacionadas cos problemas da crise, nas que entreterse antes de meterse coas vacacións dos profesores! Desafogádevos e poñédelle aquí unhas poucas: ________, ________, ________, _______. A que non vos volven chegar os espazos en branco?\nPero, ademais, hai razóns máis profundas detrás destas estratexias de manipulación mediática, razóns das que nin sequera son conscientes os seus propios difusores. A fundamental, baixo o meu punto de vista, consiste en que os que realmente mandan (nin sequera os políticos, en moitos casos simples pillos totalmente indocumentados) seguen pensando, e con razón, que a maioría da xente é idiota, que o medo é un instrumento fundamental para conseguir os seus fis e que é moito máis fácil unir a un pobo en contra cá favor de algo. Por exemplo contra os sindicatos, contra os funcionarios en xeral, ou contra os do ensino (branco tradicional de todo poder reaccionario) en particular. O ultraliberalismo que nos afoga consegue dese xeito matar dous paxaros dun tiro: adelgazar o sector público, para facerse co negocio correspondente (sanidade, educación, servicios privatizados, etc.), e, o que pode ser máis importante, que a xente asuma algo inaudito: “que ter un traballo seguro é un pecado, e ata unha ofensa para os que non o teñen”. Dese xeito, os menesterosos, en vez de loitar polos seus lexítimos dereitos, cóbado con cóbado cos que aínda non os perderon todos, pasan a defender os postulados dos verdadeiros culpables da súa precaria situación. É o peche do círculo, a xogada perfecta!, o que converte ó funcionariado nun dos brancos preferidos dos ataques dos ultraliberais. Salvadas tódalas distancias, lémbrame isto o sistema de xestión dos campos de concentración hitlerianos cuxa organización descansaba sobre un piar tamén inaudito: o conxunto dos propios presos. En efecto, era mínimo o persoal do exército alemán que se ocupaba deste sistema de exterminio, os propios presos realizaban tódalas funcións profesionais, eran os carcereiros, os vixiantes e, ás veces, ata os mesmos verdugos. Salvemos tódalas distancias que queirades, esto nada ten que ver co que estamos falando, pero non esquezades que a submisión das masas diante do medo e un feito histórico irrebatible; tampouco que esta non é unha crise coma calquera outra: estamos diante dun cambio de modelo e de paradigma; e menos que algo que se tarda moitos anos en conseguir pódese perder nun mal día, talvez para non recuperalo nunca máis.\nNon, na realidade, ninguén pensa que incomodando ós profesores no mes de xullo vaia mellorar algo neste país, ensino incluído! Non, simplemente se trata dun ladrillo máis no muro: another brick in the wall, que cantaba Pink Floyd, daquela para tapiar ós alumnos e agora para tapiar ós profesores. Acométanse con calma, con intelixencia e coa participación de tódolos sectores implicados as reformas que sexan precisas. Que os profesores fagan ben o seu traballo, que os alcaldes xestionen racionalmente os seus concellos, que os médicos atendan ben ós seus pacientes, ... e que os medios de comunicación deixen de manipular as conciencias dos cidadáns: We dont need no thought control… Como di un proverbio francés, se cada un fai ben o que lle corresponde todo irá moito mellor. Pero agora, o que ten que facer o goberno con urxencia é identificar as variables significativas cuxa variación, na dirección correcta, nos poida sacar da crise que nos asola. De paso, o goberno tamén podería mandar calar a enredantes coma os de Valencia. Hai que cambiar moitas cousas, pero non hai que cambiar todo nin de calquera maneira! Parafraseando a Lampedusa: cambiar todo é un xeito de que todo o siga como estaba, ou peor... Algunhas desas variables significativas, algunhas desas tellas rotas, coñecémolas todos, e non vemos que se faga gran cousa por cambialas. Aí van algunhas, por se fraquea a memoria dos gobernantes: economía somerxida; fraude fiscal, sobre todo profesional e empresarial; corrupción política; despilfarros de todo tipo; unificación e racionalización das políticas fiscais (progresivas, por mandato constitucional); incompatibilidades de cargos e oficios públicos, entre si e destes con actividades privadas; limitación e/ou regulación dos salarios dos directivos, xerentes e conselleiros de administración das empresas; reparto do traballo, como ben escaso que é; racionalización do sistema financieiro; liquidación e substitución controlada do modelo productivo español, baseado na especulación inmobiliaria. Podendo ser, tamén sería conveniente que non se esquecesen de dous artigos desa constitución que tanto din defender: art. 128.1 (Toda la riqueza del país en sus distintas formas, sea cual fuese su titularidad, está subordinada al interés general) e art. 35.1 (Todos los españoles tienen el deber de trabajar y el derecho al trabajo, a la libre elección de profesión u oficio, a la promoción a través del trabajo y a una remuneración suficiente para satisfacer sus necesidades y las de su familia, sin que en ningún caso pueda hacerse discriminación por razón de sexo.).\nUnha última cousiña para os que sigan insistindo coas vacacións do profesorado. Recoméndolles a lectura do libro “La profesión docente en Europa. III Condiciones laborales y salario”, editado por Eurydice (pódeno baixar clickando sobre o título). Pode ser un bo elemento de xuízo para ver cal é a situación de España, neste apartado, dentro do contexto europeo. Podo adiantar que non hai grandes diferenzas nas vacacións dos profesores entre uns países e outros, tampouco na percepción «generalizada y muy común, aunque equivocada, de que el docente trabaja a tiempo parcial y goza de largas vacaciones.». E, para os nostálxicos, que sempre os hai, e que sempre pensan que calquera tempo pasado foi mellor, lembrarlles un par de cousas. Cando eu ía ó instituto (década dos sesenta) as clases remataban tódolos anos o 30 de maio (festa de San Fernando) e non comezaban ata outubro. Outra: no ano 1973 entrou un novo ministro de educación “reformista” e ocorréuselle cambiar o curso universitario para comezar en xaneiro e rematar en decembro, porque vía unha chea de vantaxes. Foi o denominado calendario juliano (porque Julio era o nome daquel ministro de Franco e do Opus, que Deus terá na gloria). Foron as vacacións máis largas da miña etapa de estudante: de xuño ata xaneiro do ano seguinte. Logo, foi o curso máis curto da historia da universidade española: de xaneiro a xuño. Un novo ministro decretou, ós poucos meses, a volta ó calendario ordinario. E niso, queridos amigos, adoitan acabar as ocorrencias dos enredantes.\nEu son da quinta de Atom heart mother e de Wish you were here,\npero The wall tampouco me desagrada. Mantén ese toque de rebeldía\nque, segundo aprendemos de Camus, resulta esencial para o home.\nPublicado por Jeanfrujo en 20:48 3 comentarios:\nMi pobre madre, de hecho,\nnunca pudo oír como mi padre\ndaba cuerda al susodicho reloj\nsin que sus pensamientos\nderivasen hacia otras cosas...\nNon ben rematabamos coa xagonza cando o Xan Afonso, non sei a conta de que, pasou a falarme de folión, esa palabra que agora asociamos por estas terras do Ribeiro e do Carballiño, coa sesión de fogos de artificio, fixos e voadores, das festas, e pola Limia e o Macizo Central cos desfiles de entroido. Díxenlle que a min, que tanto me gusta ver o folión do Setembro no Carballiño, o do Portal en Ribadavia ou mesmo o acuático do San Pedro en Leiro, tamén me interesara esa palabra, e que tiña realizado algunhas anotacións sobre ela. Aí van algunhas.\nNa realidade, a primeira vez que me decidín a investigar un pouco sobre folión foi cando descubrín que a noite da véspera da festa grande de San Clodio, a Santa Cruz, celebrábase un gran folión do que agora xa non había memoria. Foi no poemario Cruz Ribereña (1931) do Padre Eiján, cando recrea o que poderían ter sido as festas da Santa Cruz derredor do ano 1880. Considero probable que, máis tarde, fosen os versos do Padre Eiján a principal fonte de inspiración para a definición que dá don Eladio no seu dicionario de folión, que semella ter sido escrita pensando en San Clodio:\n«Fiesta nocturna de luminarias, hogueras, música, gaita y fuegos de aire, con que en la provincia de Orense y en gran parte de la de Lugo, suelen solemnizar las fiestas patronales de las parroquias en la noche de su víspera.»\nEn xeral, tódolos dicionarios históricos de galego coinciden en darlle a folión o significado de festa nocturna con música, lumes e fogos de artificio. Con respecto á antigüidade, non sei se xa había Folións nos tempos de María Castaña, pero nas Coplas Galegas do Padre Sarmiento (1746) xa aparecen, e os dicionarios portugueses documentan folião a partir do século XVI. Folión é aumentativo de folía, «Baile de gran bulla y ruído.» no mesmo dicionario de don Eladio. No dicionario portugués Houaiss, folia era unha antiga danza portuguesa cuxo nome, por extensión semántica, pasou a significar «festejo animado, alegre e barulhento; farra, pândega, baile.». É a mesma folía que, na Idade Media, aparece nas Cantigas de Amigo, na Crónica Troiana ou no Cancioneiro de Ajuda, da que tamén deriva foliada ‘reunión nocturna de xente para divertirse, cantar e bailar’, e ‘diversión buliciosa en que participa un grupo de persoas’. A palabra folía mantense nos dicionarios de galego, e o TILG rexistra 21 casos nunha ducia de autores, pero sospeito que xa non está viva na fala. Folía remítenos ó francés folie (c1100) ‘loucura, capricho’, do francés antigo fol ‘louco, demente, idiota’, dun baixo latín follus (derivado do lat. follis ‘fol’), o mesmo que deu o inglés fool, de idéntico significado. A relación entre un fol e a idiotez vén da consideración do idiota como persoa baleira, coma se fose un saco de aire. En suma, na folía e no folión está presente o concepto de festa rachada, de festexo animado e barullento, no que a xente fai loucuras e hai certa perda do sentido.\nCabería preguntarse agora se o castelán moderno follón ‘alboroto, confusión, enredo” –que non rexistran os dicionarios de galego, pero que tamén é de uso común no noso idioma - ten algo que ver con folión, dadas as semellanzas fonéticas, morfolóxicas e semánticas entre as dúas palabras. Para comezar, hai que dicir que follón, co significado agora máis usual, soamente se documenta nos textos escritos en castelán no século XX, e non aparece no diccionario da Real Academia Española ata 1970. Antes, os dicionarios de castelán rexistraban follón, pero referíndose a unha persoa ‘insensata, covarde, cruel’: a un felón; tamén como ‘ventosidad sin ruido’ e ‘cohete que se dispara sin trueno’ (outra vez polo fol –xa que tamén deriva de Follis-, neste caso polo aire que sopra: fsssh!!!). Queda claro, entón, que nada ten que ver ese antigo follón co actual, que se por algo se caracteriza é polo ruído. O que agora entendemos por follón viría do verbo follar 'formar o componer en hojas algo', segundo o dicionario da RAE, pero coido que nada ten que ver con iso; para min é un aumentativo do castelán folla, no mesmo dicionario: «1.Junta o mezcla de muchas cosas diversas, sin orden ni concierto, por diversión o capricho. 2.Lance del torneo en que batallaban dos cuadrillas desordenadamente. 3.Diversión teatral compuesta de varios pasos de comedia inconexos, mezclados con otros de música. 4.Concurso de mucha gente, en que sin orden ni concierto hablan todos, o andan revueltos para alcanzar algo que se les echa a la rebatiña.». Historicamente, a primeira acepción de folla foi a segunda da RAE, a de ‘lance dun torneo no que pelexaban dúas cuadrillas sen orden nin concerto’, lance que adoitaba celebrarse, na Idade Media, ó final das festas e reunións. Quedou o rastro desas follas na locución tener mala folla, que significa ‘ter mala sorte’, porque as follas, aínda que eran de divertimento, ás veces remataban mal. A ampliación semántica debeu producirse pronto, pois no século XVII xa figura folla no dicionario español-italiano de Franciosini coa acepción de ‘tumulto confuso e ruidoso entre os que falan’. A palabra ten os seus equivalentes, entre outros, no francés foule e no portugués fula. Todas nos remiten ó latín fullo –onis ‘batán’ e o latín vulgar fullare ‘batanear’, que deu o francés fouler, o italiano follare e os casteláns hollar (Berceo, sec. XIII) e follar (Gran Conq. de Ultr.; sec. XIV). Estes dous últimos aparecen sempre neses primeiros textos medievais co significado de ‘pisar, machacar’, a función que tamén realiza o batán. De aquí saíu o castelán huella, a marca da pisada. E da idea de pisar e golpear pasouse metaforicamente á idea de tumulto, de multitude, de abarrote (de aí o full ‘cheo’ inglés) e de loita. En castelán perdeuse o –f- inicial –quedou hollar-, pero Corominas explica a permanencia de folla por arcaísmo da linguaxe caballeresca.\nE, que hai de follar? Pois... pouco ou nada. Corominas nin sequera cita para este verbo a acepción de fornicar, e nos dicionarios da Real Academía Española tal acepción non aparece ata a edición de 1984. Mentres, no CORDE (corpus diplomático do Español), ata agora, non se rexistra un só follar coa acepción de practicar o coito. Non así no TILG (Tesouro Informatizado da Lingua Galega), onde hai rexistros de follar ‘fornicar’ desde o ano 1976. En canto á etimoloxía, son bastantes os que pensan que follar está relacionado co antigo folgar (holgar en castelán), dun latín tardío follicare ‘bufar, respirar fondo, jadear’, derivado de follis ‘fol’, e o mesmo dicionario da RAE apunta na etimoloxía: "quizá der. del lat. follis" . Este folgar ten os significados principais de ‘descansar, estar ocioso’, pero tamén de relación carnal, coma no Quixote, cando, referíndose á vida que levaba o Marqués de Mantua, centrada na vinganza da morte do seu sobriño Valdovinos, di o esforzado cabaleiro que era «de no comer pan a manteles, ni con su mujer folgar...», outra vez con permanencia do –f– , como ocorría con folla. Non obstante, follar non pode vir en castelán nin de follicare nin de folgar. Outra posibilidade máis plausible sería o verbo castelán follar, ou a variante afollar, ‘soplar cun fol’, xa que, segundo outros autores, o movemento do fol semella o xeito de movemento do coito: podería ser, pero paréceme moi rebuscado, e, ademais, o uso dese verbo en castelán foi moi raro, segundo se desprende dos corpus documentais. Non, coido que para explicar a etimoloxía de follar ‘fornicar’ hai que volver ó follar ‘pisar, machacar’ e incluso ‘tomar’ de folla. Ese significado vémolo con claridade, por exemplo, na Gaya Ciencia (1475) de Pedro Guillén de Segovia, cando lemos como o conde de Haro con mil seiscentas lanzas trataba de «follar la tierra del rey Don Alfonso... y despues de vuestra señoría aver respondido... non follase la tierra del rey Don Alfonso vuestro señor, porque si pasando aquella se follava... non podia ser sin batalla y sangre...». E esta idea de pisar, marcar, tomar, posuir ou incluso violentar (non esquecer que follar tamén ten o significado de molestar ou causar un prexuízo, o mesmo que foder ‘fornicar’ (futere ´ter relación sexual cunha muller’), pero tamén ‘molestar, amolar, estragar’), creo que é a que está presente, de xeito metafórico, no follar ‘fornicar’. Ao contrario que en folgar ou fornicar, onde se observa simetría na acción verbal (tanto o home coma a muller poden folgar e fornicar), en follar e en foder hai unha compoñente de posesión do home e de violencia do macho: falando estritamente, é o home quen folla (ou fode) á muller, e non ó contrario.\nUn par de reflexións finais sobre dúas preguntas que un se podería facer despois de ler este texto. Son tan contemporáneos follón ‘alboroto, confusión, enredo” e follar ‘fornicar’ como o parecen indicar os dicionarios da RAE? Non o creo, penso que son moi antigos, pero non quero cansarvos máis coas miñas argumentacións. Deberían aparecer follón e follar nos dicionarios de galego? Por suposto, son palabras vivas na fala e non deberían ser excluidas pola súa condición de castelanismos.\nEn fin amigos, todo comezou polo de folión, pero xa se sabe desde hai moito tempo que a asociación de ideas acaba levándonos a sitios insospeitados (Locke dixit).\nPublicado por Jeanfrujo en 10:01 1 comentario:\nPublicado por Jeanfrujo en 13:34 2 comentarios:\nPublicado por Jeanfrujo en 0:18 No hay comentarios:


Os encoros galegos da Confederación Miño-Sil están ao 67,83% da súa capacidade\nInicio/Última hora/Os encoros galegos da Confederación Miño-Sil están ao 67,83% da súa capacidade\nNeste ano hidrolóxico 2020/21 (que se iniciaba o 1 de outubro de 2020) a precipitación acumulada media na parte galega da Demarcación Miño-Sil a día 6 de xuño de 2021 foi de 1.041,2 l/ m2, un 4 % por encima da media histórica, sendo dita media histórica entre 1980/81 e 2011/12 de 1.001,9 l/ m2, tale como se informa dende a Confederación Hidrográfica do Miño-Sil (CHMS). No ano hidrolóxico anterior, 2019/20, a esta altura do ano a precipitación rexistrada era de 1.180,5 l/ m2, un 18 % por encima da media histórica e un 13 % por encima da do ano 2020/21.\nNa última semana rexistráronse 2,7 l/ m2., mensualmente pode destacarse os meses de novembro e marzo como secos e os meses de decembro, xaneiro e febreiro como húmidos.\nOs encoros galegos da Demarcación atópanse ao 67,83 % da súa capacidade máxima, un 1,35% menos que a semana anterior. Este volume é un 17,31 % menor que a cantidade de auga embalsada hai un ano, 85,14 %.\nNo relativo aos caudais circulantes, segundo os datos recibidos nas estacións de control que chegan ao Centro de Control de Conca ( CECU) da CHMS, atópanse un 5,1 % por baixo da media histórica.\n“Desde a CHMS queremos lembrar que os recursos naturais son limitados e que todos deberiamos de asumir a responsabilidade individual de conservación dos mesmos, fomentando actitudes respectuosas co medio ambiente e co consumo de auga para evitar, no país dos mil ríos, períodos de seca estival”, matizaba José Antonio Quiroga, presidente da CHMS.\nano hidroloxico capacidade chuvia confederación hidrográfica demarcación encoro josé antonio quiroga miño-sil precipitación presidente\n“En Galicia non haberá restricións en aforos nin na hostalaría os días 24 e 25 de decembro”


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\nRua Uruguai, 458 | Centro, Itajai, Πολιτεία Σάντα Καταρίνα, Βραζιλία\n219 από 2.116 καταλύματα ταιριάζουν με τα φίλτρα που έχετε επιλέξει. Απαλοιφή όλων των φίλτρων\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n1,1 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n0,4 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n1,0 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n6,2 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n7,1 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n8,9 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n7,4 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n8,5 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n8,8 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n7,3 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n10,2 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n33,6 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n30,0 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n31,6 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n32,3 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n40,2 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n40,7 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n39,9 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n40,1 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n40,3 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n40,6 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai\n0,3 χλμ. από UNIVALI - Universidade Do Vale Do Itajai


A Academia Galega de Ciencias premia un revolucionario método exprés de detección de anisakis - Vigo al minuto\nO traballo científico distinguido co Premio de Investigación 2016 da Real Academia Galega de Ciencias (RAGC), dotado con 6.000 euros, describe un innovador método de detección do parásito anisakis no peixe fresco, moi demandado pola industria pesqueira e polas autoridades de inspección alimentaria. O equipo galardoado forma parte do Instituto de Investigacións Mariñas (IIM) que o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) ten en Vigo.\nO proxecto premiado na categoría de investigadores mozos, dotado con 2.000 euros, é para Silvia Barja, unha científica do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela (IDIS). O elevado nivel das candidaturas levou nesta ocasión ao xurado a distinguir a maiores con senllas mencións honoríficas outros dous traballos realizados por matemáticos e químicos da Universidade de Santiago (USC).\nNa pescada, no xurelo e ata no calamar\nO equipo do IIM, formado por Mónica Carrera, José Manuel Gallardo, Santiago Pascual, Ángel González e María Isabel Medina, propón unha solución ao importante problema que representa o anisakis para unha industria estratéxica en toda Europa, e moi especialmente en Galicia.\nOs produtos do mar galegos son líderes no mercado español, no que, segundo a consultora Nielsen, se investiron 8.000 millóns de euros da cesta da compra só en 2015. O peixe fresco representa o 63% de toda a cesta de produtos do mar, na que o parásito anisakis ten unha presenza moi preocupante para os consumidores, a industria pesqueira e a Axencia Europea de Seguridade Alimentaria, que veñen demandando maiores esforzos de investigación para solucionar o problema.\nAtendendo a este requerimento, o equipo do IIM realizou unha investigación que derivou no deseño dun novo método de control rápido e específico para a detección de diferentes especies deste parásito, utilizando a espectrometría de masas aplicada á proteómica (análise de proteínas a gran escala). Este método supera as limitacións dos propostos ata o de agora, demasiado laboriosos e lentos ou incapaces de cubrir diferentes especies. En menos de dúas horas, é capaz de detectar as variedades de anisakis máis comúns, revelándose así como unha solución eficaz para que a industria pesqueira poida garantir a seguridade dunha ampla gama de produtos, xa que este parásito está presente en especies tan comerciais como a pescada, o bacalao, o xurelo, a xarda ou o calamar. Para realizar a investigación, o equipo utilizou mostras de anisakis procedentes da Unidade Técnica de Biobanco de Parásitos do IIM.\nA maioría dos casos de infección por anisakis en humanos ocorren en Xapón, España, Italia, Sudamérica e Estados Unidos, ainda que a anisakidose se considera unha enfermidade infradiagnosticada e infradeclarada.\nControl da obesidade\nO premio para investigadores mozos, no que se recoñece o traballo de científicos menores de 28 anos, é para Silvia Barja, do Grupo de Fisiopatoloxía Endócrina do IDIS. Os seus estudos conclúen que unha dieta alta en graxa diminúe a produción no estómago dunha proteína capaz de actuar como protectora fronte á obesidade.\nO traballo forma parte da tese doutoral de Barja, dirixida por Luisa Maria Seoane, Rosaura Leis e Felipe Casanueva e foi publicado pola prestixiosa revista científica Scientific Reports e presentado no Congreso da Sociedade Española para o Estudo da Obesidade. Con el, ábrese unha nova vía para abordar o problema do sobrepeso de carácter grave, que está considerado a epidemia do século XXI e que se está manifestando de maneira cada vez máis preocupante desde a infancia.\nDos detenidos en Madrid por enaltecimiento del terrorismo


O raposo come 40 tipos de froitos | Aprafoga - Asociación Profesional de Axentes Forestais e Medioambientais de Galicia\nO raposo come 40 tipos de froitos\nOct 6, 2010 | 2010, Ano, Novas\nO raposo come 40 tipos de froitos e axuda a expandir o bosque galego\nÉ un gran dispersador de millóns de sementes a longa distancia, pero os cazadores cren que existe sobrepoboación.\nInvestigadores comprobaron durante once anos o seu consumo de serbal no Courel e Os Ancares.\nO perseguido raposo está a prestar un importante servizo á natureza auxiliando á dispersión de sementes de até 40 especies arbóreas. Investigadores da Universidade de Santiago de Compostela demostraron a relación mutualista entre unha das árbores, o serbal, e os carnívoros que consomen os seus froitos carnosos. Ignacio Munilla, desde o departamento de Botánica, e José Guitián, do de Bioloxía Celular e Ecoloxía, comprobaron que durante 11 anos os froitos dos serbais estiveron ininterrompidamente na dieta de raposos e martas.\nDe noite ou polo día comen froitos caídos e mesmo empolicándose á propia árbore, axudando ao avance do capudre (o seu nome galego) nos Ancares, O Courel e a montaña leonesa. O raposo pode percorrer até sete quilómetros ao día e o capudre chega polas súas feces a matogueiras ou terreos abandonados, onde prepara o camiño para o bosque maduro. Ademáis, comprobouse que nas montañas galegas comen moitas mouras, teixo, arándano, rosa silvestre, endrinos, peral silvestre e mesmo especies cultivadas como os figos, uvas, cereixas, guindas, peras, mazás, ciruelas…\n“Os raposos galegos comen de todo, en especial ratos, insectos, carroña, desperdicios procedentes de vertedoiros, moitos froitos no outono, aves e moi poucos coellos. O que parece é que busca especificamente os froitos. Non son simplemente unha dieta de reposto senón que a busca aínda que haxa outros alimentos. Son fáciles de consumir fronte a presas que esixen caza, pero podería ser que tivese necesidades de inxerir determinados compoñentes dos froitos”, explica Guitián. Os froitos do capudre son moi ricos en taninos e vitamina C.\nO raposo, como carnívoro máis abundante, presta eficaz servizo ao trasladar as sementes, e falta saber como lle afecta a escaseza de capudre algúns anos. Son árbores sincrónicos: o ano sen froitos, non os hai en ningún. Trátase dun recurso habitual tamén para martas, garduñas, xinetas e teixos e que comen en grandes cantidades o xabaril, o oso (tamén come arándanos, castañas ou landras) os ratos e aves, coas distintas especies de gorrión que hai en Galicia.\nO raposo forma parte da cadea trófica do campo galego e neste contexto, Guitián asegura que “os campionatos de caza do raposo parécenme patéticos. En calquera caso, toda a caza de raposo debería de estar avalada por estudos ben feitos que demostren claramente que hai unha densidade moi elevada, ou pouca, ou a que sexa. Ninguén demostrou en Galicia que haxa sobreabundancia. Coellos ou perdices non hai, pero por infinidade de razóns que nada teñen que ver co raposo”.\nNa súa dieta hai máis carroña e lixo que coellos ou aves\nNon é estraño que o raposo sexa o carnívoro máis abundante no mundo. Sen apenas inimigos naturais (o lobo ocasionalmente), adáptase e come o que ten máis a man. De feito, nun recente estudo coordinado polo profesor Luís Eusebio Fidalgo Álvarez, da Facultade de Veterinaria de Lugo, o lixo dos humanos e a carroña serían o alicerce fundamental da súa dieta, por diante de invertebrados, ratos ou outros micromamíferos, lombrigas, dos mencionados froitos e das aves.\nCazado en campionatos\nPode matar cordeiros, corcillos, arrasar niños ou un galiñeiro; tamén perdices, faisáns e coellos de repoboación cinexética, presas doadas con escasa capacidade de supervivencia no medio natural. Pero coellos e lebres non son a súa dieta principal, como ocorre noutros puntos de Europa. E con todo, nas batidas en forma de polémicos campionatos de caza do raposo, a xustificación dos participantes é a de abater certo número para que unha densidade alta non arruíne os esforzos de repoboación de caza menor. Fidalgo recoñece que non hai consenso sobre o que é “abundancia” ou non do raposo, pero os seus estudos indican que “os cambios de uso do territorio favoreceron a especie e os maiores censos da península Ibérica témolos nós en Galicia” e por iso apoia a súa xestión racional dentro dos plans cinexéticos de cada couto.\nMáis raposos periurbanos\nPero a caza do raposo perséguena os membros de colectivos ambientalistas que esta semana foron xulgados en Chantada por entorpecer as cacerías en Portomarín, e que se enfrontan a multas de até 300 euros por sabotear aos cazadores. Din que nada avala unha sobrepoboación de raposos e que os campionatos (abater o maior número na xornada) nada teñen que ver coa caza social ou a tradición da caza en Galicia.\nAprobada a sua caza\nNo libro “O raposo en Galicia”, coordinado por Fidalgo, indícase que nas zonas de monte a densidade de raposo é de 2,32 por cada quilómetro cadrado, mentres que en comarcas agrogandeiras, onde hai alimento doado e abundante como os refugallos de granxas, acada os 2,62 individuos por quilómetro cadrado. A maior densidade deste carnívoro oportunista está en zonas periurbanas, 3,88. Sempre moi por enriba de 1,2 raposos por quilómetro cadrado en áreas como o couto de Doñana.\nO raposo segue presente na orde de vedas para este ano e a Xunta autorizou a sua caza en ganchos até o 6 de febreiro e con todas as modalidades, desde o próximo día 17 até o 6 de xaneiro. Os cazadores defenden que as súas poboacións son catro veces superiores ás óptimas, e que é mellor abatelos selectivamente e non con trampas ou velenos, verdadeira secuela para moitas especies. Os opositores sinalan os desequilibrios que xera a sua caza, ou que as batidas sexan en época de apareamento, pois co celo o animal descoida parte da súa astucia.\nEnxeñeiro do medio ambiente\nRecentes estudos en Uruguai, Chile ou Doñana tamén refrendaron o papel ecolóxico do raposo, dispersando sementes e axudando a recolonizar paisaxes fragmentadas. Sobre a necesidade de control das súas poboacións, biólogos como Delibes e Fedriani cren que a énfase debería porse en cans e gatos asilvestrados aos que non se coñece beneficio ecolóxico.


O aparcamento subterráneo do Parque Eguren terá dúas prantas e capacidade para 225 prazas - Concello de Marín\nEstá en:Inicio»Concellerias»Tráfico, policía Local e movilidade»O aparcamento subterráneo do Parque Eguren terá dúas prantas e capacidade para 225 prazas\nO reordenamento do noso espazo público, a humanización de rúas, o obxectivo de crear unha vila máis cómoda para os peóns e as melloras na mobilidade teñen aparellada a necesidade de tomar medidas que regulen o tráﬁco rodado e o estacionamento de vehículos en vías públicas.\nAgora, o Concello segue avanzando no terceiro piar desta estratexia de reordenación e dotación de prazas para a veciñanza: a construción dun aparcadoiro subterráneo no Parque Eguren. Os concelleiros de Urbanismo, Manuel Santos, e de Tráﬁco e Mobilidade, Francisco Salazar, estiveron esta semana analizando o estudo de viabilidade económico-ﬁnanceira para a creación desta infraestrutura, “que consideramos vital para Marín e que mellorará sustancialmente o estacionamento, ao ofrecer unha alternativa que ata o momento non existe no municipio”, explican os edís.\nAínda que o estudo de demanda que se realizou previamente xustiﬁcaría a creación dun aparcadoiro de maiores dimensións, o informe xeotécnico declina esta posibilidade, debido aos problemas construtivos que se poderían dar nese terreo no caso de facer unha pranta máis.\nEse estudo demanda, no que se avaliaron as necesidades e costumes da poboación marinense, evidencia que existe un interese xeral pola creación deste aparcadoiro, especialmente de cara a poder alugar unha praza ou poder beneﬁciarse de bonos cos que deixar o vehículo estacionado.\nDesde o Concello, aseguran que “seguiremos avanzando neste proxecto, para poder iniciar o proceso burocrático de cara á adxudicación das obras e así poder dotar a Marín dun servizo básico, que mellorará a nosa mobilidade e o estacionamento”. A inversión prevista para este aparcadoiro é de 5.388.704,28 euros.


Tarta de cartón con desexos\nQueres dar un agasallo de aniversario orixinal ou algunha outra celebración, pero non sabes facelo? Se tes tempo libre e non te esquezas de expresarte en creatividade, recomendámosche facer unha tarta de cartón cunha sorpresa dentro. Este é un traballo moi sinxelo e os teus seres queridos simplemente estarán fascinados por ese agasallo!\nComo facer un pastel de cartón?\nO que necesitamos para o traballo:\npapel de deseño;\ncoitelo de papelería e tesouro;\ncola "Moment" ou pistola de cola, cepillo;\nelementos para a decoración: cinta de satén, encaixe de ouro, toalla de calado, botóns de flores artificiais, abelorios.\nEmpecemos a fabricar:\nA partir do cartón habitual cortamos o patrón proposto de "peza de bolo" e transferímoslo a papel de deseñador.\nCortar e dobrar coidadosamente o contorno. Para que as curvas se vexan extremadamente recta, debes debuxar un extremo romo do coitelo de oficina ao longo da liña ao longo da liña de dobras e, a continuación, dobre o papel lixeiramente inciso.\nNós cola as caixas nas liñas indicadas no estándar. En cada "peza" do noso pastel de cartón poñemos un agasallo: tarxetas con desexos, doces, pequenos souvenirs, etc. Cerramos e non cola.\nComecemos a decorar. Debaixo de cada caixa puxemos un toalete de costura e un vendaje cunha cinta de cetim. Para que a cinta non se deslice, reparámola cunha pinga de cola desde a fronte e atamos un pequeno arco por detrás.\nNa parte superior da cola de "peza" o brote de flores, decorar cun cordón de ouro, cintas e esferas. ¡Unha peza de bolo está lista!\nNon obstante, este presente inusual consta de 12 pezas, polo que o algoritmo enteiro é necesario repetir 11 veces máis e a torta de cartón con desexos e agasallos pódese servir á mesa.\nTúnica sen patrón por mans propias\nComo bordar as letras cunha cruz?\nSombrero ten mans\nRaspashinki para as mans propias dos recentemente nados\nTopiary de flores feito de feltro\nTulipas de botellas de plástico\nSecadora para mans de roupa\nComo atar un poncho con agullas de tricotar?\nTildes de Ano Novo\nAbrigo de almofadas\nDecoración navideña feita de papel\nOllas con as súas propias mans\nComo crear un cadro coas túas propias mans?\nMermelada de mazá con limón\nDiarrea frecuente no adulto - as razóns\nVasodilatadores para hipertensión\nTurba para mudas\nDonald e Melania Trump en Porto Rico: roupa práctica e dispersión de toallas de papel\nAumento da lactación\nQue debo ir ao teatro?\nDía de descarga de proteínas\nInterferón para nenos\nMobles de madeira para vivendas\nRexístrese accidentalmente rompe o espello\n10 estrelas, sobre a adicción ás drogas de que todo o mundo aprendeu\nNobivac para cans\nEstabilizador de tensión para casa\nHidrogel para plantas - aplicación\nKayak romántico: Ben Affleck e Lindsay Sukus en Hawai


Etiqueta: aumentar os ingresos | Martech Zone\nEtiqueta: aumentar os ingresos\nAquí tes 6 xeitos de axudar ás aplicacións móbiles no crecemento empresarial\nXoves, novembro 22, 2018 Nitin Lahoti\nA medida que os marcos nativos para móbiles diminúen o tempo de desenvolvemento e reducen os custos de desenvolvemento, as aplicacións móbiles convértense nun imprescindible para moitas empresas para impulsar a innovación. Construír a túa propia aplicación móbil non é nada custoso e difícil de facer como hai só un par de anos. As empresas de desenvolvemento de aplicacións con diferentes centros e certificacións de especialidades que alimentan a industria son agresivas na creación de aplicacións empresariais que poden impactar positivamente en todos os aspectos do seu negocio. Como aplicacións móbiles\nComo implementa unha estratexia de automatización de mercadotecnia exitosa? Para moitas empresas, esta é a pregunta dun millón (ou máis) de dólares. E é unha excelente pregunta. Non obstante, primeiro debes preguntar, que se clasifica como unha estratexia de automatización de mercadotecnia exitosa? Que é unha estratexia de automatización de mercadotecnia exitosa? Comeza cun obxectivo ou un conxunto de obxectivos. Hai algúns obxectivos clave que axudan a medir claramente o uso exitoso da automatización de mercadotecnia. Inclúen:\nXoves, decembro 4, 2014 Douglas Karr\nA maior parte do mundo da tecnoloxía de mercadotecnia céntrase en recibir visitas. O cebo de ligazóns está fóra das listas e está a dar resultados terribles para os comerciantes. Facer chegar a alguén ao seu sitio é realmente moi sinxelo, pero mantelo alí e animalo a facer negocios contigo é bastante complexo. Incluso nunha publicación como a nosa é importante aumentar o noso número de espectadores, pero a menos que a xente interactúe coas marcas das que estamos a falar, é importante\nMartes 17 de decembro de 2013 Martes 17 de decembro de 2013 Douglas Karr\nEntramos nunha época interesante no que se refire ao big data e á personalización. Plataformas como Sailthru poden personalizar a frecuencia e o tema das mensaxes que estás enviando a través do móbil ou o correo electrónico e, despois, personalizar o contido do sitio no que o usuario está aterrando. Hai moito tempo que escribo que a limitación da análise moderna é que só plantexa máis preguntas, non respostas reais. Son plataformas de personalización como Sailthru


O Porriño : Obra de emerxencia "Reparación de danos nas marxes do río Louro no Porriño (Pontevedra)" (Protección fronte a inundacións)\nInicio Actuacións Listado de Actuacións Obra de emerxencia "Reparación de danos nas marxes do río Louro no Porriño (Pontevedra)"\nObra de emerxencia "Reparación de danos nas marxes do río Louro no Porriño (Pontevedra)"\nProtección das marxes do río Louro mediante a consolidación dos noiros e a reconstrución dun dique. Así mesmo realizouse a reposición dunha senda peonil.\nA actuación consistiu na colocación de dique en rocha machucada cor silvestre de máis de 1.000 kg, con arestas cortantes, colocada a máquina. Previo á súa colocación realizáronse diversas actividades, destacando as seguintes:\nMovemento de terras para dar a pendente desexada ao noiro (H1:V3)\nGabia de 1 m. de profundidade e 1,7 m. de ancho para cimentación formigonar\nNa parte superior do dique, ademais da terra vexetal colocáronse biorrollos e estaquillado. A medición final do dique executado é de 148 m.\nTamén se procedeu á reconstrución dun dique existente que se encontraba en moi mal estado. Este dique reconstruíuse mantendo o peso, forma e natureza das pedras da orixinal. Ademais de aproveitar o material existente tívose que realizar unha achega de pedra importante. Así mesmo, na súa parte superior incluíuse unha plantación de vexetación.\nUnha vez finalizada a reconstrución procedeuse á reposición do sendeiro afectado, devolvéndoo ao seu estado orixinal. A medición final de reconstrución de dique foi de 240 metros cúbicos.\n26/09/2014\tFinal das obras


Ciumes | Galicia Digital\nOs ciumes entre pesoas son inherentes a moitas relacións (amorosas), e mentras moita xente considera que veñen aportar viveza a calquera situación, outros moitos consideran que son producto da inmadureza e de problemas graves na relación.\nCando esto ocorre entre colectivos, entre dirixentes de colectivos, non é bo síntoma. Nin para os colectivos nin para os seus dirixentes.\nO problema está entre Pontevedra e Vigo, e entre A Coruña e Santiago. Ciumes que nesta ocasión se manifestan pola creación por parte do Poder Xudicial de cadanseu xulgado do Mercantil.\nNeste caso, a decisión xudicial está en crear xulgados en Pontevedra e A Coruña. Pero visto desde Vigo e Santiago, estímase que tal creación faise en detrimento dos dereitos das cidades que non son capitais de provincia. E, como é lóxico, nin os rectores de Pontevedra nin os de A Coruña están de acordo.\nE xa está organizado o problema, porque a Xunta vai reclamar un Xulgado do Mercantil para Vigo, e estudiará que decisión adopta en relación co de Santiago.\nOs munícipes afectados non permanente calados, a pesar de ser da mesma -ou achegada- cor política: Bng, o de Pontevedra; e Psoe, o coruñés.\nE mentras o de Pontevedra se axusta medianamente ós usos e costumes da política, o alcalde coruñés -fiel sempre ó seu talante- proclama ós catro ventos o seu malestar e menciona a petición de consellerías -outra vez- como posible consecuencia do desacordo no tema dos xulgados.\nO argumento utilizado por Vázquez -xulgados no mesmo lugar onde radican as audiencias provinciais- parece en principio correcto, pero tamén se entende que os límites e estructuras provinciais poden precisar cambios nos tempos que estamos a vivir.\nPero os ciumes están ahí. E se entre humanos os ciumes xorden cando hai amor, os ciumes neste caso xorden entre os defensores naturais das súas respectivas institucións, vencellados entre sí porque as decisións da Xunta proceden dun Conselleiro que é da mesma forza política ca os alcaldes da Coruña e Santiago, e foi algo así como o segundo de a bordo do alcalde coruñés.\nEntre Vigo e Pontevedra (e Santiago), o problema non é tan complicado (PP-Bng-Pasoe), pero tamén ten o seu aquel.\nOs ciumes parece que se solucionan afianzando as relacións, e con probas de amor verdadeiro. Neste caso, por ser cousa de tres, ¡que difícil é esto do amor (político)!.


Compostela Diversa. III Reunión Círculo de Aprendizaxe – Observatorio Cidadán de Comunicación\nOs participantes de dito círculo de debate son cinco persoas con distintos tipos de discapacidade: Tito Cabo, Toni López, María Jesús Pérez (Susi), María Dolores Piñeiro (Lolita) e Shaila Tarela. Todos eles participan no círculo e colaboran con nós de xeito voluntario. Nesta ocasión, Tito e María Jesús non puideron acudir á reunión por motivos persoais, polo tanto, o círculo estivo composto por Toni, Lolita e Shaila. Os tres participaron nun intenso debate protagonizado pola diversidade de opinións e a pluralidade de ideas. Ademáis, aportaron diferentes puntos de vista e informacións preparadas previamente para compartir con todos nós.\nLolita e Shaila manteñen unha charla informal minutos antes de comezar a posta en común de informacións sobre accesibilidade\nDespois dunha breve charla sobre varios temas, tanto persoais como profesionais, centránmonos no obxectivo principal do círculo de debate: a análise de noticias e informacións aparecidas nos medios de comunicación que abarcan temas relacionados coa discapacidade, a mobilidade e accesibilidade.\nA primeira noticia tratada no círculo foi achegada por Toni, quen quería que se comparase o tratamento dunha noticia sobre un deportista con discapacidade co tratamento nas noticias sobre deportistas sen ningún tipo de discapacidade. A entrevista, La paratriatleta viguesa Susana Rodríguez Gacio en V Televisión, trata sobre unha atleta de tríatlon con albinismo, enfermidade que lle ocasionou unha perda da visión dun 90%. Unha vez vista a entrevista, os integrantes do círculo consideran que o tratamento da mesma foi óptimo. Tratouse o tema con suma delicadeza, ata o punto en que a entrevistadora non decide preguntarlle a Susana pola súa albinismo ata a quinta pregunta. Tal e como afirmaba Toni, o principio da noticia está ben, xa que non se centra na discapacidade. Con todo, a xornalista non quería dicir paralímpico. A xornalista quixo dar un punto distintivo á entrevista ao preguntar polo tríatlon olímpico, erro que os integrantes do círculo consideran que foi premeditado.\nA pesar diso, Lolita opina que a información foi tratada dunha forma sinxela e sen dar lugar a exclusións: <<A xornalista tratábaa como unha persoa, como unha deportista e non como unha persoa con discapacidade>> o cal é crucial á hora de buscar a integración das persoas con discapacidade na sociedade.\nToni comprende a realidade na que está inmersa no deporte paralímpico, el practicouno durante anos e opina que debería reformarse completamente: <<Non digo que teña que desaparecer, pero si deberiamos enfocalo doutro xeito>>. Así, o deporte paralímpico hoxe día non é máis que, en boca de Toni, <<o espectáculo dos inútiles>>.\nDende o deporte de élite non se loita pola integración, trátase dunha minoría e este <<debe ser integrador>>. É no deporte a niveis baixos onde os nenos teñen verdadeiramente a posibilidade de integrarse, xa que poden practicar deporte con persoas sen ningún tipo de discapacidade. <<A integración é a base de todo. A ler e a sumar xa aprenderán os nenos. Que é máis importante, aprender coñecementos lograr o éxito ou a integración?>>.\nToni foi moi crítico á hora de falar sobre o deporte paralímpico, disciplina na que participou anos atrás\nOutra noticia que nos trouxeron foi a titulada La mayoría de las igresias en Vigo no están adaptadas, de La Voz de Galicia (versión web) do 27 de marzo do 2016. A noticia causou distintas reaccións. Para Toni era xa unha mentira que dixese <<Confesarse ou recibir algún tipo de eucaristía en Vigo resulta moito máis complicado para as persoas con algún tipo de discapacidade que para o resto>>. Isto é porque a dificultade radica na accesibilidade, mais esquécense de que non todas as persoas con discapacidade atopan niso un problema. Desta forma a autodeterminación das persoas con mobilidade reducida parece ser minada en prol de atraer máis a atención do público. Declarada totalmente sensacionalista para os participantes.\nDoutra banda, Lolita dicía entre risas <<non me importa porque non vou>>, pero déronse conta de que seguía sendo un asunto de certa importancia. A maioría dos fieis teñen máis de 65 anos, polo que moitos deles acaban tendo tamén problemas de mobilidade. Igualmente, segundo avanzaba a conversación, si se ían dando conta de que na maioría de igrexas, incluída a catedral de Santiago, eles vense obrigados a entrar por portas laterais. E ademais, á hora de querer estar dentro para asistir a misa, Lolita comentábanos como dentro da súa igrexa só podía estar ou atrás ou diante de todo.\nO mesmo sucede coa facultade de xornalismo, tal e como sinalou Toni, pois aínda que teña ramplas, <<a xente que teña cadeira de rodas só pódese sentar nun sitio [atrás de todo]>>. Tamén lembrou outro caso nun edificio público de Compostela, o cal preferiu non especificar, que contaba cun chanzo enorme á súa entrada. Para arranxalo instalaron unha rampla e con todo, unha vez consegues estar dentro volves atoparche con seis escaleiras. Toni volvía insistir sobre <<as barreiras mentais da xente>>, que son aínda peores que as arquitectónicas.\nLolita puxo a nota de humor durante o trasncurso da reunión, na que houbo momentos para pequenas bromas e risas\nA Estrada inicia el derribo de sus barreras arquitectónicas, noticia aparecida en La Voz de Galicia (versión web) do 8 de abril do 2016 foi a seguinte información que nos trouxeron á mesa, seguindo un pouco coa liña da anterior noticia. Lolita móstrase escéptica ante o texto, pois nel só se menciónan cadeiras de rodas, polo que pensa que sería perfecto se a medida fóra complementaria doutras.\nAdemais, o artigo atrévese a comparar unha cadeira de rodas co carriño dun bebé ou o carro da compra. Para Lolita non resultaba nada xusto <<a un carriño ti pódelo subir, pero a min non me podes subir>>, existe un grave problema co emprego pouco respetuoso da linguaxe. Aínda así, tamén comentaba: <<Sácache un sorriso>> di Lolita ríndose, <<ler que unha cidade inicia a derriba das súas barreiras arquitectónicas é magnífico>>.\nUn elemento que desconcertou ao grupo foi que no artigo mencionásense declaracións da concelleira de Servizos Sociais, en lugar do de Urbanismo. Ademais, de que é a única voz na noticia, tampouco se entrevista a ningún veciño interesado por este tema. Shaila pensa que a noticia <<pon ao goberno como uns heroes por facer isto>>, dáse conta de que a palabra goberno non deixa de repetirse ao longo do texto nunha sorte de afán publicitario. Toni bota en falta un verdadeiro plan de actuación desa derriba de barreiras arquitectónicas, mais para el resulta a mellor noticia das que leron ata o momento en canto ao emprego da linguaxe. Non quere xulgar se o logra ben ou mal pero afirma que: <<trata de equiparar á xente que ten unha discapacidade, que necesita a supresión de determinadas barreiras, coa xente que non ten ningunha discapacidade física, pero pode necesitar tamén a supresión desas barreiras>>. Sen embargo, a Toni agradoulle observar que na noticia non se use a palabra discapacidade máis que unha vez no medio do texto, polo que non se usa este ter,o de forma morbosa nin para chamar a atención.\n<<Pon ao goberno como uns heroes por facer isto>> comentaba Shaila sobre a noticia A Estrada inicia el derribo de barreras arquitectónicas\nContinuamos cunha noticia que trae numerosos problemas e incongruencias, <<“Somos impedidos, tenemos el dinero y non nos dejan instalar un ascensor”>> é o seu titular (La Voz de Galicia, -edición web-, do 14 de abril de 2016). Trátase dunha comunidade de veciños da cidade de A Coruña que desexa instalar pola súa conta un ascensor no edificio, pero o concello ponlles trabas. Unha delas é a esixencia de instalar un salvaescaleiras para acceder ao ascensor. Eles defenden que non é obrigatorio, a pesar de que un dos veciños trasládase en cadeira de rodas (polo que o acceso seguiríalle sendo dificultado). E é que a propia veciña que accede as declaracións chega a admitir que non é o seu desexo instalar o ascensor polos discapacitados.\nSegundo terminamos de lela, Toni lanza unha pregunta: <<Periodísticamente, que vos parece?>>. Contestamos que é estraño que se repita tanto o número do edificio e da rúa. Para Toni, resulta un desastre de noticia. <<O titular é sensacionalista>>. Esta mesma situación, a imposibilidade de instalar un ascensor nun edificio, afecta a calquera comunidade de veciños (especialmente en edificios antigos) e non se fai ningunha referencia a iso. Ademais, Toni apuntaba que: <<só por cuestión de estatística se o 9% da xente ten algunha discapacidade, nun edificio con 40 persoas algunha ten que ter unha discapacidade>>.\nEn canto ao titular, resúltalle estraño que a cita que aí mencionan non apareza en ningures do corpo. Doutra banda, non lles parece correcto que se mencione só e continuamente á veciña Laura, pois parece ser a protagonista da noticia, cando é só unha fonte máis. Ademais, resultan ser a maioría persoas que non contan cunha discapacidade, pero se autoproclaman impedidos. Neste caso, Toni recalca a necesidade de que o xornalista distinga ben o contexto e manexe ben a linguaxe, pois <<cando tratas cunha persoa de 80 anos, non van ser as mesmas que as dunha persoas de 19, aínda querendo dicir o mesmo>>. A intención é clara “tentar que a xente lea a noticia”, non importa a confusión da linguaxe.\nToni e Shaila escoitan atenden á lectura da noticia <<Somos impedidos, tenemos el dinero y no nos dejan instalar un ascensor>>\nPor último, Toni quixo resaltar o pouco coidado que se ten nos medios á hora de publicar certas informacións que, quizais, lonxe de informar, só pretenden buscar visitas. Un perro con dos licenciaturas foi unha noticia publicada o ano pasado por La Voz de Galicia, noticia na cal aparece, en primeiro plano, unha fotografía do propio integrante do círculo na orla da súa licenciatura e xunto co seu anterior can guía. Tras cursar dúas licenciaturas (xornalismo e xeografía), a facultade considerou oportuno que o seu can aparecese na fotografía oficial da orla: el tamén asistira a todas as clases. Toni non fixo por chamar a atención, mais ben o medio utilizou a historia persoal e a discapcidade para atraer a atención do lector.\nO problema chega cando outra persoa invidente faise eco nos medios ao incluír ao seu can guía na orla: os xornais publican en masa a mesma noticia sobre aquel estudante gaditano. En contraposición, La Voz de Galicia decide publicar unha noticia, sen a aceptación previa de Toni, alegando que, lonxe de ser a primeira persoa en realizar tal cousa, un galego fíxoo non unha vez, senón dúas. A noticia énchese de comentarios de exalumnos, compañeiros de Toni e mesmo do decano da facultade de xeografía, o cal conta alegremente que mesmo algúns profesores chanceaban sobre a situación dicindo que o can prestaba máis atención que o mesmo alumno. A problemática non reside entón no feito, senón no tratamento que recibe. De verdade isto é información, ou simplemente trátase dunha noticia tremendamente sensacionalista que busca, en palabras de Toni, <<Conseguir likes en Facebook>>.\nOs integrantes do círculo opinaron de forma unánime que, máis que esa procura de lectores a calquera prezo, desde os medios debería transmitirse a importancia real do can guía como ferramenta de traballo.\nPara rematar, falamos de diversos temas. Como di Toni sempre, somos incapaces de centrarnos nun só; xa que cando estamos todos a conversa adoita derivar por camiños insospeitados. Para cerrar a sesión, coma sempre, preguntamos qué lles parecera a reunión. Todos amósaronse contentos, aínda que todos repararon na falta de Tito e María Jesús, os dous membros que non puideron acudir á reunión por motivos persoais.\nTodos coincidimos en que os participantes do círculo amosáronse moito máis soltos e confiados, dispostos a falar e a contar experiencias persoais. Aínda que foi a última reunión do círculo e todos coincidimos en que nos deu algo de pena, estamos satisfeitos do camiño percorrido e de todo o que aprendemos destas cinco fantásticas persoas.\nFinalmente, despedímonos. pero non era un adeus, senón un ata pronto, pois varios os membros do círculo aceptaron facer rutas grabadas connosco por diferentes zonas de Santiago de Compostela, para comprobar se son accesibles ou non, e amosar as dificultades que se atopan no día a día nas rúas da cidade Compostelana.\nRevisión editor: 25/04/2016 19:45\nRevisión GBO: 25/04/2016 20:02\nPublicación: 25/04/2016 22:45\njuncalalvz 25 Abril, 2016 26 Abril, 2016 accesibilidade,S1C\nAnterior Previous post: ELECTROSHOCS COMO PARTE DO TRATAMENTO MÉDICO\nSeguinte Next post: IIº Círculo Saúde Mental


Neste mes do Medo seguimos facendo cousiñas motivadoras para os nenos e nenas do noso cole, e un exemplo diso é que neste mes por cada empréstito semanal que fan cos seus titores e titoras, conseguiron un album de cromos de monstros (na primeira semana) e os dous primeiros cromos para ir completando o album. Cada semana, ao facer o empréstito na biblio conseguirán outros dous monstruiños e ao rematar o mes, terán rematado o seu Album monstruoso!!!!\nAquí vos ensinamos os materiais para que vos fagades unha idea...\nAsí é a caixiña contenedora dos cromos:\nAsí o exterior do album:\nE así quedará cando esté todo completado:\nAdemais, non nos esquecimos de facer a exposición temática, polo que na biblio temos varios libros relacionados cos monstros, o medo, as bruxas... expostos para que todos saibamos da súa existencia, e cando remate a exposición xa poderemos levar en empréstito.\nE claro para entrar en materia, antes de facer as exposicións... decoramos a biblioteca!!!! Isto debémosllo aos axudantes da biblio (tanto aos que teñen as gardas de recreo coma aos de campañas especiais) que están axudando moitísimo no bó facer da biblioteca, e traballan un montón para que sexa un lugar de encontro coas aventuras lectoras.\nDende o Equipo de Biblioteca enviámoslles dende aquí un grande aplauso polo seu traballo e lle damos unha vez máis as grazas pola súa colaboración e aplicación no traballo con nós.\nAlgúns exemplos da decoración son:\nOs gatos negros nos fariños laranxas lémbrannos ás bruxas e ás cabazas de Samaín...\nO corredor invita a achegarse á biblioteca seguindo as pegadas dos libros...\nOs monstros dan a benvida no exterior da biblioteca...\nAs arañas acompañan o EDI...\nE tamén temos todo o teito cheiño de pantasmas... uhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh\nPublicado por OS RATOS DE BIBLIOTECA en 5:49\nEtiquetas: ALBUM DE CROMOS, EXPOSICIÓNS, LEMAS, O MES DO MEDO\nRAIOTECA 11 de noviembre de 2012, 15:29\nParabéns polo voso blog e por todo o traballo.\nUn saúdo dende o cole de Andrade en Pontedeume.


O Reino Unido estuda aplicar unha recarga nos billetes de avión para sufragar as novas medidas de seguridade | Consumer\nO Reino Unido estuda aplicar unha recarga nos billetes de avión para sufragar as novas medidas de seguridade\nBAA, o principal operador británico de aeroportos, asume actualmente custos imprevistos de seguridade de ata 14 millóns de libras\nAltos cargos do sector aéreo británico informaron ao diario “The” Observer que o Goberno do Reino Unido planea aplicar unha recarga nos billetes de avión para financiar o custo das novas medidas de seguridade adoptadas nos aeroportos a raíz do desmantelamento dunha trama terrorista.\nEstas fontes sinalaron ao diario británico que o plan pode ser considerado unha alternativa a que todos os contribuíntes británicos financien o aumento da seguridade aérea cos seus impostos ou a que a industria da aviación sufrague os millóns de libras que suporía ampliar o número de traballadores dos servizos de seguridade, a formación dos efectivos e a modernización do equipamento.\nA compañía Virgin Atlantic considera “apropiado” que o Goberno “asuma a responsabilidade e contribúa a proporcionar os recursos necesarios para garantir que os pasaxeiros teñan unha experiencia o menos problemática posible”.\nBBA, o principal operador británico de aeroportos propiedade do grupo español Ferrovial, asume actualmente custos imprevistos de seguridade de ata 14 millóns de libras esterlinas (20,6 millóns de euros) que deben ser cubertos nun período de cinco anos. A estes, posiblemente teña que sumar os orixinados pola alerta terrorista. No entanto, segundo a normativa vixente no Reino Unido, as aerolíneas terían que pagar esta cantidade extra.\nVarias compañías denunciaron que BAA non ampliara o número de efectivos de seguridade tal e como lle requiriu o Goberno. Inspectores do Ministerio de Transporte indicaron en febreiro que a empresa tiña que contratar a 160 efectivos co obxectivo de asumir un aumento de carga de traballo na seguridade aeroportuaria.\nDoutra banda, British Airways (BA) reunirase proximamente co xestor para negociar compensacións polas cancelacións de voos do pasado 10 de agosto. Estímase que BA perdeu ata 73,5 millóns de euros nos días posteriores á alerta terrorista.\nbilletes de avión britanico recarga Reino Unido seguridade