Galicia, na Feira Expomar Cabo Verde\nmiércoles, 3 de junio de 2020, 04:58\nRedacción | miércoles, 27 de noviembre de 2019, 12:04\nA Consellería do Mar participa na oitava edición da feira náutica e pesqueira Expomar Cabo Verde, que se celebra desde o luns e ata hoxe en Mindelo, na illa de San Vicente, cun posto propio de 36 metros cadrados que acolle a catro empresas galegas e á Fundación Expomar de Burela. A súa presenza ten como obxectivo afianzar os lazos comerciais no eido marítimo-pesqueiro entre Galicia e o país africano así como co resto de empresas asistentes a este evento internacional.\nA presenza da Xunta neste tipo de certames é unha mostra da aposta do Executivo galego por mellorar a comercialización dos produtos marítimo-pesqueiros co fin de chegar a novos mercados e de fomentar a internacionalización. Con esa finalidade, a Consellería do Mar pon a disposición dos participantes un espazo para manter reunións de negocios no marco da feira e facilitar así a ampliación dos contactos das empresas coexpositoras.\nO expositor co que participa a Consellería do Mar en Expomar Cabo Verde ten 36 metros cadrados de superficie con espazo para as empresas e entidades galegas que van da man da Xunta a este certame. Estas firmas son as empresas Noroesmar, Atlas Forwarding, Álvarez Riveira e Crisa Alimentación e a Fundación Expomar de Burela, que contan no posto con diverso material propio de promoción a disposición dos asistentes.\nA maiores do apoio da Consellería do Mar coa posta a disposición do stand, as entidades galegas que acoden á feira contan con axudas da Consellería de Economía, Emprego e Industria a través do Igape, no marco do Plan de Fomento das exportacións galegas (Foexga), en colaboración coa Cámara Oficial de Comercio, Industria, Servizos e Navegación da Coruña. Estas achegas, cofinanciadas con fondos europeos, buscan afianzar a posición das pemes galegas nos mercados exteriores.\nExpomar Cabo Verde\nA feira Expomar está organizada polo Ministerio de Economía Marítima do país africano no marco da segunda edición da Semana dos Océanos de Cabo Verde e reúne a axentes de diferentes actividades da economía do mar. Conta con expositores nacionais e internacionais pertencentes a sectores como o transporte marítimo, reparación naval, deportes náuticos, embarcacións de recreo, investigación científica e formación, pesca industrial e deportiva, portos e loxística, turismo de cruceiros, transportes marítimos e seguridade marítima e portuaria, entre outros.


a nación que soñamos: O soño esnaquizado de Antón Vilar Ponte\nO soño esnaquizado de Antón Vilar Ponte\nO último sol do verán entra aínda de cheo pola rúa Real e cega aos que camiñan ou pasean nesta hora da tarde en dirección ao Obelisco. No café do Cantón coruñés Antón Vilar Ponte fuma un dos seus cigarriños en alegre conversa con Ánxel Casal, que estes días anda a traballar nos obradoiros de “Nós” na impresión de Pelerinaxes de Ramón Otero Pedrayo, que seguramente sairá do prelo a fin de mes. Antón Vilar Ponte e Ánxel Casal veñen de reunirse no local da Editorial, en Linares Rivas, con Santiago Casares Quiroga. Na xuntanza participaron tamén Alfredo Somoza, Emilio González López e Arturo Taracido. Todos eles acaban de acordar a creación dunha organización política de carácter republicano e autonomista “que sin que esté con ela o nazonalismo galego sexa dirixida pol-os nazonalistas por verbo d´Antón, unha orgaizazión para traballar en Galiza e por Galiza sin agardar nin ter nada que ver con Madrí e que como non se chama nazonalista (inda que o sexa) permitirá que moitos veñan a ela traballar pol-as nosas cousas…”, como lle di a Ramón Vilar Ponte o propio Ánxel Casal nunha carta que este lle escribe ás poucas horas de saír da reunión. É o 5 de setembro de 1929. Casares Quiroga está a vivir unha das súas maiores satisfaccións políticas: por fin conseguiu arrastrar cara á súa estratexia as figuras máis destacadas do nacionalismo galego da cidade da Coruña. E o viveirense Antón Vilar Ponte é, ademais, unha das personalidades históricas dese movemento político que xurdiu coas Irmandades da Fala. “O nome de Antón significa para min o orixe do galeguismo”, escribiu Castelao. O autor do folleto Nacionalismo gallego. Nuestra afirmación regional daralle a lexitimidade galeguista que lle falta ao republicanismo de Casares Quiroga. O achegamento dos nacionalistas aos republicanos de Casares Quiroga viña producíndose de feito desde había xa algún tempo. En varios traballos xornalísticos, publicados no Galicia de Valentín Paz Andrade, Antón Vilar Ponte mesmo defendera con absoluta clareza a idea de que era preciso esluír o nacionalismo nunha alternativa máis ampla. Incluso en marzo de 1927 algúns destes dirixentes nacionalistas asinan un recordo-homenaxe a “Don Alejandro Lerroux y García, ilustre caudillo del republicanismo español”. O proxecto político que vén de nacer chamarase finalmente ORGA: Organización Republicana Gallega Autónoma.\nÉ obvio que aínda que os irmáns Vilar Ponte e Ánxel Casal son persoas de firmes conviccións nacionalistas, esta opción que veñen de tomar deixa ao descuberto que ningún deles confía nas posibilidades de éxito do nacionalismo de concorrer este como tal ás inminentes eleccións a Cortes. De aí que lles pareza moi acertada unha plataforma autonomista e republicana como ORGA, capaz de chegar socialmente a onde de seguro non o podería conseguir unha organización de carácter abertamente nacionalista. Realmente están moi ilusionados co novo proxecto, que, por outra parte, tal como acordaron, poñerase en marcha baixo a dirección dos nacionalistas. Por suposto, a participación dos militantes da Irmandade da Coruña na fundación de ORGA senta moi mal aos outros irmáns nacionalistas. O camiño que agora viña de coller o círculo galeguista coruñés con Antón Vilar Ponte ao fronte cae como unha xarra de auga fría nos restantes grupos nacionalistas que nese momento existen no país. Onde os irmáns Vilar Ponte, Ánxel Casal, Lugrís Freire, Víctor Casas ou Ramón Suárez Picallo ven unha oportunidade para mellor defender os ideais do nacionalismo, Castelao, Alexandre Bóveda, Otero Pedrayo ou Vicente Risco ven unha renuncia clara a construír a organización política nacionalista que o país precisa. Certamente, están doídos, mais nin se suman á aventura de ORGA nin se quedan de brazos cruzados, e póñense moi axiña a traballar na reorganización do nacionalismo, un proceso que desemboca finalmente na asemblea que ten lugar en Pontevedra o 5 e 6 de decembro de 1931, na que nace o Partido Galeguista.\nCasares Quiroga, que é un político moi intelixente, e astuto, unha vez creada ORGA, pensa en como pode dotar dunha base social moito máis ampla o republicanismo que el encabeza en Galiza. E é entón cando promove o Pacto de Lestrove, do que nace a Federación Republicana Gallega, na que se integran outras dúas organizacións republicanas, o Partido Radical e o Partido Republicano Radical Socialista, acordando tamén nesa xuntanza clandestina que ten lugar no pazo no que vivira e morrera don Xosé de la Hermida que sexa Santiago Casares Quiroga o que represente a todo o republicanismo galego no que posteriormente se coñecerá como Pacto de San Sebastián. Pouco despois, en xuño de 1931, celébranse as eleccións a Cortes Constituíntes. As candidaturas da FRG acadan un claro triunfo. É a forza vencedora en Galiza, con 15 escanos no conxunto do país. Entre os deputados electos figuran Antón Vilar Ponte e Ramón Suárez Picallo. O nacionalismo na Coruña case desaparece e só en Ourense e Pontevedra logran que o nacionalismo galego quede representado nas Cortes. Unicamente Castelao e Ramón Otero Pedrayo acadan acta de deputado, o primeiro polo Partido Galeguista de Pontevedra e o segundo polo Partido Nazonalista Repubricán de Ourense. 2 deputados das candidaturas galeguistas fronte aos 15 deputados que obtén a Federación Republicana Gallega que lideran Casares Quiroga e Antón Vilar Ponte. Está claro que a estratexia destes dous políticos resultou ser un gran acerto desde o punto de vista social e electoral. Queda agora por ver o que este triunfo en votos vai significar para o noso país. Castelao e Otero, non obstante, non se senten derrotados. De todo ese grupo de deputados galegos, eles dous son os únicos que se presentaron ás eleccións como galeguistas, e aquelo para Castelao ten moita importancia. “Non desazoes, Ramón, nós somos os únicos: os demais veñen mesturados”, dille Castelao a Otero naquela primeira viaxe en tren a Madrid.\nAs diferenzas entre os casaristas e os nacionalistas afloran de inmediato con forza e as decepcións para os nacionalistas que forman parte de ORGA-FRG non tardan en chegar. Víctor Casas retoma moi pronto a opción do nacionalismo e é un dos que participa xa na fundación do Partido Galeguista. O mesmo fará don Manuel Lugrís Freire, que incluso se encarga de redactar os estatutos da nova organización. Outro dos primeiros en abandonar o proxecto político de Casares Quiroga e en integrarse no PG será o editor Ánxel Casal, que fora un dos máis afervoados impulsores de ORGA. O seguinte persoeiro que se dá de baixa nas filas do republicanismo autonomista é Ramón Vilar Ponte, que se afilia en 1932 ao Partido Galeguista de Viveiro. Pola súa parte, Ramón Suárez Picallo, aínda pertencendo á minoría parlamentaria que en Madrid lidera Casares Quiroga, ponse tamén ao servizo do PG desde decembro de 1931. As razóns destes abandonos teñen a súa raíz na profunda decepción que o político republicano coruñés lles está a producir día a día, cada vez máis alonxado dos compromisos que no seu momento adquirira cos nacionalistas para a defensa da autonomía de Galiza e a cada paso tamén máis instalado na política ao servizo de España. O home que no Pacto de San Sebastián dixera aquilo de que “para Galiza os mesmos dereitos que lle fosen outorgados a Cataluña”, logo esqueceuse das súas propias palabras. Castelao, no Sempre en Galiza, será moi claro: “o noso ministro esqueceu os acordos de Lestrove e non fixo honor ás verbas que pronunciara na xuntanza de San Sebastián. Abondará lembrar que ningún dos moitos decretos do Goberno provisional da República -outorgados nos primeiros meses a favor de Cataluña- tivo estensión a Galiza. E se non fose polo medo a parecer teimoso aínda demostraría que o noso ministro foi o pior nemigo que tivemos n-aquel Goberno”.\nDe nada lle serviu ao noso país a forza electoral de ORGA-FRG, a súa importante presenza nas Cortes Constituíntes e a súa influencia na política española a través da figura de Casares Quiroga. Foi a ilusión e a frustración de Antón Vilar Ponte. Foi tamén para o país unha frustración histórica máis. Haberá que agardar a que o Partido Galeguista se reorganice de novo despois da derrota de 1933 -na que perden as actas Castelao e os outros deputados nacionalistas- e desde a súa condición de forza minoritaria impulse a aprobación do Estatuto de Autonomía de Galiza en 1936, do que o PG foi o verdadeiro motor. Para ese labor, esta vez si, Antón Vilar Ponte xa estaba de novo nas filas do nacionalismo, dentro do Partido Galeguista, tras romper a súa relación con Santiago Casares Quiroga en 1934. Ben é verdade que Antón, Otero e Castelao nunca deixaron de tratarse como irmáns. O regreso de Antón Vilar Ponte ás filas do nacionalismo foi correspondido coa máis viva emoción e coa aperta máis fraternal por todos cantos militaban no Partido Galeguista. A Ánxel Casal facheoulle o sol na cara ao coñecer a noticia por Paco del Riego unha fría mañá de marzo nos soportais da rúa do Vilar. Castelao celebrou o seu retorno con palabras que só poden nacer dun corazón que non cabe no peito: “Volve dunha longa e arriscada aventura polo deserto, e volve san e limpo. Deixádeme que o reciban os meus brazos de irmán vello”.\nPublicado por Manuel López Foxo ás 05:06


Con este cambio, o INEGA quere facer chegar a todos os usuarios os datos e liñas de traballo nos que na actualidade desempeña a súa función este organismo dependente da Consellaría de Innovación e Industria.\nA interface é máis fácil de manexar para todas as persoas que desexen entrar na nova páxina do INEGA, que segue mantendo o mesmo enderezo: www.inega.es. Asemade, introduciuse unha guía de consellos prácticos para o aforro e eficiencia enerxética. As publicacións realizadas polo Instituto Enerxético de Galicia poderán ser descargadas en formato PDF de maneira rápida e sinxela. A exposición itinerante "Un mundo de Enerxía" tamén conta co seu propio espazo na nova páxina onde se poderán consultar os lugares e horarios nos que estará aberta ao público nas diferentes cidades galegas.\nComo grande novidade, o INEGA quere destacar a posibilidade coa que contarán a partir de agora os usuarios que se inscriban nun curso formativo porque recibirán por correo electrónico boletíns e información relativa a novos cursos organizados polo Instituto Enerxético de Galicia.\nA nova páxina tamén conta cun apartado de "ligazóns" con outros organismos o que permitirá unha canle de información máis completa e rápida para os usuarios.\nO dossier de prensa, no que se recollen todas as noticias do sector enerxético, as campañas divulgativas do INEGA e os datos enerxéticos aportados mensualmente polo Sistema informático de captación e procesamento dos datos de produción enerxética de Galiza "Sicapde", ocuparán un lugar preferente na portada da nova páxina.\nCon este cambio na súa páxina web, o INEGA agarda que as persoas que se acercan a ela poidan resolver todas as dúbidas e recibir a información precisa e necesaria en cada momento.


O Concello recoñeceu aos mellores das carreiras populares e presentou o Run Run Vigo, a súa nova sinal de identidade atlética\nA entrega de premios do VII Circuíto Cidade de Vigo de carreiras populares coroou a Daniel Bargiela e Ester Navarrete como campións absolutos de 2015 (categoría M1 e F1, nacidos desde 1976 a 1995) e presentou o Run Run Vigo, o rachador programa de probas pedestres que o Concello lanza para 2016 con avances técnicos, loxísticos, novas carreiras e un decidido apoio aos organizadores de probas.\nO alcalde da cidade, Abel Caballero, presidiu o acto, acompañado polos edís Manel Fernández e Carlos López Font, de Deportes e de Seguridade e Movilidade, respectivamente, por un representante das organizacións de probas, José Luís Armada, na organización da Happy Go Running Cidade Universitaria, e por unha representante das e dos atletas, Soledad Castro, en guiño tamén ao pasado centenario do Comesaña Sporting Club.\nO rachador programa de carreiras que patrocina o Concello suma dez eventos con algún quilómetro extra respecto de anos anteriores ao entrar dous 10.000 (Carreira da Cereixa, en mayo, e Vigo contra o Cancro, en outubro), saíndo do circuíto os 10K de Samil e a Carreira do Pavo, de 8.600 metros. As outras oito son as mesmas de 2015.\n?Tras múltiples reunións con clubs, organizadores e atletas apostamos por un programa variado, con diferentes tipos de probas, un organizador por carreira, dando entrada tamén ao conxunto da xeografía viguesa e tamén á solidariedade?, explicou o concelleiro de Deportes, Manel Fernández, en referencia á nova presenza na liga de Beade (Cereixa) e Vigo contra o cancro (Coia, solidaria).\nO Concello envorcarase no apoio ás organizacións, que unifican o cronometraje (Championchip Norte) e aforrarán custos na logística. Ademais, creouse unha páxina web para seguir a clasificación e facilitar enlaces ás inscripciones en cada carreira.\nBargiela e Navarrete, campións absolutos, mostráronse "encantados" co triunfo. O atleta asegurou que aínda cando non se atopa no seu mellor momento por unha lesión, disputará a Run Run Vigo 2016: "Non é como se empeza, senón como se termina". Navarrete, que tamén repetirá, sostivo que "me gustou moito o circuíto e gañalo foi máis que un premio".\nA gala serviu tamén para homenajear ao atletismo vigués en xeral, premiando a traxectoria olímpica de Javier Álvarez (México 68 e Múnich 72), de Virgilio González Barbeitos, campión de España de 400 e 800 nos anos 60 e de Mariña Abruñedo, pola súa total dedicación ao traballo de captación de nenos para o atletismo.\nA maiores houbo recoñecementos ao Comesaña Sporting Club como vencedor do circuíto aos puntos por segundo ano consecutivo (logro igualmente conquistado en 2012), ao Club Máis que Auga como entidade que aportou máis atletas ao circuíto e á firma Manuel Tomás, fiel patrocinadora todos estes anos do Veteranos de Samil.\nO Concello entregou ademais un recordo á Policía Local e a Protección Civil, polo seu traballo para que as carreiras convivan sen problemas co tráfico rodado e celebrou aos máis veteranos dos miles de competidores do circuíto: Loli García (1950) e Alfonso Fernández (1940).\nNo que a carreiras se refire e tras premiar en 2014 ás 24 horas de Vigo, esta vez a proba máis impactante foi a Carreira da Muller (O Corte Inglés reuniu a 1.228 atletas que concluíron o percorrido), entregando ademais un recoñecemento á Media Maratón Vig-Bay porque o ano pasado cumpriu 15 anos de vida.\nA serie de homenaxes concluíu cun recordo aos primeiros ganadores do circuíto, en 2009, Daniel Bargiela, José Carlos Adán, José Álvarez, Sergio Ramos, Marta Fernández e Mónica Incera.\nAbel Caballero, alcalde da cidade, pechou o acto destacando "a forza e determinación dos atletas" así como "a súa forma de entender a capacidade humana". Cabaleiro, sempre presente nas carreiras atléticas, asegurou sentirse "honrado de ser alcalde de Vigo cada vez que vos vexo cruzar a meta cun inmenso cansazo, esgotados, pero cos ollos cheos de ilusión".\nO rexedor lembrou os seus anos universitarios en Gran Bretaña cando "tiña enorme morriña e ganas de volverme a Vigo e vin na televisión, competindo nunha final dos Xogos Olímpicos, a Javier Álvarez Salgado. Pasoume a morriña e sentinme fortísimo porque era a mostra do que se pode facer"


Escoitar.org no Festival Coiro de Pita (Porriño) - Alg-a\nEscoitar.org no Festival Coiro de Pita (Porriño)\nmércores, 8 de xullo do 2009, por Chiu Longina.\nESCOITAR.ORG NO COIRO DE PITA (Porriño, xuño 2009)\nAudio-Acción do Colectivo Escoitar.org para o Festival Coiro de Pita de Porriño (2ª Edición, xuño 2009). Na acción rexístranse algúns dos sons propios da vila e denúncianse publicamente outros que contaminan acusticamente a contorna, como o paso do tren polo medio da vila (cunha presión acústica de 96.7 dB) ou o son da matanza de porcos na Fábrica Louriño/Frigolouro, que sacrifica 400 porcos diarios durante as 24 horas do día (o son da agonía dos animais chega a toda a vila).\nO Audio-Acción foi dirixida por Chiu Longina e participaron nela: Keka Losada, Javier Lago, Pablo Alonso, Ariana Flores, Antía Fernández e Hermi Basalo. A coordinación foi de Irene Moreira e Jorge Bolado.\nCon esta Audio-Acción pretendeuse defender o son ambiental como unha posible vía de coñecemento da realidade local, para elo colaborouse coa emisora local Onda Cero na que Luis Cerdeira (locutor e xornalista) entrevistou a Chiu Longina e Irene Moreira.\nMAPA SONORO DE PORRIÑO\nEsbozo dun mapa sonoro do pobo. Contén 19 sons e opinións dos habitantes de Porriño sobre algúns sons propios do lugar. O mapa e os rexistros foron cedidos ó Concello de Porriño e ó Arquivo Local co fin de fomentar e promocionar a conservación de sons ambientais como unha nova vía de coñecemento da cultura local.\nINTERVENCIÓNS EN ONDA CERO\nChiu Longina e Luis Cerdeira o xoves 25 de xuño\nChiu Longina (Escoitar.org) en Onda Cero. Junio 2009 by chiulongina\nIrene Moreira, Chiu Longina e Luis Cerdeira o venres 26 de xuño\nIrene Moreira e Chiu longina en Onda Cero. Junio 2009 by chiulongina\nDESCARGAR INFORMACIÓN DO PROXECTO EN PDF\n9 de xullo do 2009 02:36, por isaac-cordal\nesos tremendos Maina no vídeo!\nAbrazo grande e vémonos pronto,\n10 de xullo do 2009 03:59, por chiu\nwent to ponteareas


Tomiño convoca unha praza de técnico ou técnica de xestión - Concello de Tomiño\n24 Mar 2022 Tomiño convoca unha praza de técnico ou técnica de xestión As persoas interesadas poderán presentar a súa solicitude ata o vindeiro 7 de abril. Toda a información e bases pode consultarse no taboleiro de anuncios da Sede Electrónica\nPosted at 14:25h in Novas\tby\tnoemi\nO Concello de Tomiño publica a segunda convocatoria para a selección dunha persoa funcionaria interina para a praza de técnico ou técnica de xestión. A persoa que ocupe o posto prestará apoio técnico no desenvolvemento nas áreas de Secretaría e Administración Xeral en tarefas como a tramitación e seguimento de expedientes, o asesoramento a diferentes servizos municipais, a realización de informes ou a información e atención ao público, entre outras.\nAs persoas interesadas poderán consultar toda a documentación no taboleiro de anuncios da Sede Electrónica do Concello de Tomiño, así como as bases e o anuncio no Boletín Oficial da Provincia de Pontevedra.\nO prazo de presentación de solicitudes finaliza o vindeiro 7 de abril de 2022.


Museo Virtual do Monte Penide Prehistórico - Presentación do Museo Virtual de Monte Penide\nPresentación do Museo Virtual de Monte Penide.\nDámosche a benvida ao Museo Virtual de Monte Penide Prehistórico. A web que estás a abrir pretende dar a coñecer o lugar de Monte Penide, tamén coñecido como Monte Mirallo, xa que atesoura no seu interior importantes xacementos arqueolóxicos representativos de, nada menos que, 4.000 anos de prehistoria.\nAnoitecida no Alto das Porteliñas\nEste traballo enmárcase dentro dunha iniciativa da Asociación Cultural “Alén Nós”, dirixida a crear un “Museo” en Monte Penide, que acolla e trate sobre os restos arqueolóxicos do Concello de Redondela.\nEsta web está promovida polo propio Concello de Redondela e cofinanciada con fondos da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (AGADER).\nA creación dun Museo, neste caso virtual, xorde como unha necesidade imperante ante a destrución lenta e continuada do Patrimonio, tanto cultural como natural, deste contorno xeográfico. Queremos protexer o monte e a nosa herdanza, e queremos facelo a través do seu coñecemento e valoración.\nMoita da veciñanza que habita nas inmediacións destes xacementos convive con eles sen sabelo, polo que a súa conduta de agresión cara ao patrimonio efectúase por simple descoñecemento. Para paliar esta situación deben planearse actuacións que conciencien as poboacións locais sobre as potencialidades de desenvolvemento que encerra o seu patrimonio.\nNa web poderás atopar toda a información arqueolóxica existente en Monte Penide para que logo os xacementos poidan ser visitados e comprendidos a través das rutas e sendas localizadas no lugar.\nPropoñemos diferentes rutas temáticas segundo o apartado da prehistoria que se queira coñecer de Monte Penide. Unha ruta para ver mámoas, outra para petróglifos e outra para castrexo. Propoñemos tamén unha ruta para un percorrido longo e completo de toda a arqueoloxía de Penide. Non deixan de ser propostas, tentaremos que pola información ofrecida as persoas que acudan ao monte poidan facer os seu percorridos particulares centrados no que estimen oportuno.\nAs rutas estarán apoiadas por unha sinxela sinaléctica “in situ” e unha guía impresa, pero o soporte básico para a difusión pretendida é este “Centro de Interpretación Virtual”.\nPenedo exento atopado nun parapeto ao N do Castro de Negros


O Coruxo foi o único galego que sacou algo positivo desta xornada na Segunda B | Noticias de Galicia | CRTVG\nO Pontevedra chegaba nun bo momento ao encontro co Sanse logo de tres xornadas sen perder. Pero apañaron unha malleira no campo do pechacancelas, que só gañara dous partidos ata ese momento. Joel puxo por diante aos madrileños no mintuto sete e logo caeron os tantos de Raúl, en dúas ocasións, e Fer Ruíz. O gol de Jaouad chegou no 85, cando os do Lérez xa perdían 4-0. Dura derrota da que tirar conclusións malia que Pouso prefire gañar a aprender.\nO Pontevedra queda a dous puntos da eliminatoria, a catro aparece o Rácing logo de caer nas illas ante o filial das Palmas. Decidiu un gol en propia porta de Pau Bosch no 82.\nO único equipo galego que sacou algo positivo desta xornada foi o Coruxo que empatou no campo do Raio Majadahonda, o cuarto clasificado. Youseff puxo o 0-1 no 16, igualou Mesa no 82 e os vigueses quedan na zona media, con 24 puntos.\nO Compostela, nove xornadas sen perder, pecha o ano como líder da Terceira


Sólidos Galicianos de Pancho Alvarez - Lanzamento dixital exclusivo de PAI Música\n(ultima actualizaciï¿½n: 24 / 2 / 09 )\nO instrumentista Pancho Álvarez presenta Sólidos Galicianos\nO terceiro disco do multiinstrumentista porriñés Pancho Álvarez está xa dispoñible para mercar en formato dixital, previamente á distribución do CD a través da tenda en liña de PAI Música. Sólidos Galicianos é o primeiro disco que Álvarez edita con PAI Música e nel ofrece trece pezas coas que o artistas se mergulla nos ritmos galegos para atopar diferentes sonoridades. O artista, especialista en instrumentos de corda, deuse a coñecer como violinista do grupo “Na Lúa” a comezos dos 80 formando parte despois do grupo Matto Cóngrio e da formación de acompañamento e gravación de Carlos Núñez. O seu anterior disco en solitario foi Nas Cordas, publicado en 2001 con BOA. O título deste novo traballo fai referencia a unha moedas acuñadas na época do antigo Reino de Galicia.


Ruth Matilda Anderson. Unha mirada de antano : avozdevilalba.gal\nQuedou impresionada polas paisaxes do que chamou Coast of Death, a presenza das mulleres no mundo da pesca, e a forma de vida dos galegos. Ruth Mathilde Anderson documentou todo ese percorrido coa sua cámara de fotos e un caderno de notas que repousaron nos sotos da Hispanic Society of America, a entidade que sufragou as súas viaxes, ata agora. Miguel Anxo Seixas Seoane e Patrick Lenaghan rescataron esas imaxes para unha exposición que presenta a Fundación Caixa Galicia.\nNon é exclusivamente un proxecto fotográfico, é unha viaxe á cultura, costumes e formas de vida do noso país. Por iso, alén do apartado expositivo existe un meticuloso proceso de documentación e investigación. En total case catro anos de traballo que desenvolveron tanto Patrick Lenaghan como Miguel Anxo Seixas Seoane que serviron para documentar a situación do noso país nesa década a partir do inmenso legado deixado por Ruth Matilde Anderson, unha das máximas exponentes do documentalismo social da fotografía.\nRuth Matilde Anderson fixo dúas viaxes a Galicia entre 1924 e 1926. A primera delas co seu pai, o fotógrafo sueco Alfred Anderson e, despois, canda Frances Spalding, outra empregada da Hispanic Society of American (HSA). Desas dúas estadías a fotógrafa tirou preto de 5.000 imaxes en diferentes soportes e formatos. De todo ese material só se coñecía unhas cincocentas, as que fan parte do libro Gallegan Provinces of Spain: Pontevedra and La Coruña, que editou a HSA en 1939. Agora, na exposición que abre hoxe as súas portas en Lugo poderanse ver 164 mostras, a maior parte delas inéditas. Pero non é maís que un aperitivo, porque o plato forte chegará a mediados de outubro cando se poidan apreciar a maior parte dese material inédito. A fundación Caixa Galicia prepara para entón unha segunda exposición, moito máis ambiciosa na que se poderá apreciar máis material inédito da autora. Dela e das fondas raíces que deixou a súa viaxe polo noso país. Como exemplo, a segunda exposición exhibirá a corresondencia que a fotógrafa mantivo con Castelao. Unha mostra que ten carácter itinerante e xirará por toda Galicia.\nAlén do valor fotográfico en si mesmo, a exposición serve como unha fonte de información da Galicia dos anos vinte. Por iso, os seus comisarios centraron a exposición en cinco apartados, que serven dunha radiografía bastante exacta da Galicia no momento. A relixión é un deses apartados que pretende documentar o amplo poder que a igrexa exerceu en Galicia, ata tal punto que condicionou a organización básica de población, asentada en parroquias, con santos avogosos aos que render culto. Ademais da influencia do ciclo litúrxico anual no devir cotiá dos habitantes.\nOutro dos apartados nos que se organiza a mostra é o que fai referencia ao Agro. Os labregos, os caseiros, os xornaleiros e os propietarios son os catro grupos sociais que se documentan na Galicia rural e que Anderson soubo retratar como ninguén coa súa cámara. “Nos anos vinte, explican os comisarios na nota de prensa, entre un 60 e un 70% das terras eran explotadas en réxime foral, un contrato de longa duración polo que un señor ou institución cedía a outro o uso da terra a cambio dunha renda”. E ese sistema agrario estaba moi relacionado co gando, outros dos subapartados desta exposición. En Galicia pasouse de 1.300.000 cabezas de cando a 3.500.000 no ano 1933. Predominaba o vacún, seguido do porcino, ovellas e cabras. Galicia era a principal produtora de carne para o mercado interior español, un feito que tiña un efecto secundario, unha gran cantidade de feiras e mercados. Este é o cuarto bloque temático desta mostra, que alén das de contido vacún, existían outras feiras de pequeño formato á que acudían agricultores e artesáns a vender e mercar os seus produtos necesarios para a vida diaria. A exposición remata con traballos e oficios que recolle as diferentes profesiósn que había na Galicia da época.\nFoi un libro de George Borrow o que levou a Archer Milton Huntignton (1870-1955) a interesarse pola cultura hispánica. Viaxou por España en 1898 e, a partires de aí, decidiou crear en 1904, a Hispanic Society of America, unha entidade que tiña un único obxectivo: a documentación da riqueza e diversidade cultural do mundo hispano a través de imaxes, libros, gravados e obras de arte. Foi no marco das investigacións desta entidade como Ruth Matilde Anderson descubriu Galicia co visor da súa cámara. Agora, oitenta anos despois, esta exposición permite recuperar os negativos, follas de contacto e positivos desa viaxe.\nCentro Sociocultural Fundación Caixa Galicia, Lugo.\nDo 2 de xullo ao 13 de setembro.\nArquivo xullo 2021 ( 16 ) xuño 2021 ( 11 ) maio 2021 ( 28 ) abril 2021 ( 31 ) marzo 2021 ( 29 ) febreiro 2021 ( 16 ) xaneiro 2021 ( 11 ) decembro 2020 ( 10 ) novembro 2020 ( 4 ) outubro 2020 ( 8 ) setembro 2020 ( 2 ) agosto 2020 ( 9 ) xullo 2020 ( 11 ) xuño 2020 ( 11 ) maio 2020 ( 6 ) abril 2020 ( 3 ) marzo 2020 ( 7 ) febreiro 2020 ( 19 ) xaneiro 2020 ( 6 ) decembro 2019 ( 7 ) novembro 2019 ( 10 ) outubro 2019 ( 5 ) setembro 2019 ( 20 ) agosto 2019 ( 7 ) xullo 2019 ( 3 ) xuño 2019 ( 13 ) maio 2019 ( 8 ) abril 2019 ( 10 ) marzo 2019 ( 4 ) febreiro 2019 ( 7 ) xaneiro 2019 ( 7 ) decembro 2018 ( 6 ) novembro 2018 ( 17 ) outubro 2018 ( 9 ) setembro 2018 ( 6 ) agosto 2018 ( 5 ) xullo 2018 ( 12 ) xuño 2018 ( 8 ) maio 2018 ( 14 ) abril 2018 ( 10 ) marzo 2018 ( 5 ) febreiro 2018 ( 11 ) decembro 2017 ( 8 ) novembro 2017 ( 3 ) outubro 2017 ( 9 ) setembro 2017 ( 12 ) agosto 2017 ( 7 ) xullo 2017 ( 7 ) xuño 2017 ( 9 ) maio 2017 ( 22 ) abril 2017 ( 4 ) marzo 2017 ( 16 ) febreiro 2017 ( 8 ) xaneiro 2017 ( 8 ) decembro 2016 ( 6 ) novembro 2016 ( 14 ) outubro 2016 ( 13 ) setembro 2016 ( 12 ) agosto 2016 ( 8 ) xullo 2016 ( 12 ) xuño 2016 ( 17 ) maio 2016 ( 15 ) abril 2016 ( 13 ) marzo 2016 ( 9 ) febreiro 2016 ( 13 ) xaneiro 2016 ( 9 ) decembro 2015 ( 8 ) novembro 2015 ( 11 ) outubro 2015 ( 5 ) setembro 2015 ( 3 ) agosto 2015 ( 5 ) xullo 2015 ( 9 ) xuño 2015 ( 1 ) maio 2015 ( 6 ) abril 2015 ( 4 ) marzo 2015 ( 14 ) febreiro 2015 ( 20 ) xaneiro 2015 ( 10 ) decembro 2014 ( 22 ) novembro 2014 ( 31 ) outubro 2014 ( 21 ) setembro 2014 ( 26 ) agosto 2014 ( 18 ) xullo 2014 ( 24 ) xuño 2014 ( 27 ) maio 2014 ( 33 ) abril 2014 ( 24 ) marzo 2014 ( 22 ) febreiro 2014 ( 23 ) xaneiro 2014 ( 27 ) decembro 2013 ( 28 ) novembro 2013 ( 20 ) outubro 2013 ( 19 ) setembro 2013 ( 28 ) agosto 2013 ( 15 ) xullo 2013 ( 24 ) xuño 2013 ( 26 ) maio 2013 ( 37 ) abril 2013 ( 36 ) marzo 2013 ( 32 ) febreiro 2013 ( 34 ) xaneiro 2013 ( 38 ) decembro 2012 ( 42 ) novembro 2012 ( 32 ) outubro 2012 ( 39 ) setembro 2012 ( 33 ) agosto 2012 ( 19 ) xullo 2012 ( 16 ) xuño 2012 ( 26 ) maio 2012 ( 20 ) abril 2012 ( 21 ) marzo 2012 ( 21 ) febreiro 2012 ( 23 ) xaneiro 2012 ( 23 ) decembro 2011 ( 19 ) novembro 2011 ( 24 ) outubro 2011 ( 24 ) setembro 2011 ( 30 ) agosto 2011 ( 24 ) xullo 2011 ( 23 ) xuño 2011 ( 29 ) maio 2011 ( 52 ) abril 2011 ( 34 ) marzo 2011 ( 26 ) febreiro 2011 ( 28 ) xaneiro 2011 ( 42 ) decembro 2010 ( 38 ) novembro 2010 ( 51 ) outubro 2010 ( 40 ) setembro 2010 ( 42 ) agosto 2010 ( 31 ) xullo 2010 ( 46 ) xuño 2010 ( 49 ) maio 2010 ( 57 ) abril 2010 ( 48 ) marzo 2010 ( 63 ) febreiro 2010 ( 39 ) xaneiro 2010 ( 49 ) decembro 2009 ( 55 ) novembro 2009 ( 72 ) outubro 2009 ( 72 ) setembro 2009 ( 58 ) agosto 2009 ( 37 ) xullo 2009 ( 52 ) xuño 2009 ( 42 ) maio 2009 ( 56 ) abril 2009 ( 45 ) marzo 2009 ( 57 ) febreiro 2009 ( 42 ) xaneiro 2009 ( 41 ) decembro 2008 ( 40 ) novembro 2008 ( 54 ) outubro 2008 ( 64 ) setembro 2008 ( 29 ) agosto 2008 ( 23 ) xullo 2008 ( 32 ) xuño 2008 ( 19 ) maio 2008 ( 24 ) abril 2008 ( 19 ) marzo 2008 ( 17 ) febreiro 2008 ( 10 )


Vide: Fundación Vigo Deporte - Os campus polideportivos VIDE 2021 abrirán o prazo de inscrición, telefónica, o vindeiro martes 1 de xuño cunha oferta total de 300 prazas\nA apertura do prazo de inscrición está marcada para o martes 1 de xuño ás 9:00 horas. Son un cento de prazas máis sobre a oferta deportiva do 2020 e as medidas sanitarias marcadas o verán pasado mantense de xeito estrito. Máis monitores para o control de grupos, actividades en grupos burbulla estables, máscara obrigatoria e moita hixiene.\nDos dous campamentos nas Travesas, VIDE pasa agora a tres. Recupera o campus de Samil, máis centrado nos deportes de raqueta e que funcionou tan ben coma os outros. O 28 de xuño será o primeiro campus, no Central. Despois, o 5 de xullo (As Travesas), para rematar co de Samil (12 de xullo). Serán sempre de luns a venres e de 9:00 a 14:00 horas.\nO control de acceso vai funcionar nos mesmos termos que o verán pasado: recepción de nenos e nenas de 8:30 a 9:00. A saída, entre as 14:00 e as 14:30. E sempre seguindo as ordes das autoridades sanitarias, que continúan a ser a referencia fronte á pandemia.\nComo sucedeu o verán pasado, VIDE tenta ofrecer o prezo máis económico: serán 45 euros por campus e calquer neno ou nena pode particpar en un, dous ou nos tres campamentos.\nAbel Caballero anunciou onte estes campus: "Van dirixidos a nenos e nenas de 6 a 14 anos e o proceso de inscrición vai ser telefónico. O prazo vaise abrir o vindeiro martes ás nove da mañá no teléfono 986247104", explicou.\nInformación Campus Polideportivos 2021


Reesio by 500 Startups 1578 views\nPortafoliod by 1juan08 2733 views\nBOXC by 500 Startups 2283 views\nFloqq by 500 Startups 2372 views\nThis year. by 25071998 215 views\n1. O BAIXO MIÑO\n2. Baiona, un dos municipios máis turísticos de Galicia\n3. Baiona serviu de escenario a encarnizadas loitas de poder entre dinastías medievais, gozou de privilexios reais para o comercio e, entre os séculos XVI e XVIII,\n4. A CARABELA PINTA CHEGOU AO PORTO DE BAIONA NO ANO 1493. BAIONA FOI O 1º PORTO EN COÑECER A EXISTENCIA DUN NOVO MUNDO. Cincocentos anos despois construíuse en Baiona unha reprodución da Pinta. O seu interior alberga un museo, reporducións de obxectos e figuras da época.\n5. CABO SILLEIRO\n6. No 1866 inaugurouse o Faro Silleiro, situado no Cabo Silleiro. Hoxe é un dos puntos principais de orientación dos navíos.\n7. SANTA MARIA DE OIA\n8. O Mosteiro de Santa María de Oia, comezou a construírse a mediados do século XII, durante o mandato do rei galego Afonso VII. Grazas á súa estratéxica localización (está situado xusto á beira do mar) Oia figura entre os lugares máiS importantes de Galicia polo que a arte prehistórica se refire.\n10. O espírito da Guarda está intimamente relacionado co mar. Desde sempre a pesca foi unha das principais fontes de ingresos dos seus veciños. Por iso é boa idea empezar paseando polo seu porto, o máis meridional de Galicia.\n11. . Na súa igrexa consérvanse uns interesantes retablos de estilo barroco e o sepulcro de Álvaro Ozores e Soutomaior, fundador do convento en 1588.\n12. MONTE SANTA TEGRA\n13. Santa Tegra é famoso por albergar un dos castros máis completos que se coñecen en Galicia . Foi descuberto en 1913 .\n14. O ROSAL\n15. O froito das vides cultivadas nas terras do Rosal produce un viño recoñecido pola súa calidade e protexido pola Denominación de Orixe Rías Baixas. Esta comarca do sur de Galicia reúne unha serie de condicións que a fan especialmente apropiada para o cultivo da vide\n16. CALVARIO DE TABAGÓN\n17. O Calvario de Tabagón . O seu elemento máis característico son as tres cruces, isto é, o calvario propiamente dito, apoiadas sobre a travesa. Desde este punto de observación domínase o río Miño Atlántico: o Monte de Santa Tegra, O Rosal, o esteiro, a ribeira portuguesa, etc.\n18. TORRE DE GOIAN\n19. Torre de GoianTamén coñecida como Pazo ou Casa Forte dos Correa, en referencia á familia propietariaTrátase dunha construción barroca do século XVII. Presenta un bo estado de conservación, é de planta rectangular e está rodeada por un muro de pedra.\n20. OS MUÍÑOS DO FOLÓN E O PICÓN\n21. os muíños do Folón e O Picón constitúen un conxunto de grande interese cultural e etnográfico. Facendo uso da forza das aguas que baixaban polo monte, estas construcións empregábanse para os labores de moenda do millo e o trigo. Ademais, neles traballábase o liño e a la. A súa estrutura está dividida en dúas partes: o "termiñado" ou piso superior, e o "sarteio", espazo no que se xeraba a forza motriz que movía o muíño.\n22. Os muros presentan marcas de diversa natureza: nomes, iniciais, datas, e cruces destinadas a protexer o muíño. Algunhas foron realizados polos canteiros que traballaron na súa construción. Outras atribúense aos seus donos ou arrendatarios.. o máis antigo está datado en 1702.\n23. SANTUARIO DE SAN CAMPIO DE LONXE\n24. O Santuario de San Campio de Lonxe, tamén coñecido como San Campio do Monte, foi construído en 1804, sobre unha antiga capela dedicada a Santo Antonio de Padua . O santo Campio foi un soldado romano que, debido á súa condición de cristián, sufriu martirio no ano 306 d.C., indo o seu corpo descansar ao cemiterio de San Calixto (Catacumbas) de Roma.\n25. IGREXA DE SANTA MARIA DE TOMIÑO\n26. Este templo románico, datado no século XII, A portada principal presenta catro pares de columnas baixo arquivoltas de diferente estética Os elementos máis interesantes do seu interior son o arco triunfal e os capiteis\n27. O Monte Aloia posúe a condición de Parque Natural desde 1978 Nas súas ladeiras encontraremos unha extensa rede de pistas forestais e camiños idóneos para o tránsito a pé ou en bicicleta.\n28. MONTE ALOIA\n29. O Aloia conta cun bo equipamento turístico: Dispón dun Centro de Interpretación da Natureza, a Casa Forestal Enxeñeiro Areses. Rafael Areses Neste hay un edificio, onde se conservan obxectos persoais do enxeñeiro, como unha navalla e un bastón, poderemos obter a información necesaria para realizar as diferentes rutas marcadas .\n30. A flora do parque inclúe todo tipo de especies vexetais, desde arbustos como o toxo ou a xesta, ata castiñeiros, acacias, cedros, sobreiras, eucaliptos ou varios tipos de piñeiros. A súa fauna componse de animais como o raposo, o coello, a perdiz ou o tritón, entre outros.\n31. Na cima do monte, a máis de 600 m de altitude, encóntrase a Ermida de San Xulián, reconstruída no século XVIII a partir doutra anterior. Dise que o santo responde con milagres ás mostras de devoción dos seus fieis. .\n33. A catedral de Santa María merece, como monumento máis representativo de Tui\n34. fusiona os estilos románico e gótico oxival. En séculos posteriores engadíronse espazos como a Capela de San Telmo e a Torre de Soutomaior, chamada así en lembranza do bispo que a mandou levantar.


(Vén de aquí) Falabamos dos momentos nos que os actores entran nesas zonas escuras da súa mente durante o proceso da interpretación. Como dirixías ti estes momentos? Francisca e máis eu tiñamos todo ensaiado e compartiamos unha linguaxe común. Se lle tiña que dicir algo, dicíallo baixiño. Cando algo non funcionaba con algún deses momentos-da-súa-vida aos que eu lle... Ler máis\nMatria, filme de Álvaro Gago, vén de facer historia no cinema galego tras gañar o Grande Premio á mellor curtametraxe no prestixioso festival de cinema Sundance en Utah, Estados Unidos. Non é o primeiro galardón que recibe o seu último traballo, unha cinta que narra o transcurso dun día laboral de Francisca, traballadora dunha conserveira da zona de Cambados. Unha muller... Ler máis\n¿Son de novo os Vikingos? O presente partiuse para Bélxica, este tranquilo país, o martes 22 de marzo de 2016, cando as ambulancias e os coches da policía ruxían pola cidade, e os medios occidentais xirábanse cara Bruselas, esta vez non por consecuencia dun vergoñento acordo con Turquía, senon debido a unha cadea de atentados de carácter político-relixioso-criminal dirixidos... Ler máis


A Fraga dos Mouros: O Santuario da Nosa Señora da Barca\n“Ramo de froles parece,\nN' aquella branca ribeira,\nQue relose antr' as areas,\nQue corr' e se sarandea\nCon rosquilliñas d' almendra,\nMentras tanto qu' algun cego\nO son d' alegre pandeira,\nToc' un carto de guitarra\nEn quen tantos se recrean!”\nEste pasado estío, nunha de tantas xornadas solleiras que nos deixou este agosto atípico, decidín fuxir cara a miña amada terra nai, cara os máis estremeiros cantís da vella Europa, cara o máis bravío e asasino litoral, na procura dos máis ardentes i ensanguentados solpores da miña mortal e cobizosa costa. Desta volta tiña o firme propósito de volver a pisar o chan dun deses lugares máis elementais, míticos e senlleiros da nosa xeografía. Aquela tarde solleira e calorosa internaríame no núcleo urbano do concello coruñés de Muxía para contemplar a súa meirande xoia, o Santuario da Nosa Señora da Barca, un dos templos máis coñecidos e senlleiros do noso país. Esta importante igrexa galega localízase a rentes mesmo do mar, dese mar furioso e vingativo que tanto nos dá e tantos nos quita, ese mar que d’entre as marusías achegou crenzas, milagres e doutrinas, retablos, imaxes, capelas e pías, ese mar de onde nacería este mítico santuario, un fato de lendas e a máis popular das romarías.\nInterneime nas inmediacións deste templo muxián que na actualidade se atopa restaurado logo de que no ano 2013 sufrise un importante incendio causado por un raio. O mar, ese mar do que nacería este templo e as súas lendas máis antigas, tan somentes uns días despois do incendio, cobraría a súa vinganza destruíndo boa parte do atrio e a Pedra de Abalar, a súa pedra máis prezada e coñecida. Semella como se tanto aquel raio como a furia dun mar nunca denantes vista, quixesen castigar este senlleiro e coñecido templo muxián. Segundo conta a lenda, Santiago o Maior adoitaba orar neste lugar namentres evanxelizaba estas afastadas terras. Nunha desas oracións veu chegar polo mar a unha barca de pedra na que viaxaba a Virxe, que remataría por achegarse a el para consolalo, darlle forzas e instalo a que voltase a Xerusalén, posto que a súa evanxelización por estas afastadas terras xa rematara. Denantes de marchar, a Virxe deixaría naquel lugar a súa barca e a súa vela, é dicir; as antigas e milagreiras pedras de os cadrís e de abalar. Tras destas graníticas pedras hai unha longa e sacra historia somerxida, acalada polas lendas que se escoitan hoxe en día, ceibadas noutrora para esquecer os cultos máis ancestrais, as crenzas máis primitivas.\nA Pedra de Abalar, como o seu propio nome indica, é unha enorme laxe de morfoloxía triangular duns nove metros de longo e uns aproximados 30 centímetros de espesor, que presenta a particularidade de abalar ou abanear cando un grupo de xente se sube a ela. Hai quen di que abala cando quere, ás veces a xente trata de abalala e a pedra non se move, namentres que noutras ocasións abala soa ou coa axuda do vento. Hai quen di que cando se move soa, presáxianse desgrazas e agóiranse temporais no mar. Precisamente no ano 1978, un forte temporal desprazaría a pedra de lugar, restándolle moito movemento e rompendo unha parte da mesma. A pedra sería devolta posteriormente ó seu lugar orixinal, mais naquel desafortunado ano 2013, o mar volvería a descargar de novo a súa furia sobre da pedra, que remataría por perder un dos seus tres vértices.\nA Pedra dos Cadrís, a lendaria barca de pedra da Virxe, recibe o seu nome pola súa característica forma de ril e pola crenza de que sanda os problemas dos cadrís, é dicir; o males dos riles e as dores das reumas. Todo aquel que precise curar estas enfermidades dos cadrís deberá pasar por debaixo desta pedra milagreira un total de nove veces, coma se dun máxico e primitivo acto de renovación se tratara. A historia deste templo, segundo semellan constatar as primeiras testemuñas escritas, que datan do século XV, nace como froito da restauración dunha ermida posiblemente erixida entrámbolos séculos XII e XIII. É probable que tanto a cristianización deste lugar como o inicio do culto á Virxe da Barca corresen a cargo dos monxes de Moraime, mosteiro beneditino erixido neste mesmo Concello de Muxía no século XI.\nA igrexa actual foi erixida no ano 1719 e a pedra empregada para a súa construción procedería dun vello fogar abandonado na ribeira e pertencente ó Mosteiro de Moraime. O edificio, barroco, austero e carente de adornos, consta dunha única nave e presenta unha planta de cruz latina. As dúas torres que atesoura serían erixidas moi posteriormente, concretamente no ano 1958, ca finalidade de substituír a espadana barroca que agora se localiza á dereita do templo. Son moitos os fieis que cada ano, aló polo mes de setembro, se achegan até esta sacra e atlántica contorna galega para renderlle homenaxe á Virxe da Barca e depositar a súa esperanza nas pedras milagreiras, para asistiren á Romaría da Nosa Señora da Barca, unha das máis antigas, populares e concorridas da nosa terra. Xa o dicía a nosa prezada musa Rosalía: “Miña Virxe milagrosa, en quen tantos se recrean”.\nDeixei tras de min estoutra sacra e salgada contorna, estoutro lugar elemental, mítico e imprescindible do noso país. Fuxín escoitando a furia daquel mar, o son ronco, desafiante, embravecido, daquel salgado leito de mortos e de vivos tan xeneroso e asasino, tan amado e incomprendido, tan frío como a morte, tan quente e vingativo como o sangue dos mortais. Namentres abandonaba o santuario lembraría aquelas cantigas populares que dicían:\nQue estou no medio do mare,\nNosa Virxe se quixera.\nEu fun abalala pedra,\nA pedra fun abalare,\nEu fun abalala pedra\nQue está no medio do mare.\nVeño de abalala pedra,\nDe abalala pedra veño.\nUbicación: Punta da Barca, Concello de Muxía, Provincia da Coruña


Consello Galego de Relacións Laborais :-: Competencias e procedemento externo\nA nova lei destaca na súa exposición de motivos a necesidade de definir as funcións do organismo, coa finalidade de ampliar o seu campo de acción no que se refire á xestión de acordos, especialmente dos acordos sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos, e nas materias referentes á negociación colectiva. De aí que no artigo 3º se faga unha reelaboración das competencias do Consello, que se detallan máis exhaustivamente no artigo 10º do regulamento interno, ao facer referencia ás funcións do Pleno como máximo órgano de decisión, e que se relacionan a continuación:\n· Elaborar e remitirlles, por propia iniciativa, estudos e informes aos departamentos da Administración autonómica e de calquera outra institución da comunidade autónoma e formularlles propostas en materia de política laboral.\n· Emitir ditames sobre os proxectos normativos dos organismos e departamentos da Administración autonómica e doutras institucións da comunidade autónoma en materia laboral, que lle serán solicitados preceptivamente.\n· Fomentar e ampliar a negociación colectiva dentro do respecto ao principio de autonomía colectiva consagrado no artigo 37.1 da Constitución española e impulsar unha axeitada estrutura dos convenios, nos ámbitos territorial e sectorial.\n· Preparar e redactar propostas relativas a acordos laborais e recomendar a súa aplicación ás organizacións empresariais e sindicais.\n· Desenvolver as actuacións que considere necesarias para acadar o acordo marco interprofesional sobre a igualdade de oportunidades entre mulleres e homes, previsto na Lei 2/2007, do 28 de marzo, do traballo en igualdade das mulleres de Galicia.\n· Promover e facilitar a mediación e arbitraxe previstos nos conflitos laborais, por pedimento das partes interesadas. Para tal fin poderá efectuar propostas, recomendacións e ofrecemento de arbitraxes ou mediacións, en especial respecto dos conflitos de ampla repercusión na comunidade autónoma.\n· Ter información actualizada do desenvolvemento do acordo interprofesional galego sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos do traballo (AGA), así como controlar o seu funcionamento e impulsar a súa ampliación.\n· Promover a creación de comisións paritarias, nos diversos ámbitos de negociación colectiva, coa composición e as competencias que o Pleno determine.\n· Solicitar e recibir dos órganos competentes da Administración autonómica e de calquera outra institución da comunidade autónoma canta información precise para o desempeño das súas funcións.\n· Xestionar os acordos que lles sexan encomendados polas entidades recoñecidas como interlocutoras sociais.\n· Desenvolver as funcións que o RD 718/2005, do 20 de xuño, polo que se aproba o procedemento de extensión de convenios colectivos, establece nos artigos 6 e 7.2º.\n· Aprobar o informe anual sobre a situación sociolaboral da comunidade autónoma e a memoria anual sobre a actuación do Consello.\n· Aprobar o orzamento do Consello para cada exercicio.\n· Promover a participación en conferencias ou congresos de interese laboral, así como nas iniciativas de estudos, debates, etc., vinculados coa difusión de cuestións relacionadas co dereito laboral.\n· Aprobar a creación das comisións de traballo e as súas competencias.\n· Aprobar a planificación anual de actividades do Consello.\n· Examinar o desenvolvemento das relacións laborais en Galicia e propoñer medidas que contribúan á súa mellora.\n· Aqueloutras funcións asignadas ao Consello, non atribuídas expresamente a outro órgano no Regulamento de Funcionamento Interno do organismo.


Libros del silencio - "Ferrín: 'Nunca as Letras Galegas foron dedicadas a alguén tan contemporáneo'" · F. Franco (Faro de Vigo)\n"Ferrín: 'Nunca as Letras Galegas foron dedicadas a alguén tan contemporáneo'" · F. Franco (Faro de Vigo) -\nLois Pereiro, fallecido prematuramente en 1995, legó a la poesía gallega unos versos de extraordinaria fuerza y brillante modernidad. Sus ciento y pico poemas le bastaron para ser una de las voces más innovadoras de la poesía gallega.\n“Da lectura da súa poesía non se pode sair indemne”, dixo o irmán de Lois Pereiro nun acto no Club FARO / ”Din que ten pouca obra pero menos ten Martín Códax”, engadiu\n“Nunca o Día Das Letras Galegas foi dedicado a alguén tan contemporáneo”, dicía onte Xosé Luis Méndez Ferrín na mesa redonda do Club FARO na que se conmemorou o Día das Letras Galegas 2011. Referíase o presidente da Real Academia Galega, por suposto, a Lois Pereiro, cuia memoria convocou nunha mesa, ademáis do escritor, a Manuel Bragado, director de Xerais, como moderador, a Xosé Manuel Pereiro, decano do Colexio de Xornalistas de Galicia e irmán do homenaxeado e ao escritor Marcos Calveiro.\nNo seu limiar dixo Bragado de Lois Pereiro, morto prematuramente en 1995, que legou á poesía galega uns versos de extraordinaria forza e brillante modernidade.“ Os seus cento e pico poemas chegáronlle para ser a un tempo unha das voces máis innovadoras da poesía galega de finais do século XX e, como aventurou Manuel Rivas xa en 1993, o clásico que ten a literatura galega sen sabelo”.\nPara Ferrín non hai nada en Pereiro que sexa finxido senón o seu “eu” auténtico,“que as veces mostrase cruelmente pero sempre real.“E Pereiro –afirmou– elixiu o galego como única língoa literaria, sempre foi un poeta monolingüe. Inscríbese nunha tradición na que está Pondal,Rosalía, Manuel Antonio... escribir a literatura en galego sen pasar pola alfándega de Madrid.”\nA súa obra poética é para o presidente da RAG “a mostración do atormentado en sí na dimensión amatoria e na propia peculiaridade existencial. Lígase coa de Brais Pinto, co existencialismo... e a medida que avanza na súa curta ascesis depurativa vai acentuando unha radicalidade íntima que se entremezcla cunha contención formal que chega ata o verso medido. Quizais non lle gostaría que eu lle chamara poeta patriótico pero dígoo porque a súa poesía está ligada coa traxedia dun pobo galego condenado a morte sen non o evitamos”.\nAntes falara Xosé Manuel Pereiro, que fixo un repaso apresurado pola súa vida (que era na meirande parte a propia), con un humor narrativo irónico e socarrón que lembraba ao. seu irmán.“As nosas raigames son de familia labradora polos catro costados, salvo algunha excepción como un cura francés que acabou casándose e un sindicalista portugués fuxido do seu país que montou un hotel en Casablanca. O noso pai foi abogado e a nai mestra, pero non era a nosa unha casa con especial devoción polas letras. Pero a Lois e a mín gostábanos ler, quizás porque o clima de Monforte non permitía outra cousa. Educáronnos en castelán pero Lois tiña moi craro dende que empezou a escribir que sería en galego”.\nDe Lois dixo este xornalista que os seus comenzos como poeta tiñan que ver co encontro do planeta muller a os 16-17 anos, que sempre tivo unha intuición de morte quizais porque aos 20 anos tivo a súa primeira dolencia grave e que “tiña un radar especial para detectar todo que fora vangardia. A súa afección pola vangarda está lexitimada por ter unha militancia na lingua. Tamén tiña o radar para comprender, e debuxar, a elegancia... Eu penso que da lectura a obra de Lois non se sae indemne, non eres o mesmo ante que despois. É un escritor de pouca obra e isa foi unha das reticencias para adicarlle o Día das Letras, pero menos tiña Martín Códax”.\nPara o xornalista “sempre tivo unha actitude moi radical. Na vida foi sempre moi libre, educado pero rabudo, inconformista, antinormativista. Era pensionista por ser vítima da colza e facía traballos de dobraxe para a televisión, así iba sobrevivindo...“\nCalveiro: “Por el escribo na nosa língoa”\nNa súa intervención, Marcos Calveiro recoñoceuse como admirador fiel de Pereiro dende que nos anos 80, cando el tiña arredor dos vinte, atopou a poesía de Pereiro. “Eu buscaba –di– unha voz coa que identificarme. Unha voz que soltase verdades coma puños.Unha voz como a de Ian Curtis en Joy Division. Non tardeimoito en atopala e resultou que foron dúas e non unha.A primeira foi a de Rivas en Ningún Cisne ( Sotelo Blanco 1989) e a outra foi a de Lois en Poemas 1981/1991 ( Postivas 1992).Con eles caeron os meus prexuízos,descubrín o sexy e punki nas nosas letras e comecei a escribir na miña lingua”.\nCalveiro, que pensa que é o tempo dos neofalantes, dos heterodoxos, dos marxinados, dos mestizos... que sintetiza (en parte) Pereiro, afirma que é un poeta centroeuropeo,“ desa Europa que soñou Thomas Bernhard, autor ao que el tanto citou coa devoción dos convertidos.As veces os seus versos son crípticos e mestos,pero coa cativadora beleza que ten una arcano indescifrable, no que,malia resultarnos inalcanzable, sabemos que reside a verdade, así en maiúsculas.Un poeta, como non, con luces e tebras, como calquera de nós, do que agardo se fale con claridade nos institutos sen ter que recorrer ao mediocre e mentirán verniz do politicamente correcto”.\nLois Pereiro naceu en Monforte e morreu prematuramente na Coruña, cando apenas contaba con 37 anos. Marchou a estudar a Madrid con 17 anos, onde formou parte dos promotores da revista Loia,na que publicou os primeiros cinco poemas. Soio publicou dos poemarios en vida, “Poemas” 1981/1991 (1992)” e “Poesía última de amor e enfermidade” (1995), pero en 1996, ano da súa morte, saiu “Poemas para unha Loia”. A súa obra é corta pero hai máis de dúas ducias de libros publicados sobre ela”.


Comer a fartar! – Asociación Irimia\nPublished on Domingo, 11 Decembro, 2011 Domingo, 4 Decembro, 2011 por irimegos\nCando esta revista estea nas vosas mans xa nas rúas soará aquilo de jingle bells jingle bells, una luz brilló un ángel será (todo bilingüe, pero inglés-castelán, claro!) E todo estará cheíño de calcetíns, bólas (que non bolas) e luces e máis luces prendidas que aumenten o gasto enerxético e que consuman cartos, e malia a crise todo o mundo a comprar agasallos e comida, claro…\nNeste tempo de Nadal é ben certo que proliferan as comidas de familia, de traballo, de amizades… Nas casas, a comida tradicional ata hai uns anos era o bacallau con coliflor. Todo un luxo nos tempos anteriores a unha suposta bonanza económica que nos fixo retirar o peixe para dar paso aos mariscos, cantos máis mellor… E a importancia do bacallau debeu ser moita no seu tempo, de aí a expresión “É quen corta o bacallau”, é dicir, é o que manda. E o bacallau aínda ten asociada outra expresión moi nosa, pero que ten que ver coa súa fisionomía caracterizada por ter un rabo moi delgado, por iso cando vemos a alguén moi fraco dicimos: “está coma o bacallau polo rabo”. Cos mariscos autóctonos tamén temos ditos: “Quedou vermello coma un camarón!” De lagostinos non coñecemos ningún e menos de cigalas. Porque en realidade ás cigalas ata hai poucos anos chamabámoslles lagostinos, sabiádelo? O nome cigala pasou a denominar ao que tradicionalmente aquí se chamaba lagostino: o crustáceo de corpo alongado e aplastado, de cor rosada e con franxas avermelladas, con casca dura e ollos grandes. De feito algunha peixeira xa xubilada aínda lle chamará lagostino e aparece con ese significado nos dicionarios. E como apareceu o nome de cigala en danza? Vodas, comuñóns, bautizos e xantares de Nadal fixeron famosos os lagostinos que trouxo Pescanova conxelados doutros mares e que teñen casca máis branda e antenas máis curtas. Así calcáronse os nomes tal e como se usan en castelán, mais en portugués só teñen o nome lagostim para os dous bichiños. Déstelo entendido? Resumindo: en galego hai dous tipos de lagostinos: por unha parte, o tradicional, o que en castelán, e agora tamén en galego, se chama cigala; por outra, o que en castelán se lle chama langostino.\nO caso é ter algo que comer e que nos preste! Bo Nadal!\nAnterior Un decálogo con encanto real\nSeguinte Do Pedregal á Veiga do Olmo todo é Miño, todo é noso!


Amigable do Fabril co Imperator | Página Oficial del R.C. Deportivo de La Coruña\nAmigable do Fabril co Imperator\ncanaldeportivo, A Coruña 05/12/2003 12:53\nPola súa banda, na División de Honra xuvenil, o Deportivo xogará o vindeiro luns ao catro da tarde no Campo Suarez Porta de Avilés ante o cadro local.\nTamén xogará un amigable o equipo infantil do Deportivo que milita na liga Galega. O seu rival será o Areosa e o partido será o vindeiro luns, ao once da mañá na Cidade Deportiva de Abegondo.\nSi haberá competición na liga Local infantil. O Sporting María Pita será o cadro a bater polo Deportivo B infantil. O partido disputarase mañá no campo de Meicende ás doce da mañá. Leste mesmo equipo, o Deportivo B infantil, xogará un amigable o luns ao once da mañá, na Cidade Deportiva de Abegondo "O Mundo do Fútbol" co Areosa B como rival. O calendario do Dépor B infantil complétase con outro encontro de competición oficial o martes 9 de decembro, ás 19.30 horas no Campo de Meicende ante o Calasanz B.\nPor outra banda, o equipo alevín do Deportivo participará no terceiro Trofeo de Fútbol Sete O Corte Inglés. Os partidos celebraranse nos campos da Cidade Deportiva da Torre. O calendario do equipo deportivista é o seguinte:\nCampo número 4, 10.00 horas: Deportivo-Santa María del Mar\nCampo número 1, 12.00 horas: Deportivo-Vioño\nCampo número 1, 17.00 horas: Deportivo-Lóstrego de Elviña\nOs cuartos de final disputaranse pola tarde, e as semifinais e as finais, o luns 8 pola mañá.


O porco, salvador de almas\nO porco, salvador de almas - 26.10.2010\nUn vello refrán galego advertía que o 11 de novembro, festividade de San Martiño de Tours, comezaba a mata de porcos e pechábase o 20 de marzo, festividade de San Martiño de Dumio. Un longo período para a ceba e sacrificio dos porcos. Mentres a outonada trae castañas e belotas ou landras que a ventalada outonal desprende das árbores e as xentes da miña aldea, en Merlán, volven ao vello oficio da apaña e rebusca, para magostos facer e ceba de porcos determinar.\nO porco xunto coa castaña seca foi e é fundamental para unha gastronomía mais que autóctona: popular e sagrada. O porco é ese animal de esterqueira e cortello que para os nosos antergos era un ser sagrado, do que nada se desaproveita. Aquel porco mítico do Abade Santo Antón, o lacoeiro, que tantas veces se confunde co Santo Antonio de Lisboa ou de Padua. Aquel porco custodiando as andanzas do Santo Abade, reclamo de doanzas de lacóns e cachuchas que se lle ofrendaban ao santo e cuxo usufrutuario era o crego da parroquia.\nLembro na miña comunidade, pola festividade de Santo Antonio, aqueles cestos de carne de porco, ben curada e pesada, e o Antonio do Santamariña a facer a controlar a puxa. O crego non quería esa carne, que por outro lado a tiña, senón o diñeiro da puxa. Vexamos como o porco se converte nun fenómeno de santidade, ou polo menos de sabia recrutación de ánimas parvas a dar súa sagrada mantenza.\nChama a atención un documento datado en Sober o 20 de novembro de 1414, no que Lourenço Domingues manda e asigna acta foral, co seguinte requinte: Item mando de cada anno por miña alma e de Bertolo Martines e de Costança Vasquez e Dominga Martines, pelo baçelo de Figeiroaa, medio porco ou media perna de vaca ou hua tega de trigo cozido et outra de çenteo et hua quarta de viño, et o den en día de Todos Santos onde jouver o meu corpo. Eu Lourenço Domingues. O porco, con outros viandas entregadas ao crego para pagar responsorio e liberar ánima, déuselle un carácter de sacralización en véspera do Día dos Defuntos. Isto, para moitos, non había confusión. Lembro marcar o primeiro porco que nacía para ofrenda a Santo Antonio.\nHai un poema moi ben abastecido desa sacralización que conecta co sentimento popular a xeito de loa. Non sei se a santidade do porco fai milagres, coido que si, mais a gratitude sincera cara ó seu sacrificio é certa: "Síntoo por vostede,/ excelentísimo porco/ que despois de morto/ medito no seu sacrificio,/ toda a vida na latrina/ deica seu tráxico final;/ tráeno en cachos á mesa/ en alimento espiritual.// Seu lacón con grelos;/ de oito gustos a cachucha,/ de vostede todo se aproveita/ sen retranca e sen xenreira.// Teña a miña evocación,/ primeira,/ e despois de comelo,/ pídolle perdón,/ o sinto por vostede/ e pola miña dixestión."\nClaro, o porco salva almas en pena e estómagos devorados por quen os explota. A festividade labrega en permanencia e por antonomasia foron dúas, a do padroeiro da identidade parroquiana e a matanza dos porcos, á que o xuntoiro excede da familia e así, convidados de veciñanza e outros ponderan festa laica en mesturanza coa sacralización dun animal tan rudimentario -o que supoñemos- que vive condenado na estrumeira e vén darnos mantenza anual en sabores exquisitos para reverenciar o porco e á culinaria que nos trae sabor e excesos de troula e convivio.\nO porco, amparo e respiro da dieta mais antiga da nosa gastronomía, sempre presente na mesa ben cumprida e admirada, recende a perfume e é ungüento que namora e santifica tanta diversidade. O excelente tempero e primacía do porco en pucheiro, frixideira e espeto é a mellor bendición que calquera casa de labregancia pode honrarse con esa grandeza emanada do bo sentir do que produce a terra e o fulgor de tanta sabenza..


PressReader - La Voz de Galicia (Arousa): 2018-05-18 - Milleiros de persoas reclaman en Santiago vivir nunha Galicia na que se protexa o idioma galego\nMilleiros de persoas reclaman en Santiago vivir nunha Galicia na que se protexa o idioma galego\nLa Voz de Galicia (Arousa) - 2018-05-18 - Galicia - E. Á.\nAs gaitas marcaron o ritmo, e os nenos o paso. Foron os máis pequenos os que encabezaron a marcha que polo Día das Letras Galegas organizou a plataforma Queremos Galego. Aínda que non se mesturaron, á marcha celebrada en Santiago asistiron todos os líderes da oposición: Luís Villares, de En Marea; Gonzalo Caballero, do PSdeG; e Ana Pontón, do BNG. Agás o socialista, que foi máis morno nas súas críticas, os outros dous políticos tiveron clara a diana dos seus dardos, Feijoo e a política lingüística da Xunta de Galicia.\nA marcha do 17 de maio, que congregou a varios miles de manifestantes —case 25.000 segundo os organizadores, mentres que a Policía Local non deu datos— rematou na praza da Quintana coa lectura dun manifesto por parte de varios representantes da vida cultural e social. Marcos Maceira, portavoz de Queremos Galego, tomou a palabra para lembrar o sobreesforzo que fan o profesorado, os pais, os traballadores e empresarios ou os autores e as editoriais para desenvolver a súa vida e o seu traballo en galego.\nTamén lamentou que a única política lingüística da Xunta sexa «un 155 lingüístico encuberto». Mentres noutros territorios do Estado os Gobernos promoven e lexislan a favor das súas linguas, explicou Maceira, «aquí é o propio Goberno quen renega dos principios comúns».\nLuís Villares chamou a unha rebelión cívica para defender a lingua, centrándoa en dous eixes: esixir que se poida presentar a declaración da renda en galego e que o alumnado poida estudar as materias de ciencias nesta lingua. Caballero lamentou que os retrocesos no uso do galego poidan estar derivados de determinadas eivas nas políticas lingüísticas, mentres que Ana Pontón, a portavoz nacional do BNG, culpou da perda de falantes a estas po- líticas que se fan desde a Xunta.\nFoi unha xornada reivindicativa pero sobre todo festiva, na que nenos e maiores celebraron vivir en galego neste país.\nXOÁN. A. SOLER\nA marcha comezou na Alameda compostelá e rematou na praza da Quintana.


"Logramos aumentar a produción de kiwi un 30% e ser máis sostibles" - Campo Galego\nInicio / Horta / “Logramos aumentar a produción de kiwi un 30% e ser máis sostibles”\n“Logramos aumentar a produción de kiwi un 30% e ser máis sostibles”\nCoñecemos de man de Jaime Piñeiro as fincas de San José de la Levada, das primeiras plantacións de kiwi de Galicia. Despois de 30 anos, seguen en plena produción e nos últimos anos iniciaron unha transformación para ser máis sostibles e produtivas\nL. Martínez - 30/10/2019\nJaime Piñeiro responsable das plantacións de San José de la Levada, na finca de Tomiño.\nJaime Piñeiro tomou hai 6 anos o relevo de seu pai na xestión das dúas plantacións de kiwis que a familia ten no sur da provincia de Pontevedra dende hai máis de 30 anos, coñecidas como San José de la Levada. Foron dos primeiros en decidirse por plantar kiwi, cando este froito resultaba exótico e rendible. “Cando meu pai plantou a primeira finca, cada kiwi pagábase a 100 pesetas”, apunta Jaime.\nHoxe o cultivo popularizouse en Galicia e fortaleceuse de man da agrupación de produtores Kiwi Atlántico, á que pertencen e da que tamén foron socios fundadores. “O kiwi dáse moi ben en Galicia, posto que temos un clima similar ó de zonas como Nova Zelanda, que son dos principais produtores, pero as nosas producións aínda están lonxe das que se acadan nesas zonas”, concreta o produtor.\nNa parcela de Tomiño logran obter 40 toneladas por hectárea, logo de incrementar a produción nun 30% tralos cambios\nAsí é que nas principais zonas do mundo produtoras de kiwi acádanse entre 35 e 65 toneladas de froita por hectárea, mentres que en Galicia o habitual é que estean arredor dunhas 30 toneladas. “Se eles o están conseguindo, nós tamén o temos que intentar”, apunta Jaime, que dende que se encarga da xestión das fincas familiares busca non só lograr este incremento, senón que o seu cultivo sexa máis sostible co medio ambiente.\nXa está obtendo os primeiros resultados na finca situada en Tomiño, onde realizou cambios nos últimos anos co gaio de lograr ambos obxectivos. De feito, na actualidade acada uns rendementos de 40 toneladas por hectárea nunha parcela de 10 hectáreas, 9 delas cultivadas. “Cos cambios que fomos facendo conseguimos incrementar a produción nun 30% nos últimos anos”, indica Jaime.\nNo camiño dunha produción máis sostible\nEsta parcela de Tomiño, situada a escasos metros do río Miño, do que se abastece de auga, plantárona no 1986. É unha finca obtida mediante un convenio coa comunidade de montes desta zona. Daquelas xa plantaran outra parcela, dous anos antes, en Mosende, no Porriño, nos arredores dunha propiedade coroada por un pazo. Naquela parcela optaron por aproveitar os bancais dos que xa dispuña para plantar unhas 5 hectáreas de kiwi. Esta disposición en socalcos motivou que os cambios se probaran na finca de Tomiño e que agora estean pendientes de implementarse en Mosende.\nNos últimos anos mudaron o sistema de suxeición e atado das plantas e deixaron de empregar herbicidas\nEn ambas parcelas plantouse a variedade Hayward, posto que foi a primeira que comezou a distribuírse para o seu cultivo. Hoxe, tanto de variedades verdes como amarelas, diferénciase un amplo abano de posibilidades, pero prefiren seguir apostando por esta, ó ir coñecendo cada vez mellor o funcionamento da planta.\nA finca de Tomiño conta cunhas 5.850 plantas distribuídas nun marco de plantación de 4 x 4,5 metros e cada 5 femias disponse, en diagonal, un macho que permita a fecundación das plantas. Cada unha das plantas estaba suxeita a un poste de maneira individual, no sistema T- bar, o que facía que se mantivese ergueito o tronco principal e colgasen o resto das ramas ata o chan.\nVista da plantación co novo sistema de parra para a suxeición das plantas.\nUn dos principais cambios introducidos na plantación por Jaime foi o cambio neste sistema de suxeición da planta. Logo dun proceso de experimentación nunha pequena parcela, decidiu ir colocando as plantas nun emparrado, de maneira que as ramas non toquen o chan e vaian colocadas pola parra. “Conseguimos que debaixo se xere un microclima, a planta estea máis ventilada e se incremente a produción”, explica Jaime.\nEste cambio levou parello tamén outras modificacións como o sistema de atado, que supuña agora máis carga de traballo e resultaba máis laborioso co sistema tradicional que levaban empregando dende o comezo, a base de cordelas de plástico, que ademais tiña un importante impacto ambiental na finca. “Hai restos deses cordeis que teñen máis de 20 anos e seguen aparecendo, xa que non se degradan. Non queriamos seguir con este problema”, comenta Jaime.\nAdoitan traer as gomas para o atado directamente dende Portugal.\nA solución chegou ó empregar os restos das gomas téxtiles dos calcetíns para realizar estes atados. “Ademais de ser biodegradable, este tipo de gomas permítenos ser máis áxiles no atado e eficaces”, concreta o produtor.\nParello a estes cambios, Jaime tamén deixou de empregar herbicidas para eliminar a herba das cubertas. O cambio de suxeición das plantas permite acceder cun tractor debaixo da parra e proceder ó desbroce da herba. Á par de aforrar uns 300 euros en herbicidas e facer a plantación máis sostible, tamén conseguiu un aforro na auga que consume, posto que o solo ten así unha maior capacidade de retención. Pasaron de empregar uns 100 litros por planta no mes de agosto a utilizar entre 40 e 50 litros.\nPara a rega da plantación de Tomiño dispoñen dun sistema automatizado que realiza o aporte de auga polas noites por microaspersión en cada planta. Contan cunha balsa cunha capacidade de 16.000 metros cúbicos que lle permite regar a plantación durante unha semana.\nXunto á balsa, contan con varias colmeas de abellas que favorecen a polinización das plantas de kiwi, aínda que tamén están a sufrir o asedio das vespas velutinas.\nAdemais aproveitan o sistema de rega para aportar os abonos químicos que vaia precisando a planta. Aínda que nalgún tempo tamén empregaron xurros diluídos na auga, agora optan por distintos aportes químicos en función das análises, da época do ano e o estado das plantas. Dilúenos na auga ou aplícanos de xeito foliar.\nO ciclo de produción do kiwi\nO kiwi ten un ciclo de produción anual que leva parello unha importante carga de traballo non só na recollida, que comeza no mes de novembro, senón tamén na poda, que se realiza a finais de ano, así como no atado. “É unha planta con moita rama polo que as labores de poda implican tamén moito traballo e esténdense durante 3 ou 4 meses”, concreta o responsable. Estos restos de poda tamén os trituran, de maneira que serven de aporte para os solos. “Temos uns 10 ou 15 centímetros de terra moi negra, cun alto aporte de materia vexetal”, comenta.\nNa finca de Tomiño contan con dous traballadores fixos durante todo o ano.\nPrecisamente durante a poda das plantas toman precaucións para reducir os riscos fitosanitarios e empregan tanto auga osixenada para a desinfección das ferramentas como para a cicatrización dos cortes co gaio de evitar contaminacións por bacterias como a PSA. Esta afección céntrase só na planta e non afecta ó froito e, aínda que non existe tratamento para ela, a planta pode convivir con ela durante tempo. De feito, conta con arredor dunhas 400 plantas afectadas por PSA. Tamén empregan sulfato de cobre para tratamentos puntuais contra botrite.\nA floración do kiwi prodúcese no mes de marzo e abril e durante o verán proceden a realizar podas en verde para manter controlada a planta. “É unha planta que rexenera moi ben e se non fas moita poda medra demasiado”, explica Jaime. De feito, para os labores de poda e atado das plantacións, adoitan encargarse entre 8 ou 10 persoas, que se suman ás 2 persoas fixas que ten contratadas todo o ano.\nNestas fincas, os kiwis acadan un peso medio de 88 gramos.\nA maior carga de traballo desenvólvese coa recollida do froito cando o plantel se incrementa ata contar con 20 traballadores durante 1 mes. Neste tempo levan a cabo tanto a recolleita da parcela de Tomiño como a de Mosende. A recolleita realízase cando as plantas acadan o grao de azucre óptimo, que se sitúa en 6,5 graos. Isto tradúcese en froitos que acadan un peso superior a 65 gramos, peso mínimo para a súa comercialización. Na plantación, a media sitúase en 88 gramos e chegan a producirse 60 quilos por planta.\nO proceso de recollida realízano con petos deseñados a modo de mochila para evitar, na medida do posible, que o froito se golpee. Deposítanos en grandes caixóns cunha capacidade de 350 quilos, que logo se encarga de procesar a planta de Kiwi Atlántico.\nJaime recoñece o papel que ten na comercialización da súa produción Kiwi Atlántico, comercial integrada por varios produtores galegos, e na que a súa familia participou dende o comezo. Hoxe é o maior distribuidor de kiwis en España, de xeito que máis da metade do kiwi que se produce no estado é comercializado por Kiwi Atlántico.\nKiwi Atlántico produce en torno a 9.000 toneladas de froito e o 95% da produción comercialízase en España\nAínda que adoita haber variacións dependendo da campaña, Kiwi Atlántico produce en torno a 9.000 toneladas de froito e o 95% da produción comercialízase xa no mercado estatal. Mentres, as exportacións localízanse en países do centro de Europa e Latinoamérica.\nAsí, durante a campaña do hemisferio norte, cuxa recolección comeza no mes de novembro, a produción con orixe en Galicia supón arredor do 60% do total. A eles súmase froita procedente das plantacións ubicadas no norte de Portugal, Asturias, País Vasco e Cataluña. Mentres, nos meses de verán, a través de Kiwi Atlántico tamén se comercializa kiwi producido en plantacións de Chile.\nAugas de Galicia requírelle a gandeiros a plantación de ameneiros á beira de regatos\n“Tratar a auga para as vacas non é un gasto, é un investimento moi rendible para o gandeiro”\nPreocupación pola colleita de millo forraxeiro debido ao frío e á chuvia\nVariedades máis resistentes e dixestibles e novos tipos de picado marcarán o cultivo do millo forraxeiro


Durmir co teu can é bo ou malo – baluka mascotas\nDurmir co teu can é bo ou malo\nSe tes un can, é probable que durmes con el ou que o fixeras nalgún momento. Tamén é posible que te criticasen por iso, que che dixeron que non é hixiénico ou que che pode contaxiar con algo. Incluso pode ser que lle escondas a ese molesto amigo ou á túa nai que ti e o teu peludo bótades unhas sestas xuntos.\nÉ malo durmir co meu can?\nAo principio non, sempre que manteñas unha serie de precaucións. Supoñemos que o teu peludo está ao día das súas vacinas e que mantés uns mínimos hábitos de hixiene. Pero o risco cero non existe, polo que o mellor é sopesar os pros e os contras de compartir cama coa túa mascota.\nCales son as vantaxes de durmir co meu can?\nA primeira, e máis obvia, é que é unha verdadeira delicia. A sensación agradable e tranquila que nos produce escoitar a súa respiración tranquila (e mesmo os seus suspiros) mentres dorme é inigualable.\nO vínculo que se crea entre ti e o teu can cando compartes unha cama é indescriptible, incomparable, e eses lazos afectivos que te unen fanse, se é posible, moito máis fortes.\nSentir o contacto e a presenza do teu can (sobre todo. especialmente se non temos parella), farache sentir acompañado e darche unha gran sensación de seguridade.\nDormir coa túa mascota diminúe o estrés e a ansiedade. Despois dun duro día de traballo, esta é a mellor forma de relaxarse e esquecerse dos problemas do día a día.\nPero non todo son pros... e contras?\nAínda que xa sabemos que mantés o teu can limpo e desparasitado, é moi probable que perda o pelo e que leva nas súas perniñas suciedade contraída nos seus paseos pola rúa que acabará entre as túas sabas.\nE si. , a pesar de que intentas telo todo controlado, tamén existe o risco de que nos contaxie algún parasito ou pulga... é un can.\nFalabamos do pracer de sentir a súa respiración relaxada e os seus suspiros pero... tamén o teu can pode roncar... o pracer pode converterse en tortura !!\nSe tes parella, o mellor para a túa intimidade non será ter un intruso peludo observando todos os teus movementos\nEntón... cal é a mellor solución?\nNon comas o coco, Está ben se de cando en vez o teu can salta sobre a cama e non lle podes dicir que non. O teu can encántalle durmir contigo e gústache durmir con el. Así é. Pero ás veces, por mil razóns (falta de espazo na cama, falta de intimidade, calor...) prefires que non estea todo o tempo.\nNese caso, debes poñer as regras e ensinarlle a baixar cando llo pidas.\nUnha boa solución é ter a súa propia cama, se queres preto da túa, na que tamén el séntese cómodo e seguro. Unha cama axeitada polo seu tamaño e características, que proporciona un descanso de boa calidade.\nRecomendámosche o noso colchón viscoelástico balukaDREAM. Ademais de descansar, estarás coidando dos teus ósos e articulacións.


Os portos de Ferrol e San Cibrao rexistran en setembro máis dun millón de toneladas - Noticias de Galicia\nOs portos de Ferrol e San Cibrao rexistran en setembro máis dun millón de toneladas\nPUBLICADO EN: Noticias de Galicia ► Cervo ► Ferrol ► Local Portada ▼\nOs portos de Ferrol e San Cibrao moveron en setembro, en conxunto, 1.007.616 toneladas, o que serviu para cumprir as expectativas da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao de manter o ritmo dun millón de toneladas ao mes.\nCon esta cifra, ademais, alcánzanse os 9.066.388 de toneladas no total acumulado nos tres primeiros trimestres do ano, segundo informou este luns a autoridade portuaria.\nDentro dos distintos capítulos nos que se clasifica a mercadoría, segundo a súa forma de presentación, destaca a evolución positiva dos graneles líquidos, con 1.716.218,09 toneladas no total acumulado, o que supuxo un incremento dun 6,68% con respecto ao pasado exercicio. Ademais, tamén despunta a suba alcanzada en produtos petrolíferos (fuel oil e gasóleo), que supoñen preto de 520.000 toneladas no que vai de ano.\nEn canto aos graneles sólidos, experimentaron un crecemento mensual dun 2,20% pasando das 773.051,80 toneladas movidas en setembro do 2015 ás 790.035,1 rexistradas o pasado mes, o que achega o total acumulado no que vai de ano aos 6,8 millóns de toneladas.\nEntre as mercadorías que destacan neste capítulo atópanse a astilla cun incremento no total acumulado dun 34,70%; a magnesita, cun 14,01%; e a bauxita -que se move no porto de San Cibrao-, cun 1,95%.\nO movemento da mercadoría xeral incrementouse en setembro un 16,78% con respecto ao mesmo período do 2015. Os aerogeneradores aumentaron de novo a súa porcentaxe un 3,68% no total acumulado, de maneira que se produciu ata setembro un movemento de 84.366,67 toneladas no porto de Ferrol.\nA autoridade portuaria significa tamén o movemento, no total acumulado, do taboleiro con 13.577,04 toneladas fronte ás 1.114,65 toneladas rexistradas en 2015.\nNo apartado de mercadoría movida por ferrocarril, destaca o incremento do 26,12% das toneladas de madeira movidas a través desta operación terrestre durante os primeiros nove meses do 2016, cun total de 53.449,45 toneladas contabilizadas.\nAdemais, polas instalacións portuarias pasaron 102 buques, o que eleva a cifra ata as 781 escalas no que vai de ano.\n10 de outubro de 2016 | 12:54\t• Sen comentarios


O que queda do naufraxio: Gales sabe...\nposted by Pés de naufragha @ 10:29 AM\nAt 11:23 AM, outubro 17, 2006, Torreira said…\nQue ben che senta Gales naufraga...fermoso post,ainda teño as mans quentes de soster o cucurucho de castañas que acabo de ler...coidate (e un orgullo escribir o primeiro neste post tan agardado polos blogomilleiros)\nAt 2:03 PM, outubro 17, 2006, Lola Villanueva said…\nParabens polo naufraxio! Seguro que recuperas nuns dias o teu inglés e o fas moi ben ainda que non tenhas experiencia dando clase.\nSo duas preguntas: Estas nun lectorado? e se e asi, en que universidade exactamente? digoo porque no DOG nº190 (2 de outubro; páx.14.776-14.777; artigo segundo) resolvese o "concurso público de méritos" para os lectorados de galego, e declaran "deserta a praza da Universidade de Bangor". Ademais, ti non estabas nas listas... En fin, xa contaras.\nAt 10:09 AM, outubro 18, 2006, Moralla said…\nEncántame que fales de Gales...Síntome tan preto. Xa te contei que vivín alí 9 meses en Swansea, na terra do poeta DYLAN THOMAS, liches algo del??? eu hoxe ou mañá vou poñer un post del, adicareicho se queres pola túa estancia nesas paraxes. Unha aperta celta de Yoli\nAt 10:53 AM, outubro 18, 2006, Pés de naufragha said…\nGracinhas Torreira e Morralla por esas sinceras palabras de benvida! Naufragar con vos e un verdadeiro pracer. A usuaria anonima pouco (ou moito) tenho que dicirlle: si, estou nun lectorado; si, estou en Bangor. Efectivamente a praza quedou deserta, polo que se abriu outro procedemento do que, se tan interesada esta, lle enssinaran ben clarinhas as actas se se achega a Secretaria Xeral de Politica Linguistica. Unha pena que alguen que se garda baixo unha identidade anonima poida tirar pedras e logo agochar a man. Unha pena que use tamen este espazo para facelo porque un blog e unha sorte de cordon umbilical que te une con outra xente que non conheces fisicamente, pero a que estimas polas imaxes, as palabras e os sentimentos compartidos no teu ou no seu espazo virtual (no que normalmente non usas a tua identidade real). Ainda asi, non penso borrar o seu comentario xa publicado porque pouco ou nada tenho que ocultar neste sentido. Que conste que o pensarei cos seguintes.\nAt 11:29 AM, outubro 18, 2006, Anônimo said…\nNon é difícil imaxinar á naufragha abstraída, literariamente abstraída, polas rúas de Bangor, cun texto, cun poema, para cada instante e cada lugar. E a distancia é atenuada pola lembranza e o cariño. Que importan as distancias cando hai tantos sentimentos! Carrodemimo.\nAt 1:29 PM, outubro 18, 2006, Anônimo said…\nSíntome moi aludida nese percorrido por Bangor, non porque o coñeza pero sí pola sensación de estar lonxe e sentirse tan cerca que ata oes os sons de Santiago no teu día a día.\nDireiche que Gales sabe tamén á satisfación dos éxitos e a recompensa do bo traballo e de ser unha estreliña brilante, e sabe sobre todo o teu "savoir faire" do que carecen outros moitos.\nDicía meu avó no seu castrapo medio cubano: "Dejadlos que hablen que hablan de envidia", e tiña toda razón!\nXa me tarda escoitarte.\nAt 6:52 PM, outubro 18, 2006, SurOeste said…\nLola Villanueva...Que mala uva!\nAt 12:19 AM, outubro 19, 2006, RAIKO said…\nPero eres tú la que estás saboreando Gales, y la que está naufragando en una nueva orilla y la que añora, y la que siente, y son tus oídos los que escuchan ese "hata loguinho".\nLos demás, allá cada uno con sus miserias.\nAt 2:41 AM, outubro 19, 2006, torredebabel said…\nque ben que esteas acá de novo, en Gales pero en todas partes onde alguen che lee...\nAt 9:53 AM, outubro 19, 2006, Pés de naufragha said…\nSuroeste, Raiko e Torredebabel, xa vos estranhaba por estas terras naufragas! Sede benvidas e benvido!\nAt 12:06 PM, outubro 19, 2006, Nilde said…\nNon deberías ofenderte pola pregunta de Villanueva; ainda despois de reler o seu post tres veces non lle vexo malas intencións, só curiosidade. Carai, se é que non se pode preguntar nada.\nAt 5:44 PM, outubro 19, 2006, Marinha de Allegue said…\nDisfruta da túa estancia en Gales, dame alegría que tan pronto retomaras a comunicación.\nÉ un pracer pasar por aquí.\nAt 9:37 PM, outubro 19, 2006, irecha said…\nfermoso Blog , gostei moito del.Espero que volvas pronto a Santiago e en especial a Sada...e por certo non te enfades polo da preguntona esa...a envidia que xa sabemos que é moi mala!! O que lle fastidia é que non vai ir por esas terras ... e eu sí!!\nDisfruta moito do Ataloguiño á Galesa e da túa estancia por esas terras. Un bico da pequena náufraga\nAt 1:41 AM, outubro 27, 2006, ro said…\nmoita sorte en bangor. aproveita ben o tempo alí, q sempre é curto. e aprende galés, q é unha fermosísima lingua.\npob luc! (boa sorte)\nasdo: unha q andivo por alí\nAt 12:54 AM, novembro 02, 2006, Mar said…\nVaia foto, vaia palabras! Gwynedd marabilloso... Aínda que estiven hai anos co teu saboroso percorrido recordei moito a miña curta estancia alí.\nAgardo poder volver pronto!\nAt 1:51 PM, novembro 25, 2006, sara jess said…\nas fotos impresionan


Os Beatles, os miserables e o vampiro\nArousa: Os Beatles, os miserables e o vampiro\nÁdega lanza a súa semana de cine con propostas para todos os públicos\nvilagarcía / la voz 30/07/2020 21:22 h\n«Sempre intentamos facer unha oferta que interese a moitos tipos de públicos». Dende detrás da máscara, Xabier Marqués, do cineclube Ádega, iniciaba así a presentación das catro películas que nos próximos días se proxectarán en Vilagarcía. Chega agosto, en con el, unha semana de cine na que todo está asegurado, segundo explicou a concelleira de Cultura, Sonia Outón: dende o estrito cumprimento da normativa covid-19, ata a calidade indiscutible dos filmes que se proxectarán.\nNon podía ser doutro xeito. «Este ano, polas circunstancias nas que estamos, chegamos a plantexarnos non facer a semana de cine. Pero logo decidimos que si, que era unha forma de dar esperanza en que todo vai acabar pasando», sinalaba o presidente de Ádega, Fernando López. Foi el quen explicou que o programa é este ano «máis contido», e que no canto de programar proxeccións os sete días da semana, se ten reducido a catro. Tamén se observarán os protocolos de orde sanitario, tanto na praia, onde será a primeira das proxeccións, coma no Salón García, onde se despregarán ás demais.\n¿E que se ofrece na gran pantalla? O catálogo recolle unha ampla variedade de xéneros. Arrinca cunha comedia romántica e divertida, e remata cun clásico escuro, Nosferatu, que terá o plus da música en directo. E no medio, máis cine de calidade. Empecemos polo principio. O mércores, ás dez e media da noite e de balde, proxectarase na praia da Concha Yesterday, un filme con banda sonora dos Beatles co que se pretende atraer ao público familiar.\nAs cousas cambian xa na segunda xornada: os filmes pasan a proxectarse no Salón García, ás nove e media da noite. Haberá que pagar catro euros de entrada, que se poderá adquirir o mesmo día a partir das sete e media da tarde. O xoves, a película escollida pola organización é The Farewell, un filme da autora Lulu Wang, que lanza unha mirada reveladora sobre unha realidade que coñece ben: o choque da cultura chinesa coa americana. Antes da película, ás nove, terá lugar un acto de homenaxe a Luis Ángel Rodríguez Tous, o que fora presidente de Ádega.\nChegamos ao venres e unha película do director norteafricano Ladj Ly que relata a vida nos barrios máis conflitivos de París. O título ten evocacións clásicas: Les Misérables. Pero para clásicos, o filme co que se cerra a semana cultural. O cine club resucita a Nosferatu, o vampiro que maxistralmente construíu Murnau no hai case cen anos. Daquela o cine era mudo, adobado con boa música en directo. E así acontecerá en Vilagarcía o venres. O grupo Fuzzo encargarse de poñer a banda sonora a esta historia de vida e morte.\nThe Beatles Arte Francia Coronavirus Vilagarcía de Arousa


Europa Press 30 noviembre 2021 20:17 h.\nProtesta polos gardas civís. EDU BOTELLA (Europa Press)\nSolicitan un sistema de quendas de traballo similar ao da Policía Nacional e un plus para os axentes destinados na España baleirada\nA Asociación Unificada de Gardas Civís (AUGC) decidiu romper relacións institucionais co Goberno porque Interior "continúa sen dar unha solución á discriminación que padecen os gardas civís" con respecto aos policías nacionais e aos axentes autonómicos, e non atalla este "agravio".\nAUGC, unha das asociacións maioritarias entre os axentes, recordou este martes que xa solicitou a dimisión do ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska, por este motivo, e agora rompe a relación institucional que mantiña co Executivo "ata que o mesmo non poña fin aos agravios que padecen os gardas civís".\nEntre as medidas que esixen destacan a implantación dun sistema de quendas de traballo, como o existente na Policía Nacional, de forma que anualmente realícese o mesmo número de horas reais de servizo en ambos os corpos, e o abono dun plus de turnicidad e outro de territorialidad, polo mesmo importe e baixo as mesmas condicións que teñen os policías nacionais.\nTamén pide a implantación dun plus económico ás unidades da España baleirada, que axude a fomentar a permanencia e paliar os efectos demográficos nestes destinos aos gardas civís, así como un plus en provincias como Cádiz, que debe ser recoñecida como unha Zona de Especial Singularidade.\nO pasado 18 de setembro máis de 3.500 gardas civís de toda España concentráronse ante o Ministerio do Interior para denunciar o retroceso dos seus dereitos laborais e a discriminación que sofren respecto doutros corpos policiais, segundo informou AUGC.\nE a principios de novembro o Tribunal Supremo anunciou que estudará o recurso desta asociación contra a "inactividade" do Goberno para executar o acordo asinado hai tres anos para a equiparación salarial entre as forzas e corpos de seguridade do Estado.


4.1.1 Infraestruturas de transporte\nNota: Nos censos de 1857 e 1960 increméntase o termo da cidade xa que incorpora a La Overuela e Puente Duero, respectivamente.\nNo século XI, durante a repoboación da Meseta Norte, o rei de León Afonso VI, encomendou ao conde de Saldaña e Carrión, Pedro Ansúrez, o seu poboamento. Ata que Afonso VI outorga o señorío da mesma a Pedro Ansúrez, en 1072, non se produce o medramento da cidade. Ansúrez fixo construír un pazo para el e a súa esposa, Eylo, que non se conserva. Tamén edificou a Colexiata de Santa María (que lle conferíu rango de vila) e a igrexa de Santa María la Antigua. En 1208 Afonso VIII faina cidade cortesá.\nO 21 de maio de 1527 naceu o futuro Filipe II no Pazo Pimentel. En 1561 a cidade foi arrasada por un vasto incendio, tras o cal Filipe II comprometeuse a reconstruír a cidade, dotándoa da primeira Praza Maior regular de España (modelo doutras máis coñecidas, como a de Madrid, de 1617, ou Salamanca, de 1729). A súa decisión de fixar a corte real en Madrid, no só deixou unha catedral a medio construír, senón que supuxo unha época de decadencia, da que a cidade no comezou a recobrar ata o século XIX. O 10 de xaneiro de 1601, a instancias do valido de Filipe III, o Duque de Lerma, foi trasladada novamente a corte a Valladolid, mais volveuse mudar o 6 de abril de 1606. Entre tanto, naceu o príncipe Filipe (8 de abril de 1605), futuro Filipe IV e súa irmá, Ana de Austria, futura raíña de Francia e mai de Luís XIV. Neste curto período de sede real, Cervantes publicou a súa primeira edición do Quixote (pero en Madrid), en 1604, mentres vivía aquí; tamén residiron en Valladolid, nestes anos, Quevedo e Góngora.\nDespois do Alzamento nacional do 18 de xullo de 1936, Valladolid quedou en mans dos militares rebeldes, bando no que permanecerá ata o final da guerra en 1939. Durante a guerra a cidade foi bombardeada pola aviación republicana o 19 de xaneiro de 1938. Dous días máis tarde, os franquistas responderon cun violento raid sobre Barcelona, que produciu 150 mortos e 500 feridos entre a poboación civil.\nLogo da prostración dos primeiros anos da posguerra, desde os anos 50, Valladolid experimenta un importante cambio debido á instalación de industrias automobilísticas (como FASA - Renault) e doutros sectores (Endasa, Nicas).\nUniversidade de Valladolid, fundada no século XII, é unha das máis antigas de España e de grande prestixio. É unha universidade pública que presenta distintas facultades e campus, repartidos pola cidade. Ademais dispón de campus noutras 3 provincias de Castela e León: Palencia, Soria e Segovia. Os seus máis de 30.000 alumnos repártense en 25 centros, atendidos por máis de 2.000 profesores e 1.000 "PAS" (Persoal de Administración e Servizos).\nOfrece 11 titulacións que se imparten en catro facultades:\nBatalla de Treviño, de Víctor Morelli.\nMuseo da Academia de Cabalaría. Creado a partir de 1976, mercé a iniciativa de varios profesores da Academia. Exhíbense pinturas, como o impresionante cadro da Batalla de Treviño, de Víctor Morelli, ou o retrato ecuestre de Afonso XIII, pintado por Román Navarro. Tamén podemos contemplar armas brancas e de fogo, pinturas, miniaturas militares, uniformes, monturas etc.\nA casa de Zorrilla. Sitúase na casa natal do poeta nado o 21 de febreiro de 1817, e onde transcorreu a súa primeira infancia; así como a súa estadía esporádica noutras etapas da súa vida, como a que coincide co seu regreso de México en 1866.\nA Casa-Museo de Colón. Está situada na rúa de Colón, e foi erguida en 1968, en lembranza do Almirante do Mar Océano, para albergar un museo dedicado na súa memoria.\nRúa Duque de la Victoria.\nSemama Santa. Neses días, se non chove, as dezanove confrarías valisoletanas desfilan polo casco histórico da cidade. A historia da Semana Santa en Valladolid remonta ao 16 de marzo de 1948, aínda que anteriormente houbo procesións no interior dos conventos, onde naceron as confrarías máis antigas. A calidade das tallas fixo que a Semana Santa valisoletana fose declarada de Interese Turístico Internacional. Pódense nesas xornadas admirar tallas de Juan de Juni, Gregorio Fernández, Pedro de Ávila ou Andrés de Solanes.\nVéxase tamén: Fábrica de Renault de Valladolid.\nVéxase tamén: Estación de Valladolid-Campo Grande.\nVéxase tamén: El Norte de Castilla.\nNa cidade existe unha fonda afección ao rugby. De feito, os equipos deportivos valisoletanos máis laureados son os de rugby: O VRAC e o SilverStorm El Salvador. Entre ambos suman dezaoito títulos da División de Honra de Rugby, dez o VRAC e 8 o El Salvador.\nCon todo, o equipo máis seguido na cidade é o Real Valladolid de fútbol, con máis de corenta tempadas na Primeira división. Foi o campión da Copa da Liga de España en 1984 e foi dúas veces subcampión da Copa do Rei de fútbol en 1950 e 1989. A sede do equipo é o estadio José Zorrilla, que foi unha das sedes do Mundial de Fútbol de 1982 así como da final da Copa do Rei ese mesmo ano. Tamén ten acollido a final da Eurocopa de Fútbol Sub-21 do 1986, partidos amigables da selección española absoluta e mais finais da primeira liga de rugby. Desde 2020, posúe sección de baloncesto co Real Valladolid de Baloncesto tras absorber o CB Ciudad de Valladolid, sucesor pola súa banda do CB Valladolid.\nAlén destes deportes, outros equipos salientables da cidade son o Club Deportivo Balonmano Aula Cultural de balonmán feminino e o Club Deportivo Balonmano Atlético Valladolid, que veu substituír o desaparecido Club Balonmano Valladolid, gañador dunha Recopa de Europa, unha Copa ASOBAL e dúas edicións da Copa do Rei.\n↑ INEbase. Variaciones intercensales. Alteraciones dos municipios nos censos de poboación desde 1842. En liña: http://www.ine.es/intercensal/ Consultado 17-06-2011. Cando se dispón do dato de poboación tomase a cifra máis alta.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Valladolid\nPáxina web do Concello de Valladolid\ncódigo INE: 47186\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Valladolid&oldid=5935351"\nA última edición desta páxina foi o 16 de decembro de 2021 ás 12:55.