Tarifa plana móbil, todo vantaxes? | Consumer\nTarifa plana móbil, todo vantaxes?\nA pesar do seu nome, a tarifa plana móbil ten limitacións e non está recomendada para todos os perfís de consumo\nImaxe: Tech Cocktail\nO cambio de hábitos dos usuarios e as modificacións lexislativas han provocado que nos últimos meses o sector das telecomunicacións móbiles haxa sufrido unha profunda transformación en canto a tarifas e servizos. As chamadas de voz son cada vez máis infrecuentes e, pola contra, crece o consumo de datos móbiles, o que permite poder facer chamadas desde Internet de modo gratuíto. Para iso, hai que posuír unha tarifa de acceso á rede de datos, que se contrata co operador de dúas maneiras: ou ben se paga por dato consumido ou se adopta unha tarifa plana cun tope de consumo de megabytes mensual, que cando se supera, redúcese a velocidade de acceso ou se pasa a pagar polo seguinte consumo. Este artigo pretende distinguir a que perfís interesa cada modalidade contractual de tarifa de datos.\nContratos vantaxosos contra a fuga de clientes\nSegundo un estudo da consultora Accenture, o 61% dos usuarios que accede a Internet desde un dispositivo móbil faino desde un smartphone. Esta porcentaxe ten, ademais, un crecemento exponencial, o que leva a unha necesidade de investimento constante por parte dos operadores para mellorar as súas infraestruturas e transformar os seus modelos de explotación.\nA tarifa plana móbil non está recomendada para todos os usuarios, senón só para quen realizan un emprego máis intensivo das redes móbiles\nDoutra banda, a nivel lexislativo, desde o pasado mes de xuño en España é posible facer a portabilidade entre operadores nun día. Tamén se deu un cambio na política de móbiles subvencionados: algunhas das principais empresas do sector deixaron de ofrecelos.\nTodas estas circunstancias motivaron que os usuarios de telecomunicacións cambien de operador de forma máis frecuente, sobre todo e de forma masiva, desde os chamados de referencia (Movistar, Vodafone e Orange) aos operadores móbiles virtuais.\nAdemais, a crise económica en España tamén inflúe na perda de beneficios entre os operadores pola contención do gasto dos usuarios. Por este motivo, moitos deles impulsaron tarifas de prezos máis vantaxosas e baratas. Nalgúns casos coa inclusión de máis minutos de chamadas, mensaxes curtas e un plan de datos móbiles.\nNeste sentido, unha das últimas decisións dos operadores de telefonía móbil foron as tarifas planas para falar e navegar por Internet por un prezo fixo a final de mes. Desta forma, os usuarios poden estar tranquilos co custo que pagarán na factura mensual, sen esperar grandes sorpresas segundo o volume de chamadas.\nTarifas non tan planas\nA pesar do seu nome, estas tarifas non son en realidade planas, senón onduladas; é dicir, teñen limitacións tanto en minutos como en datos. De feito, debido ás infraestruturas destas tecnoloxías, a banda ancha móbil sempre terá restricións no seu uso. Este tipo de tarifas non está recomendado para todos os usuarios, senón para quen realizan un emprego máis intensivo das redes móbiles tanto en datos como en voz.\nÉ dicir, son apropiadas para persoas cuxa factura -tanto de datos como de chamadas- supere o rango dos 35 aos 40 euros mensuais. Fóra destes casos, o usuario que faga un emprego ocasional do móbil verase máis favorecido polo pago por minutos e megabyte consumido, se con iso gaña liberdade respecto do seu operador, que sempre tratará de atarlle con condicións de uso restritivas no acceso á tarifa plana.\nAlgunhas compañías inclúen un contrato de permanencia de entre 12 e 24 meses para acceder ás súas “tarifas planas”\nÉ importante coñecer cal é o tipo de perfil de consumo do usuario: se realiza chamadas a un só operador, envía moitos SMS cada mes ou fai un uso intensivo da banda ancha móbil. Algúns dos portais web dos operadores de telecomunicacións ofrecen un estudo de hábitos aos seus usuarios. Tamén existen páxinas como DoctorSIM que realizan este servizo de forma independente ao operador. Nalgúns casos, non é necesario contratar unha nova tarifa, senón optimizar o gasto en chamadas.\nDoutra banda, no caso das chamadas, a pesar de que este tipo de tarifas ofrecen bolsas de minutos, entre os 500 e os 4.000 minutos ao mes, non sempre son vantaxosas para os usuarios. E é que, hoxe en día, o consumo de chamadas de voz caeu por un uso máis intensivo de aplicacións de mensaxería instantánea e aplicacións de voz sobre IP, a pesar das restricións que sobre esta tecnoloxía aplican algúns operadores móbiles. Isto tradúcese en que se acaba por pagar un prezo sobre chamada alto cando outras ofertas xa contemplan as chamadas ilimitadas e mesmo gratuítas.\nInformarse, a mellor opción\nÁ hora de decidirse a contratar este tipo de tarifas, é recomendable acceder a toda a información e condicións de uso. Hai algunhas compañías que inclúen un contrato de permanencia de entre 12 e 24 meses.\nÉ importante coñecer se na tarifa final inclúese ou non o IVE\nNeste sentido, empresas como Vodafone contan con dous plans de prezos por cada unha das súas “tarifas planas”: un con e outro sen permanencia. Esta última opción implica un aumento no prezo final da tarifa por non aceptar a permanencia, o que podería ser de dubidosa legalidade, xa que supón un impedimento á libre competencia e ao dereito do usuario a acceder ao mellor prezo posible.\nTamén é importante coñecer se na tarifa final inclúese ou non o IVE, xa que, por diversas políticas comerciais, nalgúns casos este dato só aparece na letra pequena das promocións.\nDoutra banda, no caso de que se ofrezan móbiles subvencionados a cambio dunha tarifa plana con permanencia, hai que ter en conta que non en todos os casos este tipo de ofertas son vantaxosas. Tamén hai que ter presente que cada vez son máis os operadores que permiten comprar móbiles libres a prazos.\nfactura telefónica móviles-gl tarifas tarifas móbil teléfonos


Segunda edición da bolsa AlhóndigaBilbao | Literatura actual\nSegunda edición da bolsa AlhóndigaBilbao\nNoticias de cómic | | cómics, Concursos e premios, eventos\nBen, a segunda oportunidade de gañalo xa está en marcha beca tan suculento, da man de Concello de Bilbao e dende o centro do Alhondiga. Lembra que o gañador da primeira edición, o catalán Clara Tanit xa publicou o seu primeiro traballo con Astiberri.\nAlhóndigaBilbao presenta a súa segunda bolsa de cómic no marco do Festival Internacional de Cómic de Angulema (Francia)\n* A persoa que reciba unha bolsa gozará dunha estadía dun ano en "La Maison des Auteurs" (A casa dos autores) en Angoulême, o centro de banda deseñada máis prestixioso de Europa, para traballar nun proxecto de banda deseñada gráfica.\n* O xurado que decidirá esta bolsa estará composto por prestixiosas figuras do mundo do cómic e presidido polo recoñecido debuxante Paco Roca, gañador do Premio Nacional de Cómic.\n* Actualmente, Clara-Tanit Arqué, gañadora da bolsa do ano pasado, goza da bolsa en Angulema e estará presente na rolda de prensa que ofrecerá alí a directora xeral de AlhóndigaBilbao, Marian Egaña.\nBilbao, 29 de xaneiro de 2009. AlhóndigaBilbao volve dar a oportunidade de gozar da bolsa de cómic. Trátase dunha subvención a través da que AlhóndigaBilbao quere promover a creación e fomentar a aparición de novos talentos no campo da banda deseñada. Para iso creou a bolsa de cómic que se outorgará este ano por segundo ano consecutivo, coa que quere financiar a realización dun proxecto seleccionado polos seus valores artísticos e o seu carácter innovador.\nAlhóndigaBilbao presentará esta bolsa mañá venres na Cidade Internacional do Cómic, en Angulema (Francia), que celebra estes días o seu Festival Internacional de historia gráfica. Un Festival que o ano pasado reuniu a case 250.000 persoas durante a súa celebración.\nEsta entidade, a Cidade Internacional do Cómic e concretamente a súa 'La Maison des Auteurs', colabora con AlhóndigaBilbao na concesión desta bolsa.\nA Casa dos Autores de Angoulême é un centro de recoñecido prestixio internacional, situado en Francia, dedicado á banda deseñada e outras artes audiovisuais (películas de animación, videoxogos, etc.) e que acolle autores aos que ofrece as condicións de traballo favorables. para a creación, co obxectivo de levar a cabo o seu proxecto nel.\nDende a súa apertura en 2002, La Maison des Auteurs de Angoulema acolleu a máis de setenta autores, tanto novos como profesionais, de Francia e doutros países, para desenvolver proxectos relacionados coa banda deseñada ou a narración gráfica. Todos estes autores beneficiáronse dun marco de equipamento gratuíto, dun obradoiro individual ou colectivo, equipado co material necesario para a creación de imaxes (estación de ordenador, taboleiro, escáner, ... etc.).\nTamén se pon a disposición dos beneficiarios da bolsa espazos comúns, como unha sala de informática e reprografía, sala de documentación, sala de exposicións e conferencias, entre outros recursos.\nDotación da bolsa\nA bolsa AlhóndigaBilbao-Cómic está dotada con:\n* Aloxamento nun apartamento durante un máximo de doce meses (electricidade, gas e auga por conta do compañeiro).\n* Acceso ao equipamento e a todos os servizos de La Maison des Auteurs.\n* Mil euros mensuais ata un máximo dun ano.\n* AlhóndigaBilbao, por si só ou en colaboración cunha editorial especializada, estudará a posibilidade de publicar o proxecto no ano seguinte ao remate da bolsa. A publicación, de producirse, será en éuscaro e castelán.\nPara solicitar a bolsa AlhóndigaBilbao-Cómic, os candidatos deben cumprir os seguintes requisitos:\n* Ter máis de 18 anos, residir en España e non estudar en ningún centro oficial\n* Presentar un proxecto de creación de cómics (en éuscaro ou castelán) que permita unha correcta visualización da obra en formato papel ou dixital.\nO prazo para presentar proxectos remata o 14 de abril de 2009 e a decisión do xurado darase a coñecer en xuño de 2009. A bolseira comezará a súa estadía a partir de xaneiro de 2010.\nO xurado que levará a cabo a selección estará composto por debuxantes, guionistas e críticos especializados de recoñecido prestixio neste campo e estará presidido por Paco Roca, recentemente galardoado co Premio Nacional de Cómic e formará parte del: Álvaro Pons, Juan Manuel Díaz de Guereñu, Paco Camarasa, José Ibarrola e, Antonio Altarriba.\nEsta iniciativa de AlhóndigaBilbao forma parte dun amplo acordo de colaboración asinado coa "Cité internationale de la Bande dessinée et de l´image" para promover ambas iniciativas relacionadas coa banda deseñada e outras tendencias audiovisuais que están en auxe.\n'La Maison des Auteurs ”de Angoulema\nDesde a creación en 1974 do primeiro Festival Internacional de Cómic, Angoulema consolidouse como a capital da novena arte.\nNo transcurso deste evento, varias estruturas (o Centro Nacional de Banda Deseñada, a Escola de Comercios de Cine de Animación) favoreceron a aparición dunha dinámica permanente para a cidade e a súa rexión.\nCo fin de proporcionar apoio concreto aos creadores de imaxes que viven en Angoulema ou que desexen instalarse en Angoulema, creouse "La Maison des Auteurs", cuxas portas abriron en xullo de 2002.\n'La Maison des Auteurs' ten como obxectivo:\n* Proporcionar condicións de traballo propicias para a creación, dando a benvida aos autores para realizar nel un proxecto profesional,\n* Presentar un escaparate de creación nos campos do cómic, a animación e o multimedia, a través de exposicións e eventos,\n* Propoñer un centro de recursos técnicos e documentais,\n* Constitúe un lugar para reunións e intercambios,\n* Contribuír a protexer o estatuto do autor e defender a propiedade intelectual no campo da creación artística.\nDende a súa apertura, a Casa dos Autores acolleu a diferentes creadores e novos talentos ou mesmo a autores confirmados, de Francia e doutros lugares como Jimmy Beaulieu, orixinario de Quebec, os estadounidenses Richard McGuire e Jimmy Johnson ou o ruso Nikolaï Maslov.\nCamiño completo ao artigo: Literatura actual » Xéneros » cómics » Segunda edición da bolsa AlhóndigaBilbao\nGonzalo Lara C dixo\nConsidero que o cómic é a arte contemporánea máis importante da historia, que creou unha cultura impresionante e dinámica no mercado que atrae cada vez a máis centos de seguidores posto que crea distracción e entretemento útil nesta caótica situación de intolerancia na que vivimos actualmente.\nEnvío isto xa que son un artista creativo desta arte e encantaríame publicar unha obra persoal.\nResposta a Gonzalo Lara C\nSilvina Ocampo e unha das súas historias\nRaffaella Salierno: "Todos os escritores que publicaron e que son recoñecidos na cultura e na lingua catalás poden ser membros do PEN Català"


Novas - Páxina 28 de 45 - Concello de Muras\nSubvención do concello ao consumo eléctrico\nEstá aberto dende hoxe o prazo para solicitar a axuda á luz que achega o Concello de Muras correspondente a 2017. O PRAZO para pedila é dun mes de duración, ao longo deste febreiro. Quen estea interesad@ e sexa veciñ@ empadroad@ no concello só ten que presentar as facturas correspondentes a todo o ano pasado nas […]\nUn feixe de axudas\nFixemos unha recompilación das máis recentes que podedes solicitar. Como veredes son moi diversas: ✔Axudas para implantación de sistemas de enerxía renovables: Para empresas e autónomos. Subvencionase entre o 50 e o 80% dependendo de cada caso. PRAZO SOLICITUDE: 28 de febreiro de 2018. RENOVABLES PARA EMPRESAS Para industrias, servizos e empresas agrícolas dos ector […]\nAxudas para actividades non agrícolas no rural\nEstán cofinanciadas polo FEDER e o importe máximo non pode superar o 50 % do total dos gastos subvencionables, ata o límite de 100.000 €. 📣 O PRAZO para pedilas remata o 8 DE FEBREIRO, neste PDF podedes ler polo miúdo qué pode ser subvencionado 👉 AXUDAS AGADER PROXECTOS NON AGRARIOS NO RURAL. Se premedes […]\nActividades no Centro de Interpretación “Terras do Miño”\nAquí tedes 👇 unha interesante programación das actividades que se levan a cabo no Centro de Interpretación Terras do Miño: un conxunto de casa e muíño do século XIX ao pé de Lugo, na parroquia de San Fiz de Muxa. Son todas gratuítas e con aforo limitado polo que cómpre que tomedes nota delas para reservar […]


Jorge Suárez, segundo pola esquerda, nunha charla xunto con Xulio Ferreiro e Martiño Noriega en 2015.\nNado en Vigo, é o quinto de oito irmáns. A súa familia marchou de Ferrol pola crise do naval en 1973 cando seu pai que traballara en Astano marchara a buscar traballo en Vulcano. Está casado cunha ferrolana e ten dous rapaces. Volveu a Ferrol en 2009, licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela.\nFoi coordinador da área de Traballo, Economía e Social de Esquerda Unida en Ferrol, funcionario xudicial en varias cidades de España ata que foi destinado ao Ministerio de Justicia adscrito á Fiscalía de Menores da Coruña e delegado sindical de CCOO.\nRecibe múltiples críticas polo seu xeito descuidado e informal no seu vestir, tanto de xeito privado como en actos oficiais.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jorge_Suárez&oldid=5079753"\nA última edición desta páxina foi o 1 de marzo de 2019 ás 21:06.


Resolución do DOG nº 44 do 2020/3/5 - Xunta de Galicia\nDOG Núm. 44 Xoves, 5 de marzo de 2020 Páx. 14876\nEXTRACTO da Resolución do 24 de febreiro de 2020, da Secretaría Xeral da Emigración, pola que se aproban as bases reguladoras e se procede á convocatoria de cento cincuenta (150) bolsas de excelencia para a mocidade do exterior (BEME), co fin de cursar estudos de máster que se inicien no curso 2020/21 nunha universidade galega (código de procedemento PR911A).\nBDNS (Identif.): 498188.\nPoderán solicitar estas axudas os/as cidadáns/ás galegos/as residentes no estranxeiro cunha titulación universitaria de grao, licenciado/a, arquitecto/a, enxeñeiro/a, diplomado/a, arquitecto/a técnico/a ou enxeñeiro/a técnico/a.\nEsta resolución ten por obxecto establecer as bases que regularán o procedemento de concesión, en réxime de concorrencia competitiva, de cento cincuenta (150) bolsas de excelencia para a mocidade do exterior, co fin de cursar determinados estudos de máster que se inicien no curso 2020/21 nunha universidade galega, condicionada aos límites de financiamento.\nResolución do 24 de febreiro de 2020, da Secretaría Xeral da Emigración, pola que se aproban as bases reguladoras e se procede á convocatoria de cento cincuenta (150) bolsas de excelencia para a mocidade do exterior (BEME), co fin de cursar estudos de máster que se inicien no curso 2020/21 nunha universidade galega (código de procedemento PR911A).\nEsta convocatoria terá carácter plurianual e para a concesión destas subvencións destinarase un total de 1.290.000 € con cargo á aplicación orzamentaria 04.30.312C.480.3 –excelencia para a mocidade do exterior– dos orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para os anos 2020 e 2021, polo importe de 750.000 € para a anualidade 2020 e 540.000 € para a anualidade 2021. A concesión destas subvencións quedará condicionada aos ditos límites orzamentarios.\nO prazo de presentación de solicitudes comezará a partir do día seguinte ao da publicación desta resolución no Diario Oficial de Galicia e finalizará o día 30 de abril de 2020, ás 23.59 horas (hora peninsular española).\nSantiago de Compostela, 24 de febreiro de 2020


Novo informe da ONU na semana previa ao inicio da decisiva COP26.\nA suba por riba de 2ºC neste século terá resultados catastróficos (Foto: ONU)\nF. A. 21:13 do 26 de outubro de 2021\nAs políticas actualmente en vigor para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro á atmosfera colocan o Planeta no camiño de aumentar en 2,7ºC a temperatura media antes de finalizar este século. O limiar máximo estabelecido no Acordo de París (2016) é de 2ºC: alén desta cifra, os estudos científicos debuxan un panorama desolador.\nA cifra está recollida no Informe sobre a Fenda de Emisións 2021, elaborado polo Programa da ONU para o Ambiente (UNEP) e presentado onte, na semana previa ao inicio da Conferencia sobre Cambio Climático (COP26).\nAgárdase que os Gobernos do mundo, especialmente os dos países máis desenvolvidos ─os membros do G20 representan 80% das emisións globais─, adquiran un compromiso firme e inequívoco. O tempo esgótase, insisten os científicos.\nO informe de agosto do Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático (IPCC) situaba nas próximas dúas décadas o momento en que se superará o límite de 1,5ºC, fixado para as revisións quinquenais hai seis anos en París (a reunión foi en 2015). E o mes pasado varias axencias da ONU cifraban en 40% a posibilidade de que se produza xa no próximo lustro.\nO desta terza feira, que pon en números a diferenza entre as emisións estimadas para 2030 e as comprometidas no documento de 2016, sostén que aínda aplicando as promesas de cero emisións netas, a temperatura aumentará en 2,2ºC. "Porén, moitos países postergan a posta en marcha dos seus plans até despois de 2030", afirma. Por exemplo, o G20 como grupo non está no camiño de cumprir cos obxectivos nesta década.\nAdvertencia sobre os mercados de carbono\nA UNEP apunta que "a redución das emisións de metano dos sectores de combustíbeis fósiles, de residuos e da agricultura podería axudar a fechar a fenda de emisións e reducir o quecemento a curto prazo".\nTamén lanza unha advertencia sobre os mercados de carbono ─unha especie de mercado internacional de compra e venda de dereitos de emisión entre países─. Asegura que "poden ofrecer unha redución real das emisións, mais só cando as normas estean claramente definidas, deseñadas para garantir que as transaccións reflictan as reducións reais das emisións e estean apoiadas por acordos para rastrexar o progreso e proporcionar transparencia".\nEn resumo, o informe calcula que para limitar a 2ºC o aumento da temperatura cómpre unha redución de 30% das emisións, e de 55% para que non suba de 1,5ºC.\ncambio climático onu quecemento global CO2 cop26


Centro infantil (maternais). Servizos\ntanto por parte da autoridade administrativa coma por disposicións internas, é preceptivo que os nenos conten cun titor educativo de referencia, encargado de suplir as contribucións referenciais das figuras paternas e de manter ó menor na liña educativa que marcan o seu Plan de cas e o P.E.I. particulares.\nConsidérase o labor do titor básico e fundamental na atención directa e o seguimento do menor, así como en relación á complementariedade educativa cos seus pais. Aínda que a súa función é integral por definición, destacamos os seguintes aspectos:\nInculcar pautas educativas e a formación de hábitos fundamentais para a vida en convivencia: aseo, hábitos instrumentais, interacción social.\nAtención ó desenvolvemento e á saúde do menor, a súa maduración cognitiva, emocional e social, o seu autocontrol e independencia.\nA animación, organización e supervisión do ocio e do tempo libre.\nRepresentar a figura paterna do neno ante os distintos axentes educativos: colexio, servizos de apoio, médico, etc.\nA suplencia e relación complementaria cos seus pais.\nA información á autoridade administrativa da evolución do menor.\nno centro existe un servizo de apoio e orientación, responsabilidade do psicólogo infantil, o labor do cal incide de maneira preferente nos seguintes campos:\nValoración integral dos menores desde o seu ingreso no centro. Información ós equipos educativos.\nOrganización e seguimento diario do servizo de atención temperá para nenos de menos de tres anos.\nValoración aptitudinal dos nenos escolarizados para facilitar adaptacións curriculares\nIntervencións terapéuticas sobre a problemática de adaptación ó internado.\nIntervencións de apoio sobre problemáticas de rendemento escolar.\nColaboración aberta desde a perspectiva diagnóstica á confección do P.E.I. Orientacións do plan do caso, especialmente se se trata de acollemento ou adopción.\nIntervencións de axuda á familia ou cambio de patróns familiares disfuncionais\nColaboración técnica na planificación e xestión do centro.\nexiste no centro unha asistente social que se encarga de todo o que atinxe á relación do centro coas familias dos menores.\neste servizo está levado por un pediatra puericultor e dúas enfermeiras. O seu labor de apoio céntrase en:\nDiagnóstico e historia clínica dos menores desde o seu ingreso.\nAtención á casuística das enfermidades diarias.\nA supervisión sistematizada do desenvolvemento dos nenos.\nA organización das pautas básicas de puericultura : alimentación , medidas hixiénicas, salubridade e benestar infantil.\nColaboración técnica na planificación e xestión do centro\nexiste un comedor xeral no que se realiza o xantar. O almorzo, merenda e cea nas propias unidades de convivencia.\nse ben a atención inmediata do equipo de roupa é responsabilidade do titor educativo, existe un roupeiro xeral de apoio ás catro unidades de convivencia, a función da cal é servir de base loxística e especializada en labores moi concretos.\nas relacións do centro co seu contorno son asumidas por un servizo de transporte interno. Así volven programar unha serie de viaxes diarias, entre as que están as destinados á traída e regreso dos nenos en réxime de atención de día ás súas casas.\neste centro conta cun servizo relixioso católico para cumprir o culto dominical e para organizar a formación relixiosa dos nenos que queiran facer a primeira comuñón ou a confirmación.


Relativo á venda de nenos, á prostitución infantil e á utilización de nenos na pornografía - POIG\nAsemblea Xeral – Resolución A/RES/54/263 do 25 de maio de 2000 Entrada en vigor: 18 de xaneiro de 2002\nConsiderando que para asegurar o mellor logro dos propósitos da Convención sobre os Dereitos do Neno e da aplicación das súas disposicións e especialmente dos artigos 1, 11, 21, 32, 33, 34, 35 e 36, sería conveniente ampliar as medidas que deben adoptar os Estados Partes co fin de garantir a protección dos menores contra a venda de nenos, a prostitución infantil e a utilización de nenos na pornografía,\nConsiderando tamén que na Convención sobre os Dereitos do Neno se recoñece o dereito do neno á protección contra a explotación económica e a realización de traballos que poidan ser perigosos, entorpecer a súa educación ou afectar a súa saúde ou desenvolvemento físico, mental, espiritual, moral ou social,\nGravemente preocupados polo importante e o crecente tráfico internacional de menores para os fins da venda de nenos, a súa prostitución e a súa utilización na pornografía,\nManifestando a súa profunda preocupación pola práctica difundida e continuada do turismo sexual, á que os nenos son especialmente vulnerables xa que fomenta directamente a venda de nenos, a súa utilización na pornografía e a súa prostitución,\nRecoñecendo que algúns grupos especialmente vulnerables, en particular as nenas, están expostos a un perigo maior de explotación sexual, e que a representación de nenas entre as persoas explotadas sexualmente é desproporcionadamente alta,\nPreocupados pola dispoñibilidade cada vez maior de pornografía infantil na Internet e outros medios tecnolóxicos modernos e recordando a Conferencia Internacional de Loita contra a Pornografía Infantil na Internet (Viena, 1999) e, en particular, as súas conclusións, nas que se pide a penalización en todo o mundo da produción, distribución, exportación, transmisión, importación, posesión internacional e propaganda deste tipo de pornografía e subliñando a importancia dunha colaboración e asociación máis estreitas entre os gobernos e o sector da Internet,\nEstimando que será mais doado erradicar a venda de nenos, a prostitución infantil e a utilización de nenos na pornografía se se adopta un enfoque global que permita facer fronte a todos os factores que inciden no caso, en particular, o subdesenvolvemento, a pobreza, as disparidades económicas, as estruturas socioeconómicas non equitativas, a disfunción das familias, a falta de educación, a migración do campo á cidade, a discriminación por motivos de sexo, o comportamento sexual irresponsable dos adultos, as prácticas tradicionais nocivas, os conflitos armados e o tráfico de nenos,\nEstimando que se deben facer esforzos por sensibilizar o público co fin de reducir o mercado de consumidores que leva á venda de nenos, á prostitución infantil e á utilización de nenos na pornografía, e estimando tamén que é importante fortalecer a asociación mundial de todos os axentes, así como mellorar a represión a nivel nacional,\nTomando nota das disposicións dos instrumentos xurídicos internacionais relativos á protección dos nenos, en particular o Convenio de A Haia sobre a Protección dos Nenos e a Cooperación en materia de Adopción Internacional, a Convención de A Haia sobre os Aspectos Civís do Secuestro Internacional de Nenos, a Convención de A Haia sobre a Xurisdición, o Dereito Aplicable, o Recoñecemento, a Execución e a Cooperación en materia de Responsabilidade Parental e Medidas para a Protección dos Nenos, así como o Convenio Núm. 182 da Organización Internacional do Traballo sobre a prohibición das peores formas de traballo infantil e a acción inmediata para a súa eliminación,\nAlentados polo grande apoio de que goza a Convención dos Dereitos do Neno, o que demostra a adhesión xeneralizada á promoción e protección dos dereitos do neno,\nRecoñecendo a importancia de aplicar as disposicións do Programa de Acción para a Prevención da Venda de Nenos, a Prostitución Infantil e a Utilización de Nenos na Pornografía, así como a Declaración e o Programa de Acción aprobado polo Congreso Mundial contra a Explotación Sexual Comercial dos Nenos, celebrada en Estocolmo do 27 ao 31 de agosto de 1996, e as demais decisións e recomendacións pertinentes dos órganos internacionais competentes,\nTendo debidamente en conta a importancia das tradicións e os valores culturais de cada pobo para os fins da protección e desenvolvemento do neno,\nAcordaron o seguinte:\nOs Estados Partes prohibirán a venda de nenos, a prostitución infantil e a pornografía infantil, en conformidade co disposto no presente Protocolo.\nPara os efectos do presente Protocolo:\nPor venda de nenos enténdese todo acto ou transacción en virtude dos cales un neno é transferido por unha persoa ou grupo de persoas a outra a cambio de remuneración ou calquera outra retribución;\nPor prostitución infantil enténdese a utilización dun neno en actividades sexuais a cambio de remuneración ou calquera outra retribución;\nPor pornografía infantil enténdese toda representación por calquera medio dun neno dedicado a actividades sexuais explícitas, reais ou simuladas, ou toda representación das partes xenitais dun neno con fins primordialmente sexuais.\nTodo Estado Parte adoptará medidas para que, como mínimo, os actos e actividades que a continuación se enumeran queden integramente comprendidos na súa lexislación penal, tanto se se cometeron dentro como fóra das súas fronteiras ou se se perpetraron tanto individual como colectivamente:\nEn relación coa venda de nenos, no sentido no que se define no artigo 2:\nOfrecer, entregar ou aceptar, por calquera medio un neno con fins de:\nExplotación sexual do neno;\nTransferencia con fins de lucro de órganos do neno;\nTraballo forzoso do neno;\nInducir indebidamente, en calidade de intermediario, a alguén a que preste o seu consentimento para a adopción dun neno violando os instrumentos xurídicos internacionais aplicables en materia de adopción;\nA oferta, posesión, adquisición ou entrega dun neno con fins de prostitución no sentido no que se define no artigo 2;\nA produción, distribución, divulgación, importación, exportación, oferta, venda ou posesión, cos fins antes sinalados, de pornografía infantil, no sentido no que se define no artigo 2.\nCon subxección aos preceptos da lexislación dos Estados Partes, estas disposicións aplicaranse tamén nos casos de tentativa de cometer calquera destes actos e de complicidade ou participación en calquera destes actos.\nTodo Estado Parte castigará estes delitos con penas axeitadas á súa gravidade.\nCon subxección aos preceptos da súa lexislación, os Estados Partes adoptarán, cando proceda, as disposicións que permitan facer efectiva a responsabilidade de persoas xurídicas polos delitos enunciados no parágrafo 1 do presente artigo. Con subxección aos principios xurídicos aplicables no Estado Parte, a responsabilidade das persoas xurídicas poderá ser penal, civil ou administrativa.\nOs Estados Partes adoptarán todas as disposicións legais e administrativas pertinentes para que todas as persoas que interveñan na adopción dun neno actúen en conformidade cos instrumentos xurídicos internacionais aplicables.\nTodo Estado Parte adoptará as disposicións necesarias para facer efectiva a súa xurisdición con respecto aos delitos a que se refire o parágrafo 1 do artigo 3, cando eses delitos se cometan no seu territorio ou a bordo dun buque ou unha aeronave que enarboren o seu pavillón.\nTodo Estado Parte poderá adoptar as disposicións necesarias para facer efectiva a súa xurisdición con respecto aos delitos a que se refire o parágrafo 1 do artigo 3 nos casos seguintes:\nCando o presunto delincuente sexa nacional dese Estado ou teña residencia habitual no seu territorio;\nCando a vítima sexa nacional dese Estado.\nTodo Estado Parte adoptará tamén as disposicións que sexan necesarias para facer efectiva a súa xurisdición con respecto aos delitos antes sinalados cando o presunto delincuente sexa atopado no seu territorio e non sexa extraditado a outro Estado Parte en razón de ser cometido o delito por un dos seus nacionais.\nNada do disposto no presente Protocolo excluirá o exercicio da xurisdición penal en conformidade coa lexislación nacional.\nOs delitos aos que se refire o parágrafo 1 do artigo 3 considéranse incluídos entre os delitos que dan lugar a extradición en todo tratado de extradición celebrado entre Estados Partes, e incluiranse como delitos que dan lugar a extradición en todo tratado de extradición que celebren entre si no futuro, en conformidade coas condicións establecidas neses tratados.\nO Estado Parte que subordine a extradición á existencia dun tratado, se recibe doutro Estado Parte co que non ten tratado ao respecto unha solicitude de extradición, poderá invocar o presente Protocolo como base xurídica para a extradición respecto deses delitos. A extradición estará suxeita ás demais condicións establecidas na lexislación do Estado requirido.\nOs Estados Partes que non subordinen a extradición á existencia dun tratado re- coñecerán que eses delitos dan lugar á extradición entre eses Estados, con subxección ás condicións establecidas na lexislación do Estado requirido.\nPara os efectos da extradición entre Estados Partes, considerarase que os delitos se cometeron non só no lugar onde aconteceron senón tamén no territorio dos Estados obrigados a facer efectiva a súa xurisdición conforme o artigo 4.\nSe se presenta unha solicitude de extradición respecto a un dos delitos aos que se refire o parágrafo 1 do artigo 3 e o Estado requirido non a concede ou non desexa concedela en razón da nacionalidade do autor do delito, ese Estado adoptará as medidas que correspondan para someter o caso ás súas autoridades competentes para os efectos do seu axuizamento.\nOs Estados Partes prestaranse toda a asistencia posible en relación con calquera investigación, proceso penal ou procedemento de extradición que se inicie con respecto aos delitos aos que se refire o parágrafo 1 do artigo 3, en particular, asistencia para a obtención de todas as probas necesarias para eses procedementos que obren no seu poder.\nOs Estados Partes cumprirán as obrigas que lles incumban en virtude do parágrafo 1 do presente artigo en conformidade cos tratados ou acordos de asistencia xudicial recíproca que existan entre eles. En ausencia deses tratados ou acordos, os Estados Partes prestaranse a dita asistencia en conformidade coa súa lexislación.\nCon subxección ás disposicións da súa lexislación, os Estados Partes:\nAdoptarán medidas para incautar e confiscar, segundo corresponda:\nOs bens tales como materiais, activos e outros medios utilizados para cometer ou facilitar a comisión dos delitos aos que se refire o presente Protocolo;\nOs beneficios obtidos deses delitos;\nTramitarán as peticións formuladas por outros Estados Partes para que se pro- ceda á incautación ou confiscación dos bens ou os beneficios aos que se refire o inciso i) do apartado a);\nAdoptarán medidas para pechar, temporal ou definitivamente, os locais utilizados para cometer eses delitos.\nOs Estados Partes adoptarán medidas adecuadas para protexer en todas as fases do proceso penal os dereitos e intereses dos nenos vítimas das prácticas prohibidas polo presente Protocolo e, en particular, deberán;\nRecoñecer a vulnerabilidade dos nenos vítimas e adaptar os procedementos de forma que se recoñezan as súas necesidades especiais, incluídas as necesidades especiais para declarar como testemuñas;\nInformar os nenos vítimas dos seus dereitos, do seu papel, do alcance, das datas e da marcha das actuacións e da resolución da causa;\nAutorizar a presentación e consideración das opinións, necesidades e preocupacións dos nenos vítimas nas actuacións en que se vexan afectados os seus intereses persoais, dunha maneira compatible coas normas procesuais da lexislación nacional;\nPrestar a debida asistencia durante todo o proceso aos nenos vítimas;\nProtexer debidamente a intimidade e a identidade dos nenos vítimas e adoptar medidas en conformidade coa lexislación nacional para evitar a divulgación de información que poida conducir á identificación desas vítimas;\nVelar pola seguridade dos nenos vítimas, así como pola das súas familias e as testemuñas ao seu favor, fronte a intimidacións e represalias;\nEvitar as demoras innecesarias na resolución das causas e na execución das resolucións ou decretos polos que se conceda reparación aos nenos vítimas.\nOs Estados Partes garantirán que o feito de haber dúbidas acerca da idade real da vítima non impida a iniciación das investigacións penais, incluídas as investigacións encamiñadas a determinar a idade da vítima.\nOs Estados Partes garantirán que no tratamento pola xustiza penal dos nenos vítimas dos delitos enunciados no presente Protocolo a consideración primordial a ter en conta sexa o interese superior do neno.\nOs Estados Partes adoptarán medidas para asegurar unha formación axeitada, particularmente nos ámbitos xurídico e psicolóxico, das persoas que traballen con vítimas dos delitos prohibidos en virtude do presente Protocolo.\nOs Estados Partes adoptarán, cando proceda, medidas para protexer a seguridade e integridade das persoas ou organizacións dedicadas á prevención ou á protección e rehabilitación das vítimas deses delitos.\nNada do disposto no presente artigo se entenderá en prexuízo dos dereitos do acusado a un xuízo xusto e imparcial, nin será incompatible con eses dereitos.\nOs Estados Partes adoptarán ou reforzarán, aplicarán e darán publicidade ás leis, ás medidas administrativas, ás políticas e aos programas sociais destinados á prevención dos delitos aos que se refire o presente Protocolo. Prestarase particular atención á protección dos nenos que sexan especialmente vulnerables a esas prácticas.\nOs Estados Partes promoverán a sensibilización do público en xeral, incluídos os nenos, mediante a información por todos os medios axeitados e a educación e o adestramento acerca das medidas preventivas e os efectos prexudiciais dos delitos aos que se refire o presente Protocolo. Ao cumprir as obrigacións que lles impón este artigo, os Estados Partes alentarán a participación da comunidade e, en particular, dos nenos e dos nenos vítimas, en tales programas de información, educación e adestramento, mesmo no plano internacional.\nOs Estados Partes tomarán todas as medidas posibles co fin de asegurar toda a asistencia axeitada ás vítimas deses delitos, así como a súa plena reintegración social e a súa plena recuperación física e psicolóxica.\nOs Estados Partes asegurarán que todos os nenos vítimas dos delitos enunciados no presente Protocolo teñan acceso a procedementos adecuados para obter, sen dis- criminación das persoas legalmente responsables, reparación polos danos sufridos.\nOs Estados Partes adoptarán as medidas necesarias para prohibir afectivamente a produción e publicación do material en que se faga publicidade aos delitos enunciados no presente Protocolo.\nOs Estados Partes adoptarán todas as medias necesarias para fortalecer a cooperación internacional mediante acordos multilaterais, rexionais e bilaterais para a prevención, a detección, a investigación, o axuizamento e o castigo dos responsables de actos de venda de nenos, prostitución infantil e utilización de nenos na pornografía ou o turismo sexual. Os Estados Partes promoverán tamén a cooperación internacional e a coordinación entre as súas autoridades e as organizacións non gobernamentais nacionais e internacionais, así como as organizacións internacionais.\nOs Estados Partes promoverán o fortalecemento da cooperación internacional na axuda dos nenos vítimas para os fins da súa recuperación física e psicolóxica, reintegración social e repatriación.\nOs Estados Partes promoverán a cooperación internacional con miras a loitar contra os factores fundamentais, como a pobreza e o subdesenvolvemento, que contribúen á vulnerabilidade dos nenos ás prácticas de vendas de nenos, prostitución infantil e utilización de nenos na pornografía ou no turismo sexual.\nOs Estados Partes que estean en condicións de facelo proporcionarán asistencia financeira, técnica ou doutra índole, por conduto dos programas existentes no plano multilateral, rexional ou bilateral ou doutros programas.\nNada do disposto no presente Protocolo se entenderá en prexuízo de calquera dis- posición máis propicia á realización dos dereitos do neno que estea contida en:\nA lexislación dun Estado Parte;\nO dereito internacional en vigor con respecto a ese Estado.\nNo prazo de dous anos despois da entrada en vigor do Protocolo respecto dun Estado Parte, este presentaralle ao Comité dos Dereitos do Neno un informe que conteña unha exposición xeral das medidas que adoptase para dar cumprimento ás disposicións do Protocolo.\nDespois da presentación do informe xeral, cada Estado Parte incluirá nos informes que presente ao Comité dos Dereitos do Neno, en conformidade co artigo 44 da Convención, información adicional da aplicación do Protocolo. Os demais Esta- dos Partes no Protocolo presentarán un informe cada cinco anos.\nO Comité dos Dereitos do Neno poderá pedir aos Estados Partes calquera infor- mación pertinente sobre a aplicación do presente Protocolo.\nO presente Protocolo estará aberto á sinatura de todo Estado que sexa Parte na Convención ou a asinase.\nO presente Protocolo estará suxeito á ratificación e aberto á adhesión de todo Estado que sexa Parte na Convención ou a asinase. Os instrumentos de ratificación ou de adhesión depositaranse en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.\nO presente Protocolo entrará en vigor tres meses despois da data en que se de- positase o décimo instrumento de ratificación ou de adhesión.\nRespecto dos Estados que ratificasen o presente Protocolo ou se adherisen a el despois da súa entrada en vigor, o Protocolo entrará en vigor un mes despois da data en que se depositase o correspondente instrumento de ratificación ou de adhesión.\nTodo Estado Parte poderá denunciar o presente Protocolo en calquera momento notificándollo por escrito ao Secretario Xeral das Nacións Unidas, quen informará disto aos demais Estados Partes na Convención e a todos os Estados que asinasen a Convención. A denuncia producirá efecto un ano despois da data en que o Secretario Xeral das Nacións Unidas recibise a notificación.\nEsa denuncia non eximirá o Estado Parte das obrigacións que lle incumban en virtude do presente Protocolo respecto de todo delito que se cometese antes da data en que aquela produza efecto. A denuncia tampouco obstará de ningún modo para que o Comité prosiga o exame de calquera asunto iniciado antes desa data.\nTodo Estado Parte poderá propoñer unha emenda e depositala en poder do Se- cretario Xeral das Nacións Unidas. O Secretario Xeral comunicará a emenda proposta aos Estados Partes, pedíndolles que lle notifiquen se desexan que se convoque a unha conferencia de Estados Partes co fin de examinar a proposta e sometela a votación. Se dentro dos catro meses seguintes á data desa notificación un terzo, ao menos, dos Estados Partes se declara en favor de tal conferencia, o Secretario Xeral convocaraa co auspicio das Nacións Unidas. Toda emenda adoptada pola maioría dos Estados Partes presentes e votantes na conferencia someterase á aprobación da Asemblea Xeral.\nToda emenda adoptada en conformidade co parágrafo 1 do presente artigo entrará en vigor cando sexa aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas e aceptada por unha maioría de dous terzos dos Estados Partes.\nAs emendas, cando entren en vigor, serán obrigatorias para os Estados Partes que as aceptasen; os demais Estados Partes seguirán obrigados polas disposicións do presente Protocolo e por toda emenda anterior que aceptasen.\nO presente Protocolo, cuxos textos en árabe, chinés, español, francés, inglés e ruso son igualmente auténticos, será depositado nos arquivos das Nacións Unidas.\nO Secretario Xeral das Nacións Unidas enviará copias certificadas do presente Protocolo a todos os Estados Partes na Convención e a todos os Estados que asina sen a Convención.


Investimento de máis de 1,5 M€ en obras no firme de estradas de Xallas e Bergantiños - NH Diario\nInicio Comarcas Investimento de máis de 1,5 M€ en obras no firme de estradas...\nInvestimento de máis de 1,5 M€ en obras no firme de estradas de Xallas e Bergantiños\nO delegado da Xunta na Coruña, Gonzalo Trenor, acompañado polos alcaldes da Baña, de Coristanco, de Santa Comba e de Tordoia, anunciou un investimento autonómico de 1,5 millóns de euros para levar a cabo obras de reforzo do firme nas estradas AC-400, AC-406 e AC-546.\nTrátase do reforzo do firme encamiñado a restaurar ou mellorar as características superficiais do pavimentos naqueles treitos que presenten maior grao de deterioro.\nTrenor destacou que estas importantes obras, que se licitan, suporán unha maior seguridade e comodidade aos usuarios que circulan por estas vías, moi frecuentadas, especialmente en temporada de verán. Estas obras, ademais, facilitarán a mobilidade aos habitantes dos municipios onde se realizarán as actuacións: Santa Comba, Tordoia, Coristanco, Cerceda, Mazaricos, A Baña e Negreira.\nA Plataforma de Contratos Públicos de Galicia publicou este venres o anuncio da licitación deste contrato, cun investimento de máis de 1,5 millóns. As empresas interesadas na execución das obras teñen ata o vindeiro 15 de xuño para presentar as súas ofertas. Os traballos contan cun prazo de execución de seis meses.\nArtigo anteriorAdvirten do dano “irreversible” que causarán as liñas de alta tensión do parque eólico da Laracha\nArtigo seguinteA información pública o proxecto eólico Carboeiro, que afecta á Laracha, Arteixo e Culleredo


O Carballiño e Ribadavia serán dúas das 23 sedes das Oposicións de Educación de Galicia - BadalNovas\nInicio Actualidade O Carballiño e Ribadavia serán dúas das 23 sedes das Oposicións de...\nO Carballiño e Ribadavia serán dúas das 23 sedes das Oposicións de Educación de Galicia\nA Oferta Pública de Emprego do Profesorado 2020 celebrarase entre o 19 e o 25 de xuño. É a máis ampla da historia con 3.894 prazas en 97 especialidades, e prepárase unha nova oferta de 1.604 prazas que terá lugar en 2022, e que eleva a 10.655 o número de prazas convocadas polo Goberno galego nos últimos cinco anos.\nOs exames terán lugar, por primeira vez, máis alá das sete cidades galegas. Serán un total de 23 as localidades que as acollen. En Ourense, celebraranse no Carballiño, Ourense, Ribadavia e Vilamarín, con 12 especialidades.\nO protocolo que se busca é seguro, garantindo distancia de seguridade e uso de máscara. O conselleiro de Educación, Román Rodríguez, explicou hoxe as previsións.\nO BNG exixe que as institucións restablezan os servizos fundamentais para a cidadanía


Natalia Millán: "A cooperación e a acción colectiva poden dar solucións aos problemas globais" - Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade\nNatalia Millán: “A cooperación e a acción colectiva poden dar solucións aos problemas globais”\nNatalia Millán: “A cooperación e a acción colectiva poden dar solucións aos problemas globais” https://fondogalego.gal/wp-content/uploads/encontronatalia.jpg 1199 899 Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade https://fondogalego.gal/wp-content/uploads/encontronatalia.jpg 4 Agosto 2015 4 Agosto 2015\nA investigadora da Plataforma 2015 y más estivo nas plataformas sociais do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade para disipar as dúbidas das e dos internautas en torno á coherencia de políticas e os dereitos humanos, cuestións clave nun mundo globalizado, tanto para os gobernos como para a cidadanía en xeral, e fundamentais na configuración da nova axenda de cooperación internacional que se está a elaborar dende a ONU para os vindeiros quince anos.\nNo ciberencontro, que tivo lugar o pasado mércores 29 de xullo, Millán suliñou a importancia que ten na coherencia de políticas que "os países asuman compromisos máis alá da cooperación", incidindo en que é preciso "cuestionar e modificar todas as políticas públicas en función do desenvolvemento e os dereitos humanos".\nA investigadora tamén amosou unha postura crítica fronte aos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio (ODM), dos que afirmou "supuxeron unha visión moi reducida dos problemas de desenvolvemento" cun problema de base: "non cuestionar as causas que xeran un mundo asimétrico". Neste sentido, avogou pola cooperación e a acción colectiva para "dar solucións aos problemas globais aos que nos enfrontamos".\nO #EncontroP2015ymas, como se denominou a charla, enmárcase no programa #Alén2015, posto en marcha pola entidade municipalista en 2014 co propósito de avaliar os ODM e coñecer as propostas de diferentes axentes da cooperación e ONGD para a axenda de cooperación post 2015 que se definirá este ano.\nNatalia Millán Acevedo (Uruguai, 1975) é licenciada en Marketing e Publicidade pola Universidade do Pacífico de Chile e doutora en Ciencia Política (Relacións Internacionais) pola Universidade Complutense de Madrid. Conta, entre unha dilatada formación académica, con sendas mestrías, en Estudos Contemporáneos en América Latina e en Desenvolvemento e Axuda Internacional.\nComo investigadora, ten participado con outros compañeiros en multitude de traballos para entidades como UNICEF ou a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento e, na actualidade, colabora coa Plataforma 2015 y más.\n1. Que balance fas dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio e que recomendacións suxires para a Axenda Post-2015, tendo en conta o marco no que se desenvolven os encontros #Alén2015?\nCon respecto aos ODM se pode describir un escenario de luces e sombras. Por unha parte, creo que significaron un importante avance no compromiso internacional co desenvolvemento humano, definindo unha axenda común e obxectivos específicos. Tamén xeraron unha visión sobre que os temas de pobreza e vulnerabilidade son problemas de toda a comunidade internacional.\nEn canto aos obxectivos específicos, está claro que se lograron moitos avances, como a mellora no acceso á auga potable, as instalacións sanitarias, o acceso paritario á escola ou mesmo a loita contra as enfermidades contaxiosas como a malaria ou o paludismo. E nese sentido, os ODM supuxeron importantes avances.\nPorén, aínda queda moito por facer e hai varias críticas á propia configuración dos ODM. A primeira é que supuxeron unha visión moi reducida dos problemas de desenvolvemento.\nCreo que a crítica máis fundamental é que os ODM, así como as políticas de cooperación en xeral, o que pretenden é paliar as consecuencias da pobreza e a desigualdade ou a vulnerabilidade humana pero non están dispostos a cuestionar realmente as causas que xeran un mundo asimétrico, desigual e violento para miles de millóns de persoas. Déixovos o último informe dos ODM de Nacións Unidas.\nCon respecto aos obxectivos post 2015, como sabedes, agora mesmo estanse a rematar de negociar entre os países. Para min, o verdadeiro desafío é configurar unha axenda que se cuestione o sistema produtivo, económico, social que xera pobreza e desigualdade. É dicir unha crítica real do sistema no que estamos.\n2. Esa crítica sería clave, pero non estou seguro de que os países vaian entrar niso desgraciadamente… A ver se polo menos se conseguen uns ODM que poidan ter unha marxe de acción máis "política".\nEstou totalmente de acordo contigo. Esa crítica é bastante difícil de lograr. Efectivamente a axenda da cooperación manexouse máis como un problema tecnocrático, relacionado con procesos, obxectivos, avaliacións, etc. e non como un problema político, onde se xeraron políticas públicas (tanto a escala global como local) que xeran pobreza e desigualdade.\nLamentablemente os países e os actores internacionais son moi reticentes a traballar os problemas da pobreza como un elemento político…\n3. Como se poden conseguir os ODM se países desenvolvidos como España suspenden en materia de DDHH e organismos como a UE só xeran medidas que atentan contra as clases medias-baixas?\nXustamente isto é o que eu investigo en Coherencia de Políticas: como os países teñen que asumir compromisos que vaian máis alá da cooperación. Lamentablemente, a evidencia empírica das investigacións que fixemos, demóstrannos que as políticas públicas non sempre seguen o interese xeral como é o caso das políticas chamadas de austeridade nos países do Sur de Europa.\nPor iso, cando dou clases e conferencias sobre este tema e comento que o que hai que facer é cuestionarnos e modificar todas as políticas públicas en función do desenvolvemento e os dereitos humanos, ás persoas parécelles unha visión pouco "realista" e ambiciosa. Déixoche unha investigación que fixemos sobre política exterior española e dereitos humanos.\n4. Non cres que a clave para lograr os ODM é que a ONU sexa máis severa coas políticas dos gobernos?\nO problema é que a ONU non ten capacidade vinculante. As políticas de cooperación non son vinculantes e non obrigan os países a cumprir ningún dos seus propios compromisos. Eu creo que ese é un problema básico das políticas de desenvolvemento.\nMoitas veces criticouse á ONU por formar parte do que se chama multilateralismo hexemónico e representar máis aos intereses duns países que doutros, ou máis ben dalgúns actores. Eu creo que o que está a pasar na Unión europea é un proceso similar, cando un actor interestatal representa máis a certos intereses que a outros en vez de velar polo ben común.\n5. Como valoras os resultados da III conferencia sobre financiamento en Adís Abeba?\nA verdade é que non a seguín con detalle para poder dar unha opinión, pero a idea era definir unha política de financiamento antes de configurar a axenda post 2015, algo que non se fixera nos ODM.\n6. Algunha suxestión ou clave para poñer a tecnoloxía ao servizo da Coherencia de Políticas transparencia?\nCreo que son dous temas fundamentais os que formulades. Por unha parte, a transparencia e a rendición de contas son fundamentais para avanzar en temas de coherencia. A capacidade para que a cidadanía controle a política pública é fundamental. Nese sentido, creo que as novas tecnoloxías nos dan unha oportunidade única por dous motivos.\nEn primeiro lugar, porque a cidadanía xa non é só receptor de mensaxes senón que agora podemos ser emisores e comunicarnos tanto con outros cidadáns coma coas propias administracións públicas. Por iso, todas as ferramentas de comunicación cos gobernos, especialmente cos gobernos locais, que son os máis próximos aos cidadáns, son unha oportunidade única.\n7. Que coherencia de políticas se debería propor España? En que ámbitos tería que mellorar? E que relación hai entre a coherencia de políticas e a acción colectiva?\nFixemos varias investigacións sobre este tema. Obviamente todas estas preguntas son bastantes complexas e dáme a sensación de que contesto resumindo, por iso che deixo dúas investigacións sobre o tema.\nCreo que con respecto a España hai varios ámbitos que suxerir para avanzar en coherencia. En primeiro lugar definir unha institucionalidade, é dicir, equipos e mecanismos para avanzar en coherencia de políticas.\nEn segundo lugar, integrar nos procesos de toma de decisións xente experta en temas de desenvolvemento humano que permita, polo menos dar conta, do incoherente que é a política pública co desenvolvemento. Hai ámbitos extremadamente cuestionables, como a política enerxética a de internacionalización da empresa. Aquí deixo outro artigo sobre o tema.\nEn canto á acción colectiva, agradézoche a pregunta porque diso foi a miña tese doutoral. A realidade é que a pesar de que nos educan cada vez máis nos valores da competitividade, é a cooperación e a acción colectiva as que poden dar solucións aos problemas globais aos que nos enfrontamos, como a seguridade humana, a sostibilidade ambiental, o terrorismo internacional, a saúde pública global, as migracións, a pobreza, etc.\n8. Que podemos facer para favorecer a coherencia? Por exemplo, estou a pensar en facer un voluntario nun país en vías de desenvolvemento. Como ou que farías se o sitio ao que vas axudar está a ser prexudicado polas políticas ou empresas do teu país?\nVin moitas veces como a falta de cuestionamento crítico ao asumir programas de cooperación remata prexudicando máis que favorecendo a certas comunidades e países.\nHai moitas formas de traballar nestes temas. Un deles é a incidencia e a denuncia. É dicir as organizacións da sociedade civil temos unha gran responsabilidade na denuncia de violacións de dereitos humanos ou de políticas perniciosas para a cidadanía.\nPor outro lado, que as políticas públicas do teu país prexudiquen a outro país non significa que non poidas desenvolver programas de cooperación, só que tes que saber a quen estas axudando e a que intereses responde ese programa.\nÉ un pouco entender a diferenza de que cando vas traballar en temas de desenvolvemento sempre hai que asumir un enfoque de dereitos non de necesidades. Son visións totalmente opostas ao traballar nisto e hai que ser consciente diso.\n9. A coherencia de políticas a nivel local pasa pola compra pública responsable soamente ou por posicionamentos públicos desde o poder local, coma por exemplo, de oposición á guerra ou aos gastos militares dos Estados?\nEste é un tema moi pouco traballado na literatura e na praxes: como integrar a Coherencia de Políticas (CPD) aos gobernos locais? Hai varios temas aquí. En primeiro lugar, a autoridade local é a administración máis próxima á cidadanía polo que se pode facer un traballo moi importante en promover os dereitos humanos e xerar conciencia crítica en temas como educación para o desenvolvemento, por exemplo.\nPero tamén, as propias políticas das administracións locais poden integrar os principios de CPD. Non só en compras públicas, tamén en apoio ás empresas políticas de cambio climático, acceso a dereitos para os colectivos máis vulnerables, etc.\n10. A coherencia de políticas pode influírnos no día a día? Como podemos esixirlle ao noso goberno que mellore neste sentido ou que podemos facer nós para cambialo?\nSería bo saber que a coherencia ao 100% en calquera orde da vida é imposible. Pero hai dous cousas que se podemos facer, ao meu xuízo.\nEn primeiro lugar, demandar aos gobernos un maior compromiso cos dereitos humanos de todas as persoas, non só os nosos, senón de todas as persoas (o que pasa cos inmigrantes no mediterráneo ou no valo de Melilla é vergonzoso).\nEn segundo lugar, na nosa vida diaria e no noso propio consumo, podemos cambiar os nosos hábitos, sobre todo no consumo, para que teñan menos impacto negativo noutras persoas. Por iso déixovos un pequeno vídeo sobre o TTIP e as súas consecuencias, creo que paga a pena. Tamén aproveito para deixarvos un par de links da Plataforma 2015 e do blog que temos aí.\n11. Que dimensión ten a comunicación na coherencia de políticas?\nPara min fundamental. Preocúpame moito o tratamento mediático que se lle dá aos temas de desenvolvemento. Sobre iso escribín un artigo recentemente. É necesario intentar xerar espazos de diálogo sobre os temas fundamentais para a nosa sociedade e que parece non teñen cabida real, como a ecoloxía, o feminismo, o cosmopolitismo, os dereitos humanos, etc. A comunicación é unha ferramenta de cambio pero tamén de reprodución de valores hexemónicos do sistema.\n12. Cres que España retrocedeu en dereitos humanos nos últimos anos? A crise contribuíu a isto? Pódese recuperar ou mellorar neste sentido o país nos vindeiros anos? Que predicións manexades, tanto a nivel nacional como internacional, en materia de dereitos humanos (DDHH)?\nEspaña retrocedeu moito nos últimos anos en temas de DDHH. Non sei se é pola crise, que mais parece unha coartada que unha realidade. Os retrocesos sempre se poden recuperar pero para iso fai falta vontade política, o que lamentablemente non hai.\nÉ difícil facer unha predición, porque as ciencias sociais, ao meu xuízo, non poden predicir a realidade, que é moi complexa e depende de múltiples factores.\nUn exemplar da revista Tempo Exterior do Igadi: Iria del Campo\nA investigadora Natalia Millán profunda na coherencia de políticas e os dereitos humanos nun ciberencontro\nBalance audiovisual do Encontro Vacacións con Traballo 2006-2015


asennadas » Teremos software con garantías?\nAs empresas de software poderían ser consideradas responsables pola seguridade e eficacia dos seus produtos se unha nova proposta da Comisión Europea é aprobada.\nAs comisarias Viviane Reding e Meglena Kuneva fixeron propostas para que a cidadanía europea teña garantías ao mercaren software do mesmo xeito que acontece cando mercan produtos físicos.\n“As licenzas deben garantir aos consumidores os mesmos dereitos básicos como cando compra un ben: o dereito a obter un produto que funciona con condicións comerciais xustas.“\nNa fonte desta nova, de ser levado á realidade esta proposta, sinálase que moitos ficarían en situación delicada. M$ tería que facer abundantes pagamentos por downtime ou virus (por exemplo, polo ‘conficker’ serían 9.100 millóns de dólares) pero… como se podería dar garantías co Sw Libre? Serían as empresas forncedoras/implantadoras? Lembra que o SwL vén cunha cláusula que di “THERE IS NO WARRANTY FOR THE PROGRAM (…)”.\n« Preséntase o Gyy, o mini-pc libre e ecolóxico A comunidade de SwL moi crítica con ZP polos mini-pcs »


Hoxe visitamos a casa natal de Cristóbal Colón en Poio (Pontevedra) | Por GaliciaBaixo\nA finais do século pasado a cidade de Pontevedra era lugar de grandes faladoiros culturais. Naquel entón, unha revolucionaria teoría acaparou todos os comentarios non só dentro de España senón tamén no exterior: “Cristóbal Colón, español”. Este era o nome dun traballo de Celso García da Riega, que baseara o seu convencemento en certos documentos achados nos arquivos de Pontevedra, nos cales figuraban unha gran cantidade de persoas apelidadas Colón e aos que relacionou coa familia do descubridor.\nAs súas investigacións con outras máis dunha ducia de ilustres personaxes da época, deron pé para ser continuadas e melloradas, ata que na actualidade podemos afirmar categóricamente que o berce de Colón foi Galicia. Só resta que absurdos intereses políticos que aínda hoxe día subsisten, poidan desaparecer para que a verdadeira historia desta parte da humanidade, sexa oficial e mundialmente aceptada.\nCristóbal Colón (Poio?, 1436 – Valladolid, 1506) foi un navegante e cartógrafo de orixe incerta (italiano, portugués ou español) ao servizo da Coroa de Castela, famoso por descubrir América o 12 de outubro de 1492. A súa chegada a América impulsou decisivamente a expansión mundial de Europa e a colonización por varias potencias europeas de gran parte do continente americano e dos seus habitantes. O seu personaxe pasou á historia como o explorador máis famoso de todos os tempos.\nEn Porto Santo, parroquia de San Salvador de Poio (Pontevedra), áchanse as ruínas da denominada CASA NATAL DE CRISTOBAL COLÓN ou CASA DA CRUZ, chamada así por atoparse fronte a ela un cruceiro en cuxa base podía lerse a inscrición “Juan Colón, 1490”. Dita inscrición foi misteriosamente limada, aínda que afortunadamente existen fotografías tomadas en 1917 polo arqueólogo Luís Gorostola que confirman esta frase.\nA poucos metros achamos a Leira A Puntada, que pertenceu aos Duques de Veragua, descendentes do descubridor, como a propia historia acepta. (Na actualidade o descendente máis directo é o mexicanoDon Cristóbal Colón de Carvajal y Gorosabel, Duque de Veragua, Duque da Veiga, Marqués de Jamaica, Almirante e Adiantado Maior das Indias, quen como se ve é posuidor dos títulos e honores concedidos ao descubridor).\nPróxima a esta, a Horta de Andurique, propiedade en 1519 de Juan Colón. ¿Pero quen era este personaxe, cuxo nome aparece en moitos documentos da época e ata gravado en pedra detrás dun altar da Igrexa de Santa María? Este Juan sería bisneto do primeiro Colón establecido en España e en Galicia cara a 1380 e que desempeñou o cargo de procurador dunha confraría da ribeira, avó á súa vez da nai de Cristóbal.\nBartolomé -como así se chamaba- foi o primeiro xenovés afincado nestas terras, polo que as novas teorías non negan a orixe italiana da familia do Almirante, aínda que non así o seu berce, como estamos vendo. Pero estes non foron os únicos Colón que habitaban Porto Santo e Pontevedra. Calquera persoa con tempo e bastante paciencia pode comprobar os documentos da época tanto nos arquivos do museo desta cidade, coma nas actas parroquiais da Igrexa de San Bartolomé. (Existen decenas de documentos auténticos que proban a residencia nestes lugares de familias apelidadas Colón, todos eles relacionados co gremio marítimo ou dos Mareantes).\nFoto: Concello de Poio\nEn Porto Santo, parroquia de San Salvador de Poio (Pontevedra), áchanse as ruínas da denominada CASA NATAL DE CRISTOBAL COLÓN ou CASA DA CRUZ, chamada así por atoparse fronte a ela un crucero en cuxa base podía lerse a inscrición “Juan Colón, 1490”.\nEstas confrarías que se dedicaban ao comercio marítimo, tiñan os seus estaleiros no arrabalde do barrio da Moureira -precisamente na ría que se acha fronte á leira A Puntada- onde se construíu a nave capitá Santa María, bautizada “A Galega“.\nXa en 1535, o historiador Fernández de Oviedo comenta: “Debéis saber que de Palos principió su camino con tres carabelas, era capitana La Gallega, dedicada a Santa María, patrona de Pontevedra “. Ata existe un documento de fletamento subscrito en Pontevedra o 5 de xullo de 1489, onde se cita á nave “Santa María, A Galega“, propiedade deFernando Cerviño e o nome de dous mariñeiros que pertenceron á tripulación da primeira viaxe e logo foron asasinados na Illa Española.\nEn viaxes posteriores, tamén navegaron rumbo a América outras naves chamadas A Galega e O Galego, propiedade de Antonio Carraxero, segundo un documento de maio de 1505.\nNun escrito do pai Sarmiento do século XVII di, a esta zona de ríalas “…infinidad de carpinteros i calafates se ocupaban de construir i aparejar barcos algunos capaces de afrontar las más arriesgadas singladuras como La Gallega que fue capitana de Colón en el descubrimiento del nuevo mundo“.\nA Galega, encallou o 25 de decembro de 1492 no que hoxe é a Baía de Caracol, fronte a Haití, con todo, 7 días antes ” el Almirante amaneciendo mandó ataviar la nao (nave) de armas y banderas por la fiesta que era ese día de Santa María de la O” (Diario de a bordo. Extracto de Frei Bartolomé de las Casas, 1527).\nDo mesmo xeito que nese entón como nos nosos días, o 18 de decembro celébrase en Pontevedra, a festividade da súa patroa oficial Santa María da O.\nO recordo do seu pasado\nColón non só escribía e falaba pésimamente mal o italiano, senón que tampouco bautizou nin un só lugar de todos os descubertos con algún nome da súa suposta patria xenovesa. Como Almirante era o único que podía decidir á súa elección os nomes do novo continente e estes foron os mesmos ca os da xeografía galega.\nRicardo Beltrán, secretario perpetuo da Real Sociedade Xeográfica e membro da Academia de Historia, sinalou que “Toda la nomenclatura geográfica de las tierras descubiertas por Colón en sus cuatro viajes es española, siendo de notar que en ella se reproducen voces propias y aún exclusivas, únicas del litoral gallego“.\nExisten máis de cen toponímicos -imposibles de enumerar neste espazo- pero basten aquí uns poucos exemplos:\nCABO CASA DA CRUZ (Illa de Trindade), coma a súa casa natal en Porto Santo; RÍO MINHO e RÍO XALLAS(Xamaica), ríos de Galicia; PORTO SANTO (Cuba), parroquia onde naceu; PUNTA TOLETE (Venezuela) por “Tolete” un coñecido almirante da Moureira; PUNTA LANZADA (Haití), ría de Pontevedra; CABO SAN BLAS(Panamá), ría de Pontevedra e PUNTA DO ARENAL (Illa Trindade), ría de Vigo.\nNos escritos de Colón pódense achar centenares de palabras e frases do idioma galego. Unha ampla relación destas voces foron recopiladas no libro A identidade de Cristóbal Colón de Alfonso Philippot Abeledo.\nTodos estes topónimos son comprobables, comparando mapas das zonas descubertas e mapas de rías galegas. Evidentemente Colón coñecía perfectamente non só as costas galegas onde naceu e se criou, senón tamén os segredos da navegación xa que o 21 de decembro de 1492 escribe no seu Diario de a bordo ” Yo e andado veinte i tres años en la mar sin salir d’ela tiempo que se aya de contar“. Demasiados coñecementos e experiencia para un personaxe que, segundo a tese xenovesa, era fillo de cardadores de la a quen axudaba no oficio ata finais de 1478. Un xenovés ademais que sempre escribía en latín ou español e moi contadas veces “chapurreaba” o italiano.\nO escritor e investigador Antonio Romeu de Armas sinala que “mentres os xenoveses cultos da súa época escriben en italiano, Cristóbal Colón, de cuxa erudición non se pode dubidar, fai sospeitosos alardes ao longo da súa vida dunha ignorancia absoluta de devandita fala“.\nO SECRETO DE COLÓN… ERA TAMÉN PEDRO MADRUGA?\nAlfonso Philippot Abeledo, capitán da Mariña Mercante e oriúndo da cidade de Vigo, é hoxe en día o maior compilador e investigador dos documentos que avalan o berce galego de Colón. As súas conclusións ata hoxe non puideron ser refutadas por ningún outro historiador.\nPhilippot apoia a súa teoría, demostrando que Cristóbal Colón e Pedro Madruga, son a mesma persoa. Pero, quen é este último personaxe?\nCando a finais de 1474 morre Henrique IV, Galicia divídese en dous grupos políticos, un é o dos “prelados” que apoiaban a Isabel na súa pretensión ao trono e outro o dos “feudais” a favor de Xoana, A Beltranexa. Xoana, nacera en 1462, filla do rei castelán Henrique IV e de Xoana de Portugal, a súa segunda muller.\nAs Cortes de Toledo dese mesmo ano proclámana herdeira ao trono, pero anos máis tarde acusarase sen probas fidedignas á súa nai de adúltera e a ela mesma de ser filla do favorito do rei, Beltrán da Cova (o que explica o apelativo de Beltranexa).\nÁ cabeza dos feudais achábase Pedro Álvarez de Soutomaior, coñecido como Pedro Madruga, e agora tamén como Cristóbal Colón como imos ver. En 1440, morre en Valladolid, Fernán Yánez de Soutomaior -Conde de Camiñas- e pasa a ser o seu herdeiro un fillo bastardo (o seu fillo lexítimo Álvaro falecera) nacido dunha relación con Constança Colón, neta daquel primeiro Colón emigrado a Galicia e ao que faciamos referencia ao principio desta reportaxe e que estaba casada -segundo unha escritura xa do 29 de setembro de 1435- con Juan Gonçalves. As leis da época, dábanlle ao pai natural o dereito a elixir a educación do seu fillo e outorgar apelido, polo que pasou a chamarse Pedro Álvarez de Soutomaior en recordo de seu avó e deixando o de Cristóbal Colón imposto pola súa nai, que, por certo, habitaba en Porto Santo na casa que hoxe se coñece como Casa da Cruz.\nComeza entón a recibir unha sólida formación relixiosa na Orde dos Dominicanos de Tui, onde ademais aprende latín. Pero as cuestións relacionadas co mar atráeno e, xa de mozo, decide viaxar a Portugal para aprender máis sobre asuntos marítimos e cosmografía.\nExerce a profesión de mariño 23 anos, exactamente os mesmos que cita Colón no seu Diario. Durante varios anos, a historia perde a pista sobre o novo Conde de Camiñas, os mesmos anos dos cales non se fai ningunha mención á vida do descubridor. Con todo, o paralelismo entre ambos vai moito máis alá.\nDe Colón coñécese o seu fillo Diego, produto dunha unión con Felipa Muñiz e a Fernando, froito dun idilio con Beatriz Enríquez. Pero nunha carta que lle escribe a Diego desde Sevilla o 1 de decembro de 1504 faille referencia ao coidado doutros dez irmáns “…diez hermanos no te serían demasiados, nunca yo fallé mayor amigo a diestro y siniestro que mis hermanos“. Pedro de Soutomaior tivo con Teresa de Távora, nove fillos que sumados ao que lle naceu de Beatriz Enríquez, serían dez.\nPedro, por herdar a Casa de Soutomaior, relacionábase coa nobreza. Outro tanto foron as amizades de Colón, as dos seus irmáns e os seus fillos.\nÉ ben coñecido de todos a través da historia de dous personaxes, dous sacerdotes que apoiaron firmemente a proposta de Colón. Estes sacerdotes foron Frei Diego de Deza e o Cardeal Mendoza, ambos emparentados na liña directa coa Casa dos Soutomaior.\n→ INFORMACIÓN EXPOSICIÓN PERMANENTE COLÓN GALEGO\nFonte: Concello de Poio


Inicio > Delegaciones > Delegaciones del Gobierno > Delegación del Gobierno en la Comunidad Autónoma de Galicia > Actualidad > Notas de Prensa > Notas > 2021 > Noviembre > María Rivas aposta pola educación como ferramenta na loita incansable fronte á violencia contra a muller\nMaría Rivas aposta pola educación como ferramenta na loita incansable fronte á violencia contra a muller\nNa provincia hai 1.800 casos activos no sistema VioGén: “Son 1.800 agresores que non teñen sitio na nosa sociedade”, censura\nMaría Rivas constata o firme compromiso do Goberno para loitar contra a violencia sobre a muller\nTres centenares de alumnas e alumnos de cinco centros asisten a unha representación teatral para a sensibilización, a promoción da igualdade e a prevención da violencia contra as mulleres\nO Goberno vén de transferir en setembro 900.000 euros aos concellos da provincia para loitar fronte ao machismo\nA subdelegada do Goberno na Coruña, María Rivas, apostou hoxe pola educación como ferramenta na loita incansable fronte á violencia contra a muller. Expresouse así antes de asistir á representación teatral de #2PILGRIMS, a cargo da compañía Redrum Teatro e protagonizada por SheyLa Fariña e Guillermo Carbajo.\nÁ representación asistiron tres centenares de alumnas e alumnos de cinco IES coruñeses: Eusebio da Guarda, Agra do Orzán, Rafael Dieste, Fernando Wirz e Rosalía Mera. A actividade está enmarcada dentro da intensa programación da Delegación do Goberno con motivo da celebración do 25N e os obxectivos son a sensibilización, a promoción da igualdade e a prevención da violencia contra as mulleres.\n“Hoxe damos un paso máis na nosa loita incansable fronte á violencia contra a muller”, afirmou María Rivas. Cunha obra que mestura o Camiño de Santiago, a igualdade e as novas masculinidades, a meta é buscar na educación unha ferramenta fronte ao machismo.\n“Un paso máis e un paso firme contra a violencia sobre a muller. Porque no Goberno consideramos que o labor educativo, en especial entre os mozos e as mozas, é fundamental. É unha peza clave para poder desterrar dunha vez por todas o machismo da nosa sociedade”, engadiu.\nA subdelegada asegurou que non haberá descanso mentres existan vítimas só polo feito de ser mulleres. “Na provincia da Coruña temos 1.800 mulleres que son casos activos no sistema VioGén. Son 1.800 vítimas que debemos protexer, pero tamén son 1.800 agresores que non teñen sitio na nosa sociedade”, abundou.\nO Goberno traballa arreo pola igualdade. Este mesmo ano xa transferiu á Xunta e aos concellos galegos máis de 12 millóns de euros. Os concellos da provincia da Coruña recibiron máis de 900.000 euros o pasado mes de setembro. “O compromiso do Goberno é total e debemos dicir, toda a sociedade, que xa abonda de machismo e xa abonda de violencia”, rematou.


Hai cinco séculos que os xudeus foron expulsados de España, pero ás veces semella que aínda rolda en España a pantasma do xudeu, non nas rúas de Girona ou nas sinagogas de Toledo, senón na alma dalgúns españois en quen persiste -soterrado, inconfesábel- o vello prexuízo antisemita. Convén aclarar, en negativo, que entendo por antisemitismo. Criticar a fundación de Israel tendo en conta o altísimo custo que tivo que pagar desde entón o pobo palestino, non implica por forza un acto antisemita: historiadores israelís da corrente post-sionista exerceron esa crítica. Criticar a política exterior israelí nas últimas décadas leva aínda menos unha actitude antisemita: de feito, os propios israelís liberais e de esquerda viron nos asentamentos un acto de ocupación inadmisíbel, cruel e, a fin de contas, contraproducente. Criticar a recente ofensiva israelí en Gaza tampouco supón albergar un prexuízo antisemita: existen argumentos serios contra a súa desproporción e unha indignación xeral polo sufrimento da poboación civil.\nNin sequera criticar a "os xudeus" supón necesariamente un reflexo antisemita: os fanáticos da identidade adoitan xeneralizar así as súas antipatías, o mesmo contra "os xudeus" que contra "os ianquis", "os chineses", "os sudacas" ou "os gachupines". Dito todo o cal, creo que por mor da guerra de Gaza afloraron dúas actitudes preocupantes: unha roza o antisemitismo, outra o asume abertamente. A primeira é a parcialidade noticiosa e editorial dalgúns medios con respecto ao tema, coma se a ofensiva israelí se dera (case) no baleiro, sen a provocación previa dos proxectís de Hamás sobre o sur dese país e a ameaza certa de que nun futuro próximo caesen sobre Tel Aviv. Creo que non se documentou de maneira suficiente o feito (recollido con amplitude, por exemplo, no Corriere de la Sera) de que Hamás puxo en posicións de alto risco militar deliberado e forzado á súa propia poboación civil. Creo que esa énfase condenatoria non se viu noutras traxedias: penso en Chechenia, onde foron torturadas, desaparecidas e mortas decenas de miles de persoas. A dobre moral resulta inexplicable. Ninguén comparou entón aos rusos cos nazis. Sería unha infamia, a pesar do que fixeron en Chechenia. E é que os rusos sufriron indeciblemente a mans dos nazis. Os xudeus aínda máis. Outorgar ás vítimas a identidade dos vitimarios é unha perversidade moral. Alí reside a segunda actitude, francamente antisemita. A súa expresión máis socorrida é a amálgama de maldade: a equiparación (ostentada nas manifestacións de Madrid e Barcelona) da Esvástica coa Estrela de David, que á súa vez supón a equiparación (formulada por varios importantes escritores e xornalistas) da traxedia de Gaza co Holocausto. Trátase de dous fenómenos distintos que pola súa magnitude e natureza non poden ser homologables. A amálgama de todos os males conduce á banalización do mal: se 600 vítimas inocentes son o mesmo que seis millóns (aínda que a morte dos seis ou 600 sexa claramente reprobable) o mal resulta relativo, o mal non importa. Pero aínda máis decisiva que a diferenza cuantitativa é a diferenza de sentido. O Holocausto representou a vontade (cumprida nun 50%) de exterminar un pobo, de borralo, de tratar a nenos, mulleres, anciáns como praga e non como persoas. Este exterminio non foi só un crime contra os xudeus senón contra o concepto mesmo do ser humano. A intelixencia, a racionalidade e a linguaxe desaparecen se non supomos unha semellanza radical entre os homes.\nNo caso actual, son os fundamentalistas islámicos quen reproducen o ánimo nazi: queren borrar ao outro, en Xerusalén, Nova York, Madrid ou Londres. Nin nesta ofensiva nin en ningunha outra, Israel se propuxo exterminar á poboación palestina. Segundo o Pew Research Center de Chicago, desde 2005 España é o país de Europa onde o prexuízo antisemita aumentou máis aceleradamente: pasou do 21% ao 46%. Segundo unha enquisa realizada polo Observatorio Español de Convivencia Escolar, máis da metade dos estudantes de secundaria declararon que preferirían non sentar xunto a un mozo xudeu nas súas aulas. A España tolerante e plural que outorgou o Premio Príncipe de Asturias ás comunidades que preservaron o legado de Sefarad non pode -sen negarse a si mesma- desdeñar eses datos sen facer unha análise valente e obxectivo. E a España democrática e moderna, que foi vítima recente do terrorismo islámico, non pode ignorar -sen caer na esquizofrenia- que Hamás busca a imposición dun réxime fundamentalista mentres que Israel é o único Estado democrático da rexión.\nQue faría España, mutatis mutandis, no caso, improbable pero non imposible, de que un triunfo xeneralizado do islam radical no norte de África se traducise nunha ameaza sobre os seus portos mediterráneos baixo o pretexto teolóxico de recobrar o territorio de Al Andalus que foi seu sete séculos? No tema xudeu, hai que volver á tradición liberal de Benito Pérez Galdós, quen en tres novelas (Aita Tettauen, Misericordia e Gloria) mostrou comprensión e compaixón polo drama histórico do pobo xudeu. Israel non é unha nota ao pé de páxina nese drama. Israel é o corolario dese drama. Se se acepta a lexitimidade da súa existencia (produto, non esquezamos, das circunstancias sen precedente creadas polo Holocausto), debe admitirse tamén o seu dereito a vivir sen a ameaza cotiá que pendeu sobre os seus habitantes. Esa dobre aceptación non implica, repito, xustificar a política israelí dos últimos decenios. Pero si implica mirar ao conflito en toda a súa diabólica complexidade, distinguir a responsabilidade de ambos bandos, e dar aos mortos israelís o mesmo peso que os mortos palestinos. Implica evitar a inmoral referencia ao Holocausto e exorcizar a pantasma do xudeu para poder velo como os nazis e os fundamentalistas non o ven: coma un ser humano.\nDirector da revista LetrasLibres\nArtigo publicado no xornal español El País - 04.02.09


A nova convocatoria das axudas do "bonotaxi" incorpora como posibles beneficiarios/as a persoas que sigan un tratamento médico periódico - Noticias. Ayuntamiento de Santiago de Compostela\nJavier Maroño, Mila Castro e Eva González presentaron a convocatoria.\n10/03/2020 A concelleira de Políticas Sociais, Mila Castro, presentou as bases da convocatoria de concesión de axudas individuais para o uso do servizo de taxi como medio alternativo para persoas con dificultades de mobilidade ou que presentan limitacións para o uso do transporte colectivo. A novidade deste ano é a incorporación como posibles beneficiarios/as de persoas que estean seguindo un tratamento médico periódico en centros hospitalarios da cidade. Acompañaron a concelleira na rolda de prensa os técnicos municipais Javier Maroño e Eva González.\nMila Castro animou os/as posibles beneficiarios desta convocatoria a solicitar estas axudas e a informarse sobre este recurso que teñen ao seu dispor, que incluso pode ser compatible con outro tipo de axudas de transporte doutras administracións. Pola súa parte, Javier Maroño lembrou a necesidade de gardar todas as facturas e documentos que acrediten o gasto para logo xustificar a axuda.\nBeneficiarios/as e requisitos\nPoden beneficiarse destas axudas persoas que residan en calquera parte do municipio con discapacidade que afecte gravemente á súa mobilidade, que lles dificulta o uso do transporte colectivo; ou con discapacidade visual, cun grao de limitación igual ou superior ao 75 %, que residan en calquera zona do municipio. Este ano incorpóranse como posibles beneficiarios/as aquelas persoas sometidas a tratamentos periódicos en centros hospitalarios da cidade, que acrediten dificultades para conducir e para o uso de transporte público.\nEn canto ao rural, poden optar a estas axudas persoas con calquera grao de discapacidade que residan neste ámbito, pola menor frecuencia de liñas de transporte público; as afectadas por calquera doenza que lles impida conducir e, en xeral, persoas maiores residentes no contorno rural deste concello.\nOs requisitos para solicitar a estas axudas son: estar empadroados/as en Santiago; pertencer a algún dos colectivos de poboación indicados; dispor duns ingresos persoas inferiores ao 300% do IPREM, isto é 19.362,24 euros anuais, calculados en 12 pagas; que a persoa solicitante careza de vehículo adaptado ou no poida utilizalo; e non ser beneficiario/a do transporte adaptado 065 para a mesma finalidade.\nAs cantidades a percibir por cada persoa serán 350, 250 ou 150 euros, en función dos seus ingresos.\nAs solicitudes estarán dispoñibles no Departamento de Políticas Sociais, nos puntos de atención de Servizos Sociais Municipais, na Oficina de Atención ao Cidadán e na web municipal. Deberán presentarse segundo os modelos normalizados que aparecen na convocatoria e entregarse no Rexistro Xeral do Concello (rúa do Presidente Salvador Allende, 2-4) en horario de 9:00 a 13:00 horas, ou en calquera órgano dos sinalados na Lei 39/2015, do 1 de outubro. A convocatoria abrirase en canto sexa publicada no Boletín Oficial da Provincia (BOP). Dende o día seguinte á publicación, o prazo será de 15 días hábiles.


Carral - ORDENANZA MUNICIPAL REGULADORA DA LICENCIA POLA POSESIÓN DE ANIMAIS POTENCIALMENTE PERIGOSOS, DO SEU REXISTRO, DA SECCIÓN LOCAL DO REXISTRO DE ANIMAIS DE COMPAÑÍA E DAS TAXAS POLA PRESTACIÓN DE TALES SERVICIOS\nPublicación provisional : 03-03-2003 BOP Nº 51 -- Publicación definitiva : 03-03-2003 BOP Nº 51\nRedacción Aplicable desde 31-03-2003\n- Artigo 5.º .-Vixencia de licencias\n- Artigo 15.-Infraccións\n- Artigo 16.-Sancións\n- Artigo 20.-Obxecto\nA Lei 50/1999, do 23 de decembro, dictada ó abeiro do artigo 149.1.29 da Constitución española, que atribúe ó Estado as competencias en materia de seguridade pública, asigna no artigo 3.º ós concellos a competencia para concede-la licencia administrativa que habilite para a posesión de animais potencialmente perigosos. Ademais, no seu artigo 6, establece que en cada Concello existirá un Rexistro de animais potencialmente perigosos.\nA Lei 1/1993, do 13 de abril, da comunidade autónoma de Galicia, de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade impón á súa vez ós concellos a obriga de recollida dos animais abandonados e no artigo 27 do Decreto 15371998 que a desenvolve, obriga a censar a nivel municipal a tódolos animais da especie canina.\nA Comunidade Autónoma de Galicia, desenvolve ámbalas dúas leis de forma harmónica, no Decreto 90/2002 é unha das competencias propias que se lle recoñecen no artigo 3.2 da citada Lei 50/1999, e no seu amparo apróbase tamén esta ordenanza.\n1.-É obxecto da presente ordenanza, a regulación da concesión e renovación das licencias administrativas para a posesión de calquera animal clasificado como potencialmente perigoso, ó que se refire o Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, polo que se regula a posesión de animais potencialmente perigosos na comunidade autónoma de Galicia, así como a regulación do Rexistro municipal de animais potencialmente perigosos e a inscrición na sección local do Rexistro galego de animais de compañía e das taxas pola concesión e renovación das licencias e inscricións indicadas.\n1.-Se consideran animais potencialmente perigosos, tódolos que pertencendo á fauna salvase, sendo utilizados como animais domésticos, ou de compañía, con independencia da súa agresividade, pertencen a especies ou razas que teñan capacidade de causa-la morte ou lesións ás persoas ou a outros animais e danos a cousas.\n2.-En particular terán a cualificación de potencialmente perigosos, os animais domésticos ou de compañía que regulamentariamente se determinen pola Comunidade Autónoma de Galicia, en particular os pertencentes á especie canina definidos no artigo 2.2 do Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, polo que se regula a posesión de animais potencialmente perigosos na comunidade autónoma de Galicia, e se crean os rexistros galegos de identificación de animais de compañía e potencialmente perigosos e de adestradores caninos.\n3.-Os propietarios de animais potencialmente perigosos non aveciñados neste municipio deberán acreditar, cando se encontren residindo temporalmente neste e mentres permaneza o animal no término municipal, a posesión da licencia no municipio de orixe.\nb) Non ter sido condenados por delictos de homicidio, lesións, torturas contra liberdade ou contra a integridade moral, a liberdade sexual e a saúde pública, de asociación con banda armada ou de narcotráfico, así como non estar privado por resolución xudicial do dereito á posesión de animais potencialmente perigosos.\n2.-Os requisitos esixidos deberán manterse vixentes durante todo o período da posesión do animal; a perda destes dará lugar á revisión da licencia nos termos recollidos no artigo 9.º desta ordenanza.\n3.-" No caso de que a licencia sexa para animais salvaxes en catividade, esixirase ademais do previsto no apartado 1 deste artigo, unha memoria descritiva das instalacións e medidas de seguridade utilizadas para impedi-la fuxida dos animais conforme o artigo 3.4 do Decreto 90/2002".\nArtigo 5.º .-Vixencia de licencias\na) N.º de licencia municipal.\ne) N.º de Rexistro municipal.\nd) Especificación se está destinado a convivir cos seres humanos ou se pola contra, ten dificultades distintas coma a garda, protección ou outra que se indica.\ni) Certificado de sanidade animal expedido por autoridade competente, que acredite, con periodicidade anual, a situación sanitaria do animal e a inexistencia de enfermidades ou trastornos que o fagan especialmente perigosos.\nj) Xustificante do abono da taxa por expedición da licencia municipal para a posesión de animais potencialmente perigosos no seu caso.\nOs citados datos e, no seu caso, a documentación oportuna, deberá facilitala o adquirente do animal no prazo de quince días, que comezará a contar dende a súa posesión efectiva.\n1.-As licencias municipais para a posesión de animais potencialmente perigosos, se concederán mediante resolución do órgano que teña atribuída a competencia en materia de licencias, previa acreditación da incorporación da documentación esixida na presente ordenanza.\n2.-A retirada da licencia dará lugar á perda do dereito á posesión do animal e a obriga do interesado do proceder, no prazo máximo de dez días, que comezará a contar dende a recepción do requirimento, a súa entrega e depósito no establecemento adecuado para tal efecto ata a obtención desta, salvo que o animal sexa obxecto de entrega a outro propietario ou sacrificio nos termos establecidos nos artigos 58, 59 e 60 do Decreto 153/1998, da comunidade autónoma de Galicia.\n1.-Créase o Rexistro municipal de animais potencialmente perigosos, e o seu tratamento será informatizado, no que se fará constar con carácter obrigatorio de acordo con Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, da comunidade autónoma de Galicia, a seguinte documentación:\nd) Raza. En cruzamento de primeira xeración se especificará as razas de procedencia.\ng) Data de nacemento e nome do animal, de se-lo caso.\ni) Outros signos identificatorios non definitivos (tales como unha tatuaxe ou un número de chapa se o animal foi censado nun censo municipal anteriormente).\nñ) Nome, dirección, número de colexiado e número de veterinario colaborador que realiza a marcaxe.\no) Data na que se realiza a implantación da identificación e a entrega do documento ó propietario.\np) Data de alta no rexistro.\nq) Certificado sanitario, expedido por un veterinario, que acredite con periodicidade anual, a situación sanitaria do animal e a inexistencia de enfermidades ou síntomas que poidan facer potencialmente perigoso, así como unha certificación de que o animal carece de lesións ou cicatrices que puidesenestar relacionadas coa utilización do animal en pelexas ou outras actividades prohibidas.\nr) Libareta sanitaria actualizada nos tratamentos preceptivos e preventivos propios da especie e idade. Na libreta sanitaria figurará a catalogación de animal potencialmente perigoso.\ns) Copia da licencia municipal de posesión de animais potencialmente perigosos, a nome do propietario. Acompañarase de copia da póliza que xustifique ter formalizado o seguro de responsabilidade civil.\nt) Datos do centro de adestramento, de se-lo caso.\nu) Incidentes de agresión, de se-lo caso.\n3.-O Rexistro municipal é un rexistro de carácter público, ó que terán acceso as administracións públicas e autoridades competentes, así como aquelas persoas físicas ou xurídicas que acrediten ter interese lexítimo no coñecemento dos datos obrantes neste. A estes efectos considerarase, en todo caso, interese lexítimo o que ostenta calquera persoa física ou xurídica que desexe adquirir un animal destas características, así como aquelas que sufriran calquera tipo de agresión polo animal e desexen exerce-las accións correspondentes en calquera vía xurisdiccional, para o que deberán acreditar previamente a interposición da correspondente denuncia.\n4.-En todo caso, o uso e tratamento dos datos contidos no Rexistro será de acordo co disposto na Lei orgánica 15/1999, de protección de datos persoais\n1.-A inscrición no Rexistro de animais potencialmente perigosos efectuarase a instancia do interesado ou de oficio no seu caso, polo Concello trala concesión da licencia municipal regulada no artigo 3.º da presente ordenanza.\n3.-Estimarase que se efectuou un traslado de animal potencialmente perigoso, salvo acreditación expresa en contrario polo interesado, nos casos de cambio de residencia do titular desteo e nese caso será preciso a acreditación da obtención da licencia no municipio de orixe anterior, procedendo a renovación da licencia nos casos previstos na presente ordenanza.\n2.-Igualmente procederase á baixa no Rexistro no caso de traslado da residencia do titular do animal a municipio distinto, salvo que o animal permaneza no Concello, e así quede acreditado xa sexa a instancia do interesado ou de oficio polo Concello.\n1.-Ó abeiro dos principios de lealdade institucional, cooperación e colaboración previstos no artigo 4 da Lei 30/1992, establécese unha sección local da Sección do Rexistro de identificación de animais de compañía, limitada ós cans residentes no término municipal, que formaranse cos datos que para tal efecto se remitan polo Rexistro galego. Cos datos contidos na Sección do Rexistro, formarase en data 31-12 de cada ano, o censo ó que se refire o artigo 27 do Decreto 153/1998.\n2.-Neste Rexistro farase consta-la información contida no apartado 5 do artigo 5 do Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, da comunidade autónoma de Galicia, e que se recollen tamén nas letras da a) á s) do apartado 1 do artigo 10 da presente ordenanza\n6.-Os titulares destes locais deberán colocar na entrada dos establecementos e en lugar visible o sinal identificativa desta prohibición.\n9.-Queda prohibido deixa-las deposicións fecais dos cans nas vías públicas. Os propietarios de cans son responsables de recoller convenientemente os excrementos e depositalos ou ben en bolsas de lixo domiciliarias, ou ben naqueles lugares que a autoridade municipal destine expresamente a esta finalidade.\n12.-Conforme o establecido no artigo 112 apartado 5 do Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, da comunidade autónoma de Galicia, os cans catalogados como potencialmente perigosos terán que circular polas vías públicas e en lugares e espacios de uso público en xeral, atados con cadea ou correa non extensible de lonxitude non superior a dous metros, provistos da correspondente buceira homologada e adecuada para a súa raza, e en ningún caso, poderán ser conducidos por un menos de 16 anos.\n2.-Terán a consideración de infraccións administrativas moi graves, as previstas no artigo 13.1 da Lei 50/1999, do 23 de decembro, do Estado, así como as establecidas no artigo 22 da Lei 1/1993, do 13 de abril, da comunidade autónoma de Galicia.\n3.-Terán a consideración de infraccións administrativas graves, as previstas no artigo 13.2 da Lei 50/1999, do 23 de decembro, do Estado, así como as establecidas no artigo 21 da Lei 1/1993, do 13 de abril, da comunidade autónoma de Galicia.\n4.-Son infraccións administrativas leves o incumprimento de calquera das obrigas establecidas nesta ordenanza, na Lei 50/1999, do 23 de decembro do Estado e na Lei 1/1993, do 13 de abril, da comunidade autónoma de Galicia, non comprendidas nos parágrafos anteriores e que a súa competencia corresponda ó Concello, conforme o previsto no artigo 20.3 a) do Decreto 90/2002, do 28 de febreiro, da comunidade autónoma de Galicia.\n1.-As infraccións tipificadas no artigo anterior serán sancionadas con multas que teñan fixadas as súas contías no artigo 13.5 da Lei 50/1999, do Estado, e no artigo 24 da Lei 1/1993, da comunidade autónoma de Galicia.\n2.-En todo caso, as infraccións graves e moi graves tipificadas no artigo anterior desta ordenanza, poderán levar aparelladas como sancións accesorias a confiscación, comiso, esterilización ou sacrificio dos animais potencialmente perigosos, a clausura do\nestablecemento e a suspensión temporal ou definitiva da licencia para a posesión de animais potencialmente perigosos ou do certificado de capacitación do adestrador.\n1.-O feito impoñible da taxa é a actividade municipal conducente á verificación do cumprimento das condicións reguladas nesta ordenanza para a concesión da licencia indicada, a actividade de control que se efectuará nas renovacións que desta deban verificarse, a tramitación, control e custodia que de ela se establece e aqueles outros servicios que se recollen nas tarifas desta ordenanza.\n1.-Son suxeitos pasivos as persoas físicas e xurídicas que solicitan ou resultan afectadas polos epígrafes da tarifa do artigo 25.\n1.-Licencia de cans potencialmente perigosos: 16 euros.\n2.-Ficha identificativa individual: 9 euros.\n3.-Renovación de licencias: 8 euros.\n4.-Inscrición no Rexistro APP: 5 euros.\n5.-Inscrición no censo de animais de compañía: 3 euros.\n6.-Modificacións rexistrais: 1 euro.\n7.-Cancelación rexistral: 3 euros.\n8.-Os actos ós que se refiren os epígrafes 1, 3, 4 e 7, cando se soliciten polos suxeitos pasivos a que se refire o número 2 do artigo 22, terán un recargo do vinte por cento.\n1.-En todo o relativo á cualificación de infraccións tributarias, así como das sancións que ás mesmas corresponden en cada caso, estarase ó disposto nos artigos, 77 e seguintes da Lei xeral tributaria.\n1.-A presente ordenanza entrará en vigor coa súa publicación íntegra no Diario Oficial correspondente e transcurso do prazo establecido ó artigo 65.2 da Lei 7/85, do 2 de abril, continuando en vigor ata a súa derrogación expresa polo Concello.