Brión. Lugares de interés Noia Muros Turismo Rural\nO monumento máis representativo do pasado histórico de Brión atópase nas torres de Altamira, testigo das numerosas liortas entre a nobreza e a igrexa. A fortaleza de Altamira ocupa o lugar estratéxico dunha acrópole castrexa, datando a súa construcción, segundo os historiadores, do século IX. Segundo algúns cronistas foi destruída polos irmandiños e porteriormente asediada no ano 1471 polas tropas do arcebispo de Santiago, baixo o mando de Luis de Acevedo, sen moita sorte.\nPouco a pouco foi perdendo importancia para os condes e pasando de mans en mans que lle reutilizaron as pedras para outras construccións ata chegar a hoxe, en que só quedan algúns restos do que fora unha das máis valerosas fortalezas na sú época.\nCAPELA E CARBALLEIRA DE SANTA MINIA\nEntre 1851 e 1857 construíuse a nave e a sacristía e en 1905 fíxose unha nova urna para as reliquias da Santa e mailos altares laterais, adicados á Virxe de Luján e á de Lourdes.\nEsta carballeira era o lugar elexido para as festas, xuntanzas de veciños, mitins políticos…, sendo memorable o acto de adhesión do concello ó levantamento contra o xeneral Espartero do 29 de xuño de 1843. Se os carballos falaran, ¡cantas historias contarían de acontecementos importantes, de amoríios e de unha que outra trasnada!\nNeste concello hai varios pazos entre os que salienta o de Trasouteiro, elexido polos condes como residencia cando se decidiron a deixa-lo pazo das Torres de Altamira. As partes máis antigas do pazo poideran datar do século XIV, pero sufríu varias reformas posteriores, sobre todo no século XVII. Coma os condes non residían nel, o pazo estaba alugado por unha determinada cantidade ó ano (360 reais no ano 1762). Para este pazo viñeron varios obxectos das torres, entre eles o retablo barroco da desaparecida capela dos Reis Magos e unha artística fonte renacentista.\nUn dos pazos máis interesantes do concello é o da familia Armesto, situado na aldea de Salaño Pequeno (Ons), que ademais da casa pacega de planta en “L” conta con capela e varias construccións auxiliares.\nOutro tamén habitado é o de Armental, na parroquia de Os Ánxeles, e podemos atopar no Casal (Brión) as ruínas do pazo do mesmo nome.\nA arquitectura relixiosa en Bastavales está representada pola igrexa de San Xulián na que se traballa dende 1768. É de planta de cruz latina cunha única nave. Un detalle curioso é que mentras as demais igrexas están mirando cara oriente, a de San Xulián está orientada cara o occidente para, deste xeito, poder ve-las torres da Catedral de Santiago dende a porta principal. É na veciña aldea de Soigrexa dende onde Rosalía oía as campás da igrexa de Bastavales “Campanas de Bastavales, cando vos oio tocar mórrome de soidades”. Hoxe en día aínda se pode disfrutar do son das campás, sobre todo en días especiais, en que cun pouco de sorte podemos escoitar como o campaneiro as fai “bailar” ó son da muiñeira.\nSituado na aldea de Beca (Bastavales), conta a lenda xacobea medieval que era aquí onde tiña a súa residencia a Raíña Lupa cando os discípulos do Apóstolo Santiago trouxeron a enterra-los seus restos a Galicia. Na actualidade pódese ver dentro do recinto do castro, capital da tribu dos Amaeos, restos de muros, os máis deles posiblemente medievais, entre os que destacas os dunha construcción rectangular de case setenta metros de longo por uns corenta de largo.\nNo lugar do Tremo mana un manancial de augas sulfurosas das que se fai uso desde antigo para curar doenzas cutáneas, anque tamén son boas para a asma e, en xeral, para as dos aparellos respiratorio e dixestivo. Os veciños maiores lembran como antes era un lugar moi concurrido por persoas dos arredores, principalmente de Compostela. Ata a década dos sesenta aínda estaba en funcionamento o establecemento, pero en anos sucesivos foi quedando abandoado e cuberto pola vexetación. No solar construíuse en 1997 unha urbanización e desde o mes de abril de 2004 está funcionando o novo hotel e a punto de abri-las instalacións do balneario.\nNo ano 1945 rematouse o encoro Barrié de la Maza sobre o río Tambre, entre as aldeas de A Graña e Vilariño (Cornanda). Este foi o primeiro encoro de grandes dimensións que se construíu en Galicia para producción de enerxía hidroeléctrica. O edificio da central, obra dun dos arquitectos máis famosos da época, Antonio Palacios, discípulo de Gaudí, está situado a sete Kms. río abaixo, xa no concello de Noia.


O presidente galego deixouse ver o xoves pasado nos Carnavais de Verín, enfundado no máis indescritible e orixinal dos múltiples disfraces que adoita poñer.\nPor Alberto Leyenda | Nigrán | 19/02/2010\nNúñez Feijóo presentouse nas rúas da vila ourensá ataviado cunha casaca branca, adornada cunhas bandas verticais douradas e prateadas. Na cabeza levaba un sombreiro modelo colonizador. Un fixo o seu labor de investigación, pero admite o fracaso xornalístico: ningunha das fontes consultadas foi quen de explicar de que ía disfrazado o titular da Xunta. Agradécese a colaboración dos lectores.\nO que si semella demostrado é que a titánica tarefa de reducir o número de chupópteros altos cargos afectou ao estilista presidencial. Ou iso, ou marchou de vacacións. En calquera caso, o armario de disfraces do presidente parece non ter fondo. Un para cada ocasión. Fagamos un repaso.\nDurante a última parte da lexislatura pasada empregou o disfrace de SúperGuerreiro Anti-Crise, pero os nefastos datos do paro indican que esas roupaxes xa foron gardadas. Na campaña electoral había que multiplicar esforzos, un dos máis socorridos foi o de Feijóo I O Rexenador; tamén abandonado. No mesmo caixón meteu a antes urxentísima reforma da CRTVG para que o Parlamento, e non o Goberno, nomee ao seu máximo responsable. Fica adiada para 2012, quizais do calendario touriñano, é dicir de 2015 en diante.\nOutra das caretas recorrentes agora hai un ano era a de Liberador dos castelanfalantes oprimidos, reutilizada a primeiros de ano e agora de novo no armario. Este disfrace era ben cómodo e pragmático, mais xeraba certa animadversión, porque era moi semellante ao de Enterrador da lingua, ou da sardiña.\nNesa época electoral transmutouse en xerente de concesionario, decorador de interiores experto en cadeiras, vendedor de cruceiros de luxo…Dende que está na Xunta aparece a cotío coma comentarista político en Madrid, coma golfiño de Rajoy, coma cidadán de a pé (un dos preferidos), coma vigués de pro, coma deportivista.\nUltimamente se lle ten visto de Fusionador, que soa un pouco a científico tolo, co pelo branco de punta e rodeado de probetas fumeantes. É probable que o experimento non saia e se lle queime a roupa. Por sorte, o Goberno central encargouse de enviarlle por correo un traxe novo, de Líder contra aldraxe. Este séntalle estupendamente, os xastres de Zapatero son moi eficaces. Un estilo William Wallace cunhas pingas de retórica quintanista, da época na que Paco Rodríguez collía a Solbes polos pés e lle arrancaba millóns e millóns para o país.\nNon sorprende esta cuestión das múltiples aparencias de Feijóo. É unha consecuencia lóxica do seu carácter posmoderno, o primeiro presidente posmoderno da Xunta. A verdade non existe, cada ollada é unha realidade distinta. Non hai identidade, as ideoloxías están mortas, e outros mantras do estilo. Pero segue sen responder á pregunta fundamental, que lanzaba o mestre Mariano José Larra nun artigo de 1833: “¿Para iso só ponse unha faciana de cartón sobre a súa? ¿Teme que as súas faccións delaten a súa alma?”.