Palabras solidárias de Fidel no 90 aniversário | Terra sen amos\n“Mañá fago 90. Nacín nun territorio chamado Birán, na rexión oriental de Cuba. Con ese nome coñécese, endebén non figure nos mapas. Pola súa boa sona era coñecido por amigos próximos e, xa que logo, polos representantes políticos e inspectores interesados por calquera actividade comercial ou produtiva propias dos países neo-colonizados do mundo.\nTendo obra de 9 anos acompañei meu pai a Pinares de Mayarí. Como lle gustaba conversar cando saía da casa de Birán! Alí era o dono de terras de canabal, prado e outros cultivos. Pero nos Pinares de Mayarí non era dono, senón arrendatario, como moitos españois que foron donos dun continente en virtude dos dereitos concedidos por Bula Papal, de cuxa existencia non sabia ningún dos pobos e seres humanos deste continente. Os coñecementos transmitidos eran xa en grande parte tesouros da humanidade.\nA 500 metros chegan os cumes desta terra, outeiros pendidos, de predegullo, onde mal crecen as prantas e por veces ten caborcos enfeitos. Árbores e rocha entullan o tránsito; de arrebato, a unha altura determinada, iníciase un planalto de 200 quilómetros cadrados, con xacimentos fastos de níquel, cromo, manganeso e outros minerais apreciados. Aquela terra chá produce a diario decenas de camións de piñeiros de gran tamaño e calidade.\nNoten que non fixen mención do ouro, o platino, o paladio, os diamantes, o cobre, o estaño, e outros que deviron en símbolos ben prezados na etapa actual de desenvolvemento.\nPoucos anos antes do triunfo da Revolución, finou meu pai. Antes, padecera abondo.\nDos seus tres fillos varóns, o segundo e o terceiro estaban ausentes e distantes. Nas actividades revolucionarias un e outro cumprían o seu deber. Eu xa avisara que sabía quen podía substituírme, cas do adversario ter éxito nos seus plans de eliminación. Dábame case risa dos plans maquiavélicos dos presidentes de Estados Unidos.\nVintesete de xaneiro de 1953, tralo golpe alevoso de Batista en 1952, escribiuse unha páxina da historia da nosa Revolución: os estudantes universitarios e organizacións xuvenís, xunto ao povo, realizaron a primeira Marcha das Antorchas para conmemorar o centenario do natalicio de José Martí.\nEra da opinión de non termos ningunha organización preparada para a loita que estabamos a dispor. O desconcerto dos partidos era total de esquerda á dereita e o centro, fartos da politiquería que reinaba no país.\nTiña eu obra de 6 anos, cando unha mestra chea de ambicións, que daba aulas na escoliña pública de Birán, convenceu á familia para viaxar a Santiago de Cuba acompañando á miña irmá maior para ingresarmos nunha escola de monxas con bo prestixio. Incluírme a min foi abeléncia da propia mestra de Birán. Ela, espléndidamente tratada na casa de Birán, onde se alimentaba na mesma mesa que a familia, convenceuna da necesidade da miña presenza. O caso é que a miña saúde era mellor ca do meu irmán Ramón, finado hai meses, durante moito tempo compañeiro de escola. Non quero ser extenso: foron moi duros os anos daquela etapa de fame para a maioría da poboación.\nEnviáronme, logo de tres anos, ao Colexio La Salle de Santiago de Cuba, onde me matricularon en primeiro grado. Pasaron case tres anos sen me levaren a a un cine.\nAsí comezou a miña vida. Se cadra escribo, se tempo houber, sobre iso. Escúsenme de non facelo até agora. Teño ideas do que se pode e debe ensinar a un neno. Considero que a falta de educación é o maior dano que facer se pode.\nA especie humana enfróntase hoxe ao maior risco da súa historia. Os especialistas nestes temas son quen máis pode facer polos habitantes do planeta, cuxo número era de mil millóns fins de 1800, e chegou a sete mil millóns a comezos de 2016. Cantos terá o noso planeta cabo duns anos máis?\nOs científicos máis brillantes, que xa suman varios miles, son quen poden responder esta pregunta e outras moitas de gran transcendencia.\nDesexo expresar a miña máis profunda gratitude polas mostras de respecto, os saúdos e os agasallos recibidos nestes días. Danme forzas para contestar a medio de ideas que transmitirei aos militantes do noso Partido e aos organismos pertinentes.\nOs medios técnicos modernos permiten esculcar o universo. Grandes potencias como China e Rusia non poden ser sometidas ás ameazas das armas nucleares. Son pobos de grande valor e intelixencia. Considero que lle faltou altura ao discurso do Presidente de Estados Unidos cando visitou Xapón, e faltáronlle palabras para escusarse pola matanza de centos de miles de persoas en Hiroshima, malia coñecer os efectos da bomba. Foi igualmente criminal o ataque a Nagasaqui, cidade escollida ao chou polos donos da vida. É por iso que hai que martelar sobre a necesidade de preservar a paz, e que ningunha potencia poda arrogarse o dereito a matar millóns de seres humanos.\nEntrada anteriorPrograma de accións a prol de Cuba aprobado no VIII Encontro Continental de SolidariedadeEntrada seguinteA solidariedade con Cuba celebra en A Coruña o aniversário de Fidel


O ránking de mellores xefes para os galegos está dominado por homes\nRedacción | Xoves, 16 de Marzo de 2017, 13:06\nARCHIVADO EN | mejores jefes mejores empresas hombres\nO xefe ideal que os galegos quererían ter ten rostro de home. Segundo unha enquisa de Adecco sobre mellores xefes e empresas máis felices para traballar, Amancio Ortega, Rafa Nadal ou Barack Obama encabezarían o ránking.\nEn concreto, se sumamos as catro categorías que publica esta enquisa, entre os tres primeiros postos de cada categoría só aparecen dúas mulleres. É dicir, dun total de doce líderes, só un par serían mulleres, unha porcentaxe de menos do 17%.\nSe observamos os primeiros postos de cada categoría, as mulleres están totalmente ausentes, nos segundos postos cóanse Fuencisla Clemares, directora xeral de Google España e Portugal, e Michelle Obama, ex primeira dama de EE.UU. De novo baleiro de mulleres nos terceiros postos da clasificación.\nEn canto a as empresas nas que os galegos cren que serían máis felices traballando son Google, L'Oreal e Inditex, que repiten o patrón da anterior enquisa.\nEntre empresarios e directivos, os galegos elixen a Amancio Ortega (40,9%) como xefe predilecto, seguido da directora xeral de Google en España e Portugal, Fuencisla Clemares, que, tras ser nomeada a finais de 2016, entra no ránking na segunda posición, co 23,5% dos votos.\nEn terceiro lugar, e baixando unha posición, está Juan Roig, presidente de Mercadona, elixido polo 15,7% dos enquisados; ao que seguen María Garaña (de Microsoft Emea), co 11,2% dos votos; e Rosa García, á fronte de Siemens, co 10,4%.\nNADAL, GASOL E INIESTA ENTRE OS DEPORTISTAS\nNo ámbito do deporte, o 36,1% dos galegos consideran que Rafa Nadal sería o seu xefe ideal; mentres que o 27% decántase por Pau Gasol e o 25,2% por Andrés Iniesta, que cae desde a primeira posición do ano pasado.\nA continuación, no ámbito do deporte sitúanse Iker Casillas (20,9%), Fernando Alonso (20,1%), Mireia Belmonte (19,1%) ou Vicente do Bosque (18,3%).\nSegundo apuntou Adecco, por primeira vez nos tres anos nos que leva realizándose este ránking, un líder de ámbito internacional cóase entre os mellores xefes para os galegos.\nTrátase do expresidente estadounidense Barack Obama, co 35,6% dos votos, o líder internacional preferido e o terceiro xefe que elixirían a nivel xeral.\nNo ámbito internacional, o segundo posto é para a exprimera dama de EE.UU. Michelle Obama, co 31,3% dos apoios; e o terceiro para o papa Francisco, co 21,7%. A continuación, os galegos elixen a Will Smith (20,9%), Steve Spielberg (17,4%) e Bill Gates (14,8%), entre outros.\nSHOWMAN E ESPECTÁCULO\nO informe de Adecco recolle tamén que Arturo Valls, co 23,8% dos votos, é o profesional da comunicación que os galegos prefiren como xefe, seguido do Gran Wyoming (23,5%) e Jordi Évole (20,9%).\nEntre os profesionais do espectáculo, pola súa banda, decántanse por Paco León (21,7%), Dani Rovira (18,6%) ou Alaska, que elixe o 18,3%.


Temas: DEMOGRAFíA UNIVERSIDADE DE VIGO EN PROFUNDIDADE POBOACIóN\nGalicia pasou nun século de representar o 10,6% da poboación en España a só o 5,8%. Profesores da Universidade de Vigo elaboran unha cartografía de tendencias demográficas de base parroquial. Os expertos alertan da "demotanasia" no país, isto é, a morte paulatina do territorio por mor dunha serie de omisións ou accions políticas.\nGonzalo Caballero pide un "gran pacto das forzas vivas de Galicia" ante o problema demográfico\nPor Alberto Quian | Vigo | 15/05/2018 | Actualizada ás 14:00\nA demotanasia é o proceso polo que debido a accións políticas ou omisión das mesmas se provoca a desaparición da poboación dun territorio. Isto é o que está a acontecer en Galicia, país que se está suicidando demograficamente. Investigadores da Universidade de Vigo volven premer o botón de alarma cun novo estudo con datos a escala parroquial —non municipal— que demostran a gravidade da situación.\nAlberto José Pazo Labrador, catedrático na Área de Análise Xeográfica Rexional do Departamento de Historia, Arte e Xeografía da Universidade de Vigo, e a profesora Maria Pilar Moragón Arias, da Area de Didáctica das Ciencias Sociais no Departamento de Didácticas Especiais na mesma universidade, veñen de publicar un novo traballo sobre a crise demográfica galega. A súa descrición da situación é dramática, usando termos tan crus como “catástrofe demográfica”, “desastre demográfico”, “extinción” ou “etnocidio”.\nO peso demográfico de Galicia en España non deixou de minguar: do 10,6% da poboación total no Estado a principios do século XX, pasou a un 9,2% en 1950, un 6,9% hai dúas décadas e un 5,8% na actualidade.\nOs profesores da UVigo lembran que os indicadores demográficos son "contundentes e inquietantes" desde hai máis de dúas décadas. Os datos, din, "manifestan, sen dúbida, un problema serio" que se pode cualificar como "proceso de demotanasia”.\n"É esta unha palabra que combina «poboación» con «morte» dunha maneira enxeñosa para aludir á morte paulatina dun territorio, ao seu esgotamento demográfico con todas as consecuencias que se derivan diso por mor dunha serie de omisións ou accions políticas ou socioeconómicas que afectan directa ou indirectamente a ese territorio", detallan os expertos.\nO certo é que, como sinalan estes investigadores, o peso demográfico de Galicia no conxunto de España non deixou de minguar: de constituír un 10,6 por cento da poboación total no Estado a principios do século XX, pasou a supoñer un 9,2 por cento en 1950, un 6,9 por cento hai dúas décadas e un 5,8 por cento cento na actualidade, pero cunha densidade de poboación todavía superior á media estatal.\nEstamos ante o que cualifican como unha "auténtica catástrofe demográfica de consecuencias imprevisibles".\nOs profesores da Universidade de Vigo piden que se asuma o despoboamento como "un dos principais, senón o que máis, dos problemas socioeconómicos da Galicia actual".\nAínda que hai tempo que o problema está na axenda política, "ben sexa por constituír un proceso que é alleo a boa parte dos galegos —aqueles que viven nas áreas urbanas, de forma maioritaria— que non o experimentan directamente, ou por non facer un labor pedagóxico o suficientemente contundente, a pesar do loable labor dos medios de comunicación rexionais (trasunto do que ocorre noutras rexións españolas castigadas duramente polo mesmo problema) e de diversos traballos rigorosos desde o ámbito científico, é un tema que aparece e desaparece oculto por outras preocupacións máis perentorias ou inmediatas", lamentan os profesores da Universidade de Vigo.\nAsí as cousas, piden que se asuma como "un dos principais, senón o que máis, dos problemas socioeconómicos da Galicia actual", para o cal non basta con "declaracións oficiais benintencionadas", senón que hai que corrixir "a falta efectiva de recursos, de investimentos ou de actuacións concretas, pouco rendibles no curto prazo, económica e electoralmente"; é dicir, animan a "afrontar cambios na estrutura da propiedade, aumentar a competitividade agropecuaria, incrementar os salarios e o nivel de vida no espazo rural, dotación de servizos, etc.".\nNeste sentido, critican que o problema nos ámbitos rurais "máis problemáticos", cualificados pola propia Xunta de Galicia como “espazos rurais periféricos”, é tratado pola Administración pública como unha sorte de “parquetematización”, pois se fala da "necesidade de implementar unha serie de estratexias de actuación como o reforzamento do seu valor ambiental e paisaxístico, para salvagardalos, tendo en conta o despoboamento que sofren, o abandono da actividade agropecuaria e o necesario mantemento do medio".\nUn 69,1% dos municipios da Coruña, un 45,2% dos de Pontevedra, un 89,6% dos de Lugo e un 90,2% dos de Ourense mostran un comportamento demográfico regresivo entre os anos 2000 e 2015.\nAsí, censuran que dos 32 obxectivos específicos das Directrices de Ordenación do Territorio, en vigor desde 2011, "só sete fan referencia dunha ou outra maneira ao despoboamento ou á crise demográfica no rural, e en só un se fala concretamente de «propoñer medidas integrais e transversais, coa finalidade de minorar os efectos de crises demográ fica e do despoboamento das áreas rurais que máis as acusan»", expoñen os expertos.\nPor tofo isto, e co obxectivo de contribuír a unha “pedagoxía do territorio”, os profesores da Universidade de Vigo preocupáronse por visualizar catrograficamente as tendencias demográficas en Galicia. Para isto, alén da tradicional escala municipal, elaboraron unha cartografía de base parroquial, que consideran "moito máis significativa, pero pouco difundida", para mostrar a estrutura real da distribución dos asentamentos e poboacións en Galicia, usando para isto o Nomenclátor de Poboación elaborado polo Instituto Nacional de Estadística (INE).\nEIXO ATLÁNTICO VS GALICIA INTERIOR\nAnalizando os datos provinciais entre os anos 1950 a 2000, obsérvase que un 67 por cento dos municipios da Coruña, un 41,9 por cento dos de Pontevedra, un 91,1 por cento dos de Lugo e un 92,4 por cento dos de Ourense, teñen un comportamento demográfico regresivo. É dicir, o despoboamento foi xeralizado, pero moito máis acusado nas provincias interiores.\nNa escala municipal, nun lapso máis recente, de 2000 a 2015, as porcentaxes respectivas parecen atenuarse un chisco en Lugo (89,6 por cento) e en Ourense (90,2 por cento), e acentuarse lixeiramente na Coruña (69,1 por cento) e Pontevedra (45,2 por cento).\nCon todo, mantense o contraste entre un 'Eixo Atlántico' litoral ben definido e a zona interior do país, salientan os investigadores.\nOs expertos sinalan 2010 como o ano no que se produce a creba demográfica definitiva: no intervalo 2010-2015 os municipios que viron crecer a súa poboación son 44, fronte aos 79 que o fixeron entre 2000 e 2015.\nNun período temporal aínda máis acoutado e próximo (2010- 2015), os valores seguen sendo "demoledores": na Coruña perden poboación un 79,8 por cento dos municipios, un 74,2 por cento dos de Pontevedra, un 94,1 por cento dos de Lugo e un 94,6 por cento dos de Ourense, o que para os profesores da UVigo é "indicio dun comportamento estrutural e de difícil reversión". En concreto, aportan, "2010 é o ano no que parece producirse a creba demográfica definitiva na dinámica da poboación galega".\nRevisando a cartografía a escala municipal, salientan que no intervalo 2010-2015 os municipios que viron crecer a súa poboación son 44 en toda Galicia, fronte aos 79 que o fixeron entre 2000 e 2015. Isto leva a confirmar a "grave situación" que está a padecer Galicia, no seu conxunto.\nEngadido a isto, todos os espazos municipais de Galicia superan a taxa de envellecemento, e o valor de referencia do envellecemento, cifrado no 15 por cento de maiores de 65 anos. Así, só Salceda de Caselas, en Pontevedra, e Ames, Arteixo e Oroso, na Coruña, presentaron unha porcentaxe inferior ao 15 por cento de maiores de 65 anos en 2015, sendo estes espazos periurbanos das grandes aglomeracións urbanas occidentais (Vigo e A Coruña).\nPola contra, consideran significativo que só dous municipios da provincia de Pontevedra —Cerdedo e Forcarei— e ningún na Coruña, pero 19 en Lugo e 49 en Ourense, superaron no mesmo ano o 40 por cento de maiores de 65 anos, e sete de Ourense (O Bolo, Calvos de Randín, Lobeira, Parada de Sil, San Xoán de Río, A Teixeira e Verea), superaron o 50 por cento, todos eles municipios do rural profundo ou “de montaña”.\nMatizando aínda máis os datos demográficos, 36 municipios de Lugo (un 53,2 por cento do total), 58 de Ourense (un 63 por cento), 5 da Coruña (un 5,3 por cento: Boimorto, Cerdido, Mañón, Sobrado e Vilasantar) e 4 en Pontevedra (un 6,9 por cento: Agolada, Cerdedo, O Covelo e Forcarei), superan o 15 por cento de maiores de 80 anos, o cal é "un indicador, sen dúbida, de sobreenvellecemento", alertan os autores do estudo.\n48 municipios da Coruña, 15 en Pontevedra, 58 en Lugo e 82 en Ourense non chegan ao 10% de menores de 15 anos.\nOs profesores tamén subliñan que espazos municipais que se inclúen nestes parámetros nas provincias de Pontevedra e A Coruña "son todos eles ámbitos do rural profundo ou de montaña”.\nNo outro extremo da estrutura por idades, as áreas cuns indicadores dun maior futuro demográfico son moi limitadas e concretas: 48 municipios da Coruña (un 51 por cento dos da desta provincia), e 15 en Pontevedra (un 22,7 por cento), e 58 en Lugo (un 86,6 por cento) e 82 en Ourense (un 89,1 por cento), non chegan ao 10 por cento de menores de 15 anos.\nAs excepcións nas provincias orientais correspóndense, segundo os autores do estudo, con espazos litorais de certa puxanza industrial ou pesqueira (Burela e Foz, na costa norte lucense), ou coas capitais provinciais ou os seus espazos periurbanos, ou con certas vilas interiores que se sosteñen grazas aos efectos da “migración en fervenza” (Lugo, Monforte de Lemos, Xove, Outeiro de Rei, Ribadeo, Sarria ou Viveiro, na provincia de Lugo, e Allariz, Barbadás, O Barco de Valdeorras, Ou Carballliño, Verín, Ourense, Pereiro de Aguiar, Ribadavia, San Cibrao das Viñas ou Xinzo de Limia, na de Ourense).\nSe se pon o valor referencia nos menores de 20 anos, aparecen seis municipios na Coruña, cinco en Pontevedra, 40 en Lugo e 72 en Ourense, que non chegan ao 10 por cento de efectivos.\nOutro indicador significativo que anticipa as tendencias futuras é o índice de recambio, isto é, a relación de maiores de 75 anos e menores de 10, en porcentaxe. Os investigadores observaron que os municipios que teñen un índice de recambio superior a 500 son 11 na Coruña e sete en Pontevedra (practicamente coincidindo cos indicadores anteriores na repartición polo rural profundo e os espazos montañosos da Dorsal Meridiana do Occidente galego, espazo de “media montaña”), e 39 en Lugo e 65 en Ourense, o que, para os expertos, "patentiza que a dualidade ou fenda demográfica entre o litoral e o interior se afianza de forma moi clara".\n"Os déficits que denota este indicador emparentan a Galicia con boa parte das áreas rurais do interior peninsular", aportan os autores do estudo.\nProfundando aínda máis neste indicador, observaron que aqueles municipios que superan o valor 1.000 por cento no índice de recambio son oito en Lugo e 26 en Ourense, aínda que ningún neste caso nas dúas provincias occidentais. Pola contra, non chegan ao 100 por cento o municipio costeiro relativamente próspero de Burela no norte de Lugo e o de Barbadás, na provincia de Ourense, área de expansión urbana natural da capital provincial. Na Coruña son nove: de novo as áreas periurbanas e de desenvolvemento suburbano na capital provincial e en Santiago, sendo os sectores máis novos e dinámicos de Galicia; en Pontevedra non alcanzan o 100 por cento trece concellos, todos eles litorais ou das contornas urbanas máis destacados.\nOs datos demográficos sinalan que Galicia se atopa nun proceso de demotanasia en amplas áreas rurais do interior.\nOs profesores destacan que neste sentido non se atopa nesta tesitura ningún dos municipios que acollen as sete cidades principais de Galicia, o que "apunta tamén á concentración de persoas de idades superiores nas áreas urbanas como efecto acumulado do éxodo rural de décadas anteriores".\nTodo iso, din, "propicia unha mortalidade elevada e unha natalidade baixa, aínda que os comportamentos de fecundidade non se diferencian en exceso dos do resto de España, xunto ao descenso do número de adultos".\nOs últimos indicadores significativos que aportan son o índice de dependencia, que relaciona as subpoacións de menores de 15 anos e de maiores de 65, coa subpoboación de 15 a 64 anos, avaliado en porcentaxes, e o índice de dependencia dos vellos, que relaciona a subpoblación de 65 e máis anos coa comprendida entre os 15 e os 64 anos, en porcentaxes, e referidos ambos a 2015. En ambas as representacións cartográficas a escala municipal o panorama, din, é clarificador, xa que practicamente coinciden os dous indicadores na súa distribución, ofrecendo os valores máis altos os sectores da Galicia oriental e suroriental, as áreas “de montaña” interiores e os espazos máis desfavorecidos e marxinais do rural profundo das provincias occidentais e orientais, con deficientes comunicacións ou dinámicas económicas netamente regresivas.\nEn ambos os casos saen mellor parados boa parte dos municipios urbanos do Eixo Atlántico e os seus espazos periurbanos, así como algúns puntos illados, coincidentes con certas vilas cabeceiras comarcais do interior ou da costa norte lucense. No caso do Eixo Atlántico, subliñan, trátrase dun espazo que non chega á cuarta parte da extensión de Galicia pero que concentra á maioría da poboación e xera máis do 80 por cento do PIB.\nMUNICIPIOS EN RISCO DE EXTINCIÓN\nOs datos demográficos sinalan, polo tanto, que Galicia se atopa nun proceso de demotanasia en amplas áreas rurais do interior.\nOs municipios que os expertos cualifican “en risco de extinción” combinan unha dinámica demográfica negativa, un alto grao de envellecemento e unha alta dependencia das idades superiores (tendencias que se arrastran desde hai décadas), factores todos eles que, salientan os autores, non favorecen a prestación e a recepción de servizos básicos, o cal é indicador da calidade de vida.\nEstes espazos en risco de extinción están ben definidos e delimitados nas áreas do rural “profundo” e “de montaña”. Estes últimos son descritos como “lugares de vellos”, con estruturas demográficas desequilibradas polo éxodo rural que foi masivo nun primeiro momento e selectivo nas décadas máis recentes, sectores mal integrados e mal adaptados aos cambios estruturais que coñeceron nas últimas décadas a economía rexional e global, en desvantaxe pola súa posición marxinal, marcados por difíciles condicións ambientais e pola complicada inserción nos procesos de urbanización contemporá-neos.\n120 municipios (un 38,1% do total), esencialmente das provincias de Lugo e Ourense, pero tamén das áreas máis desfavorecidas da Coruña e Pontevedra, perderon máis do 20 por cento da súa poboación entre 2000 e 2015.\nA escala parroquial, observouse que os territorios sumidos nestes procesos non son un todo homoxéneo, pois entran en xogo factores como a proximidade relativa e a accesibilidade aos núcleos urbanos, o grao de diversificación económica e de desenvolvemento do sistema agropecuario, a puxanza de certos núcleos cabeceiras comarcais, etc.\nA este respecto, os autores do estudo consideran que pode resultar ilustrativa a clasificación en “espazos rurais integrados” (áreas máis próximas ás grandes cidades), “espazos rurais intermedios” (aqueles afastados das áreas urbanas principais, pero organizados funcionalmente a través do sistema de vilas ou pequenas cidades do interior da rexión) e “espazos rurais periféricos” (os de montaña, de difíciles condicións ambientais e deficiente accesibilidade) que plasman as Directrices de Ordenación do Territorio, e nos que estos últimos son os que se levan a peor parte no proceso de despoboación.\nOs profesores da UVigo sinalan os espazos rurais “periféricos” como os que presentan unha perda de efectivos de máis do 20 por cento entre 2000 e 2015. En concreto, 120 municipios (un 38,1 por cento do total), esencialmente das provincias de Lugo e Ourense, pero tamén das áreas máis desfavorecidas da Coruña e Pontevedra. No ano 2000 acollían unha poboación de 323.890 habitantes (un 11,8 por cento da total de Galicia) e en 2015 só a 234.820 (un 8,6 por cento), cunhas perdas, en conxunto, dun 27,5 por cento de efectivos.\nOs espazos rurais “intermedios” correspóndense con 119 municipios (un 37,7 por cento), con perdas demográficas xeneralizadas pero menores, e pasaron de acoller 809.939 habitantes en 2000 (un 29,6 por cento do total) a 739.563 en 2015 (un 27,1 por cento), o cal supón un retroceso do 8,7 por cento.\nOs espazos de alta e media montaña e do rural “profundo” son os que sofren as perdas máis graves, nun proceso de demotanasia que os investigadores considersan case irreversible.\nA cartografía parroquial permitu matizar os trazos apuntados para a escala municipal. En primeiro lugar, os datos na escala parroquial mostraron meridianamente clara a fenda demográfica entre o litoral e o interior a partir da segunda metade do século XX e que se mantén ou acentúa no que se refire á dinámica nesta escala.\nOs investigadores observaron, ademais, mellor definidos que na escala municipal os espazos gañadores e os espazos perdedores no proceso de reconfiguración territorial que coñece Galicia nas últimas décadas. Entre 2000 e 2015, as parroquias que gañan efectivos están moi ben delimitadas: Golfo Ártabro e prolongación cara a Bergantiños, Santiago e contornas, Rías Baixas centrais e meridionais, parroquias illadas da costa lucense que se corresponden coas vilas capitais de municipios algo máis dinámicos (Viveiro, Xove, Ribadeo ou Foz, aínda que o resto do termo municipal teña serias perdas tamén), as capitais provinciais de Lugo e Ourense e os seus ámbitos suburbanos, e certas parroquias que se corresponden coas capitais municipais de vilas cabeceiras comarcais de interior de certa importancia (Monforte de Lemos, Sarria, Verín, Xinzo de Limia, O Barco de Valdeorras, Allariz, O Carballiño, etc.).\nPola contra, as perdas máis severas están moi xeneralizadas nas dúas provincias orientais e en certos sectores das occidentais: os ámbitos “de montaña” das serras setentrionais, as montañas orientais e surorientales, así como a Dorsal Meridiana do Occidente galego (que se poden cualificar de “montaña media”) e terras litorais ou próximas ao litoral da penichaira coruñesa (con excepción dalgunhas parroquias capitais como en Carballo ou Cée) nun sector que se caracteriza pola súa posición marxinal con respecto ás comunicacións rexionais e de difíciles condicións físicas en xeral, estendéndose estes trazos mesmo ás terras interiores da máis setentrional das Rías Baixas, a de Muros e Noia.\nPara os autores deste estudo é evidente, por tanto, que os espazos de alta e media montaña e do rural “profundo” son os que sofren as perdas máis graves, nun proceso de demotanasia que considersan case irreversible.\nEn conxunto, maniféstanse perdas demográficas en máis dun 87% dos espazos parroquiais de Galicia.\nAs áreas urbanas e periurbanas máis puxantes, din, líbranse da catástrofe demográfica e debuxan dunha maneira cada vez máis acentuada a fenda entre dúas Galicias. E aquelas parroquias que acollen as capitais de certos municipios do interior, aínda que crecen non conseguen frear o declive do seu termo: son os casos de Lalín, A Estrada, Arzúa, Melide, Becerreá, Monforte, Quiroga, Santa Comba, O Pino…, cuxas vilas —explican os profesores da UVigo— teñen certa puxanza debido a unha diversa casuística (procesos de industrialización endóxena, cabeceiras de comarcas de certo dinamismo agropecuario, núcleos de servizos), pero cuxos termos municipais en conxunto se caracterizan polas perdas, explican.\nPolo tanto, conclúen, aínda que a escala municipal é, en xeral, válida para demostrar o proceso de despoboamento de Galicia, mediante a escala parroquial, obsérvase, por exemplo, que o despoboamento afecta tamén os ámbitos máis desfavorecidos do litoral, co cal a xeneralización da oposición litoral-interior desde o punto de vista demográfico non é do todo axeitada, para estes investigadores.\nEn conxunto, maniféstanse perdas demográficas en máis dun 87 por cento dos espazos parroquiais de Galicia e máis dun 56 por cento fano con valores por baixo do 20 por cento dos seus efectivos. E aínda que isto afecta especialmente e de forma contundente ás provincias de Lugo e Ourense, tamén as provincias occidentais se ven afectadas.\nA modo de exemplos puntuais, os autores da investigación recollen algunhas cifras que mostran este desaxuste. Por exemplo, en diversos municipios considerados dinámicos entre 2000 e 2015 como Carballo (+10,7 por cento), Ordes (+6,9 por cento) —provincia da Coruña—, Caldas de Reis (+4,1 por cento) —Pontevedra—, Foz (+3,4 por cento), Ribadeo (+9,9 por cen) —Lugo— ou Allariz (+17,3 por cento), O Barco de Valdeorras (+7,8 por cen), Xinzo de Limia (+4,6 por cen) ou O Carballiño (+12,6 por cen) —Ourense—, é só a parroquia que inclúe a vila capital a que presenta verdadeiramente dinamismo demográfico, pois o resto dos espazos parroquiais sofren perdas, en ocasións bastante severas.\nComo exemplos enumeran: Carballo, onde a parroquia da capital coñece un incremento de +31,6 por cento, en Ordes un +25 por cento, en Ribadeo un +32,5 por cento, en Allariz, un +52,9 por cento ou en Xinzo de Limia un +20,9 por cento. Pola contra, hai termos municipais regresivos no mesmo lapso, onde con todo a parroquia que inclúe á capital é dinámica pero non ten o suficiente empuxe para soster o crecemento de todo o concello: Arzúa coñece un incremento negativo do -9,6 por cento en tanto a parroquia da capital experimenta un crecemento do +15,1 por cento; Melide un -10,7 por cento e un +6,2 por cento; Santa Comba un -11,8 por cento e un +21,1 por cento, respectivamente. Nestes tres casos, trátase de tres municipios interiores da provincia da Coruña caracterizados polas súas actividades rurais e cunhas capitais que se configuraron nas últimas décadas como cabeceiras comarcais de servizos ao medio rural que son a súa razón de ser e da súa relativa puxanza.\nEn Lugo, na costa norte, Xove perde un -5,6 por cento dos seus efectivos en tanto a freguesía da capital sobe un +41,2 por cento. En Ourense, Ribadavia perde un -7,2 por cento e a capital increméntase nun +1,4 por cento.\nE en Pontevedra, dous municipios do interior, prósperos polo desenvolvemento de actividades industriais con base no aproveitamento das súas potencialidades endóxenas á vez que posuidores de destacadas cabeceiras comarcais cunha notable expansión urbanística nas últimas décadas ofrecen idéntico comportamento: em tanto A Estrada perde un -5,7 por cento dos seus efectivos, sobre todo nos amplos territorios parroquiais dos seus ámbitos rurais, a capital aumenta un +20,9 por cento, e en Lalín ocorre algo parecido cun -0,8 por cento e un +30,9 por cen respectivamente.\nOs profesores alertan de que o despoboamento se esta xeneralizando e afectando a sectores máis amplos que quedan ocultos na escala municipal.\nOs autores do estudo consideran, por tanto, que os efectos do éxodo do rural ás capitais municipais, primeiro, e comarcais despois, como etapa cara á localización definitiva nas capitais provinciais ou nas cidades máis prósperas do litoral, quedan de manifesto de diversas maneiras e con distintos modelos, sen prexuízo de que se poidan producir retornos ocasionais de persoas que se van a converter en “poboación vinculada” ou fenómenos, non xeneralizados nin masivos, de “neorruralismo”.\nCinguíndose ao intervalo temporal máis recente e limitado no seu estudo, o que vai desde 2010 a 2015, comprobaron que as tendencias son estruturais e se perpetúa unha dinámica que, avanzan, será duradeira no futuro. As cifras de perdas atenúanse algo nas provincias orientais e acentúanse lixeiramente nas occidentais, a escala parroquial, en comparación coa municipal.\nAsí, neste período as provincias occidentais ven incrementarse o número de espazos parroquiais que coñecen perdas de ata o -9,9 por cento, do mesmo xeito que as orientais, aínda que estas en menor medida. Aínda que no total de Galicia son máis as parroquias que crecen neste período, increméntanse notablemente as que perden en valores negativos de ata o -9,9 por cento, sendo especialmente rechamantes as cifras das provincias da Coruña e Pontevedra.\nOs autores do estudo consideran que isto pode ser un indicador de que, ademais de se están perpetuando as tendencias anteriores, o despoboamento se esta xeneralizando e afectando a sectores máis amplos que quedan ocultos na escala municipal; poñen como casos o que acontece nos ámbitos litorais das Rías Baixas coruñesas e pontevedresas.\nOs expertos obserban ademais que seguen resistindo as áreas urbanas e periurbanas occidentais, pero as perdas, aínda que en valores non moi elevados, tamén lles afectan. Pero o rural profundo e a “montaña” perpetúan as tendencias, o cal lles leva a pensar nun proceso estrutural de difícil reversión. O mesmo, din, cabe referir das parroquias capitais en determinados espazos “puxantes”.\nOs profesores da UVigo conclúen que a comparación das cartografías a ambas as escalas —parroquial e municial— é o suficientemente significativa para mostrar os procesos de reconfiguración territorial que, desde o punto de vista demográfico, coñece Galicia no que vai de século XXI, pero que se iniciaron xa na segunda metade do XX. Así, subliñan, describen que amplos espazos da Galicia interior, rural e “de montaña” están sumidos nun proceso acelerado de despoboamento e desertificación demográfica, agás excepcións puntuais, fronte a un Eixo Atlántico litoral que concentra o esencial do crecemento, onde un eixo de comunicacións, a autoestrada AP9, se converte nunha sorte de avenida interurbana que conecta e canaliza o dinamismo socioeconómico.\nCon todo, alertan de que este eixo ten un desenvolvemento limitado, pois os procesos de despoboamento afectan tamén a amplos espazos das provincias occidentais, o cal xera desequilibrios e unha fenda cuxas consecuencias, apuntan, non son desexables desde o punto de vista dun desenvolvemento territorial harmónico e equilibrado.\nO estudo de Alberto José Pazo Labrador e Maria Pilar Moragón Arias publícase na Revista de Estudios sobre Despoblación y Desarrollo Rural, co título 'El despoblamiento en Galicia: la visualización de la «catástrofe»'.\n50 DAS 53 COMARCAS PERDERON POBOACIÓN NOS ÚLTIMOS SETE ANOS\nA publicación deste traballo coincide no tempo con outro estudo sobre as tendencias demográficas en Galicia a nivel comarcal, asinado pola pola economista Mª Carmen Guisán Seijas, catedrática no Departamento de Economía Cuantitativa da Universidade de Santiago de Compostela (USC).\nSó 11 comarcas galegas rexistraron algún incremento do emprego desde o ano 2011 e unicamemte as da Coruña, Santiago e Pontevedra aumentaron poboación.\nOs datos que manexa Guisán Seijas mostran que entre os anos 2011 e 2017, unicamente tres comarcas galegas aumentaron a súa poboación —A Coruña, Santiago e Pontevedra—, mentres que as outras 50 perderon habitantes, e tan só 11 rexistraron algún incremento do emprego.\nA catedrática analizou os movementos de emigración interior e exterior en Galicia e, mediante un modelo econométrico, comprobou o impacto positivo e significativo do emprego sobre o incremento de poboación, estimado con datos das 53 comarcas de Galicia. É por isto que recomenda incrementar a converxencia do desenvolvemento industrial de Galicia cara aos niveis de rexións europeas máis avanzadas.\nNo seu estudo, Guisán Seijas observou un descenso de poboación no período 1981-2017, moi elevado en moitas comarcas. Nesta tendencia non só influíu o envellecemento da poboación —máis maior no rural—, senón tamén as oportunidades laborais e, polo tanto, o desenvolvemento industrial das comarcas.\nNinguén sabe cómo solucionar esto, e, seguramente, xa chegamos a un punto no que a cousa non se arranxa con políticas, sexan a que sexan. No resto do Estado pasa o mesmo en moitas zonas. Agora, se o que queredes e botar odio a esgalla, nada, a seguir...\n9 VIVA ESPAÑA\nNum momento onde a população mundial já passou dos 7500 milhões, é uma boa notícia que nalgum sítio haja algo de sentidinho.\nLa culpa te es de la UPG tamén.\nPois sí... http://www.galiciaconfidencial.com/...\nMentres a Xunta vai regalar 213 millóns de euros para facilitar o RETORNO dos fillos e netos da emigración (moitos deles nin siquera coñecen Galicia pero sí saben que xa non poden vivir en Mexico, Venezuela, etc...) Para os "estranxeiros retornados" imos poñer riba da mesa 200 millóns... e para os DESHERDADOS DO MUNDO NADA DE NADA ? Claro que a culpa témola nós cando andamos facendo o indio en Facebook e mantemos na emigración ao Creador de Cabozo !!! http://cabozo.com/taboext.php?grupo...\nMorre un home en Cualedro logo de envorcar o tractor que conducía


| HABITAR │ é o título da exposición que Jose Perozo presenta na galería LA DOCE.\nTrátase de unha serie de esculturas que continúan parte da súa investigación persoal no eido das artes plásticas na que o artista indaga ao redor de cómo habitamos o noso propio corpo.\nPara Perozo é fundamental achegarse ao corpo entendido como morada, tratando de indagar e construír o que acontece en ese espazo. Un espazo que o artista define como "o que se mantén en esa fronteira que nos rodea á que chamamos pel" e onde "cada quen goberna intramuros desa linde con total soberanía". É dende ese lugar irredutible, onde Perozo conforma a súa teoría do exterior, e que identificamos como mundo.\nDe este xeito, o artista nos convida a realizar unha viaxe na que o íntimo e o social se misturan na creación do propio hábitat. Precisamente "nesa ilusión subxectiva é onde se forman outras posibilidades de construción. Outras lóxicas que sirvan de base a unha realidade na que entendamos o corpo como un edificio, un fogar".\nNo ano 2018 presenta Bastións II no Círculo de Empresarios de Galicia (Vigo), unha continuación da línea creativa da súa anterior mostra individual.\nDurante eses anos participa tamén en diversos certames como o Gois-Oroso Arte ou a Bienal de Arte no Morrazo, ademáis de colaborar en exposiciós colectivas como Retratos con alegoría de J.Méndez ou Tres Tristes Artistas na Casa das Peritas de Fisterra. Tamén traballa con galerías como Isadora (A Coruña) ou José Lorenzo (Santiago).


Shin Megami Tensei Liberation: Dx2: novo SEGA para Android | Androide\nSEGA converteuse nun dos desenvolvedores de xogos máis populares en Android. O número de xogos que presentan é amplo e sempre de gran calidade. O estudo tráenos agora o seu novo xogo, que xa está dispoñible na Play Store. Trata de Shin Megami Tensei: Liberation Dx2. Un xogo de rol que xa pode parecer familiar a moitos, que está adaptado aos teléfonos intelixentes para este lanzamento e para iso podes descargar directamente desde aquí. Aínda que mantendo todos os elementos clásicos da mesma.\nShin Megami Tensei: Liberation Dx2 inclúe os elementos da serie o que o fixo tan popular noutras plataformas á súa chegada a Android. Entón, se é un xogo que che gustou noutras plataformas, encantarache en Android, onde se adaptou para sacalo ao máximo.\nDespois do seu enorme éxito en Xapón, o xogo xa está lanzado en inglés en todo o mundo. Entón, poder xogalo agora será moito máis doado para ti. E podes ver o primeiro adianto deste xogo no seguinte vídeo, para abrir o apetito pola chegada deste Shin Megami Tensei: Liberation Dx2. Aquí contámosche máis sobre o xogo.\n1 3 razóns para xogar a Shin Megami Tensei: Liberation Dx2\n1.1 Arte de negociar\n1.2 Demon Fusion\n1.3 Mazmorras e demos\n3 razóns para xogar a Shin Megami Tensei: Liberation Dx2\nEste xogo ten todo para ser un dos maiores éxitos en Android nos próximos meses, especialmente despois do seu abrumador éxito en Xapón. E para iso hai tres razóns principais polas que non debes perderte. Por que debemos xogar a Shin Megami Tensei: Liberation Dx2 no noso teléfono Android?\nUn dos recursos máis interesantes é a negociación demoníaca. Durante unha batalla cun demo inimigo, aparecerá na pantalla unha burbulla para iniciar "conversas". Se o tocamos, introducimos unha serie de preguntas e respostas, que permitiranos convencer a dito demo. Podemos escoller respostas en función da personalidade e incluso podemos conseguir que o demo estea do noso lado de novo.\nOutra característica clave en Shin Megami Tensei: Liberation Dx2 é que podemos obter demos cun rango de 5 estrelas. Tamén podemos crear novos demos, moi poderosos, grazas á fusión de demos. É un elemento clásico da saga do xogo, que tamén permanece á súa chegada a Android. Toma dous demos, un deles normal, e podes levar a cabo esta fusión deles dun xeito sinxelo. E así poder avanzar no xogo en todo momento grazas a eles.\nMazmorras e demos\nOutro aspecto esencial no xogo son as mazmorras e os demos, dos que xa vos falamos. No xogo imos atoparnos con demos aleatorios que teremos que derrotar en todo momento. O obxectivo é que logremos "limpar" todos os pisos posibles nestas mazmorras, matando a todos os inimigos que se nos van vir. Algo que temos que facer ata que alguén nos derrota ou se esgota a nosa enerxía. Deste xeito veremos todas as recompensas que gañamos no camiño, o que nos axudará a avanzar no xogo.\nSen dúbida Shin Megami Tensei: Liberation Dx2 preséntase como un dos xogos máis interesantes en Android destes meses. Destaca pola calidade dos seus gráficos en 3D, que xerarán unha experiencia inmersiva que nos enganchará en todo momento. O que está cheo de acción axúdanos moito a conseguir máis na historia. Prepárate para un dos xogos máis adictivos dos próximos meses. Podes infórmate na páxina web do xogo.\nAtópase Shin Megami Tensei: Liberation Dx2 agora dispoñible en Play Store facendo clic aquí. A descarga do xogo é gratuíta, aínda que como moitos de vós podedes imaxinar, atopamos compras dentro del. Son compras que nos axudan a avanzar en moitos casos no xogo. ¿Estás interesado no novo título de SEGA?\nTamén podes atopar máis información útil sobre o xogo entrando no seu perfil de Facebook.\nCamiño completo ao artigo: Androide » Xogos para Android » Shin Megami Tensei: Liberation Dx2: o novo xogo SEGA chega a Android


Corpo humano - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outros homónimos véxase Corpo (homónimos).\nO corpo humano é a estrutura física e material do organismo humano.\nO Home de Vitruvio, debuxo de Leonardo da Vinci.\n1 Compoñentes do corpo humano\n1.1 A auga do corpo humano\nCompoñentes do corpo humanoEditar\nO corpo humano componse de cabeza, tronco e extremidades; os brazos son as extremidades superiores e as pernas as inferiores.\nUn dos sistemas de clasificación do corpo humano, con respecto aos seus compoñentes constituíntes, é o establecido por Wang e col. en 1992:\nNivel atómico: hidróxeno, nitróxeno, oxíxeno, carbono, minerais.\nNivel molecular: auga, proteínas, lípidos, glícidos.\nNivel anatómico: tecidos muscular, adiposo, óseo, pel, órganos e vísceras.\nNivel corpo íntegro: masa corporal, volume corporal, densidade corporal.\nPorque o corpo humano está organizado en diferentes niveis xerarquizados. Así, está composto de aparellos; a estes intégranos os sistemas, que á súa vez están compostos por órganos, conformados por tecidos, que están formados por células compostas por moléculas.\nO corpo humano posúe máis de cincuenta billóns de células. Estas agrúpanse en tecidos, os cales se organizan en órganos, e estes en oito aparellos ou sistemas: locomotor (muscular e óseo), respiratorio, dixestivo, excretor, circulatorio, endócrino, nervioso e reprodutor.\nNiveis atómico e molecular\nOs seus elementos constitutivos fundamentais son hidróxeno (H), osíxeno (O), carbono (C) e nitróxeno (N), presentándose outros moitos elementos en proporcións máis baixas (algúns, en proporcións moi baixas, os denominados oligoelementos). Estes átomos únense entre si para formaren moléculas, xa sexan inorgánicas, como a auga (que é o constituínte máis abundante do noso organismo, o 60 %) ou orgánicas como os glícidos, lípidos, e proteínas, que converten o ser humano nunha extraordinaria máquina complexa, analizada desde calquera nivel: bioquímico, citológico, histolóxico, anatómico...\nProporción dos principais elementos químicos do corpo humano:\nA citoloxía é a rama das ciencias biolóxicas que estuda as células. A célula á a mínima unidade de vida. Todas as células humanas son eucariotas, como as células de todos os animais e plantas. Todas as células comparten uns elementos esenciais, como son a membrana envolvente, o citoplasma, rico en orgánulos nas células eucariotas, e un núcleo claramente diferenciado neste tipo de células, cunha membrana nuclear que envolve ao material xenético. O núcleo, é o "cerebro" organizador da célula, e segue un "programa" ou plan xeral coordinado, escrito, na especie humana, en 100.000 xenes, ordenados en 23 pares de cromosomas. Cando o ser humano alcanza a idade adulta, o cuerpo componse de cerca de cen billóns de células.\nA histoloxía ocúpase do estudo dos tecidos biolóxicos. Existen só uns poucos tecidos básicos, como o epitelial, o conxuntivo, o muscular e o nervioso, cos que o organismo se relaciona, se protexe, segrega substancias, mantén a súa forma, se despraza, coordina as súas funcións e se relaciona co medio.\nNivel corpo íntegro\nA pel do corpo humano ten unha superficie aproximada de 2 m², e o seu grosor varía entre os 0,5 mm nas pálpebras aos 4 mm nos talóns. A densidade media do corpo humano é duns 933 kg/m³. A altura media (talle) dun adulto humano é aproximadamente de 1,7 m.\nO corpo humano segue en constante evolución, pero é un acabado de chegar ao planeta. Se consideráramos que a vida xurdira na Terra hai 24 horas, o ser humano (Homo sapiens) apenas viviría nos últimos 3 segundos.\nA auga do corpo humanoEditar\nA auga é o principal compoñente do corpo humano, que posúe un 75 % de auga ao nacer e cerca do 70 % na idade adulta. Aproximadamente o 60% de dita auga encóntrase no interior das células e, o resto, circula no sangue e baña os tecidos. É imprescindíbel para a existencia do ser humano, que non puede estar sen beber máis de cinco ou seis días sen poñer en risco a súa vida.\nO corpo pierde auga por medio dos excrementos, a suoración e a exhalación do vapor de auga no alento, en función do grao de actividade, temperatura, humidade ou outros factores.\nAnatomía do corpo humano[Ligazón morta] en 3D.\nAnatomía humana (en portugués).\nVarias informacións sobre o corpo humano en linguaxe accesíbel (en portugués).\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Corpo_humano&oldid=5646705»\nÚltima edición o 16 de decembro de 2020 ás 12:33\nA última edición desta páxina foi o 16 de decembro de 2020 ás 12:33.


TR359G - Inscrición da suspensión, disolución ou baixa da asociación no Rexistro de Asociacións Profesionais de Traballadores Autónomos. - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nEste procedemento regula a inscrición da suspensión, disolución ou baixa da asociación e as súas causas.\n1.As asociacións só poderán ser suspendidas nas súas actividades por resolución motivada da autoridade xudicial competente.\n2. As asociacións disolveranse polas causas previstas nos estatutos e, no seu defecto, pola vontade das súas persoas asociadas expresada na asemblea xeral convocada para o efecto, así como polas causas determinadas no artigo 39 do Código civil e por sentenza xudicial firme.\n3. As asociacións causarán baixa no Rexistro de Asociacións Profesionais de Traballadores Autónomos da Comunidade Autónoma de Galicia por terse producido a disolución e a liquidación da asociación, por modificación do seu ámbito territorial ou do seu réxime xurídico ou rexistral ou por outro motivo legalmente establecido.\n4. No prazo dun mes desde que se producise a causa que determine a suspensión, a disolución ou a baixa da asociación, deberase dirixir a solicitude de inscrición daquela á oficina do Rexistro de Asociacións Profesionais de Traballadores Autónomos da Comunidade Autónoma de Galicia.\n5. A solicitude de inscrición, xa sexa da suspensión ou da disolución, xa da baixa da asociación, deberá conter os datos que se indican no artigo 17º, así como o seu número de inscrición na oficina central ou provincial do Rexistro de Asociacións de Traballadores Autónomos da Comunidade Autónoma de Galicia.\n6. Para a inscrición da suspensión da asociación deberase achegar, xunto coa solicitude, unha copia da resolución xudicial firme pola que se establece a suspensión das súas actividades, salvo que conste no rexistro por ter sido notificada de oficio.\n1. Para a inscrición da suspensión da asociación:\nCopia da resolución xudicial firme pola que se establece a suspensión de actividade.\n2. Para a inscrición da disolución:\nCesamento das persoas titulares dos órganos de goberno e representación, asinado por estes, ou as razóns da ausencia de sinatura.\nBalance da asociación na data da solicitude.\nDatos identificativos das persoas encargadas da liquidación, de ser o caso, coas súas respectivas sinaturas e o documento acreditativo da súa identidade.\nDestino que se lle vai dar ao patrimonio de acordo co establecido nos seus estatutos.\nSe a disolución tivo lugar polas causas previstas nos estatutos, referencia aos artigos en que se recollan as ditas causas e documento acreditativo da data na que se produciron aquelas.\nSe a disolución e consecuencia da vontade das persoas asociadas expresada na asemblea xeral convocada para o efecto, a acta da reunión da asemblea xeral ou certificado daquela expedido polas persoas ou cargos con facultade para certificala, no que conste a data na que se adoptou e o quórum de asistencia e o resultado da votación.\nSe a disolución ten lugar por sentenza xudicial firme, copia da sentenza xudicial firme pola que se dita a disolución da asociación, salvo que conste no rexistro por ter sido notificada de oficio.\n3. Para a inscrición da baixa da asociación:\nDocumento acreditativo de ter concorrido as circunstancias que deron lugar á disolución da asociación e do escrito asinado por todas as persoas liquidadoras no que se faga constar que se lle deu ao patrimonio resultante o destino previsto nos seus estatutos, sen que existan acredores e solicitude da cancelación dos asentos rexistrais, se a baixa se produciu como consecuencia da disolución ou liquidación da asociación.\nSe a baixa se produciu por modificación do ámbito territorial, do rexime xurídico ou rexistral da asociación ou por algún outro motivo legalmente establecido, documento acreditativo das causas que motivaron a baixa e a data na que se produciron aquelas.


Diferenza entre garfo e rama | Diferenza entre Diferenza entre garfo e rama | Diferenza entre\n• Categorizado baixo Tecnoloxía | Diferenza entre garfo e rama\nVivimos nun mundo onde a colaboración prevalece sobre todo, especialmente no contexto da codificación. Tanto se estás comezando a túa viaxe, escribindo códigos bastante complexos ou traballando cun equipo, é máis probable que uses unha das ferramentas máis usadas para a codificación colaborativa, GitHub.\nGitHub, con máis de 100 millóns de repositorios, é sen dúbida a plataforma de hospedaxe de códigos número 1 que hai. O primeiro que hai que entender cando se traballa con Git é a súa xestión de ficheiros e cartafoles dentro do repositorio. Ademais da estrutura xerárquica en forma de árbore dos ficheiros, GitHub ofrece algunhas características excepcionais para levar o mellor de Git ao seu navegador. Algunhas destas características inclúen ramificación, bifurcación, clonación, etc.\nBotamos unha ollada aos dous mecanismos de Git para comprender mellor como se encaixan en toda a narrativa.\nQue é Fork?\nEntón, estás usando GitHub durante un tempo? De cando en vez, chega un momento no que queres traballar no proxecto doutra persoa ou aportar algo. Quizais ás veces desexes traballar en proxectos nos que non es o propietario nin o colaborador. Nestas situacións nas que non tes un acceso push a un proxecto existente, tes a opción de bifurcar o repositorio.\nEntón, que é un garfo? Unha bifurcación non é outra cousa que unha copia do repositorio e podes traballar libremente no proxecto doutra persoa sen afectalo. Entón, bifurcar significa basicamente crear unha copia da reposición na súa conta de GitHub sen ter que molestarse en engadir usuarios como colaboradores que lles permitan o acceso push. Podes forzar un proxecto, empurralo e contribuír de novo aos cambios no repositorio orixinal a través do que se coñece como Pull Request.\nQue é Branch?\nUnha póla en Git é coma unha póla dunha árbore. Unha sucursal é unha parte enorme de Git e probablemente unha das mellores características de Git. Cando crea un novo repositorio, o que realmente fai é crear unha rama mestra e cando está facendo compromisos, só se compromete con esta rama mestra. Esta rama mestra normalmente representa unha versión estable do seu código e este será o código que se publica ou publica.\nPolo tanto, esta é a razón pola que probablemente non desexe probar novas funcións ou novo código nesta rama principal. Entón, se queres engadir unha nova función á túa aplicación terías que crear algún tipo de ambiente illado para probar novas funcións e, se isto funciona, podes seguir adiante e fundilos na rama principal.\nIsto é unha ramificación; é unha función Git que fai esencialmente unha copia do código, o que lle permite facer cambios nunha copia concreta e logo fusionar os cambios de novo coa rama principal.\nDiferenza entre Fork e Branch\nCal é o significado de Fork vs Branch\n- A ramificación é probablemente unha das características fundamentais dispoñibles na maioría dos sistemas modernos de control de versións. Unha sucursal en Git é un ambiente illado para engadir, modificar ou eliminar unha parte do código sen xogar co código principal do proxecto.\nA ramificación é crear outra liña de desenvolvemento no proxecto sen afectar á rama ou repositorio principal. O forking, por outra banda, é facer un clon do repositorio na túa conta de GitHub sen afectar ao repositorio principal.\nUn garfo non é máis que unha copia duplicada do proxecto doutra persoa, mentres que unha sucursal é só unha versión dun repositorio.\nEntón, cal é a función de Fork vs Branch\n- O bifurcación é funcionalmente similar á ramificación noutros sistemas de control de versións, pero en Git, a ramificación é unha característica completamente diferente que se basea nunha analoxía similar que implica árbores. Por inherente, non hai ningunha diferenza fundamental entre os dous, excepto que a ramificación normalmente é unha operación de clonación en Git executada nun único repositorio.\nO forking, por outra banda, é unha operación de clonación en Git que se executa en todo o nivel do repositorio. O bifurcación crea unha copia completa do repositorio orixinal sen afectar ao repositorio principal e a copia está na súa conta mentres que a ramificación crea unha sucursal para encapsular os seus cambios.\nQue tal o propósito de Fork vs Branch?\n- Cando quere traballar ou contribuír ao proxecto doutra persoa, crea unha copia persoal do repositorio que actúa como unha ponte entre o repositorio principal e a copia.\nEsta copia persoal é o que chamamos garfo. Entón, o propósito de bifurcar en Git é mellorar o proxecto doutra persoa engadindo algunhas novas funcións ou funcionalidades á reposición existente. As ramas Git, por outra banda, actúan como indicadores das instantáneas dos cambios.\nEntón, cando desexa facer algúns cambios no código, desvíase da base de código orixinal creando unha sucursal para que poida traballar libremente sen afectar o traballo doutros desenvolvedores do equipo.\nFork vs. Rama: gráfico de comparación\nResumo de Fork vs. Branch\nEntón, en poucas palabras, cada vez que fai unha copia dun repositorio, está a crear unha bifurcación e toda a acción considérase que está a forcar o proxecto.\nSe desexa modificar ou engadir código a un proxecto, xa sexa o seu propio proxecto en solitario ou un gran proxecto de código aberto, é probable que cree unha rama que almacene especificamente todo o código.\nA ramificación é unha operación Git que fai esencialmente unha copia dun código onde cada sucursal representa unha copia do código. Deste xeito, podes modificar a túa copia persoal e, se funciona, fusiona os teus cambios de novo na rama principal. Así, funcionalmente, o forqueado e a ramificación son bastante similares pero con intencións diferentes.\nDiferenza entre GitHub e ClearCase\nDiferenza entre o repositorio GitHub e o proxecto\nCita a APA 7 Khillar, S. (2021, 16 de febreiro). Diferenza entre garfo e rama. Diferenza entre termos e obxectos similares. http://www.fdfds.org/technology/difference-between-fork-and-branch/. MLA 8 Khillar, Sagar. "Diferenza entre garfo e rama". Diferenza entre termos e obxectos similares, 16 de febreiro de 2021, http://www.fdfds.org/technology/difference-between-fork-and-branch/.\nEscrito por: Sagar Khillar. e actualizado o 16 de febreiro de 2021\nVer máis sobre: Branch , Fork


A desaparición de especies avanza a un ritmo entre 100 e 1.000 veces superior ao natural | Consumer\nA desaparición de especies avanza a un ritmo entre 100 e 1.000 veces superior ao natural\nA última Lista Vermella cifra en 15.589 as especies de flora e fauna en perigo de extinción\nA extinción das especies é un proceso natural, a evolución non pode entenderse sen a aparición dunhas especies e a desaparición doutras. De feito, só entre un 2% e un 4% das especies que algunha vez viviron na Terra crese que sobreviven hoxe en día. O resto extinguíronse.\nEstímase que a primeira contribución significativa da Humanidade ao ritmo global de extinción puido ocorrer coa desaparición dos grandes mamíferos terrestres, o problema agora está en que este ritmo non deixa de acelerarse. Os expertos consideran que a perda de especies está a darse a un ritmo entre 100 e 1.000 veces superior á taxa de referencia ou natural. Só nos últimos 500 anos a actividade humana ha forzado a desaparición de 844 especies, aínda que esta cifra considérase afastada da realidade, pois hai algunhas que desaparecen sen ser descubertas.\nA última Lista Vermella de Especies Ameazadas cifra en 15.589 as especies de flora e fauna que están en perigo. Un de cada catro mamíferos e unha de cada oito aves padecen tamén un alto risco de extinción nun futuro próximo. O mesmo ocorre cunha de cada tres especies de anfibios e case a metade de especies de tartarugas mariñas e de auga doce.\nA última Avaliación Mundial de Especies mostra que, xeralmente, os seres vivos ameazados concéntranse en zonas de alta densidade poboacional, especialmente en gran parte de Asia e África. Por tanto, o gran reto é compatibilizar as presións que o ser humano exerce coa protección da diversidade biolóxica.\nespecies extinción peligro-gl


Os sendeiros de A Cañiza: unha Vila entre dúas montañas - Concello de A Cañiza\nOs sendeiros de A Cañiza: unha Vila entre dúas montañas\nSi a comunidade galega é terra de frondosos camiños, A Cañiza non se queda á zaga. Por ser zona de interior, lugar de paso, de tránsito desde a meseta ata o litoral, sempre contou con importantes viales que co paso do tempo, o progreso e o advenimiento das novas infraestructuras terrestres, que esixían acurtar distancias e eliminar accidentes orográficos no seu percorrido, relegaron a estes carreiros a un segundo plano, quedando na maioría dos casos cubertos polo esquecemento.\nA Cañiza: un percorrido polos seus sendeiros\nE si a comunidade galega é terra de frondosos camiños, A Cañiza non se queda á zaga. Por ser zona de interior, lugar de paso, de tránsito desde a meseta ata o litoral, sempre contou con importantes viales que co paso do tempo, o progreso e o advenimiento das novas infraestructuras terrestres, que esixían acurtar distancias e eliminar accidentes orográficos no seu percorrido, relegaron a estes carreiros a un segundo plano, quedando na maioría dos casos cubertos polo esquecemento.\nEstas rutas ademais de concibirse como unha alternativa máis para gozar do turismo no medio rural, convertéronse tamén nunha boa fonte de coñecemento que permite, aos lugareños, reconciliarse co pasado e comprender mellor a idiosincrasia de cada zona. Para os foráneos, os carreiros transfórmanse á súa vez nun escaparate de costumes, paisaxes e arquitectura popular.\nAs orixes destes carreiros non son coincidentes no tempo e as circunstancias que motivaron a súa andadura tampouco, con todo convergen noutros aspectos compartindo idénticas paisaxes, acubillando nas súas beiras cruceiros, molinos de auga, levadas, hórreos, petos de ánimas, pontes, todos eles elementos típicos da arquitectura popular galega e por suposto todos están condicionados polo máis importante dos elementos: A auga conducida a través dos ríos, manantiales, regatos, embalses e que impregna todo o que rega en fonte de beleza co encanto engadido de cada estación.\nEn canto ao senderismo, si en algo coinciden os seus afeccionados é en resaltar o acougo e solaz que aporta o camiñar sen présas, sen ir a contrarreloj, co único obxectivo de penetrarse na biodiversidade paisajística e gozar a través da observación pausada, apreciando o detalle e o aparentemente insignificante, desinhibiendo por uns instantes ou por unhas horas os pensamentos. Leste reencontro coa natureza tamén serve para evadirse do ajetreo da vida diaria e como terapia contra o stress.\nPor todo iso, desde A Cañiza, alentámosvos a que vos penetredes nas nosas rutas para coñecer mellor esta bela vila acubillada entre dúas montañas: o monte Pedroso e o monte Paradanta.\nRecomendaciones á hora de iniciar unha ruta:\nÉ conveniente informarse adecuadamente antes de emprender unha marcha. Nas oficinas do Concello pódenvos asesorar sobre os trazados, tempos de percorrido e singularidades de cada unha delas ( teléfono 986 65 10 00).\nO idóneo é ir acompañado de guías ou monitores que coñezan ben cada zona, sobre todo si falamos de senderistas menores de idade.\nTamén é recomendable camiñar durante a mañá ou a primeira hora da tarde, evitando a noite e as estacións máis propicias son a primavera, o verán e o outono porque a climatología no inverno é especialmente dura coa zona provocando que en moitos tramos o camiño vólvase intransitable polo desprendimiento de terras e pedras ou a caída de ramas e árbores.\nTurismo Paisaxístico: RUTAS Turismo Relixioso: Santuario da Nosa Señora de A Franqueira Turismo gastronómico: Terra do Xamón


Como financiar a crise (IV) | NR | Periodismo alternativo\nInicioEconomíaComo financiar a crise (IV)\nComo vimos até agora, nos limitamos a indicar instrumentos institucionais, creados á praza dos tempos, que leva constituída a Unión Europea, tamén chamada Comunidade Económica Europea, especialmente deseñados para servir de apoios aos países do referido espazo.\nComo sabemos, e diso temos experiencias non moi agradábeis, durante a crise de 2008, os medios financeiros, postos á disposición dos países que necesitaron de “rescates”, se serviron deses instrumentos para esa finalidade.\nTamén todos temos nas nosas mentes os problemas de acceso a eses financiamentos, que tiveron Irlanda, Grecia, Portugal e finalmente Chipre. Están colocados pór a respectiva orde, só faltando a España, cuxo “memuradum” de concesión do préstamo para os bancos, foi paralelo ás intervencións naqueles países.\nExplicamos, que os tales memuradum, son os documentos en que están indicados non só os importes prestados, os fins destinados, así como as condicións, dos mesmos.\nTodos os países intervidos, estiveron sobre a supervisión dun trío, conforme xa referimos, a que chamaron a Troica e como sabemos era composta por elementos do Banco Central Europeo, Fondo Monetario Internacional e a propia comunidade (dato o seu agreste comportamento, de broma os chamaban os homes de negro).\nCumpridos os obxectivos determinados, os respectivos países, se vían libres, da aturada fiscalización dos fiscais, encontrándose normalmente en situacións de vixilancia severa.\nCabe, soamente engadir, que estas intervencións foron acompañadas, sempre por dúas palabras que aínda hoxe pesan sobre as cabezas dos cidadáns destes países: austeridade e recortes.\nEstes problemas foron, o figurino concedido polos países do Norte de Europa, sempre coa Alemaña e a Holanda a cabeza, na anterior crise de 2008, pensamos que a palabra comunidade, non ten o mesmo significado en alemán, nin tan pouco en holandés.\nAgora estamos perante un outro problema. Nos situamos, nun escenario dobre e diverso, por un lado unha pandemia (non unha epidemia), que resulta, se desenvolve exactamente no momento en que se despluma a maioría das economías mundiais, que é o segundo escenario.\nPasamos, directamente ao problema de non haber diñeiro, para resolver as necesidades do combate a pandemia, nos países do sur da Europa. Para a pandemia, para alén dos medios financeiros para repor e equipar os servizos de saúde, houben a necesidade de parar toda a economía, para evitar os contaxios, desde as máis grandes empresas até aos autónomos, servizos administrativos e naturalmente confinando as persoas en súas casas. Se suspendeu a vida totalmente no Sur da Europa.\nNo entanto, mesmo os países, considerados ricos e prepotentes do Norte da Europa, tamén comezan a sofres a pandemia, especialmente a Alemaña e o Reino Unido.\nÉ evidente que a economía se estaba xa en fase de desaceleración xeral, en especial tamén no Sur da Europa.\nCon esta situación, se perden miles de empregos, pechan miles de empresas, se suspenden traballos, se perde a industria hoteleira, se estabelece unha outra pandemia, esta de orde económica.\nSó ten un recurso os países do Sur da Unión Europea, que é solicitar apoio financeiro à respectiva Comunidade.\nDe acordo cos instrumentos enumerados no anterior artigo, se comezou polo Eurogrupo, dos países de moeda común. Exactamente as reunións se sucederon e o resultado, non foi nada máis nada menos, do que unha rexeita da Holanda, da Finlandia, Austria e, como non, da sra. Merkel da Alemaña.\nA forma como os países do Norte, trataron os 9 do Sur, foi sen calquera tipo de prexuízo demasiado, unha humillación, total e absoluta, dicindo expresamente que quen manda nos mercados son eles e, como tal ditan as súas propias leis.\nSegundo aqueles, “solidarios”, colocaron o acento tónico en 540 mil millóns, negociados no eurogrupo, despois dunha serie de reunións, en que foron diminuíndo as resistencias, dos opositores, quedando, só a oposición da Holanda e Alemaña, que estaban de acordo co préstamo, pero con grandes restricións, fortes medidas de austeridade e responsabilidade, unicamente consignados a cada un dos países. No entanto, esta reunión do día 9 de abril, foi unha luz ao final do túnel.\nSe non houbese a intervención do Banco Central Europeo, comprando masivamente bonos, probabelmente habería pánico no mercado financeiro.\nVolvemos ao Mecanismo Europeo de Estabilidade, que actuou e vai actuar, se non houber un grande volva face nas próximas reunións do Consello, a favor dos eurobonos, subscritos pola comunidade como garante, o desastre estará eminente. Todo isto por unha miopía obstinada e egoísta, así como por falta de solidariedade comunitaria, por parte da Holanda e da Alemaña (atención que a Unión Europea, é unha Comunidade).\nO Mecanismo Europeo de Estabilidade, é unha má herdanza da anterior crise, de 2008, de que algúns dos países aínda non están completamente curados. Se trata dun veleno político.\nNon podemos deixar de referir que en calquera caso, cos instrumentos existentes, sen ter que necesariamente crear novos, como o caso dos eurobonos (que necesita dun consenso da unión),temos que nos preparar, para o discurso da sustentación da débeda, da responsabilidade fiscal, postos pola Alemaña e Holanda, coa agresividade que coñecemos de antes, ou talvez aínda máis.\nNon debemos esquecer que os niveis de débeda irán subir para valores xamais atinxidos.\nAnalizadas as distinguidas emisións de opinión dos dirixentes holandeses, así como dos alemáns, ambos para consumo interno, nos primeiros se nota un cada vez máis intransixente posición, mentres que nas xentes alemáns, xa se nota algunha simpatía pola causa dos eurobonos, a partir da entrada dos coronavirus na Alemaña.\nTamén argumentan os negacionistas, que non é momento para se facer unha innovación tan grande como a mutualización da débeda a través dos eurobonos pois, xa existe un instrumento que é o Mecanismo Europeo de Estabilidade, para ese mesmo fin. É unha mentira e unha forma de perpetuar a austeridade, que se verificou ser un fracaso en termos de economía.\nQueremos, no entanto, ter unha palabra de esperanza. Se for descriminalizadas as condicións do Mecanismo de Sustentación Europea, pois será desde xa unha canle aberta e ao mesmo tempo desencadeante dos OMT (outrigh- monetary- transactions), xa utilizados, ou sexan os instrumentos das transaccións directas do Banco Central Europeo. Neste caso particular, a propia Ângela Merkel aínda que co soporte dun memuradum de entendemento, estivo con boa disposición, na altura. Esperemos que o volva a facer.\nNo fondo se trataban de operacións en que o Banco Central Europeo, tomou a cuestión como un risco- compartido, cun impacto non simétrico nos membros máis fortes e nos febles do euro zona.\nPolo momento, o dano xa está feito, polos dous países do Norte, a única esperanza é aparecer algunha nova forma de se mutualizar as débedas e, que a señora Merkel perda o medo, de dicir que apoia, agora que vai deixar o goberno alemán.\nSigue la huelga de Nissan en Montcada con la apertura de una caja de resistencia


Festival SonRías Baixas: peche do cartel e cashless\nSonRías Baixas pecha o seu espectacular cartel incorporando a Hexany e The Soul Breakers, os afortunados gañadores do concurso Sons Mans que actuarán o primeiro fin de semana de agosto en Bueu xunto a Estopa, Amparanoia, Dubioza Kolektiv, Sés, Todos tus Muertos, Narco, Dakidarría, Zoo, Arco, Mad Professor ou Guerrera.\nO festival de Bueu será o primeiro -da man de Ticketea- en usar pulseiras con tecnoloxía RDIF, que permitirán aos asistentes esquecerse do diñeiro en efectivo e das tarxetas bancarias.\nAs pulseiras -que se poden usar como moedeiro virtual e que serán, de feito, o único modo de pago admitido no festival- recolleranse nos despachos de billetes e poderán cargarse en calquera momento, con efectivo ou con cartón de crédito, en calquera dos puntos de carga habilitados no recinto. Quen queira deixar o diñeiro na casa, poderá cargar a súa pulseira antes do festival nesta páxina web, rexistrándose co código da súa entrada e evitando, así, calquera cola nos puntos de recarga. Os primeiros 250 festivaleros que precarguen 30 euros nas súas pulseiras recibirán, de agasallo, unha camiseta do festival cortesía do SonRías Baixas e de Rei Zentolo.\nAs persoas que teñan máis de 2 euros de saldo nas súas pulseiras ao abandonar o recinto poderán pedir a devolución a través da mesma páxina a semana posterior ao SonRías Baixas, introducindo o número de serie do chip.\nUnha completa Experiencia SonRías\nO SonRías é moito máis que un festival, é toda unha experiencia que unifica unha localización urbana e natural única cunha completa programación musical e cultural que combina a música con disciplinas como a gastronomía ou o audiovisual. Desde a zona de acampada á beira da praia ata as propostas musicais e gastronómicas, todo se artella de tal xeito que se creará unha experiencia única para todos os asistentes.\nO festival anuncia unha nova edición da Casa SonRías, un espazo gastronómico moi especial no que varios artistas aproveitan a ampla tradición culinaria da terra e a excelencia do porto de mar da zona para ofrecerlle ao público os seus mellores pratos. O SonRías renovará, tamén, a súa colaboración co FICBUEU, que o sábado 5 pola tarde ofrecerá unha selección de curtas musicais nunha programación pensada especificamente para o SonRías Baixas. Tanto a programación audiovisual como o menú degustación dos Rock & Chefs de Casa SonRías desvelaranse ao longo das próximas semanas.\nO SonRías Baixas pecha o seu espectacular cartel desta 15ª edición coa incorporación das bandas gañadoras do concurso Sonidos Mans -Hexany e The Soul Breakers- que o sábado 5 pola tarde compartirán escenario co dub do rei da remestura Mad Professor e co blues experimental de Guerrera. Unhas horas máis tarde, esa mesma noite, encherá o escenario do Multiusos da Estacada, en Bueu, a rumba festiva dos Estopa, a delirante combinación de ska, punk, reggae, dub e folclore dos bosníacos Dubioza Kolectiv, a descarga enerxética do valencianos Zoo, o rock con acento flamenco do proxecto persoal do cantante de El Puchero del Hortelano, Arco, e o Dj SonRías. O venres 4 serán a alegría mestiza de Amparanoia, a forza combativa de Sés, o punk-reggae dos arxentinos Todos tus Muertos, o rock combativo do sevillanos Narco e o ska combativo dos Dakidarría os encargados de por a bailar ao público do que xa é un dos festivais de referencia no verán peninsular.\nOs bonos que permiten asistir aos tres días de festival están á venda na web e nos puntos de venda físicos por 35,50 euros máis gastos. Tamén é posible adquirir, por 25 euros máis gastos, unha entrada de día para asistir venres ou sábado. Quen queira ir á festa de benvida do festival, o xoves pola noite, co concerto de Pedrá -Tributo a Extremoduro- e a picada do Dj SonRías, poderá facelo comprando unha entrada de 10 euros máis gastos.\nColaboración transfronteiriza, con Super Bock\nRock, punk, rumba, rap, reggae, ska, dub, blues, música de raíz... do máis popular ao máis alternativo, do máis consolidado ao máis innovador, o SonRías converteuse nun dos festivais de referencia no verán peninsular coa súa particular mestura de música, praia e gastronomía nunha contorna privilexiada. Unha proposta á que este ano se suma o patrocinio da principal marca de cervexa de Portugal, Super Bock, nunha alianza natural entre un dos festivais con máis personalidade e proxección do Estado e a gran marca da música e dos eventos culturais do país veciño. O Festival SonRías Baixas e Super Bock afrontan esta colaboración coa vontade de tender pontes entre España e Portugal e contribuír así ao crecemento de ambas as marcas nos dous países.


De blog a Instagram\nDesde 2011 a 2017, usei este blog para ir compartindo co alumnado dos IES polos que fun pasando (ou con aqueles que aceptaban este xogo) todas aquelas pequenas grandes historias capaces de xerar curiosidade, de tecer complicidades ou de sementar o amor pola cultura. Esas historias capaces de facernos aprender sen necesidade de estar nunha materia ou nos estreitos límites dunha aula. Historias capaces de competir co ruído ou de encher o enorme baleiro que ás veces é a Rede. Cada unha desas historias pretendía ser, dalgunha maneira, unha moeda para o barqueiro. Unha razón para alimentar a vida, animar a espremela ou simplemente para entendela mellor. De aí o título do blog. Xuntar moedas (historias, experiencias, películas, libros...) era a miña proposta para evitar que cando a vida acabe, esta nos sobresalte coa amarga sensación de non tela vivido ou entendido.\nNon imaxinas canto aprendín, canto me uniu a ti e cantas alegrías me deu Moedas para Caronte. Tantas, que acabou sendo unha parte de min, como unha desas marcas ou cicatrices que levas orgulloso porque sentes que, dalgunha maneira, che describe ou che recorda algo que non queres esquecer. Pero eu buscaba conectar co meu alumnado e este comezara a fugarse a determinadas zonas da rede. Especialmente a unha: Instagram. E se algo teño claro como profesor é que, se queres sorprender, enganchar e tender trampas aos máis novos, unha das ferramentas máis eficaces é estar alí onde eles están. Así que aló fun, onde son @miguelabraira\nE alí espero atoparte. Ou que me atopes ti... Intentando xuntar, con outras formas e rexistros pero coas mesmas ganas, moito do que intento facer como profesor ou algunhas desas historias que axudan a alimentar e a comprender a vida... Procurando conseguir esa moeda que un día, a todos, nos pedirá o amigo Caronte. Quen sabe? Igual pronto Caronte me reclama e o corpo me volve a pedir xuntar moedas de novo aquí... Pero mentres, e por se acaso, quero que saibas que nos vemos en Instagram.\nEtiquetas: Experiencias Vós


Carta Xeométrica: Solucións para o galego\nNo que atinxe á nosa lingua propia, hailles feitos evidentes. Galego e portugués son ponlas do mesmo tronco lingüístico, afastadas pola separación política dos irmáns do sur . Deste xeito, mentres o vello galegoportugués chegou ser o código común de 230 millóns de persoas na Africa e Asia lusófonas, Portugal e Brasil, na Galicia foi excluído da vida administrativa, relixiosa e profesional por parte das autoridades civís e eclesiásticas , moitas veces foráneas, como escrebiu o padre Sarmiento. Velaí que o galego tivese de fixar o seu propio padron culto pola falla secular de uso nos ámbitos da vida empresarial, educativa e do pensamento. Foi éste un proceso non sempre comprendido polos falantes naturais dunha lingua usual moi deturpada e a respecto do que a minoría dos inimigos da lingua despregou un bó feixe de lugares comúns. Mais o proceso desenvolveuse e o galego ten, hoxe, un padrón culto.\n"A igualdade xurídica real, que equipare as dúas linguas oficiais en dereitos e deberes e estableza unha decidida política de discriminación positiva en todas as ordes da vida social e pública. Unha apertura real ao mundo da lusofonía, para que a cidadanía sinta a utilidade de dominar dúas das máis útiles linguas do mundo"..\nTamén é evidente que a maioría da cidadanía quere o galego como algo propio. Como ven de escrebir unha revista norteamericana, que un dos xeitos seguros de anoxar un galego é alcumar a súa lingua de ¨dialecto´. Mais existe unha minoría moi influínte que rexeita todo empoderamento da nosa lingua. Probábelmente pola vaga noción de que un galego empoderado supón unha transformación social que non lles beneficia. Esta minoría chegou mesmo condicionar en grande medida a política lingüística do PP de Feijóo, que abandonou o consenso unánime do Plan de Normalización do 2004.\nQué solucións precisa o galego? A igualdade xurídica real, que equipare as dúas linguas oficiais en dereitos e deberes e estableza unha decidida política de discriminación positiva en todas as ordes da vida social e pública. Unha apertura real ao mundo da lusofonía, para que a cidadanía sinta a utilidade de dominar dúas das máis útiles linguas do mundo. E o recoñecemento de que o castelán pertence xa a esta sociedade e constitúe a lingua de centos de milleiros de galegos.\nSon, pois, tempos de novos consensos para lle dar solucións á nosa lingua. Creación única do noso pobo. Mais, tamén, unha ferramenta útil e valiosa na Europa e no mundo do século XXI.\nPublicado por Cibrán ás 07:08


Santiago acolleu o foro final do proxecto europeo Eurovelo-3 para a ruta cicloturística que une Galicia con Noruega - GALICIA\n30\tset\t2019\nSantiago acolleu o foro final do proxecto europeo Eurovelo-3 para a ruta cicloturística que une Galicia con Noruega\nA directora de Turismo, Nava Castro, participou na sesión plenaria xunto aos socios de España, Bélxica, Francia, Suecia e Dinamarca\nNava Castro, na reunión de Eurovelo.\nA directora de Turismo de Galicia, Nava Castro, participou en Santiago de Compostela no foro final do proxecto europeo Eurovelo-3 para a creación dun itinerario europeo que une Noruega con Galicia a través desta ruta ciclista de longa distancia que permite promover un produto transnacional ao redor do cicloturismo.\nDurante a súa intervención, Nava Castro salientou a importancia de que Galicia se inclúa neste itinerario que permitirá unir España, Bélxica, Francia, Suecia e Dinamarca cun percorrido de máis de 5.000 km, dos que 200 km están en Galicia. Así, durante o foro expuxéronse as diferentes infraestruturas e servizos cos que xa conta a Comunidade neste ámbito, entre elas a rede de Centros BTT, composto por catro dotacións distribuídas no Salnés, na Gudiña e Viana do Bolo, na Serra do Xurés e na Ribeira Sacra, que aspira a converterse en Patrimonio Mundial. Tamén se puxo de manifesto a importancia da bicicleta en itinerarios como o Camiño de Santiago e a posta en marcha de diversas iniciativas.\nO proxecto europeo Eurovelo-3 inclúese na rede europea de rutas ciclistas Eurovelo que fai posible atravesar Europa en bicicleta a través de 15 itinerarios para uso e desfrute tanto de cicloturistas de longa distancia como dos propios veciños de cada un dos territorios. Estas rutas ciclistas permiten pedalear desde rexións do Atlántico ata zonas do Mar Negro e do Ártico ao Mediterráneo a través de rutas temáticas que suman en total máis de 70.000 km.\nA presenza de Galicia neste proxecto enmárcase no itinerario número tres que se inspira nas rutas de peregrinación e conta como socios con Pangea Educación e Deporte na Natureza, de Madrid; European Cyclist’s Federation e Provelo, de Bélxica; a Rexión Ille de France, de Francia; Cykelfrämjande, de Suecia, e Vejle Municipality e Jellin Mounds, Runic Stones adn Church, de Dinamarca.


Xel Big Boy mercar en Ibiza\nBig Boy en Ibiza España\nPara usar con éxito o xel para aumento do pene, pola actual de desconto en Ibiza, ir ao sitio web oficial e encher o formulario de solicitude. Para iso ten que cubrir os campos do formulario de solicitude, o nome e número de teléfono. Despois dun tempo, o noso Director da empresa vai chamalo para responder a todas as Súas preguntas e organizar a entrega, no enderezo indicado. Só hoxe un desconto do -50% sobre a mercadoría custo 39€. O pagamento é de bacallau sobre a parcela.\nXel Big Boy é o máis eficaz xel para a ampliación do pene en España. Se se depara con este problema, o xel pode ser unha boa solución. A combinación de redución de prezos e de excelente calidade será un extra para a compra. España ten moitos sredstev en diferentes tendas, pero sería mellor pedir o xel no sitio web oficial. Completar a simple formulario de solicitude na web para obter o desconto. Pagamento en o correo electrónico.\nComo obter o xel Big Boy en Ibiza\nEn primeiro lugar, vaia para o sitio web oficial da tenda, xa que é onde o DESCONTO de -50%, o prezo 39€. Completar a simple formulario de solicitude na web, insira a información necesaria, e entón espera para a chamada operador. O custo exacto de entrega depende da cidade Que se especifica. Despois de recibir o seu pedido, Vostede pagar por iso no e-mail en Ibiza. Ibiza ten moitos puntos de entrega, o pedido non vai ser un problema. Introduza a Súa información persoal para o formulario de solicitude para obter a orde.\nComo aumentar un membro: no seu propio, coa axuda de médicos e exercicio\nComo para aumento do pene: que os métodos teñen unha real e duradeira efecto, e que non teñen o menor oportunidade de traballar?\nOrde Big Boy en Ibiza 50% cada un


O aire do Ártico trae a alerta por neve a case toda Galicia\nAs mínimas (mapa da esquerda) baixarán ata menos dos 2ºC en todo o interior do país.\nO aire do Ártico trae unha alerta por neve a case toda Galicia\nAs predicións din que caerán folerpas a partir dos 200 metros e a Xunta suspende o transporte escolar en 176 concellos\nA entrada dunha masa de aire ártico marítimo, húmida e moi fría, traerá a neve a case toda Galicia. Tanto Meteogalicia como a Aemet xa dan conta da alerta amarela, que nas zonas máis elevadas se podería converter en laranxa. As predicións apuntan a que entre a tarde do mércores e a madrugada do xoves caerán folerpas na cota dos 400 metros, con algúns momentos puntuais que poden baixar mesmo ata os 200 metros. É dicir, na práctica totalidade do territorio, agás nas zonas baixas de costa.\nHai alerta amarela en terra para o mércores 22 e o xoves 23 de marzo. E tamén alerta laranxa no mar, con ondas que irán dos 4 ata os 7 metros de altura, nomeadamente no litoral da Coruña.\nA Axencia Española de Meteoroloxía (AEMET) asegura que a cota dos 200 metros chegará a ser xeral en toda Galicia nalgún momento, aínda que será no interior onde as nevaradas serán máis intensas. A Xunta de Galicia xa anunciou a suspensión do transporte escolar en 176 concellos de Galicia, onde tamén serán vetadas as actividades extraescolares fóra dos centros.\nAire ártico marítimo\nAs masas de aire ártico marítimo chegan dende latitudes do círculo polar. É máis fría que a polar marítima debido a que procede directamente desde latitudes máis altas, e non ten tempo de quentarse ao pasar polas zonas terrestres das Illas Británicas.\nInicialmente é unha masa seca en capas baixas pero polo seu percorrido marítimo se vai cargando de humidade e atopándose con augas relativamente máis cálidas. Este feito xera convección, con nubes e precipitacións, que serán de neve en Galicia esta semana. Cando este aire ártico marítimo entra en contacto coa orografía de Galicia vai deixando auga en forma de neve.\nTemas: AEMET, masa de aire ártico marítimo, MeteoGalicia, Meteoroloxía, neve en galicia


José María Vicente, o descubridor do casco de ouro de Leiro | Fotos de Rianxo\nJosé María Vicente, o descubridor do casco de ouro de Leiro\nAbril de 1976. En Estados Unidos acábase de fundar un xigante tecnolóxico, Apple. Mentres, en Rianxo, José María Vicente (25/05/1936) un mariñeiro de Leiro, está a traballar. O choio é o choio e os tempos son os que son. Andan a roubar o gasoil para os barcos, botando nas garrafas auga, para que a xente non desconfiase, pero iso despois trae consecuencias para os motores.\nAsí que José María e outros mariñeiros andan a construír casetas para gardar os apeiros da pesca e tamén o gasoil. Para que non estean ao alcance de mans estrañas. Acaba de mercar un terreo xunto ao mar duns 35 metros cadrados, que lle custou unhas 4.000 pesetas, así que xa ten onde levantar a caseta. O lugar está no chamado Curruncho dos Porcos, porque polo visto os mariñeiros aproveitan para facer alí certas necesidades.\nÉ 7 de abril. José María xa ten feita unha rampla para acceder dende o seu terreo ata o barco e tamén un paso para caseta. Anda agora co tema da caseta, coa axuda da súa muller, Concepción Mosquera Gómez. Son as 12 do mediodía e a súa dona marcha para a casa a facer de comer. Así que José María queda coa picocha, levantando terra. Non é capaz de levantar a terra e ve que hai un toxo. Mira o panorama e decide tirar co toxo para arriba e, debaixo, na terra, observa que están os restos dunha cazola de barro e dentro un casco. Está entrerrado a a unha profundidade duns 60 centímetros. Iso si, non é de ferro. Dálle a impresión de que é de ouro. Así que o colle e o pon enriba dun bidón de gasoil, ao tempo que lle di a un compañeiro: “Mira que ferro atopei!”. O outro, cos ollos abertos, respóndelle: “José María, iso é ouro!”. Pero o noso protagonista responde como quen non quere a cousa: “Que vai ser, oh!”.\nMáis tarde, camiño da súa casa para comer, José María atopouse coa súa irmá. Levaba na man o casco e esta preguntoulle: “Que levas aí?”. El, coa súa retranca, soltoulle un “Cámbiocho por un dos porcos que tes!”. A irmá non lle fixo caso. Pero á hora, xa estaba na casa de José María, porque pola aldea xa estaba a correr a historia de que atopara un obxecto de ouro.\nJosé María tivo o casco de ouro 3 días na súa casa. Alí “foi todo o mundo a velo”: o cura do Araño, o cura de Leiro, un capelán… O mesmo sacerdote de Leiro aconsellouno depositalo nunha caixa forte, pero como había que pagar, decidíu entregalo.\nDespois, estivo custodiado 18 xornadas no cuartel da Garda Civil de Rianxo. O corpo armado non podía durmir, tiña que estar vixiando continuamente, e pediu que o levaran do Concello. “Antes non se sabía xestionar unha situación desas”, comenta José María.\nRecibiu tamén a chamada do daquela director do Museo Arqueolóxico da Coruña, quen o intentou marear e enganar tanto a el como á familia. De feito, Felipe Senén chegou a dicirlles que o que se recadara no museo, coas guías e visitas que xerara o casco que atopou José María, sería para el. Cousa que, obviamente non era certo.\nÉ máis, incluso o intentaron enganar no prezo que lle pagaron polo seu achado. Finalmente déronlle un millón de pesetas (6.000 euros), cando estaba valorado en moitísimo máis. E a punto lle estiveron de dar a metade deses cartos. Explica que “nos enganaron para que firmáramos, ofrecéndonos moitas cousas falsas e incluso ameazándonos con expropiarnos”.\nAgora, o casco ou cunca (hai diferentes teorías sobre que é exactamente), loce no Museo de San Antón da Coruña. José María comenta orgulloso que el xa foi ata alí a visitalo e que “firmou un papel conforme non permitía que saíra da provincia da Coruña”. Así, a xente de por aquí pode ir velo e non ten que “ir ata Madrid”. Dese xeito, “agora está exposto e pódeo ir ver todo o mundo. Por iso estou contento, porque non se pode vender nin levar”.\nSobre o tema do casco, como indicamos arriba, hai varias teorías. José María dinos que a eles lles contaron que non era un casco de pelexa, senón un para lucir, como de gala ou de festa e que o debeu esconder un guerreiro sentíndose perseguido. De feito, a tuxeira onde o atopou tiña moitas pedras. Pola parte de arriba tiña terra, que foi onde el estivo traballando para construír a caseta cando o atopou. O casco estaba ao carón dunha rocha, dentro dunha cazola e por riba vese que lle botaron terra. Iso si, o suposto guerreiro nunca máis volveu por el.\nPor se quedaba aínda máis ouro, houbo quen estivo rastrexando o lugar con detectores de metais. Pero o único que atopou algo valioso, foi José María.\nAutor: Carlos de Paz http://ir.gl/3e878b\nA noticia, loxicamente, tivo moita repercusión naquel momento. Velaquí algunhas noticias da época:\nLa Vanguardia. 08/04/1976. Páx. 8.\nABC. 09/04/1976. Páx. 58\nEtiquetas: casco de oro, caso de ouro, descubridor, descubrimento, José María Vicente, Leiro\nCategorías curiosidades, historia, Leiro\n← Actos Castelao 2014 e xira da Escola de Música de Rianxo\nActos Castelao 2014 →\n4 Respostas a “José María Vicente, o descubridor do casco de ouro de Leiro”\nManuel 01/24/2014 ás 16:13 #\nMoitas gracias por esta reportaxe. Sen duda unha das mellores feitas ata a data de hoxe. Resumindo sen saltarse ningun detalle a situación vivida naquela época e ilustrando cunhas fermossas fotografías.\nManuel, neto de José María.\nBegoña 04/08/2016 ás 14:16 #\nFalta que chegou a ser portada da guía de teléfonos.\nNoticia do descubrimento do casco de ouro de Leiro en El Ideal Gallego | Fotos de Rianxo - 03/18/2014\n[…] Igual che interesa a reportaxe sobre José María Vicente e como descubríu o casco. […]\n40 anos do descubrimento do casco de ouro de Leiro | Fotos de Rianxo - 04/04/2016\n[…] Non deixes de acudir ao evento ou de ler a entrevista que lle fixemos no seu día a José María Vicente. […]\n1.035.278 persoas deixáronse caer por aquí


Date My Pet » 5 Formas creativas de dicir Quérote\n“Quérote”, hai algunhas outras frases que é tan pura e tan significativo como este. Estas tres palabras son moitas veces o suficiente para aliviar o clima do seu amado; con todo, se adoptar algunhas formas creativas para dicir “Quérote”, o sorriso no seu rostro será certamente aínda maior.\nBótalle un ollo nesas cinco formas creativas de pronunciar as tres palabras divinas; certamente adoro probar algúns fóra, se non todos.\n1. Diga cun agasallo: Ten que estar se pregunta como que deste xeito é creativo como é, probablemente, o máis antigo e da forma máis amplamente utilizada para dicir eu te amo. Esta idea é diferente, porque non son aconsellamos a incorporarse só calquera presente, presente o seu amado algo que ten memorias ligadas a el.\nPode ser un collage de fotos mostrando os grandes momentos que vostedes dous pasaron xuntos, ou pode ser o primeiro par de vasos de café que comprou cando comezou a vivir xuntos (asegúrese de personalizar-lo un pouco a escribir algunhas cousas lindas sobre eles; se non é moi bo en escribir un mero “Quérote” vai facer.\nO presente vai certamente facer o seu compañeiro emocional e ese é o momento para dicir eu te amo.\n2. Pode cociñar para ela: A combinación de galletas en forma de corazón e unha cunca de Caffa Mocha coas palabras “Quérote” escrito nel usando o chocolate sería un gran traballo.\nManteña a súa man, dicir eu te amo, e ofrecerlle un grolo do Mocha Caffa. Vai certamente se lembra do momento para os próximos anos.\n3. Use notas: Quere que o seu amado de mañá para comezar a escoitar as tres palabras reconfortantes? Só ten que facer un collage en forma de corazón no espello do baño usando notas vermello ou rosa e escribir eu te amo nel.\nAo facelo vai ser capaz de garantir que, antes de ver o seu propio rostro, súa esposa ou compañeira ve as palabras amorosas; despois segui-lo por un calor aperta detrás e murmurar as palabras “Quérote” no seu oído.\n4. Axudala a se preparar para o traballo: Esta sería unha boa forma de dicir eu te amo especialmente se a súa esposa ou compañeira ten un día axitado fronte.\nPase súas roupas, preparar un almorzo simple para ela, axudala a conseguir o seu saco da oficina listo e dicir eu te amo pouco antes dela sae para o traballo.\nSe ten tempo, tamén se pode deixala na oficina antes de ir para o seu lugar de traballo.\n5. Rexistro: Esta é unha gran forma de transmitir a mensaxe de amor, independentemente de se está dicindo que, por primeira vez ou por enésima vez. Pode ser unha gravación de vídeo ou unha gravación de audio súa amada vai adorar.\nOs seus ollos deben ser sempre dicindo “Quérote” para a persoa que ama, pero pronuncialo la de cando en vez tamén é moi importante; por probar as formas anteriores de dicir as tres palabras celestes, só vai facer a conexión entre vostedes dous aínda máis forte.\n10 Formas de crear un Pad Bodacious Bachelorette!


SOUTOMAIOR SACA A CONCURSO A EXPLOTACIÓN DA CAFETERÍA DO SEU CENTRO SOCIAL PARA A 3ª IDADE | Xornal Galicia Sur\nSOUTOMAIOR SACA A CONCURSO A EXPLOTACIÓN DA CAFETERÍA DO SEU CENTRO SOCIAL PARA A 3ª IDADE\nO Concello realiza unha achega anual de 6.000 euros para contribuír ao mantemento do centro\nO Concello de Soutomaior acaba de sacar a concurso público a explotación da cafetería do Centro Social da 3ª idade situado na alameda de Tallo Río, no centro de Arcade. Unha concesión coa que o goberno local quere estimular o funcionamento deste centro e para a que achega unha subvención de ata 6000 euros anuais. O prazo de presentación de ofertas finalizará o 23 de novembro ás 23:59 horas.\nO principal requisito para acceder á concesión é o de contar cunha experiencia mínima dun ano no sector da hostalería. Unha condición que en todo caso deberá cumprir polo menos un dos traballadores adscritos á execución do contrato. O prazo da concesión será de tres anos, ampliable a catro, desde a data de formalización.\nPara estimular o funcionamento do centro cunha oferta de calidade, o goberno local destinará unha achega máxima de 6.000 euros anuais que se farán efectivos unha vez terminada cada anualidade da explotación, ao mes seguinte da seguinte anualidade.\nEsta licitación ten carácter exclusivamente electrónico, polo que os licitadores deberán presentar as súas ofertas de maneira telemática a través da ferramenta de preparación e presentación de ofertas da Plataforma de Contratación do Sector Público. #Interesar poden acceder a toda a información na páxina web do Concello, www.soutomaior.gal, ou nas oficinas da Casa do Concello no seu horario de atención ao público.\nnoviembre 15, 2019\ten Concellos, Soutomaior\nPonteareas terá un orzamento de 14 millóns de euros en 2016\nnoviembre 26, 2015\t0 comments 1092 visitas\nSerá o primeiro desde 2010 O goberno municipal de Ponteareas adiantou que o orzamento municipal ...\nMÁIS DE 500 CORREDORES PARTICIPAN MAÑÁ NO CONCELLO DE NIGRÁN NUNHA NOVA EDICIÓN DA ‘CARREIRA NOCTURNA PLAZAH2K’\nmarzo 29, 2019\t0 comments 222 visitas\nA categoría absoluta consta de 10 kilómetros e percorrera todo o litoral de Praia América ...\njunio 9, 2017\t0 comments 473 visitas\nÁngel Rodal:“É un referente humano en todos os ámbitos da sociedade baionesa, moi querido e ...