Os técnicos de Facenda aconsellan aporveitar a recta final do ano para...\nOs técnicos de Facenda aconsellan aporveitar a recta final do ano para aforrar na Renda\nO colectivo de técnicos do Ministerio de Facenda (Gestha) sinala que se poden aforrar até 2.893 euros na próxima declaración da renda, en función dos ingresos.\nA recata final do ano é o mellor momento para cadrar as contas con Facenda de cara á Renda do ano que vén (Foto: Óscar Cañas / Europa Press).\nRedacción 17:28 do 28 de novembro de 2021\nO colectivo de técnicos do Ministerio de Facenda (Gestha) aconsella aproveitar a recta final do ano para aforrar até 2.893 euros na próxima declaración da renda, aínda que son as persoas con maiores ingresos e patrimonios as que máis beneficios poden obter.\nSegundo aclara Gestha, mentres que as persoas con ingresos superiores aos 600.000 euros ao ano poderán abaratar a súa factura fiscal até os 72.733 euros, para as persoas con rendementos anuais inferiores aos 21.000 euros as vantaxes fiscais non chegan aos 1.390 euros.\nEntre as recomendacións concretas, o colectivo de técnicos de Facenda lembra que nos últimos meses do ano convén facer achegas aos plans de pensións ou aos plans de previsión asegurados para lograr un aforro fiscal na declaración do próximo ano. Con todo, indica que o Goberno español está a desincentivar as achegas a plans individuais e apostando polos plans de emprego, nos que contribúe o empresario.\nAsí, a achega máxima a plans individuais descendeu desde os 8.000 euros aplicábeis até 2020 a 2.000 euros en 2021, o que reducirá o impacto na cota en 580 millóns de euros. Namentres, o proxecto de Lei de Orzamentos Xerais do Estado para 2022 prevé reducir este límite a 1.500 euros.\nAdemais dos plans de pensións, Gestha apunta a quen comprou a súa vivenda habitual ou realizou algún pagamento para a súa construción antes do 1 de xaneiro de 2013, que seguirán gozando da desgravación, a condición de que tivesen deducións pola devandita vivenda en 2012 ou anos anteriores.\nDeste xeito, estes contribuíntes poden deducirse ata o 15% das cantidades investidas, cun límite de investimento de 9.040 euros. Teniendo en cuenta este teito, pode resultar interesante realizar un pagamento adicional de 4.840 euros de media para amortizar a hipoteca antes de que finalice o ano para reducir a factura fiscal en 726 euros.\nPara quen vendese a súa casa este ano, as ganancias obtidas tributarán na próxima declaración da Renda, en función da súa contía, entre o 19% e o novo tipo do 26% para rendas de aforro e ganancias superiores a 200.000 euros, que entrou en vigor en 2021. Con todo, os técnicos sinalan que se se reinviste total ou parcialmente o importe noutra vivenda de carácter habitual, será posible neutralizar este pago.\nEn cambio, están exentas as ganancias obtidas pola venda da vivenda habitual polos contribuíntes maiores de 65 anos e tamén por persoas dependentes severos ou de grandes dependentes. De igual modo, Gestha aclara que están exentas as ganancias obtidas polos maiores de 65 anos pola venda de calquera ben, ata un límite máximo de 240.000 euros, sempre que co importe total constitúase unha renda vitalicia asegurada nun prazo de seis meses.\nInvestimentos e accións\nEn canto aos investimentos, Gestha apunta que ser investidor en bolsa non só pode traer ganancias, senón tamén minusvalías. Por iso, avisa de que o final de ano é un bo momento para facer contas e compensar as perdas xeradas nun fondo de investimento, accións ou derivados financeiros coas ganancias patrimoniais obtidas. Así mesmo, os rendementos de capital mobiliario positivos (intereses de títulos, venda de obrigacións ou bonos, dividendos, etc.) pódense compensar con rendementos negativos.\nTamén recomenda que cando os rendementos netos do traballo sexan inferiores a 16.825 euros as persoas contribuíntes vixíen, na medida do posíbel, que non haxa rendas doutro tipo, por exemplo ganancias patrimoniais por venda de accións ou rendas por alugueiros de inmobles, superiores a 6.500 euros, xa que no devandito caso perderían unha redución de rendementos do traballo que pode chegar até os 5.565 euros.\nIgualmente, as vendas de accións poden obrigar a declarar a moitos contribuíntes que non terían obriga de facelo que teñen rendementos de traballo de menos de 14.000 euros con varios pagadores ou até 22.000 euros cun só pagador, ou se os outros pagadores non chegan a 1.500 euros en total.\nOs técnicos de Facenda lembran que os rendementos que se obtiveron polos traballos realizados para empresas radicadas no estranxeiro están exentos de tributación cun límite máximo de 60.100 euros anuais no territorio común. Iso si, Gestha aclara que se poderá aplicar esta dedución a condición de que no territorio no que se realicen os traballos se apliquese un imposto de natureza idéntica ou análoga á do IRPF e non se trate dun país ou territorio cualificado regulamentariamente como paraíso fiscal.\nDoazóns e entidades\nNesta recta final do ano Gestha recomenda solicitar o certificado cos datos identificativos, data e importe doado a entidades solidarias, para aproveitar o aumento da dedución por donativos, que aprobou o Goberno en 2020, de até 80% dos primeiros 150 euros doados e o 35% do resto doado, que aumentou a 40% se a cantidade doada á mesma ONG non diminúe en cada un dos tres últimos anos, co límite do 10% da base liquidábel.\nAsí mesmo, as cotas de afiliación e achegas a partidos políticos poden reportar as persoas contribuíntes algún beneficio adicional, xa que supoñen unha dedución de 20%, limitada a unha base máxima de 600 euros.\nEn paralelo, as cotas sindicais e de colexios profesionais deducen dos rendementos do traballo ─aínda que as últimas cun límite de 500 euros─, así como os gastos de defensa xurídica de litixios na relación laboral co límite de 300 euros anuais.\nPor último, Gestha lembra outra dedución, a destinada a amigos e familiares de terceiro grao dos emprendedores. Dita vantaxe fiscal é de 30% do investimento na cota estatal do IRPF ao subscribir as accións ou participacións da sociedade, sendo a base máxima da dedución de 60.000 euros anuais.\nfacenda aforro renda irpf GESTHA


Cada liña consta dun sedal forte, xa que os peixes que se van capturar adoitan ser de gran tamaño, que remata nun arame ou placa de latón no que se empata o anzol. Dado que os atúns son peixes que se moven en augas relativamente superficiais, o anzol vai lastrado cun chumbo lixeiro que o mantén á profundidade adecuada.\nEvolución do corricánEditar\nPolo interior das bordas levan uns madeiros, moletas, con fendeduras nas que se colocan as canas ou varas, de 13 a 17 m de longo. As varas máis próximas á proa do barco, as raposas, son máis curtas, duns 4 m. Cada vara leva ó longo 3 ou 4 roldanas (motóns), e unhas argolas metálicas para mete-la corda ou liña, de arame. Así, de cada vara penden 3 ou 4 aparellos de lonxitude variable segundo o lugar da vara na que estean. O aparello ou cacea do cabo, o último, chámase penol ou punta, e é o máis longo (ata 60 metros); ó seguinte chámase segunda; ó terceiro é a amura ou terceira; e o cuarto, máis próximo á borda, é o sanxoaniño ou couce, o máis curto se ben chega a ter 25 metros. Ó final, a cada sedal empátanse normalmente dous anzois.\nPesca ó corricánEditar\nO corricán na pesca deportivaEditar\nOutros usos semánticosEditar\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Corricán&oldid=5449787"\nÚltima edición o 4 de maio de 2020 ás 10:05


DINNER FOR TWO (COMIDA PARA DOS)\nPosted Abril 23rd, 2009 by Orientación\nVídeo para traballar, na etapa de infantil e primaria, a convivencia pacífica entre os alumnos e a necesidade de compartir en lugar de poseer e pelexar.\nÉ un filme curto (8 minutos) de National Film Board of Canada en debuxos animados e que non emprega a linguaxe oral.\nUnha proposta didáctica para traballar cos alumnos de infantil e 1º ciclo:\nDinner for two, proposta didáctica\nXORNADAS SOBRE TDA/H EN SANTIAGO\nOs días 11 e 12 celébranse en Santiago unhas xornadas sobre o Trastorno por Déficit de Atención e/ou Hiperactividade que poden interesar a mestres ou pais. Abordan a definición e o tratamento conductual e médico do trastorno.\nFESTEXAMOS O DIA DO LIBRO!!\nPosted Abril 21st, 2009 by pilargarcia\nDende a biblioteca, seguindo co tema do Medievo, e de carra a traballar todos os aspectos do Currículo propoñemos:\nQue nas aulas, nas vosas casas, así como na biblioteca, vos animedes a les as LENDAS MEDIEVAIS quena seleccionamos e tedes colocados nos expositores e tablóns do centro.\nSeredes nomeados Cabaleiros da "REAL ORDE DE CABALEIROS LECTORES DAS LENDAS MEDIEVAIS"\n-É imprescindible les 2 lendas mínimo co visto e prace do titor. Nesta semana farase entrega do diploma que confirma o nomeamento.\nView more documents from orballo.\nElaboración do libro-glosario\nMirade canto traballamos na biblioteca!\nCo obxectivo de aprender vocablos da Idade Media, buscar e anotar o seu significado elaboramos este libro-glosario.\nNel, participou todo o alumnado do colexio buscando verbas do máis curioso, relacionadas co tema do medievo. Nas súas páxinas hai un recuncho para a música, para os oficios, o castelo, o Camiño de Santiago, e unha morea de cousas máis!\nPero non só esbribimos senón que tamén decoramos co estilo e cores da época.\nSe queredes ler e ver o libro-glosario non tedes máis que achegarvos a nosa biblioteca,\nweb axeitada a TXD ou Deficiencia Mental\nPosted Abril 16th, 2009 by ecb\nEsta páxina consta de vídeos , xogos , cancións, contos ...para traballar con este alumnado e alumnado de EI . A páxina pódese descargar en lingua castelán ou en lingua inglesa polo que tamén se pode practicar o inglés con ela.


COAG pide que o consumidor poida elixir produtos libres de transxénicos | Consumer\nCOAG pide que o consumidor poida elixir produtos libres de transxénicos\nA liberdade de elección pode garantirse mediante unha etiquetaxe transparente onde se poña de manifesto a cantidade de material transxénico autorizado que contén cada produto. Segundo COAG, actualmente a lexislación europea obriga só a etiquetar aqueles produtos que conteñan máis do 0,9% de elementos transxénicos. A organización considera que estes limiares non son suficientemente baixos xa que calquera material transxénico detectable debería ser etiquetaxe.\nA organización gandeira considera que actualmente só os produtos denominados como de cultivo ecolóxico garanten a ausencia de elementos transxénicos. Sobre o limiar que permite detectar a contaminación, do 0,1%, COAG considera que este debería constituír a base paira as esixencias de etiquetaxe. Do mesmo xeito, a liberdade do consumidor só pode garantirse se o agricultor tamén ten a liberdade e a garantía de cultivar produtos libres de transxénicos. Paira COAG, isto esixe unhas normas de coexistencia de cultivos que eviten a contaminación entre cultivos.\nNeste sentido, COAG reivindica que se manteña a moratoria paira o cultivo e comercialización de produtos transxénicos mentres non se garanta a liberdade do consumidor á hora de elixir produtos non tratados xeneticamente, a ausencia de contaminación entre cultivos e establézase una regulación que delimite responsabilidades. Ademais, COAG esixe que se loite pola seguridade alimentaria como un dereito universal.\nA organización de gandeiros e agricultores lamentou así mesmo a decisión do Goberno británico de aprobar a comercialización de millo transxénico mesmo coa oposición do 50% e de grupos parlamentarios, que só vulneran os dereitos dos consumidores por non quedar atrás na comercialización de millo e pola presión dos grupos multinacionais distribuidores de produtos transxénicos.\nNeste sentido, Andoni García, responsable de seguridade alimentaria de COAG, considera que “a liberalización do comercio de transxénicos pode supor a industrialización da agricultura en detrimento do modelo de produción no que se basea a explotación familiar orientando á calidade, a seguridade e o respecto do medio ambiente. Ademais, a comercialización destes cultivos patentados supón deixar en mans de dez multinacionais a produción mundial de alimentos”.\nCOAG contaminación cultivos moratoria-gl omg-gl transxénicos


PORTOS DE GALICIA INVESTIU UN MILLÓN DE EUROS NA DOTACIÓN DE ABRIGO E PANTALÁNS NO PEIRAO DE FISTERRA\nVeñen de rematar as obras de instalación dun dique aboiante e creación de 75 novas prazas para o sector profesional\nSantiago, 2 de xullo de 2018.- Portos de Galicia, vén de investir un millón de euros na dotación de maior abrigo e máis prazas de amarre para o peirao do municipio coruñés de Fisterra. Así se comunicou esta mañá nunha visita á zona do presidente do ente público, José Juan Durán acompañado pola conselleira de Mar, Rosa Quintana,.\nAs obras executadas consistiron fundamentalmente na construción e instalación dun dique aboiante de 100 metros de lonxitude e de cinco metros de ancho. Tamén se realizou unha ampliación dos pantaláns de atraque de embarcacións menores para conseguir 75 novas prazas, co que quedan habilitadas un total de 182.\nO dique aboiante está construido en formigón e ao longo del instalaronse dúas torretas de servizos de auga e luz e unha de emerxencia. O acceso ata o dique realízase a través dunha pasarela articulada entre o peirao e a instalación aboiante.\nEn canto a ampliación dos pantaláns, nas novas prazas instaláronse fingers de aluminio para facilitar o atraque e incluíron tamén unha mellora das instalacións de auga e luz a través de novas torretas de servizo. Ademais en todas as liñas de pantalán hai tamén unha de emerxencia.\nA día de hoxe as obras se atopan xa totalmente rematadas e operativas coa conseguinte mellora nas condicións de traballo dos profesionais do mar. Así mesmo, compre salientar que esta actuación permitiu dar resposta ás necesidades do sector na zona, dando cabida ao total da frota que traballa na actualidade no porto fisterrán.


Sexnoveller Sueco - novelas eróticos »Sexnoveller" Vostede é meu!\n« O soño se fixo realidade Vostede e eu na bañeira de hidromasaxe , »\nVostede é o meu!\n2007/02/28 por sexnoveller sexo anal , bondage , erótico , heterosexual , seis , sexnoveller\nEstamos sentados na miña cociña e acabar de comer unha boa comida que regado cun viño de bo gusto. Vostede é tan atractivo como sempre e quero ti. - Tire a roupa e entrar e deitar na cama! Eu digo a vostede. Mira para min cunha mirada un pouco confuso. - Agora? Vostede pregunta. - Si, xa! Eu confirmo. Vostede vai e podo escoitar vostede rastexaren para fóra da roupa dentro do cuarto. Sen forzar moi limpa-me na cociña antes de ir para ti. Vostede rastejou debaixo das cubertas, de xeito que só a cabeza apuntando cara arriba. Os meus ollos famentos buscar o seu, cheo de esperanza e tesón Amañecendo cando subir enriba das cubertas e se estende cara abaixo nos seus xeonllos, de modo que non pode poñer os seus brazos. Axeonllar e bico os seus labios macios sensuais, as nosas linguas se atoparon, eu tremo no corpo de expectativa e emoción. - Pon no seu estómago! Eu ordeno brando e alivia a presión dos xeonllos.\nComo rolar na súa volta, eu sacar a roupa e tira un pouco de aceite a partir da mesa de cabeceira. Tirando súa capa e descubrir a súa nudez e sentir-se montado ti. Con movementos suaves, eu comezo a esfregar e masaxe seus ombreiros e costas. Eu xa subindo e meu pao duro fregando entre as súas nádegas cando masaxe rítmica das súas costas.\n- É bo? Pido-lle os labios contra o seu oído. - Mmmmmm, é todo o que eu vexo en resposta. - Espere, eu vou facer iso ata un pouco máis cómodo para tí. Pero ten que prometer pechar os ollos por un momento. Vostede acenar, sen dicir nada, e eu pasar de ti e abre a gaveta da mesa de cabeceira e tira algo que ordenou en internet hai un tempo atrás, é unha esposado con grandes puños acolchado que hai unha alza axustable entre. Eu incorporarse seus brazos e puxa-los para arriba no seu retorno. - O que está facendo? Di que e transformalo lo para asistir. - Vostede prometeu que pechar os ollos, eu respondín. - Agora non, como prometeu senón non gaña nada! Teño practicado poñer algemas e levalos rapidamente no lugar. - Agora é o meu. só meu! Eu digo e salientar que ao longo das costas e os brazos coas puntas dos dedos. Non responder, pero eu sei como o seu corpo tremía baixo min.\nEu planejei como eu debería ir sobre el antes e agora avanzar con bandas similares para os nocellos, a diferenza aquí é que eles teñen unha barra sólida entre eles para separar as pernas. Cando eu teño-os no lugar que eu me poñer en riba de ti coa miña posición entre as súas pernas e murmurio no oído - Min só a miña. completamente a miña. é o meu. Eu fico de xeonllos detrás de ti e tomar posesión dos seus cadros, tirando-o para arriba así que está de xeonllos coa cabeza na almofada, partes da fivela entre as algemas e tirando as mans para nocellos e encaixa-man e pernas de ferro.\nVostede está agora completamente á mercé da miña vontade, e eu teño moito tesón para ter o seu invitado separáronse de volta na fronte de min. Eu acariciar súa coxa e na parte de atrás do interior arriba e abaixo, preto pero nunca todo o camiño para o rato comezou a ofuscar o kåtsaft. Vostede choraminga e eu deixei os meus dedos chegar no seu groove, umedecê-los e deixalos correr ata o seu clitóris. Vostede suspiro e eu dobrar cara diante para poñer a lingua para.\nA miña lingua endureceu penetra en ti e eu comezo a foda lentamente lingua que mentres os meus dedos sempre fregar o seu clitóris. Estiquei a lingua e deixalo roçar o meu clitóris sei que quere máis, pero vou deixar esperar un pouco. Eu escorre un pouco de aceite na parte superior das súas nádegas e deixalo fluír cara ao seu ano. Onde incorporarse as masaxes vostede por un tempo antes de deixar un dedo penetrar no burato prohibida. Elimina o seu dedo e esfregue un pouco máis, empurrar e tirar, lubrifique a corredías cara atrás e cara adiante sen problemas. Vostede xemidos e suspiros durante o meu tratamento, sen poder facer nada sobre isto. Vostede é miña. só meu!\nAgora peixe ata que a punta de ouro fóra da caixa, e prema-o seu rato para quentar e lubrifique-a, lentamente, eu arrastralo lo para dentro e fóra do seu quente agora bichano sjöblöta antes de deixalo correr coa punta do seu medio vai contra o seu ano Mancha . Prema levemente para ela e se lamentar e se contorcendo na miña fronte. Con xeo Ouro no seu ano me deito baixo de ti e pon a lingua para o clitóris, deixe-círculo ao redor antes de mamar o seu botón inchado entre os beizos. Vostede tira súas correntes e suspiros, xemidos, sen chegar a sitio ningún. Vostede está preto e só meu!\nEu xiro o vibrador no seu ano e pon nova presión sobre o clitóris, mamar e lamber, empurrando o vibrador un pouco máis e non pode soster máis. O seu corpo comeza a aprehensión e deixei xeo ouro e leva-lo para as mans amarrada cando ve meu rostro. Vostede berrar o seu desexo, suspiros e xemidos, como nunca oín antes. Acontece que, sen chegar a sitio ningún orgasmo, queimando no seu corpo, pero está preso no meu presione.\nCando o orgasmo diminuíu un pouco eu levanto-me da materia e sentir-se de xeonllos detrás de ti, coloque as mans nos seus nádegas se abriron e controis en ti. Ver o seu corpo atado e á mercé de min, me puxo nunha kåtrus como nunca antes. Súa buceta pulsando máis ou menos me mamar. Por un tempo, eu estou detrás de ti sen me tocar e só apreciado o calor antes de comezar a funcionar lentamente cara atrás e cara adiante cos cadros. Intenta facer motjuck mais non consegue, as súas correntes che abrazar.\nEu estou buscando o vibrador de ouro e poñelas contra a súa aberta idiota de ancho e prema suavemente na parte superior. Vostede suspiros e xemidos un pouco cando deixar o slide vibrador na polgada por polgada, pero pronto comeza a xemer alto. Eu aumentei o ritmo e che fode a un ritmo feroz. Está tan mollada que smackar para cada vez que o noso sexo se atoparon e se separaron. Eu podo sentir o meu contrato bólas e vai un arrepío na espiña. O seu xeme como ritmo antes mantido co meu choque dentro comezar a entrar de forma irregular e máis rápido.\nEu deixei o vibrador saíndo apertas do seu burro lle con ambas as mans nos cadros, con un par de tres choques enterrar meu pau tan profundo en ti como posible e baleiro da miña carga, profundamente dentro de ti con spray pesado que nunca quere acabar. Cun medio gritos abafados encher o orgasmo meu corpo para que eu case caer. Cando esvaziei min, comezar devagar foda-se de novo e deixar unha man mirando clitóris. Terá en breve o seu segundo orgasmo case tan violento como o primeiro e abraza os seus fittmuskler urknullade meu pau e eu xemer de pracer.\nEu Libero vostede dos grilhões con desastrado dedos antes de caer ao seu carón. Vostede rastexaren preto de min e me bico suavemente. - Vostede patife alí, di cun sorriso canso, pero só esperar, non podo deixalo impune despois diso.\nVote en Vostede é meu!:\n(11 votos, media: 2,64 de 5)\nNon podemos atopar unha historia semellante\nComentar Vostede é meu!


Álvaro F. Pulpeiro: “Para evitar o exotismo tes que desmaterializarte, deconstruirte” | A Cuarta Parede : A Cuarta Parede\nTras o seu paso polo festival danés CPH:DOX, conversamos por vídeo-chamada con Álvaro F. Pulpeiro (Foz, 1990) con motivo da presentación da súa última longametraxe documental, Un cielo tan turbio (2021): unha road movie observacional que percorre as diferentes paisaxes industriais que compoñen as zonas fronteirizas de Venezuela, e que se detén a coñecer a aqueles que as habitan. Pulpeiro cóntanos máis sobre esta película que, aínda que fuxe de emitir xuízos morais, está inevitablemente marcada polo conflito civil que atravesa o país.\nComo naceu Un cielo tan turbio?\nTivo un período de xestación bastante longo. Partiu tanto dunha serie de sensacións persoais como, sobre todo, de Nostromo de Joseph Conrad, no que unha das liñas principais é o contrabando dunha serie de lingotes de prata por parte dunha sorte de parias, personaxes apátridas, que non son piratas per se, pero son en certa forma axentes xeopolíticos que contrabandean e levan este produto fora do país, que está sumido nunha crise política profunda.\nO que me interesaba era a idea de movemento, de transgredir límites xeopolíticos cando un estado está no medio dun conflito civil e, dalgún xeito, salvar ou rescatar certos elementos do que é ese pulmón económico industrial. Interesábame o tipo de personaxe apátrida, que non é servo de ningún estado, que non representa ningunha bandeira. É como un mercenario. E, sobre todo, que é orfo dun estado que xa non recoñece aos seus propios fillos. Iso xurdiu hai moito tempo, como tamén esa obsesión pola idiosincrasia americana nun país realmente mestizo e pola realidade fronteiriza que representa este tipo de contexto. Foi unha semente onde non había imaxes, nin realidades, nin posibilidade de cinema, pero que de forma fortuíta empezouse a materializar.\nEu estaba a vivir na costa entre Colombia e Venezuela, onde se empezou a xestar a crise migratoria a partir de 2016. Por unha viaxe casual á zona da Guajira, entro en contacto cunha serie de persoas que trafican con gasolina, que é algo moi común, pero que se estaba facendo nun momento no que existe un bloqueo marítimo, así que eran axentes xeopolíticos que estaban transgredindo unha guerra económica dunha forma pirata, dentro dese tipo de dimensión que eu estaba a buscar. A partir de aí a película foise construíndo como un quebracabezas.\nDefines a este conxunto de persoas que atopas no teu camiño como unha estirpe. Foi algo que descubriches mentres rodabas, ou apareceu no proceso de montaxe como unha ferramenta narrativa?\nNo momento de escritura. É unha figura teórica coa que tento atopar un significado fronte a algo que me é imposible entender. Non é que sexa unha estirpe como tal, non é unha militancia política onde todos están baixo un lema, pero si que é unha forma de movemento, unha forma de habitar o espazo e, sobre todo, de facer seu ese purgatorio, esa fronteira, a través dun movemento. É cinética, non é unha ideoloxía. Obviamente, eu estou a forzar para crear unha coherencia narrativa, que non é unha coherencia prosaica, senón lírica, para conseguir crear unha engrenaxe con outras imaxes que se relacionen coas deles, sen a necesidade de meterlles nese rol de personaxe prosaico ou dramático, co cal o espectador medio occidental consegue relacionarse, identificarse. Quixen borrar calquera posibilidade de identificación, porque é unha película de paisaxe onde o corpo é tamén unha paisaxe. De aí vén un pouco crear eses vínculos líricos.\nLin que conviviches durante tres meses cos contrabandistas de gasolina aos que retratas, e que chegaches a exercer como tal.\nNon é para nada espectacular nin valioso, de feito paréceme algo bastante banal. É o mesmo que vivir nun pobo en Galicia. É diferente a vivir nunha cidade, iso si, pero é moi similar á idiosincrasia de pobo… O que é a tomar unha caña ou un Ribeiro, no canto de facelo no bar, ía ao patio. Fun alí tamén por certo fastío coa monotonía da cidade e por unha serie de consecuencias derivadas de facerme padriño dun neno que vive nesta zona. A partir de aí abríronseme as portas a este mundo onde eu nun principio non tiña un interese real. Uribia, este pobo, é feo, non ten nada que ver, non é turístico, a xente pasa por alí só para botar gasolina, é cero espectacular. Empecei a pensar que había unha posibilidade de facer algo.\nEu escribira unha película imposible de facer, porque unha vez chegas alí tes que adaptarte ao ambiente, a unha sorte de temporalidade onde non tes control de nada, entón o que fixen foi atopar o papel que se me impoñía a min dentro de todo isto. Empecei a entender como o tempo pasaba dentro de cada espazo. Non quería crear liñas narrativas en plan Gianfranco Rosi, nas que colles ao neno máis guapo do pobo e vas á súa casa, coñeces á súa nai e filmas con el… Quería crear unha película territorial máis que de personaxes. E o contrabando xurdiu igual que ir pelar patacas. O meu rol transformouse nun moi específico e aí xustificouse que eu puidese sacar unha imaxe. O meu único labor era a de especulador. Eu o que lles dicía era isto: “Ollo, porque isto vaise acabar, hai un bloqueo marítimo colosal e os petroleiros de Venezuela non poden exportar nin refinar nada. Gardade barrís, que se vos vai acabar o choio”. Cando a cámara entra en escena, aí todo cambia. A cámara é unha máquina que crispa e volveuse máis difícil. Houbo que gravar moi rápido, pero dedicar moito tempo á planificación.\nCal é a túa actitude como director ao filmar áreas marxinais e precarias? Hai algún momento no que sentes que non debes estar alí?\nSi, e iso sempre pasa. Xa o feito de vivir en Colombia non só como estranxeiro, tamén como estraño, convérteche nun axente que ten unha carga, máis que colonial, de privilexio. É algo que sempre te cuestionas, pero por iso tamén desenvolves unha ética da imaxe. Estou convencido de que todos temos dereito a filmar o que nos gañamos. Unha persoa xudía de Brooklyn pode gravar unha tribo en Ruanda, pero ten que ter claro que son diferentes puntos de vista. A min cústame moito darlle a REC ou sacar unha foto. Hai que preocuparse moito de non levar a cabo certas fórmulas de redución e de domesticación, e non reducir ao suxeito, na miña opinión, a unha sorte de personaxe, no que a identificación se volve o primario para crear unha posible narración. Intentei evitalo a toda costa. Son contextos moi heavies, aos que podería ir a CNN ou a BBC e facer un documental para que o público diga: “Que radical é esta xente, que dura é…”. Para definir isto, sobre todo a cineastas como Luís Ospina e Carlos Mayolo, en Colombia úsase moito a palabra ‘porno-miseria’, os vampiros da pobreza, do espectáculo e do exótico. Como evitas o exótico? A través de esnaquizarte a ti mesmo. Tes que desmaterializarte, deconstruirte. Eu o que fago ao principio é un traballo de campo moi grande, escribo un guión en termos potenciais e despois desenvolvo mapas satélites. Cando chegas alí descompóñense por completo, porque non é o mesmo o paso do tempo para min que para o lugar, entón vas atopando cal é o teu papel, cal é o teu lugar e, sobre todo, que te podes permitir, e tes que adaptarte a iso. Non é un límite pacífico, todo acaba explotando. Nunca dis: “Oh, conseguín unha compenetración…”. Sempre é unha dialéctica onde ninguén ten o control, un tira e afrouxa constante. É violento en certa forma. O bonito é cando non sentes que estás reducindo todo iso a unha realidade caprichosa. Nesa zona tamén se filmou Pájaros de verano (2018) de Ciro Guerra e Cristina Gallego. Foron cun talonario enorme e así claro que compras a todo o mundo. O problema aí é que nunca sentes a fraxilidade da túa posición fronte a iso, e xustamente creo que é o máis importante.\nSinto que durante todo o filme hai unha preocupación por retratar non só as persoas que rodean estas zonas de tránsito, senón tamén aos propios medios de transporte, e que estes funcionan como un elemento de unificación entre os distintos lugares que visitas. Sabías antes da rodaxe que Un cielo tan turbio ía ser unha road movie?\nPara nada. A primeira rodaxe foi en novembro de 2018, na fronteira entre Brasil e Venezuela. Non tiñamos recursos, só cámara e trípode. A realidade foi que voamos desde Bogotá ata Leticia, no Amazonas. Cruzamos a fronteira ata Tabatinga, alí collemos un avión de hélice ata Manaos. De Manaos voamos ata Boa Vista, e de alí cinco horas en coche ata o norte, en Pacaraima. Unha viaxe absolutamente demencial co director de fotografía, cargando co material. Queriamos filmar ben, pero non dispoñíamos de orzamento para discos duros, así que tiñamos que crear un dogma de filmación que nos permitise filmar con plástica, en 4K, pero ao mesmo tempo cos recursos ao noso alcance. Chegamos exhaustos. Quixemos ir á fronteira máis illada, non a Cúcuta, porque esa é a típica imaxe utópica que non ten ningunha graza. En Pacaraima ocorreran ataques xenófobos e nós sabiamos que a situación podía ser axitada. Un pouco con actitude de reporteiros. Chegamos e non había nada. Parecía a estrada entre Foz e Burela. Só puidemos filmar o atardecer e sentímolo como un fracaso total. Aí é onde xurdiu a primeira rodaxe e descubrimos o que podíamos facer. Empezamos a filmar e a cadrar ben o tipo de planos que buscabamos. Queríamos tentar filmar a sensación dun espazo, máis que a realidade dese espazo. Esa sensación empezouse a incrementar e empezamos a filmar sen ruído dixital a 400 ISO para conseguir uns negros moi profundos e que os corpos parecesen sombras. Comezámonos a inventar unha realidade que non existía, nun espazo radicalmente banal. Logo ocorreu que non era para nada banal. Empezamos a coñecer xente na estrada e a propoñerlles escenas. Aos mariachis coñecinos mentres cantaban nun rodizio e díxenlles: “Imos armar esta escena”, que ao principio era unha cousa máis tola e ao final non se puido facer. Cambiamos a escena e propuxémoslles cancións. Eu dicíalles que me gustaba unha de Juan Gabriel e empezaron a practicala. Despois puxémonos alí na estrada.\nEn Nocturno (2017) tamén fas un retrato etnográfico, aínda que nesa ocasión centrado nunha soa profesión: o mariñeiro. En Un cielo tan turbio rexistras diferentes colectivos de traballadores que habitan nunha mesma contorna. Dá a impresión de que non tiñas claro que ías atopar aos lados desa estrada. Como cres que axudou ou influíu realizar o primeiro filme nesta segunda obra?\nSon moi diferentes en termos de execución. Mauricio [Reyes Serrano] e eu filmamos sempre dunha forma similar, sobre todo en como utilizamos o tempo. Esperamos todo o día, mirando, planeando, e cando baixa a luz empezamos a filmar. Non é unha cuestión soamente estética, senón tamén para tentar neutralizar o paso do tempo. En Nocturno, a realización foi moito máis contida polos espazos pechados, e tentamos experimentar dunha forma moi adolescente, porque ás veces tamén é bo facer cousas dese xeito. Hai moita xente que tende ao obramaestrismo, ao tarkovskiano, bressoniano ou pedrocostiano, sen experimentar antes co mal gusto. En Nocturno gustoume moito experimentar con iso. Nas escenas do hotel, por exemplo. Foi unha moi boa aprendizaxe para saber a que limites podes chegar, como empuxar e sobre todo como relacionarte coas incandescencias que habitan a pantalla. En Un cielo tan turbio quería facer unha película paisaxística onde, unha vez estás dentro das persoas, a cámara ábrese tanto que mesmo as peles se converten nunha sorte de paisaxe humana; máis que un retrato persoal, unha forma de expandilos e estiralos ata que se transforman en paisaxes tan complexas como as que filma o teleobxectivo. Son películas que executei de forma moi diferente, porque en Nocturno foron cinco días de rodaxe. En Un cielo tan turbio a rodaxe requiría dous anos de preparación, aínda que se rodase tamén en cinco días. É unha película que se foi fiando de forma moi diferente.\nA través da imaxe, observamos as consecuencias da situación convulsa que atravesa Venezuela, pero teño a impresión de que é xustamente no son onde accedemos ao contexto político dunha forma máis explícita. O propio Maduro está presente a través dunha voz en off que aparenta provir da radio do coche.\nEste recurso aparece cando fun a primeira vez a Maracaibo a investigar. Empecei a coleccionar durante dous anos unha chea de arquivo de radio, tanto do goberno como da oposición, e empecei a entender que era como unha obra de teatro entre dous personaxes ou perspectivas enfrontadas, como unha batalla de galos. A idea era crear unha radio esquizofrénica que solapase os diferentes discursos, un co outro, ata volverse un só corpo. As persoas que habitan este contexto están atrapadas no medio, son o ruído que existe entre voz e voz. Era unha forma de crear unha contextualización política e temporal e á vez de desfacela e de desfacer tamén o tempo, onde estes sinais de radio veñen dunha distancia sumida nunha crise dialéctica á que as persoas que habitan a película non se subscriben; habitan afectadas por iso pero alleas á particularidade do discurso.\nÉ intencionada a concatenación desa escena na que un pai viaxa no coche co seu bebé, o cal non para de chorar, co monólogo subacuático final, no que o orador se describe a si mesmo como un orfo?\nSi, claro que si. O coche fía dunha forma vulgarmente lírica: un home e un bebé que chora pola incomodidade de estar nun vehículo que transita por este tipo de paisaxe; a voz en off é obviamente a do orfo, posiblemente do bebé, ou que o bebé poida lerse como este corpo orfo que en certa forma transita sendo golpeado, non só pola radio, senón tamén pola indiferenza dese condutor que leva un auto transitando por esta paisaxe.\nA min pareceume unha forma interesante de falar do futuro dese bebé en relación ao contexto venezolano. Entendino como unha especie de profecía.\nSi, algo así… Os dous primeiros versos da voz en off pertencen a un poema de Cernuda (Elexía Española I, As Nubes), que escribiu en Valencia cando comezou a Guerra Civil e tivo que exiliarse a Inglaterra. Para min está relacionado. Unha voz que clama a un proxenitor, tanto nai como pai, que xa non o escoita, que xa non o recoñece porque agora ve unha sombra. Interesábame buscar un novo equilibrio, forma, patria, que non necesita himno, bandeira, nin definición política, senón que exista a través dun movemento, cinematográfico case.\nO filme lémbrame en varios puntos ao cinema de Aleksandr Sokurov. Cales son os teus referentes?\nHai moitos referentes que me axudaron a preparar a enerxía para a película, sobre todo Sokurov. El, antes de facer a Triloxía do Poder (1999 – 2004), fixo Voces espirituais (1995), sobre a guerra de Afganistán. Foi unha referencia máis ben en relación a unha enerxía coa que filmar, unha ética da filmación, que me interesa moito máis que Pedro Costa ou Straub. O Sokurov antigo é o que máis me interesa de lonxe. Paseime varios anos buscando as súas ópticas, que son moi específicas. Unha é a Kinoptic 9.8mm e a outra é a Kinoptic 300mm; a primeira é a óptica exacta coa que se filmou Soy Cuba (1964), de Mikhail Kalatozov. Estaba obsesionado con esa óptica porque son angulares que están feitos dunha forma completamente diferente a como están feitas as de agora. Capturan as deformacións de luz dunha forma moi específica. Soy Cuba trata sobre o mito da orixe dun estado. Eu quería facer o oposto, un anti-Soy Cuba, onde esa voz patriótica é unha voz orfa. Cando conseguín as ópticas, Soy Cuba converteuse nunha obsesión bastante grande.\nE para rematar a entrevista: Tes algún novo proxecto entre mans?\nAdoito falar de forma moi críptica sobre os meus novos proxectos, pero non son Christopher Nolan, así que o segredo paréceme estúpido. Estou a escribir a miña primeira ficción. Despois dun tempo facendo cousiñas, con autoestima, encóntrome preparado para dirixir a primeira ficción que realmente sinto que estou feliz escribindo e que ten unha xustificación. De novo vai ser moi vulgar, como unha mestura de Professione: Reporter de Antonioni e Apocalypse Now.


Vieiros: Galiza Hoxe - A ghit-historia: cinco anos de éxitos para bailar o verán\nA ghit-historia: cinco anos de éxitos para bailar o verán\nO certame suma nesta edición tres ducias de temas e acumula até este quinto aniversario máis de 260 pezas.\nRedacción - 09:30 03/07/2010\nHai xa semanas que os Esquíos estrearon esta quinta edición de A Polo Ghit2010. A peza Berto Habichuelo, do seu disco Galician carraxe on garaxe, daba o disparo de saída cara a este verán 2010. Xa logo agasallaríannos en días sucesivos o cantautor Paris Joel, cun tema para a esperanza de que "despois do trebón volva un novo Sol que nos quente a todos". Seguintes na nosa caixa de correo foron Los Santos, chanceando coa posibilidade de que o presidente da Xunta os convide á súa voda.\nA Quimbumbia dos Ulträqäns, A marajota, de O tren da unha, Dá tanto, de Nºlºs, e Coruña Rabuña, de Amilenko, chegaron a continuación... E a partir de aí toda unha fartura de ghits asolagándonos de festa musical. A Voleo, El Puto Coke, Taru e os Paxaros Coiro, Sés, Trapallada, Metralletas lecheras, Carrero Bianco, Compañía do Ruído... Así até completar un total de 31 pezas que amosan a orixinalidade, a retranca e a capacidade dos músicos do país.\nHai un ano era O fillo do mar, d'A Banda de Balbina, a que subía ao máis alto do podio. Tócalle agora ao xurado elixir o seu favorito para este verán 2010. Un traballo complicado mais, en todo caso, os triunfadores xa son todos eles e seguirémolos estreitamente por escenarios de salas, festas, ou verbenas de todo o país. Únense á ghit historia neste quinto aniversario, conformada xa por máis de 260 temas: Quixotes, astronautas, fanecas e garotas pódense escoitar na web do A Polo Ghit 2009. Descargábel tamén de balde o CD A Polo Ghit 2008, cun total de 82 temas que asolagaron o correo naquela edición, incluído o do gañador, o tema Planeta 19, dos ferroláns Boy Elliott and The Plastic Bags. E un total de 52 pezas chegarán ao A Polo Ghit 2007, ano no que o premio foi para o tema Biocultivos, da formación debutante Sacha na Horta. Unha historia ghit que comezara en 2006, cando o favorito do xurado foi a peza In the Ocean, tema en galego con retrouso en inglés interpretado polo músico coruñés Pulpiño Viascón, incluído no CD de libre descarga A Polo Ghit 2006.


Rey: “A sinatura do convenio é un paso decisivo para poñer en marcha a Fábrica das TIC” - AQU! CORUÑA\nReading Now Rey: “A sinatura do convenio é un paso decisivo para poñer en marcha a Fábrica das TIC”\nRey: “A sinatura do convenio é un paso decisivo para poñer en marcha a Fábrica das TIC”\nA alcaldesa da Coruña, Inés Rey, mostrou a súa satisfacción polo anuncio por parte do Ministerio de Defensa da execución do desaloxamento forzoso da concesionaria da Fábrica de Armas para proceder a asinar proximamente coa Universidade a cesión dos terreos, propiedade do Estado, á institución, «unha nova esperada pola cidade porque supón o comezo do proxecto da Cidade das TIC», en que o concello está disposto a colaborar.\nA rexedora sinalou que «a sinatura do convenio é un paso decisivo para poñer en marcha a Fábrica das TIC». Insistiu en que a iniciativa creará centos de postos de traballos na Coruña e apostará por sectores estratéxicos para impulsar a súa economía. Para Rey, coa materialización da fábrica, que dará acubillo ao coñecemento e ás firmas e centros tecnolóxicos especializados, estanse sentando as bases dunha cidade de futuro. A próxima sinatura foi anunciada hoxe polo reitor, Julio Abalde, na comisión municipal sobre a Cidade das TIC, que tivo lugar no Pazo Municipal de María Pita.\nA Coruña quere un tren en condicións a Lugo


O Boado caeu ante o Vilariño por 0 goles a 1 mentres que o Antela empatou a douses fronte ao...\n30 de septiembre de 2013, 2:48\nO Boado caeu ante o Vilariño por 0 goles a 1 mentres que o Antela empatou a douses fronte ao Polígono\nNo que a números se refire, non foi esta quinta xornada nin moito menos á mellor para os equipos limiaos da Primeira División Autonómica. Un empate para o Antela e a terceira derrota para o Boado foi o saldo desta fin de semana.\nO Boado recibía hoxe ao Atlético Vilariño na Moreira, pero non foi quen de facerlle pé, e tocou fondo cun 0 a 1. Os laranxas non levan máis que un partido gañado desde que comezou a tempada e atesouran catro puntiños, grazas a o empate da cuarta xornada ante o Ramirás, colocándose no posto número 14. A semana que ven visitarán ao Taboadela que ocupa a segunda posición na táboa de clasificación, e que permanece invicto con 13 puntos.\nOs compañeiros de concello e campo, o Antela Fútbol Club desprazáronse onte ata o Municipal do Polígono para enfrontarse ao San Cibrao. O histórico decantábase polos branquinegros, pois o seu último encontro saldárase en 2010 cunha vitoria por 1 a 2 para o Antela. Porén, e tras un partido que desde o club se cualificou de vibrante, o resultado final foi un empate a 2. Os goles chegaron da man de Toni e Dani Jardón, cuxa pericia ten un valor dun punto para o conxunto limiao, que suma así 5 tantos e consegue a décima posición. O próximo reto chegará o domingo ante o líder da clasificación o Nogueira que non perdeu nin un só partido, acumulando 15 valiosos puntos.\nAsí está a situación o Grupo 4 da Primeira División Autonómica:\nlimiaos equipos autonómica só punto sumar


Tags debuxo - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nMostra en Compostela das '13 estampas da traizón'\nA artista Carmen Hermo homenáxeao cun ábum de debuxos\nMan de Camelle, o home que esculpía o natural\nA súa figura era totémica. Recibía os visitantes practicamente espido e deixaba que se internasen no xardín da súa casa, no espigón de Camelle (Camariñas). Alí, o Alemán -Manfred Gnädinger- fora construíndo un monumento de land art, esculturas extraídas dos cons, pintura primitivista. A artista Carmen Hermo homénaxeao nun álbum de debuxos, sinxelamente titulado Man de Camelle.\nA 'nadaliña' de Pepe Barro\nDebuxar jazz a pé de palco\nO lapis realiza a función do instrumento musical. Esvara polo papel nunha sorte de transo inducido. A pé de palco, o deseñador Pepe Barro (Pontedeume, 1955) intepreta o que escoita coa súa propia linguaxe: o debuxo. O jazz materialízase en retratos fuxidíos, de esguello, como cazados por sorpresa. Os que conforman o seu particular agasallo de fin de ano, Caderno de jazz.


O Entroido dos Xenerais da Ulla celebrará 24 atranques en oito concellos entre o 8 de febreiro e o 5 de marzo - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nIntervención de Gonzalo Muíños.\n06/02/2020 O Pazo de Raxoi acolleu a presentación do programa do Entroido dos Xenerais da Ulla, declarado Festa de Interese Turístico de Galicia no 2013, que este ano celebran en 24 lugares e parroquias de oito concellos da Comarca da Ulla. Múltiples asociacións veciñais e comisións de festas organizan cada ano esta Festa, que conta tamén coa colaboración conxunta dos Concellos de A Estrada, Boqueixón, Santiago, Silleda, Teo, Touro, Vedra e Vila de Cruces.\nConduciu este acto de presentación o concelleiro de Festas de Santiago, Gonzalo Muíños, quen apuntou que o Entroido dos Xenerais da Ulla son ano tras ano o exemplo "dos bos resultados que nacen do traballo conxunto". Ademais, no caso de Compostela, destacou que nos últimos anos se uniran á recuperación as parroquias de Angrois e do Castiñeiriño, sumándose así a Aríns, Marrozos e O Eixo, dando lugar a cinco atranques anuais.\nTamén tomaron a palabra no acto o concelleiro de Cultura da Estrada, Juan Constenla; a concelleira de Turismo de Teo, Iria Otero; e o presidente da Asociación "Xenerais da Ulla" de Santiago, Suso Cebeiro, que se encargaron de detallar o programa desta edición do Entroido.


Os seguros agrarios de 2019 poderían aumentar as coberturas por ataques de fauna salvaxe - Campo Galego\nInicio / Desenvolvemento rural / Os seguros agrarios de 2019 poderían aumentar as coberturas por ataques de fauna salvaxe\n29/10/2018 11:21 p.m.\nFinca de millo estragada polos xabaríns\nA subsecretaria de Agricultura, Pesca e Alimentacion e presidenta da Entidade Estatal de Seguros Agrarios (ENESA), Mª Dores Ocaña, presidiu hoxe a reunión da Comisión Xeral desta entidade, na que se aprobou o proxecto do 40º Plan de Seguros Agrarios Combinados e analizouse a evolución da contratación, así como a sinistralidade ao longo do ano 2018.\nEn conto á evolución da contratación de seguro no que vai de ano, cos datos dispoñibles a 22 de outubro, obsérvase un aumento do 7% no capital asegurado respecto ao mesmo período do ano anterior, cun incremento do 8% no caso da produción asegurada e de case o 5% dos animais asegurados.\nPolo que respecta ás indemnizacións, no ano 2018, a data 22 de outubro estímase un montante de máis de 640 M€, destacando os danos por saraiba que xa supoñen máis de 270 M€. En ambos os casos, o Consorcio de Compensación de Seguros está a compensar o exceso de sinistralidade, outorgando estabilidade e solvencia económica ao sistema.\nEn 2017 as indemnizacións a través do Seguro Agrario ascenderon a máis de 700 M€, dos cales 257 foron debidos á seca.\nTamén se destacaron outros feitos coa importancia para o Seguro Agrario en 2018 como foi a ampliación do crédito destinado a subvencionar as pólizas até os 288,4 M€, xunto coa mellora nas condicións para o fraccionamento do pago das pólizas de seguros agrícolas, reducíndose o custo de 1.000 a 300€.\nPlan de Seguros Agrarios 2019: orzamento e novidades\nO 40º Plan de Seguros Agrarios contempla todas as liñas de seguro cuxo período de contratación iniciarase ao longo do ano 2019, xunto coas porcentaxes de subvención establecidos para cada unha delas, en función da modalidade de aseguramiento elixida. O orzamento total para a Entidade ascende a 216,43 millóns de euros, dos cales, 211,27 destinaranse a subvencionar parte do custo das primas do seguro.\nEntre as actuacións en 2019 para a revisión das liñas de seguro, destaca, por exemplo, a actualización das bases de datos de rendementos das liñas que o requiran, a adecuación dalgunhas coberturas para os gandos vacún, ovino e caprino, e a creación dun novo módulo 3C no seguro de cereixa.\nEn materia de investigación, vaise a estudar, entre outros, a cobertura de danos por seca no cultivo de alfalfa, a viabilidade dun seguro de rendementos para o cultivo de lúpulo e a ampliación das coberturas na garantía de ataque de animais salvaxes.


As lonxas galegas disporán dunha plataforma tecnolóxica única para poxas online | Galicia Digital\nA conselleira do Mar, Rosa Quintana, e a directora da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (Amtega), Mar Pereira, asinaron un acordo de colaboración para o financiamento de proxectos de modernización tecnolóxica en lonxas galegas. A través del as rulas que o soliciten poderán beneficiarse de melloras tecnolóxicas nas súas instalacións que permitirán unha xestión máis eficiente da actividade que desenvolven, sobre todo en materia de comercialización, trazabilidade e seguridade alimentaria e tamén en aspectos relacionados coa xestión económica.\nEste acordo recolle accións concretas como a modernización da infraestrutura tecnolóxica das lonxas, melloras no sistema de capturas descargadas, a súa poxa e a emisión dos documentos precisos para a súa comercialización. Ademais, tamén contempla a posta en marcha de iniciativas que faciliten as xestións da actividade propia da lonxa, como pode ser actividade contable, entre outros aspectos.\nA conselleira do Mar explicou que a Consellería comunicará ás lonxas a posibilidade de sumarse á renovación e serán as rulas as que decidan de xeito totalmente voluntario se a queren acometer. Sinalou ademais que o proxecto se iniciará en preto de media ducia de lonxas a través dunha fase piloto e irase estendendo ao resto das rulas. Con esta fase piloto, subliñou, mellorarase o proceso de instalación do sistema e terase en conta para os anos vindeiros.\nRosa Quintana engadiu ademais que estas accións de modernización permitirán mellorar a xestión das rulas en todo o que ten que ver coa comercialización, a trazabilidade e a seguridade alimentaria. Tamén contribuirá a aumentar a eficiencia enerxética e a seguridade e condicións de traballo. Estes son aspectos fundamentais, explicou, tendo en conta que as lonxas son na actualidade os centros neurálxicos para a comercialización en orixe dos produtos pesqueiros.\nPara levar a cabo estas actuacións nas rulas, a Consellería do Mar investirá máis de 3,8 millóns de euros que se distribuirán nas anualidades 2016, 2017, 2018 e 2019. Esta cantidade será cofinanciada nun 75% polo Fondo Europeo Marítimo e da Pesca (FEMP).\nA directora de Amtega sinalou que esta actuación permitirá abordar a modernización das lonxas para facilitar o traballo diario que se desenvolve nelas a través de dúas liñas de actuación. Por unha banda, melloraranse tanto as infraestruturas como o equipamento tecnolóxico das lonxas e, por outra, porase á súa disposición unha plataforma tecnolóxica única, que integrará o sistema de pesada e de clasificación e poxa, informatizando a xestión dunha información que ata agora se realizaba de xeito manual, o que redundará nunha axilización destes procedementos e posibilitará as poxas online, o que axudará a mellorar a comercialización. Mar Pereira enmarcou esta medida no Proxecto Primare, a estratexia para impulsar o desenvolvemento dos sectores primarios galegos a través das TIC.\nO acordo estará vixente ata o momento no que finalice a execución dos contratos previstos, sendo o prazo máximo ata o 30 de novembro de 2019. Non obstante, antes da finalización deste prazo, as partes poderán formalizar unha addenda ao acordo na que se poderá fixar unha prórroga.\nGabinete de Comunicación da Xunta de Galicia, 2016-09-16


Marea de Vigo alerta do desmantelamento de Barreras e o silencio cómplice de accionistas e administracións públicas | Noticias Vigo\nMarea de Vigo alerta do desmantelamento de Barreras e o silencio cómplice de accionistas e administracións públicas\n“Durante esta semana- afirmou Oriana Méndez, concelleira da Marea de Vigo – os traballadores nos están a informar da quita masiva de ferramentas e materiais das empresas auxiliares por medo a que o preconcurso inmobilice activos. Xa son centos os traballadores enviados ao desemprego ou a vacacións forzosas nas empresas auxiliares”.\nPublicado por Noticias Vigo o día 03/10/2019 na sección de Galicia,Marea Vigo,Política,Vigo\nMarea de Vigo xa alertara fai anos que o abandono de PEMEX da inversión en Barreras confirmaría as sospeitas da intención real da compra do estaleiro; Hoxe, por desgraza, confírmase.\nO Grupo municipal espera que o actual Goberno non opine como o do PP en 2013, que consideraba que Barreras tiña que someterse ás “solucións de mercado” e descartaba a intervención pública no estaleiro, e pide “a intervención pública nun estaleiro privatizado nos anos 90 dun xeito opaco”.\nOriana Méndez, concelleira da Marea de Vigo, considerou hoxe que “o anuncio de preconcurso de acreedores, a situación accionarial e a importancia estratéxica do sector obrigan ao Goberno a dar a batalla por un sector naval público recuperando estaleiros privatizados e admitir que o modelo actual de construcción europea é incompatible coa defensa dos sectores productivos xeradores de emprego en Galicia”.\n“É un feito que nestes dias están as empresas auxiliares a retirar material e ferramenta das instalacións de Barreras e os despedimentos de persoal ou o envío do mesmo a vacacións xa se contan por centenares. Unha situación alarmante que se produce en silencio e coa compricidade dos accionistas do estaleiro – matizou a concelleira da Marea de Vigo – Xunta e Goberno Central teñen que tomar todas as medidas necesarias para salvagardar os intereses públicos e o ben xeral evitando que o diñeiro público investido nesta empresa e o esforzo fiscal de quitas e axudas acabe sendo pasto de intereses afastados do interese xeral”.\nPara Marea de Vigo “é indignante a posición ausente da Xunta, que foi responsable en 2013 de que un gran estaleiro, que no seu día foi público, fose vendido a unha multinacional mexicana da que non se coñecía máis interes que apropiarse do know-how da construcción naval e que agora vende a outro grupo inversor a maioría do estaleiro”.\nOriana Méndez engadiu que, ao igual que Francia e Holanda, “teríamos que enfrontarnos seriamente á lexislación europea en materia de presencia pública no sector da construción naval. Queremos medidas de ‘urxencia estratéxica’ como as que tomou Francia cos estaleiros TX en Saint-Nazaire, especializados en cruceiros, estaleiros que o Goberno francés pretende nacionalizar aínda contravindo as leis europeas para salvagardar a industria estratéxica do país e que, dende 2017, xa están temporalmente nacionalizados”.


Por que aparecen grumos brancos no aceite de oliva? | Consumer\nPor que aparecen grumos brancos no aceite de oliva?\nÁs veces atopamos botellas de aceite de oliva con pousos de cor branca e aspecto de bolitas ou grumos. Pasouche? Descobre que son, por que aparecen e como quitalos\nData de publicación: Martes, 19deXaneirode2021\nNas localidades onde o frío é habitual, as persoas están afeitas a certos hábitos: protexer o parabrisas do coche paira non ter que rascar o xeo pola mañá, vestir con máis capas que una cebola ou mesmo protexer as tubaxes para que o xeo non as inutilice. Neses lugares non sorprende atopar grumos brancos no aceite de oliva porque é un fenómeno que ocorre de forma habitual coas baixas temperaturas. Con todo, nas rexións onde non adoita facer frío isto non é tan coñecido, así que causa asombro e preocupación. Non hai nada que temer, porque non afecta á calidade nin á seguridade do aceite e pode reverterse quentándoo lixeiramente. Explicámoscho.\nO efecto do frío no aceite\nNeses lugares tan fríos, o xeo que aparece polas mañás sobre os parabrisas dos coches fórmase cando a auga do ambiente conxélase, algo que ocorre a temperaturas de 0 ºC ou inferiores. Paira retiralo moitas persoas utilizan rasquetas e rocían o parabrisas con alcol etílico, que é capaz de desfacer o xeo porque non se conxela ata que alcanza una temperatura de -114 ºC.\nNeses exemplos, os cambios de estado (de líquido a sólido) son relativamente sinxelos porque son sustancias que están constituídas basicamente por un composto: auga e etanol, respectivamente.\nCon todo, cando falamos de aceite de oliva a cousa complícase, porque o aceite está constituído por diferentes compostos e cada un deles ten un punto de fusión concreto, así que cando baixa a temperatura, o cambio de estado non se produce de forma tan uniforme.\nA composición do aceite de oliva\nImaxe: Ulrike Leone\nA maior parte do aceite está constituída por triglicéridos, unhas sustancias que teñen una estrutura moi particular, constituída por catro moléculas. Imaxinemos por exemplo un adaptador de enchufes con tres tomas, é dicir, o típico ladrón de enchufes que utilizamos cando queremos conectar á vez diferentes aparellos eléctricos, como una lámpada, una estufa e o cargador do teléfono. Ese adaptador de tres tomas sería una das moléculas que forma parte do triglicérido, concretamente o glicerol, mentres que os tres aparellos eléctricos conectados a el serían as outras tres moléculas, en concreto tres acedos grasos. Estes adoitan soarnos máis familiares porque entre eles atópanse algúns tan populares como:\no ácido linolénico, que é un dos famosos ácidos grasos omega 3.\no ácido palmítico, abundante no aceite de palma e na maioría dos alimentos (tamén no aceite de oliva).\ne o ácido oleico, que se acha en gran proporción no aceite de oliva, en concreto nunha cantidade de entre o 55 % e o 85 %, dependendo de diferentes factores, como a variedade de oliva.\nA estrutura dos ácidos grasos é importante\nTodos eses ácidos grasos están formados por cadeas de átomos de carbono que, paira facernos una idea, é coma se fosen colares onde cada una das contas ou átomos de carbono ten catro “cordeis” ou lugares dispoñibles paira unirse a outros átomos. Por exemplo, se se une a outras dúas “contas” e a dous átomos de hidróxeno (C-CH2-C), terá cada un dos seus “cordeis” ocupados, así que dicimos que os enlaces son saturados. Pero si no canto diso únese só a dúas “contas” (C=C=C), as unións entre elas manteranse con eses catro “cordeis” (dous e dous), así que dicimos que os enlaces son insaturados.\nIsto que acabamos de comentar ten una importancia fundamental paira entender o estado no que se atopan as materias graxas, líquido ou sólido, porque depende precisamente da composición e da estrutura dos ácidos grasos.\nOs ácidos grasos saturados teñen una estrutura recta, así que se empaquetan mellor entre si, é dicir, “encaixan” mellor entre eles, adquirindo una maior consistencia. Por iso as graxas, que se caracterizan por ter una alta proporción de ácidos grasos saturados, son sólidas a temperatura ambiente (por exemplo, o ácido palmítico ten una temperatura de fusión de 63 ºC).\nAs cadeas que constitúen os ácidos grasos insaturados, en cambio, non teñen forma recta. Presentan ángulos nos lugares onde hai enlaces insaturados. Iso fai que as moléculas “encaixen” peor entre si, de modo que a súa estrutura é menos consistente. Por iso os aceites, que se caracterizan por ter una alta proporción de ácidos grasos insaturados, son líquidos a temperatura ambiente (por exemplo, o ácido linoleico ten una temperatura de fusión de -5 ºC).\nO aceite de oliva e o frío\nCando almacenamos aceite de oliva nun lugar frío, os diferentes ácidos grasos van solidificando a medida que baixa a temperatura. Por exemplo, o ácido graso maioritario é o ácido oleico, que ten una temperatura de fusión de 13 ºC.\nComo indica Javier S. Perona, investigador do Instituto da Graxa do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), é importante ter en conta que a maior parte dos ácidos grasos non se atopan libres, senón unidos a unha molécula de glicerol, formando parte dos triglicéridos xa mencionados. Por exemplo, hai triglicéridos, como a trioleína, constituídos por tres moléculas de ácido oleico, que, seguindo co exemplo anterior, é coma se tivésemos un enchufe triplo conectado a tres lámpadas iguais. É dicir, a temperatura de fusión que debemos considerar non é a de cada ácido graso illado, senón a dos triglicéridos (no caso da trioleína, 5 ºC).\nOutro dos triglicéridos que achamos no aceite de oliva é a dioleilpalmitina, composta por dúas moléculas de ácido oleico e una de ácido palmítico, que ten una temperatura de fusión de 18 ºC. Isto significa que cando almacenamos o aceite de oliva a unha temperatura de 18 ºC ou menos, ese triglicérido preséntase en estado sólido.\nE leste é precisamente o principal responsable dese fenómeno, porque no aceite de oliva atópase nunha proporción de aproximadamente o 30 %. Por iso, cando se alcanzan esas temperaturas, ao redor dun terzo da botella está ocupada por grumos, que non son máis que ese triglicérido solidificado. Este fenómeno utilízase na industria paira separar os aceites e as graxas nos seus diferentes compoñentes e aplícase, por exemplo, en procesos de refinado.\nO aceite con grumos é apto paira o consumo?\nA presenza deses grumos no aceite de oliva adoita xerar moitos receos, debido sobre todo á súa consistencia e a súa cor. Os grumos son brancos en lugar de transparentes porque ao estar en estado sólido dispersan máis a luz que cando se atopan en estado líquido.\nIsto non só ocorre nas botellas de aceite de oliva. Tamén é común nos alimentos preparados que conteñen este tipo de aceite entre os seus ingredientes e que se venden refrigerados, como un pisto de verduras. Por iso algunhas empresas utilizan no seu lugar outros tipos de aceite que non presentan ese aspecto cando se arrefrían, como o aceite de girasol.\nA pesar dos temores que adoita xerar, este fenómeno causado polo frío non prexudica ás características do aceite, é dicir, non inflúe negativamente sobre a súa conservación, as súas propiedades nutricionais ou o seu aroma e sabor. Ao contrario. As baixas temperaturas favorecen a súa conservación porque retardan as reaccións de deterioración, como a oxidación das graxas, a partir da cal se forman compostos potencialmente tóxicos e que achegan cheiros e sabores a rancio.\nEstas reaccións desencadéanse por diferentes factores, como a presenza de osíxeno e a incidencia directa de luz, e ven favorecidas polas altas temperaturas. Por iso normalmente o aceite se envasa en botellas opacas de cor verde ou en latas, que serven de barreira á luz, e a etiqueta inclúe una recomendación para que o almacenemos en lugares frescos, secos e escuros.\nEn definitiva, a presenza dese tipo de grumos no aceite de oliva non debería preocuparnos. Se queremos perdelos de vista, basta con temperalo, evitando que alcance altas temperaturas paira evitar a súa deterioración.\naceite aceite de oliva


Multitudinaria celebración do Domingo de Ramos en Carballo - NH Diario\nInicio Estilo de vida Multitudinaria celebración do Domingo de Ramos en Carballo\nMultitudinaria celebración do Domingo de Ramos en Carballo\nA parroquia de Carballo celebrou este domingo unha nova xornada de tradicións relixiosas e manifestacións públicas de fervor. As bendicións propias do Domingo de Ramos repetíronse como en anos pasados, un día no que se se conmemora a entrada de Xesús en Xerusalén a lombo dun burro mentres era aclamado polas xentes. Centenares de persoas, congregáronse ao mediodía no atrio da igrexa parroquial de San Xoán para asistir á bendición, oficiada por Xosé García Gondar, e desde alí participar na procesión dá Borriquiña acompañando á imaxe de Cristo ata a igrexa de San Cristovo, onde se celebrou a misa. Os nenos e os pais da confraría do Santo Cristo da Paz, ataviados con túnicas brancas, cintos e turbantes vermellos, puxeron a nota de cor á comitiva.\nArtigo anteriorBoris Johnson realizou unha visita non anunciada a Kiev\nArtigo seguinteEsta primavera comezará a elaboración do censo poboacional de sete especies de aves mariñas


Participa na campaña de axitación organizada pola CIG - CIG: Confederación Intersindical Galega\nParticipa na campaña de axitación organizada pola CIG\nA central está a desenvolver distintas iniciativas para conmemorar o Día Internacional da Clase Obreira\nEste 1º de Maio, pola situación que estamos a vivir, vai ser diferente ao doutros anos en canto á súa celebración, mais queremos que siga a ser unha data especial de reivindicación da clase traballadora galega. Temos que facer escoitar as nosas demandas máis ca nunca, non podemos permitir que continúen a roubarnos dereitos, a empobrecernos e a facernos pagar a crise. En confinamento estaremos, mais non nos van calar! Por iso, convidámoste a que participes activamente desde a túa casa ou desde o teu centro de traballo na conmemoración do Primeiro de Maio, deste xeito:\nNesta semana previa ao 1º de Maio a estamos compartir nas redes sociais fotografías de traballadores/as co cartaz da campaña. Se queres participar, contacta coa túa federación ou local comarcal. Podes ver máis información na nosa web. Tamén podes facer unha foto co cartaz e compartila nas túas redes co cancelo #1deMaio e #Protexámonos1M.\nDende o mércores 29 de abril coloca na xanela, balcón ou varanda a bandeira da Patria Galega (podes pintala nun folio) e unha bandeira vermella (podes usar un pano vermello que teñas por casa) para visualizar a data e participar da reivindicación.\nPara o propio día do 1º de Maio, en datas próximas informaremos das accións que imos desenvolver.\nPlan de Axuda Alimentar\nPor outra banda, querémosche lembrar que a CIG dispón dun Plan de Axuda Alimentaria para a subministración de produtos alimentarios básicos a aquelas persoas afiliadas que o precisen, segundo os criterios estabelecidos no regulamento do Plan. Se queres facer uso desta axuda, contacta co local comarcal, onde te informarán.\nGuía laboral Covid19\nAproveitamos para lembrarche que temos elaborada unha guía laboral de respostas rápidas ás preguntas máis frecuentes sobre a incidencia da pandemia da Covid19 que podes consultar nesta ligazón: www.cig.gal/covid19.


Charles darwin y la teoría de la se... by Daniel Cole Ormeño 1419 views\nVariantes De La Reproduccion by Aranzazu 15657 views\nFosforo biquimica 2012 by Sidney Andrés 1903 views\nExpo paramecium by Omar Enrique Alva... 5170 views\nAcidos nucleicos by Laura Iglesias Do... 1101 views\nMolecula de agua by Mabel Tupaz 5377 views\n2. Febreiro é o segundo mes do ano no calendario gregoriano, con 28 días os anos normais e 29 os anos bisestos. narcisos\n8. amieira en flor\n9. nabicol en flor\n12. gato Os gatos, os lobos e os esquíos entran en celo.\n13. ovos e alevíns de troita No mar desovan os abadexos e as raias; nos ríos as troitas.\n14. Ra verde Aparecen os primeiros niños: pardais, merlos xiríns... Escóitanse os mouchos. Comezan a marchar as aves invernantes. Saen as primeiras ras.\n16. os traballos lábranse e fertilízanse as terras\n17. fanse as parras\n18. pódanse e átanse as viñas\n19. -En febreiro patacas ao carreiro. Nacen as patacas do cedo.\n20. TEMPERATURA MÁXIMA-Media (ºC) TEMPERATURA MÍNIMA-Media (ºC) TEMPERATURA MEDIA (ºC) HUMIDADE MEDIA (%) VELOCIDADE DO VENTO (km/h) CHUVIA TOTAL (l) DÍA CHUVIA MÁXIMA (l/m2 ) DIAS CHUVIA 12,4 6,9 9,69 81,4 16,92 116,8 2 (28,8 l) 19 O TEMPO (Estación Corón)\n21. DATOS GALICIA Refacho de vento máis forte: Punta Candieira (Cedeira), 123 km/h (día 9) Temperatura máis baixa: Xares (A Veiga), 9,3 ºC (día 8) Maior cantidade de precipitacións recollidas: Serra da Faladoira, 287 l.\n22. Fortes temporais de neve en todo o norte peninsular, especialmente na Cordilleira Cantábrica e nos Pirineos.\n23. As intensas chuvia e o desxeo provocan importantes enchentes Na cunca do Ebro.\n24. -Polo San Brais, dúas horas máis. -Por Santa Eulalia se chove e venta o inverno entra. -Se chove o día de Santa Eulalia, chove sete días e unha semana. Os días medraron 70 minutos\n25. -A xeada de febreiro mata a vaca e mais o leiro.\n26. -Pola Candelaria, se chove e venta, o inverno entra; se rí e chora, medio inverno vai fóra; se non chora nen rí, o inverno está por vir; se chora e deixa de chorar, a metade do inverno está por pasar; e se non chove nen implora, o inverno xa vai fóra.\n27. -Vaite febreiro cos teus vinteoito, se chegas a ter máis catro non queda can nin gato. -En febreiro, sete capas e un sombreiro. -Neve febreiriña, tarde ven e logo camiña.\n28. -Tal o vintesete, tal o mes seguinte, se o vinteoito consinte. -Antroido á raxeira, Pascuas á lareira. -Auga de febreiro enche o cabaceiro. -Por Santa Eulalia trompos á borralla.\n29. DÍAS SINALADOS 1de febreiro de 1948 descubrimento do transistor nos laboratorio Bell de EE.UU. Jonhn Bardee, Walter Houser Brattain e William Bradford Shokley, que recibiron o premio Nobel de Física en 1956 O transistor é un dispositivo electrónico semicondutor que cumple funcións de amplificador, oscilador, conmutador ou rectificador. Actualmente atópanse prácticamente en todos os aparellos domésticos de uso diario: radios, televisores, grabadoras, reproductores de audio e video, fornos de microondas, lavadoras, automóviles, equipos de refrixeración, alarmas, reloxos de cuarzo, computadoras, calculadoras, impresoras, lámpadas fluorescentes, equipos de raios X, tomógrafos, ecógrafos, reprodutores mp3, teléfonos móviles... O termo “transistor é a contracción en inglés de transfer resistor (resistencia de transferencia)\n30. En conmemoración da data na que se aprobou a Convención de Ramsar sobre Zonas Húmidas de Importancia Internacional, especialmente como Hábitats de Aves Acuáticas, o 2 de febreiro de 1971.\n31. 2de febreiro de 1907: morre Dimitri Mendeleyev, químico ruso, creador da TÁBOA PERIÓDICA DOS ELEMENTOS QUÍMICOS. Nacido o 8 de febreiro de 1834.\n32. febreiro de 2004: descóbrese en Guipúzcoa, nunha sima do monte Ernio, o primeiro río de leite de lúa en estado líquido do mundo. 11 O leite de lúa está composto xeralmente por carbonatos de calcio e magnesio, aínda que poden aparecer outros minerais como calcio, xofre, sílice, carbono ou xeso.\n33. 3de febreiro de 1878: nace en lalín Ramón María Aller Ulloa, astrónomo galego.\n34. 3de febreiro de 1966: A sonda soviética Lúa 9 é a primeira en pousarse sobre a superficie da Lúa e emitir fotografías desde o Mar das Tormentas.\n35. 4 de febreiro DÍA MUNDIAL CONTRA O CANCRO\n36. 6de febreiro: Día Internacional contra a Mutilación Xenital Feminina\n37. 7de febreiro de 2006: un equipo de científicos alemáns consegue un rexistro histórico ao taladrar o xeo da Antártida ata acadar os 2774 m de profundidade.\n38. 10de febreiro de 1926: o hidroavión “Plus Ultra”, tripulado por Ramón Franco, Julio Ruiz de Alda, Juan Manuel Durán e Pablo Rada, chega a Bos Aires. Realiza o primeiro voo entre España e América. 31-1 4-2\n39. 12 de febreiro de 1809 nacemento de Charles Darwin, científico inglés autor da teoría da Evolución.\n40. 12 de febreiro Día Mundial contra a utilización dos nenos soldado Según datos de Amnistía Internacional, máis de 300.000 menores participan en conflictos bélicos nuns 86 países do mundo. O 40% son nenas, que tamén son empregadas como escravas sexuais.\n41. 14 de febreiro DÍA DOS NAMORADOS\n42. 14 de febreiro: Día Mundial da Enerxía\n43. 14de febreiro 1779: morre James Cook, explorador británico.\n44. 15 de febreiro de 1564: nace Galileo Galilei, astrónomo, físico e filósofo italiano.\n45. 15 de febreiro de 2013: Chuvia de meteoritos en Rusia. Un deles, de 17 metros deixou máis de 1.100 de feridos na provincia de Cheliabinsk, liberou unha enerxía de 500 kilotóns, trinta veces superior á bomba atómica de Hiroshima.\n46. 16de febreiro de 2005: entra en vigor o Protocolo de Kioto, convenio mundial para a redución de gases do efecto invernadoiro.\n47. 18de febreiro de 1745: nace Alessandro Volta, físico italiano.\n48. 18de febreiro de 1930 o astrónomo estadounidense Cyde William Tombauh descubre Plutón desde o observatorio Lowell en Arizona.\n49. 19de febreiro de 1473: nace Nicolás Copérnico, astrónomo polaco.\n50. 19de febreiro de 1941: na provincia de Pontevedra, un furacán abate unhas 150.000 árbores e destrúe as torres de máis de 300 igrexas.\n51. 19 de febrero de 2015 comeza o ano 4713 no calendario chinés. Corresponde ao ano da cabra\n52. 21 de febreiro DÍA INTERNACIONAL DA LÍNGUA MATERNA\n53. 24 de febreiro de 1837 nace Rosalía de Castro, a escritora galega máis relevante\n54. 28 de febreiro de 1953: Francis Crick e James Watson descobren a estrutura helicoidal da molécula de ADN.\n55. 28 de febreiro de 1981 morre en Vigo escritor galego Álvaro Cunqueiro\n56. 29 de febreiro de 1968: a astronoma irlandesa Jocelyn Bell Burnell descobre o primeiro pulsar.\n57. FOTOS: Alumnado 1º ESO, Xea FEBREIRO 2015 Departamento de Ciencias


Este Mércores 22 de Maio de 2013, ás 11:30 horas, Stop-Desafiuzamentos da Rede de Apoio Mutuo, convoca á cidadanía, diante do Pazo Municipal de Ferrol, a unha concentración de apoio ás 114 familias que están esperando a que o goberno municipal lles adxudique e entregue unha vivenda no barrio de Recimil.\nUnha Comisión de persoas afectadas, acompañada por membros da Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra, despois de case un mes de espera e ter que reiterar a solicitude, mantivemos unha xuntanza co Sr.Alcalde e a responsábel de Benestar Social, o pasado 10 de maio. O Sr. Alcalde, na reunión, non chegou a ningún compromiso con nós, non admitiu, a súa desidia nin despreocupación, só dixo que el era a máxima autoridade no Concello e que iría entregando algunhas vivendas, mais nunca nos prazos que nós marcabamos e menos comprometerse a un calendario concreto. Manifestou que entregar vivendas ás persoas que estaban na lista, sería aumentar o problema social que xa de por si ten o propio barrio.\nO vindeiro Mércores 22 de Maio mobilizarmo-nos para:\nStop-Desafiuzamentos (Adherida ás PAHs) -\nComisión Dereito a unha Vivenda Digna,


04 nov 2017 . Actualizado a las 13:01 h.\nTen un sorriso omnipresente e unha predisposición palpable a moverse: o mesmo repasa un tema das oposicións de Educación primaria que loce moda galega nalgunha pasarela ou relata a recente experiencia como aspirante a Miss Universe Spain coa naturalidade de quen foi de fin de semana cuns amigos. É Miss Ourense 2017, un título, di, que no seu día a día xa é pasado.\nNerea Iglesias Blanco (Ourense, 1994) ten demasiadas ilusións e demasiados proxectos para ancorarse ao resultado dun concurso ao que chegou, conta, case sen decatarse: «Eu, ás veces, como actividade de tempo libre fago desfiles por Galicia. Na axencia coa que traballo animáronme a ir ao casting de miss universo para escoller as representantes de Galicia; primeiro dixen que non porque a min os desfiles gústanme pero o de miss non sabía nin en que consistía, non estaba interesada. Pero comenteino na casa e dixeron por que non? Así que como o casting era en Santiago e eu estaba de vacacións, dixen: vou! Se chego a estar preparando a oposición, non vou, iso seguro. Presenteime por ver e a miña sorpresa foi que me escolleron por Ourense».\nAlumna de Carmelitas, Nerea Iglesias estudou na súa cidade natal o grao en Educación primaria, e na Coruña, un máster de Estudos avanzados da linguaxe e as súas patoloxías. Na actualidade prepara as oposicións para ensino primario na especialidade de Inglés.\nComo futura mestra e referente directo para moitas rapazas, non considera que o papel de miss poida supoñer un exemplo negativo no ámbito do sexismo: «A verdade é que eu tiña outro concepto dos concursos pero, durante a concentración en Málaga de todas as candidatas de España, non me vin nunca como un obxecto nin nada parecido -expón-. Vinme cunha mestura moi ampla de rapazas desde o punto de vista da beleza e non había ningunha tipo anoréxica; todas comiamos de todo no bufé! Ese concepto de beleza están tratando de cambialo, por exemplo con novos certames nos que aparecen curvas e estrías. Non deixan de ser certames de beleza, iso é certo, pero non me sentín como un obxecto nin moito menos; tratáronnos case como familia».\nTanto os desfiles como ese título apenas estreado son, indica Nerea, unha vivencia a sumar: «Tiven sempre moi claros os obxectivos na miña vida e ser miss non é un deles para nada. Non penso que son miss universo Ourense nin nada, simplemente tomeino como unha oportunidade máis».\n«A verdade -admite- é que eu non o vexo como algo tan grandioso. Eu sigo igual ca antes; sigo saíndo á rúa sen maquillar e coa roupa que me apetece. Tivo máis repercusión no entorno que en min mesma. Eu estou nunha etapa na que me sinto estable e feliz e o meu obxectivo principal, desde sempre, foi ser mestra, que é o que estou traballando agora. Por iso o outro son hobbies».\nOs certames de miss perderon a presenza social de hai décadas e están tratando de adaptarse, entende Nerea Iglesias, ao século XXI: «Déronnos varias charlas na concentración de miss España en Málaga e dicíannos que buscaban unha muller integral, non só pola beleza senón que saiba estar, que saiba comunicarse e que teña un pouco de formación nalgún campo, ademais de idiomas»\n¿É miss Ourense 2017 unha muller integral? «Non o sei. Eu son unha muller responsable, formada no que me gustou e aínda a tempo de formarse máis, que lle gusta comunicarse coa xente e, penso, que se sabe comportar así que… igual se me pode considerar integral!», aventura entre risos.\nArchivado en: Ourense ciudad Miss España Málaga


Unha metrópole chea de luces e de sombras\ndecembro 07, 2012\nXosé Manuel Núñez Seixas en Lisboa\nDeutsche Welle - 02.12.2012\nCo estourido da Segunda Guerra Mundial aos perseguidos fíxoselles difícil fuxir da Alemaña. No entanto, a fuxida a Portugal chegou, aproximadamente, ás 100.000 persoas. Conversa co historiador galego Xosé Manuel Núñez Seixas.\nDeutsche Welle: Nun inicio chegaron, relativamente, poucos refuxiados a Portugal. Pero a partir de 1940 – trala ocupación de Francia – comeza una especie de fuxida en masa a través dos Pirenos cara a Portugal. Por que, realmente, a ese país, que xa daquela estaba gobernado tamén por un ditador, a saber, Salazar?\nProfesor Xosé Manuel Núñez Seixas: Salazar non era un auténtico fascista, máis ben era un ditador católico autoritario, que tiña como obxectivo unha sociedade estamental e autoritaria. Sen embargo, asumiu certos aspectos dos réximes fascistas contemporáneos. Pero, ao mesmo tempo, permaneceu fiel á tradicional amizade con Gran Bretaña. Isto fai de Portugal un caso relativamente raro en Europa. Non tomou parte na Guerra e axudou, ao mesmo tempo, tanto os aliados como tamén as potencias do eixo, sobre todo Alemaña. Pero a partir do 1943 Salazar tivo claro que Alemaña perdería a guerra e, en consecuencia, decidiu interromper en grande parte as relacións con Alemaña e Italia e adicarse unicamente á tradicional amizade con Gran Bretaña.\nComo trataron o goberno de Salazar e os seus políticos os emigrados da Alemaña e de tantos outros países? Houbo represalias por parte da autoridade policial creada por Salazar, a PVDE? Ou houbo antisemitismo?\nEn Portugal non estaba estendido apenas o antisemitismo, senón que había restos dunha xudeufobia tradicional católica. Á maioría dos partidarios do réxime de Salazar os xudeus non lle eran especialmente simpáticos. Ao mesmo tempo, tampouco tiñan ningunha idea concreta ao respecto do que era un xudeu, porque simplemente non viran un xudeu na súa vida. Era exactamente como en España: o antisemitismo xogou un papel retórico concreto. Falábase sempre dos xudeus que, xunto cos comunistas, os masóns e os liberais, ameazaban a existencia de Occidente. Pero non había un antisemitismo concreto. Os poucos xudeus que vivían en Portugal tiñan orixe marroquí e eran, en grande medida, respectados. O Presidente da Universidade Técnica de Lisboa, por exemplo, era xudeu. Os xudeus europeos que, aos poucos, chegaban a Portugal, eran tolerados no mellor dos casos, porque permanecían no país apenas de maneira temporal.\nA quen, entre os emigrados, era sospeitoso de comunista podía tamén ter problemas en Portugal. Había incluso unha especie de campo de concentración, un campo nas illas de Cabo Verde. Sábese algo diso hoxe en día?\nSi, houbo algúns xudeus que foron detidos, pero non por seren xudeus, senón por seren comunistas. A maior parte dos comunistas que o réxime de Salazar detivo foron deportados a ese campo. Pero hai que dicir que, en comparación á España de Franco, onde os comunistas non foron só deportados, senón en parte tamén fusilados, a vida dos xudeus foi respectada. En 1941, a algúns refuxiados xudeus recusóuselles a estadía en Portugal e foron deportados de volta a Alemaña. Pero trátase de casos particulares.\nFermosa, pobre Lisboa\nUnha e outra vez, infórmase nos documentos, Profesor Núñez, de como se transformou a cidade de Lisboa, daquela ben tranquila, polos seus numerosos emigrantes e de canto mudou: persoas estranxeiras, linguas estranxeiras, cafés a rebordar. Como era, pois, a vida cotiá dos refuxiados en Lisboa?\nEra una mestura de fascinación e decepción polo novo país. A maioría dos refuxiados viñan de Alemaña, Francia e outros países relativamente desenvolvidos; tiñan, por regra xeral, un status social bastante alto. Lisboa era una cidade moi fermosa, pero tamén incribelmente pobre. A poboación portuguesa sufría baixo o réxime, o seu nivel de vida era claramente máis baixo que na Europa Central. Por iso, moitos dos inmigrantes e refuxiados ficaron conmocionados pola pobreza en determinados barrios, por exemplo, cos nenos correndo descalzos e apenas sen roupa. Ou polo fedor das rúas. Outras testemuñas describen, pola contra, que algúns dos cafés – por exemplo, o „Internacional“- e salóns tiñan un ambiente cosmopolita.\nUnha cidade chea de emocións\nHabía en Lisboa tamén algo semellante a unha proximidade espacial entre os inmigrantes e os refuxiados, por unha parte, e os nazis na zona da embaixada alemá ou na parte da cidade onde estaban establecidas as empresas alemás. Incluso había membros das SS nese lugar. Facíanse notar os partidarios do réxime de Hitler, actuaban quizais incluso contra os inmigrantes?\nSi, naturalmente! Como capital neutral, Lisboa era un centro da espionaxe, exactamente como Madrid e outras metrópoles. Pero ante todo, Lisboa era interesante polo seu porto, un porto estratexicamente propicio, de onde partían tamén barcos para América. Os nazis sabían que moitos xudeus permanecían aquí de maneira temporal. Ademais, os nazis estaban sobre todo interesados nunha cousa: no volframio, un importante metal que foi empregado na Segunda Guerra Mundial pola industria de guerra alemá para a construción de granadas anticarro. Portugal, ao igual que España, subministroulle ese volframio ao exército alemán. Ademais Lisboa era tamén unha rede chea de axentes británicos e americanos. Aparte disto, estaba a policía secreta portuguesa, a PVDE, unha policía bastante brutal, que tomou moitos dos seus métodos da Gestapo. Para a poboación, o control exercido por esa policía era terrible.\nVostede comentou que a poboación portuguesa era pobre. Houbo a pesar diso algo semellante a unha axuda para os que viñan en procura de refuxio, para os inmigrantes? Como se comportaron as persoas na cidade perante esa afluencia de xente?\nMoitos dos refuxiados tiñan os seus propios medios, necesitábanos tamén, por exemplo, para subornar as autoridades, tanto en España como na Francia ocupada. Pero en Lisboa estaban tamén activas algunhas organizacións internacionais, que se adicaron á axuda internacional, por exemplo, os cuáqueros ou, por suposto, a Cruz Vermella Internacional. A organización relixiosa dos cuáqueros tiña o seu cuartel xeral en Lisboa, xa axudaran desde os anos trinta a moitos refuxiados españois republicanos.\nLugar da inspiración\nSobre Lisboa como cidade do exilio e como un lugar tan cheo de emocións, tal e como vostede a describiu, escribiuse despois tamén moito. Hai toda unha serie de libros famosos, de Erich Maria Remarque, "Nacht über Lissabon", "Sostiene Pereira", de Antonio Tabucchi e outros. Por que?\nLisboa foi sempre máis interesante para os escritores que para os historiadores. A atmosfera especial da cidade inspirou aos escritores. Eu creo que foi algo semellante ao que tamén fascinou a moitos refuxiados: esta cidade sempre chea luz, soleada, sempre luminosa. Era tamén un contraproxecto á Europa ruda e ocupada. Por outra parte era unha cidade moi pacífica, extremadamente tranquila, realmente non pasaban moitas cousas. O grande contraste con iso era a presencia dunha onda plurinacional de refuxiados, ademais dos cafés, centros de espionaxe, lugares sospeitosos. De aí xorde a fascinación por Lisboa – que aínda chega ata Wim Wenders en 1995 coa sua famosa película "Lisbon Story".\n* Xosé Manuel Núñez Seixas é profesor no Seminario de Historia da Universidade Ludwig-Maximilians de Múnic e experto en Historia de España e Portugal


Desigualdade social, fonte de toda riqueza - CIG: Confederación Intersindical Galega\nEduardo Lucita - 07 Feb 2020\nA desigualdade social global está “fóra de control”. Esta é a conclusión máis xeral á que chegaron un conxunto de organizacións non gobernamentais reunidas en Oxfam, organismo internacional que busca combater a inxustiza da pobreza no mundo.\nSegundo os datos informados por Oxfam nos días previos á recente reunión do Foro Económico Mundial en Davos, os multimillonarios máis ricos do mundo -aquelas persoas que o seu patrimonio supera os mil millóns de dólares- suman 2.153 e posúen máis riqueza que o 60 por cento da poboación mundial. O 1% máis rico do mundo ten máis do dobre de riqueza que o 90% (6.900 millóns de persoas) da poboación mundial. Ou que só 26 persoas posúen o mesmo que a metade da poboación (3.800 millóns).\n“A desigualdade no mundo está fondamente arraigada e alcanzou un nivel escandaloso” conclúe o informe citado que se basea en datos oficiais do FMI, o BM e a CEPAL entre outros organismos internacionais.\nNon é obra da natureza\nA desigualdade social, é dicir, aquela condición que fai que as persoas teñan un acceso desigual aos diferentes tipos de recursos (cartos, vivendas, servizos esenciais...) non é obra da natureza como nos adoitan dicir os que reproducen aquel concepto que supón que “pobres haberá sempre”. Pola contra é inherente ao sistema capitalista como tal, que non pode sobrevivir sen desigualdades sociais, porque esta é necesidade e á súa vez resultado da lóxica da acumulación do capital en cada período histórico. Noutras palabras, a taxa de ganancia do capital é maior que a taxa de crecemento da economía.\nPorén, estas desigualdades que foran a menos nos chamados “30 anos dourados do capitalismo”, os que van de 1945 a 1975 -un proceso único e irrepetíbel- segundo intelectuais da envergadura de Ernest Mandel e E.P. Thompson, sufriron un cambio a partir da crise mundial dos anos 70 do século pasado.\nA orixe daquela crise centrouse na caída, a fins dos 60, da taxa media de ganancia dos capitais a escala mundial, combinada, a primeiros dos 70, coa alza dos prezos do petróleo. Todo deu nunha abundancia de capital financeiro que non atopaba oportunidades de investimento na economía real.\nO capital deu unha resposta global a esta crise: reestruturou os seus espazos produtivos e de servizos e lanzou unha forte ofensiva sobre o mundo do traballo. Ofensiva xeneralizada, xa que buscou desmontar todas e cada unha das conquistas obreiras que os traballadores conseguiran na súa loita contra a voracidade do capital e sostida no tempo, porque dura até os nosos días. Todo baixo a hexemonía do capital financeiro. O resultado foi unha caída estrutural dos salarios, un aumento da desocupación e da precarización laboral e polo tanto un incremento da pobreza a nivel mundial. Esta desigualdade ten un impacto directo nas relacións de xénero sendo as mulleres e crianzas a quen máis afecta esta situación.\nA crise do 2008\nCando parecía que a crise mundial do 2008 sería un freo á acumulación por valorización financeira e o seu impacto social, resultou unha oportunidade para afondar na desregulación dos mercados e o peso dos organismos financeiros internacionais. O papel do BCE e do FMI na crise grega dío todo.\nDesde aquela, as desigualdades sociais incrementáronse, particularmente na nosa rexión, onde está fortemente asociada ás clases sociais, ás cuestións de xénero e etnia. En América Latina e o Caribe o 20 por cento da poboación concentra o 83% da riqueza, mentres que a pobreza está aumentando. Segundo a CEPAL o 10.7% da poboación, ao redor de 66 millóns de persoas, vivía na extrema pobreza en 2019.\nIsto é particularmente significativo porque se hai algo sobre o que hai consenso é que os 15 anos de gobernos progresistas na rexión significaron melloras na distribución dos ingresos e reducións da pobreza. Así e todo, non redundou nunha redución das desigualdades; pola contra, en termos xerais a fenda ampliouse. Isto resultou así porque a taxa de acumulación na parte superior da pirámide social é maior que a taxa de decrecemento da pobreza na base da devandita pirámide Segundo o informe citado, o número de multimillonarios na rexión pasou de 27 a 104 desde o ano 2000, isto é, case se cuadruplicou en só 20 anos.\nRevoltas e rebelións\nA contrapartida deste incremento das desigualdades é a vaga de revoltas e rebelións populares que percorre o mundo, que se inspiran nos movementos de principios da década pasada: a Primavera Árabe, iniciada a finais de 2010 en Túnez, e tamén Ocuppy Wall Street, en setembro de 2011. En Francia foi o aumento dos combustíbeis e a inequidade fiscal; en Catalunya as condenas contra os dirixentes independentistas; a cuestión da autonomía en Hong Kong, o autoritarismo en Sudán e Alxeria; o custo das chamadas por whatsapp no Líbano; en Iraq é o desemprego; o aumento da pasaxe do metro en Chile; o “paquetazo” do FMI en Ecuador e Colombia; a reforma das pensións en Nicaragua; unha vez máis a corrupción en Haití; crises políticas en Perú e en Porto Rico. A corruptela das elites en case todas as partes.\nComo se ve o detonante foi distinto en cada país, pero hai un fío condutor. As desigualdades sociais, os abusos do capital financeiro, a cada vez maior distancia entre as elites e os pobos o que pon en crise os réximes democrático liberais. En todos os casos é o protagonismo da mocidade, que sente que lle expropian o futuro.\nUnha vez máis hai que sinalalo. O problema non é a pobreza, senón a riqueza, que para se concentrar necesita da expansión da pobreza. Comprender a lóxica inmanente do capital nesta etapa histórica: que a velocidade da acumulación capitalista limita, cando non anula, toda redución substancial da pobreza, é decisiva para resolver o problema de raíz.\n[Artigo tirado do sitio web Rebelión, do 6 de febreiro de 2020]


Iago Aspas sobre o derbi galego: "Non me recibirán con flores"\nRedacción | Mércores, 20 de Decembro de 2017, 19:03\nARCHIVADO EN | Iago Aspas Celta Dépor Derbi galego\nO atacante celeste Iago Aspas falou sobre o próximo derbi galego, do que asegura que en Riazor non o van a “recibir con flores”; algo que, doutra banda, trátase dun recibimento que non lle sorprende nin molesta porque “cada un defende o seu”.\nO Celta chega arrinconado ao enfrontamento contra o Dépor, cun só punto cultivado tras o últimos tres partidos. Ao redor da situación crítica do equipo celeste, Aspas apunta que “ás veces é mellor gañar a base de ter un fútbol máis práctico”, e apoia a inclinación ofensiva do equipo.\n“O rival tamén coñece o teu estilo e a túa forma de xogar. Algúns arriscan máis e outros menos, Creo que non comezamos a tempada da mellor maneira pero vistos os últimos partidos, e a calidade dos rivais, plantamos cara a todos e tivemos opcións de gañar”, comentaba o xogador sobre a traxectoria do seu equipo durante este ano.\nO derbi que "todo o mundo" quere gañar\nEn canto ao derbi, Iago Aspas sabe que se trata dun “partido especial” que quere gañar “todo o mundo”, e que ata os debutantes “entenderán a súa transcendencia”, debido a que “nos seus respectivos países vivirían derbis”.\n“Tentaremos gañar e facer o noso fútbol”, asegurou o atacante mentres argumentaba as súas preferencias por alzarse coa vitoria en o partido aínda que el non marque un gol. “Eu trato de axudar sempre aos meus compañeiros e eles a min, poñéndome as cousas fáciles para que meta goles ou animándome cando non os metía e seguise adiante”.\nPor último, Iago Aspas fixo referencia á pancarta que os Riazor Blues colgaron en Abegondo cunha frase de Unzué, indicando que “a xente quererá darlles máis bombo e meter algo máis de cizaña. O atacante reduciu a cuestión a unha simple malinterpretación das palabras, e lembra a “cordialidade” que reinou durante os últimos derbis. Sentenciaba Aspas cunha advertencia sobre as contras do Dépor e a importancia de "impoñerse" co estilo propio do Celta, nun derbi do que asegura " non hai favoritos".\nO Dépor afronta "o partido máis importante do ano"\nO derbi do sábado decidirá quen é o mellor equipo da década\nFortes choivas causan problemas en lugares como Abadín, Monfero, Mesía ou Narón


Mellor a migración laboral legal para reducir a inmigración ilegal - EU Reporter\nOs eurodeputados piden mellores canles legais de migración laboral para reducir as chegadas irregulares e satisfacer as necesidades da economía. Sociedade.\nPara responder aos retos demográficos de Europa e adaptar eficazmente as habilidades dos inmigrantes coas necesidades do mercado laboral, a comisión de liberdades civís do Parlamento pide novas normas da UE sobre migración laboral legal. Os eurodeputados están dispostos a votar denunciar -que tamén pide unha reserva de talento en toda a UE, mellora da mobilidade e novas canles de migración- durante a sesión plenaria do 22 ao 25 de novembro.\nLer máis sobre o que fai a UE sobre a migración.\nMentres que o integración de migrantes irregulares é un reto, debe verse como unha oportunidade, di o informe. Fomentar a migración laboral por vías legais impulsaría o emprego entre migrantes e refuxiados, beneficiando así á UE ao contribuír aos ingresos fiscais e ao acelerar o crecemento económico e a innovación.\nReducir as canles de inmigración irregular\nA política migratoria da UE defínese por un enfoque en estritos controis fronteirizos devolucións efectivas, aínda que se fixo moi pouco para promover camiños seguros e legais cara a Europa.\nInvestigación realizada pola Organización Internacional das Migracións (OIM) descubriu que o 77% dos emigrantes irregulares sufrira persecución ou conflito no seu país de orixe e puido verse obrigado a vir a Europa de forma irregular debido á falta de alternativas habituais.\nNun resolución adoptada en maio de 2021, o Parlamento dixo: "Mellorar as canles de migración legais adecuadas axudaría a reducir a migración irregular, socavaría o modelo de negocio dos contrabandistas criminais, reduciría a trata de seres humanos e a explotación laboral, melloraría a igualdade de oportunidades para todos os traballadores e ofrecería unha vía legal para aqueles que consideran migrar a a Unión”\nSatisfacer as demandas do mercado laboral\nA pandemia de Covid-19 subliñou o papel dos traballadores esenciais en sectores como a agricultura, a construción, a industria e a atención sanitaria para manter as economías e as sociedades vivas. Os eurodeputados piden á Comisión Europea que implemente un ambicioso programa de admisión para nacionais de fóra da UE con baixa e mediana cualificación para complementar o Directiva revisada sobre a tarxeta azul para migrantes altamente cualificados.\nO informe propón establecer un grupo de talentos en toda a UE para os traballadores que migran legalmente, así como unha plataforma que emparelle os perfís dos solicitantes coas necesidades das industrias con sede na UE, permitindo aos estados membros superar a escaseza de man de obra.\nDacordo con Abir Al-Sahlani (Renew, Suecia), quen é o responsable de guiar o informe a través do Parlamento: “A plataforma de correspondencia voluntaria serviría como unha ferramenta útil para aqueles que desexen solicitar traballo nos estados membros e para que os empresarios da UE busquen en [non países da UE] para potenciais empregados”.\nRecoñecemento das cualificacións dos emigrantes na UE\nOs eurodeputados tamén piden unha maior harmonización das normas para o recoñecemento das cualificacións dos traballadores migrantes a nivel comunitario. O recoñecemento das cualificacións dos emigrantes depende actualmente das normas nacionais, que varían significativamente en toda a UE, e os emigrantes altamente cualificados adoitan aceptar traballos que requiren unha cualificación inferior no seu país de destino. En 2015, o informou a OCDE que "os que entran na UE como solicitantes de asilo están especialmente en risco de sobrecualificación".\nEn 2019, preto do 48 % dos inmigrantes altamente cualificados traballaban en empregos de baixa ou media cualificación, fronte a só o 20 % dos cidadáns da UE. Sorprendentemente, entre os emigrantes altamente cualificados, a forma máis común de ocupación é a de limpadora ou empregada doméstica, mentres que o 62% das empresas de programación informática e o 43% das construtoras denuncian escaseza de man de obra.\n"Unha Europa forte e competitiva necesita unha migración legal para afrontar adecuadamente os retos demográficos e económicos aos que se enfronta a Unión", dixo Al-Sahlani.\nMentres os países de todo o mundo facilitan o proceso de solicitude de visado para empresarios estranxeiros e autónomos, os eurodeputados piden novos visados de entrada múltiple en toda a UE para autónomos.\nNa actualidade, as leis migratorias da UE céntranse en atraer empregados con contratos laborais de duración determinada e aínda que existen regímenes nacionais, poucos tiveron éxito. Isto débese principalmente aos límites territoriais: os empresarios que entran na UE a través de réximes nacionais non sempre teñen garantida a libre circulación ou o acceso ao mercado único.\nAs medidas propostas tamén axudarían a combater a explotación dos traballadores temporais, cuxos permisos de residencia deixarían de estar vinculados a un só empresario. Terían tres meses para atopar un emprego alternativo despois de deixar o traballo antes de que lles revoguen os permisos.\nLer máis sobre migración\nFeitos e cifras sobre asilo e migración na UE\nEstudo: política migratoria legal e dereito\nVídeo: empoderar aos migrantes no mercado laboral da UE\nTarxeta Azul UE: novas normas para atraer máis traballadores altamente cualificados\nMigrantes que regresan: feitos e cifras e política da UE (infografía)\nNecesítanse normas da UE contra as demandas abusivas dirixidas a voces críticas\nemisións CO23 horas