A nova sede do Museo das Peregrinacións de Santiago abre con mil pezas escultóricas – Galicia 24 Horas\nA nova sede do Museo das Peregrinacións de Santiago abre con mil pezas escultóricas\nBy Redacción on 5 noviembre, 2015 Comentarios desactivados en A nova sede do Museo das Peregrinacións de Santiago abre con mil pezas escultóricas\nPreto de 1.000 pezas, entre as que se atopan pinturas, esculturas, documentos, códices, elementos patrimoniais e pezas históricas, algunhas delas non expostas anteriormente, forman a exposición permanente coa que o próximo sábado abrirá as súas portas a nova sede do Museo das Peregrinacións de Santiago, situado na Praza de Praterías.\nEsta mostra, que convivirá con dúas exposicións temporais, está estructurada en tres bloques, unha introdutoria sobre a peregrinación en xeral como fenómeno universal, outra sobre a peregrinación xacobea e os Camiños a Santiago -a máis extensa- e unha última sobre a evolución da propia cidade de Santiago.\nA nova sede do Museo das Peregrinacións, que substitúe á Casa Gótica de San Miguel dos Agros, conta cuns 1.000 metros cadrados de exposición divididos en catro plantas, tres veces máis que o espazo do que se dispoñía anteriormente. As salas, abertas e comunicadas entre elas, albergan sobre un 1 por cento dos fondos propios desta institución.\nO director do centro, Bieito Pérez Outeriño, sinalou que, dende a inauguración este sábado e ata o día 15 o novo museo ofrecerá xornadas de portas abertas con visitas gratuítas para que os cidadáns e visitantes poidan coñecer estas novas instalacións. A posteriori, a entrada será a 2,40 euros a ordinaria e 1,20 euros a reducida, ademais de ofrecer acceso gratuíto a varios colectivos.\nA primeira parte da exposición permanente que poderá verse dende este sábado está protagonizada pola peregrinación como «fenómeno mundial» presente en distintas culturas, relixións e partes do mundo.\nPara iso, conta con testemuños e elementos de peregrinación de Xapón, a India ou o Tibet. No caso da peregrinación cristiá, de orixe xudeu, a mostra fai apuntamentos sobre as súas tres grandes metas: Jerusalén, Roma e Santiago.\nEn segundo lugar, o visitante poderá ver un amplo apartado dedicado a Santiago Apóstol, con referencias históricas, lendas e elementos simbólicos entre os que se atopan táboas flamencas, pezas patrimoniais de gran valor e a representación máis antiga da ‘translatio’ xacobea, nunha moeda do século XII.\nTamén mostra a Santiago nas súas tres facetas, a de Apóstolo, a de peregrino e a de cabaleiro a través de distintas esculturas e pinturas, así como a súa repercusión en América coa figura do ‘Santiago Mataespañoles’ e a pintura do ‘Santiago Mataindios’.\nA exposición permite achegarse ás diferentes vías a Santiago a través dun ‘videomaping’ coas rutas en Europa e unha detallada descrición dos Camiños oficiais na Península Ibérica, e á figura do peregrino onte e hoxe, cos seus símbolos, motivacións e indumentaria.\nNeste apartado destacan unha bula papal de Gegorio XIII, a cuncha do peregrino máis antiga da que se pode certificar a súa orixe -anterior ao ano 1120- e un códice sobre indumentarias femininas do século XVI que se pertence aos fondos do museo e se expón por primeira vez.\nNo último dos apartados, os visitantes poderán achegarse á evolución arquitectónica da primeiro basílica e despois Catedral de Santiago dende o descubrimento do sepulcro do apóstolo.\nA maiores, teñen cabida elementos arqueolóxicos e patrimoniais da cidade de Santiago e unha representación dos seus oficios, como a azabachería, os zapateiros ou o traballo en prata.\nDurante todo o percorrido, as pezas históricas e artísticas se mesturan con contidos audiovisuais e interactivos. Así mesmo, dispón de vitrinas táctiles para persoas con minusvalidez visual.\nA nova sede do Museo das Peregrinacións de Santiago abre con mil pezas escultóricas added by Redacción on 5 noviembre, 2015


A Marea Atlántica rexistra unha batería de preguntas escritas no Pleno para esixir explicacións polo incumprimento sistemático dos acordos co PSOE - Marea Atlántica\nA Marea Atlántica rexistra unha batería de preguntas escritas no Pleno para esixir explicacións polo incumprimento sistemático dos acordos co PSOE\nTres de cada catro medidas pactadas para permitir a investidura de Inés Rey seguen sen cumprirse 14 meses despois, e non hai sinais de mellora\nA inmensa maioría dos proxectos introducidos pola Marea Atlántica nos Orzamentos 2020 seguen sen executarse\nA Marea Atlántica vén de rexistrar unha batería de preguntas de resposta escrita para o Pleno deste xoves 10 de setembro, nas que lle reclama ao goberno municipal explicacións sobre o inaceptable grao de incumprimento dos acordos que permitiron a investidura de Inés Rey e a aprobación dos orzamentos e ordenanzas fiscais de 2020 no Concello da Coruña.\nDeste xeito, preguntarémoslle ao grupo de goberno por que está a “incumprir sistematicamente os acordos coa Marea Atlántica” asinados para executar o primeiro ano de mandato. Como denunciamos xa en maio, tres de cada catro puntos do acordo de investidura seguen sen cumprirse. Chegado setembro non hai indicios de mellora malia que a maioría eran liñas de traballo xa iniciadas e avanzadas durante o pasado mandato.\nNeste listado inclúense cuestións como crear un operador enerxético 100% municipal, a redución das tarifas de bus para maiores de 65 e menores de 25 anos, a creación dunha bolsa pública de alugueiro, conservar os Orzamentos Participativos ou a procura dunha solución para a veciñanza de San Vicenzo de Elviña.\nIncumprimentos e transfuguismo\nO balance do acordado para os orzamentos non é mellor. Das 123 medidas que a Marea Atlántica introduciu nas contas municipais, a inmensa maioría segue pendente, e polo menos 45 foron incumpridas de xeito deliberado. Entre elas, a mellora do saneamento ao seu paso pola depuradora de Bens para evitar a entrada de auga salgada, o mantemento dos concursos públicos para financiar proxectos culturais e unha parte significativa das obras nos barrios.\nA situación non é boa, e o xiro á dereita que o PSOE vén de realizar coa incorporación dunha concelleira tránsfuga procedente de Ciudadanos, apartándose do que votou a cidadanía en 2019, non invita ao optimismo. Semella que o Partido Socialista da Coruña está máis cómodo afastándose do bloque progresista que lle deu a Alcaldía hai quince meses.\nMarea Atlántica - Comunicación2020-09-09T11:25:45+02:009 Setembro, 2020|Concello, Destacadas, Marea da Economía Local e Social|Sin comentarios


Que é un 'Hacker'? | Consumer\nQue é un ‘Hacker’?\nA pesar da crenza estendida, a maioría dos auténticos 'hackers' axudan a mellorar a seguridade en Internet\nDá a impresión de que todos os males de Internet (virus, ataques a computadores, roubos de cartóns de crédito, etc.) son obra dos ‘hackers’. O seu nome aparece relacionado coa maioría das accións fraudulentas da Rede, aínda que a realidade é moi distinta: a súa actividade non ten por que ser malintencionada nin pretender producir danos. Un ‘hacker’ é una persoa que só desexa coñecer o funcionamento interno dos sistemas informáticos, axudando a melloralos no caso de que detecte fallos na súa seguridade. Con todo, un ‘hacker’ deixa de selo cando provoca danos e a súa acción é malintencionada: nese momento pasa a ser un ‘cracker’.\nOs 'malos' da película\nAínda que algúns medios de comunicación, ademais do cine, pinten aos ‘hackers’ como delincuentes, o certo é que os “malos da película” son os ‘crackers’, os piratas informáticos e as súas variantes.\nCrackers. Trátase de ‘hackers’ que en lugar de acceder aos sistemas paira pór a proba as súas habilidades, producen danos nos computadores aos que acceden. Como o seu propio nome indica (“rompedor”, en inglés), encárganse de “romper” os sistemas alleos, producindo o maior dano posible. Por tanto, a súa actividade non ten nada que ver coa dun ‘hacker’, a pesar de que na maioría das ocasións confúndaselles. Paira os ‘hackers’, aquela persoa que non atopa mellor forma de diversión cos computadores que rompelos é alguén que non merece ningún recoñecemento nin respecto.\nPiratas: A súa actividade é a copia ilegal de programas, rompendo os seus sistemas de protección e licenzas, paira logo distribuílos, xa sexa en CD, ou por Internet. Esta distribución ilegal de programas a través da Rede deu lugar ao fenómeno coñecido como Warez. Baséase en miles de páxinas-web que mesturan descargas de programas pirateados e listas de números de serie que permiten saltarse a protección de moitos programas.\nDa mesma maneira en que os ‘crackers’ dedícanse a “romper” os Accesos aos computadores nos que non teñen permiso paira entrar, os piratas informáticos rompen as proteccións anticopia dos programas Informáticos para que se poidan duplicar e úsense sen pagar a licenza de uso. En moitas ocasións os ?crackers¹ son tamén piratas.\nPero, de todos estes colectivos, o máis criticado é o dos ¹lamers¹: normalmente trátase de adolescentes con poucos coñecementos técnicos e informáticos que conseguen e intercambianferramentas non desenvolvidas por eles que lles permiten atacar computadores alleos. Non investigan, só executan aplicacións sen coñecer ben os seus efectos, pero cuxas consecuencias poden ser moi daniñas.\nPhreakers. Son os ‘crackers’ das liñas telefónicas. O seu nome está composto das palabras phone (teléfono, en inglés) e cracker, e, do mesmo xeito que estes últimos, dedícanse a atacar e “romper” os sistemas telefónicos, xa sexa paira provocar danos no servizo telefónico, ou paira poder realizar chamadas de forma gratuíta. Na actualidade moi poucas persoas dedícanse a realizar ‘phreaking’, en parte debido á actual sofisticación dos sistemas telefónicos, moito máis avanzados que os antigos sistemas obxecto de ataques polos ‘phreakers’.\nTrashers. A súa tradución ao español é “vertedoiro”. Trátase de persoas que rebuscan no lixo ou nas papeleiras dos caixeiros automáticos, coa intención de conseguir claves de cartóns, números de contas bancarias ou información secreta paira poder usala en estafas e outras actividades fraudulentas a través de Internet.\nSpammers. Son os responsables dos millóns de correos lixo non solicitados que saturan cada día as caixas de correos electrónicas de todo o mundo. Na actualidade, case o 70% de todos os emails que circulan no mundo son spam, una auténtica praga que pode chegar a dificultar o uso do correo electrónico como ferramenta útil de comunicación.\nIr á páxina anterior: « Un termo mal utilizado\nIr á páxina seguinte: Ética dos 'hackers' »\nética especial hacker-gl ordenadores-gl


¿En que consiste a taxación cualitativa e cando se usa?\nA taxación cuantitativa só nos dá unha indicación do valor monetario estimado da patente, e este método con frecuencia resulta insuficiente para extraer recomendacións para as decisións de estratexia empresarial. A taxación cualitativa vai máis aló ó identificar as fortalezas e debilidades da patente e crear unha guía de valor mediante a clasificación e as puntuacións obtidas en distintos factores relativos á patente.\nPor exemplo: Mentres o resultado dunha valoración cuantitativa pode ser: «A patente vale 50 000 €», o resultado dunha valoración cualitativa podería ser: «A patente protexe unha tecnoloxía de importancia estratéxica nun mercado atractivo; pode facerse valer con eficacia, pero aínda se necesita un investimento significativo».\nOs métodos de taxación cualitativa úsanse con menor frecuencia na xestión interna das patentes. Son os máis útiles á hora de comparar, categorizar e clasificar patentes dentro dunha carteira ou fronte ás patentes dun competidor. Tamén resultan útiles para valorar os riscos e as oportunidades que presenta a patente.


Gondomar renova a súa colaboración coa asociación Proyecto Gato - ValmiñorTV\nInicioGALEGOGondomar renova a súa colaboración coa asociación Proyecto Gato\nGondomar renova a súa colaboración coa asociación Proyecto Gato\nO goberno Gondomar segue desenvolvendo actuacións encamiñadas a fomentar actividades, obras ou investimentos destinados á consecución de obxectivos de carácter social ou comunitario, ou que redunden no beneficio da colectividade de veciños e veciñas da localidade.\nNo marco desta filosofía, o goberno local, a través da súa Concellería de Medio Ambiente e Transición Ecolóxica, acaba de renovar a súa colaboración anual coa Asociación Protectora Proyecto Gato. Así o alcalde, Paco Ferreira, subscribiu este martes o convenio de colaboración coa representante da citada organización, Fátima Lago, cunha dotación de 2.000 euros para o desempeño das súas actividades no municipio.\nGondomar cancela el programa “Cultura de Outono”\nO Sergas realizará un cribado masivo en Baiona\nO Sergas realizará o vindeiro domingo 28 de marzo desde as 8:00 ata as 22:00 horas un cribado masivo no municipio de Baiona. O Concello colabora co Sergas deixando á súa disposición o Pavillón Municipal […]\nVisita guiada pola zona afectada polo proxecto da área deportiva de Baredo\nEste sábado 16 de setembro realizarase unha visita guiada pola zona afectada polo Plan Especial de Dotación e Infraestruturas “As Costeiras” en Baredo, que inclúe un campo de golf, piscina, hípica, pistas de tenis e […]\nGondomar continúa este venres día 17 de xullo coa programación “Cultura de Verán”, cun concerto de Ameva na Praza Paradela ás 22:00 horas. Ameva é un dúo en formato acústico, con Eva á voz e […]


Sogama lanza unha app para axudarnos a reciclar mellor – Mallando no Android\nappanalise, apps, Xunta\nAutor Álvaro M. Souto O día 5 Agosto, 2014 Non hai comentarios\nHoxe queremos falar dunha aplicación coa que nos pode quedar máis claro como reciclar dun xeito axeitado. Esta aplicación chamada Sogama é unha proposta da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras da Xunta de Galiza co fin de aumentar o noso compromiso co coidado da natureza.\nNa aplicación o primeiro que temos é un menú no que aparecen os diferentes colectores dos que nos podemos atopar nas nosas rúas e a icona dun punto limpo. Prememos, e temos unha completa información do que teriamos que meter dentro.\nEsta parte da app podémola usar a modo de consulta se temos algunha dúbida cando queremos tirar o lixo, pero ademáis ten unha parte máis lúdica xa que tamén conta cun apartado para xogar.\nO xogo é sinxelo, contamos con tres vidas (corazóns verdes da parte superior esquerda) que nos permite cometer 3 erros, e a mécanica consiste en que no centro da pantalla aparece un obxeto como pode ser un embase de plástico, una caixa de cartón,… e temos que decidir en que colector meter ese obxeto.\nSe acertamos sumamos puntos e se non, perdemos unha vida. Isto é todo, moi sinxelo e axeitado para os máis cativos da casa para que se vaian afacendo a reciclar.\nE vós, xa reciclades ou sodes un pouco descoidados 😉 ?\nPodemos atopar a aplicación Sogama neste ligazón á Play Store. É totalmente de balde.\nPara comezar a semana queremos falarvos dunah aplicación visualmente moi …\nJaxtr: envía sms de balde a todo o mundo\nHai algúns anos o típico do Nadal era enviar sms …


Eli Guillén cruza a ría de Arousa, Festa a Festa en Faro de Vigo\nEli Guillén cruza a ría de Arousa\nElizabeth Guillén é a nova vocalista da orquestra Palladium no lugar de Fátima Pego\nA actual cantante da orquestra ABANICO de Rianxo é a nova fichaxe para PALLADIUM. A formación musical de Vilalonga (Sanxenxo) contará con Eli Guillén desde finais de novembro.\nA vocalista xa formara parte da orquestra NOVA PALMA de Corcubión antes de aterrar na dianteira da orquestra rianxeira. Agora simplemente terá que cruzar a ría porque á outra beira está a formación que a acollerá en 2013. Tanto en ABANICO coma en PALLADIUM haberá algún cambio máis. Os da primeira xa os coñecemos oficialmente esta madrugada, os de PALLADIUM iranse sabendo nos próximos días, pero contamos con que non sexan moitos pois a banda de Vilalonga leva desde a súa formación co actual nome sen facer cambios e a noticia da marcha de Fátima Pego para a PARÍS DE NOIA foi toda unha sorpresa.\nCoa entrada de Elizabeth Guillén na dianteira a orquestra manterá, de seguro, a súa liña fiel de orquestra de baile para todos os públicos no primeiro pase, e un segundo pase moito máis contundente e enfocado á xente nova.\nA actual vocalista de Abanico pasará a formar parte da orquestra Palladium a finais de novembro


27 Dec 2004 - 08 Oct 2018\nEste artigo ou sección precisa de máis fontes ou referencias que aparezan nunha publicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros de texto ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axude mellorando este artigo. (Desde febreiro de 2014.)\nCoordenadas: 22°16′42″N 114°09′32″E / 22.27833°N 114.15889°E / 22.27833; 114.15889\n• Poboación Vitoria (Cidade de Hong Kong)\nForma de goberno Rexión administrativa especial\nCostas Posto 185º\n• Densidade Posto xº\n6 940 432 (2006)\n• PIB per cápita Posto 36º\nUS$ 189.538 millóns1\nUS$ 27.466 (2006)\n• PIB per cápita Posto 39º\nUS$ 263.105 millóns\nUS$ 38.127 (2006)\nIDH (2006) 0,927 (22º) – Alto\n• en verán UTC+8\nDominio de Internet .hk\nPrefixo telefónico +852\nPrefixo radiofónico non ten\nCódigo ISO 344 / HKG / HK\n1 Banco Mundial (PIB nominal 2006)\nA Rexión Administrativa Especial de Hong Kong da República Popular China, en chinés 中華人民共和國香港特別行政區 (axuda · info) é unha rexión chinesa formada por unha península e varias illas, entre elas a illa de Hong Kong, no Mar da China Meridional, no delta do Río das Perlas, xunto á provincia de Guangdong. Ata 1997 foi colonia do Reino Unido.\nHong Kong é unha das dúas "rexións administrativas especiais" de China. A outra é a antiga colonia portuguesa de Macau. Nestas dúas rexións administrativas especiais aplícase o modelo administrativo coñecido como un país, dous sistemas (一國兩制, yì guó liang zhì). Este sistema, cuxo ideólogo foi Deng Xiaoping, que pretendía que se aplicase a unha eventual reunificación con Taiwán, consiste no mantemento dun sistema económico capitalista baixo a soberanía dun país de ideoloxía oficial comunista. Ademais do sistema económico, estas dúas rexións manteñen un sistema administrativo e xudicial independente, e ata o seu propio sistema de aduanas e fronteiras externas.\nOcupada polo Reino Unido ao final da Primeira Guerra do Opio en 1841, a illa de Hong Kong foi cedida formalmente por China o ano seguinte polo tratado de Nanjing. Parte da adxacente península de Kowloon (ao sur da actual Boundary Street) e a illa de Stonecutters foron cedidas á Gran Bretaña en 1860 pola Convención de Pequín trala Segunda Guerra do Opio. A superficie da colonia aumentou de xeito significativo coa incorporación á mesma dos novos Territorios (incluídos New Kowloon e a illa de Lantau), arrendados á Gran Bretaña por 99 anos desde o 1 de xullo de 1898 ata o 30 de xuño de 1997.\nSegundo o acordo asinado pola República Popular China e o Reino Unido o 19 de decembro de 1984, a Declaración Conxunta británico-chinesa, o territorio completo de Hong Kong baixo goberno colonial británico converteuse na Rexión Administrativa Especial de Hong Kong da República Popular China o 1 de xullo de 1997.\nNa Declaración Conxunta, China prometeu que baixo a política "un país, dous sistemas" proposta por Deng Xiaoping, o sistema económico socialista en China non se aplicaría en Hong Kong, que mantería o seu sistema e estilo de vida capitalistas durante 50 anos (ata 2047). A Lei Básica de Hong Kong acordada na Declaración Conxunta deixa a Hong Kong un alto grao de autonomía en tódalas materias, a excepción das relacións exteriores e a defensa.\nO último gobernador británico de Hong Kong, Chris Patten, levou a cabo unha certa democratización das institucións de Hong Kong nos últimos anos de soberanía británica. Isto provocou bastante tensión entre o goberno da República Popular China e o Reino Unido. Trala retrocesión a China, o empresario navieiro Tung Chee-hwa converteuse no xefe executivo da Rexión Administrativa Especial de Hong Kong.\nHong Kong está considerado un dos lugares con maior liberdade económica do mundo. Isto quere dicir que existe unha gran facilidade para establecer empresas no territorio e para mover diñeiro de Hong Kong ao exterior. Estas facilidades económicas, unidas á existencia dun sistema legal de orixe británica moi escrupuloso no respecto da propiedade privada, contrastan coas dificultades burocráticas e a inseguridade xurídica á que se enfrontan as empresas internacionais na China continental, e é a razón principal pola que Hong Kong segue sendo o principal centro financeiro de China. Ademais, as restricións ás comunicacións directas entre Taiwán e a República Popular China fan de Hong Kong o principal punto de contacto entre os dous réximes chineses enfrontados desde 1949.\nNo ano 2005, a poboación de Hong Kong supera os sete millóns de habitantes, o cal convértea na cuarta maior área metropolitana da República Popular China. A súa densidade de poboación alcanza os 6.200 habitantes por km².\nAo redor do 95% dos habitantes de Hong Kong teñen ascendencia chinesa Han. A poboación de orixe europea supón ao redor do 1,5% do total. Tamén hai unha comunidade importante de orixe indios, que se estableceu no territorio durante a época colonial británica, e unha gran comunidade filipina, formada sobre todo por mulleres novas que traballan como empregadas domésticas.\nTorre do Banco de China\nDebido á construción creativa e endémica de Hong Kong durante os últimos 50 anos, actualmente permanecen poucos edificios históricos. A cidade converteuse nun centro para a arquitectura moderna, especialmente ao redor do distrito central. Os rañaceos no medio da área comercial moi densos entre o distrito central e a calzada da baía alíñanse na costa do porto de Vitoria. Son unha das atraccións turísticas máis famosas de Hong-Kong e crean unha das mais belas liñas de horizonte do mundo. Catro dos 15 rañaceos máis altos do mundo están en Hong Kong. En Kowloon, houbo un asentamento anarquista, coñecido como a cidade de Kowloon Walled. As restricións severas da altura nas estruturas estiveron en vigor ata 1998, data do peche do vello Aeroporto de Kai Tak e de apertura da nova terminal aérea (o Aeroporto Internacional de Hong Kong) lonxe da zona dos rañaceos; entón as edificacións deixaron de ter restricións, e actualmente estanse a erguer varios rañaceos novos en Kowloon, incluíndo o International Commerce Centre que, cando se termine no 2010, converterase no cuarto edificio máis alto do mundo.\nOutra consecuencia da separación de Hong Kong do resto de China durante os anos posteriores ao establecemento do réxime comunista na China continental foi o desenvolvemento da cultura popular de Hong Kong, manifestada na enorme produción cinematográfica, musical e de novelas de entretemento. Mentres na época maoísta a política revolucionaria oficial esixía que todas as manifestacións artísticas estivesen ao servizo da causa comunista, en Hong Kong continuou o desenvolvemento do cine e da música popular que tivera a Xangai como foco ata 1949. Ata despois do final do maoísmo, Hong Kong continuou sendo un dos principais centros de produción de cine, música e literatura popular en Asia.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Hong Kong\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Hong_Kong&oldid=3577026"\nA última modificación desta páxina foi o 17 de xuño de 2015 ás 13:00.


Blog Colexio Balmes » árbores\nPosts Tagged ‘árbores’\nenero 21st, 2018 No Comments »\nToca labor de restauración das tablillas cos nomes das árbores.\nDespois de recollelas, desmontalas e lixalas pasamos o pirógrafo.\nTraballo realizado por alumnos de 3º de ESO, ver vídeo:\nÁRBORES, FOTOGRAFÍA, natureza árbores,Pirograbado\nGrabado de tablillas\nmayo 2nd, 2013 2 Comments »\nUn vídeo para contar, ver, oir…\nGrabado de tablillas de identificación de especies de árbores co pirograbador.\nÁRBORES, FOTOGRAFÍA árbores,nomes árbores,tablillas\nnoviembre 23rd, 2012 No Comments »\nActividade consistente en plantar sementes de árbores en recipientes.\nÁRBORES, RECURSOS 1º ESO,árbores,plantar sementes,sembrar\nA altura das árbores\nmayo 16th, 2012 1 Comment »\nOS ALUMNOS DO COLEXIO JAIME BALMES , APRENDEN COMO SE MIDE UNHA ÁRBORE.\nOs alumnos do colexio Jaime Balmes , dos cursos 3º e 4º da ESO , foron á Fraga de Nimo.\nDespois dunha ruta de 6km para ver a paisaxe e coñecer mellor o noso entorno, fixeron unha actividade que consistía en medir árbores por varios métodos.\nPodemos ver unha imaxe dos alumnos medindo as árbores:\nAs alumnas Cristina Noya , Alejandra Diz e María Saborido , mediron unha árbore utilizando o »método do leñador » , que consiste en.. :\n1. Seleccionar a árbore :\n2. Collemos o lapis e colocámonos de tal maneira que vexamos o lapis á mesma altura que a árbore:\n3. Tombámolo lapis , e pedímoslle ao compañeiro que se coloque ao lado do árbore , pero xusto no punto que ti vexas que se remata o lapis:\n4. Collemos un metro , e medimos a distancia que hai desde a árbore ata onde está o noso compañeiro:\n5. Miramos canto mide a árbore. Neste caso medía 24.60m.\n6. Recollémolo metro e apuntamos as medidas : Alejandra Diz ,\nCristina Noya ,\n3ºA da ESO.\nÁRBORES altura dunha árbore,árbores,Fraga de Nimo\nmayo 16th, 2012 No Comments »\nMención especial ao blog de Voz Natura do noso colexio.\nO blog premiado foi o colexio Cervantes.\nUn vídeo para ilustar os traballos de reforestación no colexio.\nDende o día da árbore 20 de marzo a principios de Maio de 2012.\nÁRBORES Actividades no monte,árbores,Día da árbores,Monte-arboretum,Reforestación\nAPRENDEMOS A COIDAR A NATUREZA\nmayo 14th, 2012 No Comments »\nHai un par de meses coincidindo co inicio da primavera, celebramos o día da Árbore no colexio. Fixémolo con varias actividades. A máis significativa foi a plantación de diversas especies de árbores autóctonas nos arredores do colexio. Nesta actividade participaron tódolos alumnos do centro, dende infantil a secundaria, e tivemos a honra de contar coa presencia e colaboración do Conselleiro da Xunta na materia.\nOs rapaces de infantil, entre os que se atopa o meu fillo, levaron para a casa varias especies de plantas co compromiso de trasplantar, regar e coidalas. Non hai que dicir que ese compromiso inclúe tamén ós pais, os cales temos que predicar co exemplo se queremos que arraiguen actitudes e condutas positivas nos nosos fillos. O caso é que chegamos á casa cunha tomateira e unhas acelgas nuns vasiños de iogur e coas indicacións da profe de regar cada dous días. E como a profe dixo cada dous días é cada dous días, para o cal tivemos que facer un calendario de rego- grazas Charo e por extensión a todas as profes de infantil por todo canto lles ensinades ós nosos fillos -que seguimos a raxatabra. Fomos a unha tenda para mercar unha boa maceta e terra dabondo porque parece ser que a tomateira medra bastante, aínda que non esperabamos que fose tanto- será que o vaso de iogur era deses de «bifidus» -. Trasplantamos, démoslle os coidados necesarios e deixamos que a natureza seguise o seu marabilloso curso.\nPensade nun vasiño de iogur e aquí tendes. Só nos faltan os tomates.\nHORTA ESCOLAR, RECURSOS árbores,fotografía,prantas\nmarzo 21st, 2012 4 Comments »\nEnlace La voz de Galicia:\nVoz Natura celebró el acto central del Día del Árbol con 400 noieses\nAgustín Hernández alabó la concienciación de los escolares sobre el proyecto.\nEnlace as fotos e vídeo da web do colexio.\nÁRBORES árbores,Colexio Jaime Balmes,Día da árbore,Voz Natura\nfebrero 5th, 2012 2 Comments »\nOs alumnos de 6º, trala saída de recoñecemento que fixemos en outubro, quedamos abraiados da cantidade de especies arbóreas que temos nos nosos parques. Unha paisaxe coa que convivimos a cotío , mais a que non lle prestamos demasiada atención. Entón decidimos traballar un pouco para coñecer mellor o que temos diante dos ollos e darlle o valor que merece.\nPuxémonos mans á obra.\nLogo de recoller follas e froitos de outono, así como de fotografar as distintas especies, puxémonos a estudalas e clasificalas.\nOs primeiros resultados foron: un MURAL, UNHA MACROÁRBORE e unÁLBUM cos diferentes tipos de follas que atopamos e unha guía con fotos nas que, coa axuda das profes, intentamos identificar cada especie de árbore. Algo, por certo, que foi bastante difícil; de feito algunha aínda nos queda por clasificar.\nEstos son os resultados do noso traballo, pero imos seguir coa nosa observación ao\nlongo das estacións e faremos unas fichas que xa vos ensinaremos.\nÁRBORES 6º primaria,album,árbores,follas,froitos,mural,paisaxe\nAs árbores na vila de Noia\nenero 8th, 2012 3 Comments »\nAs vilas teñen espazos verdes, espazos de lecer, de descanso, espazos públicos. En Noia os xardíns aparecen como espazo público por necesidade do seus habitantes. Xente do pobo que precisa dun lugar para reunión, paseo, festa, ou para a feira.\nEn 1880 comeza a construcción do busto do escultor Felipe de Castro, que ten xardíns no seu arredor.\nNa seguinte presentación hai fotografías antigas de Noia con árbores, xardíns e sombra. As imaxes pretenden servir para identificar a vila fai moitos anos, identificar os espazos con árbores e comparar co estado actual.\nNoia non é unha cidade con moitos espazos verdes. Si se observa a vila dende o aire co programa sixpac, póndese ver as urbanizacións modernas con poucas zonas verdes.\nEn dropbox, Sebastian Ríos Ernst’s Gallery\nEn AAEN, Asociación de actividades empresariais de Noia\nÁRBORES, FOTOGRAFÍA árbores,fotografías antigas,Noia


Do [bi]goberno ao [des]goberno : avozdevilalba.gal\nDo [bi]goberno ao [des]goberno\nSe vostede, amábel lector, votou unas pasadas eleccións autonómicas ao Partido Popular de Galicia, terase aledado lexitimamente do trunfo da súa opción na noite electoral do 1 de marzo. Pero é probábel que a estas alturas se teña interrogado acerca de se isto que está a pasar é o mesmo que vostede decidiu naquela altura. Levo razón?\nExplícome. Vostede seguramente defendeu co seu voto unha traxectoria, a do PPdeG dende a primeira vitoria de Manuel Fraga até a derrota do ano 2005. Tamén influiría na súa democrática decisión unha presa de promesas electorais formuladas durante a campaña e que, en maior ou menor medida, concordan coa súa visión do país, das que, con seguridade, vostede aplaudiu aquela de acabar coa crise en corenta e cinco días.\nPasou un ano, a cuarta parte da lexislatura, e podemos ir facendo unha análise de canto foi sucedendo até agora para ver se, efectivamente, o seu “contrato” electoral se está a cumprir. Xa me coñece, e sabe perfectamente que coxeo do pé esquerdo, pero gustaríame poñerme no seu lugar por unha vez. Por que? Ben, a esquerda deste país está claro que abomina deste goberno. Por esa banda non hai moito máis que dicir. Interesa máis tratar de inferir que pensa aquela dereita moderada “bávara”, case socialcristiá e maioritaria en Galiza que mantivo por dezaseis anos un sólido goberno autonómico.\nLogo entón, comezamos pola maior: é aquel PPdG o que está a gobernar? Vexamos. Eu creo que a vitoria de Núñez Feijóo no proceso de sucesión de Fraga significou a fin do conflito entre boinas e birretes, si, pero dunha maneira que convén analizar polo miúdo. Arrasaron os do birrete, ou máis ben unha parte deles. É evidente que unha parte substancial do partido, por non dicir a maioritaria, quedou absolutamente fóra dos centros de decisión. A composición do goberno saído das urnas deixa ás claras a total marxinación de amplos sectores populares (barreiristas, baltaristas, cuiñistas, etc.) e o empoleiramento dun pequeno sector sostido pola agochada man de Romay Beccaría quen, non o dubide, é a pantasma omnipresente na política galega actual. As actitudes deste sector, as súas formas, a cada vez máis evidente “axenda oculta” coa que traballa, fai pensar se non deixaron vostedes o goberno galego nas mans dunha “sectiña”, no sentido metafórico e non pexorativo do termo, en prexuízo da liña que viña a seguir o seu partido.\nVostede é partidario de liderados firmes e sólidos. É por iso que seguiu a Fraga ás duras e ás maduras e, se cadra, o estea a botar de menos. Non ten a sensación de que Alberto Núñez Feijóo está a outra cousa? Non cre moitas veces que o noso presidente mira demasiado a Madrid, que son os medios de comunicación da capital do Estado os que marcan a súa axenda, e non as necesidades do país? E, o que é peor, non lle parece que moitas decisións políticas clave se toman máis para contentar a certos sectores da dereita estatal que pensando nas propias prioridades? Non estará este home pensando máis na Moncloa que en San Caetano, que é o que agora ten entre mans?\nPorque, amigo meu, como bo conservador non cre nos cambios radicais. Cantas veces terá dito neste ano, vendo como o goberno se dedica case en exclusiva a desmontar as medidas do bipartito, aquela frase tan sabia de “algo terán feito ben, ou?”. Pois parece que non. A listaxe de enmendas é abondo elocuente: reparto eólico, servizos sociais, cultura, ordenamento do territorio, política agraria, normalización lingüística... alén de babecadas como aquela dos audis. Tal parece que o que practica o executivo de Feijóo é a arte de [des]gobernar, pero, que van facer cando rematen coa labor executiva do bipartito? Alguén sabe cal é o proxecto de Feijóo?\nA vostede, como a min, encabúxano certas actitudes, saídas de testo, máis ben, dalgúns dos máis sinalados conselleiros. Non é tanto que Roberto Varela dixese “Desván de los Monjes” senón que o negara no parlamento, recinto case sagrado en democracia. Mentiu e aquí non pasou nada. E van...\nE aquí probabelmente entremos na cuestión na que podemos estar máis de acordo. Nin vostede nin eu damos entendido que lles fixo a nosa lingua común a estes “urbanitas” para que se dean contra ela con tanta saña: a derrogación do decreto que eles mesmos estiveron a piques de consensuar, na liña do acordo que foi salvando os mobles ao longo de toda a nosa historia autonómica, a supresión do galego nas oposicións, as constantes diatribas cara un signo de identidade que é tan noso como a catedral de Santiago... E non é, como pensan algúns, que se meteran un xardín vía promesa electoral do que non saben saír. Hai unha evidente acción política, tristemente a única visíbel, orientada cara a marxinación do idioma galego en Galiza froito de quen sabe que complexos que se agochan na “sectiña” que hoxe ten as chaves do poder.\nChaves que, por certo, cando hai ocasión parece que nin sequera saben usar. Cada vez está máis claro que a espectacular intromisión do goberno no asunto das caixas, logo de meses de absoluto desleixo, todo hai que dicilo, está a crear un grave problema para o futuro destas entidades. Entraron no asunto cal modernos atilas sen estratexia de ningunha clase e sen o que hoxe se chama “folla de ruta”. O resultado salta á vista, e cada vez se albisca máis lonxe un fin ao xeito para este sarillo derivado a “culebrón”.\nSendo honrados, non parece este un ano perdido? Un executivo desnortado, no medio dunha crise na que, non o esquezamos, os gobernos autonómicos contan con competencias máis que suficientes para adoptar medidas correctoras.\nOu é acaso que a clave da saída máxica da crise está en que os nosos pícaros aprendan as matemáticas en castellano?


Nese momento, Candide foi máis xeneroso co seu prosa cos seus debuxos ou pinturas. Estaba relutante en amosar outro. Estaba máis preto de resolver os problemas que os plásticos literarias, ou así cría, ou dixo.\nParadoxalmente, máis das súas pinturas, debuxos, textos son preservados. Para estes, en castelán e galego, debe ser dada máis atención, non como traballo errado, pero incompleta. Eu testemuño excelentes páxinas en falta, páxinas admirables.\nanterior Post anterior: Abrir espazo para Mazas, espazo infinito\nseguinte Próximo post: Rasguño


O comité de EMESA denuncia a "nefasta xestión" do Grupo Soil Recovery "que forzou o concurso de acredores" - CIG: Confederación Intersindical Galega\n03 Xullo 2022 05:28\nO comité de Elaborados Metálicos EMESA S.L compareceu esta mañá en rolda para trasladar a preocupación polo futuro da empresa, propiedade do Grupo Soil Recovery, que vén de entrar en concurso de acredores, "logo dunha nefasta xestión e abandono". A pesar de que a fábrica de Coirós ten carga de traballo suficiente, denuncian que "a dirección ameazou con aplicar un ERE extintivo de maneira progresiva para todo o cadro de persoal; é dicir o peche de EMESA despois de 62 anos de actividade".\nEsta situación, denuncia Alberte Muíño, presidente do comité e delegado da CIG, foi forzada polo Grupo Soil que no último ano deixou no máis absoluto abandono a fábrica de Coirós, tanto que, engade, dende hai meses faltan materiais mínimos para poder traballar, cométense infraccións continuadas en materia de seguridade que poñen en risco o persoal, e incluso se agravaron os problemas de pago dos salarios, até o punto que a empresa non paga as nóminas dende setembro.\nA isto hai que sumarlle, apunta Muíño, que nas últimas semanas se produciu o despedimento "fraudulento de máis de 30 traballadores e traballadoras, alegando a empresa fin de contrato". Despedimentos que están sendo denunciados por improcedentes.\nAnte os requirimentos do comité, dende o grupo empresarial falouse primeiro de recapitalización, deixando logo a xestión "á deriva" e chegando a que a finais do verán a dirección de Madrid afirmara que non "ían por un peso e que tiñamos que sobrevivir sos co traballo que saía de EMESA". Neste senso, dende a representación social apuntan que a empresa ten cobrado traballos neste tempo, pero que ningún deses ingresos "se destinou ás nóminas do persoal".\nProblemas na fábrica dende hai tempo\nOs problemas na fábrica de Coirós véñense arrastrando dende hai anos, primeiro con Isolux Corsán á cabeza, que chegou a aplicar oito expedientes de regulación, e dende 2015, baixo propiedade do Grupo Soil, cun ataque continuado aos dereitos laborais e unha xestión económica "máis que dubidosa". A situación empeorou ao inicio deste ano, "con problemas de pagos de salarios e con importantes cantidades que se lle adebedaban os traballadores/as".\nDiante deste futuro incerto, o presidente do comité xa adiantou que "os traballadores e traballadoras non estamos dispostas a un peche en falso dunha empresa de demostrada solvencia no laboral, avalada centos de veces polos traballos que desta fábrica saíron, e que, de permitir que o Grupo Soil Recovery force o seu peche, suporía un golpe social, laboral e económico para a comarca de Betanzos, sumándose ao desmantelamento do sector industrial galego".\nPor iso, dende o comité "defendemos e defendermos a supervivencia de EMESA e o mantemento dos postos de traballo, ese o fin que contemplamos para o concurso de acredores, nin peche, nin despedimentos colectivos, nin extinción de empregos de forma especulativa e escura".


O dez mellores alimentos paira deportistas | Consumer\nUna completa selección de alimentos que, pola súa composición e propiedades, poden marcar a diferenza a nivel competitivo ou de rendemento físico e mental\n10 de Xaneiro de 2022. Este artigo de Maite Zudaire tamén foi publicado na nosa web o 23 de Xullo de 2014\nNo mundo deportivo, una boa nutrición pode marcar a diferenza entre dúas persoas, mesmo no mesmo individuo en dúas ocasións distintas, ou no ritmo e a capacidade de esforzo durante os últimos segundos dunha carreira ou dun partido. Por iso, a selección de alimentos é clave e convén elixir os máis interesantes paira quen practican deporte, aínda que sexan afeccionados. Ao longo destas liñas descríbense os dez alimentos máis interesantes paira incluír na dieta do deportista e explícase que achegan e por que poden marcar a diferenza a nivel competitivo ou de rendemento.\nOs mellores alimentos, o maior rendemento físico\nEn nutrición deportiva, o equilibrio dietético básico coincide cos criterios recomendados paira a poboación sa en xeral: dieta basee na que abunden os hidratos de carbono (cereais, legumes e derivados, sobre todo), cun acompañamento diario de proteína (animal ou vexetal) nas principais comidas e boa dose de nutrientes reguladores provenientes de froita fresca, hortalizas, verduras, froitos secos e sementes. Estas consideracións son xerais e poden cambiar e adaptarse ás esixencias deportivas segundo sexa o esforzo maior en forza, resistencia ou potencia ou a combinación destas especialidades.\nPero, ademais, quen practican deporte ou exercicio físico (xa sexa de maneira profesional ou afeccionada) deben ter claro que o tipo de alimentación que seguen ha de ser, ante todo, equilibrado. É moi importante a variedade dos alimentos (máis variedade, máis nutrientes), mentres que os vexetais (froitas, hortalizas e verduras, froitos secos e sementes) deberían estar presentes sempre en cada comida principal. Aínda así, hai certos alimentos moi interesantes paira os deportistas.\n1. Arroz integral. Por que non incorporalo ao almorzo? A calidade da primeira comida do día é esencial, dado que condiciona o benestar posterior, o aguante físico e mental. O arroz integral en gran é un cereal moi completo e brinda boas doses de enerxía, fibra, proteína e nutrientes reguladores, si inclúese como ingrediente principal do almorzo. Desde unha crema de arroz; até un arroz con leite; ou bebida vexetal de avena ou de arroz e canela; arroz cocido mesturado con po de améndoas, uvas pasas e copos de millo; arroz salteado con plátano, mazá e uvas pasas; ou a versión doce desta receita de arroz branco con froitas secas e noces… As combinacións son case infinitas e hai moitas máis no artigo de EROSKI CONSUMER ‘O mellor almorzo paira facer deporte pola mañá‘, que describe outras propostas interesantes paira alternar cereais con bo fundamento deportivo.\n2. Verduras verdes. Espinacas, cóengos, rúcula, brécol… Interesa telas presentes a diario pola súa riqueza en magnesio (participa na relaxación muscular), acedo fólico (necesario paira a produción de glóbulos vermellos), vitamina K (vital paira uns ósos sans e fortes) e ferro vexetal. O artigo ‘Sete ensaladas estivais contra a anemia‘ ofrece diferentes ideas cuxo ingrediente destacado son as follas verdes.\n3. Zume antioxidante. Cando se practica deporte -ou cando se busca un achegue vitamínico e antioxidante extra- é un bo hábito comezar o día cun zume ou un licuado vexetal, como o potente antioxidante de remolacha, laranxa (ou mandarina), zanahoria e mazá. Outras opcións son o zume de granada e laranxa; o de laranxa, frambuesas e cereixas; ou o de acerola, recoñecida como una das froitas máis ricas en vitamina C. Cando o mollo bébese despois dun esforzo físico tamén reporta beneficios ao contrarrestar o efecto daniño dos radicais libres liberados durante o exercicio e a respiración. No reino vexetal, a cor, ademais do seu compoñente protector, ten un valor biolóxico relevante, xa que os pigmentos vexetais son potentes antioxidantes, como é o caso das froitas vermellas. Cando se fai deporte, a froita é moi importante.\nImaxe: CONSOMER EROSKI\n4. Tofu, tempeh ou seitán. Iniciarse no consumo de proteína vexetal, como o tofu e o tempeh (ambos os derivados da soia) ou o seitán (gluten de trigo), pode ser interesante paira compensar os excesos de proteína animal tan habituais entre deportistas. Convén facer un consumo moderado se non se está afeito, paira así poder valorar a tolerancia a estes novos alimentos.\n5. Un puñado diario de améndoas. Os froitos secos ao natural, en xeral, son ricos en graxas insaturadas, saudables. O organismo necesita dos ácidos grasos como fonte de enerxía, polo que o consumo diario de froitos secos cumpre este propósito. Dentro de todos eles, as améndoas son una boa elección. Ademais para comer un puñado diario, pódese engadir améndoa moída aos mueslis e as cremas de cereais, tomar arroz con bebida vexetal no almorzo e probar a crema de améndoas de untar (véndese así) untada un pouco nunha torrada con mel.\n6. Auga ou bebidas paira deportistas. A hidratación é clave, máis segundo a época do ano ou o momento do día no que se adestra, paira evitar riscos de deshidratación. Javier Angulo, licenciado polo INEF (Facultade de Ciencias da Actividade Física e o Deporte, na Universidade Politécnica de Madrid) e dietista-nutricionista experto en nutrición deportiva, incide na importancia de “consumir bebidas isotónicas, que acheguen auga e glicosa en concentracións do 5% ao 7%, ademais de pequenas doses de sales, en particular sodio, paira evitar as hiponatremias que sofren algúns individuos cando se enfrontan a unha proba deportiva en épocas de calor”. No entanto, o nutricionista advirte de que “hai que hidratarse con sentido común e tan mal está non beber apenas como beber en exceso; de feito, hai participantes que terminan con máis peso que ao comezo da carreira por tomar líquidos en exceso”.\n7. Novos cereais: mijo, quinoa… A quinoa é alimento moi rico en proteínas. O mijo é moi interesante polo seu achegue enerxético en forma de hidratos de carbono, tamén en proteína vexetal. Senllos cereais pódense aprender a cociñar fácil, admiten as mesmas receitas que o arroz, e moitas máis presentacións como albóndigas, hamburguesas e croquetas vexetais. Poden ser moi bos substitutos, máis nutritivos e cun valor de achegar enerxía e vitalidade maior que a pasta, tan recorrida no mundo do deporte. No artigo ‘Una dieta sen gluten con mijo e quinua‘ inclúense algunhas receitas paira comezar a cociñar estes novos cereais. Mireia Gimeno, profesora en alimentación e cociña enerxética, ofrece na súa blog suxestivas e deliciosas receitas con mijo e quinoa, onde se poden comprobar as múltiples posibilidades culinarias destes alimentos. Os cereais como principal fonte de carbohidratos deberían estar presentes de forma habitual na alimentación básica do deportista. A cantidade de carbohidratos da dieta determina as reservas de glucógeno (glicosa), a resistencia a fatígaa, así como a optimización das condicións propias de cada deportista.\n8. Proteína magra. Pechuga de pito de curral, pavo, peixe branco, xamón ibérico ou xamón york de calidade, ovo… convértense en alimentos interesantes por ser fonte de proteína de alta calidade. Estes alimentos poden estar presentes tamén no almorzo ou entre horas, a condición de que se faga un consumo responsable de proteína animal na dieta habitual. Segundo Javier Angulo, una boa ración de proteínas de segundo prato con guarnición de verduras na cea do deportista é recomendable. A presenza de proteína na noite ten un maior impacto fisiológico na recuperación muscular e o aumento da masa magra. No entanto, non se aconsella un consumo esaxerado de proteína como obxectivo paira aumentar a masa muscular, dado que está recoñecido fisiológicamente o límite da eficacia de biosíntesis de proteína muscular en 2 gramos por quilo de peso e día, sendo incluso menor a cantidade recomendada diaria paira o máximo desenvolvemento muscular, en 1,7-1,8 gramos/quilo de peso e día.\n9. Peixe azul. É fonte de omega 3. Estes ácidos grasos son recoñecidos pola súa función cardiosaludable e o seu carácter antiinflamatorio, condicións relevantes paira afrontar una práctica deportiva regular, constante e con intensidade. Os ácidos grasos omega 3 non só serven paira facer o sangue máis fluída, senón tamén destacan polo seu papel antiinflamatorio, una función moi importante en caso de facer deporte, dado que polo propio esforzo físico, a musculatura e as articulacións sofren e poden inflamarse co consecuente risco de lesión. É recomendable tomar varios días por semana pescado azul en comida ou ceas, ou entre horas, e dar preferencia a un maior consumo de peixes azuis pequenos (sardiñas, anchoas, verdel, chicharro de ración, rei, salmonetes…).\n10. Iogur natural ou callada. O iogur natural é una fonte de lactobacilus, bacterias saprófitas, que axudan a regular numerosas funcións metabólicas. A callada non contén estas bacterias, pero comparte co iogur o achegue de proteínas de alta calidade e de calcio. Aconséllase tomar os produtos ao natural, a callada de ovella, ou probar con iogures elaborados con leite de cabra. Entre horas ou despois do adestramento, un iogur mesturado con froita e froitos secos, ou una callada con mel e noces, proporcionan un bocado interesante de todos os nutrientes necesarios paira a recuperación muscular: proteínas, carbohidratos simples, minerais, vitaminas e antioxidantes.


“Prima 22. A festa do comercio local” de Santiago dinamizará desde este xoves diferentes barrios da cidade – O Barbanza\n“Prima 22. A festa do comercio local” de Santiago dinamizará desde este xoves diferentes barrios da cidade\nA festa do comercio local”, desenvolverase este xoves 9, venres 10 e sábado 11 de xuño de 2022 en distintos barrios de Santiago. Un evento segundo o alcalde da capital, ” pretende reforzar a aposta do Concello de Santiago polo comercio local e de proximidade”.Durante o transcurso de Prima 22, os comercios poderán presentar os seus produtos e servizos nas beirarrúas sen necesidade de solicitar un permiso específico, aínda que deberán permitir o acceso aos portais de vivendas e ao tránsito peonil, para o correcto desenvolvemento desta festa.\nA maiores, o concello impulsa a marca do comercio de Santiago “Eu Merco Aquí”, e faino ligado a estas festas para afianzar o seu compromiso co comercio local. No marco da festa Prima22, o Concello distribuirá bolsas coa imaxe da campaña #EuMercoAquí que se entregarán de balde ao comercio local a través das asociacións de comerciantes da cidade. Para contar con este agasallo, debe dirixirse a calquera delas: CCA Comercio Punto Compostela, CCA Santiago Centro, CCA Compostela Monumental, Asociación Em Rede, Ourives de Compostela, Asociación de Comerciantes de Área Central e Asociación de comerciantes do Barrio de San Pedro.\nPrograma completo da Prima 22 coas localizacións de cada actividade e artistas en comercio.santiagodecompostela.gal.


O PADROADO DA CULTURA E A SOCIEDADE CULTURAL E RECREATIVA "A POMBIÑA" ORGANIZAN UN CICLO DE TEATRO EN PEDROSO\nAs representacións previstas rematarán o 10 de decembro no local da entidade e a entrada é de balde\nNarón, 1 de decembro de 2017. O local da Sociedade Cultural e Recreativa “A Pombiña”, de Pedroso, acollerá a partir do domingo día 3, o ciclo de teatro afeccionado “I Memorial Andrés Castro”. O Padroado da Cultura colabora coa entidade na organización deste evento, que inaugurará o grupo Teatro Ultreia, de Ortigueira, que representará a obra Chicago. A posta en escena de todas as obras desta convocatoria será a partir das 19.00 horas e a entrada é de balde.\nA segunda das citas deste ciclo teatral será o mércores 6 de decembro, xornada na que Donas Amistad, de Ferrol, representará Hotel Don Pío. O venres día 8 será o turno do grupo de Teatro Xuvenil “A Pombiña”, de Pedroso, que porá en escena Hamlet e o día 9 de decembro Max Teatro fará o propio coa peza Cousas de matrimonio. A última das representacións deste ciclo programouse para o domingo 10 de decembro, coa obra A invitada, e a cargo do grupo de teatro “A Pombiña”, tal e como recordaron desde o Padroado da Cultura.\nA presidenta do Padroado, Marián Ferreiro, animou ás veciñas e veciños a asistir a estes espectáculos teatrais, “nos que teremos a oportunidade de ver o excelente traballo que realizan formacións teatrais de Narón e tamén doutros concellos da comarca”. Ferreiro destacou a colaboración entre o citado organismo municipal e a Sociedade Cultural e Recreativa “A Pombiña”, “que nos axuda a contribuír achegando o teatro á veciñanza do rural un obxectivo que temos moi presente no Padroado da Cultura e que extendemos a outras entidades da zona rural e tamén do núcleo urbán”.\nO CONCELLO ABRIRÁ MAÑÁ O PRAZO DE INSCRICIÓN NUN CURSO DE "PEIXERÍA"\nA BIBLIOTECA MUNICIPAL, A DA GÁNDARA E A LUDOTECA DA SOLAINA ABRIRÁN AS SÚAS PORTAS CO HORARIO DE VERÁN A PARTIR DE MAÑÁ\nUXÍA & SÉRGIO TANNUS E TACHENKO, NO CARTEL DA TERCEIRA EDICIÓN DE "NOITES Á FRESCA"


A VERDADEIRA HISTORIA DE CARAPUCHIÑA VERMELLA. B.A.T.A.. Libro en papel. 9788484644804 Punto e Coma\nHabía unha vez unha nena chamada Carapuchiña Vermella.\nA súa avoa regaláralle unha capa vermella, cunha carapucha contra o frío.\nUn día, a súa mamá díxolle:\nVai á casa da avoa, que está enferma...\nA verdadeira historia de Carapuchiña Vermella é un dos contos tradicionais máis coñecidos que se incorpora á colección\nMakakiños, onde tamén hai relatos de autor adaptados ao sistema de pictogramas, xunto coa serie Día a día, formada por guías\nde apoio que facilitan a autonomía e a intercomunicación\ncoa contorna. Esta iniciativa pioneira impulsada pola Asociación\nBATA e KALANDRAKA permite achegar a lectura ás persoas\ncon necesidades de apoio educativo e facerlles comprensible\no mundo da fantasía, axudando a romper as barreiras\nVista previa: A VERDADEIRA HISTORIA DE CARAPUCHIÑA VERMELLA


O galego é útil -\nUn grupo de galegos/as en Londres elaborou un manifesto que resalta a\nutilidade do galego fóra das fronteiras administrativas.\nAchégovos a ligazón:\npara que o poidades ver e valorar a vosa adhesión ao mesmo a través do correo\nComentarios (4) - Categoría: Da lingua de nós - Publicado o 17-04-2009 19:30\n1 Veño de ler no xornal "La Voz de Galicia", na sección de Cultura, un artigo no que se da conta da esixencia da Aula Castelao para o galego do "lugar prioritario que lle corresponde", así como que o currículo escolar sexa laico. Non creo que teña que dicir que estou de acordo, non era este o tema do meu comentario. se non máis ben o problema que se me orixinou ao ler o artigo nun xornal que se di galego, que se chama "La Voz de Galicia" ¿non se podería ter escrito un artigo que fala do galego precisamente en galego?, a min causoume un aquél de vertixe tendo que mudar do galego ao castelán cada 10 ou 12 palabras, xa #blgtk08#que a xornalista María Conde entrecomilla parágrafos do manifesto, resumo ou nota da Aula Cstelao e fai os comentarios sobre o tema en castelán. Non me gustou nadiña. En ocasións coma ésta é onde se podería comprobar a intención real de un bilingüismo tan cacarexado. Ás veces ocórreseme que se son tan partidarios do biligüismo poderían facer o xornal con ese criterio. Hoxe sábado na sección de cultura hai 8 artigos, só 2 están en galeg,o e supoño que é así porque pola pinta deben ser notas de prensa remitidas polos colectivos dos que se fala. Esto último non me consta e si non é así pido perdón e retiro a opinión.\nComentario por E Carpente (18-04-2009 13:02)\n2 La Voz de galicia leva anos a editar opinións malintencionadas contra o galego. Mesmo hai xornalistas aos que se lles vetou o seu uso. Digo "vetou" por non dicir directamente "prohibiu", que sería quizais máis acaído.\nNas pasadas eleccións o seu editor xefe, ou director, ou como queira que se chame, decidiu por fin tirar a má#blgtk08#scara e aliñarse coa prensa máis dereitosa española (La Razón, El Mundo, a Cope...) e non deixou de editar mentiras e noticias que estaban convenientemente retocadas para facer dano á esquerda.\nÉ terribel que ese lixo sexa o diario de meirande tirada. Temos que deixar de lelo e pedir que a xente non o merque.\nComentario por Xesúa Constela (18-04-2009 18:32)\n3 Boa idea o do boicot, que carallo, que nin é a Voz de Galicia nin a dos galegos, ou si, claro, despois do resultado das eleccións... Pero é be#blgtk08#n certo que é absolutamente ridículo que en Galicia non existan xornais maioritarios en galego. Incrible, vergoñento e absolutamente inxusto.\nComentario por Eva Lozano (19-04-2009 20:26)\n4 Por certo, que encantoume o manifesto, ten toda a razón do mundo, a min pasoume o mesmo coa aprendizaxe do catal#blgtk08#án e o portugués, que o galego me axudou moitísimo, e agora mesmo vou enviar un escrito apoiando todo o que din.\nComentario por Eva Lozano (19-04-2009 20:28)


Arranca d´ahi, oh: 2012\nMitos, lendas e ditos\nSon unha rapaza de 17 anos que vive en Moeche, unha pequena aldea da Coruña, con meus pais e meu irman maior, e moi preto miña avoa xa viuva. Vivir nun lugar tan rural como este e coa influencia dunha avoa que sempre está disposta a contar a súa vida e a dos que algun día a rodearon, supón que eu debería ter unha gran cultura da vida da aldea, das súas costumes e polo tanto, de lendas mitos e ditos que existen aquí.\nSin embargo, destas tres últimas facetas non teño moita idea a verdade. Quizáis nisto non fai tanto incapé en contarme miña avoa, mais esta vez fun eu quen se interesou en recuperar algunha das lendas que aínda nos rodean. Así que collín a miña avoa, acomodeina no sofa do salón e expliqueille o que quería que me contara e como e de costume, comezou a contarme algunhas das súas sabendas con gran ilusión.\nComezou mencionando algún dito como o que decían dos corvos\nque se ensinaban de crias, se isto era así, estas aves tamén eran capaces de falar como o fan outro tipo de aves como os loros.\nOutro dito que hai é o de que se unha persoa escoita o cuco en ayunas non chegará vivo a escoitalo o ano próximo e simplemente, se o escoita\nquererá decir que dita persoa non morrerá ese ano.\nTamén se di de cando se ve un facheiro que, donde cae, próximamente\nhaberá un morto, ou algo similar se conta de cando hai cheiro a vela.\nDependendo do lugar do que proveña o cheiro, alí en días próximos\nCase todas as facetas que se contaban se relacionaban co mal ou coa morte, o medo ao descoñecido. Por isto último surxia tamén o medo a animais que nacían con malformacións. O feito de non ter coñecemento máis alá da vida e incluso do que a vida mesma lles amosaba en casuales ocasións tiñaos atemorizados. Como conseguinte a imaxinación da xente inventa historias extraordinarias. Deste xeito xurdían as temidas personaxes, extrañas imaxes que significaban mal augurio.\nUnha destas personaxes é a chamada “vella blanca”. Contoume miña avoa un día que ía ela e outras tres rapazas alindar as vacas ao prado, indo polo camiño do Ventoeiro, viron unha misteriosa figura vestida de branco. Era a vella blanca.\nOutro suceso similar lles acontecía aos veciños da aldea. A horas da madrugada, algunhas persoas avistaban nos camiños unha misteriosa personaxe que metía o medo no corpo a esta xente pensando q significaba algún mal augurio. Tempo despois descubreuse que a misteriosa figura era en realidade unha veciña do lugar que a altas oras camiñaba ata a casa de seu irmán.\nHai outra historia basada no mesmo feito, na imaxe dun home ameazante e misterioso.\nEsta historia comeza con Manuel de Antón, propietario dunha pequena taberna da aldea, que ía facer as contas desta á casa dun home veciño e de familia pudiente. Este home tiña unha muller moi fermosa e elegante e os celos del facíanlle pensar que Manuel pretendía a súa muller. Deste xeito o home colleulle odio a Manuel, ademáis de que este non tiña fama de moi boa xente e si de home de mullerío. Entón, a xente da aldea comezou a toparse nas corredoiras cunha extraña imaxe, alta e ameazando con coitelos nas mans. Incluso un día, a filla de Manuel que ía dende Balocos a Monte Luz cun carro cargado de mercancía e arrastrado por un burro, pouco antes de chegar ao seu destino, topouse co home dos coitelos. O burro freouse de inmediato e negabase a seguir. A figura dese home producía verdadeiro medo. Ao fin desta hitoria\na filla de Manuel desapareceu sin volver a saberse dela.\nSe ficamos nalgunhas lendas e analizamos os seus sucesos, podemos atoparye unha explicación lóxica a todo o anormal ou a case todo. Porque sempre terá ese toque máxico e misterioso que o caracteriza e que quedara no velo do misterio.\nE como exemplo, vouvos contar unha historia, según ma contou miña avoa, máis cercana a min, sucedida aos meus tataravós.\nUn día como outro calquera os avós de miá avoa, Andrea e Juan, araban no mainzo nun dos seus terreos, cando de supeto unha das vacas caeu deitada. Entón, meus tataravós foron buscar á Manzanica, unha veciña. Esta chegou xunto a vaca e cando exclamou: << San Antonio! >> a vaca ergueuse.\nIsto sucedialles sempre impedindolles ter máis de dous animais a un tempo, se compraban algun outro, algún morría e se unha vaca estaba en xestación morría antes de suceder o parto. Polo que Andrea e Juan decidiron visitar unha meiga. A cal lles dixo que non podían ter máis de dous animais, porque unha persoa que vivía ó poniente do sol respecto a casa deles lle lo impedia, corroída pola envidia. E xa que tiñan sorte, porque se esa persoa vivise ao raiante do sol xa nin dous animais terían.\nAsí, nunca pasaron de ter dous animáis ata… casualmente pouco despois da morte da Manzanica.\nQuizáis podemos atopar moitas explicacións que quiten o pensamento do que nos aterra, pero non sempre somos capaces de explicalo todo, polo que seguimos cavilando sobre o descoñecido, o misterioso, o máxico e o mal que habita nel e que nos consume polo medo. Ainda nos tempos de hoxe estes mitos, lendas e ditos teñen certa influencia incluso para unha rapaza de 17 anos.\nPublicado por Nerea P. en 13:42\nUnha política en sí ríxese por unha ideoloxía determinada que un pobo elixe para lexislalo. Esta ideoloxía levarase á practica por unha serie de gobernantes que deberán dar palabra de cumprir os obxectivos que se presenten.\nSin embargo dicto, que tal mandamento en extremos casos, non é estrictamente posible levalo a cabo. Ben é certo que, como na actualidade, se unha sociedade se ve en crisis, as medidas a tomar non serían seguramente de ningunha forma a gusto de ninguén, pero dentro das pautas impostas, a política que se rixe debe mostrarse verdadeira.\nCoa grave crise que se está a vivir neste tempo moita xente sinte desamparo, porque non hai un goberno que posibilite unha total confianza para desarraigar este crítico asunto.\nPolíticos que prometen e non cumpren, non por mentireiros, senón por subrealistas. Fan promesas que non poden levar a cabo, porque a situacón non lle lo permite e sin embargo, aí están. Pretenden ganarse a confianza da xente para salvar a súa economía, oxe en día do que as vidas de toda unha familia depende, pero fano con falacias.\nOs partidos politicos buscan o voto por medio de falsas promesas. Quizáis, e máis nestes casos, sexa o que a xente busca, un punto de apoio no que depositar a súa confianza para saír adiante. Pero isto non é o que o pobo necesita. A consecuencia é que a raíz deste voto , esta xente síntese decepcionada e incluso indignada cando non se encontran a resposta esperada.\nPor isto penso que, fora de calquer engano, todos deberiamos xogar limpo.\nPublicado por Nerea P. en 12:25\nGalicia, terra de moitos, paraíso duns poucos\nGalicia é un lugar digno de admirar, querido e coñecido por miles de persoas que viven ou desexan visitar as súas terras.\nA admiración da beleza dunhas terras que crían infinidade de animais, que habitan entre unha paisaxe verde, chea de acolledores recunchos nos que refuxiarse, lonxe do mundano, que medra frondosa pola extensión das terras galegas ata chegar aos seus límites na costa. Aquí gozamos dunha paisaxe azul, pura, fresca. Estes son os límites dunha profunda paz.\nPero non é so a beleza de Galicia a razón de que esta sexa tan querida pola súa xente, senón polo simple feito de ter nacido e ser criado nela. Feito que nos amarra con fortes lazos a unha parte de nós mesmos que vive nela, porque nela vivimos momentos tan intensos que Galicia nos regala, nela pola morriña que sentimos se tivesemos que deixala. Esta é a morriña galega.\nAdemáis, Galicia é desexada por todo aquel que a coñece, porque sabe o que esta agocha. Un recuncho de armonía entre paz e alegría para todos os afortunados que osan deixar que Galicia se adentre neles.\nPublicado por Nerea P. en 12:11\nMitos, lendas e ditos Son unha rapaza de 17 anos q...\nPolítica limpa Unha política en sí ríxese por unha...\nGalicia, terra de moitos, paraíso duns poucos Gali...


Afra Martínez | Bibliomalveiras\nPREMIOS “ENÓRMIC BANDA”\nEste ano, a coordinadora dos equipos de normalización e dinamización lingüística do Salnés acordou que o noso instituto acollera a presentsción do último número da revista Enórmic Banda. Aduciuse que, por unha banda, xa nos tocaba despois duns anos, pero a razón máis importante era que a autora da portada, Afra Martínez Torrado, e máis o responsable do limiar, Antón Blanco Casás, cursaron aquí os seus estudios de Secundaria e Bacharelato (aínda non hai tanto, por certo, aínda que a súa sona vai medrando paseniñamente nos ámbitos das artes e da poesía).\nE daquela, este venres 7 de xuño, celebrouse o acto en Bibliomalveiras. Contamos coa presencia do alumnado seleccionado como participante na confección do contido deste último número. Además, convidouse a Afra para comentar o seu estupendo traballo e visionouse un vídeo enviado por Antón. O acto rematou cunha breve interpretación musical a capela.\nEtiquetas: Afra Martínez, Antón Blanco, ENÓRMIC BANDA\nAFRA MARTÍNEZ TORRADO\nNa XLIII edición dos Premios Literarios Minerva, na modalidade de Narración foron presentados 122 traballos. O xurado tivo a ben outorgarlle un accésit a Afra Martínez Torrado, alumna de 2º de Bacharelato, da modalidade de Artes, do noso IES “Miguel Ángel González Estévez”, do Carril.\nO relato de Afra é soberbio, pero polo de agora non se pode publicar. Narrado desde unha autocrítica perspectiva feminina, xira arredor da crúa experiencia do maltrato, da violencia de xénero perpretada no fogar.\nDeste xeito, Afra recolle a valiosa testemuña que supón a distinción con este honor de Antón Blanco Casas, gañador na anterior edición destes premios outorgados polo Colexio Peleteiro na modalidade de poesía. Daquela, os organizadores decidiron poñerlle ao libro no que se publican todos os traballos premiados da XLII edidión o inesquecible título do poema de Antón A DANZA DOS XACENTES, que podedes atopar xa en Bibliomalveiras.\nPor pedir desexos, pidamos que na vindeira edición tamén alguén do noso centro se decida a participar. O equipo de profes da biblioteca brindamos todo o apoio e axuda que estea nas nosas mans.\nEtiquetas: Afra Martínez, Antón Blanco, galego, Minerva, poesía, Premios, relato


A suba do prezo das materias primas afoga o rural galego\nRusia e Ucraína son dous actores internacionais fundamentais no comercio de cereais, fertilizantes e enerxía, polo que o conflito existente no leste de Europa pode ter importantes repercusións no sector agrogandeiro galego. Nós Diario conversa con representantes dos principais sindicatos agrarios ao respecto.\nphoto_camera Gandeiro estende batume no pasto das vacas. (Foto: Carlos Castro / Europa Press)\nO sector agrogandeiro verase afectado case con total seguridade, din os expertos, polo conflito en Ucraína, pois os contendentes son dous países relevantes na produción de cereais. Mentres Rusia é o primeiro exportador de trigo a nivel mundial, a Ucraína fornece 35% de todos os cereais que entran na Unión Europea.\nO prezo dos fertilizantes leva subindo desde o inicio da pandemia e alcanzou recentemente máximos históricos, unha situación que seguramente se agravará debido a que Rusia é un dos principais produtores a nivel mundial de fertilizantes baratos, e o segundo produtor máis importante de potasa, un importante nutrinte para a mellora da eficiencia dos cultivos.\nEsta situación únese a actual suba dos prezos enerxéticos, no caso do gasóleo B, o que se emprega nas explotacións agrarias, este experimentou un incremento onte que o elevou até 1,074 euros o litro. Pola súa parte, a electricidade sufriu en febreiro un incremento interanual de 111,5% e alcanzou o sábado o prezo máis alto do ano, 261,11 euros por megawatt hora.\nElías Somoza, responsábel do sector gandeiro da Federación Rural Galega (Fruga), en declaracións a Nós Diario, afirmou que todo parece indicar que a situación en Ucraína xa se está a facer notar na economía primaria, pois téñense dado "unhas subas abusivas nos prezos do cereal nos últimos dous días" atopándose en "máximos históricos materias primas como o trigo e o millo". Tamén sinala que a colza "está a subir moito".\nCon respecto aos fertilizantes Somoza indica que "os prezos xa triplicaban os do ano pasado antes do conflito e que esta situación non vai a axudar".\nPara o representante da Fruga tamén hai que ter en conta os importantes incrementos de prezo que se están a dar no eido da enerxía froito da situación no leste de Europa, pois a suba da electricidade e do petróleo son algúns dos factores que "máis van a afectar" ao incremento dos custes para o sector agrogandeiro.\nO sindicalista considera o aumento da base territorial das explotacións galegas como un factor primordial para conseguir sobrepasar ou diminuír a dependencia do sector da volatilidade existente no mercado internacional. Porén, sinala que esta cuestión non está sendo abordada polo Goberno galego, que "favorece o eucalipto e os intereses de Ence". Somoza é taxativo ao respecto ao afirmar que "a política agraria non a pode rexer o lobby forestal".\nEntre as cuestións que Somoza considera prioritarias para desenvolver a base territorial das explotacións e reducir a dependencia da Galiza están "o aproveitamento silvo-pastoril dos montes veciñais en man común e a mobilidade das terras".\nPola súa parte, a representante do Sindicato Labrego Galego (SLG), Isabel Vilalba, sinala que desde finais do ano pasado se está a experimentar unha suba dos cereais, e que, aínda que non se pode ratificar con datos polo momento, a repercusión da guerra ao sector agrogandeiro "é previsíbel pola importancia da zona en conflito en enerxía, cereais e fertilizantes". A maiores, alerta da posibilidade de que "os mercados financeiros poidan aproveitar a situación para especular coas materias primas".\nVilalba recalca que neste conflito "a principal preocupación son as vidas humanas", mais aclara que "sen esquecer as consecuencias económicas que tamén afectan ao desenvolvemento vital das persoas". A responsábel do SLG lembra que unha das insignias da súa organización foi historicamente apostar "polo desenvolvemento de proxectos agrarios e gandeiros que diminúan a dependencia das explotacións".\nUn dos factores chave para a autosuficiencia da economía primaria galega, segundo a sindicalista, é o aumento da base territorial, "mais para iso é necesario contar con máis superficie agraria útil". Ao respecto, laiase de que "mentres en outras zonas da Unión Europea teñen 50% de superficie agraria, na Galiza esta non supera 20%", ao tempo que culpa desta situación a unha "política errada" por parte da Xunta.\nUnha das cuestións que remarca Vilalba é que "non se pode dicir que se loita por frear o abandono nin de mobilidade de terra cando esta se entrega a grandes empresas que non manteñen o rural con vida".\nRoberto Gracia, representante de Unións Agrarias (UUAA), considera que é un feito que a raíz do conflito en Ucraína "o incremento dos custos se vai acentuar". Un feito, indica, que se combina "coa seca e as condición climáticas no Estado, que evitan o emprego de forraxes propias". Unha "certeza de que se van a disparar os custos" no sector agrogandeiro que agrava o problema que supón unha "lei da cadea" que provoca que non se pague un prezo xusto aos produtores de alimentos.\nGracia pon o exemplo do prezo do leite, xa que "mentres a propia Xunta marca o custo de produción do litro en 0,47 céntimos de euro, permite que os distribuidores o compren por debaixo". Cousa que tamén pasa coa tenreira galega, que se compra a cinco euros cuns custes de seis. "O 99% das transaccións de leite e carne incumpren", afirma.\nPara o responsábel de UUAA a pandemia e a guerra demostran a necesidade de soberanía enerxética e alimentaria. Para conseguilo, cree prioritarios cambios normativos que permitan "o autoabastecemento de electricidade e a posterior venta dos excedentes" e fomenten o emprego de superficie agraria para "dar terra a quen a precise" e favorecer "o emprego de forraxes propias para reducir os custes".\nFruga agricultura UUAA gandaría Sindicato Labrego Galego


Programa A Mirada do Outro 2017 » Aseia Galicia\nPrograma A Mirada do Outro 2017\nDurante o primeiro trimestre do curso 2017/2018 ASEIA (Asociación para a Saúde emocional na Infancia e na Adolescencia), coa colaboración da Deputación provincial de Ourense puxo en marcha o programa «A Mirada do Outro» de Prevención do Acoso Escolar, traballando con 114 nenos/as.\n«A Mirada do Outro» está dirixido a nenas e nenos do último ciclo de educación primaria co obxetivo de favorecer o desenvolvemento de capacidades individuais e grupais que minimicen o risco de aparición de conductas de acoso ou maltrato entre iguais. En concreto o programa céntrase no desenvolvemento da empatía a través de procesos nos que o grupo de nenas e nenos aprenden a sentir o que lles sucede e expresalo, pero tamén a percibir o que lles pasa aos seus compañeiros e escoitalos. Foméntase a través do respeito á diferenza e estimúlase pola diversidade.\nAs preocupacións que manifestaron nenas e nenos de 5º e 6º ano de Primaria da Provincia de Ourense foron diferentes. Os maiores amosáronse máis preocupados pola posibilidade de sufrir acoso no instituto, centrando a súa atención no dolo infantil e no desexo de procurar puntos de equilibro entre eles/as como rito de paso ao instituto. Os máis pequenos céntranse na diferenza, teñen como punto de partida os cambios que se aproximan en relación ao seu ciclo vital. Foi de interese evidenciar como expresaron o desexo de contar con espazos de diálogo e reflexión para poder resolver conflictos, compartir os seus medos e resolver dúbidas.\nO programa desenvolto por profesionais da psicoloxía e a educación social con anos de experiencia no traballo con novos retomará o traballo nos colexios da provincia de Ourense co obxetivo de continuar sensibilizado esta problemática.\nCategorías A mirada do outro\tNavegación de entradas\nRicardo Fandiño,psicólogo clínico e presidente de ASEIA ,falou no programa Voces de Galicia de Radio Voz\nA Mirada do Outro 2018


Caderno decorado con goma EVA | Artesanía\nCaderno decorado con goma EVA\nTony Torres | | Artesanía de goma EVA, Manualidades para nenos\nAchégase o regreso á escola e toca preparar os materiais para que os nenos volvan á escola cheos de alegría e ilusión. Con poucos materiais, pouco tempo e un pouco de creatividade, podes decorar material escolar como bolígrafos ou cadernos, coma este que che traemos hoxe.\nMinnie Mouse é un dos personaxes favoritos dos nenos e nenas xa que existen estes personaxes míticos. Non importan cantos anos cumpran, nunca deixan de emocionar aos máis pequenos. Por este motivo optouse por decorar un caderno sinxelo. Como vedes, cun pouco de creatividade os vosos nenos poderán traer o material escolar máis orixinal da clase.\n1 Caderno decorado con goma EVA en forma de Minnie Mouse\nCaderno decorado con goma EVA en forma de Minnie Mouse\nOs materiais que imos precisar para crear este fermoso caderno Minnie Mouse son:\nUn caderno coa tapa dura\nEspuma EVA de cores\nPistola de silicona e paus de silicona\nPrimeiro imos crear unha base para cubrir a tapa do caderno. Colocamos sobre a goma EVA e marcamos cun lapis.\nCortamos coas tesoiras e asegurámonos de ter a medida desexada probando no cartón.\nAgora imos debuxar a silueta da cabeza de Minnie Mouse sobre a goma EVA negra. Cortar cunhas tesoiras e reservar. Tamén debuxamos o mítico lazo rosa que Minnie leva entre as orellasFacémolo en rosa ou o favorito dos nenos.\nFinalmente, facemos uns círculos brancos de goma EVA para rematar de decorar o caderno. Recortamos todas as figuras coas tesoiras.\nPara rematar, imos pegar as figuras de goma EVA na tapa do caderno. Aplicamos coidadosamente silicona quente e colocamos a tapa en vermello para cubrir toda a páxina. Despois colocamos a figura de Minnie no medio do caderno, tamén pegamos o lazo rosa.\nPara rematar, pegamos coidadosamente os círculos brancos do fondo na parte vermella. Isto simula o vestido de firma de Minnie. E voilá, xa o temos un caderno decorado totalmente novo, diferente e moi especial para os nenos de volta á escola.\nCamiño completo ao artigo: Artesanía » Artesanía » Manualidades para nenos » Caderno decorado con goma EVA\nTaboleiro de cortiza en forma de nube


Tags urbanismo - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n"Presentamos as alegacións para intentar corrixir un PXOM que pensamos que é completamente irreal, baseado nunhas previsións de incremento da poboación de 836 habitantes para o ano 2037, horizonte de vixencia do Plan Xeral cando o concello de Abegondo leva perdendo poboación de forma continuada as últimas dúas décadas"\nA nova modificación proposta, incrementa a superficie destinada a construción de vivendas mentres se reducen o solo público, tanto dotacional como de viario público\n“Se a modificación fose para conseguir solo para unha dotación público para un servizo para a veciñanza como un xeriátrico ou un centro de día público entenderiamos a urxencia mais para recualificar para construír unha urbanización e unha área comercial sinceramente non vemos que urxencia ten, para non poder agardar á aprobación do Plan Xeral”\n"Parece que se quere compensar aos propietarios a causa da reducción de alturas que a Xunta exixe facer no entorno de Os Condes a costa do que vai ser de todos"\nA nacionalista cualificou de irresponsabilidade esta ocorrencia do goberno local do PP que “en lugar de establecer uns criterios lóxicos sobre as necesidades reais de vivenda, servizos públicos e cara a onde debe medrar. O concello está centrado en vender favores e atender a intereses particulares máis que colectivos para facer clientelismo”\n“Só o BNG presentou alegacións a este despropósito. Celebramos que Anova rectificase na súa postura e se poña ao noso lado, tras atacarnos por cuestionar este proxecto e descualificarnos publicamente”\n“Presentamos alegacións porque non entendiamos a necesidade nin a urxencia que xustifique unha modificación da Normas subsidiarias mentres se está tramitando o novo PXOM e este informe ven darnos a razón en canto dixemos, moitas veces en solitario”.\nNon entendemos a necesidade nin a urxencia que xustifique unha modificación da Normas subsidiarias mentres se está tramitando o novo PXOM.Pensamos que deberá ser aprobado, ou non, có PXOM que ordenará todo o solo do concello.\nOs nacionalistas piden un estudo sobre o saneamento e a depuradora de Fiobre que debera cando menos recoller datos sobre a capacidade máxima desta Depuradora, a súa situación actual e os motivos que provocan a mala calidade da auga na zona do Regueiro e as alternativas antes de sobrecargar esta infraestrutura.\nO boletín oficial da provincia da Coruña publicaba onte 6 de xuño a constitución da Comisión Informativa Municipal de Urbanismo do Concello de Aranga. O BNG de Aranga, sen representación na corporación, é a única formación que ten manifestado publicamente a súa oposición aos dous proxectos de modificación do PXOM propostos polo goberno de Alberto Platas.


Revolta Irmandinha: As nacionalidades e os seus dereitos\nAs nacionalidades e os seus dereitos\nRamón Zallo. Artigo tirado de SinPermiso (aquí) e traducido por Revolta Irmandiña.\nO modo de xestionar xuridicamente a cuestión nacional remite ao principio de autodeterminación como vía para un horizonte de recoñecemento cultural, económico e político por parte da comunidade internacional.\nPorén en Dereito Internacional a cuestión complícase nas áreas xeopolíticas que non foron colonias nin imperios en descomposición. Catalunya, Galiza ou Euskadi non son colonias que poidan, mediante título habilitante, proclamar a independencia sen máis, ou mediante referendo unilateral avalado internacionalmente, como en Timor Leste ou o Sur de Sudán. O Estado non o permitiría e a comunidade internacional non o apoiaría. Tampouco é a Centroeuropa das posguerras, nin os Balcáns en descomposición de onte pola mañá... coas súas descarnadas oportunidades para xeografías en construción.\nPorén España tampouco é, nin de lonxe!, Gran Bretaña ou Canadá... Estes países aceptan os feitos políticos como dignos de amparo democrático. Non se refuxian na norma para negarse a dar saída aos problemas nacionais, senón que entenden que as democracias son para resolver situacións, e non para enquistalas.\nA democracia española, lamentabelmente, é doutra pasta porque se trata dunha democracia demediada, nacida dunha transición amnésica e sen ruptura, estigmatizadora do adversario, que goberna a golpe de norma e de lecturas formalistas da Constitución, ou sexa a base de encaixes rigoristas na norma constitucional amparándose en maiorías de Estado, en lugar de resolver as novas situacións mediante lecturas abertas ou cambiando as normas.\nTrátase dun Estado orgulloso, que se endureceu nunha guerra civil, e que xa en democracia vai construíndo un nacionalismo español tardío e reactivo unha vez eliminado o complexo franquista. Para iso recorre a vestirse co mito do patriotismo constitucional, sacralizando a Constitución Española, mentres oculta a preeminencia da cultura castelá e do español como opcións culturais dominantes do Estado, ou sexa como Cultura de Estado, deixando en desigualdade as outras culturas integrais, visíbeis nos seus propios territorios e invisíbeis no espazo común.\nEstariamos ante unha norma formal (veto desde o parlamento do Estado unitario e rexional) que di moito e mal dun Estado e a súa clase política maioritaria. Son incapaces de asumir a natureza das nacións sen Estado, dando curso a un novo empaste da convivencia, a través de fórmulas satisfactorias ou de procesos de divorcio maduro.\nTentouse superar esa visión, compartida pola dereita e a esquerda española maioritaria, mediante consulta ou Estatuto maioritario no Parlamento propio (intentos do lehendakari Ibarretxe) ou mediante metodoloxía convencional (vía catalá) sen que poida dicirse que o un tivese máis éxito que o outro, deixando un regueiro de frustracións.\nClaro que as frustracións teñen efecto en forma de mapas sociais de desafección que poden ampliarse se o centralismo se supera a si mesmo. O resultado é o desapego nacional das cidadanías por unha lóxica evidente: se non me queren, ou me maltratan, voume. E cada vez máis españois deixarán de selo, como dicía Gregorio Morán.\nNo caso da Comunidade Autónoma de Euskadi é 50% quen sente só vasco ou máis vasco que español, cunha zona intermedia de "tan vasco como español" de 36%, e de só un 12% que sente "máis" español que vasco ou "só" español. 45% ten fortes e altos desexos de independencia contra 49% con escasos desexos ou ningún (Euskobarómetro Nov 2011). O crecemento do sentimento soberanista en Catalunya tamén é obvio. Aquel 37% de sentimento só catalán ou máis catalán que español do 2010, xa era do 50% en 2012, segundo o Baròmetre d'Opinió Política.\nLexitimación e demos\nAs nacións sen Estado como suxeitos colectivos ostentan dereitos nacionais pola dobre vía da insistencia histórica nun proxecto nacional en pugna co dominante e da lexitimidade engadida por uns apoios sociais maioritarios repetidos.\nO dereito de decisión é un título que conecta con varios desenvolvementos sociais, doctrinais e xurídicos actuais como a democracia avanzada, a doutrina dos dereitos colectivos, a presenza de suxeitos comunitarios na época da globalización e da diversidade, os principios de subsidiaridade (que o faga quen o pode facer mellor) e o respecto interinstitucional, participación e fiscalización cidadá da gobernanza. Hai outras evolucións doctrinais na mesma dirección: diversidade, sustentabilidade, acceso, conectividade...\nÉ esta unha visión etnicista e fracturante? De ningunha maneira! Faise depender de maiorías reais do colectivo implicado. Sería moi democrática, en todo caso. E, ademais, é ao revés! Sería o etnos da elite da nación maioritaria do Estado quen, ocupando as bancadas das institucións comúns, impediría os demos da nación minoritaria. Cando se impide que se pregunte a se mesma a unha comunidade ou non lla recoñece desde os aparellos de Estado -Congreso, Tribunal Constitucional, Goberno ou Policía- estaremos ante unha imposición intolerábel. Opresión pode ser un termo forte mais o de dominación encaixa á perfección.\nParece adecuada a matizada e moderna versión da Corte Suprema do Canadá, como base dunha teoría xurídica aplicábel a contextos nacionais en países avanzados. Trataríase dun "dereito de decisión" dun suxeito colectivo e da existencia duns dereitos nacionais nun Estado plurinacional.\nEsa formulación acomódase ben ao dereito interno dos Estados desenvolvidos plurinacionais e democráticos: dereito de decisión non unilateral; con obrigación de consulta á poboación propia; e de negociación co Estado anfitrión cuxa integridade ou estrutura se vería afectada, sexa por secesión sexa por acomodación.\nTrátase de procesos por etapas e desde a lexitimidade democrática sempre. Isto leva un xiro de porca nalgunhas tradicións nacionalistas.\nApúntase así a obrigatoria compatibilidade entre un dereito de decisión que non se discute, mais que debe contar co Estado anfitrión, e a obrigación, sen escusas, deste de respectar e atender a proposta democrática dunha nación ao redor dunha pregunta clara e con respaldo suficiente. O maior problema adoita proceder do Estado.\nAs nacións sen Estado teñen así dereito a catro pasos: a) debater e formular propostas de cambio seguindo procedementos democráticos; b) auto-consultarse para contabilizar o si ou o non dun proxecto, e que ninguén llo impida; c) en caso de ser maioritario, dereito a unha nova negociación co Estado para redefinir o status quo; d) e decidir. No noso caso temos, ademais, os títulos complementarios dos Dereitos Históricos recoñecidos.\nQuedan así curtos os proxectos de referencia só étnica. Son superados polo impulso comunitarista, sexa nacionalista ou non, que se referencie triplemente na identidade comunitaria con ancoraxes na historia, lingua e institucións; na convivencia da sociedade real, non a estrañada; e no benestar colectivo.\nO patriotismo unidimensional (máis que unha ideoloxía un modo de vida) lentamente vai sendo substituído polo soberanismo, ou sexa pola concreción da autodeterminación como dereito a decidir responsábel e democraticamente, en chaves de dar vida, protagonismo e visibilidade á comunidade, paralelamente á preocupación por unha ampla panoplia de temáticas.\nDe feito requírense proxectos integrais que respondan o perfil polivalente das persoas que teñen unha identidade propia, son nacionais, cidadáns e seguramente demócratas, están afectadas polas indeseadas derivas da economía ou a sustentabilidade, teñen dereitos sociais, pertencen a algún xénero, son dalgunha xeración e/ou ven con moita preocupación o futuro. Responder, non só a un, senón a todos eses perfís que configuran a multiplicidade das identidades persoais é o reto do bo goberno.\nEn suma, son as sociedades políticas nacionais as únicas que deciden, tendo en conta, iso si, realidades e dificultades externas e internas, incluída a opinión do Estado anfitrión de quen non se admitiría, de ningún modo, un dereito de veto.\nEtiquetas: Canadá, direito, Euskal Herria, Galiza, independentismo, nacionalismo galego, Països Catalans, Ramón Zallo, Sen Permiso, soberania