Investigadores da UVigo defenden usar o superávit dos municipios contra a crise do Covid-19 - VigoÉ\nO grupo Gen destaca que mobilizar 25.000 millóns de euros suporía unha fonte de financiamento máis barata para o Estado e un rendemento para os concellos\nOs investigadores Santiago Lago, catedrático do Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Vigo e director do Grupo Gen, e Alberto Vaquero, profesor da Universidade de Vigo e co-director da Red Localis na que participa este grupo, recollen así a proposta do economista da Universidad Pablo de Olavide de Sevilla Diego Martínez “de mirar cara ao elevado importe dos saldos a favor que manteñen municipios e deputacións nos bancos, consecuencia dos sucesivos superávits que rexistraron estes anos”.\nSegundo indican desde o Grupo Gen, que ten a súa sede na Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo do campus de Ourense, calcúlase “que ese superávit supera os 25.000 millóns de euros, que non están a xerar rendibilidade dada a situación dos tipos de interese e de feito, en moitos casos, os custos de mantemento e custodia implican unha rendibilidade negativa para as corporacións locais”.\n“Mobilizar estes recursos sería unha actuación na que todos gañarían. A cambio dunha remuneración baixa pero positiva, os municipios obterían un rendemento e o Tesouro unha fonte de financiamento máis barata que a opción de emitir débeda de tesouraría hoxe”, subliñan os investigadores da Universidade de Vigo nunha nota feita pública polo grupo de investigación este xoves.\nAprazamento de impostos locais\nEste diñeiro, engaden os investigadores, podería utilizarse tamén para aprazar ata final de ano, sen recarga, o pago dos principais impostos locais. Desde o Grupo Gen lembran como desde o Observatorio Municipal de Galicia, instrumento da Red Localis, tense sinalado en repetidas ocasións como “a gran maioría dos concellos galegos gozan dunha excelente saúde financeira e poderían permitirse pagar as súas propias nóminas e facturas con cargo aos seus saldos en conta”. Así, detallan, “a liquidación de orzamentos dos concellos para Galicia en 2018, publicada pola Secretaría Xeral de Financiamento Autonómico e Local, amosa que os concellos galegos contan con 888 millóns de euros en concepto de fondos líquidos dentro do remanente de tesouraría”.\nNesta liña de análise, os expertos do Grupo Gen sinalan que se trataría de “diferir o momento de pago naqueles impostos locais que o permiten”, aplicándose aos impostos de natureza periódica, como son o IBI, o IAE e o IVTM, e deixando fóra desta proposta os que son de natureza accidental, como a Plusvalía Municipal e o ICIO, “que non permiten tecnicamente a súa aplicación”. “As cifras avalan esta proposta”, recalcan os investigadores da Universidade de Vigo, que indican como “o monto global do tres primeiros ascendeu a 822 millóns de euros, dos que 609 millóns corresponden ao IBI”.\nSegundo explican desde o Grupo Gen, a súa proposta “desde o punto de vista da lexislación tributaria tampouco xeraría un problema. Bastaría con modificar o calendario do contribuínte, establecendo novos períodos para o pago da débeda tributaria”. Por último, os investigadores apuntan como “o remanente e os depósitos bancarios non se distribúen homoxeneamente”, sinalando como “nalgúns municipios eses depósitos sinxelamente non existen”. Por iso, detallan, “a medida debería aplicarse caso a caso e co consenso dos respectivos plenos municipais”. Porén, subliñan, “unha toma de posición favorable por parte da Federación Galega de Municipios e Provincias e, no seu caso, da Federación Española de Municipios e Provincias, axudaría a discutir en serio e con celeridade sobre este adiamento xeneralizado”.\nTags: coronavirusEconomíaGrupo GensuperávitUniversidade de Vigo


María Alonso visita a Libraría NUMAX para presentar... - Numax\nMaría Alonso visita a Libraría NUMAX para presentar «Transmigrantes. Fillas da precariedade»\nA escritora viguesa María Alonso viaxa este xoves 20 de abril ás 20:00 até a Libraría NUMAX para nos presentar o seu libro Transmigrantes. Fillas da precariedade, editado por Axóuxere. No acto participará tamén a filóloga e investigadora Manuela Palacios.\nEn palabras da propia autora «Transmigrantes. Fillas da precariedade é un ensaio que tenta explicar o devir dun grupo moi concreto de persoas de entre trinta e corenta anos que, durante a década da mal chamada crise non foi quen de se asimilar no tecido laboral do país de orixe, e que ve na emigración un modo de supervivencia. Este colectivo, ao que me refiro como o precariado transmigrante caracterízase por ter unha importante bagaxe formativa pero que, en canto cruza a fronteira, sofre unha depreciación como capital humano. Trátase da mesma depreciación que forza a súa saída. Esta xeración non é unha xeración perdida; senón que é a xeración das oportunidades perdidas para o país que as e os expulsa.»\nMaría Alonso naceu no barrio de Matamá, Vigo, licenciouse en Filoloxía Inglesa e Hispánica, doutorándose no ano 2014 pola Universidade de Vigo cunha tese sobre diásporas e ficcións culturais, publicada como Diasporic Marvellous Realism. History, Identity and Memory in Caribbean Fiction (Brill, 2015). Actualmente reside en Edimburgo, onde leva a cabo diferentes proxectos que varían dependendo da conxuntura do momento. Dedícase á escrita de ficción e poesía en lingua galega e inglesa. A súa primeira novela foi Despois do cataclismo (Urco Editora 2015). Ten publicado tamén varios relatos en antoloxías e revistas de creación literaria.


Presentan«Bretemada» como un «enorme poema épico de Galicia»\nAlvarellos salientou a importancia desta obra inédita de López Abente\nA noite era de brétema e orballo. No salón de actos da Real Academia Galega ía entrando xente. «Vimos da Costa da Morte, de Santiago e da Coruña para celebrar un acto necesario, de xustiza». Isto dicía onte Rivadulla Corcón, vicepresidente da Fundación Gonzalo López Abente. Era a presentación do poemario inédito Bretemada, do autor de Muxía, un texto que estivo esquecido moitos anos, precisamente na sede da RAG, ata que foi descuberto por Enrique Vasques Sousa, tal e como lembraba Miro Villar.\n«O cerne deste libro é a reivindicación da normalización deste país», apuntaba Corcón, despois de lembrar que fora escrito entre 1917 e 1922. Tamén afirmou que aínda que Gonzalo López Abente morreu en 1963 «permanece vivo na memoria e na vida de moita xente de Muxía». Mesmo había na sala «xente que o tratou», apuntou Corcón, que tamén lembrou a creación hai un ano da fundación que leva o nome do poeta e «o acaído limiar que para esta edición fixo Méndez Ferrín».\nOlivia Rodríguez, que dirixe a colección Rescate, na que está publicado Bretemada, salientou que López Abente «amosouse como habelencioso versificador». Asegurou así mesmo que foi «un perfecto sonetista» e que este texto de cen versos é «un enorme poema épico de Galicia». Neste senso, lembrou a Vicente Risco, defensor, xunto con Murguía, da necesidade de que Galicia contase cun gran poema épico «como podía ser Os Eoas»; este último «non se sabía que estaba acabado ata que o descubriu, tamén aquí na Academia, o profesor Manuel Ferreiro». Olivia Rodríguez salientou «a enorme riqueza dos fondos da Academia» e animou aos seus responsables a coeditalos.\nPara Henrique Alvarellos, o editor deste libro, «ter un inédito de López Abente foi todo un agasallo, unha obra que sublima a colección Rescate, da que fai o número quince».\nAlvarellos lembrou unhas palabras de Ferrín dicindo que Bretemadas era «como unha ópera estática de Wagner», algo que Olivia mencionara tamén como o «ambiente wagneriano de Gonzalo López Abente».\nMiro Villar defendeu a investigación literaria que facía posible a presentación «deste documento transformado en libro».\n«Ter un inédito de López Abente foi un agasallo, é unha obra que sublima a colección Rescate»\nArchivado en: Literatura A Coruña ciudad Costa da Morte RAG Miro Villar


(Redirixido desde «Estado Libre de Irlanda»)\nO nacemento deste estado puxo fin á coexistencia de Irlanda do Sur, rexión autónoma dependente do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, e a República Irlandesa, estado declarado independente unilateralmente nunca recoñecido polos británicos. Do mesmo xeito, o novo goberno do Estado Libre de Irlanda substituíu tanto o Goberno Provisional de Irlanda do Sur como o Goberno da República Irlandesa, que naqueles momentos estaba presidida por William T. Cosgrave.\nNo Levantamento de Pascua de 1916 e, en particular, a decisión das autoridades militares británicas de executar moitos dos seus dirixentes despois da Guerra, xerou simpatía pola causa republicana na illa de Irlanda. Así mesmo, os republicanos e algúns nacionalistas independentes opuxéronse á prestación do servizo militar obrigatorio en 1918, desacreditando o partido maioritario que apoiaba os Aliados da Primeira Guerra Mundial, e conseguiron que nas eleccións xerais de 1918 a maioría dos escanos irlandeses do Parlamento do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda no Palacio de Westminster fosen parar ao Sinn Féin.\nA negativa por parte do Sinn Féin de tomar posesión das súas actas de deputado en Londres fixo que se crease na cidade de Dublín o Dáil Éireann, ou Asemblea de Irlanda, e a posterior autoproclamación da República Irlandesa. A pesar desta proclamación, tan só a Unión Soviética recoñeceu este estado, o verdadeiro goberno da illa quedou nas mans da rexión autónoma chamada Irlanda do Sur, xurdida da partición da illa despois da guerra angloirlandesa. Mediante a firma do Tratado Angloirlandés descartouse a constitución dunha república, sendo o novo Estado resultante un dominio parte do Imperio Británico e da Commonwealth, que uniu os gobernos da República Irlandesa e de Irlanda do Sur nun só e centralizado.\nO caso de Irlanda do NorteEditar\nO 6 de decembro de 1922, e por varios días en diante, Irlanda do Norte deixou de formar parte do Reino Unido pasando formar parte do recentemente creado Estado Libre Irlandés. Este excepcional episodio constitucional sucedeu debido ao Tratado Angloirlandés e á lexislación introducida para dar efecto legal ao tratado.\nO Tratado tivo efecto no Reino Unido a través da Lei Constitucional de 1922 do Estado Libre Irlandés. A lei estabelecía un novo dominio da illa enteira de Irlanda, pero tamén permitía a Irlanda do Norte non participar ou non unirse ao Estado Libre. Baixo o Artigo 12 do Tratado, Irlanda do Norte presentou unha carta ao Rei solicitando non formar parte do Estado Libre Irlandés. Unha vez o Tratado foi ratificado, o Parlamento de Irlanda do Norte tivo un mes para exercitar a súa "non unión" durante a cal o goberno do Estado Libre Irlandés non lexislou para Irlanda do Norte, deixando a xurisdición efectiva do Estado Libre en desuso por un mes.\nO Primeiro Ministro de Irlanda do Norte, James Craig, falando para o Parlamento en outubro de 1922, expresou que unha vez pasase o 6 de decembro comezaba o mes para decidir se se unían ou non ao Estado Libre Irlandés. Para Craig era sumamente importante que a decisión se tomase canto antes logo do 6 de decembro. O 7 de decembro de 1922 (un día despois do establecemento do Estado Libre), o Parlamento demostrou sen vacilación a súa posición de non se unir ao Estado Libre Irlandés, facendo a seguinte presentación ao Rei:\nO 13 de decembro de 1922, o Primeiro Ministro Craig dirixiuse ao Parlamento comunicándolles que o Rei respondera á súa comunicación. Desta forma o Parlamento de Irlanda do Norte decide non se unir ao novo Estado Libre Irlandés e permanecer xunto ao Reino Unido.\nEn 1937 Éamon de Valera fixo aprobar unha nova constitución, que no ano 2012 é aínda vixente. Mediante a aprobación da devandita Constitución, aboliuse o cargo de gobernador para crear o cargo de Presidente. O primeiro ministro pasou a denominarse Taoiseach e o parlamento reduciu a 138 escanos os 153 que tiña até o momento. A idea de de Valera era que esta constitución fose válida para toda a illa de Irlanda, aínda que só se aplicou provisionalmente nos 26 condados do Sur. Así mesmo, o gaélico irlandés foi confirmado como lingua cooficial xunto ao inglés, e o catolicismo foi nomeado relixión oficial, aínda que se recoñeceu a liberdade relixiosa e de conciencia. O país pasou a denominarse República de Irlanda.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Estado_Libre_Irlandés&oldid=6057263»\nÚltima edición o 25 de abril de 2022 ás 19:10\nA última edición desta páxina foi o 25 de abril de 2022 ás 19:10.


Space Cowboy: Unha entrevista a Samuel R. Delany por Scott Westerfeld | Proxecto Derriba\nby sorenhauser on Xuñ 20, 2009 • 9:21 p.m. Non hai comentarios\nTer deixado os seus estudos aos 19 anos non impediu a SamuelR. Delany crear unha obra literaria composta por máis de trinta libros e converterse nunha superestrela de culto, que ademais conta cos eloxios da crítica. Como un verdadeiro produto dos sesenta, viviu nunha comuna no East Village neoiorquino, e levou alegremente unha promiscua sexualidade gai (el maila poeta lesbiana Marylin Hacker estiveron casados un tempo até que se divorciaron en 1980), sendo un dos escritores máis galardoados de ciencia ficción, comandando avances sen precedentes na súa evolución. En 1974, publicou Dhalgren, unha novela épica cuxas gráficas e explícitas descricións de relacións homosexuais, polisexuais e sadomasoquistas espantaron a moitos seguidores do xénero, pero cativou a un público maioritario ao alcanzar o millón de copias vendidas.\nNesta ocasión Delany analiza a relación entre sexo e ciencia ficción –dende as primeiras novelas de superheroes até as salvaxes experimentacións dos anos 60 e 70– e explica como nas súas propias obras se reflicte parte da súa lendaria vida sexual.\nScott Westerfeld: Vostede escribiu sobre temas inusuais na ciencia ficción como o sexo anal alieníxena, tolos menage-a-trois, coprofaxia ou pedofilia… Son reflexos das súas propias experiencias sexuais?\nSamuel Delany: Son un homosexual que rolda os 60. Iso quere dicir que vivín os primeiros 27 anos da miña vida antes dos acontecementos de Stonewall, e non podo dicir máis que cousas boas do movemento de liberación gai. Non obstante, paradoxalmente, había moitas máis oportunidades para o sexo entre homes antes de Stonewall que posteriormente. Cando comezaba a escribir ciencia ficción e vivía no Lower East Side a principio dos anos sesenta, podía erguerme á mañá, traballar até o mediodía e entón pasear un pouco até a estación da Segunda Avenida, onde nos seus baños podía ter relacións sexuais, digamos que con tres nachos diferentes. Despois comía un sande en Katz, cruzando a rúa Houston, e volvía á casa á unha e cuarto, poñíame a traballar e deixábao a iso das 5. Logo volvía a dar un paseo até Tompkin’s Square, onde nos seus salóns para homes podía ter curtos contactos sexuais, por exemplo con cinco xoves.Volvía a casa a iso das 6 e media. E sobre as 8 e media, outro paseo á ponte de Williamsburg, onde me podía entreter arredor de hora e media ou dúas horas tendo sexo con outros 6 homes.\nUn día como hoxe, completei un día de traballo cunha media de 10 horas... Así que se me preguntas que fixen, respondereiche: traballei todo o día. Quero dicir que nin menciono os peiraos, con aquelas orxías que se montaban dende o atardecer até o amencer, coa participación de máis dun centenar de homes (300 ou 400 se era durante as fins de semana en vacacións), ou os baños ou bares como o mítico Mineshaft. Pero ese foi o tipo de dispoñibilidade sexual coa que crecín dende os 19 até os 28 ou 29 anos.\nCasei aos 19 con MarilynHacker.Pero foi moi doado combinar unha satisfactoria vida como homosexual xunto coa convivencia matrimonial, xa que a miña dona era consciente de que eu era homosexual. Mentres a miña actividade gai non interferiu nos asuntos domésticos non houbo ningún problema.A cousa rematou debido á dispoñibilidade –eu percibía que nos límites de Nova York conseguir sempre que o desexaba o encontro con outro home non superaba os 20 minutos.\nJC: É curioso que vostede se dedicase á ciencia ficción, un xénero que historicamente falando tivo raíces na represión da sexualidade. A ciencia ficción converteuse plenamente en xénero nos anos 20 e 30, coa chegada das novelas pulp. Estas estaban claramente divididas entre Amazing Science Tales ( Contos de Ciencia Fantástica ) e True Detective (de temática máis policial ou detectivesca). Como pasan estes personaxes a involucrarse en tramas de sexo e sangue, sen perder parte da súa candidez?\nSD: Moitos dos grandes dentro da ciencia ficción, como o editor de Amazing Stories, Hugo Gernsback, víanse a eles mesmos como educadores. Nun principio, a ciencia ficción orientouse cara a unha didáctica que tiña aos nenos como obxectivo. Considerouse, no mellor dos casos, como unha extensión da escola e, no peor, un cumprimento do desexo [wishfulfillment] adolescente.\nO heroe destas novelas baratas, aínda que se puidese tratar dun renegado, era alguén que non sentía. Nada de nada, nunca. E para os adolescentes masculinos –atordados ou confusos, xa sexa pola sexualidade ou pola autoridade imperante– este heroe convertíase nun alivio e unha liberación. Nun ámbito onde os sentimentos estaban totalmente controlados, isto era o ceo para os adolescentes. Esta falta de sentimentos no heroe –como Spock da serie Stark Trek– é o que lle permite ser un xenio ou disparar igualmente aos malos e/ou aliens sen inmutarse.\nPero o que comezaría sendo un alivio e unha liberación foise tornando unha distorsión porque non reflectía o mundo real. Precisamente o que che pode xerar certo pracer é tamén unha restrición. Thomas Mann apuntou que tódalas posicións filosóficas existen para corrixir os abusos da anterior, situándose no seu extremo.Poderías escribir un razoábel argumento no que un alien como Spock viaxa polo espazo do desexo e se atopa con personaxes característicos da ciencia ficción pero con trazos explicitamente eróticos –dende o Chicco da miña propia novela Dhalgren, ao personaxe gai Zhang da extraordinaria novela de MaureenF. McHue China Mountain Zhang, sen mencionar a ambigüidade da relaciónKirk/Spock en Star Trek.\nSW: Estas ficcións que procuran unha conexión sexual entre personaxes, están sen dúbida no outro extremo da lóxica alien, non?\nSD: Si, as ficcións deste tipo, escritas polos fans de Star Trek, son pornografía gai sobre a relación entre os personaxes de Kirk e o Dr. Spock, e como os demais membros da tripulación se xactan diso.\nSW: Ou os relativamente novos Mulder/Scully ou Mulder/Skinner da serie Expediente X, tamén hipercompetentes personaxes que rara vez mostran o seu lado emocional. A pesar de que a audiencia habitual da ciencia ficción son adolescentes varóns, estas sagas alternativas de ficcións ocultas adoitan estar escritas e consumidas por mulleres, non?\nSD:Efectivamente, son mulleres heterosexuais e creo que se apela a elas o mesmo que se apela aos homes hetero coas imaxes lésbicas nos anuncios publicitarios. Eu sempre dixen que se homosexuais e lesbianas non existisen, os homes e mulleres hetero os terían creado.\nSW: Polo tanto, as emocións sen sexo das novelas dos anos 30 personifican o período de celibato na ciencia ficción. Como chegará á súa fin?\nSD: Tomemos The World Well Lost, escrito por Theodore Sturgeon en 1950. Dousaliens amantes chegan ao planeta Terra, e un é máis grande que o outro, e todo o mundo asume que son home e muller. A historia cóntase dende o punto de vista dos dous gardas de seguridade que protexen a súa nave, ámbolos dous moi bos amigos. Finalmente, os gardas descobren que os estranxeiros son homes, e de feito homosexuais. Fuxiron do seu planeta de orixe a causa da homofobia terríbel que reinaba alí. Un dos gardas, o típico macho da Terra anos 50, desgústase polo descubrimento e mostra a súa confusión, suxerindo mesmo matar aos aliens. Pero o outro fálalle diso e, ao final da historia, o primeiro garda vaise durmir aos barracóns, mentres o seu amigo permanece esperto, mirando cara ao outro, e nos damos conta de que esta namorado del.\nLembro telo lido nunha antoloxía cando tiña 14 ou 15 anos, rompendo a chorar polas miñas suposicións. Estaba moi conmovido pola historia, e sen dúbida axudoume a poder falar a través do meu propio traballo dos homosexuais como personaxes históricos en O tempo considerado como unha hélice de pedras semipreciosas. Historicamente, supoño que é como se traballa na ciencia ficción: Empezas usando aliens que pensan o impensábel, e, logo eventualmente, outro escritor, despois de asimilar máis\ncomodamente a noción anterior, trasládao ao ser humano.\nDentro da ciencia ficción do ano 1970, impresionoume moito The Female Man (O Home Femia) de Joanna Russ. Móstrase en tres retablos a condición feminina: Jeannine, Janet ( a favorita de todos) e Jael: tres mulleres que comparten os mesmos xenes, pero cada unha formuladas en ámbitos completamente diferentes, resumidas na creación de Joanna. É a primeira vez que lembro ter lido algo de ciencia ficción que falase do terror do sexo. Medo ao rexeite, algo do que debe falar a escritura sobre sexo para non se converter en simple cumprimento de desexos [wishfulfillment]. Como o terror se converte nun elemento importante da vida sexual da xente. Ese é o motivo polo que non te achegas a un perfecto estraño e lle dis “oe, es precios@, imos á cama”. Sacar á luz o que te fai vulnerábel. O libro de Russ permitiume enfocar o tema do medo ao rexeitamento en Trouble in Triton e na serie Neveryon, sendo”The TaleofMemoryandDesire” (“O Conto da Memoria e o Desexo”) a miña homenaxe a The Female Man.\nSW: Cre vostede que os mundos alternativos na ciencia ficción crean un espazo alternativo de sexualidades?\nSD: Creo que é unha cuestión que, mesmo na súa formación, se responde afirmativamente –é dicir, a cuestión recoñece que a sexualidade dun é, de feito, unha parte da súa realidade. O defunto John Preston escribiu un ensaio no que vai a unha función de SM (Sadomasoquismo), e atopa alí a moita da mesma xente que xa viu nas convencións de ciencia ficción. Hai certo tipo de persoa que prefire estar nun ambiente semiótico rico que fale do que desexas, en lugar de estar nun ámbito empobrecido semioticamente falando. No “mundo real”, todo o que se obtén é un pano amarelo para mostrar o que desexas.\nSW: Vaites, directamente a xente nin sequera consegue iso. Hai pouco estiven en Norwescon en Seattle, e houbo unha grande exhibición de látex, coiro, ás de fada e utensilios de escravitude entre os sabres e traxes de Klingon.\nSD: As convencións de ciencia ficción son lugares que están saturados con signos do que es –ou o que poderías ser. Todo este stuff o que fai é que sexa máis doado expresar o desexo e as conseguintes narrativas que che enmarcan socialmente.\nSW: Podes pensar noutro xeito de dicir “rico ámbito semiótico”? Hai xente que se pon nerviosa ao escoitar algo de xerga.\nSD: Oh, un pouco de xerga faralles ben. Isto é xustamente do que trata o meu libro Times Square Red, Times Square Blue, a organización dos lugares do desexo. Até hai unha década, os cines porno de Times Square eran espazos que se organizaron en torno á sexualidade gai masculina. A fervenza de símbolos na pantalla dos cines creou un ambiente de sinais sexuais.\nParte disto, creo, é bo. Pero está tamén o feito de que ese non é o xeito no que o mundo está estruturado normalmente. ¿Tes que crear este espazo artificialmente saturado, co fin de facer fronte á sexualidade, ou pódese tratar con ela no mundo real? ¿Podes saír e dicir simplemente: “Teño unha pregunta difícil que facerlle: Realmente gustaríame darlle a volta, quitarlle a gravata e deixarlle pequenos cardeales entre a súa terceira e cuarta vértebra”, e non rematar desfeito se se obtén habitualmente unha resposta negativa?\nJC: Pero, idealmente, a convención de ciencia ficción ou o cine porno, ou o alien na ciencia ficción, serve como unha vía para que o estraño sexa un pouco máis familiar –un pouco menos aterrador–, non che parece?\nSD: Cando fun á miña primeira convención de ciencia ficción, que foi Worldcon en 1966, xa publicara seis ou sete novelas. Un home novo achegouse a min e díxome: “Vostede escribiu un libro chamado Babel-17?” Díxenlle: “Si, fíxeno”. Díxome, “Que cousas… Que tres persoas se reúnan por primeira vez e se poñan a facelo todos, así, de boas a primeiras… é posíbel?” Díxenlle: “Si”. E el suspirou de alivio, deuse a volta e marchou.\nNese intre pensei, “estou facendo algo ben”. Esta relación entre literatura fantástica e o desexo no mundo real estivo sempre moi presente. O Goblin Market de Christina Rosetti é un libro-poema ao estilo vitoriano sobre dúas irmás que se atopan un montón de froita de fadas. Empórcanse con ela e, a continuación, lámbense unha a outra para limparse. Aparecen frases como: “E ela lambeu e lambeu e lambeu e lambeu e lambeu e lambeu e lambeu”.\nSW: O porno fai do amor repetición. Pero ese elemento fantástico prové un espazo para a sexualidade, dado que estamos a falar dun poema publicado na década de 1870. A froita de fadas é unha escusa, como “estaba borracho”.\nSD: Si. Iso é o liberador das sexualidades alternativas ou alieníxenas, que son novas e fantásticas.E do mesmo xeito que aquel mozo atopou Babel-17, estou seguro que moitos lectores vitorianos, e outros máis recentes, atoparon este poema e pensaron: “Ajá, calquera cousa é posíbel”.\n(Trad. Sao e Sören Hauser)\nTags: alteridade, Ciencia Ficción, Derritaxes, Samuel R. Delany, Sao Hauser\nPrevious postTRADUCIR AO OUTRO Entrevista con Cristina de Peretti Next postAlteridade e Utopía


Ler é comparar – César Domínguez | Esculca\nLer é comparar – César Domínguez\nO autor, profesor de literatura comparada na USC, deféndese das acusacións de antisemitismo recibidas por titular o seu seminario “Auschwitz/Gaza: un campo de probas para a literatura comparada”.\nSon profesor titular de literatura comparada na Universidade de Santiago de Compostela (USC) desde 2003. A miña especialidade é a literatura comparada, isto é, o estudo da literatura na súa dimensión internacional, unha disciplina que conta entre os seus fundadores contemporáneos con figuras do porte de Erich Auerbach, xudeu-alemán que o réxime nazi desposuíu da cátedra en Marburgo após a aprobación das leis raciais, e George Steiner, xudeu-francés cuxa familia conseguiu refuxiarse en Nova York despois de fuxir de París, cidade que un mes máis tarde foi ocupada polos nazis. Foi Steiner quen afirmou que «ler é comparar», «todo acto de recepción dunha forma dotada de significado… é comparativo», («que é a literatura comparada»?) Dada o súa consuetudinaria abertura ao diálogo, o multilingüismo e o entendemento das culturas, non é arbitrario que a refundación da literatura comparada (certamente non hai símbolo máis importante para esta disciplina que a idea xudaica do libro como lar na diáspora) tivese lugar nos Estados Unidos por parte de intelectuais xudeus e outras comunidades que fuxiron da persecución do fascismo e o nazismo na Europa.\nNon é arbitrario que a refundación da literatura comparada tivese lugar nos Estados Unidos por parte de intelectuais xudeus e outras comunidades que fuxiron da persecución na Europa\nDurante os últimos anos ofrecín aos meus estudantes de grao un curso intitulado “Holocausto”. Neste curso, o alumnado leu, nas súas linguas orixinais ou en tradución, obras de Primo Levi, Jorge Semprún (un pregúntase como é posíbel que L’Écriture ou la vie non sexa de lectura obrigada na educación secundaria española, como o é Se questo è un uomo en Italia), Ledicia Costas (novelista galega que presenta a situación da prostitución de mulleres nos campos de concentración nazis), Jorge Volpi (escritor mexicano que en Oscuro bosque oscuro aborda a corresponsabilidade universal dos xenocidios, sexa onde sexa que teñan lugar), os debuxos realizados por crianzas en Theresienstadt, Bernhard Schlink, quen en Der Vorleser retrata o drama xeracional dos fillos de proxenitores alemáns que viviron a Segunda Guerra Mundial, ou Philip Roth, quen no seu relato “Eli, the Fanatic” ilustra a difícil situación que enfrontaron os refuxiados xudeus de campos de concentración á súa chegada aos Estados Unidos, mesmo por parte de xudeus asimilados que fixeran dese país o seu lar en décadas precedentes. O curso perseguía diversos obxectivos: introducir o alumnado nos rudimentos da disciplina, familiarizalos cun corpus literario pouco coñecido para eles (a súa experiencia lectora non costuma ir alén do Diario de Anna Frank e filmes de Hollywood) e, en consonancia coa vontade ética da literatura comparada, comprender a Shoá como o xenocidio do século XX que acabou coa esperanza na propia humanidade (e a poesía mesma segundo Theodor Adorno) mais que, ao mesmo tempo, orixinou empresas tan nobres como os tribunais penais internacionais. A procedencia tan diversa das obras e as súas linguas -de Alemaña a México, pasando por Galiza, Francia, Italia e os Estados Unidos- era unha mínima mostra na catorce semanas de duración do curso de que o Holocausto representa o núcleo da nosa memoria cultural transnacional.\nPara o próximo curso 2021-2022 decidín modificar o curso, cun novo título e novas lecturas: “Auschwitz/Gaza: un campo de probas para a literatura comparada”. Con diferenza ao meu curso anterior, cometín un serio erro: anuncialo nas redes sociais. Con este anuncio non perseguía nin publicidade nin aumentar a matrícula (é o menos importante que se me achacou), pois o alumnado é fixo na medida en que só pode cursar esta materia quen está previamente inscrito nun conxunto de materias (o chamado minor). Os académicos utilizamos as redes sociais para que os nosos colegas nos aconsellen, nos suxiran lecturas literarias e teóricas, etc. Desta feita puiden saber de obras que non coñecía. Mais de forma inmediata comezaron a chegar, a min e ás autoridades académicas (mesmo ao ministro de Universidades, Manuel Castells) denuncias e difamacións que me presentan como antisemita, xudeófobo e promotor do terrorismo islámico. A primeira denuncia (20 de agosto) foi realizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI), que me acusa a min, así como á miña universidade, de banalización da Shoá e de atentar contra a definición do antisemitismo da Alianza Internacional para a Lembranza de Holocausto (IHRA), adoptada por España de forma «xuridicamente non vinculante», en concreto, de incorrer en «establecer comparacións entre a política actual de Israel e a dos nazis». Debo sinalar que para esa difamación a AGAI baséase unicamente no título do curso, mais non nos contidos, que descoñece e que na súa opinión non son relevantes, xa que sostén que antisemitismo e banalización están xa presentes no título do curso.\nA posición da AGAI é partillada por algúns, tanto a título individual como en nome de asociacións. O seu argumento baséase en que se establecen comparacións, algo que se deduce do nome “literatura comparada”. Certamente, esta disciplina naceu no século XIX en Francia centrada na comparación de obras literarias en linguas diferentes. Mais esta é xa unha definición desfasada na medida en que, como indiquei, hoxe en día hai consenso académico en entender a disciplina como o estudo da dimensión internacional da literatura, incluídas as súas relacións con outras artes (pintura, música, cinema, etc.) e esferas de coñecemento (relixión, filosofía, economía, dereito, etc.). Iso non significa, contodo, que a comparación sexa totalmente allea á disciplina en tanto que a comparación é un acto lóxico básico da mente humana (foi demostrado que tamén doutras intelixencias animais). O que é incuestionábel é que comparar non significa establecer paralelismos sumarios e asimiladores que eliminen as diferenzas. Comparar tamén é explorar cales son as diferenzas entre os elementos comparados, en que consisten esas diferenzas e por que son importantes (hai unha corrente teórica respecto diso que xurdiu hai poucos anos na China, a chamada “teoría da variación”).\nComparar tamén é explorar cales son as diferenzas entre os elementos comparados, en que consisten esas diferenzas e por que son importantes\nÉ normal que o público en xeral, incluídos os que velan polo recordo do Holocausto, non teña coñecemento dos fundamentos teóricos e metodolóxicos da literatura comparada. Mais, antes de facer acusacións tan graves como as realizadas, non deberían interesarse polos contidos do curso e preguntar que significa a matriz Auschwitz/Gaza? (Por certo, no meu curso anterior utilicei a matriz Lisboa/Auschwitz: se o terremoto de Lisboa de 1755 xerou a nivel europeo unha reflexión sobre o “mal natural”, Auschwitz xerou a nivel global unha reflexión sobre o “mal radical”. É unha matriz de reflexión; Non unha comparación de Auschwitz con Lisboa!) Ninguén o fixo, apesar das miñas reiteradas peticións. Insisten en que o título é meridianamente claro no seu antisemitismo e xudeofobia. Ninguén acudiu á web da USC, en que os contidos do curso son de público acceso. Como se recolle na mencionada web oficial, o primeiro obxectivo é introducir ao alumnado nos fundamentos da literatura comparada. O segundo e último é: «A materia configúrase como un seminario que aborda “Auschwitz/Gaza” como símbolo de “zonas de indistinción” (Giorgio Agamben) ou “zonas de indeterminación” (Elizabeth A. Povinelli)». Agamben, fillo de armenios (outra comunidade que sufriu xenocidio), define “zonas de indistinción” como o “estado de excepción” en que a vida espida e o réxime xurídico entran nun límite de indistinción (Homo sacer). No persoal, creo firmemente que iso aconteceu en Auschwitz e acontece en Gaza (non hai un único responsábel), como tamén noutros lugares do mundo. Mais, como profesor, a miña tarefa non consiste en transmitir ao alumnado as miñas crenzas e opinións, senón promover que discutan obras literarias e teorías, segundo as súas propias crenzas e opinións, a escala internacional. Nas discusións de clase, haberá opinións a favor e en contra, mais sempre argumentadas, e todas serán obxecto de diálogo. É obvio que ese límite de indistinción en Auschwitz e Gaza é inconmensurábel, “incomparábel” se se quere, mais é que a literatura comparada tamén atende o incomparábel, como outras disciplinas comparatistas (penso no Dereito comparado), ao dicir de Marcel Detienne. Fun acusado de xustapor Auschwitz e Gaza interesadamente en favor da causa palestina, cando podería escoller o caso bosníaco (antes do curso “Holocausto” xa impartín un curso sobre literatura e guerra na ex-Xugoslavia) ou ruandés. É certo, mais non satisfaría a todos. Non hai acaso pensadores -xudeus incluídos- que non aceptan que o século XX sexa o século dos xenocidios, en plural, porque o único xenocidio é a Shoá e, portanto, é incomparábel? Eu, como profesor de literatura comparada, debo interrogar que significa incomparabilidade, e facer que o meu alumnado tamén o pregunte. Mais, en última instancia e máis importante, hai escritores que vincularon, de forma afortunada ou desafortunada -iso non nos toca aos investigadores en literatura decidilo, para iso están os premios literarios-, ambas as experiencias. A escritora palestino-estadunidense Susan Abulhawa así o fai na súa novela Mornings in Jenin, como tamén Elias Khoury en Children of the Ghetto. Primo Levi fálanos en Se questo è un uomo de que os prisioneiros xudeus en peores condicións eran chamados Muselmänner (musulmáns). Elie Wiesel afirmou que, se no seu momento viu como crianzas xudías foron atiradas vivas ao lume, agora vía o uso de crianzas musulmás como escudos humanos. E Amos Oz intitulou un dos seus ensaios máis coñecidos Israel, Palestina e paz. Coas súas grosas denuncias e acusacións a AGAI e outras asociacións e foros xudeus e israelitas están a dicir que non podemos nin debemos estudar estas obras, comentalas, aprender de e con elas, mesmo para disentir? Ou trátase de impor unha variante do politicamente correcto estadunidense, que veta a lectura nas universidades de Huckleberry Finn, a menos que sexa en edicións expurgadas dos cualificativos do escravo Jim?\nO certo é que en toda esta campaña de difamación penso que hai unha clara dimensión patrimonialista. Confrontar “Auschwitz” e “Gaza” como detonador de reflexión crítica é considerado un crime antisemita. Holocausto e Nakba non poden estar na mesma frase, non sendo que quen o fai sexan académicos vinculados a prestixiosas universidades de Israel. É o caso de Bashir Bashir e Amos Goldberg, editores dun valioso volume (orixinal hebraico de 2015, tradución inglesa de 2018) intitulado The Holocaust and the Nakba: A New Grammar of Trauma and History (Columbia University Press), unha inspiración básica para a miña investigación. Tanto canto consigo saber, nin Bashir, nin Goldberg, nin os seus colaboradores foron difamados por antisemitismo, xudeofobia e promoción do terrorismo islámico, nin as súas universidades foron “repudiadas”, como si o está sendo a USC con motivo deste curso ao abrigo do que, segundo a AGAI, eu, e con iso a USC, trouxemos a “vergoña a Galiza”.\nNinguén me contactou, ninguén revisou os contidos, ninguén pediu esclarecementos. Unanimemente, afirman que o título do curso equipara Auschwitz con Gaza\nCarece de importancia mencionar aquí as acusacións e difamacións a título individual. Hainas máis ferintes e de maior difusión, como as que proceden de (supostos) medios de comunicación, mais que crean noticias a partir de chíos sen (querer) contrastar coas fontes.\nFinalmente hainas desoladoras: as de asociacións que velan pola memoria do Holocausto, á cal, modestamente quixen contribuír nas aulas e a investigación, como as da AGAI ou o Simon Wiesenthal Center, que solicita do ministro Castells a intervención da USC debido a un curso cuxo “contido esperábel” é unha banalización do Holocausto que pode contribuír á violencia contra os xudeus.\nNinguén me contactou, ninguén revisou os contidos, ninguén pediu esclarecementos. Unanimemente, afirman que o título do curso “Auschwitz/Gaza: un campo de probas para a literatura comparada” equipara Auschwitz con Gaza, identifica a política israelita coa dos nazis e banaliza o Holocausto. Como nos ensinou Victor Klemperer, a linguaxe (e a súa manipulación) é un campo básico de investigación. Ultimamente discutíronse as consecuencias da banalización do termo “fascismo” cando se aplica indistintamente urbi et orbi. Talvez sexa isto o que acontece aquí, a banalización do termo “antisemitismo” a partir de “acusacións falsas,… perversas”, das que a IHRA por certo renega. Non apelo á liberdade académica que, obviamente, ten os seus límites. Mais si apelo a que estas asociacións (e outras) baseen as súas denuncias en datos fidedignos, non suposicións, deducións simplistas ou afirmacións sen base científica (como as relativas á comparación na literatura comparada). E se partillan a idea de que, no seu deber social, as universidades deben tamén facernos conscientes sobre o sufrimento humano, mantelo vivo na memoria e corresponsabilizarnos nos termos de Hannah Arendt (farían ben en ler a súa definición de “banalización do mal”), póñome á súa enteira disposición para facer efectivo este obxectivo. Por propia iniciativa, decido anular o curso porque esta campaña non augura que poida ter lugar un diálogo real.\n← O Reino de España pode acabar no Tribunal de Dereitos Humanos de Estrasburgo\nProfesor da USC acusado de “antisemita” polo título dun curso de literatura →


As rexións acordaron impulsar un maior aproveitamento turístico dos seus bens patrimoniais e combinalos coa oferta gastronómica, enológica e de natureza\nCo obxectivo de crear produtos comúns que permitan impulsar turísticamente os diferentes territorios, Galicia participou nunha reunión de traballo da Macrorregión do Suroeste de Europa (RESOE) para fixar obxectivos futuros. RESOE, conformada por Galicia, Castela e León, Asturias e o norte e Centro de Portugal busca crear nexos comúns que permitan traballar e promocionar conjutamente estes terriotrios, proxectándoos a nivel internacional e favorecendo o intercambio de visitante entre eles.\nNeste sentido, acordouse preparar un proxecto de traballo que inclúa para este ano do Camiño de Santiago, dos bens declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e dos lugares Císter, combinando todas estas propostas coa oferta gastronómica, enológica e de recursos naturais. A maiores, acordouse que a seguinte reunión do grupo de traballo realizarase en torno ao próximo mes de novembro en Santiago de Compostela.\nConcepto turístico da RESOE\nO principal obxectivo da estretaegia de RESOE é sumar esforzos para comercializar produtos turísticos comúns. Desta maneira, a RESOE poderá promocionar produtos xenéricos para a rexión como as Rutas do Camiño de Santiago, do Patrimonio Mundial da Humanidade, das Grandes Catedrais, das Reservas Naturais Patrimonio da Humanidade, dos Grandes Santuarios e Peregrinacións, da Gastronomía e da Enoloxía e dos Mosteiros.\nAo mesmo tempo, a actuación permitirá desenvolver produtos específicos relacionados con eventos periódicos ou puntuais como a Ruta da Semana Santa ou a Conmemoración en 2017 do I Centenario das Aparicións de Fátima.


A hamburguesería Barrantes lanza a hamburguesa deportiva para apoiar aos clubs de Vilagarcía | Canal Rías Baixas\nA hamburguesería Barrantes lanza a hamburguesa deportiva para apoiar aos clubs de Vilagarcía\nVILAGARCIA> Aínda que non sexa propio da dieta dos deportistas, os clubs de Vilagarcía contan agora coa súa propia hamburguesa deportiva. O produto o oferta a hambuguesería Barrantes e do seu custo un euro irá destinado a diferentes clubs da vila. Os consumidores ademais entrarán nun sorteo de diferentes materiais das entidades participantes.\nVilagarcía conta coa súa propia hamburguesa deportiva. O produto está dispoñible na carta da hamburguesería Barrantes. Con esta iniciativa destínase un euro de cada unidade para doalo a diferentes clubs da vila como o Arosa, o Atlético Arousana, Os Ingleses, o Cortegada e o Inelga.\nPara o establecemento é unha oportunidade de apoiar aos clubs e dar a coñecer a súa cociña.\nAs doazóns repartiranse de forma rotatoria. A recadación de cada dous meses irá destinada a un club distinto. Ademais os clientes que proben esta hamburguesa entrarán no sorteo de diferentes materiais deportivos dos equipos participantes.\nDende o establecemento destacan que hamburgesa é tan boa como a iniciativa.\nRepresentantes dos clubs xa probaron a hamburguesa e mostraron o seu respaldo a este proxecto.\nO Barrantes tamén porá a disposición dos clientes a hamburguesa deportiva vegana. Para todo aquel que queira colaborar co deporte local sen necesidade de comer a hamburguesa, no establecemento haberá unha hucha para aportar o donativo desexado.\nTapería novo Barrantes\nArtigo anteriorA Fundación Monte – Castrove organiza o I Torneo de feminino de golf\nSeguinte artigoPrimeiro paso para que o Adro Vello do Grove adquira a declaración de Ben de Interese Cultural\nOs bateeiros de Vilaxoán estrearán 19 prazas de amarre a vindeira...\nMedio Rural apoia a restruturación e reconversión dos viñedos\nO PP de Cambados levará unha moción a pleno para apoiar...\nMelloras notables para as instalacións do CEIP da Florida


Medio Rural prohibe ata finais de mes os mercados tradicionais\nel marzo 24, 2020 Publicado por hggtonloine\nO Diario Oficial de Galicia (DOG) ven de publicar unha orde da Consellería do Medio Rural pola que adoptan medidas de carácter obrigatorio en relación co Covid-19. A disposición céntrase na venda directa de produtos agrogandeiros nos mercados que se realizan nos concellos, na venda ao por menor de produtos vexetais para a plantación en hortas de consumidores finais e no desprazamento de agricultores e viticultores para os efectos da realización de actividades agrarias.\nA celebración de mercados tradicionais e a venda directa de produtos do agro queda prohibida ata o 31 de marzo. O levantamento ou mantemento desta prohibición despois desa data poñerase en coñecemento da cidadanía a través da páxina web da Consellería do Medio Rural.\nEn troques, fomentarase a venda de produtos agrícolas e gandeiros por medios alternativos que non impliquen presenza física, como por vía telefónica, con realización de pedidos a través da rede online (correo electrónico) ou similares, servidos polo produtor no domicilio do consumidor, e que eviten o desprazamento de persoas pola vía pública.\nCando se levante esta prohibición, a venda directa nos mercados limitarase única e exclusivamente a produtos agrícolas e gandeiros do sector da alimentación e produtos perecedoiros, cunha serie de medidas específicas.\nNa orde sinálase tamén que as persoas vendedoras serán as titulares da explotación agraria con actividade inscritas na sección de venda directa (Sevedi) do Rexistro de Explotacións Agrarias de Galicia (Reaga), parentes en primeiro grao que colaboran na actividade agraria ou empregados da explotación.En canto ás persoas usuarias, establécese que a distancia mínima entre elas será de 2 metros, coas excepcións que establece ao efecto a normativa estatal.\nSobre a venda de produtos vexetais para a plantación en hortas de consumidores finais, os establecementos que vendan os referidos produtos non se atoparían afectados pola suspensión de apertura decretada, de acordo coa normativa. Ademais, sen prexuízo da venda en establecemento, esta poderá realizarse taménde xeito ambulante, con desprazamento das persoas vendedoras ás localidades onde teñen aos seus clientes.\nPor último, a orde que hoxe publica o DOG determina tamén que as persoas agricultoras e viticultoras profesionais e os seus traballadores poderán efectuar os desprazamentos para a realización dos traballos necesarios de atención e mantemento dos cultivos e dos viñedos.


13 distopías que se estudarán nos libros de historia: Nunca me abandones - 13 Editora\nChegamos ao final desta serie de 13 Distopías que se estudarán nos libros de historia cunha obra escrita xa neste século XXI que, unha vez máis, nos invita a pensar no presente cunha ollada indecisa entre o pesimismo e a alerta. Unha novela na que a emotividade ten, posiblemente, un peso máis evidente que nas obras anteriormente propostas, sen que este feito disimule ou rebaixe a extrema dureza do seu relato: Nunca me abandones, de Kazuo Ishiguro.\nContrariamente á maioría das distopías xa analizadas, en Nunca me abandones a acción ten lugar nun tempo presente (ou recentemente pasado), non futuro. Así, se ben o libro foi publicado no ano 2005, a historia que relata desenvólvese nos anos 90 do século pasado. Uns anos 90, iso si, moi distintos dos que coñecemos, nos que a sociedade da Inglaterra na que teñen lugar os acontecementos relatados divídese en tres grandes grupos: xente normal ou “posibles”, clons e coidadorxs. O primeiro grupo está composto por persoas con dereito a unha vida plena, libre e chea de potencial. O segundo grupo está composto polas “réplicas” xenéticamente exactas das persoas pertencentes a ese primeiro grupo, cuxa misión é únicamente abastecer ás primeiras dos órganos que estas precisen para poder continuar coa súa vida cando enferman. Por último, o terceiro grupo ten como cometido asistir ao segundo unha vez da comezo o periodo de doazóns, para axudalas nos sucesivos procesos de extracción. Neste contexto no que o sometemento dunha parte da sociedade a mans de outra acada cotas insuperables, Ishiguro relátanos a historia de tres clons: Kathy, Tommy e Ruth. Xs tres son criadxs nun dos moitos internados nos que as persoas como elxs, destinadas a doar até a morte, pasan a súa infancia e primeira xuventude practicando deporte e creando extraordinarias obras de arte. Se ben durante a súa infancia ignoran aquilo que xs fai diferentes, co paso dos anos van adquirindo consciencia de que non son como a xente que vive fóra da illada institución (e coa que nunca teñen contacto); de que os seus plans non se van poder cumprir xamais. Xa coñecedorxs do destino que lles agarda, o paso dos anos e a promesa dun final prematuro non merman as súas capacidades espirituais nin a profundidade dos seus sentimentos. Pois, a pesar do que o sistema quere crer, xs clons non son máquinas. Son persoas con alma e ilusións, sufrintes, creadoras: persoas completas.\nKazuo Ishiguro (1954) é un escritor e letrista (conta con formación musical, e está especializado en jazz) de orixe xaponesa, afincado en Inglaterra dende moi novo. O mesmo autor confesa que aprendeu a ser novelista compoñendo letras de cancións, e que o intimismo e a necesidade de escribir en primeira persoa teñen a súa orixe nas letras que compuxo ao longo da súa carreira. As súas novelas conxugan un estilo minimalista e sutil propio da literatura oriental (con moito que ler entre liñas), cunha fonda reflexión sobre o sentido da vida, o papel da alma e a angustia vital, aspectos que sempre espertaron interese no autor, e que o levaron a completar os seus estudos de Lingua Inglesa coa carreira de Filosofía. A nostalxia polo paso do tempo e unha certa querenza polos acontecementos históricos e épocas non vividas polo autor caracterizan a súa obra, que o fixo merecedor do Premio Nobel de Literatura en 2017.\nNunca me abandones, tinguida cunha espesa pátina melancólica e aparentemente resignada, agocha nas súas páxinas (nesas lecturas entre liñas) unha profunda crítica aos sistemas de clases e castas, que obrigan ao sacrificio extremo (sexa social, material, económico, etc.) dunha parte da sociedade en favor do benestar da outra. Trátase así dunha novela que se atreve a explorar os límites do egoísmo humano (do individual e do colectivo), pois amosa con que dureza as sociedades son capaces de “desbotar” a outras comunidades, etnias, colectivos, etc. Unha práctica habitual dende os albores da humanidade, e especialmente característica das sociedades capitalistas contemporáneas, que se ve favorecida polo anonimato “dx outrx”. Persoas sen cara, sen nome, sen historia, que pasan a engrosar listaxes de afectadxs, mortxs, damnificadxs, danos colaterais. Persoas aparentemente privadas de capacidade para decidir libremente sobre aquilo polo que paga a pena loitar. Persoas, á fin e ao cabo, que contan aínda coa dignidade que outorga a resistencia.\nImaxe de Jorge Mascarenhas.


Todas Nós, nace o Punto de encontro das mulleres profesionais da Costa da Morte - Costa da Morte - Que pasa na costa\nNace, dende a necesidade de crear un espazo de visibilización e crecimiento personal e profesional, colaboración e rede de apoios entre mulleres da Costa da Morte, o proxecto Todas Nós. Nace da man de Patricia Vaquero, socióloga de Nós Igualdade, que coñecimos de preto durante os #DirectosQPC realizados sobre a situación da Muller, coa intención de “poñer en valor o papel fundamental das mulleres profesionais no desenvolvemento do medio rural”.\n”O noso obxectivo é xerar un impacto positivo no rural, no nomeamento e visibilización do aporte profesional das mulleres. Crear redes, comunidade, colaboración”, explica Patricia Vaquero.\n”Todas Nós” baséase nun directorio de mulleres emprendedoras e profesionais que naceran ou vivan nalgún concello da Costa da Morte. Mulleres de calquera sector que teñan máis de 5 anos de experiencia profesional, que poderán sumarse a este proxecto de xeito gratuito.\nPero a idea vai máis alá dun directorio, senón que detrás está un programa chamado “Incubadora”, destinada á mulleres mozas. “Pareceunos importante crear un espazo para facer visibles a todas esas mozas que están recen graduadas ou con menos de 5 anos de experiencia profesional, para que poidan compartir as súas vivencias, expectativas, formacións e proxectos profesionais e así poder xerar mais conciencia e realidade sobre as súas carreiras profesionais”, explica Vaquero.\nDeste xeito, se queres sumarte a esta iniciativa, podes contactar con [email protected] ou cubrir este formulario online.


Ábalos dá por feita a prórroga do estado de alarma | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 16/03/2020 09:26\nO ministro de Transportes, José Luis Ábalos, deu por feita este luns a prórroga do estado de alarma máis aló dos días previstos inicialmente polo Goberno para facer fronte á pandemia do coronavirus. "É evidente que teremos que prorrogar esta situación, xa veremos con que medidas, pero en quince días non creo que esteamos con capacidade para gañar esta batalla", admitiu Ábalos nunha entrevista en RNE.\nAdvertiu que esa prórroga podería implicar medidas aínda máis severas que as xa adoptadas para frear a propagación do coronavirus. Dependerá da eficacia das xa establecidas, o cal, segundo subliñou, está relacionado directamente co seu grao de cumprimento.\n"Se realmente todos somos responsables e actuamos de acordo aos requirimentos e non banalizamos nin frivolizamos a situación, senón que nos corresponsabilizamos e estamos unidos ante a pandemia, evidentemente terán máis efecto", afirmou.\nAo preguntarlle pola actitude do presidente catalán, Quim Torra, Ábalos chamou a "aparcar" os proxectos políticos e non mantelos "ao amparo desta situación". "Agora a batalla é a saúde das persoas (...) e deberiamos estar a falar exclusivamente diso con ocasión desta crise", recalcou Ábalos, en cuxa opinión Torra "equivócase" porque "nin sequera é coherente coa lóxica separatista" de solidariedade entre os pobos.\nO ministro de Transporte considerou, por outra banda, "respectable" a decisión "persoal" e "contundente" de Filipe VI de renunciar á herdanza do seu pai, don Xoán Carlos, que deixa de percibir a súa asignación.\nSuspéndese todas as comunicacións nos cárceres e refórzase as telefónicas


1100AD facendo ámbar terras en liña\nxogo online 1100AD facendo ámbar terra rexistro\nmóstrase unha descrición detallada de Rexistrarse se en xogo 1100AD facendo ámbar terra\n1100AD facendo ámbar terra - é un xogo online gratuito no xénero de estratexia, decorado en estilo medieval desenvolvido pola AmberGames. O 1100AD xogo é unha boa oportunidade de ter un lugar destacado entre os xogos do xénero. O xogo converteuse en tan famoso que foi traducido en dez idiomas. O rexistro 1100AD xogo é a seguinte: vai ao teu sitio web oficial rusa do xogo, atopar o punto de rexistro de alí, siga o paso a paso as instrucións de instalación. Únete a 1100AD partido non vai levar moito. Dende que o xogo está baseado en navegador, el non ten que ser instalado no seu ordenador persoal, só precisa de acceso a Internet é a través de calquera navegador. Seu camiño longo e interesante para terras ámbar de comezar, como o propietario da súa propia pequena área. Preto de ti están localizados e noutras cidades. Cos líderes desas cidades poden unirse a sindicatos e acordos, así como a realización de negociacións diplomáticas ou unirse en un exército forte e poderoso contra o inimigo común. E pode moi pola contra, para capturar todos os seus veciños e facelos seus escravos por así dicir, que pode presenta-lo como unha homenaxe ao xefe señor, como impostos. Todas as súas oportunidades vai medrar con cada aumento de nivel, o aumento depende do desenrolar das hostilidades. 1100 AD xogo de estratexia en liña, o poder militar do exército que depende das habilidades de loita do gobernante, que é vostede. Entón, non se esqueza de bombear regularmente todo tipo de habilidades do personaxe, aumentando así o seu poder de combate enfermo. Vostede confiou a cidade ea terra tamén vai ter para desenvolver e conquistar as áreas circundantes que non só ha expandir as súas posesións, pero tamén vai axudar a gañar credibilidade cidades veciñas. AD 1100 xogo en liña para que o exército adestrado e potente xa é a metade dunha garantía de vitoria no campo de batalla. Xa que o 1100AD estratexia é altamente dependente da súa exército, despois foi inventado por tanto como 10 unidades de clases, coa combinación acertada que poden obter bos resultados no campo. Por exemplo, ten un arqueiro e range. Archer tira ben, pero non podo ver agora, range, pola contra, el lanza nun moi, pero el ten unha gran visión. Cando son combinados nunha única unidade teñen a oportunidade de tiro que a longas distancias, e así por diante, aínda hai moita variación e selección de unidades concentradas que pode facilmente chegar a si mesmos. Sen dúbida, un xogo de estratexia en liña 1100AD, desenvólvese baixo os coidados dos seus xogadores e desenvoltura. Durante a batalla, absolutamente todo o control sobre o exército permanece só para ti. Xoga o 1100AD xogo é moi divertido, porque a vida nas terras de ámbar non só parou, mantendo constantes guerras. 1100AD estratexia en liña significa non só para o desenvolvemento das tropas, e non esqueza sobre a economía interna e externa da súa provincia. En 1100AD, pensando en xogar todas as súas accións. Necesidade de facer alianzas con outras cidades, e realizar negociacións con eles. Xogo 1100 AD, darlle moitas horas de diversión, sobre todo se é un fan ardoroso de estratexias en liña. Os desenvolvedores de xogos non se esqueza de coidar dos seus xogadores leais e todo o que acontece no xogo non se fai aburrido, un xogo de cando en vez, facer actualizacións, como novas oportunidades para o desenvolvemento das cidades. Entón estar aburrido durante os 1100AD xogo converténdose no ámbar terra simplemente non vai. Xogar no1100AD facendo ámbar terra\nVídeos e capturas de pantalla do xogo 1100AD facendo ámbar terra


Concello de Lugo | A Escola Municipal de Música de Lugo ofreceu un concerto didáctico para rapaces dos campamentos urbanos\nA Escola Municipal de Música de Lugo ofreceu un concerto didáctico para rapaces dos campamentos urbanos\n# Venres, 20/07/2012\nMáis de 100 nenos e nenas gozaron hoxe coa música de coñecidas series de debuxos animados\nOs docentes da Escola Municipal de Música ofreceron un concerto didáctico dirixido a nenos e nenas que nestes días participan en campamentos urbanos na cidade de Lugo. A Escola Municipal de Música de Lugo inicia a súa actividade de difusión con este concerto didáctico dirixido a nenos e nenas que participan en diversos campamentos urbanos. O concerto celebrouse con dous pases no salón de actos do Centro Social Uxío Novoneyra.\nUn conto narrado guiou aos pequenos polas diferentes familias de instrumentos musicais que se foron presentando coas súas melodías e sons. Ademais os nenos e nenas gozaron con temas de coñecidas series televisivas de debuxos animados. Uns vinte instrumentistas presentaron os instrumentos das diferentes familias que integran unha formación bandística. Esta presentación serve como avance do que calquera persoa poderá aprender a partir do vindeiro curso na escola municipal de música.\nEsta actividade foi organizada dende a propia Escola Municipal de Música de Lugo, dependente da Concellería de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua, e ten como obxectivo achegar aos nenos e nenas o coñecemento de compositores, instrumentos e demais aspectos relacionados coa música. Este tipo de accións formativas, que se desenvolverán periodicamente a partir de agora, teñen como obxectivo presentar ante diferentes colectivos a nova Escola Municipal de Música de Lugo e poñer en valor a Banda Municipal de Música.\nAprobación das Taxas no vindeiro pleno extraordinario\nA vindeira semana o pleno do Concello de Lugo aprobará as taxas que rexeran para a Escola Municipal de Música de Lugo. A sesión plenaria, de carácter extraordinario, celebrarase o luns 23 ás 10:30 e servirá para ratificar as decisións adoptadas respecto ao regulamento de funcionamento interno e aos prezos que se establecen para a matrícula no centro.\nComezo das obras na Escola Municipal de Música de Lugo\nNa vindeira semana comezarán, tamén, as obras nas dependencias do Centro Social Uxío Novoneyra que albergarán as aulas da Escola Municipal de Música de Lugo. As obras teñen un orzamento aproximado aos 100.000 euros. As instalacións ocuparán unha superficie de 332 metros cadrados, repartidos en 14 aulas.\nAdemais de 11 aulas de entre 6 e 12 metros cadrados para ensaios individualizados por cada un dos distintos instrumentos, haberá unha aula de ensaio para clases colectivas, de 62 metros cadrados de superficie, unha sala de informática para edición de partituras e unha sala de usos múltiples pensada para ensinanzas musicais que requiran movemento, acondicionada co chan acolchado e espellos nas paredes. Tamén formarán parte das dependencias da Escola de Música o actual local de ensaio da Banda Municipal, así como o salón de actos do Uxío Novoneyra, que acollerá concertos e actuación. Manterase un espazo adicado a sala de exposicións.


Excelente papel do Penedo Teimporta no Campionato de España\nOs deportistas tudenses voltan con tres ouros individuais, dous por equipos e tres prazas para o europeo\nEsta fin de semana tivo lugar na Canle Olímpica do Segre o Campionato de España de Slalom Olímpico na que se deron cita os mellores deportistas de todo o panorama nacional.\nO sábado tiveron lugar as mangas clasificatorias nun percorrido accesible pero tamén técnico e rápido. Sendo a primeira manga clasificatoria para o Europeo, os favoritos non fallaron confirmando o seu pase directo a semifinais e dos nosos fxeron o propio Ainhoa, Daniel Pérez, Daniel Núñez, Borja González, Miguel Lorenzo, Iago Varela, Brais Caride, Marcos Fortes e Agoney. Na loita polas plazas do equipo nacional Junior, Daniel Pérez xa encarrilaría o seu acceso ao equipo obtendo o segundo mellor rexistro absoluto junior.\nEn 3 x C1 CADETE home, Brais Caride, Borja González e Daniel Pérez impuxéronse con autoridade\nEn 3 x K1 CADETE home, Iago Varela , Borja González e Daniel Pérez lograron gañar por un pequeno marxe co equipo do Tea de Mondariz.\nO domingo, xa nun trazado dunha dificultade característica dun selectivo e campionato de España, foron moitas as sorpresas que se produciron nunhas emocionantes semifinais e finais. Ainhoa Lameiro, nunha desafortunada toma de corrente incurriu nunha penalización de 50 segundos que a privarían da medalla en k1 junior. Este pequeno traspés non foi quen de desconcentrala e cunha rápida baixada en C1 conseguiría proclarmarse campioa de España nesta categoría.\nEn C1 cadete a sorte tamén foi dispar para Penedo Teimporta. Brais Caride, sufriu unha perda de traxectoria na zona máis técnica do recorrido na manga da semifinal recibindo unha penalización de 50 segundos que o arredarían do acceso as finais finalizando 10º xusto por detrás de Agoney González e Iago Varela.\nA sorte sería diferente para o o padexeiro porriñés Borja González, que foi quen de realizar unha gran baixada, marcando o rexistro máis rápido dos cadetes e coroándose deste xeito como campión de España!\nNa categoría de K1 home cadete, Iago Varela conseguiu encaixar a mellor baixada do ano na final do campionato de España. Cunha gran navegación e precisión en todas as súas trayectorias, marcou o mellor dos rexistros cunha incrible ventaxa de 10 segundos nesta sempre apretada categoría!\nOutro campión por tanto de España do Penedo Teimporta! Borja González, así mesmo, obtivo un meritorio 9º posto que lle soubo a pouco a este ambicioso palista que foi quen de subir varias veces a podium nas anteriores copas de España.\n3 campións de España: Borja González en C1 HOME CADETE, Ainhoa Lameiro en C1 MULLER XUVENIL, Iago Varela en K1 HOME CADETE.\nTres prazas aseguradas para o Europeo: Ainhoa Lameiro en C1 e K1 MULLER JUNIOR e Daniel Pérez en C1 JUNIOR\nDous ouros nas categorías por equipos: 3 X C1 HOME CADETE (Brais Caride, Borja González e Daniel Pérez), 3 x K1 HOME CADETE (Iago Varela, Borja González e Daniel Pérez\nTodos estes grandes resultados permitíronlle finalizar ao Club Piragüismo Penedo Teimporta neste campionato de España nun meritorio 4º lugar.


A Guerra comercial poderá provocar perdas mundiais de ata 430 billóns de dolares – Xornal Galego Noticias de Galicia en Galego Xornal Galicia – Galego\nProxección foi divulgada por directora-xerente do FMI, Christine Lagarde\nPublicado en 22/07/2018 – 18:14 Por Monica Yanakiew | Correspondente da EBC Buenos Aires\nA directora-xerente do Fondo Monetario Internacional (FMI), Christine Largarde, fixo un chamamento aos lideres do G20 grupo das 19 maiores economías do mundo e a Unión Europea para que cooperen para fomentar o crecemento global, de forma máis igual. Na reunión, ela presentou ás delegacións un informe, demostrando o impacto da guerra comercial no Produto interior bruto (PIB) mundial, que pode sufrir unha perda de US$ 430 billóns no peor escenario.\nOs números non levan en conta unha posíbel escalada da batallar de tarifas e contratarifas entre as grandes potencias. Levando en consideración a situación actual, o crecemento do PIB mundial en 2020 será 0,5% menor. Segundo o FMI, a pesar de todos os países seren afectados, os Estados Unidos poderían ser especialmente prexudicados, xa que serían albo de retaliações de varios de seus socios comerciais, entre eles China e Unión Europea.\nO FMI prevé un crecemento global do 3,9% para este ano e o próximo. No entanto, segundo Lagarde, a expansión económica será desigual entre os países.\nPrevious Post Previous post: O Goberno manterá os prazos do AVE a Galicia para finais de 2019 e impulsará o sector naval en Ferrol\nNext Post Next post: Abanca porá en marcha unha nova edición de apoio a empresas emerxentes


Durante os meses de outubro a decembro o MDPS pon en marcha a cuarta edición de Museo en Familia, un programa de actividades para converter o Museo nun espazo de encontro cultural destinado a todos os públicos, con especial atención aos nenos e nenas e á súa contorna familiar.\nEste ano Xacobeo 2021 non queriamos perder a oportunidade que se nos brinda de achegarnos un pouco máis ao noso público e que nos coñezades mellor. Nesta nova edición de Museo en Familia poñemos o punto de mira nos fondos museísticos do centro. O Museo das Peregrinacións e de Santiago conta con importantes coleccións de escultura, pintura, acibeche, gravado, artes decorativas en xeral, así como de bens arqueolóxicos, elementos etnográficos e fondos documentais e bibliográficos. Deste xeito abrimos unha nova vía de comunicación entre o Museo e a cidadanía a través de talleres, visitas teatralizadas e por suposto, da música, que nos permitirá achegarvos todos estes bens culturais tan próximos e ás veces, tan descoñecidos.\nDebido á situación sanitaria derivada da pandemia orixinada pola COVID-19, teremos que axustarnos a unha serie de normas específicas. A celebración das actividades permanece condicionada pola normativa sanitaria que estea vixente no momento da celebración destas. As actividades teñen un aforo limitado, polo que é preciso realizar unha reserva no teléfono 881.867.401 ou no correo reservas.mdperegrinacions [at] xunta.gal.\nDomingo 10 de outubro ás 11:00\nEscritura con instrumentos históricos\nInclúe visita a fondos documentais da exposición permanente.\nSoportais do Museo na praza das Praterías\n[8 a 14 anos*]\nSábado 23 de outubro ás 18:00\nArrieira Xarope Tulú\nEspectáculo que combina narración oral e música en directo a través do conto tradicional.\nAuditorio do Museo das Peregrinacións e de Santiago.\nSábado 13 de novembro ás 11:30\nObradoiro arqueolóxico con visita aos fondos arqueolóxicos da exposición.\nCafetería do Museo das Peregrinacións e de Santiago.\n[8 a 13 anos*]\nSábado 13 de novembro ás 17:00\nSábado 27 de novembro ás 11:30\nUnha barca, un corvo, dúas viaxes\nObradoiro de selos.\nCafetería do Museo das Peregrinacións e de Santiago\n[5 a 12 anos*]\nSábado 27 de novembro ás 17:00\nPaseo con musa\nVista teatralizada á exposición permanente.\n[Todos os públicos*]\nSábado 27 de novembro ás 18:00\nVista teatralizada á exposición permanente.\nSábado 11 de decembro ás 11:30\nLucernario do Museo das Peregrinacións e de Santiago\nSábado 11 de decembro ás 17:00\nCafetería do Museo na praza das Praterías\nSábado 18 de decembro ás 19:00\nCantando o Camiño Trobairitz.\nConcerto da soprano Esperanza Mara. Unha viaxe musical en formato de concerto didáctico interactivo.\nInscricións e reservas no teléfono 881.867.401 e no correo reservas.mdperegrinacions [at] xunta.gal


O Museo Reimóndez Portela ten que abrir ao público | BNG da Estrada\nFebreiro 16, 2017 · by BNG A Estrada\t· in Cultura,Propostas.\t·\nA través dunha moción instamos ao goberno municipal a poñer en funcionamento o museo municipal\nA definición que tradicionalmente se lle outorga aos museos é a de aqueles lugares cuxa finalidade é a de conservar, investigar e expoñer os obxectos ou documentos representativos dunha sociedade concreta. Sen embargo na actualidade, dita finalidade non se reduce simplemente a expoñer obxectos de xeito incoherente, senón a convertelos nunha ferramenta para a formación e o coñecemento dos seus visitantes. Os museos son, polo tanto, os representantes físicos da nosa cultura e do noso patrimonio, aqueles lugares no que nos reflectimos como sociedade e como pobo, axudándonos a coñecer o noso pasado e os nosos costumes, e creando, deste xeito, un sentimento de pertenza que nos leva a asumir a nosa propia identidade.\nÉ por iso que nunha sociedade avanzada, os edificios museísticos son indispensables no entramado de calquera vila, mais, e tal e como di o propio Consello Internacional de Museos da UNESCO, para que as súas funcións se cumpran, debe ser accesíbel ao público.\nNo caso do Museo Reimóndez Portela, esta última premisa non se cumpre. Hai xa anos que o museo non está aberto ao público e cun horario estábel para que todos os estradenses e quenes o queiran ver poidan acceder a el coa liberdade de poder visitalo sen estar suxeitos á traba que supón ter que realizar unha chamada telefónica para que se lle abran as portas do que é chamado Museo do Pobo Estradense.\nO bo funcionamento dun museo non se pode reducir a unhas obras de mellora. É algo obviamente preciso, mais insuficiente. Xa que o obxectivo é o desfrute do público, queda claro que un museo pechado convértese nun museo inútil pola súa propia natureza. Non debemos permitir que o edificio que salvagarda a nosa cultura, o noso patrimonio e a nosa memoria, fique como un edificio de mínimos, co único obxectivo de permitir que o goberno local xustifique a súa falta de interese no noso desenvolvemento cultural, escusándose en que temos un museo, aínda que o consideren de facto como unha carcasa baleira de contido.\nNeste sentido, no BNG da Estrada presentamos unha moción para instar ao goberno municipal a abrir ao público de xeito permanente o Museo Reimóndez Portela, cun horario estábel, fixando días concretos de xornadas de portas abertas. Esta moción tamén contempla a contratación dunha persoa con titulación axeitada para atendelo de xeito estábel e permanente.\nEsta moción tamén crea a figura de “Amigos do Museo” na procura de financiamento e da cesión de pezas que completen e enriquezan o Museo Reimóndez Portela.\n← O BNG mantén a presión política sobre a declaración BIC da ponte de Pontevea\nO rural da Estrada non é de segunda, tamén quere fibra óptica →