A Fundación Granell de Santiago acolle unha exposición sobre as diferentes interpretacións da figura do Apóstolo\nActualizado 10/07/2006 19:10:53 CET\nO Pazo de Bendaña, sede da Fundación Granell na capital galega, acolle a exposición "Santiago no Museo Granell". A través de pezas en formatos e técnicas diferentes, a mostra propón unha pequena viaxe a través da ollada que diferentes culturas fan do Apóstolo Santiago.\nA maioría das pezas pertencen á arte ritual de diferentes países latinoamericanos como Cuba, Porto Rico e outros, aínda que tamén hai pezas de heráldica, de diferentes pobos. Ademais amósase a visión persoal que sobre a figura e o mito de Santiago fan dous artistas de diferentes latitudes: o fotógrafo galego Luis López, Gabú, e o pintor surrealista holandés Rick Lina.\nSegundo informou o Concello e a entidade organzadora, as pezas desta exposición aportan diversas visións sobre a figura de Santiago Matamouros, santo utilizado como estandarte da conquista de América.\nDebido a esta carga de forza que arrastra a figura de Santiago Apóstol mesmo dende a reconquista española, adoita identificarse en Latinoamérica con deidades autóctonas como Ogún, deus que representa ideas de forza como a da treboada, a forxa dos metais ou a guerra.\nPero tamén existen interpretacións sobre a lenda da viaxe do corpo do Apóstolo a través dos mares, como a da localidade portorriqueña Loiza Aldea, onde aparece de novo a tantas veces repetida lenda da aparición milagreira dunha imaxe dun santo a cabalo. Neste pobo contan os máis vellos que deste xeito comezou o culto a Chaguito, ou o Santiago Apóstolo de Loiza Aldea.


Os alevíns do CW Pontevedra son campións galegos - Pontevedra Viva\nO equipo alevín do CW Pontevedra é campión galego\nOs alevíns do CW Pontevedra son campións galegos\nLuns 27 de Xaneiro, 2020 ás 17:55 do Luns 27 de Xaneiro, 2020\nOs alevíns do CW Pontevedra proclamáronse campións de Galicia esta fin de semana no campionato celebrado na piscina do Centro Galego de Tecnificación Deportiva. As novas promesas impuxéronse ao CW Santiago nunha final cargada de emoción que se decidiu a favor dos organizadores por un axustado 4-3.\nO conxunto pontevedrés participou no campionato galego con dous equipos con sortes opostas. O equipo campión conseguiu gañar todos os seus partidos, mentres que o B, integrado por xogadores de categoría benjxamín e os alevíns máis inexpertos, tívose que conformar coa experiencia de participar nun evento desta magnitude.\nUnha festa do waterpolo de base que reuniu na piscina pontevedresa a máis dun centenar de entusiasmados deportistas. O podio quedou composto polo CW Pontevedra, o CW Santiago e o CW Cambre. Ao finalizar a xornada tivo lugar o acto de entrega de medallas, houbo para todos os participantes, coa presenza do Concelleiro de Deportes, Tino Fernández; e o presidente da Federación Galega de Natación, Carlos Touriño.\nA actividade na piscina non cesa porque a próxima fin de semana será a quenda dos cadetes, infantís e benxamíns.\nO Waterpolo Pontevedra tense que conformar co bronce na Copa Galega\nO Campionato Galego Cadete de waterpolo queda na casa\nPosta de longo da canteira do waterpolo galego en Pontevedra


Presentación do XV Trofeo Amizade de Natación | Ponteareas.es\nNo día de hoxe, presentouse no concello de Ponteareas, o XV Trofeo Amizade de natación que se celebrará o próximo sábado día 22. Ao acto asistiron o concelleiro de deportes, Alberto Novoa, a presidenta do Club Natación Ponteareas, Pilar Gallego e o seu director técnico, Andrés Carrera.\nEsta edición do xa veterano trofeo, disputarase en 2 sesións, unha de maña e outra de tarde, na piscina municipal de Ponteareas e contará coa participación de máis de 200 rapaces a rapazas de 10 clubs galegos nadando 6 probas diferentes.\nO club local parte como favorito, xunto co CN Galaico de Pontevedra, para o triunfo xeral na proba. Para alzarse co VI Trofeo Concello de Ponteareas á mellor marca, tamén hai nomes destacados: Alicia Conde (CN Rías Baixas) e Adrián Gándara (CN Ponteareas)\nA solidariedade tamén estará presente no evento, cunha recollida de alimentos a favor da asociación Ponte Solidario.\n← Ponteareas conta cun centro de asesoramento empresarial\nPresentación da Festa do Pote →


O Concello informa: normas para a instalación e uso das terrazas durante a desescalada - Concello - Concello de Xinzo de Limia\nO Concello informa: normas para a instalación e uso das terrazas durante a desescalada\nCoa finalidade de permitir a ventilación natural, non se permiten as mamparas laterais ou frontais\nO Concello autoriza a reapertura ao público das terrazas dos establecementos de hostalaría e restauración limitándose ao 50 % das mesas permitidas\nAs reunións nas terrazas dos establecementos de hostalería e restauración autorízanse ata un máximo de 10 persoas por mesa ou agrupación de mesas.\nREAPERTURA DAS TERRAZAS DOS ESTABLECEMENTOS DE HOSTALARÍA E RESTAURACIÓN.\nO Concello autoriza a reapertura ao público das terrazas dos establecementos de hostalaría e restauración limitándose ao 50 % das mesas permitidasno ano inmediatamente anterior en base á correspondente licenza municipal.\nEn todo caso, deberá asegurarse que se mantén a debida distancia física de polo menos 2 metros entre as mesas ou, no seu caso, agrupacións de mesas.\nNo caso de que o establecemento de hostalaría e restauración obtivese o permiso do Concello para incrementar a superficie destinada a a terraza, poderanse incrementar o número de mesas previsto no apartado anterior, respectando, entodo caso, a proporción do 50 % entre mesas e superficie dispoñible e levando a cabo un incremento proporcional do espazo peonil no mesmo tramo da vía pública no que se sitúe a terraza.\nAs reunións nas terrazas dos establecementos de hostalería e restauración autorízanse ata un máximo de 10 persoas por mesa ou agrupación de mesas. A mesa ou agrupación de mesas que se utilicen para este fin, deberán ser acordes ao número de persoas, permitindo que se respecten a distancia mínima de seguridade entre persoas.\nMEDIDAS DE HIXIENE E/OU PREVENCIÓN NA PRESTACIÓN DO SERVIZO EN TERRAZAS.\nLimpeza e desinfección do equipamento da terraza, en particular mesas, cadeiras, así como calquera outra superficie de contacto, entre un cliente e outro.\nPriorizarase a utilización de mantelerías dun só uso. No caso de que isto non fose posible, debe evitarse o uso da mesma mantelería ou gardamanteis con distintos clientes, optando por materiais e solucións que faciliten o seu cambio entre servizos.\nDeberase poñer ao dispor do público dispensadores de xeles hidroalcohólicos con actividade virucida autorizados e rexistrados polo Ministerio de Sanidade, en todo caso na entrada do establecemento ou local, que deberán estar sempre en condicións de uso.\nFomentarase o pago con tarxeta ou outros medios que non supoñan contacto físico entre dispositivos, evitando, na medida do posible, o uso de diñeiro en efectivo.\nLimparase e desinfectarase o datáfono tras cada uso, así coma o TPV se o/a empregado/a que o utiliza non é sempre o/a mesmo/a.\nEvitarase o uso de cartas de uso común, optando polo uso de dispositivos electrónicos propios, lousas, carteis ou outros medios similares.\nOs elementos auxiliares do servizo, como a vaixela, cristalería, xogo de cubertos ou mantelería, entre outros, almacenaranse en recintos pechados e, se isto non fose posible, lonxe de zonas de paso de clientes e traballadores.\nEliminaranse produtos de autoservizo como servilleteros, palilleiros, vinagreras, aceiteiras, e outros utensilios similares, priorizando monodosis desechables ou o seu servizo noutros formatos baixo petición do cliente.\nMEDIDAS DE HIXIENE E/OU DE PREVENCIÓN PARA O PERSOAL TRABALLADOR/A\nO/a titular da actividade económica que se realice na terraza do establecemento ou local deberá cumprir, en todo caso, coas obrigas de prevención de riscos establecidas na lexislación vixente, tanto con carácter xeral como de maneira específica para previr o contaxio do COVID19.\nNeste sentido, asegurarase de que todos/as os/as traballadores/as conten con equipos de protección individual adecuados ao nivel de risco, e de que teñan permanentemente á súa disposición no lugar de traballo xeles hidroalcohólicos con actividade virucida autorizados e rexistrados polo Ministerio de Sanidade para a limpeza de mans, ou cando isto non sexa posible, auga e xabón.\nO uso de máscaras será obrigatorio cando non poida garantirse a distancia de seguridade interpersoal de aproximadamente 2 metros entre o/a traballador/a e o/a cliente ou entre os/as propios/as traballadores/as.\nTodo o persoal deberá estar formado e informado sobre o correcto uso dos citados equipos de protección.\nO anterior será tamén aplicable a todos/as os/as traballadores/as de terceiras empresas que presten servizos no local ou establecemento, xa sexa con carácter habitual ou de forma puntual.\nA disposición dos postos de traballo, a organización das quendas e o resto de condicións de traballo presentes no centro modificaranse, na medida necesaria, para garantir a posibilidade de manter a distancia de seguridade interpersoal mínima de dous metros entre os traballadores, sendo isto responsabilidade do/a titular da actividade económica ou da persoa en quen este delegue.\nHabilitarase un espazo para que o/a traballador/a poida cambiarse de roupa e calzado ao chegar ao centro de traballo e ao finalizar a súa quenda antes de saír da instalación. Este espazo debe contar con despachos de billetes ou, polo menos, facilitar un porta-traxes ou similar no que os empregados deixen a súa roupa e obxectos persoais.\nAs medidas de distancia previstas nesta orde deberán cumprirse, no seu caso, nos vestiarios, despachos de billetes e aseos dos/as traballadores/as, así como nas áreas de descanso, comedores, cociñas e calquera outra zona de uso común.\nSe un/unha traballador/a empezase a ter síntomas compatibles coa enfermidade, contactarase de inmediato co teléfono habilitado para iso pola comunidade autónoma ou centro de saúde correspondente. O/a traballador/a deberá abandonar o seu posto de traballo ata que a súa situación médica sexa valorada por un profesional\nOs establecementos de hostalería pecharán ao público ás 23:00 horas.\nConcederáse unha marxe de 30 minutos aos responsables e persoal dos mesmos para realizar as tarefas de recollida, limpeza e desinfección.\nAs franxas horarias nas que a cidadanía poderá acudir a ditos establecementos serán as vixentes con ocasión no estado de alarma, segundo o núcleo de poboación, poderán estar diferenciadas por tramos de idade.\nPermítese o mantemento das estructuras de cubrición sempre que carezan de laterais e/ou frontais.\nPermítese o uso de toldos anclados a parede.\nCoa finalidade de permitir a ventilación natural, non se permiten as mamparas laterais ou frontais, sexan de lona, metacrilato ou calquera outro material nin elementos de separación entre as mesas.


O BNG recurre o acordo que inicia a privatización da radio municipal - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Betanzos - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG de Betanzos 15 Mar 2013 ás 22:38\nbng municipal da acordo privatización radio\nPSOE, PP e CxB cambiaron de criterio con respecto á radio en función da súa comenencia, nós seguimos defendendo que ten que dar unha información de proximidade que non é rendíbel para as grandes empresas de comunicación.\nBetanzos, 15 de marzo de 2013. O BNG recurriu o acordo polo que o Pleno, cos votos de PP e CxB, comeza o proceso de privatización da emisora municipal. No seu recurso, o portavoz municipal do BNG, Henrique del Río, asegura que resulta evidente que se incumpre o ordenamento de réxime local e que o alcalde consentiu na vulneración dos dereitos que este ordenamento dá aos membros da Corporación.\nOs nacionalistas recordan que pediron que o asunto ficase sen votar para que se achegasen informes sobre a legalidade da proposta de privatizar a radio, feita por CxB e apoiada polo PP. Del Río asegura que o ordenamento xurídico é moi claro a respecto da solicitude de informe por parte dos grupos políticos durante o debate plenario. Recorda que, coa lei na man, calquera concelleiro poderá pedir a retirada dalgún expediente incluído na orde de día, para que se incorporen informes e mesmo pedir que a discusión dun asunto quede para a seguinte sesión.\nOs nacionalistas, que fixeron esta solicitude durante o debate da proposta de privatización da radio local, aseguran que a solicitude de informe e adiar o debate tiña que ser votada. A lexislación prevé que isto se faga tras rematar o debate e antes de proceder á votación sobre o fondo do asunto.\nO alcalde consinte para bailarlle as augas a CxB\nOs nacionalistas acusaron ao alcalde de permitir esta irregularidade para seguir bailándolle as augas a CxB. O voceiro do PSOE no Pleno tachou a proposta de privatizar a radio de ilegal, e a pesar deso impediron que pediramos máis informes para despexar calquera dúbida ao respecto, recordou o edil do BNG.\nO PSOE renuncia ao seu programa, aos seus compromisos coa veciñanza con tal de seguir tendo do seu lado o voto do único edil de CxB, lamentou Del Río. Iso precisamente é o que dá mala imaxe á política, facer calquera cousa con tal de seguir na cadeira, reprocha. Alá eles cos seus representados, pero nós non imos renunciar aos dereitos que a Lei dá á veciñanza, asegurou.\nO BNG ficou só defendendo a emisora como un servizo público\nComprometímonos a que a radio municipal fose plural e estivese ao alcance de toda a veciñanza e imos facer todo o posíbel por que así sexa, afirmou o voceiro do BNG. PSOE, PP e CxB cambiaron de criterio con respecto á radio en función da súa comenencia, nós seguimos defendendo que ten que dar unha información de proximidade que non é rendíbel para as grandes empresas de comunicación, indicou. O BNG foi o único grupo que votou en contra de privatizar a radio municipal, concluíu.\nO BNG acusa ao goberno de expoñer o Concello a novas demandas xudiciais


PIZZAS, HAMBURGUESA, ‘NUGGETS’... A ESCALADA DA OBESIDADE E O SEU VÍNCULO CO CONSUMO DE PRODUTOS DE BAIXA CALIDADE PON Á ALIMENTACIÓN NO CENTRO DE POLÍTICAS PÚBLICAS QUE BUSCAN REDUCIR O CONSUMO DE ULTRAPROCESADOS E AUMENTAR O DOS FRESCOS E SAUDABLES.\nEn España, o 61% da poboación de entre os 25 e os 64 anos sofre sobrepeso ou obesidade, segundo a Enquisa Nutricional da Poboación Española (ENPE) da Fundación Eroski. Os sanitarios apuntan ás dietas non equilibradas, formadas por alimentos ricos en sal e en azucres libres, como responsables da maior parte das patoloxías non transmisibles, como a obesidade, a diabetes, enfermidades cardiovasculares e varios tipos de cancro. A comodidade e as présas do día a día fomentan o consumo de pratos fáciles. Segundo o Informe de Consumo Alimentario en España 2018, o prato que máis se repite en todas as comidas e ceas caseiras é a ensalada verde (boa noticia), pero seguida de cerca pola pizza. Outro dato: a venda de hamburguesas en bares e restaurantes creceu un 14 % nese ano, ata superar os 550 millóns de unidades, segundo a consultora NPD. Unha media de case 12 unidades por boca. Este patrón de consumo ten xa uns anos. Hai que buscala en tendencia xurdida en Occidente logo da II Guerra Mundial, cando a tecnoloxía da alimentación empezou a impoñerse sobre receitarios populares e produtos frescos, desenvolvendo comestibles moi baratos a grande escala. Foi o inicio do esplendor da industria alimentaria e da explosión dunha constelación de produtos que non se cociñan, senón que se quentan, se desprecintan ou se verten, todos eles presentes hoxe en establecementos, despensas, frigoríficos e máquinas de venda automática.\nO aumento da obesidade infantil supón un dos desafíos máis complexos en saúde pública. No caso de España, unha investigación liderada polo Institut Hospital do Mar d’Investigacions Mèdiques (IMIM) cifra nun 20% a porcentaxe de nenos con problemas de obesidade e sobrepeso, algo que os investigadores achacan ao protagonismo dos produtos de baixo perfi l nutricional nas dietas infantís. As bebidas azucradas, entre as tipoloxías máis consumidas, gardan unha relación máis directa co aumento de peso. A doutora do Centro de Investigación Biomédica en Rede (CiberOBN) Nancy Babio atopa nos baixos prezos, a accesibilidade e a publicidade orientada a público infantil e xuvenil –obxecto de crítica pola OMS–, as razóns da expansión destes produtos, o que converte estes tramos de idade nos máis expostos a este patrón. Pero as familias non son alleas ao hábito.\nO termo adecuado\nConceptos como “comida lixo”, “comida chatarra”, “junk food” ou “ultraprocesado” definen o mesmo. O problema está no consenso na nomenclatura. Todos eles refi ren alimentos de escaso valor nutricional cuxo consumo está asociado ao desenvolvemento de enfermidades non transmisibles. Para a doutora Babio, “na actualidade existe unha imprecisión legal e científi ca con estes termos. Aínda fai falta unha defi nición específi ca para deseñar adecuadamente políticas públicas”. Con esta situación, as investigacións en nutrición apóianse no Regulamento europeo 852/2004, que distingue entre transformación, produtos transformados e sen transformar, e no sistema de recolleita de datos Foodex 2, desenvolvido pola Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) con datos de consumo de diferentes países, pretende a avaliación de riscos e estudos nutricionais.\nO Ministerio de Sanidade empezou a actuar en 2005, coa estratexia NAVES, para promover a alimentación saudable e o fomento da actividade física. Neste marco, en 2013, iniciáronse acordos coa industria alimentaria, como o plan HAVISA (Hábitos de Vida Saudables na Poboación Española) destinado a incluír mensaxes de promoción da actividade física nos empaquetados de alimentos calóricos, ou o código PAOS, para a autorregulación publicitaria de alimentos. Os expertos en saúde pública consideran ambas as medidas inefi caces.\nNo último ano, desde o ministerio discutiuse a ampliación da lei 17/2011, con accións como a implantación voluntaria de Nutri-Score, a redución da cantidade de azucre en 3.500 produtos ou a prohibición de vender ultraprocesados (preparacións industriais elaborados a partir de sustancias derivadas doutros alimentos) en hospitais e outros centros públicos, así como a limitación da publicidade dirixida a menores, unha estratexia de éxito nos países nórdicos. Con todo, os expertos denuncian que tanto a prohibición dos ultraprocesados nas máquinas de venda automática de lugares públicos, como o veto aos reclamos infantís en empaquetados e anuncios se incumpren continuamente.\nImposto para ‘a tentación’\nEntre tanto, a creación dun imposto especial para as bebidas azucradas foi unha das propostas máis demandadas por sociedades científi cas e organizacións de consumidores, e implantada nos últimos anos en Francia, Portugal, Reino Unido, Hungría, Bélxica, Dinamarca, Finlandia e Irlanda, onde xurdiron diferentes confl itos entre fabricantes e gobernos. Unha medida polo momento só aplicada en Cataluña.\nSegundo Nancy Babio, “no caso catalán, os estudos indican un descenso do 22 % no seu consumo”. Nesta liña, unha das estratexias anunciadas polo Ministerio de Consumo é revisar a fi scalidade dos alimentos, aumentando os dos ultraprocesados e rebaixando ao 4% o IVA dos frescos e saudables, medida xa implantada en Francia, onde o abaratamento de froitas e verduras mediante a redución do IVE aumentou o seu consumo. Dous puntos contemplados pola Sociedad Española de Epidemiología, pero insuficientes para esta asociación, que propón, ademais, axudas especiais, como xa sucede en Finlandia, para persoas en situación de vulnerabilidade, o outro segmento da poboación máis afectado polo comida lixo, logo dos nenos e da mocidade. Nancy Babio apunta tamén a mellorar a comprensión da etiquetaxe nutricional a través da implantación obrigatoria de Nutri-Score, para apoderar o consumidor cara a mellores decisións de compra.\nAlternativas sas e baratas ao máis fácil\nOs expertos en saúde pública coinciden en que o consumo de ultraprocesados está máis estendido entre as rendas máis baixas. O seu prezo non só explica a expansión, tamén a súa facilidade de preparación nun momento no que as longas xornadas laborais forman parte do día a día de millóns de españois. Neste sentido, institucións como o Basque Culinary Center reivindican a volta á cociña como acto de apoderamento. A experta en proxectos gastronómicos de baixo orzamento e profesora de cociña Anna Mayer comenta que “a clave está en non saírse da dieta mediterránea, a que conta con máis respaldo científi co sobre o seu impacto saudable, o que á súa vez é unha boa noticia para os petos por basearse en alimentos accesibles como as legumes, cereais, verduras e peixes”. Estas son as súas propostas:\nPrato de legumes / 0,60 €. Aínda que as legumes en conserva non son unha mala alternativa, o menor impacto no moedeiro dáse coa compra da súa versión seca.\nIngredientes 4 persoas: Legumes secas (lentellas, feixóns e garavanzos): entre 1,50 € e 2 € kg (10 racións). Legumes xa cocidas: 0,40 €/ración.\nSalteado de verduras e carne / 2,33 €. En lugar de guisos, salteados de carne con verduras. Dúas variantes de preparacións: mariñados tipo mediterráneo ou en wok con salsa de soia. Ingredientes 4 persoas: Salteado de verduras variado (entre 0,80 €-1 €) e 100 g de carne (1,33 €).\nPesto de pistacho e perexil / 1 €. Esta salsa é unha alternativa estupenda a unha pizza ultrapocesada á carbonara, por exemplo. Non só en prezo: os pistachos son unha importante fonte de fi bra e vitamina B6. Ingredientes 1 persoa: 80 g de pistachos, 40 g de alfabaca fresca, 75 g de queixo parmesano relado, allo, 150 ml de aceite de oliva.\nVerduras ao forno / 2,88 €. Unha bandexa de verduras cortadas en anacos é ideal para cociñar unha gran cantidade de verduras á vez para varios días. Co fi n de axustar ben o orzamento, é fundamental que as verduras sexan de tempada. Pódense acompañar cunha salsa de iogur. Ingredientes 4 peronas: cabaciña (0,30 €), pemento vermello (0,44 €), cenoria (0,88 €), cebola (0,30 €), pataca (0,34 €), salsa de iogur (2 iogures naturais, 0,62 €).\nO prezo do menos saudable\nPizza conxelada: 3,85€ por unidad\nLasaña conxelada: 3,99€ por unidad\nSal + azucre + graxa: Bliss point\nO azucre, o sal e a graxa son os tres ingredientes fundamentais cos que se conseguiu a chamada “fórmula da felicidade” nos alimentos ultraprocesados. Este trío non foi elixido ao azar. En realidade, é unha felicidade enganosa, que fará que queiramos volver comer unha e outra vez ese produto buscando sentir de novo esa mestura de sabores e texturas que non somos capaces de conseguir con outros alimentos non procesados.\nComo se consegue esa ‘falsa felicidade?\nO azucre e o sal potencian o sabor dos alimentos, á vez que conseguen alongar a vida útil do produto, xa que teñen un lixeiro efecto conservante. Ademais, o azucre é capaz de activar un circuíto de recompensa no cerebro que nos fai sentir mellor. A graxa, pola súa banda, provoca unha sensación de palatabilidade (atractivo ao padal polo seu sabor, aroma, textura…) que enche a nosa boca e que consegue unha textura máis suave.\nEsa sensación denominouse bliss point. Este termo foi creado polo psicofísico Howard Moskowitz para referirse á optimización do sabor dun produto que xera no consumidor a “necesidade” de recorrer a el unha e outra vez. Cando se dá a combinación perfecta dos tres ingredientes, xunto coa textura, a repetición na compra está asegurada. É necesario engadir que estes produtos son relativamente accesibles e teñen prezos non elevados\nNormalmente trátase de alimentos con sabores intensos que saturan nosas papilas gustativas instantaneamente. Obteremos unha explosión de sabor que non atopamos noutros alimentos. Os sabores son tan fortes e intensos que non podemos aprecialos por separado. Ese é o motivo polo que moitos alimentos como (hamburguesas, pizzas…) teñen sabores moi similares, aínda que nos digan que os ingredientes son distintos. As nosas papilas gustativas saturáronse e non somos capaces de diferenciar demasiado o sabor. O maior inconveniente deste asunto é que non só consumiremos estes produtos, senón que, como non atopamos a mesma sensación nos que non son ultraprocesados, poderiamos deixar de consumir uns por outros buscando aquela sensación que nos fi xo “felices”.\nAdemais, están ideados cunha textura branda para que resulten moi sinxelos de tragar. Non hai que mastigalos demasiado, o que nos leva ao concepto de “dispersión de densidade calórica”. Esta característica fai que non sexamos tan conscientes da cantidade de calorías que estamos consumindo nun só bocado, así que seguiremos comendo ata que o rematemos todo. Coa mesma sensación de saciedade, consumiriamos moitas máis calorías que nun produto non ultraprocesado e que implique maior mastigación.\nAsí ‘engancha’ a comida rápida\nCaen os ingredientes, chorrean as salsas e algúns perden a súa boa pinta se arrefrían… Quizais o nome de “comida rápida” procede da forma en que nos obriga a comer e non de canto se tarda en preparala ou servila. Segundo o informe Fintonic Restauración en España 2018, 6 de cada 10 españois consomen polo menos unha vez ao ano nas cadeas de comida rápida.\nEstas franquías son expertas en facernos chegar ao Bliss point combinando azucres nos refrescos, sal nas patacas e graxas nas hamburguesas. Pero non só encandean ao noso estómago, tamén ao noso cerebro. Cada cadea de restauración ten cores e instalacións característicos para unha identifi cación sinxela. O noso cerebro sentirase “máis cómodo” nun sitio que recoñece facilmente. Se acabamos de chegar a un lugar que non coñecemos, estamos cansos da viaxe e non nos apetece investigar onde comer, probablemente acabemos nun destes locais: sabemos que pedir, que esperamos do restaurante e como nos imos a sentir alí. E terán detalles especiais para os nenos, xa sexan agasallos, zonas de xogo ou ambas as cousas. O éxito está garantido.\nÉ cos pequenos con quen temos que ter un coidado especial. En moitas ocasións asociamos ir a estes centros en momentos de festa unindo a celebración á necesidade de consumir comida rápida e ultraprocesada. Ademais, é posible que logo sexa máis complicado volver ao consumo de alimentos sans como as verduras, menos doces, máis fi brosas e que custa máis mastigar. É importante que, con eles, demostremos que acudir a estes establecementos non constitúe un premio, senón unha opción esporádica e que a comida saudable é o mellor hábito.\nPero, e se xa estamos alí?\nNo caso de ir comer a unha hamburguesería teremos que poñer especial atención no que escollemos.\nTenreira mellor ca polo. Se imos comer unha hamburguesa, é mellor elixir tenreira, salvo que podamos comprobar que a orixe é 100 % polo. Os nuggets ou as hamburguesas desta ave son mesturas de carne de polo separada mecanicamente con amidóns e elaborada co sobrante que queda nas carcasas do polo tras o despece. De aí resulta unha masa que, unida a saborizantes e amidóns, poderá adoptar a forma desexada.\nEvita os rebozados. En moitos destes fi letes de polo a cantidade de rebozado pode chegar a ser de ata o 50% do peso total do produto.\nAuga, por favor. Para beber, esta opción sempre será máis correcta que a do refresco azucrado. Se unimos estes últimos ao resto do menú, estaremos complicando máis a nosa inxesta calórica.


Truco para ver ficheiros ocultos no explorador de Internet | Novidades sobre gadgets\nTruco para ver ficheiros e cartafoles no disco duro no navegador de Internet\n¿Sabes ver ficheiros ou cartafoles invisibles en Windows? Esta convértese nunha das tarefas que moitas persoas realizan con máis frecuencia cando intentan saber, se o teu pendrive USB ou algún espazo no disco duro, contén un ficheiro ou cartafol invisible.\nAínda que todos sabemos como proceder amosar estes elementos invisibles dentro de Windows, Hai un pequeno truco que moi pouca xente coñece e que é compatible co navegador de Internet, porque con el podemos realizar unha sinxela exploración de calquera disco duro, os seus cartafoles e incluso arquivos que están comprimidos nun formato específico; Se queres saber como levar a cabo esta tarefa, segue lendo o resto da información.\n1 Método tradicional para facer invisibles as carpetas invisibles en Windows\n2 Truque con Mozilla Firefox para amosar elementos invisibles\n3 Truque con Google Chrome para amosar elementos invisibles\n4 Truco con Opera para amosar elementos invisibles de Windows\n5 Que pasa con Internet Explorer e este truco en cuestión?\nMétodo tradicional para facer invisibles as carpetas invisibles en Windows\nA pesar de ser unha tarefa común para un gran número de persoas, é posible que algúns non saiban como proceder facer invisibles os cartafoles invisibles en Windows. En realidade, isto vén sendo un pequeno truco que podes executalo dende o «Explorador de ficheiros».\nSó tes que ir ás "Opcións do cartafol" e despois ir á pestana "Ver"; de inmediato aparecerán algunhas opcións e das cales tes que activar a caixa que che axudará "Mostrar ficheiros invisibles ou do sistema"; o que imos propoñer agora é facer esta mesma tarefa pero sen ter que facer dita modificación e utilizando calquera navegador de Internet.\nTruque con Mozilla Firefox para amosar elementos invisibles\nSe es unha das persoas que usa Mozilla Firefox, recomendamos executalo e no espazo da barra de enderezos, escribe «C: /»E logo prema a tecla« Intro ».\nTodo o que está na raíz do disco duro "C:" aparecerá de inmediato, aínda que con este navegador de Internet non será posible mirar cartafoles ou elementos invisibles.\nTruque con Google Chrome para amosar elementos invisibles\nAgora, se es un dos usuarios de Google Chrome estás de sorte, porque este navegador de Internet iso ofrece mellores funcións que Mozilla Firefox. Recomendamos que realice a mesma tarefa que recomendamos anteriormente para ver os resultados.\nPoderás notar que neste caso se se amosan algúns elementos adicionais, que en Mozilla Firefox permaneceron invisibles e en Google Chrome fixéronse visibles. A mesma situación acontece con algunhas carpetas do sistema, que neste caso se amosan.\nTruco con Opera para amosar elementos invisibles de Windows\nUnha gran parte dos usuarios tamén utilizan Opera, un navegador de Internet que tamén lle ofrece a posibilidade de ver elementos invisibles facilmente. Como antes, recomendámosche que realices a mesma tarefa, é dicir, esa na barra de enderezos escribe "C: /" e logo prema a tecla «entrar».\nOpera actúa igual que Google Chrome aínda que ten maiores vantaxes. Por exemplo, se atopas un ficheiro comprimido en formato Zip ou Rar, podes facelo ao mesmo tempo fai clic para ver o seu contido, que aparecerá como un cartafol máis. Se hai un executable alí, pode facer dobre clic nel, pero isto significará que o navegador de Internet non se interpreta como unha descarga, polo que o gardará temporalmente en "Temp" do sistema.\nQue pasa con Internet Explorer e este truco en cuestión?\nPodes probar realiza a mesma proba con Internet Explorer, Isto ocorre porque este navegador normalmente se instala por defecto en todos os sistemas operativos Windows. O truco non funciona aquí, xa que o navegador de Internet está intrínsecamente asociado co "Explorador de ficheiros".\nSe fas o truco de todos os xeitos, verás iso inmediatamente aparecerá a xanela «Explorador de ficheiros» despois de premer a tecla «Intro»; A vantaxe destes trucos que mencionamos é grande, porque podes comezar a navegar polo contido dunha unidade flash USB (se o desexas) e ver se hai ficheiros ocultos, algo que podes facer en Google Chrome ou en Opera segundo a mencionada análise. Se hai ficheiros invisibles, mostraranse sen necesidade de modificar as "Opcións do cartafol".\nCamiño completo ao artigo: Novidades sobre gadgets » xeral » software » Truco para ver ficheiros e cartafoles no disco duro no navegador de Internet\nOla. O feito de que Chrome amose ficheiros ocultos e do sistema non o fai mellor que Firefox, faino máis vulnerable. Esta función só é útil se é administrador do sistema, se non, podería ser contraproducente.\nResponde a kaleemsagard\nMicrosoft Lumia 535, un terminal de gama baixa que che convencerá\nRevisión do sublime Parrot Zik 2.0


A perda de peso a través da cetose poden ser obtidos sen esforzo - só debe comezar a tomar Detonic. É unha cápsula con po que permite a perder peso. Atopar o Seu localidades en Barcelona, España Lle dá unha vantaxe! O produto é válido, o custo da cápsula é reducido á metade, o custo no sitio web oficial do 39€.\nAs cápsulas son vendidos en Barcelona, pode compra-los no sitio web oficial. Sobre os bens destinados á venda na rexión de Barcelona, España é válido. Hoxe, o 50% off, apresuraron-se, a fin de agora Detonic a un prezo reducido. Quere saber como mercar o produto máis rendible 39€? Indicar no formulario de solicitude os Seus datos de contacto para máis información. Pode pagar despois de recibir no correo electrónico ou por un mensaxeiro en Barcelona. O prezo de enviar o paquete por correo poden variar en función da distancia á cidade.


ÚLTIMOS DÍAS PARA INSCRIBIRSE NO ENCONTRO COMUNITARIO ORGANIZADO POLO CONCELLO E VARIAS ENTIDADES\nA cita será o 22 de xuño no paseo marítimo de Xuvia e inclúe varias actividades e tamén unha comida de confraternidade\nNarón, 13 de xuño de 2019. As persoas interesadas en asistir ao Encontro comunitario que, organizado polo Concello e entidades do municipio, se celebrará o 22 de xuño no paseo de Xuvia, dispoñen de prazo hoxe e mañá para inscribirse. A concelleira en funcións de Promoción Social, Teresa Sabio, recordou que é preciso que se anoten todas as persoas que desexen acudir, independentemente de que soliciten ou non servizo de catering, porque é preciso instalar mesas e sillas baixo a carpa tamén para aqueles que leven o xantar das súas casas.\nAs inscricións poden realizarse a través das asociacións veciñais de Freixeiro, San Xiao, Xuvia, Virxe do Mar, Chafarís e A Solaina, así como no Centro Comunitario Manuela Pérez Sequeiros, no Club de Xubilados e Pensionistas Santa Icía, na Fundación Terra de Trasancos da cooperativa do Val, en Aspanaes, na ASCM Narón, na Asociación Nosa Señora de Chamorro, en Aspanemi, na Asociación da Terceira Idade de Pedroso, na asociación Gaikai, na Asociación de Torneiros da Madeira Virutas, no Círculo Xadrez Narón, en Areosa, en Affinor e no Club Tenis de Mesa Narón.\nNo momento de facer a reserva da praza pódese solicitar, no caso de consideralo oportuno, o servizo de cátering que contrataron as propias entidades colaboradoras. Os tickets teñen un prezo de 15 euros e o menú será a base de empanada, paella, solomillo asado, postre e bebidas.\nO Encontro comunitario celebrarase en horario de mañá e tarde, e haberá demostracións de actividades, exposicións, mesas informativas e música e baile.


Mariscos, comes o que pagas? | Consumer\nMariscos, comes o que pagas?\nConsellos prácticos para elixir ben o marisco e aproveitar ao máximo as pezas, un manxar do que se desperdicia máis do 50%\nPor Peio Gartzia, Laura Caorsi 2 de Decembro de 2013\nChega decembro e, con el, un horizonte que se debuxa no mostrador das pescaderías. Ao habitual consumo de peixes e mariscos súmase o menú tradicional das festas, que custa imaxinar sen algúns froitos do mar. Con ilusión, pero tamén con sacrificio, imos ao mercado en busca de gambas ou lagostinos, preguntamos polo bogavante, os lagostinos ou aquel cangrexo de río, e levamos a casa os exemplares que máis nos gustan, dentro do que a nosa economía permite. Os mariscos son saborosos e atractivos. Pero, por moi ricos que estean, sempre nos deixan un gusto amargo: pagamos por eles ao peso e non os comemos do todo. Canto se desaproveita? Comemos o que pagamos? O seguinte artigo explica canto se desperdicia ao comprar marisco e ofrece trucos e consellos para evitalo: como facer que renda na cociña, como acertar na compra e de que modo podemos sacarlle todo o mollo.\nMariscos: no mellor dos casos, aprovéitase a metade\nNon fai falta ser moi observador para notar que, cando servimos marisco, sempre quedan sobras na cociña ou o prato; as partes que non se comen, cabezas, colas e cascas. Aí está o montoncito de “armaduras”, na mesa, para lembrarnos que non comemos todo aquilo polo que pagamos. Para coñecer ou cuantificar o desperdicio, poderiamos coller unha báscula de precisión e pesar, por exemplo, un bogavante. Pesámolo xusto antes de comelo. E pesamos os restos unha vez que acabamos de degustar o prato. A diferenza entre unha cifra e a outra nos marcará canto comemos do total. Se o fixésemos, descubririamos que apenas inxerimos o 30% do exemplar. Ese é a súa porcentaxe comestible.\nHai outros mariscos que se aproveitan mellor, como ben recollen as táboas de composición de alimentos do CESNID, elaboradas por Andreu Farran e colaboradores. Do lagostino podemos comer ata o 50%, da lagosta, o 47% e da gamba vermella e o lagostino, o 40%. Tamén hai exemplares con menos porcentaxe comestible, como o cangrexo de río, do que só degustamos o 23% do seu peso. Sexa como sexa, é evidente que se desperdicia gran parte do que se compra. No mellor dos casos, estaremos a desaproveitar a metade. E iso, traducido a euros, desanima o dobre.\nCon todo, non hai por que tirar tanto. Aínda que é certo que o exoesqueleto, as pinzas ou as cabezas dos mariscos non se comen a bocados como a súa carne, tamén é verdade que estas partes se poden aproveitar de múltiples maneiras, como detallamos a continuación.\nIdeas para que o marisco renda na cociña\nO marisco é un produto moi apreciado na cociña polo seu marcado sabor e porque non require demasiada elaboración para poder gozalo. De feito, non fai falta utilizar moitos condimentos para realzalo e, en paralelo, cun pouco de marisco podemos potenciar o gusto de moitas outras receitas, desde salsas e salteados ata sopas, cremas ou arroces. Se prestamos atención, veremos que son moitos os pratos cuxo apelido é “de marisco”, nos que, en realidade, non se utiliza tanta cantidade desta materia prima como podería parecer. A clave está en que o seu sabor é rotundo, protagonista, e esta característica é a que permite aproveitalo (e gozalo), mesmo cun orzamento axustado. Algúns exemplos:\nPara elaborar unha sopa de marisco para 4 persoas, 250 g de gambas poden ser máis que suficientes. Como? Pelamos as gambas e as salteamos (xunto ás cascas e as cabezas) cun pouco de aceite de oliva nunha cazuela. Nese mesmo recipiente cociñamos unhas verduras e mollamos cun caldo de peixe. Deixamos que ferva durante 20 minutos e coamos, de maneira que saquemos todo o mollo e sustancia ás cabezas de marisco. Un modo sinxelo e económico de obter un saboroso caldo.\nO mesmo método que utilizamos para elaborar o caldo pódenos servir para preparar un arroz de marisco. A clave é facer un substancioso caldo, con sabor, e cocer nel ao arroz. O detalle? Colocar algunhas pezas de marisco enteiras para decorar o prato.\nOutra maneira de gozar o marisco sen ter que gastar en exceso é presentalo en ensalada . Unha idea que rende moito: utilizar un bogavante. De que maneira? Cocémolo e cortamos en finas láminas, acompañándoo cunha salsa maionesa (enriquecida cos seus mollos e partes brandas da cabeza). Facemos unha ensalada con varios elementos: leitugas variadas e coloridas, patacas cocidas no mesmo auga do bogavante (o que fará que teñan ese aroma mariño) e unhas froitas frescas como piña, aguacate ou laranxa, que nos darán un fabuloso contrapunto de sabor.\nOs espetos que combinan o marisco con outros alimentos -como verduras e cogomelos asados- dannos bastante rendemento, pois tampouco fai falta utilizar demasiado e, con todo, quedan moi vistosas. Complementaremos o sabor tan característico do marisco con outros sabores máis suaves, como uns tomatitos cherry, pementos asados, champiñóns ou cogomelos. O único que deberemos de ter en conta é que o marisco á prancha, que é como se cociñan os espetos, faise moi rápido, mintas que o resto de ingredientes non. Solución? Utilizaremos verduras e cogomelos asados, salteadas ou cocidas previamente.\nOutra posibilidade, tanto para facer un delicioso entrante como unha salsa mariñeira, é preparar unhas ameixas. Con 100 gramos teremos suficiente para 4 persoas. Abrímolas e facemos á prancha, onde quedarán glaseados todos os seus mollos. Os desglasamos cun pouco de viño branco e xa teremos o inicio dunha salsa con sabor mariño e aroma tostado. Esta salsa pódese utilizar para acompañar as mesmas ameixas e servilas a modo de entrante, ou para aderezar e cociñar unha pescada á mariñeira cunha guarnición de ameixas á prancha. Un segredo: se no canto de ameixas utilizamos navallas de mar, que son máis baratas, o resultado seguirá sendo espectacular.\nConsellos para acertar coa compra de marisco\nO momento da compra é outro instante crucial para aforrar diñeiro sen que se resinta a exquisitez da mesa. Que elixir? Canto comprar? En que detalles fixarnos? Os seguintes consellos prácticos axudarán a acertar coa cesta e, tamén, sobre o mantel:\nO marisco, sempre que se poida, hai que compralo fresco e vivo para preparalo ao momento. Se non, non merece a pena e é mellor compralo ultacongelado.\nCoidado cos prezos dos que parecen “frescos”, polo simple feito de non estar conxelados. Moitas veces cómprase produto descongelado e págase a prezo de fresco. É importante mirar ben a etiqueta de venda para asegurarnos.\nHai diferenza entre os mariscos criados en acuicultura -que teñen un sabor lixeiramente terroso- e os salvaxes, que son máis apreciados polo seu sabor claramente mariño.\nOs mariscos vivos deben ter unha cor e aspecto brillantes, con carnes e caparazón duros, e con acto reflicto de defensa ao ser tocados. Tamén deben cheirar a mar. Non compraremos os que cheiren a amoníaco, ou os exemplares cuxo corpo non teña forzas ou teña unha cor marronáceo, sen vida.\nAos bivalvos que non se abran durante a cocción tamén os refugaremos e non tentaremos abrilos, xa que poden estar cheos de area e estragarnos o guiso.\nÁs ameixas ou chirlas é conveniente mergullalas en auga con sal ata o momento de ser cociñadas. Antes de utilizalas, comprobaremos unha a unha se están vivas. Se hai algunha pechada que poida ter area ou que nos produza dúbidas, refugámola. Se, en cambio, está pechada porque fai forza para non ser aberta significa que está moi viva, e esa aproveitámola.\nAs cantidades para unha persoa variarán en función da receita e a elaboración, pois non é o mesmo como ingrediente principal que como guarnición. Aínda así, a modo de orientación podemos ter presente estas cifras:\nPara sopa: cuns 60 gramos de gambas e uns 50 gradmos de ameixas por persoa podemos conseguir un bo resultado.\nLagostinos á prancha: entre 150 e 200 g por persoa.\nMarisco con casca: de 200 a 300 g por persoa.\nLagosta ou bogavante: 500 g por persoa.\nSe é para espetos: 80 g por persoa (de marisco xa pelado).\nMariscos e crustáceos, que tamaño deben ter?\nOutra cuestión crave cando imos á pescadería é ter presentes cales son as medidas establecidas para cada tipo de especie. Aínda que hai exemplares máis grandes e máis pequenos, existen uns mínimos que se deben respectar tanto na pesca como na venda. O Real Decreto 1615/2005 deixa claro que non todo vale e establece as tallas mínimas de determinadas especies pesqueiras. Así, para evitar que nos dean gato por lebre -ou lagostino por lagosta-, podemos anotar o tamaño mínimo autorizado na nosa lista da compra:\nAmeixas: 2,5 cm\nBogavantes: 8,5 cm (cabeza e torax, a cola aparte)\nLagostinos: 7 cm\nLagostas: 24 cm\nLagostinos: 10 cm\nComo aproveitar todo o marisco\nO marisco non se come “con casca”; que sempre queda no prato e (case sempre) tírase. No entanto, cando o compramos na pescadería facémolo ao peso, de modo que tamén pagamos pola casca, a cabeza e as colas. Unha maneira moi práctica (e rica) de aproveitar esas outras partes do marisco é reservalas para preparar un caldo ou fumet. Con esa base, á súa vez, poderemos elaborar salsas, sopas, cremas e arroces, como vimos antes.\nOs restos pódense conxelar para a súa posterior utilización se o marisco era fresco. Se, en cambio, utilizaramos un marisco conxelado, teremos que facer o caldo. Unha vez que o teñamos feito, substancioso e concentrado, entón si poderemos conxelalo.\nUnha boa idea, se conseguimos un caldo moi concentrado e con moito sabor, é conxelalo en cubiteras en lugar de facelo todo xunto. Desta maneira, teremos pequenas “porcións de mar” que poderemos usar para aromatizar unha sopa ou a salsa de peixe, a modo de cubito substancioso.\naforro cociñar marisco comprar marisco marisco económico-gl marisco-gl menú-gl Navidad-gl


Historias de meu: Media Maratón de A Coruña.\nNon quería sufrir e sufrín moito. Con esta frase podería resumir a miña carreira do domingo 16 de maio na cidade de A Coruña. Non estou en forma para sair a competir nunha media o que pretendía era ir a correr e desfrutar de correr pola Coruña pero non foi así por que me deixei levar pola competición, teño que aprender a controlarme.\nAta a Coruña fomos tres Taninos ( Victor , Edu mais eu) e Dani Bargiela ( que faría un estupendo terceiro posto). Chegamos moi cedo con tempo de sobra para tomar un café con calma, cambiarnos e quecer ben. As 10:30 deuse a saída. A carreira constaba de tres voltas a un circuíto de sete quilometros, a metade do circuíto discurría pola zona nobre da cidade pero a outra metade atravesaba a zona portuaria con pouco atractivo "visual". Na liña de saída situámonos cara atrás pero nada máis dar a saída Edu e un servidor saímos como balas, adiantando corredores a dereita e esquerda. Pasamos o primeiro Km en 4:01 e o segundo case igual, moi rápido pensei, e baixei un chisco o ritmo deixando que Edu se fose só. Os seguintes pasos quilométricos sairíanme entorno aos 4':05''. Durante as dúas primerias voltas mantiña o contacto visual con Edu, levábame unha vantaxe duns cen metros e nos xiros de 180º podiamos saudarnos e animarnos por diante ía Edu e por detrás Victor. No meu foro interno planeaba poder facer a xogada da media de Pontevedra onde a falta de seis quilómetros me lanzara a por Edu dándolle alcance e superándoo.\nMantiven esa distancia arropado nun grupiño que ía adiantando corredores, pensei que o ritmo era bo para min. No segundo paso por meta no grupo houbo unha pequena revolución, de repente alguén decidiu apretar, algúns seguimos o ritmo, outros foron caendo de maduros, o que non sabía é que eu tamén estaba a punto de madurar. No penultimo xiro, sobre o km 15 foi cando máis cerca estiven de Edu. A partir do dezaseis a cousa cambiou. Non podo falar de páxara nin de desfalecemento simplemente empecei a notar que ía pasado de revolucións. De súpeto o ritmo pasou a ser de 4':18'' , e empezou o sufrimento. No derradeiro xiro de 180º do porto pesqueiro a distancia con Edu dobrárase. Se antes pensaba que era el o que ía a "petar" a realidade agora era que o que "petara" era eu, o meu motor rebentara. De aquí a meta, restaban dous e medio quilómetros, foi sufrir e sufrir. Tratei de engancharme a un correrdor veterano que viña por detrás por pundonor, non podía permitir que me deixara atrás, era un corredor-refencia nos tempos de cando empecei a correr e non podia deixar que agora me vencese se dar batalla. Esta tozuda decisión fíxome seguir sufrindo. Na miña mente soaban as palabras de Dani Bargiela : "non corren as pernas senón a cabeza" e a cabezón poucos me ganan. Así ata meta . A douscentos metros tiro un pouco máis e a falta de dez metros o meu "rival" adiantame pola esquerda, outra pequena batalla perdida!, tempo neto final 1h:26':54''.\nNa meta esperaba un máis que contento Edu, que me quitou pouco máis dun minuto. Teño que devolverlle o trono ao rei. Puxen en xogo o título e perdín, consecuencia de non medir as miñas forzas e de competir sen estar preparado.\nClasificacións : resultados oficiais\nEdu- Rama : posto 127\nXosé : posto 143\nVictor: posto 283\nPero a pesar disto non me arrenpinto de ter corrido nesta proba, corro por que me gusta e das derrotas tamén se aprende.\nPróxima meta: recuperar a forma.\nMM A Coruña\nPublicado por XOSE CARRERA ás 16:49\nCase puiden reproducir na cabeza a túa carreira!!\n19:18 do 18 de maio de 2010\nBoa sociedade esa que forman o Edu e o Rama contra o sabio "Chose". Non se pode un despistar neste equipo olímpico dos Taninos.\n18:19 do 19 de maio de 2010


Ley Trans | Ante o perigo inminente dunha lei trans - El Salto - Galiza\n9 dic 2019 09:48\nÉ posible que a estas alturas moitas de vós xa forades advertidas polas vosas referentes feministas do perigo inminente que se aveciña se o hipotético novo goberno tramita a chamada “lei trans estatal”, ou algunha das propostas lexislativas existentes que abordan a despatoloxización da transexualidade como punto de partida.\nPara quen non o saiba, a despatoloxización, pedra angular da loita polos dereitos do colectivo trans, supón a eliminación da etiqueta de “trastorno mental” á propia condición trans, poñendo fin a todo un proceso médico e psicolóxico ata hoxe en día obrigatorio para toda aquela persoa que quixera mudar o sexo no seu DNI. Nese sentido, a lei que neste momento está vixente é a 3/2007, na que se estipula que toda persoa trans debe aportar un informe psicolóxico no que se aborde o devandito trastorno, ademais doutro médico que recolla, como requisito indispensable para a mudanza legal, terse sometido durante ao menos dous anos a un tratamento hormonal. Porén, os prexuízos que se desprenden deste corpus lexislativo son doados de coñecer se prestamos atención a calquera descrición sobre a realidade trans feita dende o propio colectivo. En primeiro lugar, e máis aló do estigma social que emana da etiqueta de “enferma mental”, denúnciase constantemente que esta medida imposibilita ás persoas trans a axencia sobre os seus corpos e procesos, xa que o recoñecemento desta condición individual por parte da esfera pública –preciso para calquera trámite– dependería dun continxente de psicólogos, psiquiatras e médicos que avaliarían e xulgarían ata que punto o suxeito é quen di ser. Para isto aplícanse toda unha serie de prácticas lesivas como o escarnio, en situacións como a de forzar ás persoas a permanecer espidas diante dun forense para constatar que manteñen un tratamento hormonal, mesmo a esterilización obrigatoria a través de dito tratamento -algo ao que non todo o colectivo desexa someterse-, ou o retraso implícito no propio procedemento, algo que obriga a poboación trans a manter durante dous anos un DNI diferente a súa expresión de xénero e identidade pública, con tódolos problemas que iso conleva.\nCon todo, o feito de admitir que a despatoloxización é unha medida básica e urxente para o colectivo trans, non debe ocultar a certeza de que é perigosa para a sociedade en xeral e para o feminismo en particular, xa que está a abrir a porta a toda unha serie de discursos de odio que socavan os principios da democracia e igualdade que cimentan a nosa identidade colectiva. Ante a ameaza crecente dun fascismo maquillado, que se está a expandir por países como Brasil ou EEUU, e que é terceira forza política na principal cámara de representantes do Estado español, temos que rescatar a elaboración de análises e respostas transversais e colectivas que comecen -ou volvan- a chamar as cousas polo seu nome, e nos ensinen a estar previdas perante o odio disfrazado que pretende aniñar nas nosas consciencias.\nOdio ao emigrante, ao pobre, ao diferente, ao diverso, enmascarado nun continuum de “eu non son X, pero”, e reforzado pola súa capacidade de actuar en paralelo para non ser identificado. Esta é a forma na que o fascismo quere volver, conseguindo sacar o peor de nós sen que cheguemos a cuestionarnos principios que ata hoxe eran básicos na construción da nosa cidadanía. Así pois, é común escoitar a persoas que se deixan arrastrar por esta corrente, atrincheiradas no odio ao emigrante, que en ningún momento aceptarían outros discursos desa mesma onda referidos á poboación LGTBIA, sen ser conscientes ou sen querer selo, de que votar a un partido fascista failles mercar todo o “pack” do seu discurso.\nAnte a ameaza crecente dun fascismo maquillado, temos que rescatar a elaboración de análises e respostas transversais e colectivas.\nO mesmo está a suceder á inversa con persoas que nunca cuestionarían o seu antirracismo, e incluso a súa conciencia de clase, pero que están a comprar o odio ao colectivo LGTBIA dun xeito indirecto e sibilino. Deste modo, a aprobación inminente dunha lei trans é perigosa, porque se está a converter na pedra angular destes discursos e non precisamente da man de Santiago Abascal, senón de feministas que ata o momento todas e cada unha de nós considerabamos referentes. Unha análise rápida dos argumentos que utilizan saca á palestra conclusións abraiantes, nas que non é difícil identificar características dos discursos de odio como o medo ao diferente, o bulo, ou o uso das mesmas armas do patriarcado para atacar a mulleres e, a fin de contas, a compañeiras.\nAsí, unha das maiores argumentacións das que protestan contra a inminente aprobación do dereito a que non sexan precisas probas médicas e psicolóxicas para a mudanza de sexo legal, é a súa certeza de que vai ser un regalo para pederastas e violadores, que van a utilizar as posibilidades da lei para se rexistrar como mulleres e conseguir dun xeito legal o acceso a “espazos seguros” como baños e vestiarios. Cando falan deste argumento, soen ocultar que a autodeterminación de xénero xa está vixente nunha grande cantidade de países como Arxentina, Portugal o Grecia, para centrar os argumentos en supostos individuos, repartidos por contagotas polo mundo, que penetraron nestes espazos seguros facéndose pasar por mulleres para agredir ás que se atopaban neles. Xa sexa nunha pequena poboación de Canadá, nunha gran urbe dos EEUU ou nun recuncho perdido da Conchinchina, nada máis transcender unha noticia deste calado -xeralmente sen contrastar a fonte, o que nos expón á cultura do fake tan utilizada polo fascismo actual-, comezan a encherse ríos de tinta en muros de facebook e columnas de xornais, supostamente serios e de esquerdas, alertando contra o perigo inminente da aprobación dunha lei trans no Estado español, e sinalando que abre a porta á repetición destes casos en todas e cada unha das nosas aldeas, vilas e cidades. Unha cultura do medo que non é diferente ao realizado por certos propagandistas cando poñen o grito no ceo ao producirse un delito por un menor estranxeiro non acompañado en calquera punto da xeografía do Estado. Unha cultura do medo que convirte a excepción en motivo de alarma, e a súa vez na excusa perfecta para clamar contra os dereitos do colectivo destinatario, deshumanizalo e poñelo no punto de mira.\nTodo este discurso, ademais, posúe entre os seus principais fins borrar a existencia das persoas trans, invisibilizarnos e converternos en responsábeis das nosas propias opresións. Acompáñanse, polo tanto, dunha negación da nosa identidade ao alegar que as mulleres trans somos homes que decidimos transitar, como dicía Albert Pla, ao “lado máis salvaxe da vida”, por capricho. Se decides camiñar polas vías do tren e este te atropela, será irremediablemente a túa culpa, igual que se decides ser trans, que che violen e maten por iso será a túa propia responsabilidade. É por iso polo que o discurso de odio ao que fago referencia invisibiliza constantemente as opresións que sufrimos por ser mulleres, e que se maximizan por ser trans. E como todas sabemos, o que non se nomea non existe, e se non existe, non se pode solucionar.\nO mellor exemplo sucede cando dito discurso por a súa atención na aplicación da despatoloxización no cárcere. Seguindo coa mesma dinámica argumental, consideran que iso vai abrir a porta a que os reclusos violadores dos módulos masculinos aproveiten para se satisfacer ao seu antollo nos femininos, nun escenario tremebundo comparable coa matanza de Texas ou algo semellante. Se ben é posible que existan violadores en diferentes lugares do mundo, capaces de vivir toda a súa vida cunha identidade que non lles pertence -algo de cuxa dificultade pode dar testemuño calquera persoa trans-, para continuar a violar, converter iso en norma abre a porta a ocultar outras evidencias, como o feito de que o 59% das reclusas trans internas en módulos de homes sexan violadas polos seus compañeiros.\nTodo este discurso, ademais, posúe entre os seus principais fins borrar a existencia das persoas trans, invisibilizarnos e converternos en responsábeis das nosas propias opresións.\nNesta tesitura, non é moi difícil decatarse de que este é exactamente o mesmo patrón que utiliza o patriarcado para cargar contra as mulleres e restarnos dereitos. O mellor exemplo é o representado polo coñecido argumento das denuncias falsas, onde se asume que algo que sucede en menos do 1% dos casos nos que se aplica a lei contra a violencia de xénero é suficiente para solicitar a derrogaciónde dita lei e restarnos dereitos a todas. Ademais, se analizamos o mundo que nos rodea coas nosas gafas violetas, salta rapidamente á palestra que a idea de que os homes precisan rexistrarse como mulleres para violar e violentar a outras, nega a esencia do propio patriarcado, posto que este é un sistema no que a través de diversas ferramentas culturais, legais, e de diverso calado, incentívase e permítese que os homes, polo mero feito de selo, se apropien do corpo e a vontade das mulleres, polo mero feito de selo.\nA expansión de discursos que non son contrastados nin sometidos á capacidade crítica de quen os recibe, con posibilidades de sumar a un gran número de xente na construción dun inimigo común, dun “outro”, deshumanizado a quen excluír, constitúese como a pedra angular da expansión do fascismo, e que iso afecte a sectores que se consideran de esquerdas ou feministas supón un auténtico perigo. Como dicía Gramsci, é xusto neste momento cando máis “instruídas” temos que estas, e iso pasa por coñecer a realidade do colectivo trans e facer da súa loita a nosa loita, “conmovidas” pola sororidade e a solidariedade contra u odio, e “organizadas” para defender uns dereitos sen os cales non pode existir a igualdade. A aprobación dunha lei trans é -ou debería ser-, inminente coa chegada do novo goberno, e iso vai requirir toda a nosa “intelixencia”, “entusiasmo” e “forza” nunha causa común e feminista como son os dereitos do colectivo trans en xeral e das mulleres trans en particular.


Fundación Mujeres - Taller sobre os mitos do amor romántico coas lideresas das comunidades en El Salvador\nInicio > Noticias > Taller sobre os mitos do amor romántico coas lideresas das comunidades en El Salvador\nDesmitificando o amor romántico\nTaller sobre os mitos do amor romántico coas lideresas das comunidades en El Salvador\nEsta formación, impartida no municipio de Sonsonate, desenvolveuse con lideresas de todas as zonas de traballo de Las Mélidas para traballar sobre os mitos existentes na sociedade sobre o amor romántico e como estes mesmos sustentan as desigualdades de xénero e a violencia contra as mulleres\nA mediados do mes de novembro tivo lugar o taller sobre mitos do amor romántico no marco do proxecto “Mulleres salvadoreñas avanzando cara ao cumprimento dos dereitos sexuais e reprodutivos e dunha libre de violencia” executado por Las Mélidas en coordinación con Fundación Mujeres e o apoio financeiro da Xunta de Galicia.\nNesta xornada mostróuselles ás mulleres unha perspectiva diferente á que están afeitas nestes temas, unha mirada crítica de como se establecen as relacións afectivas e como estas non son independentes do contexto social e cultural no que se desenvolven.\nNese sentido detalláronse e analizaron algúns mitos sobre o amor romántico que se transmiten a nivel social: o amor todo pódeo, o amor é para sempre, os celos son parte do amor, explicando que, este tipo de mitos contribuíron a reforzar o sistema patriarcal.\nPara reforzar a aprendizaxe mostróuselles ás mulleres participantes vídeos de cancións machistas, curtametraxes e películas famosas que alimentaron esas crenzas nas sociedades, isto co obxectivo de empoderar ás mulleres sobre este tema e que poidan compartilo nas súas comunidades.\nFinalmente tamén se analizou con elas cales son as relacións afectivas sas, aquelas que non levan implícito ningún tipo de violencia cara ás mulleres.\nEsta xornada, de día e medio de duración, levou a cabo coa participación de 43 mulleres. As participantes mostraron a súa satisfacción polo desenvolvemento do taller, así como o seu compromiso con non reproducir este tipo de actitudes e compartir o aprendido con outras persoas das súas comunidades.


Poeta e cidadán\nEl Deportivo regala el ascenso San Juan Alcaldesas gallegas La Manada Resistencia Galega Costa de Marfil Selectividad Guía para estudiar\n29/03/2019 20:22 h\nO 21 de marzo, Día Mundial da Poesía, Galicia acudiu á cita con varias celebracións, unha delas desenvolvida no salón de actos da Real Academia Galega. Alí homenaxeamos a causa poética na persoa de Salvador García-Bodaño (Vigo, 1935), voz de poeta moi importante desde que, en 1967, publicou Ao pé de cada hora, o seu primeiro volume, un libro xa maduro. A súa voz seguiu cantando e consolidándose ata hoxe mesmo.\nTeño a sospeita de que o día 21, na rúa coruñesa Tabernas, número 11 (sede da Academia), estiveron presentes as mellores musas da poesía para homenaxearen a un poeta que sempre escribiu como poeta mesmo nos textos, moitos, en que fala como cidadán doído ou inconforme. Aquel lugar coruñés, ateigado de letraferidos e letraferidas, foi -penso eu- o epicentro galego da causa poética durante hora e media. Déronse cita, nesa conmovedora xornada, música (Miro Casabella), a prosa dos estudosos (un deles, Arcadio López-Casanova) e o recital dos versos do escritor homenaxeado na voz de compañeiros e compañeiras da Academia (Luz Pozo, Helena Villar, Franco Grande…). Tamén recitaron, coa debida paixón, voces non académicas, voces novas que interpretaron moi desde dentro os versos de quen, desde hai bastantes anos, xa é un clásico (Dores Tembrás, Alba Cid, Baldo Ramos). Escritora nova foi tamén a excelente coordinadora deste acto literario-musical: Andrea Porto.\nQuen queira acceder aos textos lidos, recitados e cantados nese 21 de marzo, consulte o coidado e delicado volume que a Academia publicou co título Horas de Compostela. SGB, en edición de Marilar Aleixandre, secretaria da Sección de Literatura da institución. O volume, de 62 páxinas, tamén acolle, dalgún xeito, o espírito e a emoción da homenaxe.\nNo acto, eu glosei un poema rosaliano do escritor, Rosalía Castro, campesiña na eternidade, aparecido en volume, no ano 1978, no libro do autor Tempo de Compostela. Co título Cántico prá túa soedade que se ergue como unha bandeira, foi presentado e premiado nos Xogos Florais de Betanzos en agosto de 1971, aínda Franco imperante. Xa naquela versión, o noso poeta chamaba a Rosalía «compañeira do meu pobo», vocativo conmovedor e certo. Eses e outros versos deste gran poeta cívico pasaron a alfándega do xurado porque dous dos seus membros, desafectos ao réxime (así se dicía daquela), fixeron valer a feitura literaria do texto. Tratábase dun xuíz de Chantada e dun catedrático de Literatura do Instituto Masculino de Lugo. O mesmo aconteceu co magnífico poema de Ánxeles Penas Novas follas de dor pra Rosalía.\nLo mejor del Mallorca - Deportivo\nEl Deportivo regala el ascenso al Mallorca\nJosé Antonio Gómez Castro: «Cuando nos llamaron de la Casa Real pensamos que era una broma»\nChristophe Gateau | Dpa\nLos puestos de trabajo que más peligran por los robots\nApuñala a un joven en A Coruña y dice que lo hizo «cansado» de recibir insultos por ser gay\nSan Xoán movido en Rianxo con robo de una excavadora y persecución de película por la autovía\nArte Literatura Vigo ciudad RAG Betanzos


O programa europeo NEA2 larga amarras en Castrelo de Miño. | Concello de Castrelo de Miño\nO programa europeo NEA2 larga amarras en Castrelo de Miño.\nPosted on 19 Febreiro, 2009 by castrelo\nReuníronse en Castrelo de Miño, na sede da Asociación Galega de Actividades Náuticas (AGAN) sita nas instalacións municipais do Complexo de Turismo Náutico, os socios galegos e o xefe de filas de Bretaña.\nOnce rexións atlánticas de cinco estados [Francia ( Bretaña, Paises de Loira, Baixa Normandía), o Reino Unido (Irlanda do Norte, Devon, Cornouailles), Irlanda (Midwest), Galicia, Andalucía, Portugal (Norte, Central)] traballarán xuntas sobre o desenvolvemento económico, social e medioambiental do sector náutico. Bretaña controla este programa, financiado principalmente pola Unión Europea.\nLanzado hai cinco anos, o programa “NEA” (Nautismo Espazo Atlántico, 2004-2007) asentou as bases dunha colaboración interrexional (sete rexións) destinada a coordinar o turismo náutico a escala do Espacio Atlántico. A operación funcionou tan ben que suscitou o interese de cinco novos territorios, polo que se decidiu prorrogarla con novas ambicións. Aprobado a finais de 2008, NEA2 iniciou oficialmente a súa labor o 22 e 23 de xaneiro de 2009 en Rennes (Bretaña, Francia), sede de Région Bretagne, o xefe de fila deste proxecto europeo.\nMáis aló da acción turística, o programa “Nea 2” (2009-2011) interésarase pola práctica, pola industria, e polas infraestructuras. Estará articulada segundo os 3 piares do desenvolvemento sostible, a economía do sector (26.000 empregos nos territorios), a cohesión social e o medio ambiente.\nTrátase de favorecer o nautismo para tod@s a través de produtos turísticos adaptados e actividades destinadas ao público local ; trátase tamén de fomentar as prácticas “suaves”, de acompañar á innovación das empresas industriais, de fomentar nos portos o compromiso co desenvolvemento sostible (limpeza, marinas secas, servizos e equipamentos). Tentarase organizar eventos festivos e deportivos así como citas tales como o salón europeo da econavegación ou a conferencia sobre o desenvolvemento sostenible do sector.\nEste programa de tres anos, e comezou oficialmente o 22 de xaneiro, está dotado cun orzamento de 4,7 millions de euros, incluídos 3,1 millions aportados por Europa (FEDER) e 1,6 millions polos socios.\nA PARTICIPACIÓN GALEGA NO PROGRAMA NEA 2\nGalicia é a rexión máis representada do programa, con 6 dos 24 socios: A Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos, Portos de Galicia, Deputación da Coruña, Deputación de Pontevedra, Concello de Cambados e a Asociación Galega de Actividades Náuticas, con sede en Castrelo de Miño.\nA participación galega será clave no programa, por ser unha das máis representativas do conxunto de accións do Plan de desenvolvemento sostible NEA2:\n•Nautismo e Economía,\n•Nautismo e Medioambiente,\n•Nautismo e Cohesión Social\nA Bretaña francesa como xefe de fila\nNo seu papel de piloto, Bretaña será a encargada de coordinar a animación, de velar polo respecto dos compromisos do programa e as recomendacións europeas, así como de garantir a xestión administrativa e financieira. Os Bretones tamén son os encargados da coordinación técnica.\nFiled under: Cultura,Deporte,Turismo,Xuventude |\n« BANDO 4/2009: EDUCAMÓBIL Open das Nacións 2009: Suecia a máis madrugadora xa está en Castrelo de Miño »