O profesorado galego, desamparado ante os criterios contraditorios sobre a docencia e o desconfinamento educativo | Noticias Vigo\nPublicado por Noticias Vigo o día 06/05/2020 na sección de CIG,Educación,Sindicatos\nA CIG-Ensino denuncia a situación de improvisación continua no ámbito educativo desde o inicio do estado de alarma “que está a prexudicar a familias, alumnado e docentes”. Critican que a Consellaría se emenda a si propia cun documento de Preguntas frecuentes que condiciona as instrucións ditaminadas para o desenvolvemento do terceiro trimestre; mentres a conselleira, Carme Pomar, afirma un día nunha entrevista que as crianzas maiores de 6 anos cuxos proxenitores traballen presencialmente poderán volver tamén ás aulas este curso “e ao día seguinte retráctase na Xunta Autonómica de Direccións”.\nPola súa banda, a ministra de Educación anuncia que dentro de 20 días se reabrirán os centros para determinado alumnado nas zonas que entren na fase II, mais o Ministerio de Sanidade aínda non sabe con que equipamento de protección individual nin con que medidas de seguridade se van contar. “Estes son só algúns dos exemplos nos que o ensino está a ser obxecto de improvisación na xestión desta crise e que leva a que o profesorado non teña directrices nin un horizonte claro para poder planificar o remate deste curso”, advirten.\nA día de hoxe a meirande parte do profesorado galego enfróntase no seu domicilio á tarefa de adaptar as programacións didácticas antes do día 12 de maio sen saber se a partir do día 25 Galiza estará en disposición de abrir de novo os centros de ensino para determinados niveis educativos como se prevé na fase II da desescalada formulada polo Goberno central.\nAsí, os escenarios segundo a etapa educativa ou mesmo a área de traballo poden ser moi variábeis: profesorado que imparta clase nalgún dos cursos que formarán parte dese desconfinamento“voluntario” (educación infantil até os 6 anos, 4º da ESO, 2º de Bacharelato, 2º de Ciclos de FP, alumnado de Educación Especial ou de calquera outra etapa educativa para reforzo) e que, polo tanto, teña que incorporarse presencialmente e á vez manter ensino online con outros grupos.\nOu profesorado que teña que incorporarse de facto, como o de infantil, pero que se atope coa problemática de que hai maior número de alumnado que cumpre os requisitos de regreso que as prazas permitidas por aula (15 segundo as directrices do Ministerio), zonas rurais con pouca densidade de poboación na que a case totalidade do alumnado se puidera reincorporar…\n“Estas son algunhas das variábeis que poden producirse e que deberían terse en conta antes de lexislar de forma centralista desde Madrid, como se a realidade de todo o Estado e de cada territorio fosen a mesma, pero que lamentabelmente vén sendo o modus operandi do goberno español desde que empezou a situación excepcional por mor da pandemia da Covid-19 e á que se aferra a Xunta de Galiza unha e outra vez para non exercer as súas competencias efectivas en materia de educación”, denuncia a CIG-Ensino.\nA función do ensino “non é a custodia nin a asistencial”\nDesde o punto de vista da CIG-Ensino, esta improvisación constante ten como grave prexudicado ao profesorado, que malia todo se adaptou a marchas forzadas á teleformación, e ao alumnado e ás súas familias, poñendo en evidencia que a fenda social e dixital era aínda máis fonda que antes desta situación excepcional.\nAgora, co plan de desescalada por fases presentado polo Ministerio de Sanidade “incídese nunha idea que agocha un uso perverso do papel social dos e das ensinantes, que o sistema educativo ten que solucionar os problemas do sistema económico e laboral. No mellor dos casos, estariamos ante o escenario de que unha parte do alumnado podería volver catro semanas ás aulas, do 25 de maio ao 19 de xuño, e no caso de que algúns territorios non cumpran os requisitos sanitarios para pasar á fase II a finais deste mes, o desconfinamento educativo limitaríase ao período entre o 8 e o 19 de xuño, é dicir, a dez días “lectivos””.\nSegundo se extrae das declaracións da ministra de Educación, Isabel Celaá, a varios medios de comunicación, o Ministerio de Sanidade aínda non sabe con que medidas de protección deberán contar as profesionais docentes durante este período nin como se van garantir as medidas de distanciamento social nos centros, “que semellan inviábeis no caso de alumnado de curta idade, cando faltan 20 días para que se poida facer efectiva esta medida. Tal e como nos teñen acostumados ambos gobernos, os detalles iranse administrando confusamente a través de entrevistas das máximas responsábeis ou de comunicados delas, publicaranse no BOE e a Consellaría complementará cunhas instrucións”, subliñan dende a Federación.\nDesde a CIG-Ensino cualifican esta situación de “despropósito absoluto” e alertan de que este desconfinamento só debería facerse cunha planificación previa clara, coa análise de todas as variábeis mencionadas, por áreas comarcais “e desde logo, e isto é o máis importante, con todas as garantías que permitan protexer a saúde da comunidade educativa. Se o que pretenden ambos gobernos é facer un ensaio-erro co ensino durante 15 días a finais deste curso para intentar lavarlle a cara ás empresas privadas e á ausencia de conciliación efectiva da vida familiar e laboral do sistema laboral no noso país, na CIG-Ensino opoñémonos frontalmente a esta instrumentalización do sistema educativo e da función docente en particular”.\nComo defendemos historicamente e así se recoñece nas distintas leis educativas, o ensino non ten unha función asistencial nin de custodia das crianzas, polo que o labor docente debe ser educativo en todas as etapas e non está para resolver a falta de flexibilización das xornadas laborais do noso País.\nDesamparo e indefensión fronte aos bandazos da Consellaría\nPor outra banda, engaden, tampouco existe unha ruta clara á hora de afrontar o final deste curso e o terceiro trimestre en particular. Como soe ser habitual a falta de interlocución coa representación do profesorado leva a que a Consellaría siga actuando de costas ao seu persoal e publique no portal das direccións unha relación de Preguntas Frecuentes, que non se sabe quen llas fixo chegar e que emendan en parte as Instrucións do 27 de abril para o desenvolvemento do terceiro trimestre ao respecto da impartición ou non de novos contidos.\nSe a isto lle engadimos que as declaracións da conselleira de Educación “no paripé de reunión coa comunidade educativa” do pasado 23 de abril tampouco se cumpriron no relativo a que este terceiro trimestre excepcional non implicaría un aumento do traballo burocrático para o profesorado, “fai que esteamos absolutamente no “desamparo e indefensión” ante unha situación na que as administracións responsábeis só poñen o acento en que se tire para diante a calquera prezo”.\n“Nestes intres, a realidade é a que é, por moito que as administracións busquen sensación de normalidade”, advirten dende a CIG-Ensino, matizando que o persoal docente “está enleado en papeleo en lugar de poder centrarse na adaptación da teledocencia e no contacto co alumnado máis vulnerábel”.\nAdemais, a falta de garantía de medidas de protección e hixiene e dunha planificación previa seria fai inviábel ou cando menos dificulta enormemente a volta ás aulas a partir do 25 de maio, aínda que sexa por grupos de alumnado, e a súa aplicación efectiva o 8 de xuño carece de sentido en todos os niveis educativos “porque en 10 días lectivos non se van resolver as posíbeis carencias existentes, agás no caso de alumnado de 2º de Bacharelato que poida precisar algún tipo de actividade presencial previa á realización das probas ABAU”.\nÉ por isto que a CIG-Ensino esíxelles ás administracións galega e española que actúen exclusivamente con criterio sanitario e académico, que non esquezan os datos e a realidade (o Estado español segue sendo o segundo máis afectado da UE por esta pandemia) “e que non se pode xogar nin seguir improvisando coa saúde da comunidade educativa simplemente por velar polos intereses económicos do poder empresarial que opera no noso país”.\nDebate sobre o próximo curso\nEn canto ás informacións que están transcendendo por parte do Ministerio de Educación arredor do inicio do próximo curso se se estende a pandemia, a CIG-Ensino amosa a súa preocupación porque de novo non se consulte ás OOSS nesta planificación e que non estean enriba da mesa as solucións reais que precisa o sistema educativo e que impedirían afondar no fracaso e nas desigualdades que se están a forxar no remate deste: reforzo da dotación de profesorado, permitir desdobres e baixar o número de alumnado por aula.\nAfirmacións como as que se están a facer sobre adaptacións de ratios e espazos, que en todo caso é materia que lle corresponde á comunidade autónoma, “non axudan nada neste momento e requirirían nun debate previo con toda a comunidade educativa. É obvio que todas as adaptacións necesarias, tanto desde a perspectiva sanitaria como na necesidade de reforzar a acción titorial e de apoio educativo, van precisar dun financiamento moi importante en educación. A tensión orzamentaria, cunha elevada débeda pública que terá que incrementarse, debe estar dirixida a reforzar o sector público. Non o facer será un fracaso anunciado”.\nEn calquera caso, desde a CIG-Ensino lamentamos profundamente a estratexia de desviar a atención cara ao próximo curso cando aínda está sen resolver como vai ser o final deste.\nO Concello de Nigrán abre os espazos públicos e acomete a…\nOs docentes da UVigo apúntanse en masa a diferentes cursos…\nAbel Caballero perfila co Goberno de España o…


O BNG denuncia o adiamento sen causa xustificada, das revisións programadas por parte da Unidade de Traumatoloxía Pediátrica de Ourense, con graves consecuencias sobre os pacientes - BadalNovas\nInicio Política O BNG denuncia o adiamento sen causa xustificada, das revisións programadas por...\nO BNG denuncia o adiamento sen causa xustificada, das revisións programadas por parte da Unidade de Traumatoloxía Pediátrica de Ourense, con graves consecuencias sobre os pacientes\nO Grupo parlamentar do BNG no Parlamento galego ven de rexistras unha serie de iniciativas encamiñadas a coñecer os motivos polos cales desde a Unidade de Traumatoloxía Pediátrica de Ourense, mesmo no caso de adolescentes con escoliose significativas e as que se lle prescribiu o uso de corsé ortopédico, está a aprazar, sen explicación da causa que o poidera xustificar, a cita para comprobar a evolución do estado da columna vertebral.\nFalan os nacionalistas de revisións inicialmente fixadas no límite do aconsellable, isto é, cada seis meses, Pondo de manifesto que para verificar a evolución da enfermidade precisaríase unha avaliación máis próxima no tempo xa que os periodos actuais, impiden comprobar o acerto da medida correctora adoptada, así como a influencia que o crecemento da adolescente está a ter na desviación da columna vertebral.\nDesde o BNG salientan que a excusa da COVID-19 e as súas repercusións no ámbito sanitario no referido á carga de traballo non vale, xa que este tipo de demoras xa se estaban a producir con anterioridade á pandemia.\nAsí, hai unhas semanas recollíase na edición local dun medio de comunicación social o caso dunha rapaza de apenas 8 anos á que, tras constatarse a existencia dunha dupla curvatura de columna (superior a 25º) non se prescribiu tratamento algún, non informándose á familia sobre o estado da menor, ate hai máis de ano e medio despois.\nAnte tal neglixencia a resposta desde a Unidade de Traumatoloxía Pediátrica non foi a emenda do erro cometido, senón tratar de trasladar á familia a responsabilidade do acontecido.\nO Grupo Parlamentar do BNG quere que a Xunta de Galiza resposte e ofreza datos sobre cal é o numero de consultas ou citas de traumatoloxía pediátrica adiadas nos dous últimos trimestres de 2020 así como de cal é a razón pola que se procedeu ao adiamento da data fixada para as revisións.\nTamén queren saber a periodicidade coa que é preciso controlar a evolución da desviación de columna en rapaces e rapazas de entre 8 e 18 anos e se a falla de control na evolución da escoliose en menores, pode limitar a corrección da desviación de columna.\nPor último, para os nacionalistas tamén é importante saber se como consecuencia destas demoras se ten incoado algún procedemento disciplinario ou algún expediente de responsabilidade patrimonial nos anos 2019 e 2020 por eivas no funcionamento na unidade de traumatoloxía pediátrica de Ourense.


Actividades | Clúster Turismo de Galicia | Páxina 152\nA Escola de Turismo Itinerante de Turismo de Galicia continúa este mes de outubro e novembro mellorando a formación dos hostaleiros do Camiño de Santiago a través dos seus módulos formativos, cuxo primeiro curso se celebrou nas propias instalacións do Centro Superior de Hostalaría de Galicia dentro do Plan Director e Estratéxico do Camiño de Santiago, que inclúe este programa “Profesionalización no Camiño” .\nO obxectivo é conseguir mellorar a calidade do servizo en sala dos restaurantes do Camiño, incidindo na calidade e técnicas na atención ao cliente, no coñecemento dos diferentes tipos de clientes e no tratamento de queixas e reclamacións. Esta formación permítelles ademais aos hostaleiros, grandes valedores do Camiño de Santiago, contar coas ferramentas necesarias para atender de forma óptima aos peregrinos. Este curso repetirase na Casa dá Cultura de Portomarín o día 17 de outubro e na aula de formación que a Asociación Empresarios Terra de Melide (ASETEM) de Melide o 24 de outubro. Aqueles hostaleiros interesados en asistir ao curso, que se celebra en horario de mañá, poden inscribirse a través da web do CSHG.\nFormación en novembro\nAsí mesmo, durante este ano haberá novos cursos para os restaurantes do Camiño de Santiago. A importancia da gastronomía galega na cultura xacobea en Galicia e o Menú do Peregrino como potenciador dos produtos autóctonos terán lugar en novembro deste ano. O primeiro pretende dar a coñecer diferentes opcións de menú feitos con produtos galegos e a forma de optimizar os procesos de elaboración e aprovisionamento para facer unha oferta rendible. O segundo quere pór en valor a gastronomía de Galicia no Camiño de Santiago. Os cursos celebraranse o luns en horario de mañá en Portomarín (día 7), Melide (día 14) e Cee (día 21).


Arima describe a vida de seis mulleres que se ve alterada coa chegada de dúas figuras masculinas antagónicas. Esta película xoga coas liñas difusas entre o que é real e o que é imaxinario. As súas atmosferas evocadoras e suxestivas, envolven toda a armazón de relacións entre os protagonistas. En Arima nunca tes a certeza de que se cometeron os asasinatos que se insinúan.\nEsta película xurdiu como proxecto de fin de carreira de Jaione Camborda en Berlin. Á cineasta non lle convenceron ningún dos guións dos que dispuña, así que decidiu crear o seu propio que, tempo despois, retomaría en Galicia para terminalo. Arima é unha produción de Esnatu Zinema e conta cun equipo técnico completamente galego. Esta película contará coas actuacións de Nerea Barros, Melania Cruz, Marta Larralde, María Bouzas e María Vázquez.


"30 anos de series" | Series e programas da TVG | CRTVG\n"30 anos de series"\n29/03/2015 22:00 h\nCon motivo do 30 aniversario da canle pública, o programa especial “30 anos de series” lembrará series históricas como “Pratos Combinados” ou “Mareas Vivas”, pero tamén outras máis recentes como “Matalobos”, “Serramoura” ou “O Faro”.\nMáis de 60 grandes actores do audiovisual galego están convocados a esta festa, que será conducida pola presentadora Marta Doviro e pola actriz Isabel Blanco, unha histórica das series da TVG. Os actores que foron protagonistas dalgúns dos mellores momentos da ficción galega comentarán con elas esas grandes escenas. E todo isto enmarcado nun ambiente moi festivo.\nNunha festa como a de “30 anos de series” non podía faltar a música. O programa repasará as cancións máis coñecidas das series galegas como “O merengue de Santalla”, interpretada por Paco Lodeiro e Os Satélites; “Mareas Vivas” interpretada por Mercedes Peón; ou o “Pirimpimpín”, a cargo de Malvela.\nPero aínda haberá máis música, xa que o programa contará con versións de cancións moi coñecidas na voz dalgúns dos protagonistas das series da Televisión de Galicia como Lucía Regueiro, María Mera, Manuel Manquiña e Evaristo Calvo, que lembrarán os lendarios Blues Brothers; Patricia Vázquez, Iria Sobrado e Iolanda Muíños cantaranlle ao amor co tema “Branco e Negro”; Luís Iglesia, Xavier Deive, Monti Castiñeiras e Arturo Zas farán a canción dos malos da película co tema “Da caste do demo”; mentres que Fernando Tato e Manuel Sanmartín acompañarán a Lucía Pérez no escenario co tema “Soños”. Igualmente, poderase ver escoitar a Orquestra Olympus, Treixadura e A Gran Orquestra das Series, creada para a ocasión.\nAdemais, aproveitando esta festa da ficción da Galega, os seguidores das series coñecerán unha ferramenta moi útil: a nova web EnSerie.gal, un portal temático que amosa as producións actuais e históricas emitidas na Televisión de Galicia durante as súas case tres décadas de vida. EnSerie.gal dálles o mando aos espectadores, que poderán ver todos os capítulos das súas series preferidas, actuais e de todos os tempos, ademais de acceder a entrevistas cos actores, noticias, reportaxes, curiosidades, making of das series, etc.


Palabra de... Xabi Piñeiro: "Cámaras que contan historias"\nPalabra de… Xabi Piñeiro: «Cámaras que contan historias»\nEra un 18 de Outubro do ano 2015. A boa xente de Lugoslavia conseguiu que se me acreditara para cubrir un partido do Lugo e, sen pensalo, collín os aparatos e tireime á piscina. Recordo os nervos, os minutos previos a baixar do coche e pensar en toda a coreografía previa que tiña que facer (conseguir un peto, saber por dónde tiña que entrar, presentarme ante o xefe de prensa…). Reocordo a sensación de estar nun sitio descoñecido. Pese a que o Anxo Carro era casa, probablemente dende o ano 91, no que vivín o meu primeiro partido naquelas gradas de cemento entre fume de farias e pipas. Esa tarde non ía como espectador, ou eso cría.\nO primeiro pé no verde desata unha sensación especial. Aí é cando te das conta de que formas parte do xogo, de que eres un máis e de que tes unha oportunidade única de conseguir que o que vai pasar quede reflectido en imaxes. Tes a responsabilidade de contarlle a quen o queira ver, qué se sentía dentro do estadio. Realmente eres espectador, pero de moitas máis cousas das que se pode pensar.\nPreséntaste ante os compañeiros que te acollen dende o primeiro momento e danche consellos. Ves traballar a profesionais incribles como Xesús Ponte ou Endie Doarua e asumes que tes moitísimo que aprender. Pero buscas o teu camiño e a túa forma de entender a fotografía de fútbol. Eu decidín, dende o primeiro momento, que quería ver o que naide vía. Descubrín que na grada está a auténtica historia, que o que pasa no campo é só unha consecuencia. Cando todos apuntan ós xogadores, ti busca nas bancadas. Atoparás maxia nas caras, nos xestos, na xente.\nEra o meu primeiro partido pegado á liña de cal. Tiña ós meus ídolos a escasos metros e podía velos a través da miña cámara e gardar para o recordo os xestos, as caras, os momentos. Alí estaban iconos coma Toquero ou Manu García, que acaba de marcarlle un gol ó Madrid no minuto 95.\nAgora, tres anos despois, deambulo polos campos de España coa cámara na man, perseguindo a paixón que descubrín aquel 18 de Outubro. Dende ir a Riazor para cubrir o partido da Selección Galega recibindo a acreditación con escasas horas de antelación a facer oito horas de coche un domingo para visitar un campo histórico como o Francisco de la Hera de Almendralejo, para facer fotos por puro gusto nun Extremadura – Mirandés de playoff de Segunda “B”. En todos lados hai imaxes e historias que contar, todos teñen o seu encanto e en todos, sempre que nos deixen, seguiremos facendo fotos a pé de campo.\nXabi Piñeiro. Fotógrafo do fútbol de verdade.\nbancadas cámara espectador fotografías fotógrafo grada historias liña Opinión paixón Xabi Piñeiro\nPost AnteriorCristian Sanfiz (Lugo Unión): «Dábanos pena ir cada un para o seu lado»\n21 octubre, 2018 a las 3:31 pm\nO de arriba co neno , somos o meu follo máis eu. Moitas grazas pola foto!!!!


Mozos galegos de toda Europa fan o camiño desde Tui - Vigo al minuto\nMozos galegos de toda Europa fan o camiño desde Tui\nAuthor RedacciónPosted on 11 febrero 2010\nA asociación ‘Xuventude Galega en Europa’, Xuga, comezou hoxe o seu percorrido cara a Santiago de Compostela a través do camiño portugués cun invitado de luxo, o alcalde de Tui, Antonio F. Fernández Rocha. Estes mozos procedentes de varios países europeos recibiron a benvida do rexidor tudense, que os animou a realizar esta peregrinaxe e agradeceulles a elección desta cidade como punto de partida do seu percorrido, xa que evidencia a importancia que posúe Tui como porta de entrada en Galicia desde o camiño luso.\nA Asociación de Xoves Galegos foi creada o ano pasado en Laussane para promover unha rede social entre mozos galegos espallados en toda Europa. Un dos seus obxectivos durante a peregrinaxe é achegarse á xuventude galega estando, se é posible, en contacto con asociacións e institucións de xoves para informarlles sobre as actividades que realizan e os próximos eventos.\nAdemais farán un documental con todo o material conseguido durante a súa peregrinación que servirá para a promoción e divulgación dun evento que terá lugar en Santiago no mes de maio. A temática será a “formación para os xoves e as posibilidades do primeiro emprego”, contando as experiencias persoais en diferentes países de Europa e contando coa presenza de institucións que ofrecen estes servizos.\nLos alquileres empiezan a bajar en Galicia\nEl conflicto del naval se recrudece con dos parados encerrados en una grúa


Cariño é unha localidade costeira situada no extremo norte de Galicia cunha tradición mariñeira moi importante e unhas paisaxes e cantís envexables. O seu nome podería ter a súa orixe no antropónimo Carinus, que sería o propietario destas terras en tempos pasados. As súas actividades principais foron desde hai décadas a pesca e a industria conserveira e as dúas están totalmente reflectidas no núcleo principal da vila, o barrio mariñeiro, formado polas casas típicas dos pobos galegos que viven do mar. Estas construcións caracterízanse polas fachadas de cores vivas e alegres, a súa estreiteza e as galerías balconadas. Atópanse moi pegadas entre si e están moi próximas ao peirao e a praia da Concha.\nCariño ten a súa o orixe na época dos castros. De feito, moi cerca da zona histórica consérvase un castro da Idade de Ferro que puido estar habitado no 3.000 a. C. A praia da Concha é outro dos lugares a ter en conta á hora de visitar Cariño, xa que pode ser un atractivo para os escolares se o tempo o permite. Ten un paseo marítimo que percorre todo o areal e conduce ata a ruta de sendeirismo de Figueroa. Outra visita obrigada son os miradoiros, que ofrecen unhas vistas excepcionais de todo o pobo e que son os da Rúa Antiga, o Pósito e o Castro. Como actividade complementaria é recomendable unha visita á nave das redeiras -tamén chamadas atadoras- que reparan de xeito artesanal as redes de pesca.\nMaterias relacionadas: Ciencias Sociais, Ciencias Naturais, Xeografía e Historia, Educación Plástica, Tecnoloxía, Bioloxía\nPódese chegar en autobús (AC-862 Ferrol-Viveiro) ou en tren, xa que en Ponte Mera hai un apeadeiro de FEVE, unha liña de vía estreita que percorre a costa norte\nNo caso de que a excursión sexa en inverno ou que o día non sexa moi bo na tempada estival, pódese ir á piscina climatizada municipal\nFolletos sobre a Rede Natura e itinerarios polo complexo xeolóxico do cabo Ortegal descargables en:\nCabo Ortegal é unha península montañosa que se caracteriza pola súa beleza paisaxística, os seus cantís e as súas especies vexetais, animais e minerais. Consta de dúas puntas: a Punta do Limo e a Punta dos Aguillóns, onde conflúen as augas do Océano Atlántico e o Mar Cantábrico. Os aguillóns son tres formacións rochosas moi antigas que desafían ao mar e que reciben ese nome pola súa forma punzante. Estas rochas xa foron citadas no século II polo xeógrafo e matemático Ptolomeo nos seus escritos, que as chamou “Trileuco” (que significa “Os tres brancos”), moi posiblemente pola espuma branca que se forma na auga despois das fortes batidas do mar.\nPódese observar a súa beleza desde o miradoiro do Cabo Ortegal, que conta tamén cunhas vistas impresionantes aos Cantís de Herbeira e do Limo, os máis elevados de toda a Europa Continental, cunha pendente de 80 graos. A nivel xeolóxico, podemos atopar unha das concentracións mundiais máis importantes de Ecloxitas e Piroxenitas, ademais da existencia de diferentes tipos de Granulitas. Cariño forma parte do Proxecto de Xeoparque Cabo Ortegal. A zona de Ortegal é perfecta para a observación de diferentes tipos de aves grazas á existencia de áreas protexidas no municipio para practicar “birding”. Centos de aves pasan cada ano polas costas na súa ruta migratoria e máis de 10.000 especies se xuntan na ría durante o inverno. Ademais de aves, é posible tamén a observación de cetáceos como delfíns ou baleas viaxeiras.\nMaterias relacionadas: Ciencias Naturais/ Bioloxía\nIdades: Quinto e sexto de Primaria, Secundaria, Bacharelato\nRecomendacións: Levar protección contra o vento na visita a Cabo Ortegal, prismáticos e cámara de fotos\nContacto para visitas guiadas:\n981 405 004\nCariño ten a súa tradición industrial nas fábricas de conservas e de salgaduras. Esta actividade iniciouse no século XVIII e tivo o seu mellor momento económico na década dos 60 do século pasado. Nesa época contabilizáronse 24 fábricas nunha vila de apenas 5.000 habitantes e que pouco a pouco ía crecendo máis e máis. Esta actividade deixou tamén pegada na arquitectura local. A maior parte das construcións son antigas fábricas familiares instaladas no mesmo edificio que as vivendas. As fachadas teñen un porte señorial de principios do século XX que aportan á vila unha personalidade única cunha historia e un patrimonio moi rico.\nAínda hoxe seguen funcionando algunhas destas fábricas e constitúen un referente moi importante no seu sector. Unha delas é a Conserveira La Pureza, pertencente á familia Docanto e que está en activo desde 1924. Elabora conservas de peixe e mariscos de forma artesanal, ademais de marmeladas e conservas vexetais que distribúe a través da marca Amieiro. Ofrecen visitas guiadas para que os escolares poidan ver cos seus propios ollos o proceso de enlatado dos produtos, ademais de coñecer como se seleccionan as materias primas e os estritos controles de calidade que teñen que superar.\nRuta patrimonial industrial\nMaterias relacionadas: Ciencias Sociais, Xeografía e Historia, Tecnoloxía, Ciencias Naturais


INTERRUPCIÓN DE SERVIZO\nHoxe xoves, 22 de outubro de 2020, o Concello de Monforte de Lemos procederá á actualización da súa plataforma de xestión. Esto suporá que, durante os traballos ao respecto, que está previsto se realicen entre as 16:00 e as 21:00 horas se interrumpan a totalidade das prestacións de tramitación da sede electrónica da entidade. Rógase desculpas polas molestias ocasionadas.\nActualización plataforma de xestión ¡¡¡ IMPORTANTE !!!\n22 Oct, 2020 07:31 Noticias Estatística - Padrón de Habitantes\nINTERRUPCIÓN DE SERVIZO - O Concello actualizará hoxe a súa plataforma de xestión


CHOCOLATE SLIM en Tenerife mercar a partir de 39€\nChocolate Slim en Tenerife\nNatural de cóctel Chocolate Slim para a perda de peso mercar en Tenerife\nPara unha adquisición exitosa Chocolate Slim en Tenerife, debe ser:\nOnde mercar en Tenerife Chocolate Slim\nCubrir o formulario de solicitude para obter un cóctel para a perda de peso Chocolate Slim en Tenerife a un prezo reducido. Esperar unha chamada conselleiro na súa orde cóctel Chocolate Slimo Director vai chamar-lo en breve. Cando chegar poslala pode pagar para o seu fin en Tenerife.\nSe quere, a fin eficaz e inofensivo medicación a un prezo accesible en Tenerife, que sería asesor en rápida e segura perda de peso, de chocolate Chocolate Slim exactamente o que precisa!\nComo mercar un cóctel Chocolate Slim en Tenerife\nPara mercar en España Chocolate Slim no actual stock en Tenerife (España), introduza o número de teléfono e o seu nome no formulario de solicitude, se está indo a chamar o Director e falar sobre o tempo de entrega e vai responder a todas as súas preguntas. Só pagar despois de recibir a entrega na oficina de correos ou o correo. O prezo do transporte Chocolate Slim correo ao seu enderezo pode ser diferente de outras cidades en España, aprender o prezo do consultor despois de execución de orde un cóctel Chocolate Slim para a perda de peso no sitio web oficial.\nChocolate Slim en Málaga Chocolate Slim en Bilbao\nOrde en Tenerife Chocolate Slim


Con relación a diversas informacións concernentes á entidade sobre o lugar de disputa dos partidos oficiais que apareceron nos medios de comunicación e en atención a patrocinadores, socios e simpatizantes, o Club quere facer constar os seguintes extremos:\nEn primeiro lugar agradecemos aos concellos de Viveiro e Burela a súa predisposición e axuda ao obxecto de solucionar os inconvenientes derivados das esixencias da LNFS para disputar os partidos da entidade en Primeira División.\nO Club remitiu a documentación necesaria, proxecto de reforma das instalacións e escrito de petición á LNFS solicitando a moratoria por unha tempada para que se nos permita o uso do pavillón de Burela en encontros oficiais. A devandita moratoria será concedida ou non tras votación de todos os clubs asociados en Asemblea Xeral da LNFS, que previsiblemente terá lugar no mes de xullo.\nA moratoria de ser concedida nunca o será para aqueles encontros que a LNFS designe para ser televisados, por iso en datas recentes se procedeu a remitir á LNFS diversa documentación relativa ao pavillón de Viveiro, solicitando a disputa dos partidos televisados nesa localización. A documentación será estudada pola LNFS e igualmente a Asemblea Xeral deberá aprobar o uso das devanditas instalacións para a disputa dos referidos encontros televisados.\nDe ser concedidas ambas as peticións, só o serían por unha tempada debendo adaptar o pavillón Vista Alegre ás esixencias da LNFS para o inicio da tempada 2020-21.


Miguel Anxo Fernán Vello: “A alianza fraterna das esquerdas liberaranos da peste bubónica e propiciará o cambio político” | Noticias Vigo\nMiguel Anxo Fernán Vello: “A alianza fraterna das esquerdas liberaranos da peste bubónica e propiciará o cambio político”\nPublicado por Noticias Vigo o día 18/06/2016 na sección de Elecciones 26J,En Marea,Política\nHoxe na Vila de Vilalba EnMarea celebrou un acto político de presentación das candidaturas ás Cortes para as eleccions ao 26 X. Participaron no acto o n.1 ao Congreso por Lugo, Miguel Anxo Fernán Vello, a n.2 Vansessa Somoza, o n.3 José Manuel Pérez Afonso, o deputado de AGE no Parlamento Galego, Ramón Vázquez, a deputada de AGEe en Europa, Lidia Senra e o voceiro nacional de Anova, Xosé Manuel Beiras.\nO cabeza de lista ao Congreso por Lugo, MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO, comezou lembrando que “aquí en Vilalba naceu a 5* Irmandade da Fala. Quero facer sentido de homenaxe a Lois Peña Novo e ao noso idioma propio, na toponimia vilalbesa coma Boizan, Corbelle, Soexo, Distriz, Mourence, Riobeso, Santaballa…beleza viva de noso”. E reivindicou que “esa constelación da fraternidade das esquerdas nacionalistas e internalistas concibida coma ferramenta de liberación social e colectiva será quen de propiciar un cambio politico de vez. Este Mar Maior que diría o poeta medieval Meendinho, derrotará á peste bubónica que nos aflixe e padecemos. Nas pasadas eleccions obtivemos uns grandes resultados e conquerimos o Grupo Parlamentario que nos negaron, pero si actuou de facto. Nunca Galiza en tan pouco tempo tivo tanta presenza e recoñecemento. Faltan a verdade os que negan a realidade do traballo realizado, con tanta presenza. Isto que afirmo non me impide recoñecer, porque non somos sectarios, o traballo político histórico realizado polos representantes do Bloque Nacionalista Galego nestes 20 anos. E nestes ultimos anos o traballo realizado por Olaia Fernández Davila. Mais a día de hoxe xa estamos noutro escenario e noutro tempo histórico. Pero hoxe é En Marea a forza das esquerdas galegas e o voto util da xente común”\nVANESSA SOMOZA, num 2 ao Congreso por Lugo reivindicou “a ilusion e un motor importante para conquerir obxectivos. Transformala e mudar as institucions corrompidas é o norte que nos move. Queren convencernos de q a corrupcion son casos illados pero non, son unha mafia organizada. Estamos fartos da burla que nos están facendo, e temos que mudar de raiz a situacion. Quen se cren que son para mudar a vida das persoas?. Estamos tamén fartos da agresion á liberdade sindical ou da Lei Mordaza. Xa non se aguanta máis ver seres humanos rebuscando comida no lixo mentres hai quen por ter sangue azul teñen todos os seus privilexios asegurados. Seguen a pechar comedores escolares e moitos pequenos pasarán fame. Cremos na igualdade por encima de todo. Somos máis e estamos nun barco con marea a favor. Porque aos corruptos vainos arrasar a Marea, porque as rúas son nosas e co apoio de todos nós as institucións tamén serán nosas. Non van roubarnos o noso futuro. O imos a contruir entre todos e todas nos .\nPara o n.3, JOSÉ MANUEL PÉREZ AFONSO “xa non estamos dispostos a tragar con esta situación. Situaronse por riba de nos, e temos que dar unha resposta. O que comezou hai 5 anos nas prazas levaremolo as institucions. Hai que ser optimistas e construir un novo estado social. E non importa de onde vimos se non o que queremos cambiar coma cidadanía libre. Rajoy quitoulle o pienso á vaca e agora quere que siga dando leite, aumentou un 14% o número de traballadores pobres, algo vergoñento e noxento. Non podemos permitir que as nosas fillas por ser fillas cobren un 24% menos que os nosos fillos. Intolerable. Sabemos, debemos e podemos facelo. O que pasa é que a nosa receita é outra, nós rescatamos as familias, non os bancos e as autoestradas. O 26 de xuño demostraremos que non sempre gaña á banca, gañará a xente.”\nA eurodeputada de AGEenEuropa LIDIA SENRA lembrou que “un goberno popular e de esquerdas ten que enfrentarse ás grandes multinacionais e ao poder economico. Aquí na Terra Cha sábese moi ben que queren entregar os nosos recursos á súa voracidade. Nestes intres PP e PSOE están levando a cabo politicas que atacan a democracia e a soberania. Priorizan os intereses dos poderosos incluso que a Nosa saude. Hai algo moi importante do que non se está falando e hai q poñer de relevo: a cuestion da débeda. Cada cidadán debe 23.000 €, q son para pagar os demanes da Banca. Sabedes, tamén por qué non falan das pensions ou dos servizos públicos? Porque están ameazados por esa debeda. Hai que plantarse ante a debeda inmoral, inxusta e odiosa. O goberno que saia ten que impagala, porque e impagable”\nRAMÓN VÁZQUEZ, deputado de AGE no Parlamento Galego, interviu dicindo que “e especialmente importante falar de que a crise e unha escusa para violentar os dereitos de todas. Nos 10 ultimos anos marcharon 9.000 persoas da TCHa. Hai 5.000 vivendas baleiras. Que tolemia e facer vivendas por un tubo cando a xente marcha? Cando pechar unha Escola no rural condénase a desaparicion a un pobo. Feijóo pechou 100 na sua etapa. Non podemos permitir q nos sigan roubando o futuro. Implantan o modelo social da pobreza, na enerxía, no traballo, nos servizos sociais. Queren que sigamos tranallando ao xornal, polo pan, sen dignidade”\nXOSÉ MANUEL BEIRAS amosouse “decidido a apoiar e contribuir ata o limite das miñas forzas a EnMarea e a que a cidadanía organizada e consciente se catapulte na instancia politica e mude dunha vez as cousas para q os cidadans recuperen a súa condición como tal. Todo o proceso que arranca da conciencia de que somos unha nacion sometida e un conxunto plural de masas traballadoras agredidas é o motor de autodefensa: hai q convivir e unirse. A union non é liquida, temos que seguir articulándonos. O primordial e q a maioria social se transforme en esquerda politica para representarse más institucions. O futuro e superar esta fase de transicion, apodrecer do os sistemas saidos da revolución francesa. Este capitalismo feudal ten que rematar xa e habemos de rebelarnos contra o control absoluto que exerceu sempre o caciquismo coma forma de fascismo. Este e o único pais da península iberica onde a clase obreira, mariñeiras e labregos estivo permanentemente en loita. Esta marea combinada coa que se artella no conxunto do estado serà a que nos fará respirar de novo”.\nBeiras, en marea, miguel anxo en marea, miguel anxo fernan, miguel anxo fernan vello\nDiante as informacións publicadas, Anova aclara que…\nGómez-Reino: “O tempo político de Feijóo rematou e…\nÁngeles Vázquez adianta que a nova Lei de pesca…\nA Xunta reforzou o Plan estratéxico de bioseguridade…


Editorial Galaxia | Grial 175\nProdutos / Grial 175\nA nova entrega da revista GRIAL conmemora o centenario da creación da Junta de Ampliación de Estudios (JAE), institución de enorme transcendencia cara á modernización da universidade e á investigación en España no primeiro terzo do século XX, tamén en Galicia. Inclúe, asemade, un interesante traballo do profesor Juan J. Moralejo sobre a intención de trasladar os restos do apóstolo Santiago a El Escorial durante o reinado de Felipe II.\nCiencia e tecnoloxía. Información e coñecemento. O investigador Uxío Labarta, membro do consello de GRIAL e responsable do CESIC en Galicia, coordina este número (175) dedicado á memoria da ciencia e ao desenvolvemento do coñecemento científico na sociedade galega, cuestión intimamente relacionada coas nosas capacidades de desenvolvemento social e económico.\nOs traballos atinxen distintos ámbitos, dende a dimensión histórica, que aborda o catedrático Xosé A. Fraga, ata as relacións entre a Universidade e a Empresa, centradas principalmente na transferencia de tecnoloxía, que trata moi documentadamente Rogelio Conde-Pumpido, na actualidade Director Xeral de Promoción Científica e Tecnolóxica do sistema universitario da Xunta de Galicia; pasando por aspectos máis específicos como a pesca (Ana Isabel Sinde, Ángel I. Fernández González, J. Giráldez), as renovacións do agro e a experiencia da Misión Biolóxica de Galicia (Armando Ordás) ou a experiencia de Sargadelos (Andrés Varela).\nTrátase de considerar a ciencia e o desenvolvemento do coñecemento científico e da investigación a través das institucións que o fan posible, como alicerces da cultura e das capacidades de desenvolvemento e modernización da sociedade. Pensar a cultura sen a ciencia e a técnica é un absurdo histórico. Este número de GRIAL fai repaso a un século de lagoas, esperanzas, frustracións e entusiasmos varios: crónica de nós, en definitiva. Como en números anteriores sumámonos á memoria do que fomos, moi fundamentalmente para poder construír o que queremos ser.\nNo mesmo número ofrécense algúns outros traballos de interese: os intentos de trasladar o Corpo Santo do apóstolo Santiago ao mosteiro de El Escorial, por exemplo, durante o reinado de Felipe II. O catedrático da Universidade de Santiago, Juan José Moralejo, con humor e rigor, exhuma un documento histórico de especial relevancia: o Memorial para o Ilmo. y Rmo. señor cardenal Sigüenza, redactado polo inquisidor de Valladolid, doutor Quijano de Mercado, contra 1569. No interesantísimo texto dáse conta das intencións e mais dos pros e dos contras de semellante idea, que seica rondou polos arredores do monarca español.\nNo capítulo de letras, ademais das seccións dedicadas á creación (Olga Novo e Manuel Darriba) e do Espello das Letras (crítica de novidades editoriais), inclúese un ensaio conmemorativo do centenario do escritor Miguel Torga, preparado por Xosé Manuel Dasilva, no que entre outras cuestións relevantes se aborda a relación que o autor de Trás-Os-Montes tiña con Galicia.\nA conversa que trimestralmente incorporamos foi realizada nesta ocasión por Jorge Sacido, que aproveitou a recente estadía en Compostela do pensador Slavoj Zizek. Con lucidez, o filósofo repasa algunhas cuestións candentes das sociedades contemporáneas: dende as organizacións sociais e a crise actual das ideoloxías ata a guerra de Iraq, a administración Bush ou o pensamento de Hegel e Lacan.\nRamón Maiz, catedrático da Ciencia Política da Universidade de Santiago, cerra o número cun importante ensaio sobre nacionalismo e federalismo, sen dúbida unha das súas especialidades, contribución ao discurso que no seu momento iniciamos no número de GRIAL dedicado á "España posible" (vid GRIAL, 164).\nData Publicación : 2007-10-08\nCen anos de ciencia en Galicia2008-11-11 09:43:38\nAberta ao público a exposición "Redes de coñecemento"2008-04-07 12:53:43\nExposición "Redes de coñecemento"2008-11-11 09:42:05\nPresentado en Vigo o catálogo de "Redes de coñecemento"2008-06-09 12:12:22\nPresentación do "Grial 175. Cen anos de ciencia en Galicia"2007-12-04 20:00:00\nInauguración da exposición "Redes de coñecemento"2007-11-22 18:00:00


Xosé Antón Álvarez Salgado na Casa: "Ou nos poñemos todos ao choio, ou vanse cumprir os peores agoiros" - Actualidade - Casa de Galicia\nXosé Antón Álvarez Salgado na Casa: "Ou nos poñemos todos ao choio, ou vanse cu...\n1. Álvarez Salgado, Romay Beccaría, o delegado da Xunta en Madrid Ónega López e Antonio Villalba. (2925x4225px., 639 Kb.)\n2. Álvarez Salgado, Romay Beccaría, Ónega López e Villalba García, na tribuna da Casa. (2409x3346px., 490 Kb.)\n3. O conferenciante X.A. Álvarez mostrou aos asistentes, con datos, a grave situación das costas galegas polo cambio climático. (3320x4611px., 576 Kb.)\n4. Álvarez Salgado, Romay Beccaría, Ónega López e Antonio Villalba. (3264x4534px., 615 Kb.)\n5. Parte del público que asistió a la Casa para escuchar la conferencia sobre cambio climático. (2828x3928px., 538 Kb.)\n6.O delegado da Xunta en Madrid José Ramón Ónega, o investigador X.A. Álvarez Salgado e o presidente do Consello de Estado J. M. Romay departen tralo relatorio. (3456x4800px., 664 Kb.)\nXosé Antón Álvarez Salgado na Casa: "Ou nos poñemos todos ao choio, ou vanse cumprir os peores agoiros"\nNo acto, que estivo presidido polo presidente do Consello de Estado, o investigador vigués analizou o efecto do cambio climático na pesca e a acuicultura, no segundo relatorio do ciclo Galicia á vangarda da investigación mariña\nMadrid, 15 de febreiro de 2016\nA presentación do acto, que estivo presidido por José Manuel Romay Beccaría, presidente do Consello de Estado, correu a cargo do delegado da Xunta en Madrid e director da Casa José Ramón Ónega e nel interveu, tamén o director e coordinador do ciclo, o Dr. Antonio Villalba García, Investigador do Centro de Investigacións Mariñas da Xunta de Galicia en Vilanova de Arousa.\nPara Ónega, este ciclo é unha oportunidade para dar a coñecer as investigacións máis vangardistas que se están realizando en Galicia, "cuxa esencia é o mar, a súa razón e riqueza" e citando a Tagore sinalou que "a terra é insultada e ofrece as súas flores como resposta".\nPola súa banda, Villalba destacou que Galicia constituíuse en "foco de atracción para centos de mozos" que se están formando e especializando nestas disciplinas e apuntou a sólida e ampla experiencia do orador, X. Antón A. Salgado, doutor en Química pola Universidade de Santiago con especialidade en Oceanografía Química. Foi investigador contratado no Plymouth Marine Laboratory do Reino Unido e profesor de cursos de posgrao, master e doutoramento das Universidades de Vigo, As Palmas e Menéndez Pelayo. Desde 2006 traballa no Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo.\nPara Xosé Antón Álvarez Salgado, "os datos son conluyentes. Non son discutibles" e así os mostrou. Desde mediados do século XX, os ecosistemas mariños de Galicia sufriron importantes cambios. A temperatura superficial da auga aumentou 0,6º C; o nivel medio do mar subiu 17 cm. "o que equivale a que hai praias nas que perdemos 17 metros e algunhas desapareceron". A intensidade e frecuencia das nortadas, ventos do norte de primavera e verán que introducen na rías os nutrientes, reducíronse nun 50%, o que significa que a vida acuática ten a metade de comida e por tanto é a metade de produtiva. Agora os ventos do sur son máis frecuentes e con eles entran e proliferan novos organismos que antes eran exóticos.\nTodos estes impactos afectan o tempo de renovación das rías, a viabilidade das infraestruturas portuarias, á produtividade pesqueira e marisqueira de Galicia, tanto presente como futura.\nAnte esta situación só hai dúas opcións: mitigar os efectos, de forma global; ou adaptarse ás novas situacións que é necesario estudar e prognosticar. Nestas circunstancias é necesario combinar ambas. Neste sentido sinalou por exemplo a actuación da Xunta de Galicia que regula para as novas casas a obrigatoriedade de paneis solares para a auga quente, unha medida respectuosa co medio ambiente e que permite un importante aforro enerxético.


Empata o Arosa, importante triunfo do Céltiga e contundentes derrotas de Villalonga e Ribadumia - Pontevedra Viva\nDomingo 3 de Decembro, 2017 ás 21:22 do Domingo 3 de Decembro, 2017\nRepartición de puntos na Lomba que non deixa totalmente satisfeito nin a Arosa nin a Alondras, situados agora na zona tépeda da táboa. Valioso triunfo do Céltiga no Salvador Otero sobre o pechacancelas Noia, que serve aos insulares para poñer distancia sobre os postos de descenso e contundentes derrotas de Ribadumia en Vilalba e Villalonga en Areas, especialmente dolorosa esta última, xa que sitúa aos de San Pedro nunha delicada situación.\nEn Vilagarcía o Arosa non acaba de atopar a regularidade que necesita para escalar posicións. Nesta ocasión recibía a un rival directo como o Alondras, pero non puido pasar do empate, tras unha primeira parte disputada, cunha ocasión por bando, a de Seva para os locais e de Mauro para o conxunto do Morrazo.\nNa segunda parte chegarían os goles. Aos 53 minutos adiantábanse os de Jorge Otero, cun gol de Seva, pero apenas cinco minutos máis tarde Mauro empataba para o Alondras ao transformar un penalti.\nOs arlequinados quedan así en metade da táboa, a sete puntos dos postos de play- off.\nNon desaproveitou o Céltiga a visita do pechacancelas Noia ao Salvador Otero para cortar a súa xeira de tres derrotas consecutivas,sumando tres valiosos puntos que lle serven para poñer distancia cos postos de descenso.\nNun partido marcado polos nervios e a importancia dos puntos, un solitario gol de Manu, á media hora de xogo, inclinou a balanza en favor do equipo local.\nConsulta o acta do partido Céltiga-Noia nesta ligazón.\nNove xornadas suma xa o Racing Villalbés sen coñecer a derrota. Nesta ocasión desfíxose con facilidade dun Ribadumia que non foi rival para os da Magdalena.\nOs locais sitúanse así na quinta posición, a un só punto das prazas de play- off, mentres o Ribadumia mantense na zona tranquila.\nJavi Varela, Make e Jose Varela foron os autores dos goles do cadro lucense, que se foi ao descanso con vantaxe mínima, para sentenciar na segunda metade.\nConsulta o acta do partido Racing Villalbés-Ribadumia nesta ligazón.\nNada menos que dez xornadas levaba a Cultural Areas sen coñecer a vitoria. Rompeu esa xeira no momento máis oportuno e fíxoo goleando a un rival directo pola permanencia como o Villalonga, que se mete en problemas, acumulando pola súa banda a súa sexta derrota consecutiva, o que lle leva a empatar a puntos cos postos de descenso.\nOs locais inauguraban pronto o marcador, cun gol de Yelco Alfaya aos 9 minutos de partido, para sentenciar na segunda parte. Yanis facía o segundo aos 53 minutos e o mesmo Yanis ampliaba a conta once minutos máis tarde, para que Bruninho redondease o resultado a dez minutos do final.\nConsulta o acta do partido Cultural Areas-Villalonga nesta ligazón.


A Favec denuncia a "estafa" das multas de 300 Euros por non identificar ao conductor - Vigo al minuto\nA Favec denuncia a «estafa» das multas de 300 Euros por non identificar ao conductor\nA Federación de Veciños denuncia a morea de requerimentos para identificar aos condutores orixinados por «infracións inxustificadas» que con este procedemento dan paso á creación dun novo expediente. Así, unha falta leve de 30 euros se convirte en grave por non identificar ao conductor, co cal, sube ata 300 euros.\nA Federación Veciñal sinala que «demostrou e documentou en numerosas ocasións as irregularidades que se cometen na zona azul, con zonas de estacionamentos non permitidos onde se aplica o réxime recaudatorio e onde se sanciona de xeito reiterado». Tamén engade que as sancións interpostas polos traballadores da ORA con antelación ao pasado mes de setembro carecen de validez ao non incluír os datos da persoa que denunciaba ou dun axente. Outras moitas sancións da zona azul , indican, «nunca chegaron a ser notificadas nos domicilios». Así, sinalan «nesta cadea de irregularidades a identificación do condutor e as consecuentes sancións de 300 € resultan unha estafa e un auténtico fraude para a cidadanía».\nA Favec acusa ao concello de atoparse sumido nunha «voráxine recaudatoria que para nada contempla os dereitos da cidadanía «. A FAVEC advirte ao concello que rectifique» e empece a traballar polos dereitos da cidadanía e devolva os cartos a todas as persoas afectadas por igual».\nDesde el lunes, seguirá habiendo barco a Moaña\nClickair o not Clickair, that is the question


As oportunidades do futuro están na Industria 4.0: dez tecnoloxías emerxentes para impulsar a economía española | LACES\n14/10/2020 Industria 4.0\nO informe analiza, reflexiona e xera propostas para estar mellor preparados ante un futuro cada vez máis incerto. Esta selección de dez tecnoloxías emerxentes é o resultado do traballo dun grupo de persoas expertas para identificar eses signos co obxectivo de que España poida redeseñar por completo o seu futuro. O documento céntrase na innovación que xa está ao alcance da man, dispoñible para xerar novas oportunidades. Estas son as principais.\nAs posibilidades da intelixencia artificial (IA) na enerxía, a sanidade, a educación, a administración ou defensa convértena no motor da cuarta revolución industrial. Tal e como sinala a Fundación no seu informe, España ten unha enorme fortaleza neste campo. A posición do noso país nesta carreira é “competitiva” segundo o AI Index Report da Universidade de Stanford.\nAínda que a UE como bloque é o segundo produtor global de artigos científicos sobre IA, España está entre os nove primeiros países do mundo en publicación de investigacións. De feito, conta con algúns dos mellores expertos do mundo. Con todo, este potencial académico non se traduce en número de patentes.\nNo ámbito empresarial, a Estratexia Española de I+D+i en Intelixencia Artificial indica que os catro países europeos máis relevantes nesta industria son Reino Unido, Francia, Alemaña e España. Reúnen en conxunto ao 60% de start- ups.\nA edición xenética está perfectamente imbricada na historia científica española. O maior descubrimento deste século neste terreo, a técnica CRISPR, débese a un español. Realizouno o investigador do departamento de Fisioloxía, Xenética e Microbioloxía da Universidade de Alacante, Francisco Juan Martínez Mojica.\nSumado a isto, un equipo integrado polos investigadores Anna Veiga, Montse Boada e Anxo Raia (Idibell e Dexeus Muller) recibiu a principios de decembro de 2019 a autorización da Comisión Nacional de Reprodución Humana Asistida para a edición xenética de embrións humanos, co obxectivo de coñecer mellor as fases iniciais do seu desenvolvemento.\nIsto demostra as posibilidades que se abren para España, que ata mediados de marzo deste ano rexistrara un total de 24.139 ensaios médicos, que inclúen diferentes técnicas e obxectivos, colocando a España nos primeiros postos do campo dos ensaios médicos, unha área liderada por Estados Unidos (141.000), Xapón (47.870) e China (46.668).\nA seguridade dixital ou ciberseguridade constitúe outra das áreas clave. Nun mundo interconectado e dominado por Internet, é moi importante dar seguridade a toda a transferencia de datos. Esta é unha industria moi consolidada na que España presenta importantes fortalezas.\nEn 2018, o sector alcanzou en España un valor de 1.200 millóns de euros, un 11,6% máis que o ano anterior. Trátase dun mercado dominado pola consultoría TIC, que representa ao redor do 70% da facturación. Ademais, o noso país alberga a terceira agrupación industrial público-privada de centros de I+D+i nesta área máis relevante de Europa.\nO Internet das Cousas (IoT nas súas siglas en inglés) tivo un crecemento exponencial en produtos, servizos e aplicacións internas ao combinalo coa intelixencia artificial. Con máis de 2.700, España é o décimo país do mundo en número de patentes de IoT, unha posición mesmo mellor que o peso da nosa economía a nivel global, e só por detrás das grandes potencias.\nComo quinto país europeo por investimento nestas tecnoloxías (o 6% do total), España conta xa con máis de 6 millóns de obxectos conectados ao IoT. A dixitalización urbana é, xunto coa industria, o transporte e a automoción, o sector con maior mercado IoT no noso país. En 2023, o número de vehículos conectados crecerá un 78% respecto aos 5 millóns rexistrados na actualidade.\nMateriais fotoactivos avanzados\nEstes materiais supoñen unha mellora clarísima das células fotovoltaicas para placas solares, que en España non se fabrican de maneira industrial e masiva, dada a feroz competencia chinesa.\nCon todo, si se están desenvolvendo procesos punteiros de investigación. A posta en escena de novos materiais é unha gran oportunidade nova e rompedora para entrar con forza nun mercado no que España só é un país cliente.\nAgora son máis eficientes e teñen deseños sostibles desde o punto de vista medioambiental. E iso provocou unha redución espectacular do prezo do quilowatt/hora. Na última década caeu ao redor dun 80%. En España, que ten un gran potencial na produción de enerxía solar, están a se desenvolver investigacións punteiras neste terreo. Eses traballos poderían levar directamente á nova xeración de captadores de enerxía solar.\nCada vez cobra máis forza o feito de que a enerxía distribuída ten que ser parte do sistema eléctrico español. Trátase, segundo o informe, de xerar a electricidade moito máis preto do consumidor final. Isto permite reducir a demanda durante as horas de sol. Tamén permite almacenar a enerxía xerada en momentos de menos demanda.\nCon iso, poderíanse aplanar os picos de oferta e demanda. Isto melloraría a eficiencia enerxética, xa que diminuiría as perdas orixinadas no seu transporte. Os expertos consideran que España podería ser líder neste campo, como o foi nos primeiros momentos de despregamento de enerxías eólica e termosolar. Pero aínda queda moita tecnoloxía por desenvolver, como, por exemplo, resolver tecnicamente cuestións sobre como se pode compartir virtualmente a enerxía con outros que xeran e como verter os excedentes á rede.\nDatos de satélites para a toma de decisións\nOs datos de satélite son outra desas tecnoloxías vitais. Máis de 80 países contan xa con satélites propios. España tamén. País fundador da Axencia Espacial Europea e o quinto en contribución total, a economía espacial española engloba 2.500 profesionais e 40 empresas.\nO investimento directo e indirecto dos gobernos ocupa practicamente todo o que non é xestión de satélites na actividade espacial. España, con preto de 400 millóns de euros destinados a actividades espaciais, está dentro dos 15 primeiros países deste sector.\nAdemais, na listaxe dos países máis relevantes por cota de publicación de artigos nestas disciplinas, España atópase entre os dez primeiros do mundo, con ao redor dun 4% da produción global.\nNovas tecnoloxías para combater o envellecemento\nAo envellecer prodúcense cambios no organismo. Dada a elevada lonxevidade da nosa poboación, esta tecnoloxía supón unha oportunidade. En España está aumentando o número de publicacións científicas neste eido. Segundo a Fundación Xeral do CSIC a produción española de publicacións científicas sobre o envellecemento entre 2009 e 2015 incrementouse nun 72%.\nÉ unha área emerxente, que conta tamén con aplicacións clínicas. De feito, xa se están producindo ensaios clínicos sobre tecnoloxías específicas para combater o envellecemento. Temos algúns dos mellores científicos e centros. Esta tecnoloxía tamén é unha oportunidade para o turismo de saúde de alto valor engadido.\nAs enerxías renovables dependen da capacidade de almacenar a enerxía que se xera. As principais opcións evolucionaron de forma significativa, grazas especialmente ás baterías de ión de litio. Están a desenvolverse novas tecnoloxías de almacenamento baseadas en materias máis abundantes que o litio. En España hai compañías investigando opcións para substituír os materiais da batería actual. Tamén estudan as posibilidades de nanomateriais a partir de grafeno.\nEsta tecnoloxía tivo a súa orixe coas criptomoedas, pero está a estenderse a outros campos. Trátase de ámbitos nos que os conceptos de seguridade e identidade verificada teñen ampla transcendencia. Blockchain é unha oportunidade para países que gocen dun bo sistema educativo e investigador.\nDe momento, en España a adopción desta tecnoloxía é embrionaria e as iniciativas máis visibles relacionadas con estas tecnoloxías quedan restrinxidas á banca, a iniciativas nalgunhas comunidades autónomas e a agrupacións empresariais.\nMáis información no informe completo da Fundación Rafael del Pino.


Vostede está aquí: Home Uncategorised\nPublicado o Martes, 15 Mai 2018 11:55\nHoxe é o día da Nakba, no que se recordan xa os 70 anos de expulsión de boa parte do pobo palestino das súas casas e terras en 1948. Máis de 700.000 persoas entón. Uns cinco millóns de persoas palestinas refuxiadas a día de hoxe. Gaza como o maior campo de concentración do mundo no que a miseria, a falta de alimentos e recursos básicos, de tipo médico ou mesmo cemento para reconstruír as casas, están perfectamente controlados polo goberno de Israel nun plan de exterminio lento da poboación. Xerusalén como unha capital tomada pola forza e contra calquera acordo internacional, onte escenario do lamentábel espectáculo da apertura da embaixada estadounidense, mentres os francotiradores israelitas asasinaban a máis de 50 palestinos que participaba dunha manifestación pacífica. Este é o Estado que visitou recentemente Feijoo para facer negocio e vender a Lei de Depredación. Pedimos o boicot para toda empresa galega que ampare cos seus negocios este xenocidio. Esiximos unha explicación por parte do Goberno galego ante esta situación e unha declaración pública de condena dos asasinatos de civís palestinos, moitos deles menores de idade. Apoiamos a campaña que está a levar a BDS Galiza e que podes consultar aquí: https://www.facebook.com/BDSGaliza/\nPresentación do libro En la espiral de la energía\nPublicado o Martes, 09 Xuño 2015 09:50\nPublicado o Venres, 08 Mai 2015 06:02\nHora de saída: 10 horas dende a escalinata de Correos, en Ferrol\nHora de regreso estimada: 20 horas no mesmo punto\nLonxitude: 15,4 km\nLocalización: Concellos da Capela e As Pontes\nSuperficie: pistas de terra, camiños tradicionais, sendeiros, cortalumes, pistas asfaltadas\nPrezo: 7€ soci@s, 10€ non soci@s (pago do transporte)\nEquipamento: roupa cómoda, calzado tipo trekking (mellor impermeable), chubasqueiro, bastón, protección solar, comida e bebida.\nPrazo de inscrición: ata o xoves 14 de maio\nPrazas limitadas: 25 prazas\nTeléfono para inscribirse: 661 636 946 (Miguel)\nPuntos de interese: cabeceira do Belelle, lugar abandonado da Cernada, muíño, felgos macaronésicos, flora, fragas, paisaxe de montaña, gado salvaxe, penas cabaleiras, vistas do Canón do Eume.\nBreve descrición da rota:


Formigas no peto. O equipo | ÍTACA Teatro\nCarlos é unha figura imprescindible na escena teatral lucense dende hai anos. No ano 2018 estrea Cinco Minutos sen respirar, primeira obra da compañía Ítaca Teatro, da que é cofundador, e no 2020 estrea Pínconús, coa compañía Pínconús Teatro.\nPor outra banda, dirixe a compañía do HULA, labor que compatibiliza tamén coas de actor e director de Hipócrita Teatro de Lugo, da que é membro fundador (2004) e coa que se fixo merecedor do premio Manuel Lugrís Freire 2012 ao mellor actor por Homes en Escabeche.\nActriz, narradora oral e dramaturga é titulada superior en Arte dramática na especialidade de dirección escénica e dramaturxia.\nComo actriz comezou a súa andaina con Achádego para despois pasar pola Aula de Teatro da USC, as Ultranoites da sala Nasa e EscénaTe. Actualmente colabora coas compañías Pínconús e Ubú Teatro da que é cofundadora.\nComo dramaturga ten varias publicacións e traballou para Vía 6, Limiar Teatro, Il Maquinario e Galeatro.\nNado en A Coruña no 1978, cursou estudos no Conservatorio Superior de Música de A Coruña.\nNo 2009 comeza a súa actividade como compositor para o medio audiovisual.\nParticipa como compositor en máis de trinta curtametraxes, cinco longametraxes, varios documentais e compón, tamén, para publicidade e artes escénicas.\nFoi nominado en dúas ocasións aos Jerry Goldsmith Awards e unha aos Hollywood Music in Media Awards á mellor música para serie de televisión.\nDúas das súas longametraxes, “The Owner” e “Trainstation” teñen os Premios Guinnes á maior cantidade de directores nun mesmo filme, por reunir creadores de máis de 25 países.\nNo 2018 crea a música e o espazo sonoro para o primeiro espectáculo de Ítaca Teatro, “Cinco minutos sen respirar”.\nActor, director teatral, autor, contador de historias e formador.\nNeto de inmigrantes italianos nace en Arxentina en 1959.\nEn 1982 achegouse ao mundo das artes escénicas en Bos Aires.\nDesde 1999 reside en Galicia onde traballa, entre outras, nas compañías Berrobambán, Matapiollos, Excéntricas, Matarile, Sapristi… como actor e/ou director, ao tempo que desenvolve a súa actividade individual como contador de historias e formador de xente que conta.\nEscribe algunhas obras de teatro para a familia e publica libros de literatura infantil e de teoría sobre narración oral e teatro.\nActualmente, retirado dos escenarios como actor e contador de historias, colabora coas compañías Ubú Teatro, Pínconús e Ítaca Teatro e segue escribindo.\nSusana Conde 672 422 610 distribucion@itacateatro.com www.itacateatro.com Doutor Gasalla 18, baixo. 27004 Lugo


CalendaRío 2020 – Proxecto Ríos\nNo ano 2019 o Proxecto Ríos cumpríu 15 anos. Dedicamos o CalendaRío de 2020 a todas as persoas que participaron e continúan a participar neste proxecto de estudo e conservación dos ecosistemas fluviais.\nNo CalendaRío de este ano ademais, como en anos anteriores, pódense consultar as datas das actividades máis importantes do Proxecto Ríos: campañas de inspección, cursos de formación, encontros de voluntariado, limpezas de río, roteiros, campos de voluntariado, saídas formativas, e outras actividades que iremos incorporando e programando coas vosas achegas e suxerencias.\nEnviremos o CalendaRío 2020 en papel aos participantes do Proxecto Ríos. Tamén se pode descarregar en PDF. Se queres unha copia en papel, contacta coa organización: proxectoriosgaliza@gmail.com ou no teléfono 981 57 00 99.


Que é peor, tomar moito azucre ou moito sal? | Consumer\nOs excesos co sal e co azucre comportan serias consecuencias para a saúde e poden desencadear ou agravar diversas enfermidades\nEn ocasións, as preguntas máis simples son as máis difíciles de responder. É o caso da que encabeza este texto. Sabemos que o exceso de azucre é prexudicial, do mesmo xeito que tomar demasiado sal afectará de forma negativa á saúde. Pero, pódese cuantificar se abusar do sal é peor que abusar do azucre, ou viceversa? O seguinte artigo tenta responder a esta pregunta e, para iso, analiza cales son as consecuencias de pasarse co consumo de ambos os nutrientes. A continuación explícase que ten de malo abusar do azucre, que ocorre cando abusamos do sal e compáranse os riscos destes dous hábitos perniciosos.\nQue ten de malo abusar do azucre?\nA OMS recomendou en 2003 non exceder o 10% da nosa inxesta enerxética a partir de azucres. No entanto, consumimos bastante máis: entre o 16% e o 36%, segundo a EFSA. Un dos principais e máis coñecidos prexuízos do exceso de azucre é a carie, pero tamén está relacionado con outras enfermidades bucodentais (mal desenvolvemento do esmalte, erosión dental, periodontopatías, entre outras moitas doenzas), enfermidades que poden mesmo afectar non só á fala e á comunicación, senón mesmo á nosa autoestima. Tales trastornos, de feito, supoñen un custo para os servizos de atención sanitaria superior ao do tratamento das enfermidades cardiovasculares, o cancro e a osteoporose, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS). As enfermidades bucodentais producen unha dor considerable, ademais de ansiedade e trastornos sociais, pero sobre todo poden prexudicar á nosa capacidade de seguir unha dieta saudable, así que o seu impacto sobre a saúde pode chegar a ser tremendo.\nPero o exceso de azucre tamén se relaciona coa obesidade, que á súa vez incrementa o risco de padecer unha longa lista de enfermidades crónicas, desde a diabetes tipo 2 ata algúns tipos de cancro. Un dos últimos e máis rigorosas análises en relación ao azucre e a obesidade publicouse en xaneiro de 2012 na revista British Medical Journal. Nel se parte destas dúas premisas:\n“As inxestas excesivas de azucres dietéticos relacionáronse coa obesidade e cun maior risco de enfermidades crónicas”.\n“A asociación máis consistente é a observada entre unha inxesta elevada de bebidas azucaradas e o desenvolvemento da obesidade”.\nPois ben, volveuse a revisar a relación azucres-obesidade, para concluír que “a inxesta de azucres ou de bebidas azucaradas é un determinante do peso corporal“.\nO estudo máis recente, en calquera caso, levouno a cabo a Universidade de Harvard, que, na edición de outubro de 2013 da revista American Journal of Clinical Nutrition, subliñou que: o consumo de bebidas azucaradas (e iso inclúe ás típicas bebidas para deportistas), “promove a ganancia de peso en nenos e adultos”. Segundo o Instituto Americano para a Investigación do Cancro, estas bebidas asócianse con 180.000 defuncións por enfermidades crónicas en adultos cada ano, 6.000 das cales son por cancro. Sucede algo parecido co risco cardiovascular ou as posibilidades de sufrir diabetes tipo 2.\nQue pasa se abusamos do sal?\nPasan moitas cousas, ningunha desexable. A Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN) considera que unha redución da inxesta de sal na poboación desde os 10 g ao día actuais a 5 g ao día evitaría, cada ano, uns 20.000 accidentes cerebrovasculares e uns 30.000 eventos cardíacos. Tamén que o 45% de infartos e o 50% de ictus están asociados ao consumo excesivo de sal. A OMS, pola súa banda, estima que poderían evitarse ata 2,5 millóns de mortes ao ano se o consumo de sal reducísese aos niveis recomendados.\nHai máis? Si, hai máis: a edición de febreiro de 2010 da revista New England Journal of Medicine detallou que diminuír a nosa elevadísima inxesta desta especia en tan só 3 gramos ao día exercería o mesmo beneficio que eliminar o tabaquismo, e evitaría, só en Estados Unidos, unhas 92.000 mortes ao ano. Dous anos despois, un metaanálisis observou unha relación lineal entre un maior consumo de sal e o risco de cancro de estómago. Unha revisión sistemática máis recente (de abril de 2013) puxo a guinda, ao concluír que reducir a inxesta de sal desde os case 10 gramos que consumimos na actualidade ata non máis de 3 gramos ao día traduciríase non só en importantes melloras da saúde senón tamén en notables aforros no gasto sanitario.\nAzucre ou sal?Cal dos dous excesos é máis arriscado?\nAmbos os costumes son prexudiciais. Cal é peor? Valería a pena responder cunha nova pregunta: é necesario sabelo para tomar unha decisión? Sexa como for, para descubrir se é peor tomar máis azucre que sal, ou viceversa, deberíase realizar un estudo que obrigase a un grupo de voluntarios a tomar moito sal, e a outro grupo de similares características (nivel socioeconómico, estado de saúde, idade, sexo, hábitos de vida, etc.) a tomar moito azucre, e comparar a saúde de ambos os grupos pasados uns anos. No transcurso do estudo, o estilo de vida (que afecta excesivamente á saúde) dos participantes dun e outro grupo non debería cambiar de forma significativa, para non alterar o resultado. Ningún comité ético aprobaría a realización do devandito estudo, porque non é ético someter a voluntarios a un dano coñecido, como é o caso do abuso do sal ou do exceso de azucre.\nPoderíase realizar outra clase de estudo, que observase que saúde teñen a longo prazo as persoas que adoitan abusar do azucre pero non do sal, por unha banda, e as que abusan do sal pero non do azucre, por outra. Con todo, isto presenta uns novos “peros”. Un deles é que nesa clase de estudos resulta moi difícil controlar se outros factores ou variables que se producen á vez que o que se está avaliando (neste caso, o consumo de sal ou azucre) tamén son responsables da alteración da saúde. Dita clase de estudo, en todo caso, tampouco se levou a cabo.\nAínda así, o sal e o azucre teñen algo en común: a nosa excesiva inxesta non provén tanto da nosa adición voluntaria (mediante o salero ou o azucreiro, para que nos entendamos) senón dos alimentos procesados: embutidos, queixos, precocinados, doces, pastelería, repostaría, bebidas azucaradas, etc. Así pois, en definitiva, de igual maneira que non sabemos se é peor un furacán ou un diluvio, pero si sabemos que ambas as situacións son bastante arriscadas, non ten moito sentido darlle moitas voltas a se é peor abusar do sal ou pasarse co azucre. Mellorar a dieta pasa por diminuír o noso elevado consumo de alimentos salgados e azucarados, diso non cabe ningunha dúbida.\nazucre diabetes Dieta hipertensión-gl sal


Non vaia ser o demo – COLINETA\n31 de octubre de 2005 01 de mayo de 2008 colineta\t0 comentarios\nPasaron as San Lucas de Mondoñedo e, lamentablemente, non puiden achegarme este ano. Sempre me gusta ver as bestas bravas no campo da feira, tamén chamado “feira dos cochos”, onde hai xa case 116 anos axustizaron a Luxilde, “o que matou ao cura de Santa Cruz meténdolle trapos pola boca cun fungueiro”, segundo indica Álvaro Cunqueiro no capítulo dedicado a O Camiño de Quita e Pon do Merlín e Familia, novela que con cincuenta anos cumpridos segue sendo unha mociña.\nE falando de Cunqueiro, polas San Lucas tamén me gusta pasar pola Fonte Vella, onde se poñía o mercado da herba, por ver se anda por alí o espírito do mestre de Mondoñedo, que se declaraba amante dos recendos herbáceos da zona durante as feiras das San Lucas.Pero non se pode ir a Mondoñedo nestas feiras e volver sen probar o pulpo nas cantinas instaladas na Alameda, ao pe mesmo da igrexa dos Remedios. En outubro o polbo ten un sabor especial en Mondoñedo, inda que non é menos certo que en Mondoñedo case todo ten un algo diferente, que deixa en nos unha impronta indeleble. A vella torta de améndoa da Mariña de Lugo en Mondoñedo ten nome propio, que a fixo famosa en España enteira.\nO ano que ven ei de ir ás San Lucas a Mondoñedo. Xa non está a muller barbuda nin hai cegos cantores de coplas. Tampouco hai mercado de herba, pero pasarei pola Fonte Vella, non vaia ser o demo…


25 de Febreiro, 2021 - 11:42 h. | Publicada por Radio Fene\nOs comercios permanecerán abertos eses dias con globos nas portas e prezos moi especiais na súa oferta. Ata mañá venres non se coñecerá o número de participantes. A Asociación de comercio e hostalería de Fene “O Cruceiro” repartirá 1000€ en rifas que se entregarán aos clientes en cada compra, ademais dunha cesta chea de produtos das tentas participantes, valorada nuns 500€. Esa fin de semana, a música na rúa animará o Outlet fenés, con catro DJs ubicados desde o cruce de Fene ao longo de toda a Avenida Marqués de Figueroa.\nA concelleira responsable de Promoción Económica e Turismo, Ana Basoa, explicou que nesta ocasión non se colocarán as carpas diante dos comercios por razóns de seguridade, para que non se agolpe a xente nelas. Como é lóxico, respectaranse as medidas de seguridade sanitarias con aforos limitados, xeles e recomendacións que eviten tocar moito as prendas.\nO concello de Fene ultima a concesión de axudas ao comercio e a pequenos autónomos. Licitaranse mañá 26 de febreiro. Rexistráronse un total de 168 solicitudes, das que 91 entrarán na concesión e 19 quedarían na lista de agarda, pero Ana Basoa explicou que se se remata a contía da subvención, o concello procurará que todo o mundo reciba a súa axuda. Anunciou que a Cámara de comercio concedeu a Fene unha subvención cifrada en 49. 666€ destinada a axudar á venda do comercio online, á que poden anotarse os comercios que se ateñan a esta modalidade, que estará operativa desde o 30 de xuño.\nComo responsable de Turismo, Basoa tamén anunciou que están traballando coa Consellería de Cultura da Xunta de Galicia en novas liñas de promoción do Camiño Inglés. Fene participará coa aportación de debuxos de recoñecidos artistas gráficos da comarca.


Brumario: texturas na néboa | Crítica | Erregueté\npor Genaro da Silva\nVertixe Sonora e Javier Martín\nTexturas na néboa\nSostiña Robertson Smith, en Lectures on the religion of the Semites, que o tótem precede o mito, que o ritual apareceu con anterioridade ás narracións que trataron de explicalo. Que o sacrificio é anterior ás crenzas. Eses rituais primeiros terían sido despregados como maneiras de acompañar os ciclos anuais, dos cales dependían os aprovisionamentos de recursos, e terían sido instaurados antes de que ningunha lenda sobre ánimas ou outras entidades máxicas os enfeitasen. Seguindo isto, sosterá despois Durkheim nas súas Formes élémentaires de la vie religieuse, que “os fenómenos relixiosos colócanse naturalmente en dúas categorías fundamentais: as crenzas e os ritos. As primeiras son estados de opinión, consisten en representacións, os segundos son modos de acción determinados. Entre esas dúas clases de feitos reside toda a diferenza que separa o pensamento do movemento”. Primeiro viría a acción e despois o concepto.\nSería entón que os xestos do corpo na celebración, as accións durante as conmemoracións de obxectos e intérpretes, xurdiron antes do que calquera canalización por medio dun relato que se instaurase como explicación do que até entón era só aprehensíbel pola vía da intuición. A comunicación que vai do tótem ao xamán e aos devotos daríase por unha canle de natureza diferente á aliñavada polas estruturas gramaticais que artellan a linguaxe oral. Aínda na súa multi-vocidade, a palabra do mito fulmina as potencias das vías de expresión xestual e corporal para canalizalas a través de enunciados engaiolados sob as arquitrabes do discurso. O relato acaba por imporse ao rito e instaura e define as súas propias regras: atrapa co pensamento o movemento.\nPor outra banda, independentemente dos relatos posteriores, na súa orixe, segundo diversas interpretacións, a danza e a música terían unha grande relación cos ritmos e sons naturais. Os latexos, a respiración, os ciclos diarios de soño e vixilia, a música dos astros. Tamén co ritmo do agallopar dos veados nas pradarías, co melódico canto dos reiseñores ou o zunido de insectos e ríos. A mímese da natureza en diferentes acontecementos celebrantes ou invocatorios sería o xermolo das danzas e os cantos iniciais.\nEllen Dissanayake aporta unha visión diferente. Suxire que a danza e o canto estarían relacionados cos primeiros modos de interacción dos coidadores coas crianzas. Os xestos e expresións, os acenos e a linguaxe da nai (motherese en inglés), constrúen a atmosfera onde se desenvolve o bebé; o espazo onde se sente seguro e reacciona positivamente aos sinais recibidos, imitándoos e seleccionándoos, levado polas súas neuronas espello. Neuronas estas, que non só teñen a función de aprender por medio da imitación, senón tamén de outorgar sentido e de recoñecer os xestos comunicativos do outro, ao tempo que o sistema límbico garda a emotividade de tales xestos. Xérase confianza e pracer nos bebés por medio desta forma de interacción, a cal difire dos modos de comunicación entre adultos. Dissanayake sostén que estes particulares balbucidos e ademáns, caracterizados por seren formas simplificadas, esaxeradas e repetitivas, constituirían os primordios que alimentarían o pracer futuro recibido a través da arte, sexa pola súa recepción ou pola súa emisión. Co tempo, a esfera vital dos cativos abrirase paseniño e o mundo tornarase amplo. Os primeiros rituais terían relación con estas modalidades de xogo e de creación de espazos de seguridade parente un mundo impredicíbel e en moitos aspectos incomprensíbel, e conformarían, a partir dese repertorio inicial enraizado na primeira infancia, un novo repertorio, de onde partirían as diferentes culturas para configuraren as súas cerimonias, as cales serían esenciais para a cohesión emocional dos clans. Despois aparece a narración que dota de significado lingüístico estes procesos e derívaos para formas de creación pautadas, ao delimitar os usos repertoriais dentro de modos de composición e xeitos de proceder. (Non hai que esquecer que o proceso de emisión das palabras está ligada á cortiza motora, cuxa función de regulación dos movementos é, na liña evolutiva, previa á linguaxe).\nNo escenario un home acocorado empurra unha cadeira. Non a desliza, arrástraa aos saltos, causando as patas un tamborilar irregular contra a madeira do chan. O home chega ao proscenio. Alí xoga con pedras e frascos. O ruído mestúrase co provocado por unha cánula a soprar nun recipiente con líquido, con raspaduras sobre superficies ásperas, con chíos e axiridos. A materia renxe, gurgulla. Os seus ritmos inestábeis permiten xa albiscar o que se aveciña. Demórase un tempo así a escena. Logo o home reinicia a súa marcha, arrastrando devagar a cadeira, encanto, dende o fondo, asoma o danzarín.\nBrumario non está enmarcado nun discurso nin textual, nin semiótico, nin simbólico. Unicamente unha vibración que se comunica entre Vertixe Sonora e Javier Martín.\nNo traballo musical de Vertixe Sonora, dirixido por Ramón Souto, medran toda clase de ruídos (rinchares, estralos, grallados) que se transmiten á carne convulsa de Javier Martín, que, espasmódico, se acciona baixo a nube sonora na que se encerella. Dáse unha particular comunicación ante nós, potenciada pola incorporación de altofalantes e micrófonos de vibración en instrumentos e corpo. Así o corpo móvese e vibra en diálogo cos instrumentos. As vibracións transmítense e provocan a vibración do outro no ir e vir de refachos e pulsións. As friccións e golpes do piano preparado cando o bailarín se achega e se ergue encol del. Os distorcidos asubíos do saxo ou os ululares de estrañas bucinas. A percusión e os sons electrónicos. As luces intermitentes. Un home deambula sobre o escenario achegándose a un e outro elemento, modificándose mutuamente nese diálogo.\n“Por poder ou potencia enténdese, ora o principio do movemento e do cambio, colocado en outro ou no mesmo en tanto que outro, ora a facultade de ser mudado, posto en movemento por outro ou por si mesmo en tanto que outro: neste senso é o poder de ser modificado no que é modificado”, deixou escrito Aristóteles. As potencias da música e da danza son exploradas nun proceso que non pretende culminar nalgunha clase de actualización. Unha potencia dunha potencia dunha potencia. Unha pura dinámica de posibilidades, que se esbozan levemente para desapareceren noutras novas potencialidades. Unha bruma que se disipa e reforma cada pouco perante nós. Non hai mito, nin relato. Tampouco mímese. O proceso non segue unha traxectoria lóxica nin discursiva: deixa un ronsel sutil de néboa tras de si. Non hai discurso que sosteña ou rexa o que está a acontecer para o público. Adivíñase unha urda que se enlea e destece constantemente durante a conxunción e consunción de sonoridades e xestos.\nO repertorio non inclúe ritmos medíbeis, melodías nin pasos identificábeis. Javier Martín, en diversos textos fala de mioclonos, parestesias, convulsións, balismos, formas vibrátiles. Pola súa banda, os trebellos son golpeados, raspados, levados ao extremo material da súa sonoridade. Perante o espectador dáse unha forma de co-acción, que no seu decurso caótico xera efémeras estruturas informes, en constante disolución.\nDicía Deleuze que o home pretendía, a través da filosofía e da ciencia, proxectar redes coas que capturar o caos e convertelo, aínda localmente, en cosmos. Palabra caos, que orixinalmente se refería a unha apertura ou fenda da que manaba a physis. Esta sería á vez a natureza e o que aparece; o que se fai presente. A humanidade procura, mediante un traballo cosmético, limpar e ordenar o que hai e agroma diante de si, para outorgarlle un sentido e poder habitalo. É o mesmo Deleuze que pretendía criar pequenas físgoas no sistema ontoteolóxico occidental a fin de lanzar un pensamento subversivo que minorase a metafísica, liberándoa do seu poder opresivo. Actuar dentro da tradición para que, facéndoa falar doutro xeito, produza un outro nós.\nSe a danza e a música son medios empregados para organizar o caos á volta e facelo habitábel, Brumario acomete a empresa acudindo a posibilidades non manidas de enfrontar ese caos, construíndo novos padróns que agroman dende o informe para a organización do caos; coma as estruturas disipativas das que falou Prygogine, que emerxen en sistemas afastados do equilibro. Un exceso de entropía que se organiza efemeramente nas texturas que emanan da materia vibrante.\nA acción comunica así cos espectadores. Atórdanos. Convídanos a penetrar nun diferente espazo que habitar e, deste xeito, a experimentar novas posibilidades de percibir e pensar (n)o mundo. Un mundo que se expande e estraña durante os 50 minutos que dura a performance. Os límites do mundo son os límites dos corpos que o conforman. Mundo que se ensancha aquí segundo o fai a nosa sensibilidade.\nNun caderno atopo unha frase copiada non sei de onde: “Ningunha acción parece desaparecer sen rostro”. O bailarín detense, calan os instrumentos, apáganse as luces. A peza acaba, a bruma, por un tempo, permanece.\nBrumario, Vertixe Sonora e Javier Martín\nConcepto: Javier Martín e Ramón Souto\nDirección escénica e coreografía: Javier Martín\nComposición e dirección musical: Ramón Souto\nDispositivos sonoros: Nacho Barcia\nTécnico de son en directo: Mateo Barcia\nIntérpretes: Pablo Coello (saxofón), David Durán (piano) e Diego Ventoso (percusión)\nMovemento: Javier Martín\nProdución: Sabela Mendoza e Vertixe Sonora\nCiclo de Música Contemporánea MIHL Sons-XXI, Auditorio Gustavo Freire, Lugo. 4 de decembro de 2020.\nNeste artigo falamos de: Auditorio Gustavo Freire, Javier Martín, MIHL Sons-XXI, Sabela Mendoza, Vertixe Sonora\nÉ autor de libros de poesía como 'Esguello' (2015, Fundación Cuña-Casasbellas, en coautoría coa pintora Carolina Munáiz), 'Lahdnets' (2018, Ejemplar único, con Gabriel Viñals) ou 'Flor Negra' (2018, Chan da Pólvora). É editor da revista de poesía e páxina dos tr3sreinos.com e doutor en Biodiversidade e ecosistemas.


libros | IES SAN PAIO\nPor algunhas xeografías da literatura galega\nEn galego polo mundo!\nDa África subsahariana ao Pacífico, de Praga a Londres, de Xerusalén á Habana... Unha invitación a circunnavegar o mundo da man de autores e autoras galegos porque en todas partes hai unha galega, un galego.\nVelaquí algunhas lecturas que nos levarán de viaxe polo mundo sen abandonar a nosa lingua.\nÚnete a nosa singradura e que teñas unha boa viaxe acompañado de bos libros, comodamente instalado na cadeira de brazos do teu fogar!\nCidades de libro, libros de cidades\nQuen dixo que están restrinxidas as viaxes? Vacínate, sen efectos secundarios, con libros que che van permitir percorrer múltiples xeografías, desde as terras que rega o Nilo ata o país do Sol Nacente, desde Australia ata os Estados Unidos. Fai a túa propia volta ao mundo embarcándote en diversas lecturas. Aquí propómosche algunhas: todas as que están son pero hai moitas máis que son pero non están: constrúe o teu particular mapamundi e traza o teu itinerario persoal. Lembra que os libros garanten viaxes totalmente seguras así que Ánimo!: e cando emprendas a túa viaxe pide que o camiño sexa longo, cheo de libros, cheo de experiencias... Felices viaxes, felices lecturas!\n23 libros para o 23 (Día do Libro)\nPreme nos números e descubrirás...\nQue son os libros?\n(23 Pseudogreguerías para o Día do Libro)\nOs libros son:\nalfombras que tapan a ignorancia,\narmas cargadas de futuro,\nandeis que sosteñen o coñecemento,\natrís que soportan a sabenza,\nbañeiras nas que nos mergullamos para enchouparnos de coñecemento,\nbulsos que acubillan tesouros,\ncabezais que vixían os nosos sonos/soños,\ncadeiras nas que descansan os saberes,\ncafés cos que fartamos a sede de coñecemento,\ncanchas para a práctica da lectura,\ncasa que nos protexe da intemperie do descoñecemento,\ncolares que nos arrodean de saberes,\ndevezos de eternidade,\nfundas que protexen as palabras,\ngabetas que agochan segredos,\ngasolineiras onde enchemos a mente de saberes,\nlámpadas que iluminan o noso espírito,\nmesas de traballo dos lectores,\nperchas das que colgan os coñecementos,\nreloxos que poñen en hora o noso intelecto,\nsimulacros da vida mesma,\nvasoiras que barren a ignorancia,\nxanelas abertas ao coñecemento...\nNovidades en portadas\nOs alumnos de 4º da ESO, guiados pola súa profesora de Plástica, elaboraron estas magníficas portadas que podemos contemplar nestes días finais de curso, tempo de recollida de notas e de matrícula cara ao vindeiro ano académico.\nXa temos as portadas, o continente, faltan os contidos mais seguro que entre o noso alumnado hai escritores que saberán encher de contidos esas ou outras portadas: unhas, como as gañadoras do noso X Concurso San Valentín, xa o fan; tal vez outros hoxe sexan escritores en potencia pero nun futuro máis ou menos próximo pasarán ao acto creativo.


Os Premios Goya ou Premios Anuais da Academia son os premios concedidos anualmente pola Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España para recoñecer os mellores profesionais e producións do sector do cine español.\nO premio que se entrega aos gañadores consta de un busto do famoso pintor Francisco de Goya realizada en bronce polo escultor José Luis Fernández. Nos seus inicios, a figura que o espectáculo foi obra do escultor Miguel Ortiz Berrocal. Era unha peza despregable no que o busto de Goya se podería extraer unha cámara.\nA cerimonia de entrega, que segue o formato dos Óscars americanos, que adoita ter lugar a principios do ano, normalmente a finais de xaneiro ou principios de febreiro, aínda que as aplicacións son dado a coñecer en decembro.\nDespois do nacemento da Academia de Artes e Ciencias Cinematográficas de España o 8 de xaneiro de 1986), decidiu crear os Premios Goya, a fin de premiar o mellor traballo feito nas diferentes categorías para cada ano, imitando o que xa se viña facendo antes noutros países Premios César francés, Óscars americanos, etc. A primeira edición realizouse ano 1987, o día 16 de marzo, no Teatro Lope de Vega de Madrid, entregándose 15 estatuas, unha cifra que foi crecendo ata o 28 actual. Desde entón foi crecendo a súa popularidade, convertéronse nun punto de referencia para os amantes do cine. Tradicionalmente, a gala de entrega é realizada en Madrid, excepto ano 2000 en Barcelona, 2018, en Sevilla, 2019 e 2020, ambas as veces en Málaga.\nUnha edición que é importante ter en conta é do ano 2003, no que os profesionais do cine español aproveitou do seu partido para expresar a súa oposición á guerra de Iraq e o apoio do goberno español, a continuación, liderado por José María Aznar, foi o de proporcionar.\nNa próxima edición do foco de atención foi a polémica creada polo traballo de Julio Medem, La pelota vasca. Moitos dos seus compañeiros, decidiu apoialo na cerimonia dos Goya tras as críticas que recibira.\nEn 2005, José Luis Rodríguez Zapatero tornouse o primeiro presidente do Goberno que asistiron a esta entrega de premios. Este tamén foi un problema importante para o cine, xa que o gran gañador foi offshore de Alejandro Amenábar, rodada en parte en Galicia e que ten premios para os actores galegos Mabel Rivera, Celso Bugallo e Tamar Novas.\nDesde a XXVI edición 2011 para ser o candidato en calquera categoría interpretativo incluíndo o actor ou actriz e a única condición é a de ser maior de 16 anos, independentemente da súa nacionalidade ou a lingua en que para falar coa artista e o seu carácter. Antes desta edición dunha ducia de menores de 16 anos foron os candidatos aos premios interpretativo, obténdoo sete deles: Andoni Erburu con 10 anos, Ivana Baquero 12 anos, Nerea Camacho 12 anos, Juan José Ballesta, 13 anos, Francesc Colomer 14 anos, Marina Comas 15 anos e María Valverde Rodríguez 16 anos.\nA edición do ano 2012 veu marcado por reclamacións ao goberno de Mariano Rajoy. A actriz Candela Peña foi unha das actrices que fixo estas afirmacións, xunto con Maribel Verdú, sinalou que "Hai tres anos que non estaban funcionando. Nestes tres anos vin morrer meu pai en un hospital público onde non había mantas para tapalo e tiña que levar auga", referíndose aos recortes en saúde.\nA XXVIII edición foi marcado por unha ausencia que ata a data non se produce na historia destes premios: o ministro de Educación, Cultura e Deporte, José Ignacio Fuches, que xustificou a súa ausencia por motivos de axenda. Esta ausencia foi un dos temas máis falado durante a gala, mesmo o anfitrión desta edición, Manel Fuentes, fixo alusión a ausencia de institucional, apuntando que o máis importante era conseguir para a cerimonia fluíse, independentemente de ausencias ou presenzas. A verdade é que o sector cultural non lle pareceu unha decisión sabia esta ausencia, porque eles afirman que nos momentos en que é a cruz, o máis importante é a unidade.\n2. Honras. (Honours)\nOs Premios son entregados actualmente en 28 categorías, non contando o Premio Goya de honra, con un máximo de catro candidatos para cada un desde a XIII edición de 1998, aínda que desde o XXVIII edición de 2013 só na categoría de Mellor película escolle cinco candidatos.\nWikipedia: Premios Goya\npremios goya, premios de galicia. premios goya,


Vieiros: Galiza Hoxe - "Para que exista unha cultura, hai que vivila"\n"Para que exista unha cultura, hai que vivila"\nGaliza entregou esta fin de semana por vez primeira os seus Premios Nacionais da Cultura. En palabras de Méndez Ferrín, premiado no apartado de literatura, "unha iniciativa destinada a prevalecer por séculos".\nR.Noguerol - 09:30 15/06/2008\nTags: Ferrín Gallego Jorreto Leiro Premios Nacionais\n"É unha porta aberta cara a nós mesmos", falaba unha emocionada Mercedes Peón, Premio Nacional da Música, e primeira en recoller, da man do gaiteiro Xosé Manuel Budiño, a escultura de Ignacio Basallo que recibiron todos os galardoados. Nunha áxil cerimonia celebrada nun Pazo de Congresos de Santiago cheo para a homenaxe aos premiados, a propia Mercedes Peón foi a encargada de abrir o acto, cunha actuación musical acompañada de bailaríns do Centro Coreográfico Galego, que ofreceron durante a noite dous anacos do espectáculo "Quiosco das almas perdidas".\nLuciano García Alén, vicepresidente do Padroado do Museo do Pobo Galego, subiría a continuación para recibir o Premio Nacional de Cultura Tradicional e de Base, o galardón co que se recoñece a traxectoria en favor da normalización da cultura galega dunha institución nada no momento en que morría a ditadura e se abría un horizonte de liberdades democráticas. "É o premio á culminación dun esforzo colectivo", expresou o representante do Museo. De seguido, Manuel Gallego Jorreto subiu a recoller o Premio Nacional de Arquitectura e Espazos Públicos, e nunha brevísima intervención chamou a "lembrarse máis da arquitectura e menos dos arquitectos".\n"O noso xeito de mirar o mundo"\nNun dos momentos máis aplaudidos, Isaac Díaz Pardo, Andrés Fernández Albalat e Silvia Longueira, subiron en representación do Laboratorio de Formas, na quenda do Premio Nacional de Iniciativa Cultural. "A min, que non son un ninguén no Laboratorio, non me doen prendas en falarlles con claridade", comentou Díaz Pardo, quen a continuación relatou unha anécdota con Alfonso XIII e Unamuno de protagonistas. "Cando o escritor recolleu o premio presumiu de que tiñan razón os outorgantes porque era un recoñecemento merecido, e ante a sorpresa do moncarca, que comentou que os outros premiados afirmaran non ser merecentes, retrucou que tamén eles tiñan razón", contou Díaz Pardo entre os risos dos presentes.\nFoi quenda a continuación para Francisco Díaz-Fierros, Premio Nacional de Pensamento e Cultura Científica. Agradeceu Díaz-Fierros o propio feito de terse creado unha modalidade do galardón que recoñeza expresamente "a significación e achegas da ciencia" á cultura do país. "Ciencia e técnica inflúen nos coñecementos, no comportamento e á fin no xeito de mirar o mundo", afirmou o galardoado. "O científico bebe de fontes universais, pero debe ser tamén home do seu tempo e do seu espazo, enraizar o coñecemento nunha cultura determinada", reflexionou o catedrático.\nA cultura, vento tolo e imparábel\nO alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, foi o encargado de recoller o Premio Nacional de Patrimonio Cultural, un mérito para a cidade que recibiu "co orgullo e a satisfacción de termos confiado en nós mesmos, como cidade, na nosa xente e nos nosos técnicos, tendo fe nos nosos recursos e posibilidades". Lores subliñou que se trata dun galardón importante para a cidade do Lérez, que ve así recoñecido o esforzo pola recuperación e posta en valor do seu patrimonio, e referiuse a un proceso que na súa opinión "elevou a autoestima e orgullo de vivir en Pontevedra". "É un exemplo de que tendo confianza no país, pódense dar grandes pasos tamén desde o local", dixo.\nMargarita Ledo recibiu o Premio Nacional de Cine e Audiovisual adicando o galardón á "troupe de animadores do pensamento" que pariu frases tales como aquela de Carlos Velo que ela se encargou de lembrar: "Serei ditoso o día que vexa un filme en galego subtitulado en castelán". "Están creadas as condicións para un novo cinema galego", afirmou Ledo. Subiu a continuación Manuel Lourenzo, Premio Nacional de Artes Escénicas, quen botou man dunha referencia cunqueiriana para indicar a súa convicción de que "o teatro tamén, ou é un vento tolo ou non será nada", subliñando a continuación o seu convencemento de que por moitas portas que se lle pechen ao teatro, "acabará por tumbalas". Lourenzo pechou ademais a súa intervención cun recordo afectuoso para o actor Tuto Vázquez, "un dos grandes profesionais deste país que se chama Galiza", dixo o dramaturgo, subliñando a última palabra, "Galiza".\nFrancisco Leiro recibiu das mans de seu amigo Antón Reixa o Premio Nacional de Artes Visuais, adicándollo a súa familia e a Cambados, "o sitio onde me criei". Finalmente, Xosé Luís Méndez Ferrín, recolleu o Premio Nacional de Literatura. "Adícolle o premio á xente que amo", dixo o escritor, estendendo ademais o recoñecemento a todos os escritores, "vivos e mortos" da súa propia xeración", e prognosticando ademais que estes premios nacionais son unha iniciativa "destinada a prevalecer por séculos".\nRematou así unha cerimonia organizada pola Consellaría de Cultura en colaboración coa TVG, e producida polo equipo do espazo cultural Miraxes. Os presentadores deste programa cultural, Miguel Fernández e Xandra Tedín, foron de feito os encargados de conducir un acto, que pechou a propia Tedín, expresando que "unha cultura, para que exista, hai que vivila".\nA Galega mudou os premiados polos Space Cowboys\nParadoxalmente, e malia a importancia da cita, que contaba ademais coa presenza dos representantes das principais institucións do país, comezando polo presidente e vicepresidente da Xunta, a TVG elixiu emitir en diferido a cerimonia. Á hora en que Ferrín, Leiro ou Díaz Pardo recollían os galardóns, os televidentes do país podían ver na canle pública o filme estadounidense Space Cowboys, dirixido por Clint Eastwood.\nMéndez Ferrín: Temos unha literatura de resistencia, que se autoabastece, coma os bos guerrilleiros"


A secretaria xeral para o Deporte compromete traballo sen descanso e apoio constante aos atletas galegos nestes próximos catro anos | Deporte Galego\nOurense, 14 de decembro de 2016.- A secretaria xeral para o Deporte, Marta Míguez Telle, asistiu no serán de hoxe á entrega dos premios da XV Gran Gala +Deporte celebrada polo xornal La Región e que recoñece aos mellores deportistas absolutos, veteranos e base así como aos mellores equipos e escolas deportivas da provincia ourensá. Alí, a máxima responsable autonómica do deporte asegurou que “ser secretaria xeral para o Deporte é unha honra soamente comparable á responsabilidade e ao traballo que levaremos a cabo nestes próximos catro anos”. Do mesmo xeito, Míguez Telle solicitou aos deportistas da provincia, e por extensión a todos os atletas de Galicia, non cesar “no empeño por ser cada día mellores, porque así estaredes contribuíndo a facer de Galicia un lugar mellor”. “Nós tampouco cesaremos nunca de apoiarvos no voso camiño”, concluíu.\nNo evento celebrado no Auditorio Municipal de Ourense, Marta Míguez destacou o currículo e felicitou aos deportistas e clubs finalistas. Na categoría de mellor deportista absoluto masculino, os finalistas foron Gabriel Campo Pavón, José Alfonso Palomanes e Pablo Rodríguez Guede nas modalidades de piragüismo, atletismo e bicicleta de montaña, respectivamente. Yael Campelo, Iria Saeta e Vanessa Sotelo foron as nomeadas á mellor deportista feminina polos seus éxitos en ximnasia e fútbol sala. Por outra banda, Rubén Diz (atletismo), Jesús Rodríguez León (piragüismo) e Roberto Rodríguez Vázquez (tenis), na categoría masculina e mais Emilia Mesa Soriano (atletismo), Mónica Yáñez Pérez (atletismo) e Mónica Piñeiro (piragüismo), na feminina, foron os deportistas candidatos aos premios aos deportistas veteranos.\nNo que respecta ao deporte base, do que a secretaria xeral destacou a súa importancia para “contar con bos deportistas e atletas no día do mañá, e consolidar uns hábitos de vida saudable que serán polos que se rexan os adultos do futuro”, os finalistas foron Iván Feijóo en BTT, Miguel Barbado en bádminton, Alex Cid Masid en ximnasia, Andrea Bello en salvamento e socorrismo, María Salas Cid en ximnasia e Paula Ginzo en baloncesto. Os equipos do Campus Ourense Coosur Rugby Club, o Adas O Barco de atletismo e o Aceites Abril de Vela, optaron ao premio ao mellor equipo de categoría absoluta e o Club Ciclista Maceda de Mountain Bike, o equipo Sincro Ourense Infantil de natación sincronizada e o Club Ximnasia Pavillón de Trampolín, o fixeron na categoría base.Por último, a escola Ourense Atletismo, o Club Baloncesto Allariz e o Club Voleibol San Martiño-Dompa Gestión foron finalistas do premio á mellor escola deportiva.\nNas súas verbas, Marta Míguez tamén tivo palabras de agradecemento á La Región por “non deixar que este día de festividade, deporte e ourensanía esmoreza”