O alcalde de Baiona asegura que o paseo da Foz repararase en 2021 - ValmiñorTV\nInicioBAIONAO alcalde de Baiona asegura que o paseo da Foz repararase en 2021\nFOTO: PABLO F. ESTÉVEZ // A parte colapsada veu abaixo non sen antes avisar, do mesmo xeito que está a ocorrer no resto do conxunto.\nUnha das materias pendentes de Baiona en materia de obra pública é sen dúbida a reparación do maltreito paseo da Foz, cuxo tramo final leva valado máis de dous anos tras o derrube parcial da estrutura. Un conflito de competencias sumado ao importe necesario para a súa renovación provocou que a situación se enquistase ata o punto de que a zona restrinxida ao tránsito peonil pasou a formar parte da paisaxe habitual do núcleo baionés.\nCon todo, isto podería cambiar en breve e é que o proxecto de renovación podería aprobarse durante o primeiro trimestre do 2021, ou polo menos isto é o que asegura o alcalde Carlos Gómez. Segundo adiantou, o luns pasado mantivo unha conversación telefónica co xefe provincial de Costas, Enrique Fernández, que lle confirmou que están á espera do visto e prace de Madrid, “que é quen autoriza”, a pesar de que a partida necesaria non figure nos Orzamentos Xerais do Estado.\nUnha cuestión detectada e que novamente foi recriminada polo PP local, tras denunciar nun comunicado a negativa efectuada polo PSdG e Podemos á emenda para incluíla no documento a pedimento dos parlamentarios da agrupación política por Pontevedra, e deste xeito asegurarse preto do millón de euros necesario para efectuar as actuacións consideradas por moitos de emerxencia.\nO rexedor, pola súa banda, saíu ao paso das críticas acusando aos populares de “demagogos”. “Saben dabondo que Fomento ten unha partida xenérica para arranxos e actuacións diversas, pero para recorrer a ela fai falta aprobar os orzamentos e este feito non se produciu grazas ao PP precisamente”, apostilou Gómez.\nO certo é que para o paseo instalado en primeira liña das marismas da Foz, o tempo xoga na súa contra e a deterioración está a estenderse a pasos axigantados ao resto do tramo final que carece de dique. As gretas, afundimentos e fendas que se están abrindo no chan cobran aquí un valor premonitorio, xa que son un claro síntoma de que o interior da estrutura está a baleirarse e que, de non actuar a tempo, case con toda seguridade acabará colapsándose provocando unha situación similar á vivida en novembro de 2018.\nDebido ao avanzado estado de deterioración estrutural que sofre o conxunto, a única opción válida será a demolición total do espazo comprendido entre o fin do dique e a rampla de acceso ao río, que corresponde a 300 metros de construción, para posteriormente reasentar o paseo sobre o conxunto rochoso que fará as funcións de rompeondas impedindo que o recheo interior sexa arrastrado polas mareas. Unhas actuacións que roldarán o millón de euros e que descartan unha de inferior magnitude exposta en 2019 unicamente sobre o espazo derruído e proximidades. Unha vez finalizados os traballos devolverase o bo aspecto a un percorrido que a diario é utilizado por centenares de persoas.\nSeis ouros, catro pratas e tres bronces para o Club de Loita Sabarís no Campionato Galego\nO Pavillón Municipal de Teis en Vigo acolleu este sábado o Campionato Galego de Loitas Olímpicas nas categorías júnior e escolar. O Club de Loita Sabarís conseguiu o primeiro posto por equipos na categoría escolar, […]\nCinco equipos do Club Laroca de Nigrán participan na liga galega de xadrez\nO pasado sábado comezou a liga galega de xadrez onde o Club Laroca de Nigrán participa con cinco equipos. Na primeira división o Laroca A participa no grupo C desprazándose a Coruxo para enfrontarse a […]


Prepara tu verano en el extranjero con Connectors - A Casa das Linguas\nLembras que non fai moito contabámosche o que era un GAP YEAR e as vantaxes que tiña vivir esta especie de ano sabático?? Se non te acordas porque tes memoria de peixe, podes velo aquí ¿QUÉ ES UN GAP YEAR? , e se tes un coeficiente superior ao de Einstein e lembras todo isto, segue lendo porque isto interésache:\nPara aqueles que aínda non vos atrevedes a irvos un ano completo, pero tedes a espiral de irvos unha breve temporadita ao estranxeiro, témosvos que dicir que o veranito, sen dúbida, é a mellor época de facelo: sol, bo tempo, actividades ao aire libre, praia e montaña, moitos amigos do mundo enteiro, a que soa á mellor experiencia do mundo! (E os teus amigos que xa o probaron, sábeno?)\nPara este verán ofrecémosche 6 destinos:\nAo sur de Inglaterra, é o destino perfecto para quen lles gusta a playita. Polas mañás, asistirás a clases de inglés dinámicas e divertidas, e polas tardes, actividades de todo tipo: paseos en bicicleta, minigolf, vóley praia, excursións á famosa Costa Jurásica (Patrimonio Natural da Humanidade) e a Winchester para ver a Mesa Redonda dos Cabaleiros do Rey Arturo.\nQuen non coñece Cambridge e os seus famosos exames de inglés? (aínda que xa sabedes, que a nós gústanos máis Oxford). É unha cidade na que se respira historia e onde a ciencia está presente en cada un dos seus recunchos. Polas aulas da súa Universidade, fundada en 1.209, pasaron ata 90 Premios Nobel, 123 medallistas olímpicos e personalidades como Isaac Newton, Charles Darwin, Erasmo de Róterdan, Lord Byron ou o recentemente falecido Stephen Hawking, que deu clase nesta universidade durante 30 anos.\nE se che gusta máis a natureza, recomendámosche este destino tamén ao sur de Inglaterra. Vivirás nun parque de máis de 500km2 de bosques virxes, prados, brezales e vales fluviais, e o obxectivo é facer unha inmersión en inglés, divertirse e facer novos amigos mentres gozas dun impresionante programa de actividades ao aire libre nunha contorna segura, cuxo obxectivo é potenciar as túas habilidades persoais.\nPara os máis aventureiros e amantes tamén da natureza e a cultura celta, propoñémosvos Waterford, situado na costa de Irlanda. Esta cidade creada por viquingos tamén é famosa pola súa fábrica de cristal, polas súas praias e pola Costa do Cobre (espazo declarado Geoparque Global da UNESCO). Moito menos masificado que Dublín e con moitos máis parques e zonas verdes, pasarás a túa estancia na residencia universitaria do Institute of Technology (unha das 10 mellores universidades de Irlanda).\nSe es moi familiar e queres ir coa túa familia ao completo, esta é a túa opción. Ampliamos destinos para familias que non queren repetir Cambridge, e ofrecémosvos esta opción MÁIS ECONÓMICA en Irlanda.\nE se o teu soño é saltar o charco, animámosche a vir a Canadá. Toronto é a cidade máis habitada de Canadá cunha mestura de culturas provenientes de todas partes do mundo. Os seus máis de 300 días de sol ao ano permitiranche gozar do seu dinamismo, dos seus innumerables lugares de interese, como a mundialmente famosa CN Tower, ou o High Park de 400 acres, ademais da súa atractiva situación á beira do lago Ontario.\nAgora xa non tes escusa para non irte ao estranxeiro este verán e mellorar o teu inglés! Só tes que elixir o destino que máis che guste, poñerche de acordo cos amigos que queiras ir (aínda que tamén podes coñecer alí novos amigos), e preparar a túa maleta. Do resto encargámonos nós.\nSe tes algunha dúbida contáctar:\n981 557 383


Consulta os artigos deerregueté Erregueté\nA comisión de valoración destacou “o uso de diversas linguaxes á hora de artellar a proposta, así como unha temática atractiva e innovadora que permite a recuperación de figuras históricas en relación co noso tempo presente e potencia as figuras de mulleres pioneiras en distintos campos”.\nJulio Fernández Peláez asume o texto, a dirección artística e interpretación deste traballo, que foi escrito a finais de 2021 e principios de 2022, e que recolle tamén a implosión provocada pola guerra de Ucraína na propia capacidade de reacción fronte á crise climática.\nA AAAG concede por segunda vez o Premio de Honra Marisa Soto a título póstumo, algo que só aconteceu previamente en 2014 cando o homenaxeado foi Xosé Manuel Olveira, Pico.\nSerá representada no teatro Tangente Danse de Montreal os días 25, 26, 27 e 28 de Maio e estará dispoñible en streaming o sábado 28 ás sete da tarde de Montreal (unha da madrugada en Galicia) e logo poderá verse en diferido do luns 30 ao sábado 4 de xuño.\nA cara oculta do deporte de elite centrará a primeira das estreas, con dirección de Tito Asorey a partir de textos de José L. Prieto e Nacho Carretero.\nAsí o comunicou en redes sociais a compañía de Ana Vallés e Baltasar Patiño a escasas horas da estrea no Auditorio de Galicia en Santiago.\nO espectáculo procura achegar ao público galego a figura da icónica actriz galega que acadou a fama internacional nos escenarios e cinema franceses.\nA agrupación, creada en 2003, naceu coa vocación de innovar ao tempo que fusiona en vivo a danza e música de raíces galegas.\na liña de coherencia xirará arredor dos “territorios nas marxes, eses espazos artísticos, sociais, xeográficos e políticos que nos estimulan, que nos cuestionan, que nos convidan a ver a complexidade da realidade sen caer en discursos simplistas. Aquí queremos asentar a liña conceptual desta MIT 2022. O marxinal, o marxinalizado, a marxinación, a marxinalidade…”.\nEsta distinción une o nome do exalcalde ao do Auditorio Municipal, que pasará a chamarse Auditorio Municipal de Cangas Xosé Manuel Pazos Varela.\nA peza poderá verse dentro da segunda edición do festival Artiklown.\n‘Figueiredo’, de Pedro Vilela, presenta un documento oculto por máis de 40 anos que serve como punto de partida para esta proposta performativa que procura transitar entre historia e memoria.\nOs espectáculos itinerantes volverán percorrer o centro da vila no Festival de Títeres de Redondela. Animarase a toda a veciñanza a participar activamente disfrazada de exploradores ou de personaxes fantásticas.\n‘(Algunhas) Cousas de Castelao’ é a nova obra de Culturactiva Producións e a Asociación Avante, que se estreará o 20 de maio.\nA gala contará cun elenco conformado por mulleres que se encargarán de poñer voz ás palabras da propia María Casares, xa que o espectáculo recollerá fragmentos das súas memorias.\nA XXIII edición vén marcada pola recuperación da normalidade e contará con 31 compañías e 80 representacións teatrais ao longo da súa celebración.\nA Agadic resolve as subvencións para a modernización e xestión sustentable de espazos escénicos\nAs destinatarias destas axudas son as entidades xestoras de espazos de exhibición de espectáculos de teatro, danza, música, maxia ou novo circo, tanto privadas como integrantes da Administración local, situadas en 29 concellos das catro provincias.\nPoderemos ver unha mostra aberta do seu traballo no Festival Primavera TRC Danza no Teatro Rosalía Castro da Coruña o 12 de maio.\n‘Acciona o rural’ leva o teatro ás mulleres do rural con obradoiros de creación e un documental\nToda a experiencia será rexistrada pola cineasta Anxos Fazáns e dará lugar a unha curtametraxe documental, que se prevé preestrear a finais deste año.\nO Teatro Principal de Santiago acolle ‘O raro é que bailar sexa raro’ no Día Internacional da Danza\nEsta creación entende a danza como algo contaxioso e convida a bailar nun espazo no que tódolos corpos son posibles.\n« Previo Page1 Page2 Page3 Page4 Page5 Page6 Page7 Page8 Page9 Page10 Page11 Page12 Page13 Page14 Page15 Page16 Page17 Page18 Page19 Page20 Page21 Page22 Page23 Page24 Page25 Page26 Page27 Page28 Page29 Page30 Page31 Page32 Page33 Page34 Page35 Page36 Page37 Page38 Page39 Page40 Page41 Page42 Page43 Page44 Page45 Page46 Page47 Page48 Page49 Page50 Page51 Page52 Page53 Page54 Page55 Page56 Page57 Page58 Page59 Page60 Page61 Page62 Page63 Page64 Page65 Page66 Page67 Page68 Page69 Page70 Page71 Page72 Page73 Page74 Page75 Page76 Page77 Page78 Page79 Page80 Page81 Page82 Page83 Page84 Page85 Page86 Page87 Page88 Page89 Page90 Seguinte »


O BNG presentou unha inicipativa no Parlamento galego interesándose pola situación de recortes de profesorado que afecta ao EEI Fernández Varela da Pobra. – CanalBarbanza.com\nO BNG presentou unha inicipativa no Parlamento galego interesándose pola situación de recortes de profesorado que afecta ao EEI Fernández Varela da Pobra.\nOs recortes de profesorado e supresión de aulas no Colexio Fernández Varela da Pobra chega ao Parlamento de Galicia, o BNG comprometido cos pais e nais do alumnado do centro trasladara esta preocupación ao Parlamento a través do seu grupo parlamentario.\nA sardiña poderia escasear no San Xoán, a flota galega do cerco ameza con botalo amarre se non lles conceden as 15.435 toneladas de sardiña que lles corresponden.\nManuel Ruíz fixo balance dos orzamentos do ano 2018\nO Noia Portus Apostoli buscará sumar os 3 puntos no Municipal Agustín Mouris\nNova oportunidade para o Boiro, que quere sumar puntos para intentar abandonar os postos de descenso


| Xoves, 17 de Agosto de 2017, 19:58\nAutoridades e políticos galegos trasladaron a súa solidariedade ao pobo catalán e ás vítimas do atentado terrorista rexistrado na tarde deste xoves en Barcelona e que causou varios mortos e decenas de feridos.\nEn primeiro lugar, o titular da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, retwitteou a mensaxe emitida polo presidente do Goberno, Mariano Rajoy, na súa conta de Twitter: "En contacto con todas as administracións. Prioridade: atender feridos na Rambla e facilitar o labor das Forzas de Seguridade", sinalou Rajoy, que este venres tiña previsto participar nun acto con Feijóo en Padrón.\nPola súa banda, o Partido Popular de Galicia enviou unha mensaxe de "ánimo e forza" aos barceloneses. "Co corazón encollido. Hoxe golpean #Barcelona e dóenos a todos. Os que empregan o terror non poderán cos nosos valores. Ánimo e forza", manifestaron.\nNesta liña, os socialistas galegos sumáronse á solidariedade e á condena por este ataque. "O noso apoio a familiares e achegados das vítimas e aos que loitan contra o terror", expresaron.\nEn Marea, así mesmo, trasladou o seu "apoio e solidariedade" co pobo barcelonés "nestes momentos de dor e incerteza". "Estamos convosco", trasladou. Unha liña na que tamén se pronunciaron as formacións que integran este partido instrumental, como Anova, Esquerda Unida e Podemos Galicia.\nPola súa banda, a líder dos nacionalistas galegos, Ana Pontón, enviou todo "o apoio e solidariedade" de Galicia ao pobo catalán e retwitteou a mensaxe emitida polo presidente da Generalitad, Carles Puigdemont, no que pedía "máxima prudencia e toda a atención" ás vítimas.\nA esta cadea de mensaxes de apoio aos afectados por este ataque terrorista sumáronse outras autoridades galegas, como o alcalde de Santiago, Martiño Noriega: "Toda a miña solidariedade desde Compostela coa cidade irmá de Barcelona e a súa xente, vítimas dos embaixadores do medo nun mundo inxusto", expresou.\n"A dor de Barcelona é a nosa dor. A forza da cidadanía fronte á barbarie tamén é común. Todo o noso apoio desde A Coruña", sinalou o alcalde da cidade herculina, Xulio Ferreiro.


GDR ULLA TAMBRE MANDEO: Programa definitivo de Manxares: cita imprescindible!!\nPrograma definitivo de Manxares: cita imprescindible!!\nXa temos o programa de Manxares, Feira Agroalimentaria de Galicia!!\nImprescindible para gozar dos manxares do rural e no rural, cunha representación de preto de sesenta empresas agroalimentarias elaboradoras de productos galegos de calidade cos que encher a mesa neste Nadal e cun amplo abano de actividades para toda a familia durante a celebración da Feira.\nEste fin de semana, pásate por Melide e reserva a túa praza e a dos teus nas distintas catas, maridaxes e actividades que temos preparadas!\nPublicado por GDR UTM Ulla Tambre Mandeo en 19:19


Multiplícanse as propostas que xeran espazos para a creatividade en diferentes ámbitos | culturagalega\nLugares onde residen as artes\nMultiplícanse as propostas que xeran espazos para a creatividade en diferentes ámbitos\nAs propostas de residencias creativas están a se multiplicar en Galicia. Baixo o modelo común de achegarlle un lugar no que traballar durante unha temporada a persoas que desenvolven a súa actividade nos campos da arte, do pensamento ou da literatura, diferentes iniciativas están en marcha, especialmente durante o verán. Repasamos algunhas das iniciativas máis actual neste campo na nosa serie do verán.\nAs residencias supoñen un xeito diferente de apoiar o desenvolvemento de proxectos artísticos e creativos. A base da idea é facilitar un espazo con boas condicións para desenvolver a creatividade e xerar unha obra. Un lugar no que creadores e creadoras teñan as súas necesidades básicas de aloxamento e comida cubertos e conten contorno que favoreza a tranquilidade e ao tempo achegue estímulos intelectuais para traballar. Aínda con escasa tradición no noso país, o sistema de residencias creativas está a se multiplicar, desde diferentes perspectivas e orientado a distintas disciplinas.\nA arte como base\nDe xeito histórico, no noso país o formato estivo vinculado historicamente ás artes plásticas, con propostas específicas desenvolvidas tanto desde ámbitos públicos como desde centros privados como a galería Monty4 ou a xa extinta Factoría Compostela. Entre estas, destacou de xeito especial o programa do Museo de Arte Contemporánea da Coruña, que entre 2012 e 2018 reuniu cada ano tres parellas de artistas de Galicia e do exterior a promover diálogos creativos de dous meses de duración cada un. Tamén no marco do proxecto EnREDarte da Deputación de Lugo se convocou a diferentes artistas para desenvolver ante o público as súas creacións no Pazo de San Marcos da Cidade da Muralla durante dous meses. De xeito máis recente, en 2015 botaba a andar na Coruña o proxecto 1+1 Play. Artistas en microrresidencia no que se aplica este formato a pequena escala para achegar a artistas estatais e internacionais emerxentes "a oportunidade de desenvolver unha experiencia creativa conxunta, na que poidan compartir as súas propias técnicas e crear sinerxías entre espazos culturais e disciplinas artísticas" logo dunha convivencia dunha semana de duración. Entre as propostas máis recentes neste eido, están os Encontros de creadores emerxentes Interaccións Artísticas en Galicia que desde o 2017 reúnen en Mariñán unha serie de artistas de diferentes disciplinas nun espazo partillado para elaborar novos propostas durante tres días. Pola súa banda, na aldea ourensá dos Blancos, o colectivo Espazo Matrioska mantén na actualidade unha das poucas iniciativas superviventes neste ámbito, aberta a propostas creativas multidisciplinares desde hai catro anos.\nTamén no campo escénico, aínda que sen o elemento de durmida e de convivencia, están a\nse asentar as residencias, un formato longamente reivindicado desde o sector. A opción de compañías residentes, é dicir, grupos asentados nun teatro concreto no que desenvolven o seu labor creativo, ensaian, estrean os seus traballos e achegan outras actividades continúa a ter poucos exemplos no país. É a presenza de Chévere no auditorio do Concello de Teo, na actualidade pendente de resolución dun concurso público para manter a súa actividade, o principal exemplo activo neste sentido. Fronte a este modelo, están a se multiplicar outras propostas nesta liña, coa cesión temporal de espazos para labores creativos. Esta perspectiva é pola que apostou o Centro Dramático Galego cando desenvolveu entre 2007 e 2009 e en colaboración co Centro Coreográfico a proposta Artistas en Residencia. Orientado aoss ámbitos do "teatro, escrita teatral, circo, danza, e outras artes do movemento e a artistas que, dende outras disciplinas artísticas, traballen coa danza, o teatro, o circo ou as artes do movemento como referencia", a iniciativa achegaba un espazo de traballo durante cinco semanas ás persoas escolleitas. O MARCO e a Sala Ensalle de Vigo, o Centro de Arte Torrente Ballester de Ferrol ou a sede de Circonove, o Salón Teatro, a Sala Galán ou a nave da Agadic na capital galega foron os espazos que acollían as propostas seleccionadas. En 2017 o CDG reactivou o seu programa de residencias, co que achega cada ano os medios técnicos e humanos do Salón Teatro a "proxectos cun tempo de duración variable". Luz, son, atrezzo ou xestión súmanse ao propio espazo para os ensaios e preparativos das montaxes. Nunha liña similar, o Concello de Santiago ten aberto desde 2016 un programa de residencias escénicas na Sala Agustín Magán, de titularidade municipal. Canda estas, téñense desenvolvido propostas máis puntuais como a residencia compartida entre Pazo da Cultura de Narón e o Teatro Colón da Coruña que lle permitiu á compañía Voadora desenvolver o seu espectáculo Soño dunha noite de verán en 2017.\nPola súa banda, e tamén da man da Agadic en colaboración co colectivo RPM, As Residencias Paraíso levan xa tres anos en marcha a facilitar os procesos creativos no ámbito da danza. Tal e como nos comentaba Manu Lago a repasar esta experiencia, o formato, que lles proporciona aos profesionais deste ámbito un espazo acondicionado para ensaiar e desenvolver as súas propostas escénicas, ademais de apoios técnico, é especialmente axeitado para esta arte. "O proceso de creación en danza é máis longo que noutras artes escénicas. Esixe un traballo previo de investigación fundamental". Este tipo de apoios "permiten contar cun espazo e cunha pequena contía para investigar, que é o paso previo a unha posible produción". Tamén Sólodos Danza mantén o seu propio espazo de creación e investigación escénica Sólodos CR en Ourense. Pola súa banda Pisando Ovos actúa como residente no Teatro Ensalle de Vigo.\nO formato chega á música\nComo innovación, na música comezan a aparecer as primeiras apostas pola convivencia e estadía nun contexto específico para favorecer a creatividade. Deste xeito, os Estudios Mans organiza desde 2018 #Laresidenciaradio3. En cada xeira do proxecto, que se desenvolve en colaboración con esta cadea de radio, promóvense encontros entre dous grupos ou solistas que conviven durante unha semana nas instalacións de Mans na Coruña para logo publicar un tema conxunto. Polo momento xurdiron desta iniciativa cinco novas cancións da man de Novedades Carminha e Dellafuente, Coque Malla e Morgan, Amaro Ferrero e Ricky Falkner, Rufus T. Firefly e Viva Suecia e mais Izal e Depedro. De xeito similar, as Adegas Martín Códax apostaron tamén por este formato en 2018 no proxecto Variacións sobre Martín Codax, que se presentaban como unha "residencia artística multidisciplinar para a re-composición musical das sete cantigas de Martín Códax contidas no Pergamiño Vindel" a coincidir coa súa estadía no Museo do Mar, en Vigo. Un encontro dirixido polo trío Ulobit que deu nun concerto compartido coa bailarina Ánxela Blanco, a cantante Alba María, a percusionista Lucía Martínez e o clarinetista Fernando Abreu.\nAo igual que na música, tampouco no campo literario o formato conta cunha grande tradición no noso país. O antecedente máis claro foi o Premio Biblos Pazos de Galicia, que recoñecía proxectos de obras narrativas de autoras e autores noveis e que se convocou entre 2004 e 2013. Como premio, a persoa gañadora obtiña unha estancia dun mes nunha casa de turismo rural para desenvolver o seu proxecto coa titoría de autores e autoras recoñecidas e recoñecidos. Logo daquela, Axóuxere Editora leva desde 2012 a apostar polo formato na que é, actualmente, a experiencia mais veterana desde ámbito no país, cunha convocatoria orientada á narrativa e outra ao pensamento. Este ano, a grande novidade foi a posta en marcha de 1863, residencia literaria promovida por Yolanda Castaño na Coruña que achega ao seu local creadores internacionais para desenvolver as súas propostas de escrita.\nCon diferentes formatos, e orientacións, semella que aos poucos as residencias están a coller novos pulos no país. Un xeito diferente de apoiar a creatividade que achega moitas posibilidades e ten aínda un grande percorrido.\nWeb das residencias do MAC Presentación das microrresidencias 1+1 de 2017 no web do Concello da Coruña Presentación do I Encontro de Creadores Emerxentes en Mariñán Programa do segundo encontro de Creadores Emerxente en Mariñán A residencia de Estudios Mans Variacións sobre Martín Códax no web da adega Traxectoria do Premios Biblos-Pazos de Galicia na Galipedia Residencias Axóuxere Residencia literaria 1863 Facebook de Espacio Matrioska As residencias no marco do proxecto enREDarte da Deputación de Lugo Presentación das residencias escénicas en Santiago de Compostela Web das Residencias Paraíso Posta en marcha do programa residencias no web do CDG Anuncio de residencias de Monty4 nesta nova Anuncio das residencias de Factoría Compostela Máis sobre as residencias no campo da danza na nosa reportaxe\nliteratura música teatro espectáculos,\nSerie: Residencias: habitar para crear\nResidencias á vontade\nProxectos como La Platanera e Senderiz apostan por estancias en contornas que favorecen a creatividade\n1863: Residir no internacional\nO proxecto de residencia literaria de Yolanda Castaño combina a creación coa proxección exterior da nosa cultura\nOs Blancos, lugar de creación\nO colectivo Espacio Matrioska transforma a súa aldea mediante residencias creativas\nAxóuxere: Escribir en comunidade\nO programa de residencias de Axóuxere Editora convida a crear en diálogo nunha aldea de Rianxo


"Xornada de portas abertas" na Deputación de Ourense - Deputación Provincial de Ourense\n"Xornada de portas abertas" na Deputación de Ourense\nO presidente do goberno provincial, Manuel Baltar, participou na primeira visita explicándolles aos visitantes a historia da institución e a súa organización.\nOurense, 28 de novembro de 2015.- A Deputación de Ourense celebrou hoxe a súa "Xornada de portas abertas", unha actividade que se realiza por terceiro ano consecutivo e que se iniciara en 2013 para conmemorar os 180 anos de existencia da división do territorio do Estado español nas actuais provincias. O presidente do goberno provincial, Manuel Baltar, participou na primeira das visitas guiadas ao Pazo Provincial explicándolles ao visitantes a historia da institución e a súa organización, así como as peculiaridades e a evolución do edificio que alberga á Deputación de Ourense, a estrutura organizativa da Deputación e os servizos que presta a concellos e cidadáns. As visitas inclúen un percorrido polo despacho do presidente, a Sala de Xuntas e o Salón de Plenos.\nA xornada de portas abertas, na que participaron máis de 600 persoas, prolongouse ao longo de todo o día, con visitas de mañá e tarde. Aos visitantes entregóuselles o libro O patrimonio provincial da ourensanía, escrito por Xosé Antonio Perozo, no que se fai un percorrido pola historia da Deputación de Ourense e da provincia.\nAsemade, ao longo destes días pasados tivo lugar a celebración da "3ª Semana escolar da provincia e a súa Deputación", un evento que contou coa participación de máis de oito mil alumnos de 40 centros educativos da provincia de Ourense. Nesta edición, a temática centrouse na divulgación da riqueza cultural que a historia deixou na provincia de Ourense.\nAs actividades deste ano rematan o vindeiro luns coa celebración dun Pleno Xuvenil cuxa temática será "O noso patrimonio", no que participarán alumnos dos centros escolares de Verín.\nManuel Baltar afirmou que o obxectivo destas iniciativas é "afondar no coñecemento da nosa provincia dende unha perspectiva didáctica, tendo á transparencia e a divulgación como eixos da forma de entender o goberno da provincia moderna". Baltar agradeceu aos visitantes, aos centros educativos e ao profesorado "a súa implicación nesta aventura cultural para seguir impulsando o coñecemento da provincia na escola", e remarcou que a Deputación de Ourense é o único goberno provincial de España "que achega desta maneira á institución provincial á cidadanía, unha iniciativa contemplada no Plan Ourense 15-19, que defende unha visión integral de provincia tendo sempre como máxima a cooperación e asistencia aos concellos e aos cidadáns".


Por fin, unha luz | Galicia Digital\nPor fin, unha luz\nTanto tempo agardando por unha decisión que fose favorable ás pequenas e medianas empresas, e por fin, unha pequena luz acéndese no horizonte.\nTanto tempo, porque aínda que o actual goberno leva poucos meses funcionando, este período é moito tempo para as empresas e os autónomos que están resistindo coas súas últimas forzas, agardando por un respiro que lles permita manterse a flote.\nA decisión que o Goberno ven de anunciar de que se efectúen os pagos que as administracións adebeden a empresas e autónomos, sendo un remedio limitado, é un remedio para o tempo que vivimos no que as administracións restrinxen os seus pagos e os subministradores precisan solucións urxentes para que a roda da economía poida seguir funcionando.\nCerto que esta é unha solución limitada, referida a aqueles conceptos, servizos ou subministrados acreditados, recoñecidos, certificados e pendientes de pago. E que non afecta a todos aqueles pendientes de calquera trámite oficial que se dilata, que depende da vontade política ou administrativa para rematar o trámite e situarse en posición de cobro.\nPero alomenos é a demostración de que o Goberno comprende o problema dos pequenos empresarios que precisan cobrar para poder pagar, para conseguir o que se denomina circulante, para que siga circulando o diñeiro e o mecanismo económico siga vivo e en disposición de crear riqueza.\nPero falta moito máis para que esto se mova. Falta, polo de pronto, que o Goberno cumpra o prometido de que o Ive non se pague ata que as correspondentes facturas sexan cobradas, co que as pequenas empresas xa non se constituirán en financiadoras dunha Facenda que podemos ser todos pero distamos de selo.\nPor fin, unha luz no horizonte cercano. É un bo síntoma, un comezo. Pero falta moito máis para tranquilizar a todos os que, no fío da navalla, nin siquiera poden tirar a toalla porque están demasiado comprometidos como para poder tirar todo pola borda.


Melloras na estrada que une Paramos e Vilar da Torre na Baña - Lindeiros\nMelloras na estrada que une Paramos e Vilar da Torre na Baña\nBy Lindeiros on\t 12 Novembro, 2021 A Baña\nA Baña, 12 de novembro do 2021 – A Deputación da Coruña destinará 200.000 euros ao arranxo da estrada entre Vilar da Torre e Paramos.\nO orzamento e a obra douna a coñecer o deputado Antonio Leira no transcurso dunha visita ao concello para manter unha reunión co alcalde, José Antonio Pereira. O proxecto será aprobado no pleno do organismo provincial de este mes de novembro.\nAntonio Leira informou ao rexedor de que a Deputación provincial vaille conceder ao Concello da Baña unha subvención total de 375.875,06 euros para financiar a mellora da pavimentación da vía pública que discorre entre Vilar da Torre e Paramos. Ao vindeiro pleno do organismo provincial levarase a primeira fase de execución dos traballos, orzamentada en 200.000 euros. Quedarán pendentes de outorgar despois, de cara a unha segunda fase, outros 175.875,06 euros. Estas dúas cantidades cubrirán un 80 por cento do total dos 469.843,83 euros que custa a obra.\nUn bambán para o Pico da Santa Mariña


Destinatarios - O Portal da Xustiza de Galicia\nRecoñecemento do dereito\nSegundo a normativa vixente, teñen dereito á prestación da asistencia xurídica gratuíta:\nOs cidadáns españois, os nacionais dos demais estados membros da Unión Europea e os estranxeiros que se encontren en España, cando acrediten insuficiencia de recursos para litigar.\nAs entidades xestoras e servizos comúns da Seguridade Social.\nAs seguintes persoas xurídicas cando acrediten insuficiencia de recursos para litigar:\nAsociacións de utilidade pública, previstas no Artigo 32 da Lei Orgánica 1/2002, do 22 de marzo, reguladora do dereito de asociación.\nFundacións inscritas no rexistro administrativo correspondente.\nNa orde Social, os traballadores e beneficiarios do sistema de Seguridade Social, tanto para a defensa en xuízo coma para o exercicio de accións para a efectividade dos dereitos laborais nos procedementos concursais. Así mesmo, o dereito á asistencia xurídica gratuíta recoñécese os traballadores e beneficiarios da Seguridade Social para os litixios que sobre esta materia se tramiten ante a os traballadores e beneficiarios do sistema de Seguridade Social, tanto para a defensa en xuízo coma para o exercicio de accións para a efectividade dos dereitos laborais nos procedementos concursais. Así mesmo, o dereito á asistencia xurídica gratuíta recoñécese os traballadores e beneficiarios da Seguridade Social para os litixios que sobre esta materia se tramiten ante a orde Contenciosa-Administrativa.\nNa orden Contencioso-Administrativo, así como na vía administrativa previa, cidadáns estranxeiros que acrediten insuficiencia de recursos para litigar terán dereito á asistencia letrada e á defensa e representación gratuíta nos procedementos que poidan levar á denegación da súa entrada en España, á súa devolución ou expulsión do territorio español, e en todos os procedementos en materia de asilo.\nNos litixios transfronteirizos en materia Civil e Mercantil, as persoas físicas contempladas no Capítulo VIII da Lei 1/1996, do 10 de xaneiro, de asistencia xurídica gratuíta, nos termos que nel se establecen.\nPara ser destinatario ou beneficiario deste dereito deberá tramitar e encher a solicitude de asistencia xurídica gratuíta (PDF)\nPR204A - Recoñecemento á asistencia xurídica gratuíta\nLei 1/1996, do 10 de xaneiro, de asistencia xurídica gratuíta\nReal Decreto 996/2003, do 25 de xullo, polo que se aproba o regulamento de asistencia xurídica gratuíta\nReal Decreto 1455/2005, do 2 de decembro, polo que se modifica o Regulamento de asistencia xurídica gratuíta, aprobado polo Real Decreto 996/2003, do 25 de xullo\nDecreto 269/2008, do 6 de novembro, polo que se aproba o Regulamento de asistencia xurídica gratuíta de Galicia\nOrde do 18 de setembro de 2001 pola que se desenvolve o Decreto 146/1997, de 22 de maio, polo que se aproba o Regulamento de asistencia xurídica gratuíta da Comunidade Autónoma de Galicia\nOrde do 9 de decembro de 2003 pola que se desenvolve o Decreto 146/1997, de 22 de maio, polo que se aproba o Regulamento de asistencia xurídica gratuíta da Comunidade Autónoma de Galicia\nLei Orgánica 4/2000, do 11 de xaneiro, sobre dereitos e liberdades dos estranxeiros en España e a súa integración social, modificada pola Lei orgánica 8/2000, do 22 de decembro


Vista Alegre acariña os postos de play off co 2-1 fronte ao Melilla FS\nO Burela FS Pescados Rubén achégase paseniño ao play off cos tres puntos fronte ao Melilla FS en Vista Alegre. Os laranxas impuxéronse por 2-1, nunha tarde na que non escasearon as ocasións e proliferou a falta de acerto e a potencia repelente dos paus.\nTras o aviso de ambas as dúas escuadras nos momentos iniciais, a laranxa conseguiu ir facéndose co dominio do encontro ante un conxunto enfundado para a guerra, na busca continua do corpo a corpo. Juanma, Christian e o xuvenil Antón tiveron nas súas zapatillas o primeiro tanto mariñán. A mellor ocasión do Burela FS despregouna Víctor, a punto de cumprirse o minuto 11, cun sombreiro que superou ao gardameta Yiyo e marchou polo fondo lixeiramente desviado. Os melillenses tamén puideron poñerse por diante, no 12, cun proxectil de Juanillo que bateu no pau. A saída de André como porteiro xogador, a falta de 30 segundos, mantivo o resultado inamovible.\nNa continuación, Víctor materializou a posesión laranxa no minuto 23, nun perfecto pase de Ique. A vantaxe no luminoso proporcionoulles un extra de intensidade para pasear o seu xogo sen reacción efectiva dos visitantes. Un minuto despois, unha magnífica parede de Iago Míguez e Purao, que quedou aos pés do porteiro melillense, serviu de antesala para o 2-0, no 25, nunha fuxida de André que finalizou Christian. O 3-0 estivo a punto de subir, no minuto 29, cun mísil de Víctor, no que se interpuxo o pau. No entanto, Juanillo aproveitou un saque de banda para recobrar forzas, co 2-1 (minuto 31). Os mariñáns perseguiron ata a extenuación unha distancia máis folgada, sen fortuna; Juanma, no 32, e Ique, no 33, dispuxeron de excelentes oportunidades fronte á meta rival. No último minuto, os melillenses volveron á carga con xogo de cinco, liderado por Sergio, pero tiveron que conformarse con bater unha e outra vez coa defensa burelista.


Malia que nos últimos días o ritmo na perda de empregos nos EUA freou, aínda se prognostican niveis non vistos desde a Gran Depresión. Malia que a ciencia e a espionaxe desbotan que o SARS-CoV-2 saíse dun laboratorio, Trump teima nesta teoría. Malia que o distanciamento físico para o coronavirus, os seus seguidores asaltan parlamentos.\nConcentración contra o confinamento ante o Capitolio de Michigan, no 15 de abril. Na quinta feira, a manifestación irrompeu na Cámara (commondreams.org)\nFernando Arrizado 03/05/20\nMalia que o ritmo se vai desacelerando, na última semana outros 3,8 millóns de persoas perderon o traballo nos EUA: nas pasadas seis, arredor de 30 millóns de estadounidenses solicitaron a axuda ao desemprego que ofrece o Departamento de Traballo.\nUnha axuda que non é universal. Só a reciben un número limitado de persoas, aquelas que non perdesen o traballo pola súa culpa e que cumpran cunha serie de requisitos. Calcúlase que centos de miles non se apuntaron neste rexistro debido a súa condición de inmigrantes ou por seren autónomos. Segundo o Instituto de Políticas Económicas, ademais, outros 12 millóns tampouco o fixeron ante a saturación dos servizos de emprego.\nSegundo datos ofrecidos polo Goberno, por cuarta semana consecutiva diminuíu esta perda de empregos, mais os prognósticos continúan a mostrar niveis inéditos desde a década de 1930, durante a Gran Depresión.\nEsta mesma semana, o Departamento de Comercio anunciaba que a economía estadounidense se contraera 4,8% no primeiro trimestre de 2020, a maior redución desde a última recesión, poñendo fin a unha década de crecemento económico constante. Tamén de creación de emprego: desde novembro de 2009 creáranse 22,4 millóns postos de traballo.\nAs compañías financeiras privadas tamén ofreceron datos negativos. JP Morgan, a primeira institución bancaria dos EUA, calcula que o desemprego derivado da crise do coronavirus alcanzará 20%, mentres que Goldman Sachs reducía esta cifra cinco puntos a mediados de mes. Nunha nota enviada aos seus clientes, calculaba que a actual crise será até catro veces peor que a de 2008, e alertaba da necesidade dunha reapertura anticipada da economía.\nNesa dicotomía, entre saúde e finanzas, é que están os Gobernos de todo o mundo. O presidente Donald Trump, que aspira á reelección en novembro, teno claro. Tamén a maioría dos Estados, que son os que teñen a última palabra. Polo menos 31 dos 50 que están a levantar as corentenas malia as advertencias da comunidade científica sobre unha posíbel segunda vaga de contaxios.\nUn estudo do Centro de Investigación de Enfermidades Infecciosas da Universidade de Minnesota afirma que o coronavirus continuará a se estender nos EUA polo menos 18 meses máis até contaxiar entre 60% e 70% da poboación. Actualmente, suma máis de 63.000 mortes (27% do global), e máis de 1,1 millóns de contaxios (case un terzo dos mundiais).\nCoacción ao Lexislativo\nA presión desde a Casa Branca para que os Estados levanten as corentenas ten o seu reflexo nas rúas. Desde hai días manifestantes contrarios ás medidas de confinamento realizan protestas públicas, aplaudidas desde os medios de comunicación máis conservadores como Fox News ou The Gateway Pundit.\nO pasado 15 de abril concentráronse ante o Capitolio de Michigan, en Lansing, para forzar que a gobernadora, a demócrata Gretchen Whitmer, levantase a declaración de urxencia. Nesta quinta feira (madrugada de onte na Galiza), foron un paso máis alá e irromperon na Cámara mentres se debatía a súa extensión.\nAo grito de "déixennos entrar", os manifestantes, algúns con parafernalia de Trump e portando armas longas ─que están permitidas, sempre e cando estean á vista─, irromperon no edificio. "Algúns dos meus colegas que teñen chalecos antibalas lévanos postos", escribiu no Twitter a senadora Dayna Polehanki.\nEstas persoas, segundo declaran nos medios e en vídeos subidos ás redes sociais, consideran que as medidas de confinamento atentan contra a súa liberdade e dereitos individuais. Opinan que a pandemia é "unha gran mentira", rexeitan os datos científicos e transitan polo que se dan en chamar teorías da conspiración.\nSeguen en parte a liña marcada por Trump durante os últimos meses. Primeiro, negando a gravidade da crise sanitaria; segundo, facendo da OMS e da China os pandotes da pandemia.\nO presidente volveu insistir nas últimas horas que conta con probas de que o SARS-CoV-2 saíu dun laboratorio de Wuhan. Fíxoo na quinta feira, madrugada da sexta galega, poucas horas despois de que o departamento que xestiona a información da rede de axencias de espionaxe estadounidenses emitise un comunicando asegurando que "concordan co amplo consenso científico de que o virus da COVID-19 non é de deseño humano nin foi modificado xeneticamente".\nXa en marzo, un amplo estudo que analizaba a información xenética do SARS-CoV-2, publicado en Nature Medicine, concluía: "Despois de comparar os datos da secuenciación do xenoma das cepas coñecidas de coronavirus, podemos determinar con certeza que o SARS-CoV-2 se orixinou a través de procesos naturais". Trump e os trumpistas opinan o contrario.\neua Donald Trump coronavirus


Mitoloxía de tradición oral en Covas. Os espiritus do alén\n27/04/2012, Xabier Monteiro Graña\nOs seres sobrenaturais que aparecen nestas narracións non me gusta chamarlles contos porque transcenden moito esta definición, xa que son crenzas antigas moi populares, que se tiveron (ou teñen) como verdades absolutas sen a menor dúbida, cousa contraria aos contos que serven para entreter e nunca foron cribles. A crenza nas ánimas ou espíritos dos antepasados xa finados nos ven desde os máis antigos tempos prehistóricos e latexa no máis fondo de nos desde tempo ancestral, a teñen as culturas de tódolos pobos da orbe. As ánimas, lles teme, se lles pide axuda, se lles recorda, se lles reza, se lles fala, se lles comprace, etc.\nO primeiro autor coñecido en Europa, foi na idade media o gran sabio Paracelso (Philipus Aureolus Theophrastus) que fixo un estudio e unha clasificación intelixente dos espíritos elementais, sistematizando e establecendo un orden e unha clasificación de estas criaturas e que se atreveu a deixalas por escrito; non foi entendido no seu tempo e se creou moitos enemigos sendo acusado de ateísta por non ver “demos” por todas partes. Publica un libreto en Silesia, no ano 1566 co título: Líber de nymphis, pygmaeis et salamandras et de caeteris spiritibus (Libro das ninfas, os silfos, os pigmeos, as salamandras e os demais espíritos). Foi de capital importancia para o estudio da tradición oral popular, da mitoloxía, lendas e contos, na súa época da que posteriormente os máis grandes autores e estudiosos europeos ( Goethe, Heine, irmáns Grimm, etc.) se inspirarán durante os seguintes séculos. En Galicia, Benito Jerónimo Feijoo e Montenegro, (1676-1764/Padre Feijoo). Escribe sobre moi diversos temas pero fai unha revisión racionalizadora e crítica das tradicións populares e pretende acabar coas supersticións e as crenzas tradicionais. Publicando: Teatro crítico (1735) e Cartas eruditas y curiosas ( 1742-1760). Se ocupa dos duendes e espíritos familiares (trasnos), demoníacos, transmigracións e transformacións máxicas, tradicións populares, sátiros, tritóns, nereidas, o unicornio, a búsqueda de tesouros, feiticeiros, saludadores, exorcismos, almas do purgatorio, e ata dos vampiros entre moitas outras cousas. O seu discípulo, Martín Sarmiento (Padre Sarmiento 1695-1772), Ao contrario que o seu mestre Feijoo, Sarmiento entendeu que era necesario coñecer, recuperar e salvagardar as tradicións ea cultura popular. Foi un gran precursor contribuíndo “decisivamente” á investigación e recuperación da cultura galega. Iniciará unha nova etapa de estudios. E así unhos anos despois chegamos a Manuel Murguía que na súa publicación da Historia de Galicia-1865, se mostra como un profundo coñecedor da cultura galega sobre todo da Galicia rural, da tradición popular e da mitoloxía galega, nombrando un por un os seres míticos, trasno, tardo, os mouros, as donas o culto os antepasados, as animas, vedoiros, a compaña, as meigas, etc. Que el nos afirma que son a herdanza dos tempos anteriores. Pero a primeira gran recompilación da tradición oral galega ven da man de D. Jesús Rodríguez López que a recolle durante a segunda metade do século XIX ea publica no ano 1895: Supesticiones de Galicia y preocupaciones vulgares; para poñer de manifesto o subdesenrolo todavía existente na súa época, que lle ocasionou serios problemas coa igrexa e que o final foi prohibida. É un bo inventario das crenzas e prácticas tradicionais (vulgares e supersticiosas) que se tiñan en Galicia sobre todo no medio rural.\nOutro investigador de renome que eu creo que non foi suficientemente valorado foi Xesús Taboada Chivite (1907-1976) coetáneo de V. Risco, dedicou moito do seu traballo ao estudio da etnografía galega, facendo varias publicacións sobre a mesma, que foron agrupadas e publicadas postumamente: Etnografía gallega, "cultura espiritual" (1972)., Ritos y creencias gallegas (1982), Ritos galegos de Nadal (1992). Nos tempos máis recentes o que máis influíu no estudio da nosa mitoloxía foi Vicente Risco, que recolle o legado de Murguía afirmando a pertenza de Galicia a civilización atlántica. A Galicia verdadeira, para Risco, é a tradicional, a dos labradores e mariñeiros. Por petición de Otero Pedrallo, escribe en galego o estudio de etnografía (galega) para a Historia de Galiza (1973), na que fai de maneira destacable unha enumeración bastante completa e unha clasificación dos seres míticos galegos da tradición oral, que serve de base para as recompilacións e estudios posteriores a él neste eido, e que é de referencia obrigada.\nFun moitas veces a recorrer estes lugares de aparición dos espíritos e dos demais seres míticos (trasno, diaño bulreiro -do muíño e do camiño-, egua voadora, moura, raposa, ánima das cadeas, /do hábito/, a compaña, etc.) na miña parroquia nativa (Doniños) sempre atopei neses lugares algo relacionado coa arqueoloxía, fundamentalmente, hábitats humáns ancestrais dos nosos antepasados. Son camiños que se dirixen ou pasan polas necrópoles megalíticas (mámoas) e mesmo o pe delas o mito manifestábase aos nosos antigos aínda fai pouco. O mesmo caso sucede para os castros no seu entorno, nos seus camiños. Outros destes lugares de aparicións mitolóxicas son máis modernos como son os camiños que se dirixen aos cemiterios e igrexas e a súas inmediacións (camiño do viático); os cemiterios de non cristiáns (de xentís, de xudeus, de ingleses, de vacas, de animais) de nenos sen bautizar; e por último os tan afamados cruces de camiños (encrucilladas, lugares da cruz), pasos de auga de ríos (porto do río), fontes con características especiais, salutíferas, milagreiras, santas. Todos estes lugares teñen unha “singularidade” algo especial, un misterio ancestral, único da nosa cultura galega; por eles andiveron pisando durante milenios os nosos devanceiros polo que debemos obrigarnos a protexer e conservar o máis natural posible.\nRecollendo estas narracións dinme conta de que faltaban algunhas das máis populares, que son propias na nosa zona étnica da beiramar atlántica desde Ortegal ata Fisterra na que entra claro está a nosa bisbarra, sendo moi coñecidas tempo atrás, e que herdei dos familiares e veciños da miña parroquia. E polo que me permitín engadilas aquí para dar unha visión máis completa da nosa tradición oral e que os lectores teñan coñecimento delas, -e porque non-, sexan tamén transmisores. A tradición oral aporta moita sabiduría, e unha forma de coñecernos a nos mesmos, e nosas fondas raíces milenarias, de saber quenes e como realmente somos.\nTRADICIÓN ORAL RECOLLIDA EN COVAS. OS ESPIRITOS DO ALÉN\nAntes había moitos medos que andaban por aquí polos camiños, e logo chegabas a casa cun medo de carallo. As veces te avisaba algún veciño, -Non vaias por alí que hai un medo. De noite as veces cando ibas por un camiño dábante un golpe e botábante para un lado ou apartábante para fora do camiño. E quedabas cagado de medo. Un día denoite andaban uns dando voltas arredor dunha casa. Un levaba un meiro que lle fixeran varios nudos (9 nudos, 9 voltas). Os outros pasaban arredor da casa e de cada volta dicían -¡Pasa nudo!. E os outros contestaban, -¡Por aquí xa pasou!. Moito medo pasei, atoparte denoite con aquelo era terrible. Cando tiña dez anos coa miña abuela aprendín estas cousas. (Lugar : Covas. Informa, Ricardo Dacosta).\nUha noite de inverno un home que vivía en Lodeiro estaba na casa da súa irmá de visita como moitas outras veces, nas que a familia se xuntaba e pasaba o tempo xogando a baralla. Cando se fixo tarde, a súa irmá advertiulle: -Ai Joseiño vaite axiña e non te metas moito na noite que anda “un medo” no camiño que vai desde a casa de Cereixo ata a casa de Pío (naquel tramo). Cando rematou a visita, o home saíu logo de volta para a súa casa e dáballe algo de rabia ir dando a volta pola Cochera, así que foise polo camiño. Cando levaba andado un pedazo, efectivamente aparecéuselle “o medo”. Unha cousa, alta, alta, alta como xamais vira na súa vida e estaba ocupando todo o camiño, el sorprendido, apartouse a beira de todo para deixala pasar, e a “cousa” pasou. El quedouse mirando: -Bueno, Dios te vexa ir. Algo despois, seguindo o camiño, e cando estaba preto da casa de Carlitos o sereno, viu como a “cousa” entrou na casa por unha porta vella, e eles (os que estaban dentro) pecharon a porta. José quedou pensativo e dixo: - Os defuntos do outro mundo entran coa porta pechada, este é deste mundo. E alá foi, mirou a través dos furados da porta, e veu como unha vella estaba sacando unha saia dobre que traía por riba da roupa chea de repolos, planta, e outras cousas que roubara polas leiras, e deuse conta de que andaba denoite polo camiño metendo medo.\nO contou el mesmo e dixo que foi verdá. Dicían os veciños que antigamente andaban os "medos" polos camiños. (Lugar: Covas. Veciña de Covas, Maruja de Jerónimo).\nAs Visións éos Anuncios de Morte - As Luciñas – O Aviso – O Sinal\nAntes (antigamente) se vían moitas cousas estrañas. -Aínda hoxe o pasar por algunha zona me da repelus, -non se vaian a pensar. Por Covas andaba antes a Santa Compaña. E andaban polos camiños as almas en pena ea xente lles rezaba. Antes se vían luces polos camiños, arredor das casas, na beira do mar, en calquera sitio de noite. Cando unha persoa se afogaba, din que se vían (se aparecían) luceciñas pola praia, e xa sabían que iba a haber algún afogado. (Lugar : Covas. Veciño, Ricardo Dacosta).\nA Visión - O Enterro\nAntes había persoas que eran videntes que tiñan visións. Un veciño vía pasar un enterro e coñecía a tódolos que iban e levaban a caixa, - ¡Aí ven un enterro: por este lado iba fulano e mengano, e polo outro iba tal fulano e citano, lévano por diante fulano e por detrás citano, éo outro non sei quen é. E era o morto. Todos eran coñecidos da parroquia. A persoa que tiña a visión si te collía a man ti tamén o vías. (que cho facían ver). (Lugar : Covas. Veciño, Ricardo Dacosta).\nA Visión do Acompañamento. Ver o Enterro\nO tío Sebastián da Santa tamén lle chamaban “O Vello da Santa”. El mesmo nos dicía que pola noite vía “visións” que vía pasar a caixa do morto, e dicir que vía os enterros antes de que morrera a persoa, e tamén que vía a “Santacompaña”. Nos contaba que si te atopabas de noite coa xente que iba no “acompañamento” e que si no medio había unha persoa que te quería mal, entonces te “abatía” golpeábate e tirábate no camiño. Eso llo teño oído a ese vello, pero eu nunca o vin que si o vexo quedo “instantánea”. (Lugar:Covas. Veciñas, Maruja e Teresa)\nA Visión do Enterro\nUn home de Valón o tío Xacinto, ía un día denoite acompañado do seu fillo pola Corredoira do Roxo cando de repente subiu a un ribón do camiño e díxolle ó seu fillo:--¡Bótate a un lado e quita a gorra qué está pasando un enterro. E así era, porque aos poucos días morría unha persoa do lugar. (Tradición oral familiar. Recollido en Valón de Josefina Graña Vidal e Ramón Graña V. en 1965)\nO Aviso - O Can - A Cadela Escapada\nHoubo unha cadela escapada que andaba sola e comía por aí adiante e paría onde lle cadraba. Pero unha vez apareceu un can branco preto dunha pedra cuadrada de seixo branco duna casa. Algúns veciños empezaron a pedradas con el e o can non se movía daquel sitio, e veña pedradas, e pedradas e seguía sen moverse. E ao outro día morría o dono da casa e o can desapareceu. (Lugar : Covas. Veciño, Ricardo Dacosta).\nA un home que morrera porque dicían que tiña “os espíritos”. Un día foi un familiar del a chamar a un home entendido nestes asuntos, que lle dixo que lle tiña que dar tres misas ao defunto. E o outro (o familiar) foi a Ferrol e lle dou as tres misas, e a alma si estaba en pena quedaba así liberada; e foi para o ceo. (Lugar : Covas. Veciño, Ricardo Dacosta).\nOs Espíritos – A Débeda\nAntes había moitas cousas desas que oíamos falar aos vellos. -Por donde se aparecían os espíritos era pola Fonte de Vidre, alí se aparecían moitas veces. Unha vez un veciño foi a casa do defunto, dun home que morrera. Foi denoite -E sabes que foi a primeira cousa que lle dixo: -Eleuterio levántate desa cama e vente despedir de min. Eleuterio (era o pai), que cando morrín non te despídeche de min, porque eu, a min quitáronme ao revés, que ti estabas no corral esperándome para despedirte de min, -porque non se falaba con Pulino-, e a min quitáronme pola eira. –Miña irmá non sabía eso. -E máis perdóame que che neghei 80 pesos -E fora verdá- E a ti facíanche moita falta para o pan dos teus fillos. –Pero eu era un pobre vello que nin vía nin oía, e a min enghañoume (E quen o enghañou foi Paulino que meu pai lle fora a traballar e díxolle:- xa lle paghei eu a Eleuterio e non lle paghara.) . E non houbo máis. Meu pai non cría neso. Porque daquela quitaban os mortos polo corral. Era o meu abuelo do Prioiro e cousas que falou, miña irmá non o sabía que era unha cativa (Lugar Covas. Veciña, Amelia de Eleuterio, ano 2000)\nO Corpo Aberto – O Espírito\nUn día unha muller foi á fonte a coller auga, estando na mesma fonte entroulle un espírito no corpo. A muller comezou a dicir cousas estrañas que chamaban moito a atención. Os veciños ó escoitalas quedáronse abraiados porque as cousas que falaba a muller eran certas pero só as podería saber un veciño da aldea xa defunto. En vista de todo esto, tódalas persoas do lugar quedaron moi asustados e non sabían como trata-la muller, así que decidiron leva-la ó cemiterio. Atáronlle o espírito ao dedo polgar do pé. Cóntase que realmente non tiña ningún espírito, pois a muller estaba preñada de xemelgos. (Nota: Os espíritos que entran nas persoas, quedando estas posuídas, denomínanse en Galicia Corpos Abertos).\nO Espírito e a Posesión\nAntes houbo varias persoas que se dicía que tiñan un espíritu. Se dicía que un morto se metía en ti, e que viña a este mundo a falar. A Regina do Roque, Odulia tiña un espiritu. A rapaza (Odulia) non falaba. A foron a ofrecer a santa Eufemia. Iba eu con ela fumos andando hasta Ferrol, despois collemos o tren a Coruña e desde alí collemos o coche que te levaba a santa Eufemia. Pero logo volvemos para Coruña e desde alí volvemos en lancha porque dicían que se viñas do mar o espiritu se quedaba alá que se encarnaría noutra persoa e ela que curaba. E a persoa (o enfermo) se viña sen el. Pero a rapaciña non curou que se quedou como estaba. (Lugar: covas. Amelia de Eleuterio ano 2000).\n(Nota: O Rito comeza saíndo da casa por unha porta éo volver entrar por outra distinta. Logo ir todo o camiño en silencio sen falar con ninguén (obrigación de gardar silencio-silentium mysticum), e ir por un camiño e volver por outro distinto para deixar o mal fora)\nO Espírito do veciño\nA min pasábame algo estraño, se me aparecía a figura dun veciño xa defunto: -Volvo a ver da cintura pa riba, tal e como era, madre que me pariu. Co temor case non falaba. E un día falando con D. Juan (o cura), dinllo: - D. Juan me esta pasando esto, éo estou pasando moi mal. E el contestou – Dálle unha misa haber que pasa. E dinlle a misa. E despois abría ben os ollos e me impuxen, e me foi pasando. Eu sabía que era o meu subconsciente. Pero debe ser de estar alí moito tempo con el. Me pasaba tamén con Lolo de Mundial. (Lugar:Covas. Veciñas de Covas, as irmas Maruja e Teresa).\nDicían que se lles aparecían as visións das persoas que morreran, eso é o das almas en pena. Mamá sempre contaba que cando se casou en Moaña, se lle presentaba a noso pai, e dis que o home estaba negro porque se lle presentaba cando estaba durmindo, alá no barco, un alma que chamábao e faláballe. E por último díxolle o que lle facía falta, e el dixo: -Dios mío querido que me está pasando a min, unha misa a san Amaro, un non sei que a non sei quen. E dis que lle deron uns golpes aquí na frente, que era dicindo que si, que era iso. (o alma en pena que viña a buscar sufraxos. (Lugar,Covas, veciños Andrés e Amelia de Eleuterio, ano 2000 ).\nA Santa Compaña. O Acompañamento en Covas\nDurante un tempo acontecían en Covas unhos feitos moi extraordinarios. Moitas noites polos camiños sucedían certas cousas polas que todo o mundo andaba morto de medo. Andaba a Santa Compaña por tódolos camiños da parroquia buscando xente para levala ao outro mundo. Cando se oían de noite (polos camiños) varios tipos de ruídos, voces, berros, choros, campanillas, e se vían luces, se creía que iba haber unha morte nalgunha das casas dos veciños, si o acontecido era preto do mar era indicativo de que iba haber un afogado. Houbo un tempo (anos 40-50) en que todo Covas estaba amedrentado.\n-!Ai Díos mío que vai pasar.! -!Ai Díos mío quen morrerá afogado.! Un día un veciño que viña da pesca dos panchos como outras veces, coa súa variña ao lombo, o truel, a rapa sempre arrimada e co caravel colgado, ao pasar polos Zancos (Sartaña) sinteu o tilin, tilin, tilin e veu algo "blanqueando" Aínda que tivo medo, o medo no o reconoceu. -¡Coño aí ven o morto, pero anda .¡ Entón parapetouse detrás dunha xunqueira alta que alí había para que non o viran e esperou a que se acercaran. "-Tilín, tilín, tilín -¡ Ai meu neniño -¡Ai meu Joseiño! -Tilín, tilín, tilín". E veu que viñan dúas mulleres falando entre elas normalmente, "reconoceunas" pola voz. E pensou: -¡Se está Ramón o de Estela conmigo vaia xareca que iban levar, pero eu só que fago, eu só comprométome. Entonces vigilounas e veu como baixaban para a praia de Ponzos e foron todo pola beira da marea. -¡Ai logo, si hai outro conmigo estas non volven, porque se tiran ao mar, o medo habíachelo dar eu.! Cando chegou a súa casa como a muller xa lle dixera que non fora a pesca. -¡Non vaias Eleuterio a pesca que se oen voces disque vai haber un afogado.¡ Contestou el: -Non teñas medo muller que as que andan poñendo medo son a irmá do cura ea do Guardés. -¡Pero que me dis Eleuterio¡. Ti cala a boca non vaia a ser que teñamos algún follón co cura. (Lugar Covas. Veciña, Amelia de Eleuterio, ano 2000)\nOutro día tamén sucedera que:\nUn día que a tía Josefa iba a recoller o leite polas casas deixou a súa filla pequena na casa. Pasado un tempo a nena oeu un ruído de campanillas na mesma porta, "tilín, tilín, tilín", "tilín, tilín, tilín", "tilín, tilín, tilín", unha e outra vez, o verse sola colleu tanto medo que non sabía onde meterse, e foise a esconder no medio da cama entre o metálico éo colchón. Cando a súa nai volveu, chamou por ela: -¡Abre Manola, abre Manola, abre.! Pero Manola non abría. -I eu que vou facer pobriña de min. Ai pero que teño aquí as chaves. E despechou a porta,entrou e non veu a pequena. -Ai Manola, ai Manola. Pero a pequena non contestaba. (Manola morría axfisiada debaixo do colchón). Nese momento o tío Marcelino que iba con moita frecuencia a casa da veciña entrou e veu un vulto na cama, e doulle volta o colchón e viron xa a pequena, e que non podía falar. A pequena non falaba. Momentos despois. -¡E que che pasou Manola.! Ela contoulles que pasara, que oeu na porta da casa un "tilín, tilín, tilín", unha campanilla, e quedou morta de medo. -¡Pero ti que dis Manola.¡ -Non mamá que foi verdá.\nAo pouco tempo estando aínda o tío na casa oíron outra vez o "tilín, tilín, tilín" (-elas pensaron que non estaban dentro a tía Josefa éo tío Marcelino). A tía Jopsefa que era barbada de estas de - aquí estou eu.- Sae a fora, detrás dela o tío Marcelino, lanzáronlle as mas un a cada unha e desbaratáronas e as descubriron. De tal xeito que non lles quedaron máis ganas de volver as andadas. A tía Josefa era leiteira e o paso que recorría os camiños recollendo no leite, íballe levar as Hostias de Cristo Rei para a igrexa a casa do cura. -Tome as hostias, que non hai tal berros, nin tal morte, nin tal medos. -Tome as hostias e reprenda a súa irmá que non hai tal medo polos camiños, que son ela ea súa amiga do Guardés. Pero el colleu as hostias, gardounas e non dixo nada. El nono sabía era inocente. E foi cando se desbocou o conto. Ao outro día desengañaron aos veciños: -Non teñades medo xa se sabe quenes son as que andan poñendo medo polos camiños.¡ Tiñan a todo Covas metido nun puño, porque andaban poñendo medo por tódolos sitios. E ti como tiñas un home que iba a pesca tiñas medo.\nEran dúas mulleres, Sara a irmá do cura e súa amiga Maruxa do Guardés. Sara a irmá do cura collía a chave da igrexa e vestíanse coa roupa do cura, collían a campá do viático e o farol e iban cara a praia de Ponzos ou Medote os Crevadoiros, ou por outros camiños. E iban tocando a campanilla "tilín, tilín, tilín. Dicindo: -¡ Ai meu neniño. -¡Ai meu Joseiño. Tilín, tilín, tilín". Tiñan a todo Covas así. Estaba todo o mundo metido nun puño. Asustaban a xente. Ai pois o que se vai afoghar chámase José, etc, etc. (Lugar Covas. Veciña, Amelia de Eleuterio, ano 2000)\nEste feito tivo gran sona en tódalas parroquias lindantes.\nPor un lugar de Esmelle, se aparecía as veces a Santa Compaña un día algúns veciños decidiron xuntarse e esperala, cal foi a súa sorpresa cando encontraron que era a irmá do cura de Esmelle e outras dúas mulleres que se tapaban con sabanas brancas, "as cazaron" quedando no momento desenmascaradas. (Recollido en Valón dos veciños e familiares, Josefina Graña e Ramón G. en 1970)\nA Compaña na Mariña\nConta un veciño da Mariña (S. Xurxo), que un día foran "eles" (os veciños) de acompañamento co cortexo fúnebre da Santacompaña, que íban con faroles (luces) e velas encendidas. –E que a esto lle chaman o Acompañamento. (Recollido dun veciño de S. Xurxo da Mariña en 1996, por Francisco G.)\nO Alma en Pena - Rachar o hábito\nPolo camiño da Cruz que baixa ao cemiterio (de Doniños), unha alma en pena vestida con un hábito escuro todo pechado, presentouse a un viaxeiro que ía denoite para Doniños desde Valón polo camiño, pedíndolle que para poder liberarse da condenación que estaba padecendo debía de racharlle o hábito. Así o fixo o veciño, que levaba a fouce na man, e llo rachou de abaixo para arriba, vendo como o ánima desaparecía neste momento baixo a terra como no medio dunha polvareda. -Esto de rachar o hábito facíase coa gadaña ou cunha fouce, coitelo ou navalla. (Relatado por Avelina Velo Varela 1850 (bisavoa) a miña avoa, María Vidal Velo 1891-1977 – Recollido no Pereiro-Valón o autor.)\nA Misa dos Defuntos . A Misa do Alba.\nUn home que como outras veces baixaba polo camiño que ven por riba do monte de Chamorro e chega a Serantes procedente da zona de Esmelle, pasaba pola mañá moi cedo, aínda noite, preto da ermida (de Chamorro), e veu a porta aberta e entón estrañado decidiuse por entar a ver que pasaba. O entrar na igrexa veu que estaba chea de xente e o cura co sancristán comezaba a da-la misa; se notaba un pouco de frío no lugar e quedouse a oír a misa polos seus defuntos. O rematar a misa o home déuselle por mirar para atrás para ver de recoñecer algúns dos veciños, pero quedouse pasmado polo que veu, xa que todos os que estaba vendo, estaban desaparecidos (mortos) facía tempo, saíndo axiña para fora da igrexa e quedando conmocionado e moi asustado do acontecido. E a partires de entón, dedicouse a facer de cando en vez, varios rezos e misas polas ánimas dos defuntos. (Tradición oral, recollida en Canido en 1967, e dun veciño de Serantes, Felipe G. en 1980).\nO VIAXE AO ALÉN. O CAMIÑO AO OUTRO MUNDO. AS ÁNIMAS A TEIXIDO\nMiña avoa María Vidal V. dicía que cando unha persoa morría saía unha "?paloma" (pomba) voando do corpo, e que se a persoa fora boa ía para o ceo e senón para o purgatorio ou o inferno ou quizais andaría penando polo mundo, incluso podía tomar vinganza dalgún vivo que lle quixera mal. Outras veces tamén dicía: Unha “pomba branca” sae do peito do defunto cando está na sepultura, sube voando para arriba se o home foi bo, e a pomba é negra e vai cara abaixo si o home foi malo. (Transmisión oral familiar. Miña avoa María Vidal V., en Valón-Ferrol, 1965)\nO Viaxe do Ánima a Teixido\nUn home de Valón que prometera ir a S. Andrés morreu sen poder cumprir a súa promesa. Certo día seu irmán foi ao cementerio de Doniños onde el estaba enterrado, uns días antes da romería de S. Andrés a avisalo de que o ía levar a cumprir a súa promesa que fixera. Chegado o día da romaxe foi de madrugada a buscalo a tumba éo chamou cunhos petos, dicíndolle: ?-Fulano (o nome do defunto) vámonos para S. Andrés que xa é hora. Entón o home púxose a camiñar para S. Andrés de Teixido e de cando en vez ollaba para atrás e vía como unha "pomba gris" o seguía a certa distancia e sen perdelo de vista, decatándose de que o acompañaba todo o camiño; e cando el paraba para descansar a "pomba" tamén se pousaba; e si el seguía ela tamén seguía, así durante todo o camiño. Cando chegou a ermida se encontrou conque estaban as portas todas abertas e non había ninguén dentro, ea "pomba" desapareceu. Así quedou a promesa cumprida. - Se di que todos temos que ir ó S. Andrés e senón vas de vivo tes que ir despois de morto. Así hai un vello dito popular que di: - A S. Andrés de Teixido vai de morto o que no foi de vivo. (O home era tío avó de miña nai). (Transmisión oral familiar desde os bisavós (1850), recollido de meu tío Ramón Graña V. e da miña nai, en Valón-Ferrol 1970)\nDurante a camiñata había que ter coidado de non ferir nin menos matar ningún animal, porque entón podería ocorrer algún mal, algunha desgracia, xa que os espíritos dos antepasados mortos, que non foran o santuario a cumprir en vida as súas promesas, transfórmanse en animais dos que andan arrastro (lagartos, culebras, píntegas, sapos, etc.) que se arrastraban peregrinando a Teixido para obter os favores da divindade e liberarse do entremundo. As almas se poden perder polo camiño, por eso teñen que ir acompañadas no viaxe por un familiar que ía falando con el e lle levaba a comida como se este estivera vivo. A comida lla daban a un mendigo. O home (ou muller) podía tamén ir a pe ou nun carro de cabalo deixándolle un sitio o seu lado. Máis tarde cando viñeron os autobuses pagábanlle o billete dun sitio baleiro o seu carón. Uns parentes nosos viñeron con varios veciños desde Mallón (Concello de Sta. Comba-Coruña), nos anos 60 (1960) alquilando unha camioneta para vir nela e levar a comida e así cumprir a ( sacra) promesa que lle tiñan feito ao santo de Teixido. (Transmisión oral familiar).\nA “transformación ou a transmigración” dos espíritos en animais, e crenza prehistórica herdada, que permaneceu a través dos séculos ata nosos días.\nSon ben coñecidos os ditos populares a este santo apóstolo tan noso na tradición:\nA S. Andrés de Teixido vai de morto o que non foi de vivo.\nA S. Andrés ou vas de vivo ou vas de morto/ ou vas de morto ou vas de vivo.\nA S. Andrés has de ir de morto senón vas de vivo.\nQuedate aí, S. Andrés, que o que non veña de vivo unha vez virá de morto tres. (1)\nQuedate aí, Andrés, que te han de visitar máis de tres. (1)\nA S. Andrés van dous e veñen tres. (Pola Herba empreñadoira, Herba de namorar, Herba namoradeira Clavel mariño. En Covas, chamada Herba da Santa = Armería marítima, Willd)\nO Ánima da Silva\nUn home da parroquia (Valón- Doniños) que se chufaba de matón e valente, certo día viña xa de volta para a casa de segar a herba do prado denoite por un camiño, cando de repente quedou preso polo cuello da camisa por alguén na beira do camiño (pensou que era un ánima do outro mundo que o viña a buscar, ou algunha bruxería); o home moi asustado parou en seco e sen moverse nin mirar para atrás, alí quedou toda a noite amedrentado, máis chegando o amañecer cando xa comezaban a saír os primeiros raios de luz, atreveuse a mirar virando moi despacio a cara para atrás, entón veu que o que lle estaba prendendo era unha silva. Sen mediar palabra colleu a fouce que traía na man e cortou a silva dicindo: -¡E se foras un home facíache o mesmo.! -¡O medo e libre.!. -Nota: E común na tradición popular que tamén as bruxas se transformen e silvas. (Tradición oral familiar. Recollido no Pereiro-Valón de meu tío Ramón Graña.V.)\nAS ENCRUCILLADAS. O ESPACIO SACRO E A COMUNICACIÓN CO OUTRO MUNDO\nAs Encrucilladas. Os Meigallos. Ritos de Protección e Curación. Os Medos.\nNas encruceladas (cruces de camiños) dicían os máis vellos que enterraban aí os recen (nenos sen bautizar) e que había familias que tiñan alí enterrados os seus fillos. Cando viñan os enterros, paraban nas encruceladas e rezaban un Padrenuestro, porque dicían que por alí nas encruceladas, había nenos enterrados, e por eso había "Medos". ( Lugar:Covas. Veciñas, Maruja e Teresa)\nA Cancela do Pisco\nTódalas cruces (encruceladas) tiñan a súa leyenda. Na Cancela do Pisco xunto a casa de Ramón da Canteira, contaban que se aparecían cousas de xentes que che querían facer daño, entonces para quitar os maleficios aparecían moitos meigallos, aparecían cousas que levaban alí, pucheiros cheos de aghullas ou alfileres, pelos, cachos de carne, tamén aparecían restras de allos e moitas outras cousas. (Lugar:Covas. Veciñas, Maruja e Teresa)\nPero algho había sempre na Cancela do Pisco, aparecíanse visións (ánimas dos defuntos), aparecíase o demo en figura de can, dicían que te ameighaban. -¡Coidado. ¡ Eu non pasaba pola Cancela do Pisco nin que me pagharan. Pero a D. Juan, (o cura) tanto lle dixeron, tanto lle dixeron, que tivo que ir a bendicir a Cancela do Pisco, porque era moito o que pasaba alí. (Lugar:Covas. Veciñas, Maruja e Teresa)\nCando non chovía os veciños estaban inquietos, e pedíanlle o cura que sacara o santo. Cando o cura vía a posibilidade de que podía chover, decidía sacar o santo da iglesia en procesión. Iban os veciños rezando e o levaban en procesión ata a encrucelada da Cancela do Pisco. Eso xa o contaba a miña avoa. O sitio de verdá era na leira de Pepe o de Grandal e todos se paraban aí, e poñían o santo de cara abaixo .- Poñíano cara abaixo. Tamén imploraban aos santos todos e tamén a Santa Andrea. Cando el (o cura) vía que iban facer milagros. (Lugar Covas: Josefa Díaz Dacosta, 2007)\nAs Medorras. Cruz das Medorras\nO lugar das Medorras é unha encrucelada. Había na Cruz das Modorras, unha cruz e un farol porque enterraban alí os nenos recens. Chámanlle a Cruz porque é unha encrucelada. A un lado ea outro do camiño había un pousadoiro. Teño oído a meu tío Ramón e a tía Manuela que alí iban a enterrar os nenos que morrían sen bautizar porque o cura non os quería enterrar no cemiterio dos cristiáns. Así que era o cementerio de nenos sen bautizar. (Lugar Covas. Andrés e Amelia de Eleuterio, e outros veciños)\nA Leira da Mesa\nNa Leira da Mesa había un pousadoiro para parar a caixa do morto cando había un enterro e ao mesmo tempo se rezaba. Era onde descansaba a caixa cando iban a enterrar ao cementerio de Santa Comba.\nNa Leira da Mesa.-Alí pousaban os mortos cando viñan de San Xurxo a enterralos a Santa Comba, porque Santa Comba era o cementerio donde explanaron para facer o aparcamento. Onde está a fonte era todo torrillouzos. (Lugar Covas. Andrés e Amelia de Eleuterio, e outros veciños)\nCruce da Pedreira. A Vela acendida\nNo ano 1989 polo verán no lugar da Pedreira (Covas) apareceu pola anoitecer unha vela acendida no medio do camiño e próximo ao cruce. A xente do lugar quedou moi asustada. Esto foi visto por varios veciños. (Lugar, Covas.Veciños de Covas. Agosto 1989. Angela)\nFonte de Vidre\nAntes había moitas cousas desas que oíamos falar aos vellos. -Por donde se aparecían os espíritos era pola Fonte de Vidre, alí se aparecían moitas veces.\nEu teño oído que na Fonte da Pena que está cerca do cementerio, si nacía un pequeniño morto que o levaban aí onde enterraban os nenos sen bautizar. (Veciños de Covas)\nMES DE DEFUNTOS-SANTOS. OS DEFUNTOS. A CABAZA\nO día de defuntos íbase o cemiterio a visitalos e para alumbrarlle as ánimas que están alí enterradas, íbase cun farol que se pousaba enriba da sepultura ou se colgaba na cruz. Se di que o primeiro “alumbramento" veuno un home. El veu como o día de defuntos puxeron nunha sepultura unha cruz e na cruz colgaron un farol para alumbrar os defuntos. E por eso desde aquel día venlle o alumbramento dos defuntos. Desde entón ven esa costume.\nOs Zonchos éo Rosario\nPor defuntos (novembro) se cocían as castañas, se comían con monda (zonchos) ou peladas e se facía con elas un "rosario" con agulla e fío. Se lles botaba para cocelas fiúncho e as veces tamén anís para darlles mellor sabor.\nA cabaza se poñía nos muros dos camiños, en lugares por onde pasabas, e nas encruceladas. Se vaciaba un melón, sacábaslle o "mono" (as pepitas), facíaslle unha cara, e lle poñías unha vela acendida por dentro, pousada nunha tabla. Ti viñas andando e xa de lonxe vías a cabeza dunha persoa que che impoñía. Se facían para poñer medo a xente. Eso facíano moitos pero para meter medo.\nO Cemiterio é os enterramentos\nAo cementerio chamábanlle o Camposanto, os que non estaban en gracia de Deus enterrábanos por fora do cementerio derredor da Igrexa. Aos nenos sen bautizar, e aos amancebados enterrábanos os propios familiares. En Santa Comba houbo un cementerio alí onde explanaron, un veciño encontrou osos e unha cabeza (cranio) que lla levou o cura. (En Covas. Veciños de Covas, anos 1990-2000)\nO Viático. O Santo Viático\nA calquera hora do día ou da noite, a familia do enfermo ía a avisar o cura para que lle dera a extramaunción. O Santo Viático se lle levaba a unha persoa cando estaba moi enferma ou se sospeitaba que podería morrer pronto. Saían da igrexa o cura e o sancristán, levaban unha furna de cristal onde ía a Sagrada Forma, tocando polo camiño unha campanilla éos os veciños saían das casas e se unían a eles formando unha procesión levando velas acendidas, os que estaban traballando nas leiras ou nas hortas, deixaban os seus traballos para unirse tamén; os acompañaban ata a casa do enfermo e algúns entraban dentro da casa o cura lle daba a comunión ao enfermo ea extremaunción e rezaban unhas oracións. – (Tradición oral familiar, recollido en Valón , de meu tío Ramón e miña avoa María Vidal, 1975.)\nNota: En algúns lugares a esto lle chamaban o “Acompañamento”, teño motivos para pensar que as veces o mito da “Compaña” (Santacompaña) se mesturaba con esta realidade.\n-Negra sombra ( Rosalía de Castro )\n-Santa Comba e San Silvestre nos libre de mala sombra. (Dito popular)\n(Adenda. Por omisión involuntaria no artigo anterior, Os Seres Míticos)\nO Cabalo da Fonte da Predreira – O Diaño Bulreiro (O Trasno dos Camiños)\nUn día un veciño (de Covas) pasaba pola Fonte da Pedreira e aparecéuselle un cabalo. -¡Ai que cabalo máis bonito.! E montouse enriba del, éo cabalo saíu o trote cara a Sartaña, e como o home cheo de medo veu que o cabalo non paraba se lle ocorreu decir -¡ Alabado sea Díos.! E nese momento o cabalo desapareceu, e el caeu no medio do maínzo cerca de Cardido. (Lugar: Covas. Veciño, Ricardo Dacosta).\n(O cabalo dou un brinco éo tirou no chan desaparecendo polo aire- O Diaño Bulreiro presentase nos camiños, podéndose transformar en todo tipo de animais, persoas e outras cousas).\nNota1.- Se respetou a linguaxe orixinal dos informadores (maiores de 70 anos), tratando de non alterar en nada a narración, conservando o idioma propio nativo, sen correccións, respectando as repeticións, os castelanismos, etc. Non aumentando nin quitando nada. Como é a norma correcta en este tipo de traballos, usando o criterio científico/técnico da escola antropolóxica.\nNota2.- Tradición oral recollida en Covas-Ferrol por Juan C. López Hermida, entre o ano 2002 e 2007. Tradición oral recollida en Valón entre 1960 e 1980, e en Covas entre 1988 e 2007, o autor. –(Debuxos realizados polo autor). Copyright: © 2011 Sociedade Cultural Columba.\nBibliografía consultada: - Libro de las ninfas, los silfos, los pigmeos, las salamandras y los demás espíritus, de Philipus Aureolus Theophrastus.-Teatro crítico (1735) e Cartas eruditas y curiosas (1742-1760) de Benito Jerónimo Feijoo e Montenegro. - Historia de Galicia-1865 de Manuel Murguía. – Etnografía: Cultura espiritual por Vicente Risco en Historia de Galiza (1973) de Otero Pedrallo. (1) El santuario de S. Andrés de Teixido, Rafael Usero, 1992.\nXabier Monteiro Graña - En Covas -Ferrol Novembro 2011


Medio cento de actividades para "recuperar o esplendor do Lázaro" en Verín\nInicio/Última hora/Medio cento de actividades para “recuperar o esplendor do Lázaro” en Verín\nMedio cento de actividades para “recuperar o esplendor do Lázaro” en Verín\nO Concello vén de presentar o programa de actos desta celebración que se desenvolverá na fin de semana do 1 e 2 de abril\nO alcalde de Verín, Gerardo Seoane, durante a rolda de prensa de presentación do Lázaro 2017.\nA mostra Agro + Verín, unha Feira do Libro, unha mostra de Artesanía, ofertas gastronómicas, exposicións no Claustro dos Mercedarios, actividades deportivas de BTT, natación… O programa do Lázaro 2017 despregará os días 1 e 2 de abril en Verín medio cento de actividades moi diversas que tocan ámbitos tan distintos como o agro, o emprendemento, a cultura, a gastronomía, o ocio ou o deporte.\nPresentábase en rolda de prensa na mañá do 22 de marzo no Concello de Verín. No acto participaban Gerardo Seoane, alcalde de Verín e concelleiro de Deportes; Diego Lourenzo, tenente de alcalde e concelleiro de Mocidade; Purificación Caldelas, concelleira de Turismo; Emilia Somoza, concelleira de Cultura e Festexos, e Begoña Vázquez, en representación da Asociación de Hostaleiros da comarca de Monterrei (AEHCOM).\nNa súa intervención o alcalde destacaba a aposta pola primeira feira Agro + Verín, que se desenvolverá no Pavillón dos Deportes, e que se centrará nas innovaciónas tecnolóxicas no sector agrario. “É unha feira ó revés”, dixo, “na que as innovacións incentiven ós empredendores sobre o camiño a seguir”. Resaltaba a presenza de drones específicos para a tecnoloxía vinícola, con control de pragas e tratamentos fitosanitarios, que estarán presentes na mostra. Ademais, facía un chamamento á participación nas actividades deportivas e culturais, verdadeira novidade deste Lázaro, como a feira do libro ou a apertura da exposición temporal da colección privada de Fernando Barreira nos Mercedarios, “primeiro paso para a creación dun museo de Verín neste espazo”.\nO tenente de alcalde de Verín, Diego Lourenzo, na presentación dos actos do Feira do Lázaro.\nPola súa banda, o tenente de alcalde de Verín aseguraba que o obxectivo deste “Lázaro multicartel” é “recuperar o esplendor de antano, cando ducias de autobuses tomaban a vila. Nesta edición haberá máis de medio cento de actividades por toda a vila, para tódos os segmentos de público e tódalas idades” que se desenvolverán dende o venres á noite a durante toda a fin de semana.\nabril Agro alcalde cultura deportes dron exposición feira feira do libro hostalaría Lázaro programa tecnoloxía tenente de alcalde Verín vitivinícola


Seis anos de vacas tolas | Consumer\nImaxe: Matthias Zomer\nDesde o inicio do mal das «vacas tolas», en novembro de 2000, contabilizáronse en España un total de 671 animais afectados de encefalopatía esponxiforme bovina (EEB). A evolución seguida ao longo do tempo, aínda que foi crecente, confirma a diminución dos casos apreciada en 2004. A maioría de casos rexistráronse en Galicia e en Castela e León, como se ha ido evidenciando desde o inicio da enfermidade. Con todo, as prevalencias máis elevadas corresponden a Baleares, Asturias, e Aragón, mentres que en Andalucía é mínima. No sexto ano de evolución da enfermidade é probable que xa se pasou o efecto reductor que tivo o sacrificio masivo de animais e que a cifra actual marque a situación media en España.\nOs DATOS DO SEXTO ANO DE VACAS TOLAS EN ESPAÑA EVIDENCIAN UN CERTO CONTROL DA ENFERMIDADE\nA evolución seguida pola encefalopatía esponxiforme bovina en España desde que en novembro de 2000 désese a coñecer o primeiro caso en Galicia garda un patrón similar ao rexistrado no Reino Unido para estes primeiros anos, nos que se aprecia unha evolución ascendente ata que se alcanza o máximo e, posteriormente, evidénciase unha diminución cunha pendente menos acusada, o que nos leva a pensar nunha evolución de máis de 10 anos para que chegue a desaparecer. Os datos deste sexto ano, como era esperable despois de apreciar a diminución do 2004, evidencian un certo control na enfermidade.\nSe a evolución apreciable continúa como ata agora, o volume total de animais infectados será relativamente baixo, o que confirmaría que as medidas adoptadas para a diminución do risco aos consumidores foi acertada, xa que se conseguiu acurtar o tempo necesario para apreciar unha diminución nos casos animais. Na maioría dos países, esta diminución apreciouse ao cinco anos de instaurar os controis e prohibir, de forma eficiente, o consumo de fariñas de orixe animal por parte do vacún. En España isto observouse a partir do catro anos dos primeiros casos.\nIr á páxina seguinte: Análise dos casos »


Santiago, 20 de novembro de 2017.- A Secretaría Xeral para o Deporte vén de anunciar a modificación da orde de axudas a entidades deportivas de cara ao ano que vén para evitar que ocorran sucesos ou incidentes violentos naquelas competicións de orde autonómica que teñan lugar en Galicia.\nEsta acción completa o acordo parlamentario acadado con motivo do Debate de Estado de Autonomía polo que a Xunta de Galicia deixará de patrocinar os eventos deportivos nos que os premios polos mesmos postos e categorías teñan diferenza de contía entre a competición masculina e feminina. Neste sentido, a Secretaría Xeral para o Deporte incluirá nos devanditos convenios de patrocinio de eventos deportivos unha cláusula pola que os organizadores dos eventos deberán cumprir o disposto no decreto lexislativo 2/2015 polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade e tratar o deporte feminino en completa igualdade co deporte masculino, non só na convocatoria, participación e repercusión destes eventos senón tamén nos premios que se outorguen a cada unha das categorías.\nComisión Galega de Control da Violencia\nCómpre lembrar tamén que, tocante ás accións levadas a cabo pola Secretaría Xeral para o Deporte para a erradicación dos comportamentos violentos, a Comisión Galega de Control da Violencia foi presentada o pasado luns 12 de xuño como unha comisión que dará resposta ás denuncias e incidentes naquelas competicións deportivas oficiais no ámbito autonómico, provincial, zonal ou local. Galicia debe dentro das posibilidades que lle outorga o marco legal, ocuparse do control da violencia en instalacións deportivas e espectáculos deportivos. O obxectivo é acadar un deporte galego máis pacífico e saudable, onde a xente goce, gañe ou perda o seu equipo e amén os xogadores e as xogadoras na pista, de xeito que se garanta o deporte como opción para toda a vida.\nO proxecto de decreto de creación desta comisión xa pasou o trámite de participación cidadá e foi sometido á audiencia das federacións deportivas galegas. No momento actual o Consello Superior de Deportes debe emitir o informe de valoración.


Unha análise crítica, afinada e directa: «Rosalía de Castro e o poder sexual», de María Xosé Queizán. Crítica de David González | Blog Xerais\nPublicado por xerais nas categorías Ensaio , Estudos literarios coas etiquetas david_gonzález_domínguez , maría_xosé_queizán , palabra_de_gatsby , rosalía_de_castro , rosalía_de_castro_e_o_poder_sexual\nO blog Palabra de Gatsby publicou unha recensión de David González Domínguez sobre o libro Rosalía de Castro e o poder sexual, de María Xosé Queizán.\nRecensión: «María Xosé Queizán, Rosalía e o poder sexual»\nNos tempos que corren é preciso dar unha volta a todas as nosas lecturas. Cando se trata de Rosalía de Castro, a crítica en xeral sempre adoptou unha posición bastanteríxida e pouco revisionista. María Xosé Queizán nesta compilación de ensaios, que leva por título un deles, Rosalía e o poder sexual da unha volta a maioría dos estudos rosalianos e presenta unha análise da obra da figura máis simbólica da literatura galega dende o xénero.\nFronte á fidelidade das mulleres, das viúvas dos vivos, aparece a deslealdadade que fai a Rosalía perder a esperanza en Deus, na xustiza e nos homes. Xa non espera nada. (…) O único amor valedero e firme que aparece na poesía de Rosalía é o amor á nai e aos fillas. Cando vai perseguida, o que ansía é chegar xunto aos seus fillos. (páx. 26)


Xuvenís: Numancia, 1 - Eume, 1\nUn punto e grazas.\nO conxunto xuvenil da A.D.R. Numancia de Ares empatou a un tanto fronte ó Eume Deportivo en partido correspondente a xornada sétima da Copa Local no seu grupo A. O encontro disputado no serán do sábado en Prados Vellos chegou ó descanso con vantaxe visitante de cero a un.\nPrados Vellos, Ares a 18 de outubro de 2014.\nADR Numancia de Ares: Roberto, Emi, José Manuel (Miguel), Pablo Cartelle, Óscar (Nico), Martín, Iván (C) (Miguelito), Marcelo, Ángel, Fran (Miguelín) e Carlos.\nAdestrador: Alejandro Gónzalez Domínguez\nEume Deportivo: Jaime, Borja, Fran, Chema, Josete, Pablo Regueiro, Guti, Pablo Díaz, Yeray (Javi), Camilo (Alex Feal) e Dani (C) (Raúl).\nAdestrador: Roberto C. Beceiro Iglesias\nDelegado: Álvaro Rodríguez Vidal\nÁrbitro: D. Telmo López Vázquez, amosou cartón amarelos a Pablo Cartelle polo Numancia e a Borja e Chema polo Eume.\nGoles: Ángel para o Numancia e Guti para o Eume.\n0 - 1 (44’) Guti : Erro de entendemento entre José Manuel e Roberto permite a Guti anotar o tanto eumés.\n1 - 1 (77’) Ángel : Asistencia de Carlos, dende a banda dereita á altura do medio campo con o exterior da súa perna esquerda, sobre a entrada de Ángel, quen gaña as costas do seu marcador i eleva o balón por riba do porteiro anotando así o tanto do empate.\nVisitaba Prados Vellos o único equipo invicto do grupo A, mentres os locais trataban de colleitar unha vitoria despois de saír derrotados nos dous últimos encontros disputados en Prados Vellos.\nNa primeira metade pouco xogo por ambos bandos, moito xogo directo con unha clara ocasión do Eume nos pes de Chema que sacou moi ben Roberto saíndo a tapar o tiro do dianteiro eumés. Os locais non controlaron en ningún momento o centro do campo e abusaron das conducións polo centro sen abrir o xogo cara ás bandas. Por alto a maior envergadura dos visitantes facía que gañaran todos os balóns aéreos. O xogo era de escasa calidade, con moitos erros no pase, perdas de balóns e interrupcións no xogo polas faltas.\nO gol chegou no minuto 44 cando xa se pensaba en rematar o primeiro tempo sen goles. Un erro de entendemento entre José Manuel e Roberto permite a Guti anotar o tanto eumés.Con cero a un chegaríase ó descanso.\nA segunda metade comezou con penalti ós tres minutos favorable ós visitantes pero o lanzamento saíu fora a dereita da meta defendida por Roberto. Os visitantes buscaron máis as costas da defensa local aproveitando a velocidade dos dianteiros pero a boa actuación defensiva e tres boas intervencións de Roberto impediron que medrase o marcador dos de Pontedeume. Tamén reclamaron os visitantes outro penalti, pero en esta ocasión o colexiado non apreciou falta na xogada.\nO xogo local non mellorou, púxose máis ganas pero seguese sen ter claridade no xogo, o gol chegaría grazas a unha saída rápida por banda dereita con pase de exterior de Carlos sobre a carreira de Ángel quen gañou as costas do seu marcador i elevou o balón sobre Jaime. Anotando o definitivo 1 - 1.\nEn resumo mal partido por ambos bandos, con poucas ideas, pouco xogo, moitos erros e faltas. Ó final reparto de puntos que despois da sétima xornada deixa ó Numancia de sexto clasificado con 11 puntos mentres que os do Eume son terceiros con 14 puntos.


As granxas galegas seguen ameazadas polos baixos prezos que paga a industria do leite. Malia contar agora con cláusulas onde sinalar os custos de produción, as propias empresas seguen a impoñer as tarifas. Algunhas explotacións e sindicatos están dispostos a denunciaren estas prácticas e piden que mude a lexislación.\nCamión de leite de Nestlé (Europa Press).\nA. Escuredo 20:36 do 8 de setembro de 2020\nA solución que deu o Ministerio de Agricultura ás demandas das explotacións gandeiras para controlar que a industria láctea pague por riba dos custos de produción non están funcionando. As organizacións agrarias denuncian presións e ameazas por parte das empresas que nalgúns casos xa están en vías de chegar aos tribunais.\nA situación non é nova e xa houbo varias advertencias sobre presións a algunhas granxas coa pandemia da Covid-19 por medio. É o caso de Inleit que anunciou no seu día un recorte de prezos desde o mes de xullo mudando os contratos anuais por trimestrais e deixando a tarifa de recollida en 29 céntimos por litro.\nDesde Unións Agrarias (UUAA) explican a Nós Diario que estes días comezarán a presentarse demandas por impago a esta industria que traballa na actualidade cunhas 200 explotacións galegas.\n"Entendemos que a modificación á baixa é ilegal por ser presentada unilateralmente pola empresa, tal e como comunicou nun burofax", asegura o seu secretario xeral, Roberto García. Este sindicato xa puxera en coñecemento da Axencia de Información e Control Alimentario (Aica) esta situación e agora cren que a intervención xudicial podería darlles a razón.\nContratos con fórmulas que baixan o prezo\nDesde o Sindicato Labrego Galego (SLG) afirman que "o prezo do leite segue en caída libre" pasando de 32,7 céntimos de decembro aos 31,9 de xuño como media na Galiza, segundo o Fondo Estatal de garantía Agraria (Fega). As fórmulas para "salvar" a ilegalidade de baixar o prezo do leite sen que existan razóns obxectivas de mercado son varias. Unha delas, segundo explican desde o SLG, é a que emprega o grupo francés Lactalis para os seus contratos.\n"Os prezos en orixe parten dun valor de base de 29 céntimos, que contribúe a 50% do valor final pagado, quedando o outro 50% suxeito a variábeis arbitrarias e decididas unilateralmente pola empresa", sinalan.\nIsabel Vilalba, secretaria xeral deste sindicato, asegura que "empresas como Lactalis, Larsa ou Reny Picot empregan este tipo de contratos con eses apartados que teñen uns parámetros que non coñecen as explotacións gandeiras, polo que están indefensos". A través deste método as empresas acaban por impoñer unha baixada como mínimo de 1 céntimo con respecto ao prezo fixado no anterior contrato.\nDa ameaza verbal ao burofax\nO SLG denuncia que as granxas que se negaron a asinar a cláusula dos custos de produción postos pola industria xunto co contrato unha vez presionados de maneira verbal "acaban recibindo un burofax como ultimato para obrigalas a asinar unha cláusula de custos cos datos falseados". Vilalba relata a Nós Diario que esta situación é "unha burla ao sector". Afirma que estas manobras "se houbese un procedemento xudicial entre industria e as explotacións gandeiras farían valer estes contratos cando hai unha extorsión clarísima".\nDesde esta organización apuntan como unha das razóns da "indefensión" das granxas que o Ministerio segue sen facer cumprir a lei que el mesmo modificou a través de ferramentas como a Axencia de Información e Control Alimentario (Aica). Ademais apuntan que "a Consellaría segue sen cumprir a súa promesa de elaborar uns índices de referencia para fixar uns custos de produción oficiais na Galiza que se poidan reflectir nos contratos".\nElías Somoza, coordinador dos sectores gandeiros da Federación Rural Galega (Fruga), sinala a Nós Diario que nestas circunstancias "se as Administracións son incapaces de dotarse dunha lei de calidade alimentaria que impida os abusos deberían cambiar esas leis do mercado da competencia que afogan as explotacións gandeiras".\nA recomendación do Ministerio de Agricultura de que as granxas acudan á Aica para denunciar non sería viábel para Fruga. "Para iso a persoa titular da explotación tería que demostrar con datos verificábeis que o prezo do contrato é inferior aos seus custos, algo que só poderán facer quen teña contabilidade analítica, unha inmensa minoría", asegura.\nIndignación ao afirmar a patronal láctea que "non lles consta" abandonos polos custos\nAs declaracións a Efeagro de Luís Calabozo, director xeral da Federación Estatal de Industrias Lácteas (Fenil), asegurando que "non lle consta" agora que "haxa abandonos de produción" leiteira por "non cubrir custos" causaron indignación nas organizacións agrarias galegas.\nDesde Fruga, Elías Somoza afirma que "demostran o abuso que hai por parte da industria e que recibimos moitas gandeiras e gandeiros, coa complicidade da propia administración neste caso". Non entenden que Calabozo "saiba cales son os custos de produción cando debería saber máis de custos de transformación". Para o SLG "as prácticas mafiosas coas que se lles está a extorsionar ás nosas granxas resultan tan lamentábeis como hipócritas estas declaracións".\nFruga slg leite SectorLácteo UUAA\nGaliza está ao límite para afrontar un novo proceso de concentración bancaria


Carmela Silva presenta o DVD da película «Visións» enmarcada no proxecto «Cinema e Muller»\n13 de Agosto de 2017 | Redacción\t| É noticia...\nA presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, anunciou a posta a disposición dos concellos, asociacións e colectivos o DVD da película «Visións» á que cualificou como “peza audiovisual única na historia do cinema galego» e que se enmarca no proxecto «Cinema e muller». «Cinema e mulle»”, impulsado polo servizo de Igualdade da Deputación de Pontevedra e dirixido por Xisela Franco e producido por Beli Martínez, ten por obxectivo, en palabras de Carmela Silva, «visibilizar ás creadoras do sector audiovisual galego e fomentar unha maior participación das mulleres na cultura e na arte”.\nNo marco do proxecto, xunto á formación e investigación, impulsouse a creación dunha película, «Visións», dirixida, montada e creada por mulleres. A película, que se trata “dun filme poliédrico” ─tal e como subliñou Silva─, está composta por curtametraxes que ofrecen a ollada de dez mulleres entre as que se atopan Eva Calvar, Sonia Méndez, Olaia Sendón, Claudia Brenlla, Andrea Zapata, Begoña Santiago, Carme Nogueira, Lara Bacelo, Diana Toucedo e Carla Andrade.\n«Visións» participou, ao longo deste ano, en festivais internacionais como o Chiayifestival de Taiwan ou o CinemaAttic de Glasgow, ademais do CGAI da Coruña. O ano pasado, a película do proxecto «Cinema e muller» tivo presenza en festivais de cinema de cidades como Bilbao, Vigo, Santiago, A Coruña, Ourense, Cangas e Celanova.\nXunto á participación en festivais cinematográficos, Carmela Silva destacou que «Visións» recibiu “unha mención especial en canto á promoción da Igualdade nos premios CREA, da Asociación de realizadores de Galicia, e moitas das cineastas que participaron no filme recibiron premios en diferentes festivais polas súas curtametraxes”. Máis polo miúdo, a presidenta da Deputación de Pontevedra fixo referencia ao premio que recibiu Begoña Santiago no festival Alcances de Cádiz, á mellor curtametraxe, as mencións de Diana Toucedo nos festivais brasileiros Mira e A Mostra e de Sonia Méndez no Fer Film Festival de Kosovo, e o premio á mellor dirección e mellor curta de imaxe real no Festival Cans 2017 que recibiu Andrea Zapata.\nA película «Visións» tamén se exhibiu este ano en preto de vinte concellos da provincia de Pontevedra da man de charlas dirixidas polas mulleres que participaron no proxecto «Cinema e muller». A partir de hoxe, estará dispoñible para concellos, asociacións e colectivos que o desexen, “este DVD que –en palabras de Carmela Silva– plasma a grande capacidade que temos as mulleres para, cun orzamento do máis axustado, crear pezas de grande calidade artística”.\nMás en esta categoría: « Nenos e nenas do campamento polideportivo da Deputación visitan o Ecoparque de Marín Dezaoito millóns de euros da Deputación para proxectos singulares en concellos de menos de 20.000 habitantes »


Inicio Noticias Xerais IV PREMIOS ESTUDO E DEPORTE\nIV PREMIOS ESTUDO E DEPORTE\nAres 12 de xuño do 2015.\nEste pasado martes 9 de xuño reuneuse o Xurado Cualificador para fallar o outorgamento dos premios. Despois de analizar as puntuacións recibidas das entidades deportivas e do IES de Mugardos, outorgaron o IV PREMIO ESTUDO E DEPORTE aos alumnos e alumnas do centro, entre os cales se encontran os seguintes xogadores do Numancia de Ares:\nPremio Estudo e Deporte Curso 2014-2015:\n- Carlos Vázquez Labrada.\nTamén lles foi outorgada una mención aos seguintes:\n- Martín Pérez Sarmiento.\n- Marcelo Couce Barbeito.\n- José Miguel García Bouza.\n- Miguel Rodríguez Castro.\n- Martín Saavedra Mahía.\nO próximo venres, 19 de xuño, terá lugar no IES de Mugardos a Gala de entrega dos IV Premios Estudo e Deporte cos seguintes actos:\n12:00 –12:30 horas: Recepción de autoridades\n12:30 -13:30 horas: Acto de entrega.\nDende a ADR Numancia de Ares felicitamos a todos os premiados.\nCadro de honra dos premiados.