O eterno sorriso de Torreira, Premio Histórico da Gala do Fútbol da Costa - QPC 2018 - Deportes - Que pasa na costa\nO eterno sorriso de Torreira, Premio Histórico da Gala do Fútbol da Costa - QPC 2018\nDeportes Mazaricos Fútbol da Costa Coristanco xallas torreira\nTorreira, lenda do fútbol xalleiro Tito Luaces, Manolín e os 6 clubs fundadores da Liga da Costa xa recibiron o galardón do Premio Histórico do Fútbol da Costa. Este 2018, aproveitando que a Gala se celebra en Santa Comba, o equipo de QPC quere dedicarllo a “Torreira”, unha lenda do fútbol xalleiro. Luís Maneiro (16/04/1968 - 31/01/2017), era natura Alborés (Mazaricos), pero vivía en Santa Comba dende había moitos anos. Ata que en apenas ano e medio, a enfermidade do ELA foino consumindo a unha velocidade endemoñada. Co que nunca acabou foi co seu sorriso, que non o deixou ata o seu último día. Os que estiveron xunto a el nunca o viron deixar de ser optimista, e sobre todo de disfrutar co Fútbol da Costa, e co seu Atlético de Madrid. Non era Torreira o mellor xogador que tivo a terra xalleira. Non era a gran estrella, o xogador que todos os qequipos marcaban de preto, nin o gran goleador. Era un gran home de club, deses que nunca fallan. “O mellor dos “escuderos” descríbeno algúns dos que disfrutaron da súa traxectoria como Huelvis. As súas primeiras patadas no mundo federado no Sporting Zas, con Moncho Varela como adestrador, a mediados dos anos 80. Xogou tamén varias tempadas no At. Mineiro, ata que se formou o Mazaricos CF a comezos dos 90. El formou parte, con xente como Moreno, Moro, Nito, Del Río… daquel mítico Mazaricos que logrou un gran campionato de Liga na 93/94. Aquel día Torreira disfrutou da felicidade de erguer unha copa. O Mazaricos CF campion da Liga da Costa 93-94 con Torreira, cuarto pola esquerda na fila superior Naqueles animados anos 90, compaxinaba a súa traxectoria como lenda do fútbol sala nos intensos maratóns da comarca, nas filas dos míticos equipos Pub Metro, Relojería Romar, A Pedra ou o Bar Liverpool. Tardou en deixar de saltar ao céspede e aínda disputou varias temporadas nas Ligas de Veteranos formarte parte do Xallas, e tamén do Muros e do Negreira. Moitos lembran a súa capacidade para a concordia. Moitos lembran aquela parella que formaba co seu curmán Moreno, este máis impulsivo. Ao carón sempre estaba Torreira, que tralo xenio inicial, contido nun par de minutos, xa calmaba e buscaba, e atopaba, o entendemento entre todas as partes. “E por iso tiña tantos amigos”.\n“Os amigos do fútbol son os amigos de toda a vida”\nA comezos do século retirouse e dedicouse á súa outra paixón, inculcarlle o fútbol ao seu fillo Diego o amor polo fútbol, a través da formación. Pasou a formar parte dos equipos de base do Xallas, sendo delegado durante 8 anos de 2002 ata 2011 en varias categorías, e celebrando sabrosos éxitos como o ascenso á Liga Galega dos infantís en 2005/2006 e o dos cadetes na 2006/2007. Torreira era especial cos rapaces. “Sempre era a palabra amiga, a frase acertada, a sorrisa ou a broma que relaxaba os ánimos cando os rapaces tiñan un momento malo”, conta Huelvis. Pero sobre todo, que era o que máis orgulloso estaba, ver crecer ao seu fillo entre os amigos do fútbol: “os amigos do fútbol son os amigos de toda a vida”.\nOutros premios Históricos\nhttps://quepasanacosta.gal/tito-luaces-premio-historico-da-gala-do-futbol-da-costa-qpc/ https://quepasanacosta.gal/homenaxe-a-manolin-historia-viva-do-futbol-da-costa/ https://quepasanacosta.gal/qpc-entregou-os-premios-do-futbol-da-costa-2013-2014/\nCarlos Lema e Guille, Premio á Acción Máis Deportiva na Gala do Fútbol da Costa – QPC.


Mohey Elbanna, especialista en virus e catedrático da Universidade de Ain Shams (Exipto) | Consumer\nMohey Elbanna, especialista en virus e catedrático da Universidade de Ain Shams (Exipto)\nAo redor do 60% das enfermidades humanas coñecidas compártense con animais\nA superpoblación e a transformación das paisaxes por parte dos seres humanos implica facilidades de reprodución para os virus. Mohey Elbanna, catedrático da Universidade de Ain Shams (Exipto), asegura que a adaptación dos virus á contorna modificada, a través de mutacións, non responde só a variacións xenéticas, senón tamén a desatencións socioeconómicas.\nPara que unha explotación gandeira xere dividendos hai que traballar a gran escala. Iso implica máis virus?\nTanto a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) como a Organización Mundial da Saúde (OMS) recoñecen que, a maior concentración de gando, maior proliferación de resistencias e mutacións microbiológicas. Sen ter en conta se os animais sobreexplotados, hacinados en locais non sempre hixiénicos, abarrotados de antibióticos ou de hormonas, merecen ou non vivir así.\nEvitaríanse contagios con granxas máis pequenas e illadas?\nPor suposto. En illas moi pequenas do Pacífico, con menos de 300.000 habitantes, constatouse que, de forma cíclica, rexístranse casos de sarampión que remiten de forma espontánea. Todo o mundo acaba infectado pero, ao ser poucos, a epidemia pecha o ciclo e desaparece ata moito tempo despois. Os virus son microbios parásitos, necesitan sistemas inmunes incautos e células nos que poderse replicar; pola contra, desaparecen sen máis.\nPor que o virus dun animal pasa ás persoas? É que as células humanas son mellores?\nO virus non ten preferencia por unhas células ou outras, pero o noso sistema inmune debilitouse durante a evolución. Os seres humanos pasamos de ser criaturas salvaxes a dar as costas á natureza. Hai pouco crecemos de tal forma, que a natureza entra por forza en contacto connosco; ademais, viaxa en avión.\nQue animais transmiten máis enfermidades?\n“Preto de 200 zoonosis poden transmitirse a través de virus, bacterias, protozoarios, priones, fungos e vermes”Os virus que máis se acheguen. Nas granxas, as aves e os porcos viven moito máis próximos dos granxeiros que as vacas ou as ovellas. Por tanto, transmiten máis virus. Os culpables das zoonosis non son os animais, senón a nosa forma de vivir. Nos países ricos, a tuberculose cébase en barrios marxinais nos que un 6% da poboación vive hacinada e sen auga corrente. Nos países pobres, esta circunstancia afecta ao 78% da poboación. Máis de tres cuartas partes dos cidadáns viven en habitáculos mal construídos ou en plena rúa.\nAínda que sen animais non hai zoonosis.\nPerigosa dedución. Sábese que preto de 200 zoonosis poden transmitirse a través de virus, bacterias, protozoarios, priones, fungos e vermes; polo tanto, ao redor do 60% das enfermidades humanas coñecidas compártense entre animais e persoas. Os estudos sinalan que os virus que afectan máis os humanos son de orixe porcina e aviaria; pero o virus do dengue ten por culpables aos mosquitos (“Aedes aegypti” e “Aedes albopictus”) e é unha das zoonosis máis preocupantes para a saúde humana. O cambio climático propicia que mosquitos de zonas tropicais poidan adaptarse a zonas nas que xa non fai tanto frío e actúen todo o ano como transmisores activos de zoonosis.\nEn países de cultura musulmá, sen porcos, haberá menos zoonosis.\n“Unha diminuta tartaruga acuática pode transmitir salmonelosis a toda unha familia a través das feces”Insisto na importancia da ecoloxía, máis que da zooloxía. En partes do mundo onde nunca se habían criado porcos, destruíronse zonas selváticas para que os animais puidesen pastar ás súas anchas e as ratas viron nas piaras a mellor estratexia para esquivar aos seus inimigos naturais e obter comida sen esforzo. Anos máis tarde, os porcos desenvolveron enfermidades inéditas, como a miocardioencefalitis, unha enfermidade propia dos roedores. O famoso virus do Oeste do Nilo, que foi detectado en Nova York e transmitido pola picadura do mosquito, manifestouse ao prinicipio en corvos de asentamentos humanos e logo pasou aos cabalos. A síndrome aguda respiratorio grave (SARS) débese a un coronavirus transmitido por animais de compañía, como o gato, infectados á súa vez por morcegos.\nEn case todas as casas hai animais de compañía.\nCans e gatos poden contaxiar preto de 25 enfermidades diferentes, transmitidas pola materia fecal. Ante unha falta de hixiene e posto que os animais “domesticados” non viven nas mesmas condicións para as que a evolución os adaptou, orixínanse trastornos. Unha diminuta tartaruga acuática pode transmitir salmonelosis a toda unha familia a través das feces e as pombas da rúa transmiten máis de 30 enfermidades de orixe infecciosa a través dos seus excrementos.\nE non se actúa?\n“O cambio climático propicia que mosquitos de zonas tropicais adáptense a zonas nas que xa non fai tanto frío e actúen todo o ano como transmisores activos de zoonosis”A maioría de concellos e administracións teñen servizos de zoonosis que vixían a contorna e advirten de posibles perigos. Pero cos virus nunca se sabe. En maio deste ano, expertos de Alemaña e Francia alertaron do primeiro brote de transmisión do virus das vexigas bovinas (CPXV) mutada de ratos a humanos.A alerta acompañouse dunhas 30 persoas afectadas por esta nova cepa e baixo vixilancia. Esta enfermidade, contraída en ocasións por vacas, ratas silvestres, gatos, cans e fauna de zoolóxicos, de cando en cando transmítese a humanos, pero segundo os estudos practicados durante catro días a cinco pacientes, comprobouse que unha nova cepa contraída por ratos nunha tenda de mascotas, transmítese de forma sostida a humanos, sobre todo, con sistemas inmunológicos debilitados.\nRefírese a persoas enfermas?\nSi, pero tamén a anciáns que recorren a animais de compañía para non estar sós. Se non se toman medidas estritas de hixiene, os virus “fan a súa festa particular”.\nComo se pode saber que se aveciña?\nA tecnoloxía permite que epidemias graves como o SARS ou a SIDA non avancen de forma descontrolada. Aprendemos pronto a predicir canto ocorre. Agora falta previr. Pescudamos que o ébola, un filovirus, mutou de primates a humanos no corazón de África, en zonas inaccesibles ou envoltas en guerras devastadoras, que fan moi difícil o control da enfermidade.\nEn opinión de Elbanna, a denominación “gripe porcina” é incorrecta. “Alguén comezou a chamar ao brote do virus A(H1N1) gripe porcina porque porcos e aves de curral son as fontes máis habituais e sabíase que esta gripe era distinta á aviaria; con todo, non había ningunha evidencia científica de transmisión de porcos a persoas, algo que si se detectou coa gripe aviaria”, explica.\nO virus H1N1 ten unha tripla combinación de xenes que non coincide con ningunha achada ata agora entre porcos. Consta de oito segmentos xenéticos: cinco deles proveñen do porco e formáronse ao principio da evolución do virus, dous proveñen das aves e un é humano. A FAO advertiu a tempo aos países produtores para que non sacrificasen aos porcos como medida preventiva. Tamén pediu que non se impoñan restricións de comercio da carne e os seus produtos derivados.\nanimais humanos-gl porcos virus zoonosis


Tsunami puritano - Alfredo Conde}\nPensaba Erich Fromm que quizáis non exista fenómeno con maior carga destrutiva que a indignación moral, en tanto que permite que o odio e maila envexa aparezan disfrazados de virtude. Pra min que algo de razón non lla podemos negar. Unha das cousas máis perigosas que coñezo, a maiores da indignación moral, ven sendo a convicción moral. En nome dela, en nome da convicción moral dun xurado unha das persoas que eu máis admiro intelectualmente foi condenada por un que a tiña, que tiña a convicción moral de que o meu amigo delinquira.\nCondenar sen probas por ter á convicción moral ó acado das necesidades do momento, sexan estas as que sexan, políticas, persoais, profesionalmente convenientes ou de calquera outra índole, é práctica que se non todos padecemos algunha vez si cando menos contemplamos nalgunha ocasión.\nRío que sona auga leva é paremia recorrente, en tales oportunidades, que xustifica cantidade inxente de crenzas e opinións, esquecéndose, quen bota man delas, de que os que contan son nos feitos. Mágoa que o volteriano "calumnia que algo queda", sexa tan certo como que mentres isto escribo, vai unha calor que non sei se cualificar de miserable; tan inhóspita resulta.\nO outrora venerado e hoxe grandemente deostado Filipe González solicitou esoutro día da audiencia que o principio da presunción de inocencia lle fose aplicado ó noso anterior Xefe de Estado. Millor non recordar os comentarios escoitados a este respecto; uns, referidos ó ex presidente do goberno central e referidos, outros, ó propio ex monarca. Ningún deles cualificaba de bonitos a ningunha destas dúas egrexias personalidades. Pero est6aban cheos de indignación moral. Sen embargo o principio de presunción de inocencia debe ser tido sempre en conta antes de botar a boca a pastar, se me deixan utilizar unha expresión que agora xa non se escoita moito malia a cantidade de animaliños que pacen no vizoso eido da maledicencia.\nDito o anterior e sen que elo supoña constancia algunha de que eu considerei puros e fieis ós seus principios e valores a tan significados persoeiros pois, pra fieis, os defuntos e, pra puros, os d'A Habana, consíntame a bondade dos meus lectores que me entreteña nalgunhas circunstancias das moitas que rodean o caso.\nPero antes, a verdade por diante, permítanme dicir que a señora, ou así, da que de contado imos falar, está realmente suculenta, a medias entre a tenrura dun solombo de tenreira galega e a frescura dunha leituga rizada e sazonada con aceite de oliva virxe, da variedade arbequina, xenerosamente regada xunto con vinagre balsámico de Módena. Mesmo se diría dela que ten un beizo inferior superior polo que o efecto balsámico do vinagre ha ser realmente inapreciable, amén de indesexable e ocioso.\nTan valioso exemplar humano afirmou, segundo se comenta, que o agasallo de sesenta e cinco millóns de euros co que ó parecer a obsequiaron, foi debido ó amor. É posible considerar logo que ese amor habería que telo feito con anterioridade e cunha frecuencia e intensidade tales que, aínda así, permita deducir, ós ociosos coma min, que dada a cantidade e a posibilidade de que cunha frecuencia semanal (pois unha vez á semana é cousa sana e unha vez ó día unha porquería) considerando que o ano dispón de cincuenta e dúas, reservando catro de descanso e poñendo as cousas fáciles, pensando que a relación puido ter durado dez anos, obtemos un numero total de feitos amorosos de cinco centos deles.\nSe isto fose así -que non está escrito que o fose pero por seguir a enredar un chisco- dividindo sesenta e cinco millóns entre cinco centos amorosos actos danos un montante (nunca millor dito) de cento trinta mil euros por cada un deles. A verdade é que, de ser así, a suculenta e moi nutritiva actividade amatoria da señora dona dunha frescura de leituga rizada estivo xa que non ben retribuída si polo menos recompensada.\nPor outro lado de ser certos os comentarios atribuídos ó meu admirado, querido e respectado Fernando Ónega, xustificativos da real prodigalidade real (escúsenme a reiteración, pero é que viña de marabilla) atribuíndoa ás estreiteces padecidas polo ex monarca na súa nenez de exiliado, sitúanos ós lectores no extremo diametralmente oposto á cualificación de Erich Fromm respecto da indignación moral.\nDa indignación moral pasamos a estar nos arredores do espazo dunha compracencia moral na que non creo que se lle aplique en ningún caso á xente que se arruinou, nin ós rapaces que viven no soarego da pobreza e rouban un par de galiñas... por poñerlles un vello exemplo de todos coñecido e tan gastado que case me avergonzo de ter quen recorrer a el; pero xa lles dixen que vai moita calor.\nAboiaran tamén sentimentos de odio e máis envexa neste caso? Seguro que non, ou tal eu creo e ademais espero. O prudente, coido, é suspender os sentimentos que a todos nos poden aflorar e demorar a súa aparición ata que unha sentenza en firme, baseada non en convicións morais, senón en feitos constatables e probados, sexa emitida por un xurado imparcial e xusto... se non é moito pedir.\nA onda puritana e hipócrita que avanza entre nós coa forza dun tsunami debe ser freada, a envexa e mailo odio veñen asociados a ela cando o desexable é que o que predomine sexa a reflexión serena e o xuízo prudente e cauto. É certo que o monarca abateu un paquidermo: fíxose unha foto diante del apoiada que tiña a súa trompa contra o toro dun árbore pertencente a non sei que especie. Agora unha señora di que o agasallo foi en pago dun amor compartido, si, pero sería bo facer ben dunha vez as contas antes de botar a pastar as nosas bocas.


CLUB CUNTIS VETERANOS: ALMACENES CANCELA TORDOIA 1 - CUNTIS VETERANOS 2\nDo partido o esperado, moita loita pero pouco futbol vistoso no que tamén influeu as pequenas dimensións do terreno de xogoA verdade e que o partido non empezou ben para nos xa que ós cinco minutos xa encaixamos o gol nun erro nun balón colgado dende un lateral á frontal da área na que aparecen tres xogadores sen marca e o remate desvía o porteiro ó poste e entra. A partir do gol fómonos asentando máis no campo e empezando a crear perigo, cando digo perigo refírome a algunha ocasión xa que o partido careceu de clarísimas ocasións de gol. Pois eso, o perigo chega nunha xogada que finaliza Jorge cun disparo dende a cruceta da área que se vai fora por pouco. Pola parte local destacar un disparo dende o medio do campo que casi entra. A media hora chega o empate, xogada rudimentaria, saque do porteiro, peina Nacho, Marcos presiona ó defensa que non se entende co porteiro e dalle ca cabeza, chocan e o balón entra na portería. Foi en propia porta pero darémoslle o gol a Marcos xa que sen a sua presión non houbera entrado. Chegamos ó descanso con ese resultado, empate a un.Na segunda parte, menos ocasións e máis loita no medio do campo, eso si co gol que nos valeu a victoria. Foi mediada a segunda parte, falta na frontal na área por derribo a Monty cando se iba solo hacia portería. Alberto saca a falta (foi o primeiro que fixo ó salir do banquillo), o porteiro rechaza o balón e Jorge moi atento marca o 1 a 2. A partir daquí eles intentan achuchar máis pero non crean ocasións claras, sendo nos corners donde máis nos complican a vida xa que os remataban casi todos.Partido casi clavado ó da primeira volta en Cuntis, pero ó revés. Nos marcamos primeiro e despois acabamos perdendo.GOLES: MARCOS - MONTY\ncuntis veteranos almacenes cancela tordoia\nA ver cronista, teño qe correxirche un pequeno erro de apreciación, non fun eu o que marcou o segundo gol, o que estaba atento nesa xogada foi Miguel, sendo el o que empurra o balon ata as mallas.JORGE.\nA ver teño que correxirvos por enésima vez non foi Miguel, Miguel estaba intentando que non o marcara...Eu creo que estaba ben a 1ª crónica, definitivamente foi Jorge.Monty\nMoitas gracias Monty, este é o primeiro pase, pero de gol eh, que me das en toda a tempada. Gracias, segue así, estou seguro de que o mellor marco un ou dous mais o longo do que queda, se xogo claro, ainda que estes pases creo que os marcaría ata dende o banco.


Noticia - O programa da Deputación de Pontevedra, Musigal 2019 chega a catro concellos do Condado-Paradanta - Actualidade - Deputación de Pontevedra\nO programa da Deputación de Pontevedra "Musigal" 2019 chega a catro concellos do Condado e da Paradanta\nA Cañiza, Crecente, Mondariz e Salvaterra de Miño gozarán durante este agosto de diferentes actuacións musicais ao abeiro do programa da institución provincial\nCatro concellos do Condado e da Paradanta contarán durante este mes de agosto con espectáculos musicais grazas ao programa da Deputación de Pontevedra "Musigal" 2019. Concretamente serán os municipios da Cañiza, Crecente, Mondariz e Salvaterra de Miño.\nA primeira actuación terá lugar este mesmo sábado 10 de agosto en Crecente a cargo da Orquestra de Cámara Galega. Este grupo, fundado en 1995, está integrado por músicas e músicos galegos formados en diversos conservatorios europeos. Interpreta un amplo repertorio que abarca desde o barroco temperán ata hoxe, incluíndo a difusión de autores galegos e facendo especial fincapé na extensa obra do mestre Rogelio Groba.\nAs seguintes paradas do "Musigal" serán A Cañiza e Mondariz, en ambos os lugares o mércores 14 de agosto. Alí actuarán Luar na Lubre e Óscar Ibañez & Tribo, respectivamente. Luar na Lubre, grupo de folk galego creado na Coruña en 1985, é unha das bandas máis representativas do panorama folk galego, que obtivo multitude de premios e dous discos de ouro e actuou nos mellores escenarios. Pola súa parte, o gaiteiro Óscar Ibáñez, co seu grupo Óscar Ibáñez & Tribo, realizou máis de 200 concertos en toda España, Gran Bretaña e Italia.\nPor último, o sábado 24 de agosto Salvaterra de Miño gozará da actuación de Budiño, gaiteiro moañés que enraíza a súa música na tradición galega mesturada sutilmente cos sons máis contemporáneos.\nO programa "Musigal" 2019 naceu co obxectivo de favorecer a programación artística por parte dos concellos e diríxese especificamente a grupos e artistas profesionais de música. Un dos seus obxectivos é a dinamización da lingua galega, en canto que busca favorecer a vivencia positiva no noso idioma e contribuír á posta en valor da lingua galega e ao incremento do seu uso e prestixio, á socialización en galego da infancia e da mocidade e á toma de consciencia sociolingüística da poboación da provincia de Pontevedra.


Calidade, tecnoloxía e sostenibilidade - Vitralba | Cristalería\nConsideramos de vital importancia a actualización constante da tecnoloxía que nos permite ofrecer en todo momento unha alta calidade en calquera tipo de pedido, desde un dobre acristalamiento estándar a vidros curvados de grandes dimensións.\nMAQUINARIA DE ÚLTIMA XERACIÓN PARA CUMPRIR CON CADA UN DOS PRAZOS DE ENTREGA\nA política de calidade e ambiental de Vitralba consiste en asegurar que as actividades realizadas e os servizos prestados pola empresa cumpren os compromisos adquiridos cos clientes e o medio ambiente.\nPara iso seguimos os seguintes puntos:\nUn sistema documentado de xestión de calidade segundo a norma internacional UNE-EN-ISO9001 e UNE-EN-ISO 14001.\nO cumprimento da regulamentación e lexislación aplicable ás actividades da empresa, así como outros compromisos ambientais que subscribamos no futuro.\nVITRALBA CONTRIBÚE Á CONSERVACIÓN DO MEDIO AMBIENTE\nA eficiencia enerxética é unha fonte de enerxía renovable que é completamente limpa, sorprendentemente abundante e inmediatamente dispoñible. Ten un impresionante potencial para reducir as emisións de carbono que ameazan o planeta e para diminuír a dependencia enerxética do petróleo.


Efecto acuarela para textos con Photoshop para calquera tipo de letra. | Creatividades en liña\nArnau Apparisi | | Photoshop, Titorías\nDías atrás ensinámoste a facelo cambia a cor do texto con Photoshop. Dando un paso adiante e buscando coñecer un pouco máis sobre as posibilidades que Photoshop nos ofrece para os textos. Hoxe aprenderemos dun xeito sinxelo dar un efecto acuarela aos nosos textos, este efecto fíxose moi popular nos últimos anos e nalgúns pasos simples podemos dar aos nosos textos un resultado profesional e altamente visual.\nComo usar o efecto acuarela?\nO primeiro que debemos facer é obter un imaxe de alta calidade de manchas de acuarela, aínda que tamén podemos empregar unha das nosas que escaneamos ou descargamos unha de Internet. No meu caso decidín empregalo isto desde Internet. É importante que a imaxe que escollamos teña unha boa calidade, así que intenta dedicar un pouco de tempo a seleccionar a imaxe.\nUnha vez que temos a imaxe é hora de poñernos mans á obra. Primeiro abrimos photoshop e creamos un novo ficheiro, seleccionando arquivo> novo ou cmd + n e escollemos o tamaño que desexemos.\nSeleccionamos a ferramenta de texto (Tecla T) na barra de ferramentas.\nFacemos fai clic na parte inferior e arrastraIsto xerará un cadro de delimitación para o noso texto e permitiranos escribir nel.\nEscribimos o texto caixa de delimitación interior.\nSeleccionamos todo o texto e cambiamos a fonte e o tamaño da letra.\nArrastramos a imaxe de manchas de acuarela sobre o lenzo.\nColocamos a capa de imaxe en acuarela debaixo da capa de texto.\nAgora movemos o texto á parte da mancha que máis nos gusta Usar.\nFacemos clic dereito sobre a capa de texto e seleccionamos a opción, rasterizar.\nEscollemos a ferramenta vara máxica (Tecla W, Varita) e damos un clic encima do texto (é importante ter a capa de texto seleccionada).\nDamos fai clic co botón dereito encima do texto seleccionado e elixe a opción, similar.\nImos á capa da mancha de acuarela e damos cmd + c ou á pestana de edición>copiar. damos a cmd + v ou para editar>incorporarse.\nAgora sairá unha nova capa, esta será a capa co noso texto en acuarela.\nBorramos o resto do exceso de capasPara poder usar o texto nunha imaxe, imos á pestana de ficheiro> gardar como> e seleccionamos a extensión .png, isto só nos deixará a tipografía.\nUnha vez que teñamos o ficheiro .png podemos arrastralo a calquera imaxe de photoshop e decoralo co noso texto en acuarela.\nCamiño completo ao artigo: Creativos en liña » xeral » Titorías » Efecto acuarela para textos con Photoshop\nMoi interesante, encántame o efecto incluso usar só texto con algunha frase xenial e enmarcalo na parede, tamén podo usalo con máis texturas :)\nola como podo descargar os efectos acurela?\nPolarr é un excelente editor de fotos novo para iOS e Android


A Oficina Agraria Virtual de Medio Rural recibiu máis de 400.000 visitas no que vai de ano 2011 | Amtega\nxoves, Agosto 18, 2011 - 14:00\nO conselleiro Juárez deu a coñecer hoxe os últimos datos desta ferramenta informática, que o sector agropecuario galego usa de xeito masivo como medio útil, cómodo e rápido para relacionarse coa Administración e facer trámites\nO titular da Consellería presentou o boletín ‘Medio Rural’, nova canle de comunicación deste departamento da Xunta cos diferentes axentes do agro\nA Oficina Agraria Virtual (OAV) da Consellería do Medio Rural recibiu no que vai de ano máis de 400.000 visitas, centradas en tarefas de xestión da actividade cotiá dunha explotación. Delas, destacan as 300.000 altas por nacemento de gando, 30.000 solicitudes de marcas identificadoras, 36.000 declaracións de movemento, máis de 3.000 peticións de guías de traslado e 700 cambios de datos persoais, entre outras xestións. Estes datos foron facilitados hoxe polo propio titular deste departamento, Samuel Juárez, cando se cumpre un ano da presentación desta ferramenta virtual.\nO conselleiro salientou que esta oficina consolidouse xa como unha referencia fundamental para o sector agropecuario galego, que na actualidade utiliza de xeito masivo esta ferramenta como medio útil, cómodo e rápido para relacionarse coa Administración autonómica e realizar todo tipo de trámites. Para Juárez, a OAV reflicte, de feito, a confianza do medio rural galego no seu futuro.\nO conselleiro do Medio Rural destacou, ademais, que esta oficina (dispoñible no enderezo webhttp://mediorural.xunta.es/institucional/oficina_virtual/oficina_virtual/) segue a medrar con novos proxectos. Así, explicou, nas vindeiras semanas estarán a disposición dos gandeiros os libros de explotación e os documentos de traslado de gando informatizados.\nNa presentación destes datos, Samuel Juárez deu a coñecer unha nova canle de comunicación da Consellería cos diferentes axentes do agro galego en xeral. Trátase do boletín “Medio Rural”, cuxo primeiro número ven de ver a luz e que pretende, segundo o conselleiro, converterse nunha porta permanentemente aberta (a través do formato clásico en papel e tamén on line, na web da Consellería) a tódalas mulleres e homes do rural galego.\nEsta publicación ten unha múltiple orientación, indo dirixida tanto aos técnicos, investigadores e expertos nos ámbitos agrícola, gandeiro e forestal como ao público en xeral. A idea é que se poida coleccionar como unha escolma útil de información para arquivar e consultar, en calquera momento. Ao tempo, o boletín quere ser un escaparate das iniciativas máis destacadas que se levan a cabo no medio rural galego. Neste sentido, no seu primeiro número incorpora unha reportaxe sobre a empresa “Caurelor”, que se dedica á fabricación e venda de castañas no Courel, e que ten a virtude de elaborar produtos unicamente con froitos desta serra da provincia de Lugo, cun proceso de fabricación cen por cento artesanal e ecolóxico.\nEsta iniciativa recibiu na pasada edición dos premios Agader (que concede a Axencia Galega de Desenvolvemento Rural) a distinción especial para mozos. Tamén se inclúe unha reportaxe da “Granxa o Cancelo”, situada no concello coruñés de Miño e que se distingue como exemplo de proxecto integral de desenvolvemento rural, xa que ademais de producir leite presta especial atención á formación do persoal técnico cualificado e aposta polas novas tecnoloxías, con presenza nas redes sociais. Busca, ademais, que os beneficios xerados pola produción de leite repercutan no medio rural, favorecendo a creación de emprego de calidade e fixando poboación.\nEsta nova publicación do departamento que dirixe Samuel Juárez recolle tamén completos informes sobre sectores produtivos, entre eles unha ampla radiografía do último quinquenio das explotacións lácteas. Abórdanse, ademais, diferentes artigos elaborados polo propio persoal técnico da Xunta e centrados en ámbitos como a sanidade e a seguridade das producións ou o medio natural.\nAsí, no eido da sanidade, publícase unha reportaxe que explica polo miúdo os labores de loita contra a pulguiña do carballo desenvolvidos por Medio Rural e que permitiron erradicar esta ameaza para a riqueza forestal galega en máis de 12.500 hectáreas, con actuacións en 23 concellos de Lugo e Ourense nos que se declarou a existencia desta doenza. Tamén se da a coñecer que Galicia mantén baixo control a lingua azul, doenza practicamente erradicada hoxendía na nosa Comunidade tras un intenso traballo de Medio Rural en materia de prevención, inspección e vacinación que permitiu minorar os efectos da enfermidade na cabana gandeira, sendo a mortalidade moi inferior en comparación coa rexistrada noutras zonas da Península e propiciando que en todo o ano 2010 non fora detectada a doenza en Galicia.\nOutras reportaxes deste primeiro número describen polo miúdo os valores e recursos naturais do Parque das Illas Atlánticas e da reserva da biosfera do Xurés, dando conta tamén das accións promovidas por Medio Rural para recuperar o solo en montes queimados, que supuxeron un investimento de preto de medio millón de euros para atallar os procesos erosivos nos terreos afectados polo lume, coa utilización de técnicas pioneiras.\nO boletín de Medio Rural ábrese cunha ampla reportaxe sobre a marca de calidade do leite Galega 100% e inclúe tamén, ademais de diferentes novas institucionais, unha entrevista co director xeral de Agricultura e Desenvolvemento Rural da Comisión Europea, o chantadino José Manuel Silva Rodríguez, quen recentemente estivo de visita en Galicia, acompañando ao comisario europeo de Agricultura, Dacian Ciolos.


TERRA FRANCA, de Leonor Teles | A Cuarta Parede : A Cuarta Parede\nPor Sergio de Benito Publicado o 06/06/2018 · Deixa un comentario\nA primeira longametraxe de Leonor Teles (1992) retrata con delicadeza o día a día de Albertino Lobo, un pescador que faena no municipio de Vila Franca de Xira, lugar natal da directora a beiras do Texo. Ao abrir cunha intensa xornada de traballo á vella usanza, envolvendo a súa figura solitaria na paisaxe fluvial mediante unha fermosa fotografía nocturna, todo fai presaxiar un achegamento clásico a esa figura masculina tradicional, alicerce dun fogar humilde cuxa subsistencia económica complícase ao entrar en crise o emprego manual. Mentres comeza a diseccionar a súa rutina, a directora portuguesa demostra un gran talento para contemplar o cotián sen alterar a súa dimensión de batalla silenciosa, ligada á terra e a auga que filma en 4:3.\nCon todo, Teles revela axiña a súa intención de ir máis aló de desentrañar o ánimo dese magnético protagonista, unha figura parca en palabras e xestos pero de inequívoca humanidade na súa mirada. Nunha decisión elocuente, o agarimo co que reflicte os seus labores na pesca faise extensible ao traballo doméstico que realiza Dália, esposa de Albertino e empregada dunha cafetería local, cuxa historia persoal subxace con forza en Terra Franca. Entre as escenas que contempla con detalle a cámara estática cobran forza aquelas nas que aparece pasando a aspiradora ou cociñando xunto á súa filla, tarefas que os homes da casa reciben pasivos. Non estamos no territorio de Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, Bruxelles (Chantal Akerman, 1975): lonxe de recrearse nos ritmos asfixiantes do traballo, Teles asocia o relato interno do fogar a un ambiente familiar máis ben apracible, pero a atención prestada a estes exercicios denota un interese polo papel activo e subterráneo da muller dentro desta comunidade, igualmente clave para analizar o cadro.\nEstruturada sobre o transcurso das estacións durante un ano, Terra Franca defínese por reflectir con serenidade os ciclos vitais. O seu retrato da pesca como medio de vida dun modesto home de familia, próximo á idade de xubilarse e ancorado na tradición patriarcal, vai unido á descrición dos preparativos da voda de Lúcia, unha das súas dúas fillas. Así, a realidade cotiá do matrimonio adulto, un de tantos nos que cada aceno comunica décadas de amor e rutina invariable, solápase co inicio dun novo enlace. Si Dália e Albertino aluden de forma repetida aos tempos pasados para explicar as súas dúbidas do presente, a cerimonia nupcial, secuencia cume na que o obxectivo se detén nos seus rostros, deixa no aire unha nova e importante cuestión. Estará destinada Lúcia a repetir a historia da súa nai, unha muller circunscrita ao espazo da casa, ou caberá para ela outra realidade dentro do mesmo entorno en transformación? Nas antípodas de pretender unha resposta tallante, a directora acompaña os créditos finais con vellos instantes de felicidade familiar e culmina así a súa entrañable homenaxe a todas esas figuras silenciadas, testemuñas do tempo que pasa ao seu arredor.\nArquivado en NÚMERO 38, PANTALLAS · Coas etiquetas 23 Quai du Commerce, Albertino Lobo, Bruxelles, cinema portugués, cotidiano, Dália, familia, fotografía nocturna, leonor teles, mar, matrimonio, pescador, playdoc, playdoc 2018, portugal, Tajo, traballo doméstico, Vila Franca de Xira


Carlos Martínez López | Asociación Folclórica e Cultural ORBALLO\nNado na cidade de A Coruña no ano 1967, comenza a súa relación co folclore no ano 1975 formando parte da Agrupación infantil “OS GAITEiRIÑOS” do barrio de A Gaiteira de esa cidade.\nCon esta agrupación infantil recibe formación en baile(Estrella Vieites Furelos) ,música tradicional(gaita) , Coro(Xosé Casal Vázquez) ,e teatro(Xosé Redondo Santos), acadando diversos primeiros premios nos concursos de baile ; 1º premio nacional de teatro infantil en Madrid, ca obra “O rei, o dictador e os páxaros”, e participa an zarzuelas e longametraxes en Galego.\nNo ano 1983, intégrase na Asociación de Coros e Danzas de A Coruña, na que segue a súa formación a cargo da directora Estrella Vieites. Con esta asociación participa en festivais nacionais e internacionais acadando entre outros , como membro do grupo “o piolet de ouro” no Festival Internacional das rexiones montañosas en Zakopane(Polonia) e o premio especial do Xurado no Festival internacional de Kaunas en Lituania.\nDende o mesmo ano 1983, comenza a súa andaina como mestre de baile tradicional , impartindo formación en diversos grupos e asociacións:\n-Asociación “Pasiño a Pasiño” de Betanzos.\n-Grupo “Brétema” de Guísamo.\n-Asociación Cultural Sta. María de Torás-Laracha\n-Colexio público “Raquel Camacho”-A Coruña.\nA súa experiencia como mestre de baile en estas entidades, se trasladará tamén ós cursos impartidos como monitor de baile tradicional en diversos Concellos da Provincia (Mesía, Frades, Dodro…etc) baixo o convenio asinado pola Deputación Provincial de A Coruña para levar o baile tradicional a todos os Concellos da provincia.\nTraballou como monitor de baile nos Centros Galegos de Suiza, en Xenebra e Basilea, contratado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia ,para o apoio da cultura das comunidades Galegas no exterior.\nTodo este traballo, lévao a coller a dirección artística da Asociación de Coros e Danzas de A Coruña no ano 1997, tras recoller a testemuña da directora anterior, ademáis de formar parte da xunta directiva e traballar como responsable na organización do Festival Internacional de folclore “Cidade de a Coruña”. Nesta etapa , foi membro en calidade de vogal, da xunta directiva da Federación de coros e Danzas de España (FACYDE).\n-Disco “Danza do Galo”(1980).Da agrupación infantil “Os Gaiteiriños”\n-Disco “Villancicos Populares”.Da Rondalla xuvenil San Rosendo e Os Gaiteiriños.\n-Disco “A Pulguiña e o Pulgón”. Cancións infantís en Galego.\n-Actuación no programa infantil “Dabadabada” de Torrebruno, representando a obra “O rei, o dictador e os paxaros” na Televisión Española en Madrid.\n-Zarzuela en Galego “A represa e o río”.\n-Longametraxe en Galego “Malapata”.\n-Discos editados por FACYDE:\nNa actualidade dirixe a agrupación folclórica e cultural “ORBALLO” de Pontedeume, facéndose cargo da dirección artística do grupo de baile, así coma das Escolas infantís e xuvenís da Asociación, e é membro vogal da Xunta directiva, desempeñando o papel de coordinador de música e danza.


Podería sorprenderse que remitencias B2B están pechando | Martech Zone\nA máquina de venda de calquera empresa B2B ten que estar axustada, ben aceitada e a toda velocidade para facer verdadeiramente unha diferenza no resultado final. Creo que moitas empresas sofren simplemente porque dependen de novos negocios mediante chamadas frías, pero o seu persoal non ten o equipo adecuado para facer o traballo duro para lograr o éxito.\nUn conselleiro delegado compartiu recentemente Métricas de vendas e mercadotecnia por parte de Insight Venture Partners para lograr empresas de software como servizo. Os números poden chocarche. Leva unha chea de traballo para adquirir un novo cliente. Non podes ter un equipo que non estea a traballar correndo todos os días e que esperes marcar a diferenza.\nOu podes? Hai unha fonte de negocio B2B que converte moito máis que calquera outra que quizais non estea aproveitando.\nAo analizar a taxa de conversión por canle, unha canle emerxe como un claro gañador. As referencias de clientes e empregados xeran un 3.63% de taxa de conversión, case o dobre que a seguinte canle: sitios web cun 1.55% de taxa de conversión. Social ten un 1.47% de taxa de conversión e unha busca de pago un 0.99%. As canles con peor rendemento son as listas de clientes potenciais cun 0.02% de conversión, os eventos cun 0.04% de conversión e as campañas de correo electrónico cun 0.07% de conversión. Gilad Raichstain, Implisit.\nSempre nos sorprende cando falamos con socios de solucións e moitos deles non teñen un programa que recompense as recomendacións de empregados ou clientes. Os teus empregados son (ou deberían ser) campións do teu negocio, promovéndote nas súas redes. Os teus clientes son outro recurso incrible. Tes un correo electrónico que sae periodicamente preguntando se é posible que queiran remitir a alguén? ¿Proporciona algún premio ou diñeiro para esas referencias? Estes datos poden facerche comezar.\nComo mínimo, ter unha páxina de destino que capture unha fonte con ligazóns únicas distribuídas entre os seus empregados, clientes e socios debería ser a súa prioridade. Isto permitiralle rastrexar e premiar as súas mellores recomendacións.\nImplisit actualiza o seu cliente potencial e as comunicacións co rexistro CRM axeitado, permitíndolle xestionar o seu gasoduto de forma máis eficaz ao aforrarlle a vostede e ao seu equipo tempo valioso en tediosas tarefas. Implisit utiliza algoritmos que identifican cada correo electrónico, contacto e evento do calendario e coinciden coa oportunidade correcta - 100% automaticamente.\ntags: b2bpuntos de referencia de B2Breferencias B2Bvendas de B2BGilad Raichstainimplícito\nImaxes do día de San Valentín 2015\nXan 6, 2015 en 5: 31 AM\nVaia, moi bo post. Describiches todas as cousas moi ben. Grazas\n20 de agosto de 2015 ás 10:53\nDoug, promulguei un programa de referencia entre o meu equipo este ano (2015). O mellor que fixen. É un programa bastante sinxelo. Cando un dos membros do meu equipo trae un novo cliente á nosa carteira, recompense a ese empregado co 5% da compilación do deseño do sitio web. Así, por exemplo, se fan referencia a un proxecto de sitio web de 10,000 dólares, obterían un bono de 500 dólares. Gústalle ao meu equipo este programa? Duh! Si, encántalles.\n21 de agosto de 2015 ás 1:02\n¡É fantástico Greg! Encántanos os programas de referencia. Algunhas persoas pensan que é unha práctica estraña, pero as empresas pagan a xente de vendas todo o tempo para axudar a impulsar o negocio ... por que non pagarías aos teus propios socios e empregados?


A Maker Faire Galicia máis global comeza esta semana – Revista Morcego\nA Maker Faire Galicia máis global comeza esta semana\nXa está aquí, chegou a 7ª edición da Maker Faire Galicia, que se celebrará nun Museo Gaiás virtual. Despois do éxito da edición en liña celebrada o pasado novembro, a organización aposta por repetir formato, potenciando así o foco internacional. Ademais de contar con máis de 60 proxectos de 7 países diferentes, a poucas horas desta nova edición, os datos de inscricións multiplican por catro os da edición anterior, polo que se espera unha alta participación.\nDurante as 5 xornadas que dura o evento (do 2 ao 6 de xuño), os/as visitantes poderán gozar conectándose en directo cos/as makers que hai detrás dos proxectos seleccionados, participando en diversos talleres ou asistindo a charlas e mesas con referentes mundiais no ámbito da innovación.\nAs xornadas do 2 e o 3 de xuño dedicaranse á Industria e as temáticas sobre as que virarán son a dixitalización, a biotecnoloxía e os videoxogos. Aquí destacan os nomes de César de la Fuente, elixido polo MIT como un dos mozos máis innovadores do mundo, ou Keisha Howard, referente mundial na loita pola inclusión no mundo dos videoxogos.\nDurante estas xornadas levarase a cabo a xa clásica competición de proxectos, onde os 10 máis innovadores de todos os presentados optarán a ser o mellor proxecto das xornadas de industria. Ademais disto, haberá numerosas mesas onde se debaterá sobre diversos temas como a liberación de patentes nas vacinas, os modelos de negocio baseados no opensource ou como os videoxogos poden utilizarse para adestrar o noso cerebro.\nO 4 de xuño celebrarase a xornada educativa e o nome máis destacado é o de Valeria Corrales, unha minimaker de 12 anos de Huesca que se fixo famosa ao ser seleccionada para o talent show máis importante do mundo. Ademais de Valeria, esta xornada contará con catro mesas de debate moi interesantes e máis de 40 proxectos de centros educativos de todo o mundo, cos que se poderá compartir coñecemento en directo. De todos eles, os 15 máis destacados participarán nunha competición onde se elexirán aos mellores de cada categoría: primaria, secundaria e bacharelato ou FP.\nParte del programa oficial.\nO broche de ouro da xornada educativa poñerao o primeiro EDU Open Space, un espazo para debater ao redor da innovación educativa, e unha listaxe de talleres moi potente para aprender sobre intelixencia artificial, videoxogos ou robótica.\nPara pechar esta semana tan innovadora, os días 5 e 6 de xuño celebraranse as xornadas abertas a todos os públicos, onde o Do It Yourself, a música ou a arte únense coa tecnoloxía. Charlas como a da mexicana Trindade Gómez, falando do seu Fab Lab co que está empoderando a artesáns/as indíxenas, ou talleres como o dos arxentinos Alquimétricos son uns dos pratos fortes destes días. No apartado de proxectos destacan o xaponeses Robot band, unha banda de rock constituída por robots, os brasileiros Batebit, co seu kit musical ou os minimakers de VermisLAB cos seus proxectos para mellorar o mundo.\nSe queres ter máis información sobre este evento e como participar non dubides en visitar a súa plataforma en liña https://makerfairegalicia.com/, o rexistro de asistentes é totalmente gratuíto.\nThe Avengers confirman a súa presenza no E3 2019\nO: 29 Maio, 2019\nEA publica un novo gameplay da demo do E3 de Fallen Order\nO: 25 Xuño, 2019


Concello de Moeche | Últimos días para apuntarse no II Open de dominó Concello de Moeche\nÚltimos días para apuntarse no II Open de dominó Concello de Moeche\n30 Out 2018 | Cultura e Deportes | 0 comments\nA nave do mercado de Moeche acollerá este sábado a partir das 11.00h. o II Open de dominó Concello de Moeche. Un torneo aberto a profesionais e debutantes nesta disciplina que, a día de hoxe, xa leva máis de medio cento de persoas anotadas. Para apuntarse hai que pasar polo Concello, chamar ao 981 404 006 ou mandar un correo a daniel.feijoo@moeche.gal. O obxectivo do open é principalmente lúdico e de promoción dun xogo/deporte que forma parte da nosa tradición cultural e que, ademais, é moi aconsellable para exercitar a mente. E por se falta alguén por convencer: haberá premios e un xantar abondoso e exquisito dentro dos 20€ que custa a inscrición.\nPoucos xogos de mesa hai tan apaixoantes coma o dominó. Xunto coa baralla, as fichas brancas e negras forman parte desde antigo dos nosos entretementos predilectos e non hai taberna de toda a vida que non conte no seu mobiliario con parroquianos puntuais á súa cita diaria co dominó. “O pito dobre!”, “dóblome!”, “paso!”, “pon e cala a boca!”, “cerrado!” son só algunhas expresións que forman parte da súa atmosfera, xunto cos estalos secos do petar autoritario no taboleiro, que día tras día, mes tras mes e ano tras ano vai mellando a superficie cunha grande cicatriz en forma de cruz.\nVisto desde fóra -e sabendo o básico- pode parecer que todo se limita a xuntar pezas polo lado en que cadren os números. E si, éche así, pero hai moito máis: o dominó é un xogo marcado polo azar do remexido inicial que, unha vez se poñen as fichas dereitas, se converte nunha batalla de cálculo mental, de estratexia que non admite erros e de saber xogar co que leve o compañeiro se, coma neste caso, a partida se disputa en parellas. O dominó é un xogo… un deporte serio e revestido de certa solemnidade. Como tal, mesmo hai federacións. A galega xunta sete clubes/asociacións que organizan ao longo do ano un completo calendario de competicións, ademais de disputaren o Open e mailo Campionato Galego de Parellas, no que esta temporada participan 144 xogadores.\nA federación encargarase da organización do xogo no II Open de dominó Concello de Moeche. Para iso desprazará un equipo arbitral e un sistema informatizado dos sorteos iniciais e de seguemento das partidas. A escasos días de que se produza o encontro xa van máis de medio cento de participantes inscritos, principalmente da comarca, aínda que tamén doutros puntos de Galicia e incluso parellas federadas en Asturias. Quen queira sumarse ao campionato deberá pasar pola Casa do Concello, chamar ao 981 404 006 en horario de mañá -só queda este mércores e mailo venres para facelo- ou enviar un correo a daniel.feijoo@moeche.gal.\nAs partidas comezarán ás 11.00h. na Nave do mercado e a reserva de praza ten un custe de 20€ por persoa, nos que vai incluído un xantar a base de callos, codillo asado, bebida, café e sobremesa. Os premios tamén son gorentosos: a parella vencedora levará trofeo e un xamón, a segunda clasificada farase cun xamón e un diploma e da 3ª á 8ª levarán diploma e un agasallo. Ademais tamén se reserva un trofeo para a mellor parella de Moeche.\nInicialmente o Open ía desenvolverse no local social de Abade con apoio loxístico da asociación Pito Dobre, quen comunicou a imposibilidade de facerse cargo do evento cando xa estaba lanzada a convocatoria. Tras facer as xestións oportunas, o Concello implicou na organización á Federación Galega de Dominó, ademais de contar coa colaboración de lácteos de Moeche, do Bar O Mercado e do Bar Queira.\nO petar das fichas do dominó volve este sábado á…


O astrofísico de Vilarube: Manuel Carreira Vérez | Galicia Digital\nO astrofísico de Vilarube: Manuel Carreira Vérez\nGalicia pode presumir de haber tido alomenos dous astrónomos salientables no século XX, ambos unidos polo seu status relixioso. Referímonos a Ramón María Aller Ulloa (1878-1966) e a Manuel María Carreira Vérez (1931-2020). É coñecido o primeiro, pioneiro da astronomía en Galicia, por ser o fundador dos primeiros observatorios astronómicos de Galicia (hoxe Museo de Lalín, e Observatorio da Universidade de Santiago). Non sabemos se estes dous sacerdotes astrónomos se coñeceron en persoa -por idade poideron coñecerse físicamente-, pero o que é seguro e que a figura do veterano Aller Ulloa estivo sempre presente no xoven Carreira Vérez. Co cometa Neowise aínda visible nos nosos ceos, e cando se celebra nestes días a reunión científica da Sociedade Española de Astronomía, hoxe traemos aquí o segundo, por ter falecido recentemente; o xesuíta Manuel Carreira Vérez, nado en Valdoviño (A Coruña), criado en Vilalba (Lugo) e estudante en Vigo (Pontevedra); e de alí aos Estados Unidos, onde pasou a maior parte da súa vida.\nManuel Carreira naceu na primavera de 1931 nun fermoso lugar da costa galega chamado Vilarrube, en Valdoviño (A Coruña). Un concello coñecido polos que somos apaixonados do surf polas súas praias paradisíacas e por acoller un dos primeiros museos do surf en España. Dunha familia moi numerosa, foi un dos oito fillos nacidos no matrimonio entre Jenaro Carreira Penalonga, funcionario do concello de Vilalba e Engracia Vérez Puentes, mestra nacional de primeiro ensino. Grazas á súa nai, unha muller de "excepcional amplitude cultural", tivo a oportunidade de ler "poesía, mineraloxía, historia da arte, narracións de viaxes e incluso libros de cabalería". Dos seus pais aprendeu "a valorar as cousas ben feitas e a sentir a responsabilidade de aproveitar as oportunidades para desenvolver calquera habilidade". Unha lesión no xeonllo a partir dos 9 anos, agravada por un accidente os dez anos limitou progresivamente as súas actividades ao longo da súa vida.\nRealizou Carreira os seus primeiros estudos na Academia e no Instituto de Segunda Enseñanza de Villalba (Lugo) e os tres últimos cursos de secundaria no Colexio Apóstol Santiago en Teis, Vigo (Pontevedra), neste último centro xunto cun dos seus irmáns.. En Vilalba coñeceu ao profesor de pintura e debuxo Antonio Ínsua Bermúdez, que o animou a desenvolver o seu talento artístico. Obtivo o título de bacharel na Universidade de Santiago en 1948 con Premio Extraordinario e licenciatura en Estudos Clásicos no Centro Superior do Colexio San Estanislao de Salamanca. Entrou na Orde Xesuíta en 1948, sendo ordenado sacerdote en 1960. Licenciouse en Filosofía coa "Magna cum laude" (1957) pola Universidade Pontificia de Comillas (Santander), e licenciouse en Teoloxía pola Loyola University Chicago con "Summa cum laude (1961) no seminario de West Baden Springs (Indiana). En 1966 estudou un semestre de Filosofía na Pontificia Universidade gregoriana de Roma.\nEstudou o Máster en Física na Universidade John Carroll (Cleveland) de 1962 a 1966 e o doutorado en física na Universidade Católica de América (Washington) de 1967 a 1971. En Cleveland traballou no efecto dos láseres nos líquidos con E. Carome e C. J. Prochaska. O título da súa tese maxistral foi "As ondas de choque producidas en líquidos por impulsos láser". O resultado deste traballo foi un artigo científico nas Applied Physics Letters de xullo de 1967. O seu director de tese doutoral foi nada menos que o premio Nobel Clyde Cowan, co-descubridor do neutrino. O título da súa tese foi "Distribución dos raios cósmicos entre as latitudes 9 e 69°". Do seu traballo con Cowan sabemos dun avance que publicaron nas Actas da XII Conferencia Internacional sobre Raios Cósmicos, celebrada en Tasmania (Australia) en Agosto de 1971. O traballo foi sobre a distribución anisotrópica das direccións de chegada do muón ao nivel do mar. A morte prematura de Cowan en 1974 impediulles continuar traballando xuntos.\nDespois de obter o seu doutorado, comezou a ensinar "Física e Astronomía" na Universidade Católica de América -de 1972 a 1975-, no Centro Científico Bohannon da Universidade John Carrol como profesor asistente especial de física de 1975 a 2002, e de "Filosofía da Natureza e as Ciencias" na Universidade de Comillas en Madrid dende 1971 ata 2002 -as tres universidades das que fora estudante-, pasando un semestre en cada país. Polo seu mérito en Cleveland, a Universidade John Carrol concedeulle a medalla centenaria en 1987. Durante os anos seguintes continuou o seu labor científico e investigador, combinándoo coa súa actividade relixiosa e as súas tarefas como divulgador científico, estas últimas polas que é máis coñecido. Colaborou cos doutores Hall Crannell e Klaus Fritsch, do Departamento de Física da Universidade Católica de América e da Universidade John Carrol respectivamente, desenvolvendo un sistema de control e detectores para sondas espaciais da NASA. Con Crannell publicou un artigo científico en Nuclear Instruments and Methods en maio de 1977 no campo dos detectores de partículas, máis concretamente nunha cámara proporcional de multifíos.\nO 3 de xullo de 1989, a estrela de 28 Sgr estaba agochada pola lúa máis grande de Saturno, Titan. Este evento ofreceu unha oportunidade única para explorar a vasta atmosfera rica en nitróxeno de Titan nunha franxa altitudinal non investigada pola sonda espacial Voyager. Un grupo de investigación no que estaba Carreira observou a ocultación, derivando as temperaturas mesosféricas e atopando evidencias de inhomoxeneidades atmosféricas. Os resultados preliminares publicáronse no Boletín da American Astronomical Society ese mesmo ano, e os resultados finais publicáronse na prestixiosa revista "Nature" en xuño de 1990. As súas investigacións sobre Titan continuaron varios anos máis, publicando outro artigo en "Astronomy & Astrophysics" na edición de marzo de 1993, e outra en "Icarus" no número de decembro de 1999. Foi nomeado adjunct astronomerdo Observatorio Astronómico do Vaticano en 1994. Tamén foi membro do consello de administración da "Fundación do Observatorio Vaticano" dende 1988 ata 2002.\nComo inventor desenvolveu algúns instrumentos astronómicos. Un deles foi clasificado como un dos dez mellores produtos de 2001 pola revista da Sociedade Astronómica Americana "Sky and Telescope". En 1981 patentou nos Estados Unidos un "apoio binocular para observacións astronómicas" (patente 4278320), e en 2004 en España outro "Dispositivo para observar o ceo ou obxectos distantes no chan" (patente ES1071927Y). Foi o autor de case unha ducia de artigos publicados en revistas profesionais de física e astronomía de primeiro nivel, así como de máis de dez libros. Tamén destacou en pintura e fotografía artística, participando en exposicións e ilustrando libros e revistas.\nEn 1999 foi distinguido pola Xunta de Galicia coa Medalla Castelao. No verán de 2004 foi o pregoneiro das Festas Patronais de Villalba (Lugo). Morreu en Salamanca o 3 de febreiro de 2020, poucos días antes do seu amigo, o astrónomo xesuíta George V. Coyne (1933-2020).\nPersoa extraordinaria, deixou a súa pegada alí por onde pasou. En breve publicaremos na revista "Lucensia" tódolos detalles sobre a súa fecunda vida. Polo de agora, deixamos estas liñas para honrar a súa memoria.\nCarlos Viscasillas Vázquez, é membro do Instituto de Física Teórica e Astronomía da Universidade de Vilnius\nViscasillas Vázquez, Carlos


A Marela Tarabela: Daniil Kharms: Unha borracheira inesperada\nCelebrouse o ano pasado o 75º cabodano do vangardista ruso, Daniil Kharms. Poeta, escritor para a infancia, narrador, dramaturgo, Daniil Kharms foi perseguido polo stalinismo e acabou morrendo, probablemente de fame, na cadea de Leningrado Nº 1. Transcorría o febreiro de 1942.\nO noso compañeiro Perfecto Andrade vólvenos agasallar cunha primeira tradución ao galego dun escritor ruso.\nUnha borracheira inesperada.\npor Daniíl Ivánovich Jarms.\n(Tradución desde o ruso de Perfecto Andrade)\nUnha vez Antonina Alexeyevna zoupoulle ao seu home co cuño da oficina e estampoulle a fronte coa tinta.\nO mortalmente ofendido Pyotr Leonidovich, home de Antonina Alexeyevna, pechouse no cuarto de baño e non deixaba entrar a ninguén.\nCon todo, os habitantes do piso comunal, que tiñan unha imperiosa necesidade de ir onde estaba sentado Pyotr Leonidovich, decidiron escachar pola forza a porta pechada.\nDecatándose de que se acabara a festa, Pyotr Leonidovich saíu do baño, foise para o seu cuarto e deitouse na cama.\nPero Antonia Alexeyevna decidira perseguir o seu marido ata o final. Esfarelou un papel en anaquiños e regou con eles a Pyotr Leonidovich que estaba deitado na cama.\nO envelenado Pyotr Leonidovich botouse dun chimpo no corredor e púxose a arrincar o papel da parede.\nNeste punto saíron todos os habitantes do piso e, vendo o que o malpocado Pyotr Leonidovich estaba a facer, botáronse enriba del e fixeron farrapos do chaleco que levaba posto.\nPyotr Leonidovich saíu correndo cara á oficina da vivenda.\nNamentres, Antonina Alexeyevna espírase e agochárase na arca.\nDez minutos despois volveu Pyotr Leonidovich, seguido polo encargado da casa.\nAo non atopar a súa muller no cuarto, Pyotr Leonidovich e o encargado da casa decidiron aproveitar o lugar libre para baixar un pouco de vodka. Pyotr Leonidovich marchou a correr ata a esquina na procura da bebida.\nCando xa saíra Pyotr Leonidovich, Antonina Alexeyevna saíu da arca e apareceu diante do encargado da casa como a trouxeran ao mundo.\nO encargado da casa, espantado, pegou un chimpo na cadeira e correu á\nfiestra, pero ao ver a moza de vinte e seis anos, arroubouse coa súa\nNeste punto volveu Pyotr Leonidovich cun litro de vodka.\nAo ver o que acontecía no seu cuarto, Pyotr Leonidovich xuntou as cellas.\nPero a súa muller Antonina Alexeyevna amosoulle o tampón da oficina e Pyotr Leonidovich acougou.\nAntonina Alexeyevna expresou o desexo de participar na bebedela, pero obrigatoriamente espida como estaba, e -só para amolar- de sentar na mesa na que se propuxera pór os pinchos para acompañar a vodka. Os homes sentaron en cadeiras, Antonina Alexeyevna sentou na mesa e puxéronse a beber.\nNon se pode dicir que sexa hixiénico que unha moza núa estea sentada na mesma mesa na que está comendo xente. Aínda por riba Antonina Alexeyevna era muller rotunda e non moi preocupada pola súa limpeza corporal, así que a cousa estaba para que a levase o demo.\nCon todo, axiña beberon abondo ata caer durmidos: os homes no chan e a muller na mesa.\nE restableceuse o silencio no piso comunal.


Nada que perder con Rosa Cedrón. - Pentavox\nSe fose presidente da comunidade de veciños proporía nomear a Rosa Cedrón como embaixadora de boa vontade para as reunións veciñais. Unha especie de casco azul para amansar ás feras separatistas que alagan os bloques urbanos das nosas cidades. Complicada tarefa, tal vez atopásemos mellor fortuna e mesmo chegariamos a ter unha maioría absoluta sen millóns de abstencións, se Rosa Cedrón fose a voz de Galicia, a voz coa que nos presentásemos ante o mundo. ¿Ola k ase? Soaría mesmo solemne con ela. Estamos aquí para falar de “Nada que perder” o novo disco de Rosa Cedrón.\nUn désert dans tes mains ou o que é o mesmo, “Un deserto nas túas mans” – Moita area que varrer se fose a TVG- é o primeiro corte deste álbum. Unha peza onde se mestura a electrónica estilo Radiohead con instrumentos clásicos e unha voz que se adapta á perfección ao novo rexistro. Atópome desconcertado, non o esperaba, a verdade.\nNon serei eu lévanos a unha peza de piano con arranxos de corda en verdade preciosa. Enya correndo polos meus sentidos. Ábrese a xanela mentres notas como a túa cama levita a través dela elevándose no ceo, deixando atrás vales e ríos. Galicia desde o alto. Bonita imaxe. A voz nesta peza ocupa un lugar secundario, un perfecto pano de fondo á melodía que tecen os demais compañeiros de viaxe.\nPromises toma o relevo da primeira canción. Volvemos introducir electrónica creando un ambiente que me suxire estar a contemplar o fondo das rías galegas. Entre bateas, galeóns afundidos e naufraxios, mergullo en busca dunha promesa, un cofre do tesouro ou unha serea.\nSeréname, (nada que ver con Serenade dos nefandos Dover) é un tema que continúa coa procura dun espazo propio pero máis terreal. Aquí a voz de Rosa latexa con forza.\nSablier comeza coma un alalá. Cambiamos ó francés do mesmo xeito que no primeiro tema. É un tema máis próximo, doce, quedo. O sol espértache de mañá no medio da cama mentres os teus fillos asaltan o barco pirata en que converteu a túa habitación.\nBenditas feridas mantén esa ladaíña do piano tan emotiva. Outro tema que nos suxeita ao mundo lembrando tempos pasados pero con medio sorriso na cara. Tema sosegado, para un café, amodo.\nRed velvet sacódenos novamente. Rompemos moldes. Volvemos á carga. Sen saltos melódicos a liña do tema mantense nunha calma que perfectamente podería acompañarte nunha zona de Chill Out ou por un paseo na beira dunha praia galega mentres se pon o sol.\nThe seagulls dance é un tema perfecto para as Cíes. A danza das gaivotas, ver como esas fermosas “ratiñas do aire” abalánzanse sobre a túa bolsa de “patatillas” ao son desta canción cobra outro magnitude. Case case, ata sería épico. Fora bromas, escoitando este tema vinme no medio dunha película costumista do rural galego de principios do século XX.\nLía soños sitúanos ante a mirada dunha Rosa máis de raíces pero sen perder ese aire fresco que alaga Nada que perder. A sua voz lévate voando, axítate como as ondas golpeando unha barca no medio da ría.\nA túa liberdade vai mostrando o fin do camiño. Outro tema que se manexa nuns tempos contidos, Rosa en estado puro. Precioso. Remata Nada que perder cun bonus track titulado Non serei eu. Volve coller protagonismo o piano. Do mesmo xeito que ocorre na túa liberdade atopámonos ante unha peza magnífica, épica se me apuras. Pode, se te pilla nun momento frouxo, empapar os teus ollos de ledicia.\nGravado e mesturado en Nakra estudios baixo o paraugas de Warner Music, Nada que perder explora as emocións humanas cun son máis próximo as músicas do mundo sen tampouco pórse faixas.\nPode gostarche poñelo todo ou poñer unha das partes. Calquera que sexa a túa opinión gustarache e merecerá moito a pena adicarlle un lugar de honra na discografía da República independente da tua casa. Enjoy.\nNada que perder by rosacedron


ferradura en tránsito » abrindo o Brindo\n« na deriva do 25 de abril\nprimeiro bocado »\nabrindo o Brindo\nFiled under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÃ“NICA DA CRÃTICA — 26 Abril 2010 @ 6:40 p.m.\nA lectura que m eocupa esta semana é O Brindo de ouroII: A táboa da hospitalidade. Parece que foi onte, mais xa pasaron anos, uns cinco, desde aquela primeira parte. Lembro que na primeira parte houbo unha cousa que me pareceu mellorábel. Aínda que alguén diga que é propio do xénero, ao xénero non lle son imprescindíbeis as personaxes planas. Veño de ler as 100 primeiras páxinas e dáme no corpo que esta cuestióón pode estar mellor resolta. Igual iso que non hai segunda parte boa hai que ir pensando en trocalo. Valaí tempos, por exemplo a segunda novela de Domingo Villar, que mellora a primeira sobre todo porque as personaxes xa están creadas e, malia non desfacer deterinadas retortas, séntalle ben á novela por non ter que repetir a esvaradura. Pois igual pode pasar aquí.\nDe momento, desexaría que non tivera pasado tanto tempo desde a primeira entrega. Non é doado lembrar as personaxes. E tiven que recorrer ao computador, procurar a crítica daquela primeira entrega. Despois a lectura fíxoseme bastante máis doada.\nDéixolles, aquí aquela crítica á primeira entrega, da novela de Xesús Manuel Marcos (O brindo de ouro) por se tamén lles pode ser de axuda.\nNA PROCURA DO BRINDO\nTítulo: O brindo de ouro\nCon esta aventura na que se mesturan maxia e lenda, Xesús Manuel Marcos fíxose co Premio Merlín de literatura infantil, na súa décimonovena edición. Unha aventura que consiste na procura do Brindo de Ouro, o talismán das aldeas arxinas, un artefacto máxico sen o cal os ditos arxinas vólvense seres covardes, totalmente pusilánimes, de xeito que fican totalmente desamparados e a mercede dos seus inimigos. É dicir, a desparición do Brindo de Ouro provoca un caos absoluto e a finalidade da aventura consiste na restauración da orde, o cometido propio dos heroes. Como soe acontecer nestes casos, o tempo no que se desenvolve a aventura pertence a unha época remota e indifinibel, perdida entre as tebras da lenda, un “tempo das aldeas” nun mundo onde os arxinas viven en harmonía coa natureza e en contacto/dependencia con/de poderes máxicos.\nEn discursos que se insiren tan claramente nun xéreno, tal o presente caso, o lector agarda neles a presencia de determinadas constantes, determinadas invariantes a partir das cales se define ese xénero e sen as cales sentiría defraudado o seu horiznonte de expectativas. A novela de Xesús Manuel Marcos é fiel a elas, aí está a espada Xeva ( lembrando a espada invencíbel), velaí as covas misteriosas, as profecías, a predestinación, os magos e feiticeiros, a pregrinaxe, a metereoloxía inclemente e a natureza ríspeta, as personaxes misteriosas con pasado traumático, as probas que terá que defrontar o heroe, os perogosos intres de desfalecemento, o lobo (que, coa serpe, confiren ao discurso veciñanza á cultura galega) ou o Desexado (outra figura que se identifica moito coa cultura galega, e que aquí encarna Selmo, e tamén Toimil).\nO protagonista central é, nun principio, Selmo, fillo do gardián do Brindo, rapaz dunha inconcreta idade proxima á adolescencia que co seu lobo (albino) Lombán, de boas a primeiras atoapan a súa aldea desfeita e sen xente. Este é punto de inicio da trama, cunha acción central na que a miúdo se abren incógnitas a medida que se vai desenvolvendo, xa non é só o sucedido nas aldeas ademais o paradeiro do pai e avoa de Selmo, os adxuvantes que o destino lle depara a Selmo ( Tomil, un bravo guerreiro ao que acompaña un furón, e Oulego, un feiticeiro, o home salgueiro) achegan outras que se sumarán. Os tres, mais os dous animais, que resultarán imprescindíbeis, no seu épico deambular terán tempo de entrar en contacto coa Abellonenia (locus amoenus, retirado e inaccesíbel lugar de gran beleza e vizosa natureza), a encantada e engaiolante Lucenza da lagoa, e a noxenta serpe Rodela. Esta pereginaxe serve habitualmente como preparación para acadar un estado desde o que sexa factíbel a vitoria final dos heroes, mais aquí tamén para botar luz sobre algunha desas novas incógnitas antes mentadas .\nO valor máis salientábel nesta plástica novela, o seu trazo distintivo, radica, sen dúbida, no manexo da lingua e a encomiábel vontade de estilo. Lingua moi rica que resoa no padal cos ecos propios da gravidade épica, que crea unha atmofera que envolve ao lector na inhóspita natureza en que se moven Selmo e os seus compañeiros. Lingua de poeta, que nalgúns momentos se realiza en forma poética, na que se percibe o auxilo da topinimnia e microtoponimia á hora da creación de topónimos e antropónimos novelescos que farán máis próximo o discurso, como se todo estivera pasando nalgunha devesa, nalgún agro polo que de cativos corriamos. Un tartamento lingüístico que, de inicio, semella anunciar unha grande novela; con todo o desenvolvemento posterior empeñarase en lembarnos que non pasa dunha novela de aventuras que procura entreter ao gusto dos tempos, na que se perderon moitas oportunidades. E ao carón da lingua, a creación dun universo que pode dar moito xogo, non só pola súa idiosincrasia senón polas relacións conflitivas xeradas entre arxinas, valecos e alobri (as tribos habitantes deste peculiar mundo) e que son susceptíbeis de seren aproveitadas no futuro, non se esquenza que O brindo de Ouro presentáse como discurso (subtítulo: I. A chamada do brindo) do que se proxecta continuación, tal como lembra o remate.\nFóra diso, recórrese a unhas personaxes excesivamente planas, excesivamente monolíticas malia a sombra tráxica do cal agroman e na cal se moven, pexadas, se cadara, pola querencia de crear misteiro sobre elas, o misterio do imprevisíbel; unha pena porque non son poucas as que merecían mellor sorte; terá algo que ver con isto da proxectada continuación?, mellrorarán entón?, ou esa proxectada continuación non é máis que un subterfuxio exculpatorio polas interrogantes que quedan sen fechar?. Unhas desaproveitadas personaxes que, alén diso, amosan unha acusada teima na declamación constante (ás veces longuísimos parlamentos, algo que, por outra parte, é típicos do xénero) que chega a ser cansina, fai o seu por alongar o discurso bastante e arrímalle certa monotonía que en nada axuda. Personaxes que, aínda coas debidas reservas a que obriga o xénero, cheaga a resultar pouco críbeis, tal é o caso dun Selmo que máis parece adulto que adolescente a xulgar polos seus comportamentos verbais e actitudinais. Fóra diso, creouse un simbolismo que tampouco está debidamente aproveitado e resulta un elemento decorativo máis. E, finalmente, o propio desenvolvemento da trama, un desenvolvemento en liña, salferido con algunhas analpeses, unha trama que, unha vez creada ten certo ar de fuxida cara adiante sen proxecto claro, malia estar ben claro desde o comezo cal vai ser o remate, remediará algo a continuación?\nComentarios desactivados en abrindo o Brindo


Potaxe de Semana Santa de mamá - Ferreiro desde 1958\nD.O Rias Baixas Señorío de Lazoiro\nCestas regalo Ferreiro\nViña do Castro [3uds]\nD.O Rias Baixas Albariño [3udes]\nPotaxe de Semana Santa de mamá\nGaravanzos (400 gr aprox.)\n2 cenorias medianas\naceite de oliva, sal e loureiro\n1 kg de bacallau en anaquiños (tamén vale migas sen espiñas)\nallo e pemento para o rustrido\novos cocidos (opcional)\nRemollamos os garavanzos\nPoñemos os garavanzos a remollar a noite anterior. Cocémolos con cenoria, porro, cebola e tomate, todo cortado en anaquiños, un chorro de aceite, unha folla de loureiro e sal.\nCocemos ás verduras e o bacallau\nNunha tartera poñemos a cocer as patacas picadas como para un guiso, sal e cebola fileteada. Cando a pataca está a media cocción, engadimos as espinacas, os garavanzos e a verdura xa cocida, engadimos o líquido suficiente da súa cocción.\nPor último agregamos o bacallau, cocíñase moi rápido, tede coidado en non o cocer demasiado, quedaríanos un pouco seco. Cando estea todo listo, escorrémoslle un pouco a auga do guiso e adornamos por enriba con ovos cocidos cortados a metade (opcional).\nFacemos un rustrido\nO último paso é facer un rustrido co aceite de oliva, o allo laminado e o pemento (ollo con non o queimar) e engadímosllo.\nDeixamos repousar un anaco e listo!\nOs cominos dan un toque moi rico a estas potaxes, podemos utilizalos para comensais con dietas baixas en sodio, para non usar tanto sal e dar sabor á potaxe.\nBacallau Pilpil de mamá


probaclasificación - eoiculleredo\nEOI CORUÑA -SECCIÓN CULLEREDO-\nSegún a Circular 5/2009 O novo alumnado que teña coñecementos previos e desexe matricularse na modalidade presencial nun curso distinto de primeiro deberá realizar a correspondente proba de clasificación,coa que poderá ter acceso directo a calquera curso da nova ordenación das ensinanzas de idiomas de réxime xeral. Ademais do novo alumnado presencial poderá matricularse o antigo alumnado que non estivera cursando estas ensinanzas nos 2 últimos cursos académicos na modalidade presencial.\nOs aspirantes ás probas de clasificación deberán ter, de acordo co artigo 59.2 da Lei Orgánica de Educación, dezaseis anos no momento da inscrición nestas ou cumprilos antes do 31 de Decembro dese mesmo ano,se se trata do primeiro idioma cursado no ensino secundario obrigatorio, e catorce anos de non ser así.\nINFORMACIÓN PARA AS PROBAS DE 2017\nA proba de clasificación (antiga proba de nivel) está pensada para o alumnado que se quere matricular nos estudos oficiais da EOI e xa ten coñecementos previos. A proba de clasificación diagnostica o seu nivel de acceso, de tal xeito que se poden comenzar os estudos por un curso superior ao primeiro.\na proba de clasificación non certifica un nivel de lingua, senón que estritamente fixa o nivel de acceso en caso de quererse matricular nos estudos da EOI na modalidade oficial\nnon poderán facer a proba de clasificación os alumnos matriculados no mesmo idioma nos dous anos académicos inmediatamente anteriores\na proba daralle acceso a un curso concreto e só a ese curso; isto quere decir que non poderá matricularse nun curso inferior ou superior ao que indique a proba\na proba terá validez para matricularse na modalidade oficial neste curso e no seguinte\nse a proba lle dese acceso a un nivel xa cursado e/ou superado anteriormente, a proba quedará sen efecto\npara acceder aos estudos das EOIs, incluso a través da proba de clasificación, deberá cumprir os requisitos de idade das EOIs (16 anos cumplidos no ano natural de comezo dos estudos se o idioma é o mesmo que o cursado na ESO como primeira lingua estranxeira; 14 anos se é un idioma diferente)\nA inscrición na proba de clasificación ten lugar entre o 15 e o 30 de maio ,\nAquelas persoas que desexen realizar a proba na SECCIÖN de CULLEREDO terán que facer a inscripción na EOI Coruña.\nA taxa para inscribirse nesta proba é de 17 € por idioma. Hai exencións para familias numerosas, alumnado con minusvalía e similares. Aquí pode consultar información detallada sobre as taxas.\nO impreso para o pago pódese recoller na conserxería da EOI Coruña ainda que desexan realizar a proba na Sección de Culleredo.\nPROCEDEMENTO DE INSCRICIÓN NAS PROBAS\nPresentar na secretaría da EOI, dentro do prazo establecido, a seguinte documentación:\no/s formulario/s de inscrición debidamente cumprimentado/s\nunha copia do seu documento de identidade (xunto co orixinal)\ne o resgardo do pago da taxa (consulte aquí o horario da secretaría).\nCALENDARIO DAS PROBAS DE CLASIFICACIÓN.\nInglés : 15 de Xuño ás 17:00h\nGUÍA DA PROBA DE CLASIFICACIÓN. Premer aquí para ver a guía


A editorial Urco ten unha colección infantil co título de Mulleres bravas no que pretenden dar a coñecer figuras femininas importantes da nosa historia e contribuír a que as nenas se decaten de que poden aspirar ao que queiran. Comezaron con Rosalía, e tamén editaron o de María Victoria Moreno.\nPero hai moitas mulleres que levan a súa bravura por Galicia adiante acotío. Chamou a atención do fachineiro o caso de Sabela, unha rapaza de 16 anos, boa atleta, que participou na carreira popular do Pino hai un par de semanas. Quedou segunda na súa categoría, pero non puido recibir o premio porque foi descualificada. A razón? Correu cunha camiseta na que se podía ler un slogan contrario á mina que queren reabrir e explotar entre os concellos do Pino e Touro. Afirma un activista que cando empezaron as mobilizacións, os que protestaban viñan de fóra, e eran observados desde o vermú que tomaban no bar os de alí. Agora xa son moitos e moitas máis os conc ienciados de que a multinacional suíza que está trala mina de cobre vai traer pan para uns poucos hoxe e fame para moito tempo mañá. O rural está tan desesperado que pode disparar un tiro no pé que lle queda. Por iso é de agradecer o xesto de Sabela. “É o que sinto no meu corazón e non vou cambiar, dixo”. Amén.


Soutelo acolle a I Xtrema Soutelo | Salceda de Caselas\nA Casa da Cultura Castelao acolleu esta mañá a presentación da I Xtrema Soutelo, unha proba absoluta cronometrada composta de un percorrido de 8 km., con diversos obstáculos. No acto estiveron presentes o Alcalde Marcos Besada e a Concelleira de Xuventude Loli Castiñeira, que arrouparon aos representantes do Centro Cultural (Ignacio Souto), a Comunidade de Montes (Emilio González) e o tecido empresarial (Telmo Paramos) da parroquia de Soutelo.\nTrátase dunha proba de atletismo con obstáculos naturais e artificiais, que vai transcorrer polos montes comunais da parroquia de Soutelo. Estamos a falar dunha das primeiras probas destas características na provincia de Pontevedra. Os participantes deberán ser maiores de 16 anos (os menores de idade con autorización), e poden formalizar a súa inscrición a través de Cronotec ata o vindeiro 3 de xuño (8 €). As prazas son limitadas. Dende a organización recomendase a roupa de manga longa ara participar na proba.\nIgnacio Souto, Presidente do Centro Cultural do Borralliño, destacou os servizos con que conta a proba: avituallamento, zona de duchas, agasallos para os participantes… Así mesmo agradeceu a implicación do Concello e os demáis colaboradores “sin os cales sería totalmente imposible sacar adiante este evento”.\nA proba completarase con unha xornada de eventos varios: xantar popular, mercado de productos artesanais e ecolóxicos, estrea de teatro… Para todo isto resulta fundamental a implicación de varios colectivos: Centro Cultural, Concello, Comisión de Festas, Comunidade de Montes, Tecido empresarial e veciños e veciñas da parroquia.\nLoli Castiñeira, Concelleira de Turismo, destacou a importancia da posta en marcha de iniciativas novas como a Extrema Soutelo. “Sutelo ten a xente adecuada para levar a cabo este tipo de programas, e ademáis conta con unhas instalacións perfectas na Área Recreativa do Borralliño”.\nGabinete de Prensa, 28 de maio de 2015\nRemate do curso de Coidados Básicos a Persoas dependentes Procedemento de Selección de dous auxiliares de Policía


A Semana Santa de Cangas » A Illa dos Ratos\nEscrito por Beatriz Iglesias Barreiro and Manuel Gil Fandiño on 01/04/2021 | Featured | Sen comentarios\nCONFRARÍAS, PROCESIÓNS, PASOS E IMAXES DE GRAN VALOR ARTÍSTICO CON MOITO ATRACTIVO TURÍSTICO\nTexto elaborado por Beatriz Iglesias Barreiro, técnica de turismo da oficina municipal de Cangas, e Manuel Gil Fandiño, presidente da Coordinadora da Semana Santa de Cangas, da Irmandade da Virxe dos Dores e a Soidade e membro da Executiva Nacional de Confrarías Penitenciais. As fotografías facilitadas por Manuel Gil Fandiño foron tomadas polo fotógrafo cangués Santoro.\nA pesar de que este ano tampouco poderá celebrarse a Semana Santa de Cangas, non imos deixar de recordala, aínda que sexa de forma escrita e poñendo o foco nas súas características propias e nos protagonistas da súa importante historia.\nA Semana Santa de Cangas foi declarada Festa de Interese Turístico Galego en 2002\nA Semana Santa de Cangas é unha das celebracións máis reputadas de toda a provincia e tamén de Galicia. Por algo ten o galardón, concedido pola Xunta de Galicia, de Festa de Interese Turístico Galego dende o ano 2002, merecido pola súa antigüidade, polo valor artístico dos seus pasos e imaxes, polo número de confrarías e de procesións.\nPero falar da Semana Santa canguesa sen facelo tamén da súa igrexa non tería sentido. Hai que pensar que a Ex Colexiata está presente na vida dos cangueses e canguesas dende hai máis de 500 anos, coas mesmas dimensións dende o inicio da súa construción, comezada a finais do s. XV e rematada a mediados do XVI. Crese que houbo unha pequena igrexa anterior. A súa traza é do gótico, a súa fachada principal é renacentista e a torre é barroca. Cangas contaba cunha gran igrexa en relación ao número de veciños que tiña, que eran poucos, e iso denota a importancia que tivo. Chegou a contar incluso cun abade e seis cóengos, por iso o título de Colexiata.\nA Ex colexiata de Cangas e a Fonte do Cabalo. Fotografía do santiagués Xaime Cortizo.\nA igrexa atópase rodeada de belas casas, como a de Cheré, a de Rosita, o antigo Concello ou a fermosa pastelería de Quico. Tamén destacan a típica casa de patín na que durante parte do século XX estivo a escola de Barbicas, a de Chamadoira ou a “Casa das Novenas”, esta última pola súa parte de atrás, e sobre todo a popular Fonte do Cabalo, obra de Ignacio Cerviño, autor estreitamente ligado á Semana Santa canguesa.\nPor todo isto, non é difícil imaxinar o poder de atracción que tivo este templo, primeiro polo seu importante valor relixioso e, na actualidade, cun gran respecto pola tradición e o valor cultural que a identifican.\nAínda que os hábitos, as costumes e as crenzas foron cambiando co paso dos anos, a Semana Santa de Cangas aínda conserva un forte carácter cultural, histórico e tradicional\n¿Que veciño de Cangas non estivo presente na procesión do Santo Encontro, máis coñecida como a procesión dos Carallotes? Hai fotos moi curiosas dos anos 60, de dita procesión, onde o entorno da praza de abastos aparece cheo de xente e as árbores, que aínda están hoxe en día, aparecen cargadiñas de mozos subidos ás súas pólas espidas e robustas para non perder detalle do desfile dos pasos.\nHai que dicir que a calidade artística e a singularidade das imaxes da Semana Santa de Cangas é única, con varios pasos articulados e numerosas tallas feitas polo artista e escultor Ignacio Cerviño quen, a pesar de que a súa obra máis popular é o admirado Cruceiro de Hío, igual de meritorias son as tallas de madeira que fixo para a Confraría da Misericordia.\nDestacar a importancia, en paralelo ás imaxes, do acompañamento musical nas procesións, a cargo de diversas bandas de música. Cantas horas de ensaio de marchas procesionais, de autores como Reveriano Soutullo, Prudencio Romo, José Iglesias, Ramilo ou José Blanco, interpretadas pola banda de música Belas Artes de Cangas, pola banda de Cornetas e Tambores e pezas tradicionais coa banda de gaitas Tromentelo.\nExiste unha Coordinadora que agrupa as cinco confrarías que son as protagonistas da Semana Santa de Cangas\nNa actualidade, a Coordinadora de Semana Santa agrupa a cinco confrarías, tres das cales son centenarias:\nA Irmandade da Virxe das Dores e da Soidade foi fundada en 1748 a instancias do prior da Colexiata Don Ramón Tabares. Foi chamada tamén da Boa Morte e absorbeu no seu día á xa existente confraría da Soidade. A súa imaxe titular é a Virxe das Dores, de 1805.\nA Confraría do Santo Cristo do Consolo crese que é anterior ao ataque de 1617 por parte dos piratas turco berberiscos. A súa imaxe titular é o Cristo do Consolo, que é ademais, patrón da vila.\nA Confraría da Misericordia foi fundada polo gremio de mareantes no 1709, tendo nas xentes do mar un gran impulso e respaldo económico, de aí que tivesen encargado a Ignacio Cerviño a meirande parte das súas obras. As imaxes titulares desta confraría son San Xosé e a Virxe do Carme.\nA Agrupación de San Pedro, creada no 1992, ten como imaxe titular a San Pedro, pero á imaxe nova, feita por Suso o Caramuxo no 2018 e que substitúe á imaxe que se sacaba ata entón, que é a do altar maior.\nFinalmente, a Irmandade do Cristo Resucitado fundouse no 2014 e o seu Cristo é o máis novo e luminoso da Semana Santa.\nCada ano a intensa programación da Semana Santa de Cangas comeza o Venres de Paixón e remata o Domingo de Pascua\nEn canto aos actos, en Cangas a Semana Santa comeza o Venres de Paixón coa procesión da Virxe das Dores, que é festa local dende os anos sesenta. Esta imaxe, datada no 1807, estaba gardada durante todo o ano nunha casa do Eirado do Sinal, pero ao falecer a dona da casa, pasou a gardarse na propia igrexa, na sancristía. Son varias as imaxes da Semana Santa canguesa que, por falta de espazo, están depositadas en baixos ou naves de particulares, ou na popular “Casa das Novenas”.\nContinúan co Domingo de Ramos ou día da procesión da bendición das palmas, na que sae o paso da “Entrada de Xesús en Xerusalén”, montado na popular burriquiña, que nos seus inicios chegou a ser de verdade (unha burrica propiedade dos “Torrosos”). É obra dos autores cangueses Bladimiro Mielgo, xa falecido, e de Suso o Caramuxo.\nLogo ven o Mércores santo coa procesión da Virxe da Soidade, a do Altar das Animas da Ex Colexiata, que se ven facendo dende hai uns doce anos, e na que a Virxe, ao atardecer, sae levada por mulleres polas rúas do casco vello ata a praza do Señal. Esta é unha das imaxes máis antigas da igrexa, case tanto como o templo.\nNa tarde do Xoves Santo sae a procesión dos Apóstolos. O paso da Santa Cea é unha fermosa obra de Cerviño, con coloridas vestimentas de veludo e con produtos naturais adornando a Mesa.\nSae acompañado polo paso de A oración no horto, obra de José Vamonde no 1998, e o paso da Flaxelación, que dende o ano 2019, foi substituído por un paso novo chamado Xesús da Saúde, feito nun taller de Ecija polo artista Jesús Richarte. Pecha o conxunto a Virxe das Dores.\nE chega o Venres Santo onde o “madrugón” inicial para presenciar a procesión da Negación de San Pedro, co galo cantando tres veces antes de amencer, é compensado pola chocolatada no adro para todos os participantes. Nos inicios desta procesión, alá polo 2004, a imaxe que se sacaba era o San Pedro do retablo do altar maior, pero ante a fraxilidade dunha imaxe tan antiga, se encargou unha nova, obra de Xesús Bernárdez no 2018.\nSéguelle, ás dez da mañá, a procesión do Santo Encontro, coñecida como a “procesión dos carallotes”, que simula o Calvario de Cristo, e na que o predicador vai relatando a pasaxe histórica mentres das diferentes rúas que conflúen na praza van saíndo as imaxes: as articuladas de San Xoan e a Verónica, seguidos de María Magdalena, María Cleofás e María Salomé, coñecidas como as “Tres Marías”, e a Virxe das Dores.\nO Nazareno, ou tamén coñecido como paso das Caídas, acompañado no mesmo paso por un centurión romano (o noso “Carnasedo”), polo Cireneo e dous saións romanos. Estes últimos formaban, ata hai uns anos, unha imaxe separada, coñecida popularmente como “os Carallotes”.\nFotografía que mostra como era o actual paso do Nazareno: por un lado ía un paso co Nazareno, diante o centurión romano coñecido aquí como “Carnasedo” e detrás axúdalle a levar a cruz Simón o Cireneo, e por outro lado, ía o paso dos “carallotes”, cos dous saións romanos.\nA imaxe que a precede, abrindo a comitiva, é o popular Francisquiño da Ferramenta, paso moi lixeiro no que se inician os rapaces novos a portar imaxes. Dise del que é unha reprodución da cara de Francisco Graña o “Ranqueta” cando era novo, agasallo que lle fixo Cerviño por terlle dado o traballo do fermoso panteón que preside o cemiterio municipal de Cangas, tal e como relatou o historiador Xerardo Dasairas nun recente artigo do Faro de Vigo. Todas estas imaxes, a excepción da Virxe das Dores, son obra de Ignacio Cerviño, no 1877, e pertencen á Confraría da Misericordia.\nPrimeiro plano de Francisquiño da Ferramenta.\nA tarde do venres, no templo, ten lugar a escenificación do Descendemento da Cruz, onde o Cristo morto, considerado a obra cume de Cerviño en madeira, é descravado dunha impoñente cruz e depositado nunha urna de cristal.\nPolo atardecer, énchense as rúas coa procesión do Santo Enterro: con San Xoan, as Piadosas Mulleres, o paso de Xesús crucificado (Cristo do Consolo, obra de Xoán Pintos no 1796), o paso da Piedade, a urna co Cristo Xacente e a Virxe da Soidade. O da Piedade é unha montaxe de dúas imaxes impactantes: a Virxe das Dores a Vella, colocada na pila bautismal da Colexiata, e un Cristo miúdo de trazos orientais, considerado outra das imaxes máis antigas.\nPara rematar o Venres Santo, á medianoite, sae a emocionante procesión do Silencio en que, coas luces do alumeado público apagadas, so coas velas dos fieis e o redobre dos tambores para marcar o paso, saen o Cristo do Consolo e o Santo Cristo da Pila, ou Cristo que non quixo arder, solemne Cristo románico de autor descoñecido, portado polos membros de Protección Civil, do que é patrón.\nO Sábado Santo ou Sábado de Gloria, prepárase no templo un emotivo velorio no que as imaxes da Virxe e dos seus compañeiros rodean a urna de cristal.\nPara rematar, o Domingo de Pascua sae a procesión do Cristo Resucitado, imaxe do ano 2015, do escultor Jorge Villalba Terán, na que a procesión parte da Casa das Novenas, co Cristo e a Virxe do Rosario, para finalizar cunha solta de pombas.\nAs Confrarías de Cangas participan regularmente nos diferentes Encontros Nacionais de Confrarías Penitenciais\nA Semana Santa de Cangas é a única galega que conta con representación na Executiva Nacional de Confrarías Penitenciais.\nA Semana Santa conleva unha actividade cultural paralela aos actos puramente relixiosos, como son exposicións de arte sacro, concertos, … así como a participación das Confrarías no Encontro Nacional de Confrarías Penitenciais en diferentes puntos de España, que veñen tendo lugar dende os anos oitenta e nos que Cangas ven participando dende o 2003 cando se celebrou en Vigo. Nos anos seguintes o encontro organizouse en lugares como Ávila, Jerez, Medina del Campo, Almería, Ceuta, Ciudad Real, Barbastro, Crevillente, Burgos, Tarragona, Toledo, Alzira, Jumilla, Bilbao, Elche e, no 2016, en Cangas, congregando a expertos e amigos da Semana Santa tradicional.\nAlfombra floral elaborada pola Asociación Cultural Alfombras de Bueu para conmemorar o XXIX Encuentro Nacional de Cofradías Penitenciales celebrado en Cangas no ano 2016.\nQueremos agradecer tanto a Beatriz Iglesias Barreiro como a Manuel Gil Fandiño a elaboración deste artigo sobre esta celebración relixiosa que, ademais do seu gran atractivo turístico, conta cun importante enraizamento e tradición na historia do pobo de Cangas.\nRUTA "CANGAS E A SÚA SEMANA SANTA"\nManuel Gil Fandiño\nPresidente da Coordinadora da Semana Santa de Cangas, da Irmandade dos Dolores e membro da Executiva Nacional de Confrarías Penitenciais.\nTags: Cangas, Confrarías, Francisquiño da Ferramenta, Os carallotes, Ruta "Cangas e a súa semana santa"


O Concello de Oleiros organiza unha viaxe dun día ás Illas Cíes para o alumnado de 4º da ESO, matriculado durante o curso 2019-2020, en calquera dos tres centros de ensino público de Oleiros que imparten educación secundaria obrigatoria (IES María Casares, IES Miraflores e IES Neira Vilas).\nA excursión, dun día sen pernocta, inclúe a viaxe de ida e volta en autobús ata a Estación marítima de Vigo, a travesía en barco de ida e volta ás Illas Cíes, visita guiada, monitorado e comida tipo "pic-nic".\nEsta actividade realizarase a finais de agosto ou primeiros de setembro, quedando pendente a confirmación definitiva da data de obtención do permiso para o acceso ao Parque Natural das Illas Atlánticas (do que forman parte as Illas Cíes).\nOs interesados poden anotarse utilizando o formulario anexo, que deberán enviar xunto coa documentación especificado no mesmo (copia da matrícula en 4º da ESO durante o curso 2019-2020) á dirección de correo electrónico ensino@oleiros.org.\nO prazo para anotarse é do 21 ao 28 de xullo.


A Xunta enxalza o carácter integrador da formación para o emprego e os apoios ao emprendemento no acompañamento á poboación galega retornada audio\nA conselleira de Emprego e Igualdade, María Jesús Lorenzana, e o secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, reuníronse hoxe en Santiago de Compostela para abordar mecanismos de promoción do autoemprego e para a integración laboral das galegas e galegos retornados. A Xunta facilita a participación da poboación galega provinte do exterior en programas de inserción sociolaboral e de capacitación, para atraela profesionalmente. A... Máis información\nXunta de Galicia · Emigrantes · Secretaría Xeral da Emigración · Economía, empresa e emprego\nConclúen as xornadas técnicas sobre as novas axudas para as entidades galegas de Europa e América, que contaron con máis de 400 asistentes audio\nNestes encontros virtuais, celebrados entre a semana pasada e esta, trasladóuselles información sobre as axudas para obras e equipamentos así como para funcionamento e actividades. A gran novidade deste ano é que ambas liñas poden ser solicitadas por tódalas entidades rexistradas, sen diferencia pola súa tipoloxía. Ademais, no caso das actividades, créase unha axuda específica para accións de promoción do Ano Santo. Esta semana, as xornadas... Máis información\nA Xunta salienta o respaldo que a Lei de Impulso Demográfico supón para o retorno como piar da atracción de nova poboación a Galicia audio\nA conselleira de Política Social, Fabiola García, e o secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, valoraron positivamente a efectividade das medidas da Estratexia Galicia Retorna orientadas á integración das familias galegas que regresan á comunidade. A conselleira de Política Social, Fabiola García, e o secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, salientaron hoxe o respaldo que a Lei de Impulso Demográfico,... Máis información\nXunta de Galicia · Secretaría Xeral da Emigración · Retornados/as\nEmigración incrementa ata os 1,2M€ as axudas para o funcionamento e as actividades das entidades galegas do exterior ante as circunstancias covid audio\nEn concreto, desta cantidade, a Secretaría Xeral destina 800.000 euros ao funcionamento dos centros, duplicando as cifras do ano pasado de cara a paliar os problemas causados pola pandemia. Antonio Rodríguez Miranda, recorda que este ano poden acudir a esta liña todas as entidades, sen diferencia pola súa tipoloxía, e que se abre a convocatoria á posta en marcha de accións de especial relevancia e promoción do Ano Santo Xacobeo. O Diario... Máis información\nA Xunta destina 3,3M€ ao programa Aprol de Economía Social para o impulso de cooperativas e sociedades laborais e no que se prioriza ás e aos emigrantes retornados audio\nA Consellería de Emprego e Igualdade acaba de publicar as bases da convocatoria que prevé beneficiar a 120 cooperativas e a incorporación de 250 novos socios e socias. Como novidade, este ano poderán ser beneficiarias do programa as persoas asalariadas dunha empresa mercantil que se transforme en cooperativa ou sociedade laboral. O programa Aprol Economía Social é una das máis de medio cento de medidas que integran a Estratexia Galicia Retorna... Máis información\nA Secretaría Xeral da Emigración acorda adiar o Día da Galicia Exterior para 2022 tras consultar á Comisión Delegada do Consello de Comunidades Galegas audio\nA reunión, que tivo lugar esta tarde, foi telemática, e estivo presidida polo secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda. A situación actual de pandemia foi a razón pola que este ente tomou a decisión de trasladar ao próximo ano a celebración de xeito que poidan acudir tódolos galegos e galegas do exterior que o desexen. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, presidiu esta tarde a Comisión Delegada do... Máis información\nA Xunta de Galicia investirá 4,6M€ en 111 cursos de formación para persoas desempregadas nos centros educativos de FP audio\nO obxectivo é impulsar a empregabilidade con estas iniciativas formativas que inclúen módulos específicos sobre igualdade, inserción laboral e sensibilización ambiental. Trátase de coordinar a oferta de formación profesional ás demandas do tecido industrial e produtivo da Comunidade. As e os emigrantes retornados interesados poderán optar a estes cursos xa que lles permitirá conseguir certificados de profesionalidade. A Xunta de Galicia... Máis información\nFalece o director da Casa de Galicia en Madrid, José Ramón Ónega audio\nO presidente da Xunta lamentou o falecemento de quen era delegado da Xunta na capital de España desde 2009. José Ramón Ónega, director da Casa de Galicia en Madrid, faleceu nas últimas horas. O titular do Goberno galego, Alberto Núñez Feijóo, lamentou o falecemento de quen era delegado da Xunta na capital de España desde 2009. Feijóo tense referido a José Ramón Ónega como “o mellor embaixador que puido ter Galicia en Madrid” e incidiu en que... Máis información\nEducación e Emigración destacan a integración inmediata das galegas e galegos retornados no sistema educativo galego audio\nAmbos departamentos autonómicos tamén destacaron a axilidade en Galicia da homologación dos títulos educativos non universitarios dos galegos e as galegas do exterior. Así mesmo acordaron dirixirse ao Goberno do Estado para reiterar a necesidade de axilizar a homologación de títulos universitarios, xa que este retraso obriga a caer no infraemprego ás persoas retornadas con este nivel de estudos. O secretario xeral da Emigración, Antonio... Máis información\nEmigración facilita información sobre a súa orixe familiar a 2.300 galegas e galegos do exterior audio\nA Secretaría Xeral, en colaboración coas cinco dioceses galegas, foron quen de dar resposta ás diferentes peticións de partidas de nacemento, bautismais, matrimonios ou defuncións. Case 2.300 galegas e galegos do exterior solicitaron documentación no último ano sobre a súa orixe familiar, ben a través da Secretaría Xeral da Emigración ou ben a través das cinco dioceses galegas coas que este departamento ten asinado un acordo de colaboración... Máis información