A partir deste ano de 1980, unha serie de iniciativas estéticas van reformar profundamente o ambiente deses anos: as exposicións, en 1980, na Casa da Cultura de Baiona e no patio de Xelmírez de Compostela tres anos despois, a Bienal de Pontevedra entre 1983 e 1985, e as "Imaxes dos 80 desde Galiza" no Museo do Pobo Galego , en 1984.\nA exposición "Atlántica" celebrada en Baiona, no verán de 1980, é tida pola crítica como un revulsivo para a arte galega e vai xuntar a un bon número de artistas que actúan como grupo en exposición, mergullados na corrente da transvangarda e os neoexpresionistas e con resonancias atlánticas de Risco, desde a heteroxeneidade de estilos e a actitude compartida de se situaren na liña do discurso da posmodernidade. A súa orixe parece estar nunha viaxe a Nova Iorque de Angel Huete, Guillermo Monroy, Menchu Lamas e A. Patiño. Os protagonistas de "Atlántica", cos anteriormente citados, forman un grupo numeroso de artistas (Basallo, R. Patiño, Rafael Baixeras, Correa Corredoira, Alberto Datas, Facal, Xosé Freixanes, Armando Guerra, Antón Lamazares, Lodeiro, Mantecón, Moldes, Alberte Permuy, Manuel Ruibal, Mon Vasco, Vidal Souto, entre outros) que aparece co propósito de normalizar o panorama artístico galego e de conciliar a tradición vangardista da xeración dos "Renovadores" coas máis recentes tendencias da plástica internacional, ademais de entroncar a tradición galega coas correntes da nova arte. "Atlántica" como proxecto cultural significa (e non a penas) a defensa "atlantista", un concepto presente desde o XIX con Pondal e os teóricos da Cova Céltica , e que chega con propósitos teorizadores estéticos a Risco e Luís Seoane . "Atlántica", as Bienais de Pontevedra dos oitenta, ou as exposicións da Casa da Parra, definiron o horizonte da estética galega desde a vontade de dialogar directamente con Europa e exportar unha estética galega e enraizada na súa historia máis profunda, como ten dito desde a revista Luzes de Galiza o crítico X. A. Castro. Para algúns creadores posteriores, "Atlántica" supón a aparición da verdadeira plástica galega como tal, para alén de individualidades anteriores como Seoane, Lugrís, Colmeiro ou Laxeiro.\nLogo de "Atlántica" aparecen unha serie de nomes novos que formarán as xeracións novísimas da plástica actual: Martínez de la Colina, Tono Carbajo, Carlos Crego, Berta Cáccamo, Paco Pestana, Antonio Mouzo, Pedro Muíño, entre outros. Podemos falar logo dun "posatlantismo" como adecuación dos oitenta aos noventa, levada a cabo polos artistas dese núcleo.\nMartínez de la Colina propón aínda un segundo grupo, formado por Lamazares, Leiro e Pestana, de orixe rural, e un terceiro, caracterizado pola preocupación intelectual, a que pertencería Berta Cáccamo.\nOs anos noventa non se esforzan por procurar síntomas de identidade, coexistindo os conceptos máis globais que definen tanto o artista galego como o internacional, o desexo de se integrar na totalidade artística.\nCanto á arquitectura, as opinións pesimistas dalgúns dos arquitectos máis significados (Xoán Casabella, César Portela) abundan na idea dun panorama desolador, con minoritarias excepcións. En todo caso, e como apunta Portela, o seu desenvolvemento aparece condicionado por dous elementos: o illamento cultural de Galiza e o seu peculiar clima atlántico.\nNa moderna arquitectura galega fálase de tres xeracións: a formada por pioneiros como Pepe Bar e Andrés Albalat; a segunda, a dos formados nas escolas de Madrid e Barcelona nos anos 60; e unha terceira, a da Escola de Arquitectura da Coruña .\nA segunda metade dos setenta e os primeiros oitenta supoñen o debate entre as dúas formas de entender a arquitectura en Galiza: a que toma como referencia a arquitectura popular e compatibiliza a conservación do patrimonio cultural, histórico e artístico coa modernidade, entendida como a adopción de medidas que permitan a continuidade do home sobre o seu territorio a enteira satisfacción (César Portela), e a que defende a conexión coa arquitectura que se fai internacionalmente (Pepe Casabella). Outra solución sería unha síntese de ambas, valorando a arquitectura popular pero transformándoa tanto nos espacios como os materiais. O SIAC de Compostela, en 1976, supuxo o intento de asumir as correntes de vangarda. Máis tarde, as "Xornadas de Arquitectura Galega" de Cambados no ano 79, e Compostela no 81, viñeron centrar o discurso na conservación do patrimonio construído. Na "Mostra de Arquitectura Contemporánea" de 1986, un grupo de arquitectos de idades e compromisos variados propuxeron as seguintes liñas de pensamento, que resumirían as tendencias actuais:\nprofundización crítica da conciencia atlántica, introducindo novos materiais ou reinterpretando os tradicionais.\nprofundización da lóxica construtiva tradicional, revalorizando os oficios da construción en vías de extinción (canteiros, lousadores, etc).\nconcesión de grande importancia ao lugar, entendido este como paisaxe cultural e física.\ninterese polos logros do Movemento Moderno.\nRecollendo algunhas das principais ideas expostas por X. González Millán na súa obra Literatura e sociedade en Galicia (1975-1990) ,a cultura galega desde o remate da ditadura e particularmente na década dos 80, caracterizouse pola procura de novas linguaxes e a capacidade para responder ás exixencias dunha crecente institucionalización, á vez que pola defensa dunha estética aberta a espacios de producción simbólica ata daquela marxinados.


A Xunta, sobre axudas europeas: "Non deberiamos perder fondos"\nTemas: UE XUNTA POLíTICA AGRARIA COMúN FONDOS DE COHESIóN MIGRACIóNS\nO director xeral de Relacións Exteriores e coa UE da Xunta de Galicia, chama a "un acordo estable" sobre migracións en Europa, e a estratexia galega de acción exterior adaptarase ás necesidades.\nPor E.P. | SANTIAGO | 16/06/2018 | Actualizada ás 14:00\nO director xeral de Relacións Exteriores e coa UE da Xunta, Jesús Gamallo, móstrase "optimista" respecto dos fondos que recibirá Galicia no futuro orzamento pos 2020, marcado polo 'brexit', fronte ao escenario que se prevía antes de coñecer o marco plurianual 2021-2027, pero con "certa cautela" porque "aínda hai moito debate por diante". "A proposta sóanos ben en relación cos fondos de cohesión", explica Gamallo, xa que fronte á baixada do 10% que se prevé na UE, a España "correspóndelle unha subida do 5%". Aínda que "non están rexionalizadas" estas partidas, esta cuestión "debería repercutir positivamente no que recibe Galicia".\nJesús Gamallo | Fonte: Europa Press\n"A conta é bastante obvia: se España é dos poucos Estados que sobe e Galicia forma parte das rexións en transición non deberiamos perder fondos europeos no novo período 2021-2027", afirma. Con todo, "é moi aventurado dicir canto vai corresponder ao final" á Comunidade. Así, Gamallo valora que "segue manténdose a estrutura do orzamento de cohesión por categorías de rexións", con Galicia na "intermedia" de comunidades en transición aquelas que están entre o 75% e o 90% do PIB medio europeo, o que "é importante" para ter "unha axuda suficiente".\nEntre os aspectos positivos, subliña que se contempla aumentar un 50% os fondos de innovación do Horizonte 2020, duplícanse fondos para Erasmus, mentres a Política Agrícola Común (PAC) presta "máis atención que antes" a pequenas explotacións e mozos. Ademais, apóstase pola "redución" de regulamentos e por unha maior "flexibilidade" dos Estados para distribuír o gasto.\nCAÍDA DA PAC, PERO ATENCIÓN A PEQUENAS EXPLOTACIÓNS\nNa PAC, hai unha proposta de redución do 5% na UE en comparación co período anterior, pero "segue mantendo a súa estrutura ao redor de dous alicerces", o de pagos directos a produtores (33.000 beneficiarios en Galicia) e o de desenvolvemento rural. Deste xeito, "a maior parte desta redución vaise producir no segundo alicerce de desenvolvemento rural", pero "hai unha porcentaxe de posibilidade de xogar entre alicerces", apunta Gamallo.\nAquí inclúese unha modificación "moi importante", pola que cada Estado debe facer un plan estratéxico para aplicar a PAC a partir do ano 2020. Antes o poder de decisión sobre estes fondos "estaba moi centrado en Bruxelas", pero "vai haber unha maior flexibilidade" e "vaise dar moita importancia a pequenas explotacións" e á incorporación de mozas. "O cal non nos prexudica", aclara. Dos Estados dependerán definicións como que se entende por pequena explotación ou agricultor mozo, mentres "a Comisión vai avaliar o cumprimento intermedio deste plan por cada membro para comprobar que o diñeiro ten o destino ao que foi dirixido".\nCon este fin haberá un mecanismo de control, que "é díficil saber como vai funcionar, pero en ningún momento se fala de conxelación de fondos", senón de "unha nova arquitectura da PAC", que "descentraliza a xestión desde Bruxelas cara aos Estados membros" a través da "subsidiariedade". Do mesmo xeito que ocorre coa cohesión, búscase que "o que está máis preto dos cidadáns teña máis que dicir".\nCuestionado sobre se os gandeiros galegos deben estar preocupados por perder axudas no futuro orzamento, contesta: "Non o creo, coa proposta da Comisión, a expensas do que negocie o Goberno, e tendo en conta o tamaño das explotacións galegas". "Non nos soa tan complicado, a condición de que o Goberno agora na negociación co Consello aposte pola PAC e por que non se reduza o volume de fondos", agrega.\nPETICIÓNS AO NOVO GOBERNO\nSobre o novo Goberno de Pedro Sánchez, Gamallo considera que ten unha "interesante proxección exterior", con Josep Borrell como ministro de Exteriores, así como "polo perfil de Nadia Calviño". Tamén por Luís Planas, que foi embaixador representante permanente de España ante a Unión Europea e conselleiro de Agricultura en Andalucía, polo que "coñece ben o dossier europeo e o que se xoga alí", de forma que "se dá por feito" que "ten as cualidades para poder defender unha posición forte e sólida de España na PAC".\nEntre os 'deberes' que pon ao novo Goberno, estaría que aposte por unha PAC que "non se reduza" e que "como mínimo manteña o nivel de axuda en pago directo ao produtor e en desenvolvemento rural". Así mesmo, reclama unha política de cohesión na que haxa "un volume polo menos igual ao que veñen recibindo as rexións en transición". Insta a que "se teñan en conta para a distribución de fondos os desafíos demográficos".\nAdemais, demanda que, dado que "os niveis de cofinanciación por parte das rexións van aumentar nos diferentes programas, este incremento non afecte o déficit", porque se non habería "unha problema" coa estabilidade. E require que "en ningún caso os incumprimentos de déficit dos Estados poida repercutir na conxelación de fondos para rexións".\n"É EXIXIBLE UN ACORDO ESTABLE" SOBRE REFUXIADOS\nRespecto da chegada do buque 'Aquarius' a Valencia, con máis de 600 inmigrantes e refuxiados, Gamallo mantén que "o Goberno español fixo ben con cumprir coa normativa internacional de acoller a persoas que están en perigo". "Paréceme unha decisión correcta do Goberno atender unha situación de emerxencia humanitaria como a que se está producindo. Mirar para outro lado non é a solución. Quizá habería que preguntarlle aos países que miraron para outro lado por que o fixeron", asevera.\nA continuación, defende que "é indispensable que haxa unha política europea sólida e eficaz no que respecta ás migracións". "O que se chama o sistema de Dublín, que establecía unha serie de cotas entre os Estados membros, é evidente que non funcionou", sentenza. Por iso, "é exixible que no próximo Consello Europeo, dentro dun par de semanas (28 e 29 de xuño), no que se vai a tratar esta cuestión, póidase avanzar nun acordo estable para evitar estas situacións de emerxencia".\n"Nestas cuestións estruturais é bo que todos os membros se poñan dacordo para resolvelas de forma definitiva", asegura, "cun acordo estable e que non provoque esta crise". E é que neste contexto, os chamados países de Visegrado (Hungría, Polonia, Eslovaquia e República Checa) "impiden co seu voto no Consello que as propostas da Comisión saian adiante e se avance en moitos temas".\nAquí, lembra que "Galicia se puxo a disposición do Goberno desde o minuto un para actuar nesta emerxencia do 'Aquarius', no marco dun convenio que se asinou para a atención a refuxiados". Indica que a estratexia de acción exterior da Xunta sobre este tema avoga "por unha solución europea, porque é a única posible a este conflito". No entanto, estarán "atentos" á evolución da situación "á hora de facer as adaptacións que a propia estratexia prevé para calquera cuestión que se expoña".\nEn materia de infraestruturas, ve "un éxito" a proposta de inclusión de Galicia no corredor atlántico ferroviario, que deberá ser ratifica, coa posibilidade de acceso a fondos a partir de 2021. E é que o orzamento para transporte "non se reduce" no novo marco plurianual. Tamén indica que os portugueses "están avanzado" na mellora da liña entre Vigo e O Porto até a fronteira, polo que fai un "recordatorio" ao ministro de Fomento, José Luís Ábalos, para que o Goberno central "cumpra o seu compromiso de facer a obra de Guillarei a Tui".


Marta Pascal, defenestrada por Puigdemont da dirección do PDeCAT (Europa Press)\nEn política, o estereotipo repítese. Poucas son as que alcanzan o primeiro posto. En España, despois de 39 anos de democracia, que xa son bastantes cantas mulleres foron cabeza de lista nunhas eleccións xerais? Ningunha. E poquísimas nunhas autonómicas. Tampouco foron presidentas do goberno, senón vicepresidentas, por aquilo do que non se diga e “aplicando” a lei da igualdade, cuxa posta en práctica é interpretativa segundo os intereses de quen a aplique.\nEscasas son as mulleres que teñen a bendición masculina para chegar á primeira liña dos gobernos e das direccións dos partidos. Sempre deben estar en segunda ou terceira fila, pero tuteladas. Non hai que esquecer a conversación telefónica entre o número dous de Junqueras, Lluís Salvadó -cando estaban no Govern- que lle dicía ao seu interlocutor que ante as “dificultades” para atopar a unha muller para ocupar a consellería de Ensino, sería bo elixir a unha romanesa, ou brasileira que fose resultona, ou se non, “escolles á que teña as tetas máis grandes”. Ese é o concepto de moitos políticos, cuxa intelixencia se atopa situada na entreperna. Non sucedeu nada por ese comentario.\nEste sábado resultou moi negro para dúas mulleres diferentes: Soraya Sáenz de Santamaría e Marta Pascal. A primeira optaba a presidir o PP. Partía de favorita despois de conseguir o voto da militancia nas primeiras primarias da historia dos populares. Pero no congreso, onde teñen o poder os compromisarios, “elixidos” polos aparellos territoriais do partido, ocorre o mesmo que en todas as formacións políticas. Aínda que o disfracen de democracia participativa, votaron a Casado -suma de todos os candidatos que participaron nas primarias- e deixaron fóra a Soraya Sáenz de Santamaría. Casado, o home de Aznar, é o encargado de retornar ao partido á doutrina do PP de Aznar. Realizou un discurso impregnado das esencias de Torreciudad. Casado, máis guapo, riseiro e empático que o seu mestre, dá moi ben o pego. Só ten 37 anos e non foi participe do Caso Gürtel. É o elixido dos grandes empresarios españois, que deixaron de crer na ex vicepresidenta. Os empresarios queren a un home novo que compita con Albert Rivera, e queren a un PP máis combativo cos independentistas cataláns.\nEste importante número de empresarios, consideran en cambio, que o papel de Santamaría no conflito catalán foi un desastre. Non lle perdoan a súa estratexia que ao final levou ao fracaso. Faltoulle contundencia, afirman algúns. A economía de Catalunya está nunha nora e é necesario estabilizala. E aí está Casado para facer o traballo. Ademais farao con moito gusto. Tenlles unha ganas tremendas aos independentistas.\nSoraya, que se tragou todos os marróns do Goberno - é o que lle tocaba- foi a gran incomprendida polos poderes e os traidores do seu partido. Incluído Rajoy? A política é como a plastilina, é moi moldeable.\nEn Catalunya, outra muller, Marta Pascal, a ata hora máxima responsable do PDeCAT, sucumbiu no tsunami propiciado polo mismísimo todopoderoso Puigdemont, que a quitou de encima para colocar a alguén máis manexable, da súa absoluta confianza que é Bonvehí, ata hai poucos meses moi amigo da Pascal. Fíxolle tamén a cama política?\nO rumbo do PDCAT está xa marcado na dirección da Crida Nacional pola República…Imos, que os exconvergentes, con Trias incluído -vella garda de Pujol- botáronse ao monte do independentismo, coas pistolas da implementación xa da Republica catalá. Todo iso no medio das negociacións co goberno de Pedro Sánchez que, de momento, polo menos aparentemente, non se decatou das mensaxes que lle enviou este sector.\nPuigdemont, no seu delirium tremens, forzou a Pascual a renunciar ao seu posto. Quere o control absoluto do “seu” partido? Vaino ter. Pascal púxollo moi fácil, e o resto dos que non comulgan coas ideas de Puigdemont, calan e séguenlle o xogo. Non queren ser sinalados… Todo un acto de valentía e convicción política. Pero só o fan polo ben do seu partido….\nComo dicía, este sábado foi moi negro para dúas mulleres: Pascal e Sáenz de Santamaría. As pedras que elas dúas , e moitas máis mulleres ,atopáronse no camiñoo non as quita do medio nin o chapapote do Prestige.\n"Xa fuches usada. Non permitas ser dominada", dicía Isadora Duncan.


A Deputación de Pontevedra defende a "calidade arqueolóxica" dos proxectos | culturagalega\nA Deputación de Pontevedra defende a "calidade arqueolóxica" dos proxectos\nInauguración no castro de A Subidá (Marín). Foto: Deputación de Pontevedra\nA Deputación de Pontevedra inaugurou a semana pasada as obras de posta en valor de tres castros da provincia: A Subidá (Marín), Alobre (Vilagarcía de Arousa) e Toiriz (Silleda). Trátase da primeira fase do plan Trazas de Pontevedra, formalizado a través do convenio subscrito polo Ministerio de Fomento coa Deputación de Pontevedra para musealizar xacementos arqueolóxicos galaicorromanos da provincia, e que contou cun orzamento de máis de 600.000 euros.\nO proxecto foi levado a cabo pola empresa Patrimonio Inteligente, quen levou a cabo actuacións que significaron a panelización dos xacementos, a construción de itinerarios e a ubicación, en casos como o castro de Toiriz, de estruturas metálicas que reproducen na superficie elementos arqueolóxicos localizados a través dunha prospección xeomagnética. Os castros tamén dispoñen de paneis con QRs que permiten ampliar información nos móbiles dos usuarios.\nDuras críticas ao intervencionismo dos proxectos\nOs proxectos foron duramente contestados desde as redes sociais, especialmente nos casos de Toiriz e de A Subidá, onde numerosos usuarios protestaron en foros de patrimonio en Facebook sobre o que consideran un excesivo intervencionismo nos castros, que afectaban ao subsolo -houbo que facer intervencións para ubicar os novos elementos en pedra ou cemento-, ás intervencións de delimitación das estruturas arqueolóxicas existentes ou a panelística, onde se detectaron notables grallas ou a posición marxinal da lingua galega en relación ao castelán.\nDeste xeito, realizáronse peticións en change.org para a paralización das obras no castro de Toiriz, ou numerosos colectivos protestaron polas obras da Subidá a través de comunicados formais.\nA presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, defendeu as actuacións, enmarcadas dentro dunha idea de aproveitamento turístico dos xacementos. "A intervención estivo dirixida e coordinada por profesionais do patrimonio, cumpriu cos máis altos estándares de calidade arqueolóxica e contou con informes favorables das distintas administracións". Segundo declarou o director do proxecto, Ángel Palomino no proxecto de A Subidá, o proxecto foi "nada invasivo" desde o punto de vista patrimonial. "Todas as novas estruturas e elementos encontrados foron recuperados e protexéronse moito máis que ata agora con mallas `xeotextis´ especiais, e mesmo documentando os achados con informes técnicos e inventarios que están en mans da Dirección Xeral de Patrimonio e son accesibles a todas as persoas interesadas", e sinalou que se corrixirán os erros gramaticais da sinalética.\nO alcalde de Silleda, Manuel Cuiña, tamén saiu ao paso das críticas na inauguración das obras de Toiriz: "cando pase o tempo e a maioría da veciñanza teña a oportunidade de desfrutar deste espazo e das actividades que aquí faremos poremos a cada quen no seu lugar. Entón veremos se realmente esta actuación era merecedora destas presións ás persoas propietarias e deses improperios que se propinaron alegremente por parte de moita xente".\nSegundo a Deputación de Pontevedra, "o Ministerio de Fomento ultima nestes momentos os proxectos da segunda fase" para realizar a licitación. Esta nova fase afectará aos castros da Lanzada (Sanxenxo), Alto dos Cubos (tui), Cruz do Castro (Cerdedo-Cotobade), Mercado dos Mouros (Valga), Igrexa Vella (Valga), Penalba (Campo Lameiro) e Adro Vello (O Grove), que xa contan con proxecto de musealización e están pendentes do informe de Patrimonio da Xunta de Galicia.


Cruceiro do Campo.\nConsta dunha plataforma de tres chanzos nos que aínda son visíbeis as pequenas cazoletas para pousar as velas, manifestación do antigo culto. O pedestal, de curta altura e forma prismática cos cantos superiores biselados, contén unha inscrición nunha cara que di MARÍA, e noutra AÑO 1802. A vara, primeiramente cuadrangular e logo oitavada, presenta no terzo superior un santiño sobre peaña, leva hábito talar dunha orde relixiosa composto pola túnica, a capucha e o escapulario monacal ou paciencia, que agocha as mans.\nO capitel, cun ábaco de catro lados curvos, está comporto no vaso por volutas sobresaintes en cada unha das arestas, entre as que asoman cabeciñas de anxiños.\nFotos: Asociación A Solaina. 2020.


A Segunda B achégase a un momento decisivo na G2 | Noticias de Galicia | CRTVG\nA Segunda B achégase a un momento decisivo na G2\nPublicado o 13/02/2021 13:54\nA Segunda B entra no tempo de desconto e obriga os equipos galegos a expremerse. A semana estivo marcada polas remudas a todos os niveis. A días de recibir o Guijuelo en Riazor, o Deportivo substituíu o seu consello directivo por completo. O revulsivo que o club persegue no institucional agarda tamén resultados no campo. Xa son sete xornadas sen gañar e cinco sen marcar.\nRubén de la Barrera., adestrador do R. C. Deportivo: "Síntome moi preto de ser mellor que o rival. E digo isto cando absolutamente nada me dá a razón".\nO duelo de Riazor arranca ás cinco da tarde. Ás sete o Racing de Cristóbal Parralo visita o Compostela. Os ferroláns, cun partido menos, inician nova etapa cun obxectivo claro.\nCristóbal Parralo, adestrador do Racing Club Ferrol: "Gañar este domingo e volver gañar o que vén. Non queda outra. É unha competición moi comprimida, quedan poucos partidos. Hai que ser positivos e crer que o equipo pode conseguilo".\nEntrementres, os de Iago Iglesias seguen sumando enteiros para disputar a fase de ascenso. O Compostela observa os movementos do rival no banco dende a terceira praza e con tres puntos de vantaxe.\nIago Iglesias, adestrador da S. D. Compostela: "Xogador por xogador, home por home e liña por liña é un equipo cun potencial enorme. Non imos descubrilo agora. Chama a atención que fagan este cambio e que o fagan a metade de semana".\nIago Iglesias recupera a Bicho pero perde a Gabri Palmás, en corentena por ser contacto estreito dun positivo pola covid.\nZidane: "A presión é parte do noso traballo no Real Madrid"


A presentación do libro sobre a folga feminista do 8M enche o Convento de Vilavella - Radio Redondela 94.9FM\nA presentación do libro sobre a folga feminista do 8M enche o Convento de Vilavella\nO Convento de Vilavella de Redondela encheuse no acto de presentación do libro “Oito olladas sobre a folga feminista do 8 de marzo”, impulsado pola Deputación de Pontevedra e editado por Galaxia. Un acto celebra nese espazo logo de que dende o Concello se negase o uso dunha das salas do Multiúsos.\nA presentación contou coa presenza da presidenta da institución provincial, Carmela Silva, acompañada da coordinadora do libro, a escritora Inma López Silva, e cinco das súas autoras: a xornalista Susana Pedreira, a fotógrafa e profesora Ana Fresco, a funcionaria Sarai González, a matrona Susana Iglesias e a estudante Sandra Núñez, que achegaron as súas experiencias vividas durante a folga feminista. Proxectouse o vídeo “Culpables”, coas imaxes de mulleres dos cinco continentes que, coas súas mobilizacións, converteron o día 8 de marzo de 2018 nunha data histórica.\n“Oito olladas sobre a folga feminista do 8 de marzo”, que xa vai pola segunda edición, está escrita por oito mulleres que traballan en diferentes sectores: xornalismo, literatura, sanidade, fotografía ou librería. Todas elas, pese á súa diferente dedicación, plasman unha visión similar sobre a folga es mobilizacións do 8 de marzo e as súas vivencias como mulleres, reivindicando a necesidade de loitar contra o machismo e construír unha sociedade máis igualitaria e xusta.\nPrevAnterioresAs escolas unitarias loitan pola súa supervivencia\nSeguintesArranca a I Semana da Ciencia no Multiúsos de ArcadeNext


Xogos de escapando libre - Páxina 2\nXogos de escapando\nVostede apareceu nunha misteriosa casa chea de zombies. Vai ter que ser moi intelixente se quere matalos todos e saír de alí vivo.\nEstá na pista de baile co seu compañeiro e quere dar un paso bico. Sempre pode bico-lo e cando ve outras parellas.\nBico na danza\nO seu único obxectivo é permanecer vivo. Evite as bombas chovendo do ceo e probe sobrevivir o maior tempo posible.\nMr Bean está a traballar nun perrucaría, pero o patrón só lle permite varrer o chan. Mr Bean axuda a cortar o pelo dos clientes cando o propietario non velo.\nTrouble in saloon de pelo\nTom e Jerry son ido de vacacións, pero Jerry era a súa moza. Axudalos a bicar sen o coñecemento do Tom.\nJerry bico Mrandmrs\nDesfrute bonito que xogar un campionato Rocha-Papel-Tesouro. Escolla o seu xogo ante o árbitro dá o comando para iniciar e espera que a sorte está do seu lado.\nRocha torneo tesouro de papel\n5. Infantería Covert 2\n6. Zombie Horde\n10. Counter strike elite


Descobren no xacemento da Lanzada un puñal que podería pertencer ó seculo IV A.C.\nDescobren no xacemento da Lanzada un puñal que podería pertencer ó seculo IV A.C.\nRedacción | miércoles, 30 de noviembre de 2016, 19:15\nARCHIVADO EN | Lanzada xacemento arqueoloxía puñal\nO persoal da Deputación de Pontevedra encargado da escavación da Lanzada achou un puñal que podería pertencer ó século IV AC ou incluso a un período anterior. En concreto, o equipo de especialistas da institución provincial formula na actualidade dúas posibilidades sobre o artefacto: ou ben que sexa un puñal de antenas de tipo Lebosandaus, moi común na Idade de Ferro en Galicia e na Meseta, ou ben que sexa un puñal da Idade do Bronce final de tipo chipriota.\nOs especialistas aseguran que a situación do puñal é unha novidade porque que se ben nos anos 70 do século pasado apareceron xa dous puñais asociados a cabanas, neste caso o achado tivo lugar nun espazo alleo ás residencias. De feito, o persoal da Deputación de Pontevedra que traballa no xacemento da Lanzada cre que o puñal, que aparece con artefactos do século II A.C. pese a que é moi anterior a ese século, tratábase dunha especie de reliquia que quizais se situou nese espazo concreto por unha cuestión votiva.\nA Presidenta da Deputación, Carmela Silva, amosou a súa satisfacción por este último achado que confirma as expectativas formuladas no inicio respecto a este xacemento e felicitou ó persoal de arqueoloxía que están a traballar no campo da Lanzada. Ó mesmo tempo Silva manifestou que os traballos no campo da Lanzada continuarán ata o mes de xaneiro debido ós materiais que están a aparecer a diario no xacemento.\nDesde o comezo da intervención na Lanzada atopáronse unha grande cantidade de vestixios do noso pasado. En concreto, apareceron un total de 15 esqueletos, varias fíbulas e restos de media ducia de "sigilitas" gravadas que segundo o equipo de especialistas da Deputación, pese a ser habitual a súa aparición non o é a grande cantidade de pezas achadas, o que pon de manifesto, unha vez máis, a orientación comercial do asentamento da Lanzada.\nA Lanzada trátase dun xacemento moi interesante para coñecer o mundo da Idade de Ferro no noroeste peninsular e a importancia das relacións comerciais que, desde A Lanzada, se establecían, que situaban ó asentamento nos circuítos comerciais daquel momento. Neste eido, nas intervencións realizadas ata o de agora, atopáronse restos situados entre a Idade de Bronce e do Ferro, tamén achados de cabanas de madeira con recuberto de pallabarro (século VI a.C.), construcións de mampostería de plantas circulares e anguladas, así como restos de edificacións cuadrangulares e de plantas complexas (século II-III d.C.), dunha necrópole dos séculos III-IV d.C. ou dunha fortificación para a defensa da costa contra as invasións normandas do século X d.C.\nOs ósos dos nenos do xacemento da Lanzada datan de entre os séculos I e II


Papel importante del Museo de Pontevedra en "Encuentros Museísticos. Las colecciones del exilio" ~ RÍAS BAIXAS TRIBUNA\nPapel importante del Museo de Pontevedra en "Encuentros Museísticos. Las colecciones del exilio"\nO MUSEO DE PONTEVEDRA EXPLICA “A COMPLEXA RECUPERACIÓN” DO LEGADO DE CASTELAO NO CONGRESO ‘ENCONTROS MUSEÍSTICOS. AS COLECCIÓNS DO EXILIO’\nA conservadora Ángeles Tilve participou na sesión ‘Arte e memoria nas coleccións españolas’ no evento organizado polos ministerios de Memoria Democrática e Cultura\nA colección Castelao suma hoxe preto de 2.000 orixinais no Museo de Pontevedra grazas a cesións, acordos e depósitos\nO Museo de Pontevedra abriu hoxe, da man da conservadora Ángeles Tilve, o Congreso ‘Encontros Museísticos. As coleccións do exilio’ organizado polos ministerios de Memoria Democrática e Cultura para dar a coñecer as orixes e evolución do legado de Castelao na institución pontevedresa.\nA técnica participou na sesión ‘Arte e memoria nas coleccións españolas’ explicando “o longo e complexo proceso de recuperación dunha das coleccións do exilio, a colección Castelao, reunida no Museo de Pontevedra, así como o labor de investigación e difusión sobre a súa figura que o Museo vén realizando desde hai décadas”.\nTilve subliñou que a “importantísima colección”, iniciada cun pequeno depósito persoal do autor en 1931, suma hoxe preto de 2.000 orixinais que, xunto coa súa importante biblioteca, manuscritos, documentos, fotografías e obxectos persoais, permiten coñecer as múltiples facetas que Castelao desenvolveu nos campos da creación artística, literaria e política. Unha ampla selección destas obras, destacou, exhíbese nas dúas salas dedicadas ao artista na colección permanente, cunha superficie de máis de 200 metros cadrados, no Sexto edificio do Museo.\nEn 2012 o conxunto da obra de Castelao, material e inmaterial, lembrou a conservadora, foi declarada Ben de Interese Cultural pola Xunta de Galicia, xa que como artista, ilustrador, escenógrafo, pensador, ensaísta, autor de textos literarios, dramaturgo e político, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao “é quizais a figura máis simbólica e representativa do século XX en Galicia” e deixou unha profunda pegada na sociedade galega “como ferramenta e vehículo de concienciación e afirmación da identidade diferencial de Galicia”.\nFacendo un percorrido pola vida de Castelao, Tilve destacou que Castelao obtivo acta de deputado nas Cortes en 1931 e en 1936, sendo moi activo a favor do Estatuto. Subliñou que a súa estadía en Madrid cando aconteceu o golpe de Estado lle salvou a vida, mais viuse obrigado ao exilio a Bos Aires, onde morrería en 1950, considerado un artista especialmente “odiado” polo Réxime.\nFoi Castelao, lembrou Tilve, unha das persoas grazas ás que naceu o propio Museo de Pontevedra, nun ambiente -da revista ‘Nós’- que pretendeía dar universalidade á identidade singular de Galicia, motivo polo que en 1931 deixara en depósito once debuxos a cor. En 1937 estas obras foron inacutadas xudicialmente xunto a outras do seu domicilio para garantir o pago dunha sanción económica de 75.000 pesetas imposta pola Comisión Liquidadora de Responsabilidades Políticas. Finalmente serían depositadas no Museo para a súa custodia, intentando a institución evitar a súa subasta e solicitando que se incorporasen a Patrimonio do Estado polo seu interese artístico, algo que se acadou ata 1951, ao igual que aconteceu coa biblioteca do artista para protexela de Enrique Fernández Villamil, que pretendía a súa “depuración de contido perigoso”.\nAgradecido pola que entendeu unha defensa do seu legado por parte do Museo, Castelao manifestou aos seus achegados antes de morrer o seu desexo de que a súa produción fose reunida na institución pontevedresa. Desta vontade será depositaria a súa dona, Virxinia Pereira, quen logo de resolver os trámites vencellados á sanción imposta ao marido pola Comisión Liquidadora, cedeu ao Museo os dereitos das obras e da biblioteca. A pesares diso, sería preciso chegar tamén a un acordo económico coas irmás do autor en 1968 para manter as obras, renovado en 1970 e no 2000.\nEn 1978, explicou Tilve, o Museo instalou na segunda planta do edificio García Flórez a primeira sala monográfica dedicada a Castelao, na que xa aparecen integradas algunhas obras procedentes da incautación. A partir dos anos 70 a incorporación de obras do artista foi constante, chegando ao culmen no 2016 co destacado ingreso dos 51 debuxos orixinais do álbum Nós, que permanecía en paradeiro descoñecido dende 1931, incluso tendo pensado que foran destruídos.\nTilve Jar explicou polo miúdo todos estes avatares do Museo na defensa e custodia do legado de Castelao, e agradeceu ao Ministerio de Presidencia, Relacións coas Cortes e Memoria Histórica e ao Ministerio de Cultura, a organización do ‘Congreso Encontros Museísticos. A coleccións do exilio’ a súa invitación para participar no que cualificou como “necesario foro de Memoria”.\nXunto a Ángeles Tilve participaron na xornada de hoxe do Congreso sobre museos e memoria a directora do Museo de Belas Artes de A Coruña, quen falou sobre a Colección de Luis Seoane; o director da Fundación Josep Renau, sobre o depósito no IVAM de Valencia da obra retornada do autor; e o conservador do MuME, quen falou de ‘Arte e compromiso no Museu Memorial de l’Exili’.\nO evento continuará mañá martes coa segunda sesión, sobre ‘A museoloxía ao rescate das figuras do exilio’, e o mércores abordando ‘Reflexións museolóxicas, do franquismo ao restablecemento da democracia’, onde se pretende poñer de manifesto que “o rescate da memoria e dos protagonistas da historia silenciada tivo lugar nos museos, convertidos en espazos para o diálogo e a reflexión”.\nSegundo explica a organización a disciplina museolóxica desempeñou un relevante papel na conservación de patrimonio artístico do exilio, sendo numerosas as institucións que atesouran entre as súas coleccións obras procedentes da diáspora: “A vinculación entre exilios e museos é a parte menos visible da memoria histórica, do mesmo xeito que sucede coa repatriación dos legados artísticos procedentes do éxodo republicano. Trátase dun capítulo da historia que quedou eclipsado polo retorno do Guernica (1981), con todo, a obra de Picasso non foi nin a primeira nin a última en volver, o fluxo das coleccións que regresaron a España iniciouse con anterioridade, e a día de hoxe continúa ingresando nos museos arte procedente do exilio”.\nDestacan dende o Congreso que a relación entre museoloxía e memoria foi evolucionando ao compás do tempo e dos acontecementos históricos, sendo o momento máis determinante no ano 1970 cando se fundou o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo, para combater a desmemoria e rescatar a arte galega no exilio, mediante unha colección formada por fondos procedentes, boa parte deles, da diáspora republicana.\nNo 2020, lembrouse, foi o 50º aniversario da fundación desta institución, un momento clave para reflexionar que foi daquelas iniciativas que xurdiron non só no tardofranquismo senón tamén durante a transición democrática. “Durante os anos oitenta e noventa foi notorio o auxe de museos que apareceron por toda a xeografía española para salvagardar as coleccións de artistas que regresaban, entón eran intelectuais moi descoñecidos pero recoñecidos a nivel internacional. O apoxeo daqueles museos que buscaban reparar a desmemoria dos esquecidos contrasta co descoñecemento que existe a día de hoxe ao redor dos mesmos, a pesar de que conservan a maior representación da arte español expatriado con motivo da Guerra Civil”.


A trampa da transición enerxética\nO disparo exponencial do prezo da enerxía eléctrica e dos hidrocarburos nos últimos meses resulta moi revelador sobre a viabilidade do plan de transición enerxética da UE. A quen beneficia realmente este plan: ao planeta, á xente ou aos especuladores financeiros? Ao planeta non, porque a contaminación non baixa; á maioría dos seus habitantes tampouco, porque non van poder pagar a factura enerxética. En cambio, os que negocian coa enerxía e o CO2 estanse facendo de ouro, sen importarlles o impacto social que crean as súas manobras especulativas.\nEntre tanto, o asedio enerxético está poñendo contra as cordas a moita xente, coa economía gravemente ameazada polo peche de industrias cuxa viabilidade depende dun prezo accesíbel do quilovatio hora. Non obstante, non parece que a UE ou o goberno do Estado (cos seus parches momentáneos) teñan a máis mínima intención de poñer en cintura ás eléctricas. Non sorprende, foi o PSOE de Felipe González quen iniciou en 1988 a privatización de Endesa (que continuou con Aznar e Zapatero).\nDo mesmo teor é o FMI que insiste en que o disparo dos custes da enerxía “non debe desacelerar a transición cara a unha economía máis verde”. Cool. Non se trata de non facer a transición, senón de que sexa xusta e realista. Precisamente, o problema reside en que esta “transición” non subministra alternativas viábeis a curto e medio prazo para a maioría das economías mundiais, criticamente dependentes dos combustíbeis fósiles. Incluso o Reino Unido, o principal promotor da “transición verde”, viuse na obriga de substituír hai uns días as locomotoras eléctricas polas diésel. A transición debe ser para o 99%, senón non é unha transición, é un crime.\nO fracaso é tan evidente que Ariel Cohen, un analista de Forbes e membro do Atlantic Council, recoñece que a actual crise enerxética é froito dunha letal combinación de “arrogancia” europea e decisións apresuradas. Unha delas, de carácter mercantil: non ter previsto unhas reservas de gas suficientes (americanas!) negociando con contratos de larga duración, de prezos moito máis baixos, en vez de inclinarse polo mercado ao contado, que se incrementou no último ano en máis do 500%. Porén, o principal paradoxo é que as políticas enerxéticas da UE están condicionadas polos prazos da “transición” e iso implica eliminar as centrais de enerxía nuclear, de carbón e de gas, sen decatarse da debilidade do pack de enerxías verdes. É dicir, non se preveu o atraso tecnolóxico en enerxías alternativas fiábeis, con imponderábeis como a falta de vento (eólicas) e de sol (fotovoltaicas) xerando déficits enerxéticos e inseguridade. Non se pode xogar aos dados coa enerxía.\nConclusión: a transición enerxética decidida pola alta finanza e os “sabios” das organizacións internacionais foi tan pouco rigorosa como precipitada. Pero hai algo máis. Alguén está interesado en danar o tecido produtivo de países competidores, deficitarios en gas, como os europeos e a China, ademais de intoxicar. Un dato: EUA reduciu as subministracións a Europa. Porén, Rusia incrementounas, pero na UE e nos EUA bótanlle a culpa aos rusos da suba da electricidade.\nenerxía electricidade transición enerxética UE Alberte Blanco Casal


Comunicación previa ó inicio de actividades ou apertura de establecementos | Concello de Lugo\nComunicación previa ó inicio de actividades ou apertura de establecementos\nEN TÓDOLOS CASOS PRESENTARASE A SEGUINTE DOCUMENTACION:\nXustificante de pagamento das taxas municipais, en réxime de autoliquidación. Non está sometida autoliquidación a comunicación de cambio de titularidade de licenzas de apertura. Neste caso, o pagamento da taxa realizarase a través de liquidación practicada polo Servizo de Facenda Local, unha vez sexa adoptada resolución ó respecto á toma de razón do cambio de titularidade.\nIdentificación da persoa interesada mediante copia do Documento Nacional de Identidade ou documento identificativo equivalente.\nNo caso de que a actividade sexa exercida por unha sociedade ou comunidade de bens, deberase presentar copia da súa acta de constitución.\nNo caso de actuar en representación, autorización escrita da persoa solicitante ou copia de poder para representala.\nDeclaración dos datos que a xuízo da persoa solicitante gozan de confidencialidade amparada na normativa vixente.\nDOCUMENTACIÓN A PRESENTAR NOS SEGUINTES SUPOSTOS\n1.- ACTIVIDADES QUE SE IMPLANTAN SEN NECESIDADE DE REALIZAR OBRAS PARA DESENVOLVER A ACTIVIDADE:\nProxecto e documentación técnica que resulte esixible segundo a natureza da actividade ou instalación, memoria explicativa da actividade que se pretende realizar, con planos de localización a escala 1/1.000 da planimetría do Plan xeral de ordenación municipal, así como plano no que se localice o local dentro do inmoble no que se sitúa, memoria urbanística e memoria de superficies.\nCopia da licenza de construción do inmoble, se este é posterior ao ano 1969; se é anterior, deberá facelo constar expresamente na instancia.\nCopia da licenza de primeira ocupación da edificación, se a obra se finalizou con posterioridade ao ano 1977.\nSe fora o caso, o certificado, acta ou informe de conformidade emitido polas entidades de certificación de conformidade municipal reguladas na Lei 9/2013.\nCando se trate de actividades comerciais, deberáse presentar o ficheiro que se xunta, debidamente cumprimentado, para a súa incorporación no Rexistro Galego de Comercio, ou xustificante da inscripción en dito Rexistro.\n2.- ACTIVIDADES QUE SE IMPLANTAN TRAS REMATAR AS OBRAS DESTINADAS AO DESENVOLVEMENTO DA ACTIVIDADE, PARA A QUE PREVIAMENTE REALIZOUSE COMUNICACIÓN PREVIA OU SE OBTIVO LICENZA:\nCertificado final de obra asinado por técnico competente.\nCertificado acústico acreditando, segundo o artigo 11.1 e 11.2, o cumprimento dos valores de illamento acústico indicados na línea B) do anexo do Decreto 106/2015 sobre contaminación acústica de Galicia, OU segundo o artigo 11.3, declaración xurada do titular da actividade de que non se producirá un nivel sonoro superior os 75 dB.\n4.- COMUNICACIÓN DE CAMBIO NO TITULAR DA ACTIVIDADE:\nO cambio de titularidade da actividade ou do establecemento deberá comunicarse por escrito ao Concello. Na comunicación do cambio de titularidade bastará incluír os datos relativos da nova persoa titular, acompañados da referencia do título habilitante inicial e, de ser o caso, dos que se tramitasen para posteriores cambios de titularidade ou modificación da actividade ou do establemento.\nEFECTOS DA COMUNICACIÓN:\nA comunicación previa presentada cumprindo con todos os requisitos constitúe un acto xurídico do particular que habilita para o inicio da actividade ou faculta para a apertura do establecemento, e de ser o caso, para o inicio da obra ou instalación, e faculta a Administración pública para verificar a conformidade dos datos que se conteñen nela.\nA comunicación non constitúe unha autorización administrativa tácita, senón unicamente a transmisión da información correspondente para efectos do coñecemento municipal e de posibilitar a intervención mediante o control posterior, sen prexuízo das facultades de inspección ordinaria. A actividade comunicada poderá ser inspeccionada durante todo o tempo que dure o exercicio da mesma e levarase a cabo polos servizos técnicos municipais.\nA comunicación previa presentada produce efectos entre a persoa titular da actividade ou o establecemento e o Concello, salvo o dereito de propiedade e sen prexuízo de terceiros. En ningún caso altera as situacións xurídicas privadas entre aquela e as demáis persoas.\nO incumprimento sobrevido das condicións da comunicación previa ou dos requisitos legais da actividade será causa da ineficacia da comunicación previa, e habilitarán o concello respectivo para a súa declaración logo de audiencia do/a interesado/a.\nA inexactitude, falsidade ou omisión, de carácter esencial, de calquera dato, manifestación ou documento que se achega ou incorpora á comunicación previa, comporta, logo de audiencia da persoa interesada, a declaración de ineficacia da comunicación efectuada e impide o exercicio do dereito ou da actividade afectada dende o momento en que se coñece, sen perxuício das sancións que proceda impoñer por tales feitos.\nSerá causa de ineficacia o non exercicio da actividade no prazo de seis meses contado dende que a comunicación previa habilite para o exercicio desta, así como a interrupción da actividade durante un ano, contado dende a data en que se produciu esta interrupción.\nA resolución administrativa que constata estas circunstancias comportará o inicio das correspondentes actuacións e a esixencia de responsabilidades, e poderá determinar a obriga do interesado de restituír a situación xurídica ao momento previo ao recoñecemento ou ao exercicio do dereito ou ao inicio da actividade correspondente, así como a imposibilidade de instar un novo procedemento durante un período de tempo determinado de entre tres meses a un ano.\nA responsabilidade do cumprimento dos requisitos administrativos a que estivese sometida a actividade ou o establecemento trasladarase á nova persoa titular a partir do momento en que o cambio de titularidade se fixese efectivo, con independencia da data en que se leve a cabo a comunicación do cambio de titularidade. En caso de que a nova persoa titular non presente a devantida comunicación, a anterior persoa titular eximirase de toda responsabilidade se acredita ante a Administración o cambio de titularidade por calquera medio admisible en dereito.\nQuen exerza a titularidade das actividades deberá:\nGarantir que os seus establecementos manterán as mesmas condicións que tiñan cando estas foron iniciadas, así como tamén, adaptar as instalacións ás novas condicións que posteriores normativas establezan.\nComunicar ó órgano competente, cando se produza, calquera cambio relativo ás condicións ou ás características da actividade ou do establecemento.\nSerá, en todo caso, necesaria unha nova comunicación previa, nos casos de modificación da clase de actividade, cambio de localización, reforma substancial dos locais, instalacións ou calquera cambio que implique unha variación que afecte á seguridade, salubridade ou perigosidade do establecemento.\nUnha copia selada da comunicación previa deberá expoñerse nun lugar visible e de fácil acceso do establecemento, e exhibila cando llo requira unha inspección administrativa ou calquera persoa para a cal se realice a actividade.\nFicha para a incorporación no Rexistro Galego de Comercio\nDOG: LEI 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia\nInstrucións para a comunicación de actividades. Acordo Xunta Goberno Local 02/04/2014 BOP de Lugo nº 093 do Xoves, 24 de Abril de 2014


Tomiño comeza a reparación da ponte tardomedieval de Taborda - Metropolitano\nO Concello de Tomiño vén de realizar a primeira fase dunha serie de obras programadas para a reparación e conservación da ponte tardomedieval de Taborda, máis coñecida coma “Ponte do hospital”. Trátase dunha ponte do S.XVI en cantería irregular, dun so vano e cunha lonxitude de 7 metros sobre o río Cereixo, que daba paso a un antigo hospital existente na zona.\nTras unha inspección dos técnicos municipais de Urbanismo, observouse un deterioro importante debido, probablemente, aos fortes temporais sucedidos no inverno, que fixeron aumentar o nivel da auga de xeito acelerado pero, sobre todo, á existencia de tres árbores de porte medio-grande, que tiñan as súas raíces encaixadas entre as pedras de apoio do arco. Os fortes e intensos ventos, fixeron que as árbores traballasen de forma negativa, producindo desprazamentos das pedras e afectando á estrutura. A maiores, os altos niveles de humidade dos troncos e raíces, ao empaparse, aumentaban o seu volume, favorecendo o desprazamento da cantería. Inmediatamente, deuse parte á Policía Local da situación, a cal procedeu ao valado da ponte, impedindo o paso de peóns e de vehículos agrícolas, habituais na zona.


As pemes e as grandes empresas galegas sitúanse á cabeza do Estado no acceso a servizos da administración electrónica | Amtega\nAs pemes e as grandes empresas galegas sitúanse á cabeza do Estado no acceso a servizos da administración electrónica\nxoves, Setembro 14, 2017 - 16:00\nO 44% das empresas galegas deste segmento ten contratado o acceso a Internet con velocidades de máis de 30 Mbps, un 19% máis que o ano anterior\nMáis do 62% das microempresas galegas contan con conexión a Internet contratada, cun crecemento de case un 9% no último ano\nAs empresas galegas de 10 ou máis empregados superan lixeiramente a media estatal na realización de análises Big Data\nAs microempresas galegas sitúanse na quinta posición estatal no uso das redes sociais e superan a media na interacción coas Administracións Públicas a través de Internet\nAs empresas galegas de 10 ou máis asalariados sitúanse á cabeza no ranking de Comunidades Autónomas na interacción coas Administracións Públicas a través de Internet. Ademais, o segmento das microempresas experimentou un incremento de preto dun 9% na contratación de Internet e de máis dun 7% da banda larga móbil no último ano.\nSon datos da enquisa sobre “O uso das TIC e do Comercio electrónico nas empresas 2016/2017” publicada hoxe polo Instituto Nacional de Estatística (INE) e que vén de analizar o Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización de Galicia (OSIMGA), adscrito á Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (Amtega).\nIncremento do 19% na contratación de servizos a Internet de máis de 30 Mbps\nA práctica totalidade das pequenas e grandes empresas de Galicia, as que teñen 10 ou máis asalariados, dispón de ordenador (99,1%), conexión a Internet (98,5%) e banda larga (98,9%), todos estes indicadores en valores semellantes á media estatal.\nOito de cada dez empresas galegas de 10 ou máis asalariados (80,5%) con conexión a Internet ten contratado o servizo de acceso á rede a través de telefonía móbil de banda larga.\nEn canto á velocidade de conexión a Internet contratada, máis da metade das empresas galegas de 10 ou máis empregados (50,9%) conta cunha velocidade de entre 2 Mbps e 30 Mbps, superando a media estatal (49,6%). Ademais, cabe destacar que o 44% das empresas galegas deste segmento ten contratado o acceso a Internet con velocidades de máis de 30 Mbps, un 19% máis que o ano anterior.\nUn 88,2% das empresas galegas de 10 ou máis empregados empregan software de código aberto, superando lixeiramente á media estatal (87,4%), o que as sitúa no 5º posto no ranking de Comunidades Autónomas neste indicador.\nÁ cabeza no uso da eAdministración\nA enquisa do INE indica que as empresas galegas de 10 ou máis empregados con conexión a Internet sitúanse no primeiro posto no ranking de Comunidades Autónomas na interacción coas Administracións Públicas a través de Internet.\nUn 96,3% das empresas galegas deste segmento emprerial interactuou coas AAPP a través de Internet no último ano, experimentando un incremento do 8,6% e superando a media estatal en 3,8 puntos porcentuais\nModelo de xestión empresarial: Cloud computing, big data, RFID e redes sociais\nAs redes e medios sociais son outro dos fenómenos ligados ás TIC que analiza o OSIMGA a través dos datos do INE. Un 42,5% das empresas galegas de 10 ou máis empregados utilizaron algún tipo de medios sociais (Facebook, Linkedin, Google+, etc), experimentando un incremento do 19,6% no último ano.\nAs empresas galegas de 10 ou máis asalariados comezan tamén a realizar análises Big Data e actualmente xa un 9,7% destas empresas analizaron Big Data, superando lixeiramente a media estatal (8,8%).\nEn relación ás tecnoloxías cloud, un 16,4% das empresas galegas de 10 ou máis traballadores compraron algún servizo de Cloud Computing. Tamén cabe salientar que un 13,6% das empresas galegas de 10 ou máis empregados fan uso das tecnoloxías RFID, en valores próximos a media estatal (15,2%)\nO uso das TIC nas microempresas galegas\nUn 62,3% das microempresas galegas contan con conexión a Internet contratada, o que supuxo un crecemento dun 8,7% no último ano. Isto permitiu reducir a distancia coa media estatal en 5,5 puntos porcentuais.\nEntre as microempresas que contan con conexión a Internet, un 84,8% dispón de banda larga fixa e un 69,4% de banda larga móbil. Cómpre salientar o significativo incremento na contratación de banda larga móbil entre as microempresas galegas, un 7,2% no último ano fronte ao 3,9% de crecemento da media estatal.\nEn relación ao uso das redes sociais, un 33,5% das microempresas galegas con conexión a Internet as empregan, superando en máis de 2 puntos porcentuais a media estatal (31,2%), o que as sitúa no quinto posto no ranking de Comunidades Autónomas neste indicador.\nAs micrompresas galegas con conexión a Internet tamén superan en 3 puntos a media estatal no que se refire á interacción coas Administracións Públicas a través de Internet: a media galega sitúase nun 74,8%% fronte ao 71,8%% da media estatal.


O serodio remordemento do amor - [Fragmento. Escena II]\n(O doutor Casandro Cebreiro e a señorita Beatriz prepáranse para unha sesión fotográfica que testemuñe o seu compromiso de voda. O galeno viste un traxe de raias de pano inglés e leva un caravel branco na botoeira. Beatriz loce un vestido de veludo entalado na cintura, cunha saia de pregues estilizados que chega ata o chan. Os cabelos castaños, estrelecidos de vetas rubias, cáenlle en suave filigrana sobre os ombreiros. En escena hai tamén un fotógrafo cunha cámara de paxariño, desas que precisaban sal mariño e nitrato de prata para as placas. Aparece ocupado en colocar un fondo no que se ve un xardín de vizosa vexetación, fontes con chafarices e un palacio monumental ó fondo. Nunha das ventás máis altas do edificio percíbese ó lonxe unha muller asomada sobre o peitoril, vestida de negro e pintada sen ollos no cadro.)\nBEATRIZ.- (Enfastiada) Non me gusta este pano. Nas fotos de compromiso que fixeron no pazo as dúas irmás do meu pai tamén aparece este mesmo fondo. E a ningunha delas a serviu a sorte.\nO DOUTOR CASANDRO CEBREIRO.- ¿Que queres dicir? ¿Por un acaso pensas nun mal fado?\nBEATRIZ.- Parecerache unha tolería, pero para min que agacha algún feitizo, unha sorte de escuro encantamento.\nO DOUTOR CASANDRO CEBREIRO.- ¡Bah! ¡Parvadas de mulleres, sempre atopando misterios onde non os hai!\nBEATRIZ.- ¿Ollas aquela muller?\nCASANDRO CEBREIRO.- ¿Cal?\nBEATRIZ.- (Sinalando cara ó pano) Aquela, aló ó fondo, nas ventás altas do palacio. Está vestida de negro e non ten ollos. ¿Decátaste? ¡Non ten ollos! O pintor desta tea condenouna a unha cegueira eterna, á imposibilidade de ve-lo mundo e comprendelo.\nCASANDRO CEBREIRO.- ¡Vaia, eso si que é unha babecada! ¡Por Deus, Beatriz, afasta da cabeza esas pantasmas que cegan o entendemento!\nO FOTÓGRAFO.- (Mentres retoca a tea pendurada da parede) Eu, se queren, retiro o pano e aquí paz para todos.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Enérxico) ¡Déixeo, eu non cedo ante fantasías vanas! ¡Andariamos ben se a imaxinación se impuxese á realidade e determinase os nosos actos!\nBEATRIZ.- Pero Casandro, non te alporices. Pensa na anguria desa escuridade sen fin... nesa soidade turbadora dos cegos. A min éntranme calafríos.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Ton insubornable que non quere deixar de ser afectuoso) Casandro Cebreiro entende o que faga falta, é un pozo de comprensión e ti ben sabes que serei o teu escudeiro fiel ata que a morte nos separe. (Aloumiñándoa) E agora déixate de ilusións peregrinas e ven aquí, que temos que facer unha boa estampa para lembrar este día.\nBEATRIZ.- (Mentres se colle do brazo del e se sitúan diante da cámara) Xa che dixen que aborrezo as fotografías. Tiña razón o meu pai cando dixo que sempre saio nos retratos con cara de egua cansa.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Rindo) ¡Que boa parella, un príncipe e unha egua! ¿E de que lle pode servir unha egua a un príncipe? Acódeme á cabeza unha boa idea, pero mellor calala.\nBEATRIZ.- ¡Ti sempre tan libertino!\nO FOTÓGRAFO.- (Coa cabeza tapada polo pano da cámara) A señora, un chisco para diante. ¡Así! Un sorriso sen vergoñas. ¿Están preparados?\nCASANDRO CEBREIRO.- Dispostos a encara-la inmortalidade.\nO FOTÓGRAFO.- ¡Mirando para o paxariño! ¡Pío, pío, pío! (Prodúcese un fogonazo) O que a fotografía xunta para sempre, que non o rachen nin o mundo, nin o demo, nin a carne.\nCASANDRO CEBREIRO.- Este fotógrafo é un filósofo e ademais pía como é mandado. Con xílgaro de semellante caste dá gusto facerse inmortal.\nO FOTÓGRAFO.- Pois élle cuestión principal saber piar con arte. Algúns parecen galiñas. (Dispoñendo a nova colocación da parella) Agora, a señora sentada e vostede de pé. Dáme a espiña que van saír retratos de causar admiración. Non hai moitas parellas con esta galanura.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Aloumiñándolle os cabelos a Beatriz) É que esta egua ten crinas de ouro e ollos incertos coma a noite... No seu lombo hei percorrer tódalas veigas da ledicia.\nBEATRIZ.- ¡Ai, esa boca apodrecida polas músicas de bo celme!\nO FOTÓGRAFO.- (Outra vez detrás do aparello) ¡A mirada fixa coma a pedra dunha sepultura! A señora más preto do señor... ¡Pío, pío, pío, o paxariño co seu rechouchío! ¡Pío, pío, pío! (Un novo fogonazo) O dito: uns retratos para enmarcalos na casa dun ourive.\nCASANDRO CEBREIRO.- Han ir enmarcados en madeira de castiñeiro para que a couza teña onde rillar ata fartar. Tódolos desta caa están así e eu respecto a lei do costume que impera no templo do meu sogro.\nO FOTÓGRAFO.- (Desmontando a cámar) Sendo así, que o carpinteiro se esmere.\nBEATRIZ.- (Dirixíndose ó seu prometido) Non fales de máis. Valente teima a de figurar entre a recua de figuróns solemnes bendicidos pola morte que penduran do salón das festas. Cando era nena e entraba alí tremaba de medo ó descubri-los retratos na escuridade.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Cara ó fotógrafo) Xa ve vostede, criada nun casal honrado pola fartanza e fala como se entrase no pazo de doncela.\nBEATRIZ.- ¡Cala, boca sen acougo! ¿Sabías que os retratos nesta casa mudan co tempo? Ó avó do meu avó saíronlle cornos de cuxo. E á miña avoa anubróuselle a vista ata desaparecerlle de todo como á muller do pano. Foille minguando, e unha meiga que fala cos idos dixo que agora é cega entre as almas do Purgatorio. ¡Que saberás ti de retratos! ¿Ninguén che dixo que un irmán do meu pai que morreu de novo desapareceu do cadro? Por eso está pechado o salón das festas, para atrancarlle a entrada a un pintor que finou neste pazo colgado dunha corda. El é o artista que acode desde as ribeiras da Morte a cambia-los trazos que fixera en vida... (Queda pensativa) Non debía dicir esto diante deste home (Polo fotógrafo). Pero ás veces falas tanto que nin unha lousa che daría coutado as verbas.\nO FOTÓGRAFO.- Por min non teña perda. Eu ben lle sei do que fala. Sen ir máis lonxe, o meu pai aparéceseme de noite con forma de paxaro e dáme por pensar que vou enriba del voando e fotografando o mundo desde as alturas. Por eso do paxaro penso eu que será o de saírme tan ben o pío, pío.\nCASANDRO CEBREIRO.- ¡Qué fato de dementes! Ande, vaia co p ío, pío dar un paseo polos aires a ver se aparece un falcón e lle encapuza os miolos.\nO FOTÓGRAFO.- Non se incomode comigo, que marcho de contado e déixoos con Deus. Saúde e ata que vostedes o desexen. (Desaparece pola porta.)\nCASANDRO CEBREIRO.- ¡Casa de Luzbel! ¿Pero que desatino é ese dos retratos? Di, ¿con que demencias me agasallas diante do fotógrafo neste día do noso compromiso?\nBEATRIZ.- (Paseniñamente, dominando a situación) Querido Casandro, nesta casa nada é o que parece.\nCASANDRO CEBREIRO.- Pero os cornos que lle saen a un, a vista que se lle murcha a outra... Toda esa ciscallada de soberanos disparates, ¿son verdade?\nBEATRIZ.- (Enigmática) Si e non... Médico tiñas que ser. Queres diagnósticos precisos e aquí non hai branco nin negro.\nCASANDRO CEBREIRO.- (A piques de estoupar) ¿Queres xogar coa miña paciencia? ¡Esa risiña choqueira vaime rebenta-lo tempero!\nBEATRIZ.- (Conciliadora) Unha noite, cando eu era pequena, choveu a cachón no gran salón. Adiantárase o inverno e aínda estaba sen retella-la casa. Os cadros quedaron enchoupados e houbo que poñelos arredor dunha lareira e facerlles lume unha semana enteira con boas toradas de carballo para que recuperasen a súa faciana.\nCASANDRO CEBREIRO.- Eso explica...\nBEATRIZ.- Eso explica que se lles murchase a luz e toda a familia quedase mergullada nunha tona de sombra. Pero o meu pai xura que non foi a auga a que lle deixou cornos ó bisavó ou a que esborranchou a face do tío novo. Refire con teima cega que as imaxes volveron se-lo que eran e que unha mala feiticería foi a causa de todo. Conta que os cornos agromaron anos despois.\nCASANDRO CEBREIRO.- Andrómenas de vellos visionarios... Por forza tivo que se-la humidade a causante da deterioración. Por un intre mancoume o medo.\nBEATRIZ.- Antes rías oufano porque o medo era o meu visitante.\nCASANDRO CEBREIRO.- Pensaba no pacto que nos liga ata a morte, no segredo que sela a nosa unión para a eternidade. Todo eso dos retratos fíxome dubidar, e en medio desa galería de trastornadas demencias asaltoume a imaxe da túa irmá Ifixenia rindo a gargalladas. Burlábase de nós.\nBEATRIZ.- A min ás veces tamén me vén á cabeza e sinto un calafrío de lume percorréndome toda.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Cóllea con firmeza entre os seus brazos) Agora non podemos sucumbir. Hai que ser fortes. A súa vinganza máis terrible será converternos a nós en tolos, facer que o noso arrepentimento se convertese nunha implacable loucura.\nBEATRIZ.- Por veces penso se o que fixemos non será xa para sempre un cravo ardendo que crucifica o noso destino.\nCASANDRO CEBREIRO.- (Bicándoa) Seremos felices.\nBEATRIZ.- Pregúntome de que xeito.\nCASANDRO CEBREIRO.- Herdaralo todo e eu heite cubrir de agarimos. A proba máis grande de amor que che dei foi pechar para sempre a Ifixenia por tola. Acabáronse os ciumes e ela xa non anda detrás de min para entregarse ós meus bicos.\nBEATRIZ.- Pois bícame a min agora. Bícame forte polo noso amor e polo noso segredo.\n(A luz concéntrase na parella e vai amortecendo ata facerse o escuro total.)


Idelfonso Puente queda na memoria\nEl axudounos a recuperar a memoria e agora nunca o esqueceremos. Aclarounos o que aparecía nos papeis, puxo nome aos rostros das fotografías, lembrounos o que non poñían as Causas e contounos o que non se podo dicir con palabras. Déixanos e á vez queda con nós. Idelfonso foi quizais o máis lúcido rexistrador da nosa historia contribuíndo a que puidéramos comprender o noso presente, se ben el mesmo confesaba que había cousas que tampouco entendía. Non lle cabía na cabeza por que no noso Concello sigue homenaxeándose nos letreiros das rúas aos asasinos e ladróns que ocuparon pola forza o poder e causaron tanta miseria, incultura e terror. En cambio, non hai xeito de que se respecte a última manda das autoridades lexítimas ao pedir que se lle dedique unha rúa co nome “Mártires da Estrada”.\nVaise sen que ese seu desexo se cumpra. Un desexo compartido con centos de estradenses que conviviron con el naqueles días incertos na colonia penitenciaria de San Simón. O desexo de que se lles recorde. No seu caso podemos afirmar efectivamente que nunca o esqueceremos. Mais el sempre quixo que non nos esquezamos de ningún dos esquecidos,. Dos que se decretou a desmemoria inxustamente. De nós depende.


Caseta de Quilmas | CREUSeCARRASCO\nAntiga caseta para apeiros de pesca, situada sobre unha rocha na batente do mar, cuxa rehabilitación xunta os usos de almacén e refuxio mediante, en ausencia de electricidade, cruzar dúas técnicas que cualifican un único espazo: a luz natural cenital e a disposición dos obxectos colgados e arrimados nel.\nO edificio foi un almacén de apeiros de pesca, un único espazo de máis de cen anos.\nSoamente dúas cuestións cualifícano: a disposición dos obxectos e a luz natural.\nA técnica empregada polos seus construtores e habitantes foi sinxela: pechar un espazo e colgar e arrimar obxectos nel. Os de uso diario, preto da entrada e próximos á luz; os outros, sempre detrás de algo.\nA humidade é frecuente e por iso o pavimento matízase nunha franxa diante da entrada: pedra ou formigón e, máis alá, madeira.\nOs obxectos cólganse dun nun, mediante bolsas de rede ou dispostos en plataformas de madeira. Así é como se pode colocar algo seco flotando sobre unha superficie máis húmida.\nNós seguimos esas pautas como novos habitantes e como arquitectos.\nPousamos no pavimento de pedra un obxecto multifunción que se vai separando e arrimando contra a parede do primeiro testeiro. É a cocina-despensa-almacén-ducha-lavabo-inodoro-escalera e dormitorio. O dormitorio é un chan colgado, que á súa vez fai de teito do aseo. A escaleira, unha estada que se separa como obxecto e permite acceder a limpar tanto o interior coma o exterior.\nAnte a ausencia de electricidade abrimos un lucernario na cumieira. Necesitabamos máis luz natural pois só tiñamos aberturas nunha fachada orientada ao oeste. É un tema recorrente na historia da arquitectura, nós literalmente rompemos a cumieira en dous, e con ela os pares.\nOutra decisión foi colocar a fonte de calor no extremo oposto ao húmido: unha cheminea.\nA partir de aí dispuxemos os obxectos polo medio para outras alternativas de uso menos estables: a mesa para comer, a de traballar, as cadeiras, os sofás…\nTamén quitamos das ventás calquera división para facelas como cadros que enmarcan as vistas. Xunto coa porta e o lucernario, constitúen referencias a contra luz dun interior polo que se deslizan coa mesma intensidade, luminosidade e penumbra. Un espazo que descansa sobre a rocha, separado e ventilado.\nPromotor: Juan Creus e Covadonga Carrasco\nEmprazamento: Quilmas, Carnota, Galicia, España\nData de proxecto: 1996\nDate end of work: 1997\nTags: arquitectura gallega, arquitectura popular, arquitectura tradicional, Covadonga Carrasco, CREUSeCARRASCO arquitectos, España, Galicia, Juan Creus Andrade, materialidad, paisaje, patrimonio, rehabilitación, ruina, territorio, vivienda unifamiliar


Def Leppard - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMercury, Universal, Phonogram, Vertigo, PolyGram, Bludgeon-Riffola, Island, Frontiers\nDef Leppard é unha banda inglesa de hard rock formada no ano 1977 en Sheffieldcomo parte do movemento New Wave of British Heavy Metal. Dende 1992 o grupo está composto por Rick Savage (baixo e coros), Joe Elliott (voz), Rick Allen (batería e coros), Phil Collen (guitarra e coros) e Vivian Campbell (guitarra e coros).\nA súa etapa máis exitosa comercialmente foi durante a década dos 80. O seu álbum de 1981 High 'n' Dry foi producido por Robert John "Mutt" Lange, que axudounos a definir o seu estilo, destacando del o tema "Bringin' On the Heartbreak" que foi un dos primeiros videos de metal emitidos na MTV en 1982. O seguinte álbum de estudio, Pyromania, editado en 1983 e que contiña como sinxelo principal o tema "Photograph", converteu a Def Leppard nun nome familiar. En 2003 o disco foi colocado no porto 384 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".\nO cuarto álbum de Def Leppard, Hysteria, publicado en 1987, chegou ao primeiro posto das listas estadounidenses e británicas. Cara o ano 2009 fora platino 12 veces nos Estados Unidos, e vendera uns 20 millóns de copias en todo o mundo. Do disco sacáronse sete sinxelos, entre eles o número 1 na lista Billboard Hot 100 "Love Bites", xunto con "Pour Some Sugar on Me", "Hysteria", "Armageddon It", "Animal", "Rocket" e "Women".\nO seu seguinte traballo de estudio, Adrenalize (o primeiro tras a morte do guitarrista Steve Clark), acadou o número 1 da lista estadounidense Billboard 200 e da lista británica de álbums en 1992. Este disco contén varios éxitos como "Let's Get Rocked" e "Have You Ever Needed Someone So Bad". O seu álbum de 1993 Retro Active contén o hit acústico "Two Steps Behind", e no seu álbum de grandes éxitos Vault, puclicado en 1995, aparece o novo tema "When Love & Hate Collide".\nComo uns dos artistas musicais con máis vendas en todo o mundo, Def Leppard leva despachados máis de 100 millóns de álbums en todo o globo, e ten dous discos certificados diamante pola RIAA, Pyromania e Hysteria. É un dos únicos cinco grupos de rock con dous álbums de estudio con máis de 10 millóns de vendas nos Estados Unidos. A banda foi olocada no posto 31 da lista de VH1 dos "100 mellores artistas de hard rock" e están no número 70 da lista dos "100 mellores artistas de todos os tempos".\nOn Through the Night - 1980 (Vertigo/Mercury)\nHigh 'n' Dry - 1981 (Vertigo)\nPyromania - 1983 (Vertigo/Mercury)\nHysteria - 1987 (Vertigo/Mercury)\nAdrenalize - 1992 (Mercury/Bludgeon Riffola)\nSlang - 1996 (Mercury)\nEuphoria - 1999 (Mercury)\nX - 2002 (Island/Bludgeon Riffola/Mercury)\nSongs from the Sparkle Lounge - 2008 (Island/Universal/Bludgeon Riffola/Mercury)\nDef Leppard - 2015 (Bludgeon Riffola/earMUSIC Records/Mailboat Records)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Def_Leppard&oldid=5139627"\nA última edición desta páxina foi o 6 de maio de 2019 ás 15:37.


Lemos: Vilachá, arquitectura vitícola con raíces nos séculos XII e XIII\nmonforte / la voz 01/12/2016 21:00 h\nHai vinte anos estaba a executarse a primeira fase da restauración das adegas históricas de Vilachá de Salvadur, un proxecto para o cal o Concello da Pobra do Brollón recibiu en 1996 unha subvención de quince millóns de pesetas procedente dos fondos do plan Leader. A actuación durou máis do que se esperaba nun principio e prolongouse durante varios anos, pero o obxectivo acabou por cumprirse e este singular conxunto de arquitectura vitícola é hoxe un dos principais atractivos da Ribeira Sacra. Porén, durante estes anos non se avanzou moito na investigación sobre as orixes históricas das adegas, aínda que todo indica que están relacionadas coas actividades vitícolas que desenvolveron na zona os mosteiros medievais.\nUn panel informativo situado desde hai tempo no lugar cualifica as adegas de «milenarias», o que resulta excesivo tendo en conta a arquitectura das construcións. O arqueólogo Xurxo Ayán, natural do municipio, xa sinalou hai tempo que os edificios que se conservan actualmente non poden considerarse como medievais e que só algúns deles, cando moito, poderían remontarse aos séculos XVII ou XVI. O que si é posible -agrega- é que estas adegas fosen construídas sobre outras máis antigas que estarían situadas no mesmo lugar, pero disto non hai aínda ningunha proba arqueolóxica.\nPolo contrario, si se coñecen referencias históricas sobre a existencia de viñedos e adegas nesta zona na época medieval. O arqueólogo Xabier Moure sinala a este respecto que os antigos documentos do mosteiro ourensán de Montederramo indican que en Vilachá houbo no século XIII unha granxa dependente desta fundación monástica. «Neses textos fálase claramente de viñas e da construción de adegas», explica.\nUn convento desaparecido\nUn documento máis antigo, datado en 1153 e recollido no século XVII na obra Annales Cistercienses polo bispo e cronista Ángel Manrique, menciona outro mosteiro que existiu nesa época en Vilachá, denominado San Martiño de Piñeira e actualmente desaparecido. O texto consiste na doazón deste mosteiro a un presbítero chamado Pelagio Bermúdez por parte do rei Afonso VII.\nAs propiedades deste convento, segundo o mencionado documento, estendíanse desde Vilachá ata Augas Mestas -hoxe en Quiroga-, topónimos que en latín medieval eran denominados respectivamente Villa Plana e Ambas Mestas. Moure opina que o máis probable é que os dominios deste convento comprendesen os viñedos que despois pasaron a pertencer a Montederramo. «As orixes das adegas de Vilachá datan seguramente desa época, entre os séculos XII e XIII, aínda que as construcións que se conservan hoxe en día son moi posteriores», engade. «O problema é que as informacións que temos sobre esa época son poucas e están moi dispersas», apunta o arqueólogo. Pero ao seu xuízo, se levase a cabo un proxecto exhaustivo de recopilación e ordenación de documentos, podería saberse moito máis.\nTestemuños espalllados en diversos arquivos\nEntre as referencias históricas que se coñecen sobre as comunidades monásticas e o cultivo das vides en Vilachá, segundo apunta Xabier Moure, están algúns documentos que se recolleron na obra España Sagrada -editada no século XVIII polo frade agostiño Enrique Flórez- e na revista Galicia Histórica, publicada a principios da pasada centuria polo sacerdote e historiador Antonio López Ferreiro. Estes documentos refírense aos mosteiros de Montederramo e San Martiño de Piñeira, pero tamén ao de Liñares, outra fundación monástica que existiu na Pobra do Brollón.\nNon foron estes os únicos conventos que tiveron propiedades agrícolas na zona, porque ademais hai indicios de que o de San Vicente do Pino posuía unha adega en Vilachá no século XVIII. Este dato foi localizado por César Carnero, delegado de patrimonio histórico da diócese, nun documento conservado no Archivo Histórico Nacional de Madrid.\nruínas dun posible mosteiro\nA uns tres quilómetros das adegas de Vilachá encóntranse os vestixios dunha construción (á dereita) que segundo a tradición oral foi un convento. As ruínas están xunto ao arroio do Pozo do Oso, que divide unha zona de ribeira coñecida como Val dos Frades e outra que se denomina Eibedo. É posible que estes sexan os restos do desaparecido mosteiro de San Martiño de Piñeira, pero no lugar nunca se fixo unha investigación arqueolóxica.\nArquitectura Plan Leader Arte Patrimonio histórico Ribeira Sacra


O secretario xeral do PP na Galiza, Miguel Tellad, advirte o Executivo de Pedro Sánchez que "a verdade sempre aflora"\nphoto_camera Miguel Tellado na sede do PP en Compostela (Nós Diario).\nO secretario xeral do PP na Galiza, Miguel Tellado, denunciou que o Goberno que dirixe Pedro Sánchez "mentiu" sobre a chegada do AVE o país, xa que, "grazas á Unión Europea", transcendeu que "hai tramos que non van estar operativos até 2022 e con sorte".\n"Nin Sánchez, nin o ministro de Fomento, nin a presidenta do Adif, nin o delegado do Goberno na Galiza tiveron a valentía de dicir aos galegos a verdade á cara", reprobou Tellado antes de lanzar unha advertencia a estas autoridades: "As galegas saben ler e escribir. Xa está ben da estratexia da mentira permanente porque, ao final, a verdade sempre aflora".\nA continuación, Tellado queixouse de que, mentres o Goberno do Estado non proporcionaba a Galiza a información que a Xunta demandaba sobre a alta velocidade ferroviaria, si "enviaba un papel á UE dicindo que non estaría até 2022 e con sorte". "Temos un Goberno que traizoa a Galiza e as galegas, que mente de forma deliberada", censurou.\nE iso que a Xunta só pretendía saber, advertiu o dirixente popular, se o AVE a Galiza estaría operativo para o Xacobeo do ano próximo, é dicir, saber se o país "podería ter en 2021 o mesmo que tivo Sevilla para a Expo de 1992, 29 anos antes".\nPero criticou que, no canto de acceder a esta petición, o PSOE "insultou e acusou de desleais" a Xunta e os populares, mentres "dicían que cumprirían cos prazos dados". "E unha vez máis, quedou claro que eles mentían e a Xunta e o PP diciamos a verdade", engadiu.\nTellado asegurou que o "desprezo" a Galiza do Executivo central tamén se evidencia noutras cuestións como a calidade do servizo ou a intención de "deixar sen servizo de venda presencial de billetes oito estacións do tren do país".\nPP AVE Fomento Pedro Sánchez Miguel Tellado


Concha Martínez, foi a artífice principal axudada por Elena Alcoba da organización e o seguimento dos torneos de final de curso de voleibol 1º ciclo e fútbol sala 1º ciclo e 2º ciclo da ESO. A profesora Covadonga fixo o propio co torneo de PIN PON para 1º CICLO e os cruces con xogadores de terceiro dos 4 primeiros clasificados de 1º e 2º ESO.\nAquí tendes algunha das fotos tomadas ese día dos paneis informativos e os partidos:\nPublicado por MARIA ELENA ALCOBA GARCIA ás 12:54 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, A E.F. na E.S.O., actividade lúdica, actividades extraescolares, celebracións, recreos activos\nACUDIR EN BICICLETA AO CPI, secundaria\nDende o CPI ALCALDE XOSÉ PICHEL, informamos as familias de que o alumnado poderá vir en ao CPI ás 8:45 (as nove en xuño e setembro) e irse á casa ao remate da xornada escolar na bicileta ou no patinete.\na) Virán protexidos debidamente según as normas de tráfico:\n- Casco obrigatorio en vía interurbana.\n- Prenda de "coores vivos". Chaleco refrectante non obrigatorio, sí recomendable.\n- Alumeado catadióptico: obligatorio delantero e trasero.\nb) Dentro do recinto escolar respetarán a prioridade peatonal do resto do alumnado, para evitar accidentes.\nc) Aparcarán no porche do edificio de secundaria, (paralelo á rampa de acceso).\nd) Entregarán asinada unha autorización coma a seguinte:\nEu________________________________________ con DNI______________pai/nai/titor/a autorizo ao alumno/a____________________________________________a acudir e marchar en bicicleta ao CPI, durante todo o curso escolar, accedendo ao CPI pola porta de acceso para o alumnado, respetando en todo momento a peatonalidade dentro do recinto escolar e baixo a responsabilidade da familia en cualquier caso.\nA zona de aparcamento será considerada como tal e estará vetada a todo o alumnado durante a xornada escolar incluídos os recreos.\nAnte calqueira infracción das normas anteriores, o profesorado actuará en consecuencia e seguindo o RRI no NOF do CPI.\nAs solicitudes das autorizacións haberá que solicitalas a: Beatriz Villar, Ruth Yebra ou Tucho Méndez.\nPublicado por MARIA ELENA ALCOBA GARCIA ás 19:30 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, A E.F. na E.S.O., actividade ciclista, bicicletas, hábitos saudables\nPROXECTO XOGOS PINTADOS NO PATIO\nEste curso escolar deseñamos uns espacios para pintar xogos no patio do colexio. Contribuíron as profesoras do departamento de Xeografía e Historia co deseño dunha "Liña da Historia" dus 20 cm. por século, dende o 3.500 ac ata a actualidade; uns 5.500 anos representados nunha gran liña no chan.\nA distribución desta liña e do resto dos xogos a fixemos entre as profesoras de EF de primaria e secundaria.\nVai a haber dous tres en raia humanos, un xogo do espello, unha caracola co abecedario, unha mariola triple, un par de campos de chapas, un circuito multiactividade e un "taboleiro do 100". Na parede uns círculos para traballo de puntería.\nO pintado farase en xullo ou setembro, en xuño choveu moito!!!\nEste é o espazo onde van ir a maioría dos xogos:\nPublicado por MARIA ELENA ALCOBA GARCIA ás 14:59 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, 1º e 2º, 3° e 4º, 5º e 6º, A E.F. na E.S.O., actividade lúdica, hábitos saudables, recreos activos\nEstará con nos sempre, que menos que coñecela, valorala, e coidala.\nCOLUMNA VERTEBRAL. Traballo proposto, promovido e seguido por Conchi Liñares e Elena Alcoba.\nPublicamos un dos carteis que elaborou o alumnado de 1º ESO, no que cada un debuxou a súa columna e adicoulle un "pequeno momento narrativo" para acompañalo. Tendes dous carteis expostos nos corredores da primeira planta.\nAmpliamos algún dos "momentos narrativos" adicados á columna:\nPublicado por MARIA ELENA ALCOBA GARCIA ás 18:00 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, A E.F. na E.S.O., hábitos saudables, información xeral, sabías que?, sicomotricidade\nCada ano escolar notamos unha diferecia notable de cantidade de practicantes de actividade física nos recreos e recreos de comedor e un aumento na diversidade de actividades (voleibol, brilé, baloncesto, aros, patinetes, e por suposto, fútbol sala)\nEste ano escolar optimizamos a normativa para a xestión dos espazos e tempos repartíndoos entre o alumnado interesado por recreos e días, asegurando o uso igualitario dos espazos máis solicitados a todos os cursos.\nA xestión do material seguiu igual que o ano escolar anterior.\nMantivemos un equipo de profesores pequeno para facer o seguimento das posibles incidencias que poideran existir respecto aos espacios, tempos e material, así como consencuar cambios na normativa establecida en función das incidencias. O alumnado tiña máis claro a quen se tiña que dirixir. No reparto de espazos e tempos tívose en conta a especial bulnerabilidade do alumnado de 1º ESO fronte aos demáis cursos.\nPISTA POLIDEPORTIVA EXTERIOR, Reparto de espacios e tempos:\nPrimeiros recreos--> 1º ESO\nSegundos recreos -->2º ESO\nComedor dos luns --> 3º e 4º ESO\nComedor dos martes -->1º ESO\nComedor dos mérocres --> 3º e 4º ESO\nComedor dos xoves --> 2º ESO\na) Os espazos poderán compartirse en caso de consenso; a decisión, en calqueira caso a teñen os cursos aos que lle corresponde a xestión do espacio.\nb) Se o espacio esta ocupado por mor dunha actividade (día da familia...), non se recuperará o día.\nc) Se chove, a pista cuberta pasa a ser o "patio de recreo" para todo o alumnado, os partidos quedarán anulados, poderá xogarse ao balón co debido respeto ao alumnado que permanece na pista.\nd) Nesta pista, mentres se xoga, estará prohibido comer (sobretodo chupachús).\ne) Se algún balón de recreo se "embarca" nas vigas ou no tellado, un dos profesores de equipo de recreo, e en último término xefatura de estudos, decidirá sobre a intencionalidade ou non do feito e actuarase tal e como recolle o RRI no NOF do CPI. Ademais os profesores de recreo levarán unha lista de incidencias, tendo moi en conta o carácter reiterado das conductas impropias no relativo á conducta, tempos e espacios.\nf) O alumnado comunicará inmediatamente os feitos que consideren impropios a un membro do equipo de recreos, que tomará as decisións pertinentes en función da naturaleza dos feitos (mediación, o curso que ben, ou parte de incidencias)\nNestes cambios tivemos o asesoramento e apoio na aplicación da xefatura de estudos en todo momento: Ruth Yebra.\nMª José Rivas.- Segundos recreos de todos os días.\nTucho Méndez.- 2 primeiros recreos á semana.\nElena Alcoba.- 3 primeiros recreos á semana.\nRuth yebra.- Apoio, asesoramento e reforzo.\nGrazas a todos o alumnado que participou, e colaborou, especialmente a David de 4º ESO, Damian e Manuel de 1º ESO por su inmensa paciencia.\nPARTIDO de BRILÉ nos recreos.:\nAdemáis das actividades de exterior, nos recreos, o alumnado podía xogar voluntariamente dentro do edificio, pasillo e sala de usos múltiples a actividade de pin pon foi xestionada por Covadonga Alonso e Elena Alcoba. Durante o segundo trimestre todo o alumnado de 1º ESO tivo que xogar ao pin pon 10 recreos (unha semana) de forma obrigatoria, (aínda que sabemos que algún non o fixo....vémonos o curso que ven).\nPublicado por MARIA ELENA ALCOBA GARCIA ás 13:28 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, A E.F. na E.S.O., recreos activos\nOs deportes alternativos son modalidades deportivas que non gozan dunha grande masa de participantes e que adoitan ser descoñecidos para moitos nenos e nenas. Non obstante, poden ser unha forma de motivación para adquirir unha motricidade máis rica e descubrir modalidades deportivas que nos enganchen e nos leven a unha vida diaria máis activa e saudable. Por isto, e porque normalmente adoitan ser realizados en equipos mixtos e non requiren dun nivel de destreza específico ou de preparación previa, imos afrontar esta unidade didáctica con 4 deportes:\nUltimate, rugbi-tag, bigbol e colpbol. Agardamos todos sexan do voso interés e continuedes a practicalos nos recreos ou os tempos de lecer. Pinchando nos enlaces de cada fotografía, podedes ler as normas e regras de cada un.\nPublicado por Maria ás 02:42 Ningún comentario:\nEtiquetas: 5º e 6º, actividade lúdica, hábitos saudables, recreos activos\n10 K CARBALLO\nVolvemos á carga!! Outra cita ao ladiño mesmo da casa. Tedes categorías ata de pitufo/a para que poidades ir cos máis pequenos e pequenas da casa. Agardamos que a temporada de chuvias e friaxe remate por fin e as previsións climatolóxicas son agradables. Outro motivo máis para acudir!!!\nNo seguinte enlace atoparedes o formulario de inscripción e toda a información detallada do percorrido e as distancias segundo categorías. Dádelle ao click!\nPublicado por Maria ás 10:07 Ningún comentario:\nEtiquetas: 17/18, 1º e 2º, 3° e 4º, 5º e 6º, actividade lúdica, carreiras\nConcha Martínez, foi a artífice principal axudada por Elena Alcoba da organización e o seguimento dos torneos de final de curso de voleibol ...\nEste curso escolar deseñamos uns espacios para pintar xogos no patio do colexio. Contribuíron as profesoras do departamento de Xeografía e H...\nSemana cultural. Taller de letras corporales e outros inventos!!!\nOLA! Aquí os presentamos algunhas das fotos tomadas durante o taller de letras corporales ideado e seguido por Anna Canal e Elena Alcob...\n"DÍAS AZÚIS". Surf en Razo.\nNon poido ser, Esperabamos 23 e só trouxeron o necesario 9 alumnos/as!!!!! A empresa só podía manter ese precio cun grupo mínimo de 15, ...\nORIENTACIÓN. Elaboración do material para o CPI. P...\nXORNADAS DEPORTIVAS COMPLEMENTARIAS. 1º e 2º ESO\n1º e 2º (16)\n3° e 4º (25)\n5º e 6º (35)\nA E.F. na E.S.O. (37)\nactividade ciclista (7)\nactividade lúdica (26)\ncampo a través (18)\nhábitos saudables (28)\ninformación xeral (18)\nsabías que? (7)\nxogos cooperativos (4)\nxornada deportiva (11)\nV CARREIRA PEDESTRE DE ZAS\nChega a fin de semana e con ela outra data importante no calendario: A V Carreira Pedestre de Zas. Xa estás tardando en anotarte!!! Para ...\nCARRREIRAS DE ORIENTACIÓN. BOIRO\nO 4 de abril, participamos por primeira vez en deporte de orientación. Na fase interzonal de Boiro. os cursos de 3º e 4º ESO, enfrentáronse...\nBen sabedes que este curso a meteoroloxía non nos acompañou para facer todas as actividades deportivas previstas ao aire libre. Foi ...\nVolvemos á carga!! Outra cita ao ladiño mesmo da casa. Tedes categorías ata de pitufo/a para que poidades ir cos máis pequenos e pequenas...\nDende o CPI ALCALDE XOSÉ PICHEL, informamos as familias de que o alumnado poderá vir en ao CPI ás 8:45 (as nove en xuño e setembro) e irse ...\nCampo a través en Porto do Son\nO pasado mes de xaneiro celebrouse en Porto do Son a carreira de Campo a través comarcal. Un grupo de alumnos do noso centro clasificouse p...


Novo estudo estratéxico: Materiais baseados en materias primas secundarias. - Materioteca\nNo marco do ciclo “Sustentabilidade e circularidade dos materiais”, organizado pola Materioteca de Galicia, realizaranse ao longo de 2022 unha serie de accións ao redor dos materiais sostibles. Acompañando a cada un dos catro workshops, presentaranse catro estudos estratéxicos que presentarán e analizarán unha colección de materiais de orixe internacional, seleccionados e clasificados segundo o momento no que melloran o seu impacto ambiental no ciclo de vida do produto entendido de forma circular.\nO primeiro workshop, realizado o 28 de abril, centrou a súa temática nos “Materiais baseados en materias primas secundarias” e ese mesmo día presentouse o primeiro informe realizado por Materially, que recolle máis de corenta materiais de orixe sostible, derivados de diferentes fontes como son: a mariña, colleita e cría ou a industrial. A maioría destes materiais están comercialmente dispoñibles podendo servir tanto como material para a fabricación do seguinte produto innovador ou como idea e inspiración para o aproveitamento de recursos ata o de agora non aproveitados, que dean lugar a materiais sostibles tanto ambiental como económica e socialmente.\nEstudo estratéxico: Materiais baseados en materias primas secundarias.


Revelando petroglifos na noite de Muros – Capítulo 0\nRevelando petroglifos na noite de Muros\nLuns, 22 Setembro 2008.\nLast updated on 23 / Setembro/ 2008\nHai dous xeitos de ver petroglifos. O primeiro é o típico: un paseo polo monte, se cadra ao serán, para apreciar máis ou menos ben os sucos lañados na pedra hai catro mil anos.\nO segundo aprendímolo nesta semana da man de Manuel, alcumado Muros, precisamente nos montes do seu Muros; Manuel dirixe un proxecto para poñer en valor a Cova da Bruxa, un espectacular acocho de petroglifos por riba da fermosa vila medieval. Coa compaña dalgúns membros do equipo, subimos de noite ata o monte no que se atopa este conxunto de gravados. Eles xa levan algúns días traballando á luz dos focosa ata altas horas da noite, facendo un detallado calco de toda a laxe, tirando fotos que logo publican no web da Cova da Bruxa, se cadra un dos mellores sitios oficiais (por sinxelo e claro) dos xacementos arqueolóxicos galegos. Subimos medio quilómetro por un monte cheo de sombras de xestas, coas luces do porto muradano ás nosas costas. Ao chegarmos ao conxunto de laxes, de súpeto alguén encende unha lanterna. E comeza o espectáculo.\nOs cervos corren polo monte, enganchando entre eles as cornas, perdéndose en misteriosos labirintos punteados, ouveando á lúa. Formas de fábula, coma ese estraño animal composto por unha retícula con patas, vencéllanse a ese cervo urrador; máis alá, unha nota tenra. Un guerreiro -escudo e arma-, amósase mentres un can enrrabecha o rabo.\nE pura curiosidade: alguén move unha pedriña e a laxe onde cae ilumínase polo raio despistado dunha lanterna: de súpeto aparece un mar de ondas concéntricas que parecen xurdir da pedra que caeu nese estanque de granito.\nImos pola noite e prendemos lanternas porque os gravados prehistóricos collen unha nova dimensión e hai unha razón moi práctica e técnica para isto. As sombras que fai a luz aproxímannos a percibir o conxunto como o concebiu orixinalmente o artista, sacándolle o alento aos sucos máis gastados e erosionados que coa iluminación diurna xa son difíciles de percibir. Os petroglifos, deste xeito, cobran unha nova vida, intensísima. Muros ensínanos a retratalos. O procedemento é ben simpático, como se obtiveramos negativos das pedras. Sostida nun trípode, a cámara fica co obturador aberto durante quince ou trinta segundos, depende da figura. Un de nós, cunha lanterniña de luz azul -son as mellores para isto, asegura-, proxecta luz rasante e lateral sobre os gravados; os sucos quedan cheos de sombras, e mentres o obturador da cámara segue aberto, movémonos ao redor das figuras, enchendo de luz todos os ángulos, revelando os ocos escuros, como pintando a noite de luz.\nCruzamos a aldea de Serres, de grandes casas labregas e hórreos enormes con pés megalíticos,e seguimos ata a Laxe das Rodas.\nO artista que gravou estas pedras hai miles de anos foi dos máis delicados do megalitismo galego. Hai quen intepreta nestes sucos e nestas cazoletas un calendario lunar. Non sei. Pero cando vaian, busquen, ao pé do suposto calendario, un xenete cabalgando. Do antigo mito que, se cadra, inspirou esa figura, xa non queda nada. Só a noite, e o seu engado, para velo continuar cabalgando.\nUn sendeiro comunicará a Cova da Bruxa coa Laxe das Rodas, se cadra para o ano que vén. Cando o rematen, percorrerémolo pola noite para revelar, outra volta, a maxia antiga dos petroglifos de Muros.\nUn enigma no alto de Monte Louro\nQue marabilla! Petroglifos, petroglifos, petroglifos…\nImpactanme moito mais, esta forma de velos, e imaxinome que tivo que ser a leche observalos nesas condicions..”.Ole ” po los de Muros, xa se sabe , non ai coma ir a o ” extranxeiro”\nEstupendas fotos dunha das estacións máis polémicas de Galicia (o reticulado, o cérvido…)\nEfectivamente, descubrir os petroglifos dese xeito é outro mundo.\nAgora estamos aprendendo a técnica un pouco máis para retratar outros. O tema é conseguir alumealos de mellor xeito, movéndose máis por puntos. Aquí publicaremos os rsultados. Eu véxolle moitas posibilidades visuais.\n26 / Setembro/ 2008\nQué pasada, son unha chulada, a verdade é que impresionan moitísimo. E efectivamente a complexidade e detalle das figuras son chamativos.


Revolta Irmandinha: A saúde que aí ven, novas doenzas e a mercadotecnia do medo; reseña do novo libro de Miguel Jara\nA saúde que aí ven, novas doenzas e a mercadotecnia do medo; reseña do novo libro de Miguel Jara\nMiguel Hara. Recensión tirada de aquí. A paranoia da gripe A e o inxente volume de negocio feito coas vaciñas vendidas aos estados naquela altura e propiedade de multinacionais farmaceúticas, xunto por exemplo a prova de mosquitos xeneticamente modificados para empregar na guerra biolóxica polos EUA en África, dá ideia de até onde é actual, necesario é dramático este libro. Como diria o Grande Irmao I waching you, I watching you, I waching you...\nTítulo: La salud que viene: Nuevas enfermedades y el marketing del miedo\n472 páxinas. 24.00€\nEditora: Península, 2009.\nO noso estilo de vida está a xerar novas doenzas relacionadas coa polución ambiental. Ademais, desenvólvense outras patoloxías para aumentar os beneficios pola venda de vacinas e fármacos, entre outros produtos. É o negocio de crear temor para vender o seu tratamento. Baixo estas premisas comecei as investigacións que conforman este novo libro, A saúde que vén: Novas enfermidades e a mercadotecnia do medo (Península, 2009), que agora lles apresento e que estará dispoñíbel nas librarías a partir do xoves 22 de outubro.\nHai algúns anos, mentres rodabamos a documental "Carga tóxica", sobre as sustancias químicas tóxicas que interferen coa nosa saúde, descubrín que, nos últimos anos, miles de persoas están a perder a saúde por patoloxías que antes non existían ou que permanecían latentes, como a Sensibilidade Química Múltiple, a Síndrome de Fatiga Crónica ou a fibromialxia, entre outras moitas. Con posterioridade descubrín a electrosensibilidade ou Hipersensibilidade aos Campos Electromagnéticos creados por antenas e teléfonos móbiles, WiFi, liñas de alta tensión, transformadores eléctricos, etc. Tamén tiven coñecemento da Síndrome do Edificio Enfermo e a lipoatrofia semicircular que xa se manifesta en numerosos traballadores dos modernos edificios de oficinas ou a contaminación crónica por mercurio, entre outras.\nDe maneira paradoxal e en paralelo a este fenómeno asistimos á invención ou tráfico de enfermidades. Estaba a escribir sobre isto e sobre a grande campaña de lobby e expansión do medo entre a poboación como maneira de facer mercadotecnia no caso da vacina contra o virus do papiloma humano (VPH) cando comezou a enxergarse no horizonte o tsunami da gripe porcina ou gripe A. Sen dúbida este libro trata temas de plena actualidade pois tras a súa lectura comprenderanse os mecanismos de promoción de enfermidades, epidemias e pandemias que non o son, de vacinas e vacinacións innecesarias e perigosas, de fomento do medo na sociedade e as súas consecuencias, da utilización de tecnoloxías perigosas ou comprometedoras da saúde e da ocultación dos «efectos secundarios» destas prácticas. O libro que escribín ofrece moitas explicacións sobre o que estamos a vivir co fenómeno da gripe A, entre outros.\nA primeira parte da obra versa sobre as enfermidades que a contaminación ambiental está a expandir. Afeitos a vivir en contornas sintéticas, a poboación mostra, cada vez con máis frecuencia, diferentes hipersensibilidades aos impactos tóxicos. As persoas que desenvolven estas sensibilidades son a punta do iceberg: o que o futuro pode depararnos a todos. Armado con testemuños sorprendentes das persoas que padecen as enfermidades emerxentes e unha ampla e contrastada documentación, rastrexo estas novas doenzas relacionadas co noso estilo de vida.\nNa segunda parte documéntanse enfermidades creadas pola industria farmacéutica e cal é o procedemento que se segue para iso. Profúndase nas vacinacións masivas, perigosas e innecesarias a raíz do caso da vacina VPH ou das que conteñen mercurio como conservante; explícase como aos poucos vai introducíndose no mercado tecnoloxía "espía" como a Identificación por Radiofrecuencias (RFID) ou se promove ás costas dos cidadáns a xeoingeniería, unha nova «ciencia» para modificar o clima e «combater» o cambio climático. Todos estas prácticas teñen en común a expansión do temor entre a poboación pero tamén o control social.\nEtiquetas: LIBROS, Miguel Jara, sanidade