O DNI electrónico serve para acreditar de forma física e dixital a identidade persoal do seu titular e permite a firma electrónica de documentos.\nOnde e como podo obter o DNI electrónico?: CITA PREVIA\nPode obter o seu DNI electrónico en calquera oficina de expedición (normalmente situada nas estacións de policía), a través do sistema de cita no teléfono 902247364, ou a través da web www.citapreviadnie.es.\nE se na miña localidade non hai Oficina de Expedición?\nNo caso das localidades que non teñen Oficina de Expedición do DNI electrónico (ou Comisarías de Policía), adoita acudir un equipo móbil que se instala no Concello. Os cidadáns residentes nestas localidades e en localidades próximas, poden obter ou renovar o DNI achegando os mesmos documentos que nos equipos fixos. Aos Concellos aos que se despraza o Equipo Móbil seranlles comunicadas, coa debida antelación, as datas sinaladas para as visitas, ao obxecto de que, polos mesmos, sexan difundidas aos cidadáns.\nOnde e como podo renovar o meu DNI?: CITA PREVIA\nPode renovar o seu DNI electrónico en calquera oficina de Expedición, a través do sistema de cita previa no teléfono 902 247 364, a través da web www.citapreviadnie.es\nRequisitos: Que necesito para solicitar o DNI electrónico ou renovalo?\nSe se trata da primeira expedición do DNI será imprescindible a presenza física da persoa, o abono da taxa legalmente establecida en cada momento, e a presentación dos documentos que se indican en www.dnielectronico.es/obtencion_del_dnie/primera.html\nSe se trata da renovación do DNI, será imprescindible a presenza física da persoa, o abono da taxa legalmente establecida en cada momento, levar consigo o DNI anterior, e achegar os documentos que se indican en www.dnielectronico.es/obtencion_del_dnie/renovar.html.\nO PIN do DNI electrónico é o contrasinal que dá acceso aos servizos de autenticación e firma electrónica do DNIe. É confidencial, persoal e intransferible.\nFunciona de forma similar ao PIN dun teléfono móbil ou un cartón (por exemplo bancaria), aínda que admite non só números, senón tamén letras, e ten unha lonxitude entre 8 e 16 caracteres.\nSempre que se pretenda realizar algún trámite electrónico, será necesario acreditar a identidade previamente mediante o uso SIMULTÁNEO de dous factores de autenticación:\nSe non se introducen non se poderá realizar ningunha operación. Deste xeito, impedimos que se poida utilizar de forma fraudulenta un DNIe roubado ou que nos poida impoñersealguén que coñeza o noso contrasinal. Só dispondo simultaneamente do DNIe (algo que se ten) e do contrasinal (algo que se sabe), pódense utilizar os servizos electrónicos do DNIe.\nPara reforzar a seguridade, e de forma similar ao teléfono móbil, o feito de introducir incorrectamente o código 3 veces consecutivas, levará o seu bloqueo. Para desbloquealo será preciso acudir ás Oficinas de Expedición do DNIe.\nComo se obtén o PIN?\nNo momento da expedición do DNI electrónico, xérase un PIN aleatorio composto por entre 8 e 16 díxitos de carácter alfanumérico (é dicir, composto por números e letras), que se entrega ao cidadán nese momento nun sobre “cego” (sobre pechado).\nDebido a que o PIN orixinal xérase de forma aleatoria, é aconsellable cambiar o PIN por unha clave secreta máis sinxela de lembrar, sen que sexa fácil de deducir por terceiros. Non esqueza unha serie de precaucións que dificulten o “roubo” do contrasinal.\n¿Como se cambia o PIN?\nCando desexamos cambiar o PIN, poden presentarse dúas situacións:\nSe non coñeces o teu PIN (ou está bloqueado tras varios intentos errados cun PIN erróneo): Neste caso, o titular debe acudir a un Punto de Actualización do DNI electrónico ou PAD (terminais) semellantes a un caixeiro automático que se atopan dentro das Oficinas de Expedición do DNI electrónico. O sistema identifica o usuario mediante a súa pegada dactilar e permite ao titular cambiar o PIN do seu DNI electrónico. Se coñeces o teu PIN, e queres cambialo. Neste caso, o titular do DNI electrónico ten dúas alternativas:\nAcudir a un Punto de Actualización do DNI electrónico ou PAD) e cambiar o PIN, indicando o PIN actual. Para iso, introduce o teu DNI electrónico na ranura da máquina e tras teclear o código PIN para identificarse pódese proceder á modificación do mesmo. No caso de que se descoñeza o PIN, ou fose bloqueado por introducilo erroneamente tres veces, o PAD dispón dun lector de pegada dactilar para identificar o usuario.\nDesde calquera computador con acceso a Internet e cun lector de cartóns intelixentes. Para iso é necesario acceder á web www.dnielectronico.es/descargas/ quiosco_virtual.html, a través da cal se indica o proceso para asegurar a correcta modificación do PIN. Para iso, é preciso descargar un software específico denominado PAD (Punto de Actualización do DNIe virtual). Pola súa seguridade é requisito imprescindible coñecer o PIN actual para modificalo por outro.\n¿Necesito algunha conexión específica de Internet?\nSerá plenamente válida de calquera conexión. O acceso ás páxinas web realizarase a través do correspondente navegador de Internet. O DNI electrónico é compatible con: Microsoft Internet Explorer (versión 6.0 ou superior), e Firefox Mozilla (versión 1.5 ó superior), e Netscape (versión 4.78 ou superior), e Google Chrome.\nUn exemplo: Juan Sánchez pediulle a un informante de vida laboral ante a Tesorería Xeral da Seguridade Social a través de Internet.\nJuan dispón de DNI electrónico, un equipo informático con conexión a Internet e un lector de cartóns. Conta cos certificados activos (é dicir, válidos) do seu DNI electrónico.\nJuan conéctase por Internet coa web da Tesouraría Xeral da Seguridade Social, e localiza a sección correspondente á petición de informes de vida laboral.\nUnha vez localizada na web a información e o trámite requirido, e segundo requírese na pantalla do seu computador, introduce o seu DNI electrónico no lector e confirma a súa identidade marcando a súa PIN.\nA Tesorería "ve" o certificado de autenticación do DNIe que constrúe a personalidade de Juan (establece que unha persoa determinada, con número e apelidos, está solicitando un trámite concreto por Internet).\nA Tesouraría envía unha mensaxe indicando que recoñeceu ao particular, permitíndolle acceder aos seus servizos a través da Rede. Créase para iso unha canle segura, SSL (Secure Socket Layer).\nTras unhas sinxelas indicacións, Juan realiza todo o proceso.\n¿Ten algún custo económico o DNIe?\nEn canto á obtención do DNI electrónico (ou renovación):\nA obtención (ou renovación) do DNI só require o pago da taxa legalmente establecida en cada momento.\nRespecto ao uso do DNI electrónico:\nO uso do ID electrónico é totalmente gratuíto e non custa ao usuario. A inclusión de certificados electrónicos no chip da tarxeta DNI electrónica, así como o uso do DNI electrónico nos seus múltiples usos, non custa aos usuarios.\n¿Como verificar que funciona correctamente?\nA forma máis cómoda e completa para verificar que o DNIe funciona correctamente, ou, na súa falta, saber que é o que está a fallar, é utilizar o Asistente de Instalación do DNI electrónico.\nAdemais, pódese realizar esta verificación doutras dúas formas:\nA través dos “Puntos de Actualización do DNI electrónico (PAD)”, é dicir, terminais existentes nas Oficinas de Expedición do DNI electrónico..\nDesde calquera computador conectado a Internet podes comprobar os certificados asociados ao DNI, a través de: www.dnielectronico.es/como_utilizar_el_dnie/verificar.html\n¿Que é o Punto de Actualización do DNIe – PAD ?\nO Punto de Actualización do DNI electrónico (polas súas siglas PAD) é un terminal –semellante a un caixeiro automático- que se atopa no interior das oficinas de expedición do DNI electrónico, onde se poden consultar os datos almacenados no chip do DNI electrónico e realizar xestións de activación de certificados e o PIN.\nA súa utilización é totalmente gratuíta, e non require de cita previa.\nO proceso é rápido e sinxelo, xa que en cada Oficina de Expedición do DNI electrónico existen varios terminais. Permite o acceso a través do cartón do DNI electrónico (cartón físico), e mediante un lector da pegada dactilar.\n¿Que é o asistente de instalación do DNI electrónico?\nO asistente de instalación do DNI electrónico é un programa que permite:\nComprobar o estado do teu computador para preparar a instalación ou désinstallation do DNI Electrónico. Para iso, o primeiro que fai é comprobar se o sistema operativo instalado e os navegadores de Internet existentes son compatibles co Asistente, e posteriormente busca información sobre os lectores de DNI Electrónico instalados e/ou conectados ao computador e, finalmente, comproba se existen ou non aqueles elementos que son necesarios ou recomendables para o funcionamento do DNIe (drivers, certificados, etc.).\nOfrece a posibilidade de instalar todos os elementos necesarios para poder utilizar o DNIe: Baseándose na información recollida na fase anterior, o Asistente prepara e executa a instalación do DNI Electrónico no teu computador, realizando unicamente os cambios necesarios segundo a configuración detectada para o teu computador. Unha vez finalizada a instalación, o Asistente comproba se dita instalación foi correcta.\nEsta aplicación de carácter gratuíto, que se actualizará periodicamente para facilitar a instalación dos últimos compoñentes necesarios para a utilización do DNI electrónico, ten como obxectivo facilitar a todos os usuarios a instalación nos seus equipos informáticos de todos os compoñentes necesarios para a utilización do DNI electrónico, tales como drivers do lector de cartóns intelixentes, software necesario, etc.\nPuede descargarse gratuitamente a través da web www.usatudni.es, en concreto, na dirección https://zonatic.usatudni.es/aplicaciones/asistente-dnie.\n¿O DNI electrónico ten a mesma validez que o DNI anterior?\nÉ obrigatorio usar o DNI electrónico?\nSi. Todos os españois teñen dereito a que se lles expida o DNI, sendo obrigatorio para os maiores de anos. 14 Na actualidade xa só se expiden DNI electrónicos. Todos os cidadáns que renoven o seu DNI serán todos electrónicos.\n¿Ten algunha vantaxe para viaxar?, xa non fará falta pasaporte?\nO Pasaporte seguirá sendo o documento necesario para viaxar a determinados países. Na contorna da Unión Europea como vén sendo habitual, o DNI é o documento de identidade para os cidadáns españois.\n¿Que información ten o chip?\nO chip contén a información básica que permite acreditar electronicamente a identidade do seu titular (datos persoais, fotografía, firma e pegada dactilar dixitalizada), xunto cos certificados electrónicos e as súas claves privadas, ademais dun certificado de compoñente propio do DNI electrónico. O DNI electrónico non contén ningún dato histórico do titular, como tampouco incorpora dato algún de carácter sanitario, fiscal, penal, laboral, etc...\n¿Que significa que o DNI electrónico ten claves públicas e privadas?\nXéranse dúas claves: unha pública e outra privada. A clave pública é asinada por un Prestador de servizos de Certificación, creando un certificado electrónico. Desta forma, o usuario ten un certificado electrónico e a súa clave privada asociada.\n¿Como se xera o PIN do DNI electrónico?\nA xeración de claves realízase no cartón e en presenza do titular, tras a habilitación dunha clave persoal de acceso –PIN- aleatoria que se entrega ao cidadán en forma de sobre cego. Dita clave de acceso é confidencial, persoal e intransferible e é o parámetro que protexe as súas claves privadas permitindo a utilización dos certificados nos servizos ofrecidos a través dunha rede de comunicacións.\n¿Para validar o DNI electrónico e/ou activar o PIN hai que ir a Madrid á Fábrica Nacional de Moeda e Timbre?\nNon. Nos puntos de expedición do DNI (Comisarías de Policía) existen uns terminais, denominados “Puntos de Actualización do DNI electrónico”, onde se debe activar a través dun proceso moi sinxelo e rápido.\n¿Podo asinar dixitalmente correos electrónicos co DNI electrónico?\nAo non levar incluído dentro dos certificados a conta de correo do interesado NON SE PODEN FIMARDIXITALMENTE CORREOS ELECTRONICA co DNI electrónico.\n¿Que é un prestador de servizos de certificación?\nOs Prestadores de servizos de Certificación son definidos pola Lei de Firma Electrónica como a persoa física ou xurídica que expide certificados electrónicos ou presta outros servizos en relación coa firma electrónica.\nO DNI electrónico … ¿pode ser falsificado ou pirateado?\nO usuario non ten por que preocuparse xa que o DNI electrónico incorpora novas medidas de seguridade que fan imposible a súa falsificación. Só cabe a posibilidade de uso indebido se o computador desde o que se traballa non é seguro e un terceiro, por exemplo, colocoulle algún virus ou lle espía fisicamente á hora de teclearlo. É dicir, o único perigo posible estaría no propio computador.\n¿É posible facer unha copia do chip?, Pódese copiar?\nNon. O chip dispón dunha CPU destinada a realizar no interior do chip todas as operacións criptográficas sensibles, como a xeración de claves e a realización de firmas electrónicas. Por tanto utilízase tecnoloxía de última xeración, certificada segundo os estándares máis estritos para este tipo de dispositivos, garantindo así uns niveis de seguridade que impiden a súa copia.\n¿É posible solicitar o novo DNI no resto de linguas cooficiais?\nNas Comunidades Autónomas nas que, ademais do castelán, teñen outra lingua oficial propia, os textos fixos que figuran no DNI consignaranse en castelán e na lingua da respectiva Comunidade Autónoma. sen que o cidadán poida optar por unha ou outra forma de expedición.\nQue me pode ocorrer se non detecto a perda ou subtracción do DNI electrónico e alguén o utiliza?\nSe se mantén en segredo o PIN, o único uso que se pode facer dun DNI electrónico roubado ou achado é o mesmo que o que se pode facer co DNI anterior, pois a través de Internet non é posible realizar ningunha transacción ao non ter acceso ao chip.\n¿Se levamos o DNI electrónico xunto ao móbil, pode o chip do DNI electrónico sufrir danos ou alterar os datos que almacena?\nAs comunicacións do chip do DNI electrónico non funcionan por radiofrecuencia, senón por contacto físico co lector, polo que os campos electromagnéticos non afectan o seu funcionamento. Ademais, conta con numerosas medidas de seguridade, entre as cales se atopan uns altos niveis de protección contra descargas electrostáticas.\n¿O lector que necesito para facer uso do DNI electrónico é gratuíto?, Onde podo compralo?\nO lector non é un hardware gratuíto, e pode adquirilo en tendas de informática e lugares nos que poida comprar hardware.


CONCURSO FOTOGRAFÍA CIENTÍFICA E MATEMÁTICA "ENFOCA A CIENCIA".\nAínda que o xurado non o tivo nada fácil e estivo ata o último momento a darlle voltas, tendo en conta os votos emitidos no blog e na biblioteca as fotos gañadoras son:\n1º PREMIO: "Paralelogramos de Manhatan" de Daniel Boubeta e Pedro Meira(1º de ESO).\n2º PREMIO: "Raíz cadrada" de Anxo e Antía Vidal (2º de ESO e 1º de Bacharelato).\nNoraboa a todos os participantes e ás persoas premiadas!\nO curso que vén, agardamos a vosa participación de novo.\nPodedes ver aquí todas as fotos:\nEnfoca a ciencia nomes\nComentarios (2) - Categoría: ACTIVIDADES DO CENTRO - Publicado o 22-11-2010 10:06\nO pasado día 29 o escritor Francisco Castro compartiu connosco os segredos dos seus libros. Fixémoslle preguntas sobre "O ceo dos afogados", "O segredo de Marco Polo" e "Spam" e asinounos exemplares destas obras. Contounos, entre moitas outras cousas, que lle gusta escribir desde sempre, falounos da importancia de pasarmos a vida coas persoas que queremos e de coidar a noso planeta, que é a nosa casa.Ademais, concedeunos unha entrevista que podedes escoitar aquí.\nDesde o Johan Carballeira agradecémoslle unha vez máis que nos dese a oportunidade de coñecelo e de saber algo máis da vida dun escritor.\nComentarios (0) - Categoría: ACTIVIDADES DO CENTRO - Publicado o 03-11-2010 10:09


Ale e a bola do mundo máxica - Kaidara\nEste material ten como obxectivo traballar o concepto de pobreza en sentido amplo e establecer relacións entre necesidades básicas e pobreza. A través dunha narración, preténdese motivar o interese do alumnado para o posterior tratamento dos temas abordados, e realizar un primeiro achegamento aos conceptos a traballar. Grazas á súa bola máxica, Ale, un neno español, emprende unha viaxe a Mali. Alí fai amizade con Keita, cuxa familia se encontra nunha situación grave pola doenza do irmán pequeno. Os dous nenos emprenden un longo camiño para buscar o curandeiro da comunidade, mostrando as graves deficiencias na cobertura da saúde que ocorren nos países empobrecidos. Durante a viaxe, os personaxes descobren tamén unha situación económica inxusta. Mali é un dos maiores produtores de algodón do mundo, mas, tanto os labregos e labregas que traballan neste cultivo, como o país no seu conxunto, viven na pobreza por unhas regras de comercio internacional inxustas. A través das actividades propostas, o alumnado toma conciencia das diferenzas entre España e Mali, no relativo, por exemplo, ao índice de alfabetización ou no acceso á auga. Por outro lado, focaliza tamén no exemplo de España durante a posguerra, un momento no cal tampouco no noso país había grandes oportunidades. Identifica, por tanto, diferentes tipos de pobreza e reflexiona acerca das súas consecuencias na vida das persoas, vinculando tamén o concepto pobreza ao dos dereitos humanos. É Por último, fai reflexionar ao alumnado sobre posíbeis solucións á pobreza e dá a coñecer iniciativas de participación para a súa erradicación.\nEsta carpeta fai parte da maleta pedagóxica Pobreza Cero, que ofrece tamén materiais para os outros ciclos de Primaria e unha carpeta de recursos para Secundaria.


CHOCOLATE SLIM en Reus mercar a partir de 39€\nNatural de cóctel Chocolate Slim para a perda de peso mercar en Reus\nPara unha boa compra Chocolate Slim en Reus, esixe:\nHoxe, o 50% off, apresuraron-se, a fin de agora Chocolate Slim a un prezo baixo.\nOnde mercar en Reus Chocolate Slim\nEntrar no formulario de solicitude na páxina web seu nome e teléfono para pedir un cóctel para a perda de peso Chocolate Slim en Reus a un prezo pequeno. Espera para a chamada Xestor para a súa solicitude nun cóctel Chocolate Slimo Director vai chamar-lo en breve. Pode pagar despois de recibir no correo electrónico ou por un mensaxeiro en Reus.\nSe quere, a fin eficaz e inofensivo medicación a un prezo accesible en Reus, que sería asesor en rápida e segura perda de peso, de chocolate Chocolate Slim exactamente o que precisa!\nComo mercar un cóctel Chocolate Slim en Reus\nPara aqueles que desexan mercar baixo existentes desconto do 50% Chocolate Slim en Reus (España), é necesario para entrar no formulario de solicitude os seus datos de contacto á hora seguinte, o que vai chamar a Xestor para responder ás súas preguntas sobre o pagamento e de envío Chocolate Slim. Despois de recibir o seu pedido, vostede vai ter que pagar o correo ou a oficina de correos. O custo exacto de envío Chocolate Slim un carteiro para un determinado enderezo poden ser diferentes en diferentes cidades de España, descubrir o prezo co Director despois de poñer orde nun cóctel Chocolate Slim para a perda de peso no sitio web oficial.\nChocolate Slim en Murcia Chocolate Slim en San Sebastián\nOrde en Reus Chocolate Slim


UB03 SOLEAMENTO DE ESPAZOS LIBRES – Catálogo\nHome / Projects / UB03 SOLEAMENTO DE ESPAZOS LIBRES\nUB03 SOLEAMIENTO DE ESPACIOS LIBRES\nMellorar o confort térmico dos usuarios nos espazos públicos. Redúcese indirectamente a necesidade de implantar sistemas de acondicionamento e redúcense as emisións de gases de efecto invernadoiro e o consumo de enerxía.\nHabitar en espazos adecuados repercute na saúde, eficiencia e produtividade. Por outra parte, as condicións térmicas no espazo público tamén ten unha repercusión sobre a mitigación do cambio climático grazas ao axuste das temperaturas. En inverno, reduce a proliferación de sistemas de aclimatación que se instalan en actividades de hostelaría en zonas exteriores. En menor medida nunha cidade pequena coma Lugo, no verán, se os espazos urbanos no favorecen a aparición da illa de calor, producirase unha redución do calor emitido á atmósfera. Por outro lado, as condicións exteriores son un dato de partida no cálculo dos sistemas de acondicionamento térmico nos interiores da edificación.\nEsta solución non é fácilmente cuantificable mediante indicadores inmediatos coma o consumo de enerxía ou as emisións de gases de efecto invernadoiro pola influencia de diferentes variables. Mais incide en aspectos sociais e de habitabilidade que non se tratan neste catálogo, pero son esenciais se afrontamos a intervención na cidade desde parámetros de sustentabilidade.\n► O clima e a configuración do lugar\nO primeiro paso é coñecer os parámetros do lugar. As condicións de confort nun determinado espazo público –praza, rúa ou zona verde– dependen da forma dos volumes que o rodean, da orientación e de como eses parámetros se relacionan coas variables climáticas do lugar. De todas elas, considerando as que son susceptibles de ser corrixidas e as que son máis relevantes para o caso de Lugo, podemos estudar a temperatura e o vento e, en consecuencia, tomar decisións en fase de deseño (o anexo I contén unha aproximación ao estudo do clima).\n• A exposición á radiación solar é o factor que vai ser determinante fronte ao resto e que, en moitos casos, será o que establecerá a mellor localización dos espazos abertos e o seu maior uso, a pesar de que os días nubrados sexan abundantes en Lugo.\n• Uso de proteccións solares desmontables ou vexetación caduca para o sombreado nos meses do verán, especialmente se consideramos o escenario de cambio climático. Tamén pode ser desexable que haxa zonas especialmente acondicionadas para cada unha das estacións (véxase ficha UB04).\n• Contar coa temperatura radiante dos paramentos verticais que irradian o calor acumulado durante as horas de sol (véxase ficha UB05)\n• Protección fronte ao vento en meses fríos e consideralo a favor no verán. O estudo do vento merece unha análise detallada en función da localización exacta e a influencia dos edificios da contorna.\n• Avaliar o efecto da néboa matinal na elección da orientación.\nPara a análise da forma do lugar de estancia hai aplicacións de software apropiadas para definila e simular as sombras proxectadas para cada día do ano nunha localización xeográfica precisa.\n► O benestar\nPero ademais das condicións climáticas e a configuración do espazo, cando se fala do benestar ou confort en espazos exteriores, existen tres factores determinantes, que son o tipo de usuario, a actividade que estea realizando e o arroupamento, que é o grao de protección ou exposición ao clima que supon a cantidade de roupa que vista. As tres variables matizan o grao de adaptación.\nAs diferentes ferramentas de aproximación ao estudo do benestar en espazos exteriores teñen en conta estes parámetros.\nA actividade determina o grao de metabolismo ou calor disipado, que é maior canto máis activo sexa o traballo, dende os 15 W dunha persoa sentada aos 440 W dunha persoa facendo un traballo duro pasando polos 160 W disipados por unha persona ao caminar.\nAs consideracións do arroupamento débense ter en conta para diferenciar as zonas de confort do inverno, a primavera, o verán e o outono. Para medir este índice de indumento, úsase a unidade clo. No inverno, pártese dun valor de 1,50 clo, na primavera e no outono, 1,00 clo e, no verán, 0,50 clo.\nEstas consideracións establecen as diferenzas relativas segundo as épocas do ano, de forma que haberá unha zona de confort invernal, outra estival, e outra intermedia para o outono e a primavera. Cada zona de confort determina cales son os requerimentos específicos para o confort nesa estación e as estratexias necesarias desde a planificación urbana para lograr un desenvolvemento futuro máis adecuado co medio natural e climático do lugar.\nNo anexo I, coméntanse diferentes ferramentas de análise do clima en espazos exteriores, do confort e de visualización de sombras. Para a análise do clima e a proposta de estratexias, as máis sinxelas mostran climogramas baseados en follas de cálculo. O de Olgyay ou o de Benestar Adaptado de F. Javier Neila son aplicables a estudos de espazos exteriores, mentres que o de Givoni está máis orientado ao interior dos edificios.\nPara a visualización do efecto das sombras tamén hai aplicacións sinxelas de aproximación nas primeiras fases do proxecto que se usan neste documento. Para unha análise máis exhaustiva, existen ferramentas máis complexas no mercado.\nAplicación Dynamic Overshadowing. Fonte: http://andrewmarsh.com/software/#processing\nPraza interior en barrio residencial. Ningbó. China. Fonte: José Manuel M.\nGrafico de isopletas para a cidade de Lugo nun escenario de cambio climático estimado para el año 2050, que indica as estratexias a aplicar por horas no día-tipo de cada mes. Climograma de Benestar Adaptado de F.Javier Neila\nGrafica de resultados da aplicación BAT. Víctor Armando Fuentes Freixanet e Julio Cesar Rincón Martínez. UAM.\n% de superficie asollada da zona delimitada como espazo público proxectado como lugar de estancia no inverno, na que se consiguen polo menos catro horas de sol durante as horas centrais do día na situación máis desfavorable (solsticio de inverno). Ás 12,00 horas é cando se produce a máxima altura solar, polo que se considera suficiente ter a área soleada polo menos desde as 10,00 ata as 14,00 horas. Asi queda garantido o 75% da radiación solar posible.\n50 % de la superficie total\n100 % de la superficie total\nRecoméndase o uso de aplicacións de software de visualización de sombras coma o Sketchup, Dynamic Overshadowing ou calquera programa de CAD ou BIM, no que se poidan cruzar os datos climáticos e verificar as horas de sol cada día do ano\n% = [A / B] x 100\nA: Superficie soleada (m2)\nRedacción da normativa de edificación como consecuencia desta estratexia. Considerar o exemplo doutras ordenanzas bioclimáticas como a de Tres Cantos. Madrid.\nProxectar a posición da edificación en relación cos espazos libres que se xeran entre eles para que estes tamén estean adecuadamente orientados.


Cariño - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCoordenadas: 43°44′29″N 07°52′09″O / 43.74139, -7.86917\nCariño é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2014 tiña 4.241 habitantes (4.590 no 2009, 4.700 no 2006, 4.788 no 2005, 4.798 no 2004, 4.812 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é cariñés.\n3.763 hab. (2021)\n5 Goberno municipal\n6 Cariño na literatura popular\n9 Lugares de Cariño\nO punto xeográfico máis importante do Concello é a Punta dos Aguillóns (Cabo Ortegal).\nA serra da Capelada elévase na parte occidental do Concello e descende cara ó Océano Atlántico con elevados cantís, un dos cales, o de Herbeira, xa no concello de Cedeira, é considerado o máis alto da Europa continental. Os montes máis destacados da Capelada son o monte Herbeira (613 m), monte Limo (558 m) e Monte Miranda.\nA zona oriental do Concello está formada polo descenso dos montes, de forma suave, cara á Ría de Ortigueira. Nesta zona sitúanse todos os núcleos de poboación do Concello, a maior parte dos cales preto da ría.\nOs cinco ríos máis importantes do concello son o río Soutullo, Maguleiro, Sagrón, Lourido, Seixo e río de Barreiros. Todos eles nacen na Serra da Capelada e descenden cara ó leste. Trátase de ríos de augas polo xeral rápidas, e moi curtos.\nMenores de 15 anos 393 (9.27 %)\nEntre 15 e 64 anos 2.502 (59 %)\nMaiores de 65 anos 1.346 (31.74 %)\nDentro do concello, hai dúas áreas ben diferenciadas. Na cima dos montes da Serra da Capelada, as precipitacións son elevadas todo o ano (2000 mm); debido á protección destes mesmos montes, as chuvias redúcense lixeiramente na zona oriental do Concello (aproximadamente uns 1000 mm). A temperatura media anual sitúase entre os 13º e os 14º.\nA principal estrada de Cariño (CP-6121) conéctao con Ponte de Mera, en Ortigueira, e transcorre case a carón da costa, a través das parroquias de Feás, Landoi, Sismundi, A Pedra e, finalmente, Cariño. Dende aquí, pódese continuar cara ó Cabo Ortegal por unha estrada local; de igual forma pódese subir á Serra da Capelada mediante dous ramais, un que parte de Feás e o outro, de A Pedra.\nOs restos atopados na Serra da Capelada evidencian que o concello estaba xa poboado na época prehistórica: no monte do Limo acháronse lascas de sílex, e hai cinco dolmens (no Coto de Lodeiro, na Cova da Fornela, no Coto da Zarza e dous no monte de Herbeira).\nO concello continuou a ser poboado varios milenios máis tarde, a xulgar polos castros da Moura, da Punta do Castro e da Cancela. En San Xiao de Trebo, un pequeno núcleo de poboación situado ó norte de Cariño, atopáronse restos dunha vila romana baixo unha capela.\nDa Alta Idade Media coñécense varias construcións, entre elas A Pena do Castelo de Cariño (na parroquia da Pedra), do que só se conservan algúns restos.\nXa máis adiante, Cariño foise convertendo nunha vila pesqueira. No ano 1584, o padrón rexistra "39 veciños e 124 almas". A partir do século XVII, Cariño converteuse en parte do condado de Santa Marta de Ortigueira.\nO papel pesqueiro de Cariño reforzouse durante o século XIX e o principios do XX coa implantación de fábricas de salazón, e posteriromente de conserva, por parte de inmigrantes procedentes de Cataluña, unha nova burguesía local á que se sumaron familias da comarca e doutros puntos de Galicia.\nEspecialmente traumáticos para o porto foron a galerna de 1887, que ocasionou a desfeita de varias fábricas de salazón situadas a pe de praia, e barcos, e unha revolta popular acontecida en 1897 con tráxicas consecuencias ao cargar a Garda Civil contra os manifestantes, a práctica totalidade da poboación.\nAs mudanzas económicas proletarizaron o sector mariñeiro, supuxeron o acceso das mulleres ao traballo asalariado e propiciaron o medre dunha pequena burguesía local. O nome de Cariño non tardou en sumarse, baixo as siglas da CNT e outras, á emerxencia do sindicalismo mariñeiro ao ritmo dos outros enclaves pesqueiros do país.\nA represión comandada pola Falange (asasinatos, prisión, exilio...) ensañouse cruelmente na comarca do Ortegal contra a militancia anarquista e socialista tras o golpe de Estado do 36.\nA industria pesqueira e conserveira conseguiron recuperarse unha vez pasada a posguerra e as fortes correntes migratorias entre os anos 40-60. Unha nova xeración de mariñeiros con vocación empresarial explorou novos caladoiros. A frota medrou e modernizouse e o rendemento vinculado ás especies de altura (pescada, bonito etc.) permitiu notorios avances sociais. A pesar de todas as conserveiras iren pechando paulatinamente, nesa mesma época chegou un período de prosperidade para Cariño que se acentuou coa extracción e exportación de dunita a partir da década dos oitenta.\nXurdiron tamén daquela iniciativas culturais e incrementouse o asociacionismo. Organizouse o Festival de Teatro de Cariño -que acabou sendo dos de maior renome no circuíto nacional- e logrouse o consenso social e político para conseguir dous centros de ensino oficiais e, máis tarde, a proclamación do Concello independente o 21 de xaneiro de 1988 tras aprobarse oficialmente a súa segregación de Ortigueira. Cariño é o Concello número 313 de Galicia.\nO Concello de Cariño é economicamente activo. O sector de maior importancia é o da pesca, se ben na actualidade baixou a súa actividade. As industrias conserveiras eran outra fonte de emprego e de riqueza no concello, que nos anos 60 contabilizaba dúas ducias de empresas. Desde os anos 70 foron cerrando case todas, na actualidade so permanece aberta unha, conservas La Pureza. Na parroquia de Landoi hai unha mina de dunita.\nCariño, como outras vilas, ten posto o foco nalgunha manifestación cultural. Neste caso é o teatro, sen dúbida, o evento anual máis destacado. En 1978 ponse en marcha a primeira edición do Festival de Teatro Galego-Portugués, levada a cabo pola Agrupación Cultural Malveira, fundada en 1975 para dinamizar a vida cultural do porto. Dentro desta agrupación naceu o grupo de teatro Malveira, que durou ata 1983,e que organizou o festival ata 1990. Posteriormente foi asumido polo acabado de crear concello de Cariño, cambiando a denominación a Mostra de Teatro, que en 2018 celebrou a súa XL edición.\nTrala segregación de Ortigueira das parroquias que constituirían o concello de Cariño, en 1988, o socialista José Luis Armada pasou a ser o seu alcalde, un posto que revalidaría nos comicios locais de 1991. Abriríanse despois dous mandados (de 1995 a 2003) con Fernando Tallón (PPdG) como novo alcalde. Porén, en 2003 e 2007 Armada volvería ser alcalde, nunha corporación que, en ámbalas dúas citas, estivo composta por 5 edís do PSdeG-PSOE, 4 do PP e 2 do BNG. Situación que abocou a senllos gobernos de coalición entre socialistas e nacionalistas.\nEn 2011 é elixida alcaldesa Mª Purificación Seixido Gómez, do Bloque Nacionalista Galego (BNG). A corporación municipal completábase con 3 concelleiros do BNG,4 do PP e 3 do PSdeG-PSOE. En 2015, José Miguel Alonso Pumar (PSdeG-PSOE), é elixido novo alcalde, ao contar os socialistas con 4 concelleiros por 3 do PP, outros 3 de BNG, e 1 de AECA. Nas eleccións municipais no 2019 revalidaría cunha maioría absoluta de 7 concelleiros, por 3 do PP e un do BNG.\nCariño na literatura popularEditar\nMeu señor San Andresiño/ póñano-lo vento en popa/ que somo-los de Cariño,/ traémo-la vela rota .\nArtigo principal: Galería de imaxes de Cariño.\nVista dende san Xiao\nLugares de CariñoEditar\nPara unha lista completa de todos os lugares do concello de Cariño vexa: Lugares de Cariño.\n↑ 3,0 3,1 Instituto Galego de Estatística. (2021) "Cariño".Información municipal. Sociedade e poboación. Xunta de Galicia.Este produto emprega a API de datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), pero non está certificado ou aprobado polo IGE.\n↑ Concello de Cariño na FEGAMP\n↑ Suárez, Xosé Manuel (1993). O alzamento de 1936 no norte da Coruña. Sada, A Coruña [Spain]: Ediciós do Castro. ISBN 978-84-7492-657-6. OCLC 32034415.\n↑ Armada Castro, José Luis (2015). "Unha mirada persoal sobre a segregación de Cariño". Terras do Ortegal, revista de estudos locais, Nº 2.\n↑ Soneira Do Canto, Rafael (2018). "O teatro e o Porto de Cariño". Revista Terras do Ortegal (Ortigueira-A Coruña) 5: 35–49.\n↑ Lino Lema Bouzas (compilador): Ditos e cantigas mariñeiras. I Encontro de embarcacións tradicionais, Galicia 1993, 13. Santo André de Teixido é unha parroquia do concello de Cedeira, concello que linda ó leste co de Cariño.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Cariño\nPáxina oficial do concello (en galego)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cariño&oldid=6043489»\nÚltima edición o 14 de abril de 2022 ás 15:03\nA última edición desta páxina foi o 14 de abril de 2022 ás 15:03.


O curso de poda e inxerto do programa Silleda Form@cción iniciase tamén a vindeira semana – Concello de Silleda\nO curso de poda e inxerto do programa Silleda Form@cción iniciase tamén a vindeira semana\n20/11/2015 by adminSilleda 0\nSilleda, 17 de novembro de 2015. O programa Silleda Form@cción posto en marcha pola Concellería de Cultura de Silleda, inaugurase mañá curso de Prantas Aromáticas e Medicinais, que se celebrará na Casa da Cultura de Silleda todos os mércores ata xaneiro en horario de 19.00 a 20.30 horas. No ciclo hai un total de 18 persoas anotadas, co que se supera o número mínimo de alumnos para a celebración do ciclo.\nTamén se pechou estes días outro ciclo do mesmo programa, o de poda e inxerto, que comezará o vindeiro martes día 24 tamén na Casa da Cultura. Será todos os martes tamén no mesmo horario, de 19.00 a 20.30 horas.\nAdemais destes dous ciclos, en Silleda Form@cción ofertase no ámbito da expresión artística e corporal un curso de iniciación á fotografía; un curso de teatro , outro de recursos expresivos (expresión oral e corporal e escrita creativa) e tamén pintura. Precísase un mínimo de 13 persoas por curso (no caso de pintura,10).\nO prezo é tamén similar aos cursos do rural, con 15 euros ao mes por persoa. Aqueles que estén interesados deben de presentar a súa solicitude no Rexistro Xeral do Concello. As datas e horarios conviranse cos inscritos en cada curso.


Sueste: enero 2008\nComezamos os traballos par preparar o mastro para o "Eliseo", hai o vedes xa nivelado encima duns cabaletes para empezar co cepillado.\nPublicado por sueste en 22:34 No hay comentarios:\nXa co bote no estaleiro miramos que a maior parte de madeira esta podre, a quilla coa madeira boa pero partida en catro anacos, aínda así trataremos de recuperalo.\nPublicado por sueste en 22:16 No hay comentarios:\nChegaron os Reis\nEmpezamos o no novo co rescate dun pequeno bote que se atopaba fundido no porto de Domaio dende fai algún tempo. A familia que nos fixo a doazón díxonos que e probable que teña arredor de 80 anos. O bote exercía de auxiliar nun barco carboeiro na ria de Vigo propiedade probablemente da empresa Davila.\nO bote a parte de de fundido estaba cheo de lama, polo que tivemos que esperar unha baixamar grande para limpa lo e colocarlle uns flotadores.\nApenas facía agua polo que levámolo un areal próximo e mais tarde hasta unha rampla.\nE xa dende alí por estrada en remolque hasta o estaleiro.


My conversations: Viaxe a Oviedo\nVenres 30 de novembro 2007\nThursday 30th Novembro\nÀs once da mañá e logo de coller cada un o noso "picnic", saímos en autobús en dirección á capital do Principado de Asturias. A viaxe foi bonita xa que a paisaxe é preciosa. Ao chegar á capital dirixímonos á Catedral de San Salvador , que así se chama. Mentres que os distintos grupos ían entrando, o resto asentámonos no chan diante da porta principal e no noso caderno debuxamos aquela complicada fachada . Excuso decir que algún dos debuxos tiña algo de xeito, pero outros.....,bueno a intención puxemola todos.\nLogo fomos a comer ao parque de San Francisco. precioso sitio, onde ao rematar xogamos uns xogamos ao fútbol e outros corremos por alí.\nPola tarde volvemos a coller o autobús para ir ver unha mina e o seu museo. Foi unha visita espectacular, xa que baixamos a 600 m. de profundidade no ascensor que os mineiros empregaban cando estaba productiva. Unha rapaza moi xeitosa, edspois de poñernos o casco pertinente foinos adentrando por aquelas estreitas galerías , primeiro explicáballe a Rachel e logo ela en inglés traducíanos o que ela lle dixera. O sonido ambiental era como si aquelo estiver en funcionamento polo que parecía que as vagonetas viñan tras de nos. Cando volvemos a subir a pé por medio de escaleiras e rampas arriba parecía que síramos do inferno por iso lembramos o dificíl e perigoso traballo dos mineiros. Chegamos xa de noite ao albergue.\nComa ao día seguinte volvíamos para a casa, mandáronnos preparar a maleta. O prblema de moit@s era "o saco de durmir"; non entraba na súa bolsa, polo tanto tivemos (Rita e máis eu) dando explicacións e axudando a facer a tarea.\nÁs nove fomos ao comedor, e ......... sorpresa , estaba todo adornado con globos e serpentinas . As mesas, colocadas como si fora para unha voda, estaban cheas de pratos con: patacas fritas, queixo de Cabrales, tortilla, empanadillas, embutidos, aceitunas , bebidas e........... Puxémonos ao redor da mesa e a comer e beber(Coke, water). Cando rematamos axudamos a apartar as mesas para bailar ao ritmo da música que os nenos poñían nunha cadea de música, e ao ritmo de Paquito el chocolatero, Ryhanna,Sueño de Morfeo.......... estivemos bailando ata que nos mandaron parar e colocarnos ao fondo do comedor para entregarnos un diploma por asistir ao Programa. Aparte déronse premios: ao monitor que no xogo da noite se escondeu mellor , Rita foi a gañadora; á monitora máis vella pero con moitas gañas de participar, esa era eu "a aboa rockera", ao cuarto mellor arreglado(the best) no que estaban entre outros Miriam e Cristina Pernas entre outras que recorde agora. Logo deitámonos e aínda tardamos en durmir xa que algúns estaban moi nerviosos pola marcha.\nPublicado por concha en 11:13 AM


PÉS ESPIDOS » casualidades\nas apariencias enganan and basado en feitos reais and casualidades and family woman and miradas and soños19 Feb 2017 11:46 a.m.\nEla tiña medo a morrer. Podo recoñecer esa mirada en calquera persoa, en caquera lugar. Só te miran dese xeito ao sentirem a lixeireza do inevitable. Pero que fas cando é túa nai quen te mira tan asustada que se che conxela o sangue? Son as catro da mañá. Papá berra dende o corredor, Mamá caeu. Está tirada na entrada xemendo confusa, arrastrándose. Intento erguela, pero non se deixa. Papá non se pode inclinar, recén operado de cataratas como está. Por iso xa fora eu con ela ata o PAC, pola contractura dorsal que sempre lle dá. Por iso me quedara a durmir na miña vella cama. Por intuición, instinto. Cando descubro sangue na parte posterior da súa cabeza, saltan todas as miña alarmas. Hai sangue no chan da cociña e ela segue a queixarse da cabeza. Está a rondarnos, respirándolle na caluga. Disimulando a miña angustia chamo ao Rei. Son as catro e media da mañá e el entra a traballar en tres horas.\nChama ao 061\nMandan unha ambulancia e dinme que a coloque decúbito lateral esquerdo, que a tape cunha manta e lle tape a ferida cunha toalla. Vístome á velocidade do raio, só se me vén a cabeza o pesadelo que tiven á noite anterior. Véñenseme imaxes do futuro, eu chamando á miña irmá para que veña de Algeciras, mentres me repito que non, aínda non. Se me pasa algo, quérovos a todos. Atragántaseme o aire nos pulmóns, o tempo ralentízase mentres me agacho para acariñarlle a cara cunha calma que non sei de onde vén. Non, non che vai pasar nada. Estou eu aquí e non deixo que nada che pase. De súpeto vexo luz nos seus ollos. Confianza e alivio. Ás oito e media volvemos para casa en taxi. Fixéronlle mil probas e todo queda nun susto e catro grapas na súa cabeza. Hai tráfico, é a hora dos colexios e os institutos.\nNon, non me veño abaixo nese momento. Aguanto, porque iso é o que fago sempre. Aguantar e aguantar. Pero pasan os días e o medo golpéame no peito á menor oportunidade. Son inxusta con quen non debo selo e maltrátome. En soños volvo a ser esa nena de nove anos. As mesmas gafas na cara, unha espada na man contra o monstro. Aínda NON!\nbasado en feitos reais and casualidades and íntimo e persoal and máis que papel and maratón15 Xan 2013 04:24 p.m.\nÁs veces pregúntome se todo nesta vida depende da capacidade que teñas de aguantar, de ser consciente da túa resistencia ou dos golpes de sorte. A vida é como correr: aguantar e ir cara adiante, haxa chuvia, vento ou correndo baixo un sol abrasador. Pregúntome en que momento as pezas volven a encaixar e a desesperación e o medo a estar flotando á deriva se evaporan. De ser unha paisaxe, a miña vida sería unha sabana africana na que só hai dúas estacións, a húmida e a seca. Rematou a seca, os soños deixan de morrer de sede. Chegou coa chuvia a serenidade. Medra a herba como medra a miña fortaleza. Hai alimento.\nEste Nadal entre copas, comidas familiares e reencontros, entre certezas, nos seus brazos, Corazón e Cabeza firmaban unha tregua definitiva. Vólvense aliados de sangue e outra profecía se escapa da miña boca. Este vai ser o meu ano. Quizais só era a forza do desexo volvéndose real, quen o sabe?\namor escríbese con H and as apariencias enganan and casualidades and espectadora and eu enténdome and miradas and self-service love07 Xul 2012 04:39 p.m.\nCamiñas soa por un corredor sen final. Estás soñando, estás lembrando. O corazón late con forza. Camiñas cara adiante, pero en realidade estás nos principio dos recordos. As pezas do quebracabezas encaixan. Todas. Estás diante do Guernica, pero non é o Guernica, é a túa vida. O calendario é ese profesor de arte que che explica o seu simbolismo. Agora entendes, agora comprendes. Empezas a correr, slow motion. Vigo, Lisboa. Cruzaches o Amazonas nunha viaxe de ida e volta. Buscabas o amor como un can sen olfato, case a cegas, morta de fame, equivocándote unha e outra vez, unha e outra vez. A traición, a mentira, alá foron a inocencia, a inxenuidade; morrendo de sede. Non sexas boa persoa, sé xusta. Desconfía. Eras unha quenlla, ules o medo. Devorabas, instinto de supervivencia. Poderías ter sido veterinaria, ou enfermeira, ou escritora, ou xornalista. Quen es agora? Corres, non estaba na túa natureza ter resistencia, nunca a tiveches. Corres, aguantas. O tempo volveuse a favor túa. Antes non podías volverte invisble, chamabas a atención, agora só te ven cando queres. Telo todo e iso asusta. Por que eu? Todo ten un prezo e ti aínda non pagaches. Esta certeza ninguén pode calmala, ninguén. E sabes que o cobrador do frac virá algún día. Espéralo en soños como quen agarda con demasiado tempo de antelación nun aeroporto. Asusta tanto como tirarse de cabeza, cos ollos tapados dende o acantilado máis alto. Tempestades, guerras, nena ou muller, eles pérdense na alta montaña. Pero, chaman por ti, sempre chaman por ti. Pensan que perderon o (seu) Norte, ou non lembran onde está. Un compás é o único material de rescate.\nPor que me é máis fácil orientar que orientarme? Quen me protexerá desa sombra que ás veces aparece no espello? Só el, só el…\nbasado en feitos reais and casualidades and eleccións and íntimo e persoal and maratón and opositing14 Abr 2012 02:11 p.m.\n(photo by Mary F. Calvert)\nEstaba agardando por min. Había meses que non tiña noticias dela. Non me escoitas, ultimamente só oes o ruído. Esa voz que é a miña. Enchénseme os ollos de chuvia. O Rei, miña irmá e o seu mozo tamén están paralizados, igual que o metro e a xente que pasea pola ponte. Parou o tempo para min. Estamos en Porto de escapada polas vacacións de semana santa. Pecho os ollos, empezo a notarme menos pesada, case podo despegar os pés do chan. Que foi da gravidade?\nHai algo no teu corazón que te fai máis forte que a calquera. É unha pequena parte que sempre che pasou desapercibida. Agora estás ao pé da túa montaña. É túa, de ninguén máis. Tardaches anos en chegar ata aquí. Ninguén máis o sabe, só ti, eu e o espello. Todo aquilo que amas e soñas, todo aquilo que che fai sorrir está aí arriba. O futuro, eses recordos que fabricas en soños, de madrugada, cando pensas que ninguén máis te ve, eses recordos que aínda non teñen data de nacemento. Es un volcán, ninguén se entrega con tanta intensidade coma ti. Hai un ruxido na túa gorxa, un ouveo que morre por saír. Deixa de conterte, deixa de aguantar as ganas de abrir os brazos e saír disparada cara o espacio. Sabes o que tes que facer, sabes como o tes que facer. ISTO non é o máis difícil que vas facer na vida, pero si vai ser unha das cousas máis grandes. Lánzate de cabeza unha vez máis. Sen mirar atrás, sen medo. Entrégate, non penses, sinte como todo o teu universo volve xirar ao ritmo dos teus latexos. O vento na cara, o frío da alta montaña, a dor das pernas ao correr quilómetros e quilómetros, a man entumecida por escribir sen descanso durante horas. Un pouco máis, só un pouco máis.\nEsta é a túa vida, este é o teu destino, este vai ser o teu traballo. É un maratón, o maratón da túa vida escribindo.\nCando un par de días despois chegamos a casa e desfixen a maleta reparei no caderno que me regalara o Rei. Había unha frase escrita: Estás aquí porque queres e podes. Era a miña letra, pero non fora eu quen o escribira.\ncasualidades24 Feb 2012 02:22 p.m.\nUnha vez dixerónme que era como a Maga. Eran outros tempos, cando era unha ionqui, na cidade de augas douradas. Lembreime lendo o xornal. Por que? Quizais porque daquela era esa gran personaxe xogando coas casualidades. Agora non, transmutei nunha especie de Cortázar da vida. Nada se lle escapa á miña intución. Disimulo, sempre disimulo. Discrección, é mellor que non saiban que sei.\ncasualidades and family woman and saudade21 Feb 2012 06:41 p.m.\nTiña noventa e tres anos, eu nove. Era o 20 de febreiro de 1993. Era sábado o día que o avó da Peroxa morreu. Lémbroo como se fose agora, como estivese alí mesmo. Cada palabra, cada mirada, cada silencio. Esa noite algo cambiou para sempre nas miñas entrañas. Desprenderme, deixar ir. Era tan inocente, tan confiada e feliz… Nun segundo, ese segundo no que o avó deixa de respirar, ese segundo no que miña nai non nos esconde a verdade, non a disfraza, ese segundo no que comprendín que nada, que non somos donos de nada nesta vida. Nin sequera o tempo que compartimos. A realidade pode ser imperfecta, incompleta, ás veces dolorosa, pero existe. É tan que real que te podes abrazar a ela, non é un conto ou unha fantasía. O problema nunca é a morte, xamais o foi. O problema é saber vivir a vida.\nHoxe, coma entón, coma sempre, coma todos os días, daría un brazo por poder volver a abrazalo unha soa vez. Sentilo preto de min, o seu olor, as súas mans grandes e gastadas de escribir cartas. A súa mirada de vello mestre de escola. Aquela bondade abrumadora que irradiaba e que o enchía todo. Mira avó, mira no que me convertín. Xa son grande, pero aínda sigo a ser a túa nena. Perdina e recupereina só para ti.\nHoxe, hai seis anos que operaban a meu pai dun tumor de próstata. Casualidades. Aínda non, aínda non, cantaban baixiño as fotografías do salón protexéndonos das vellas pantasmas. Era a guerra e aquel tempo que a vida nos quitou hai 19 anos recuperámolo en meu pai, en seu fillo, o mesmo día.\nPor algo eu non creo no azar.\n(20 de febreiro de 2012)\nbasado en feitos reais and casualidades11 Xan 2012 10:35 p.m.\nA realidade supera á ficción. A vida ten máis imaxinación que todos os guionistas de calquera serie americana. A vida ten leis propias. Podes aceptalas ou non, pasarte media vida intentando comprender, buscando respostas que non sempre chegan… A vida xira ao seu ritmo, é un animal salvaxe. Nunca sabes cando te vai morder cunha casualidade.\nNo verán do 2002, naquel agosto afisxiante chegamos a Palas cargando con mochilas e quilómetros. Lembro que fun buscar a un amigo á súa casa. Non estaba. Abriume a porta a súa nai, unha señora da que teño unha imaxe moi diluída polo tempo. Non che está, este rapaz para pouco na casa. Sorría mentres irradiaba un amor de nai que martilleaba o aire. Hai meses esa nai, o seu marido foron a Xerusalén co fillo. Era a ilusión da súa vida. Neste punto da lectura é cando o guión dá un xiro dramático. Se pechas os ollos podes velos no hotel ou afastándose do muro das lamentacións mentres esa nai se queixa dunha dor no peito. Ao pouco morría dun infarto. Touché, tocados e afundidos. O fillo manda ao pai, un home xa maior, de volta para Galicia mentres el queda alí. Tres días de trámites para a repatriación. Tres días só, en Xerusalén, vixiando un corpo que xa non sorrí nin dá abrazos.\nE xa non hai máis que dicir…\namor escríbese con H and casualidades22 Xuñ 2011 10:07 p.m.\n(photo by Pablo Araújo)\nQuen sabe onde comeza e onde remata? Ninguén.\nOs cando, os como, os onde ou os por que marcharon á procura de novos planetas e só queda esta chuvia de verán que calma a sede da terra. A miña sede ancestral, de dinosaurio xa extinguido.\nAmor, a palabra non pronunciada (por que non son digna de que entres na miña casa, pero unha palabra túa abonda para me sanar), inoloro como a saudade.\n… Amor é o teu nome no meu corazón.\nOurense, 20 de xuño de 2011\nbasado en feitos reais and casualidades and cuvi and íntimo e persoal and miradas02 Mar 2010 12:00 p.m.\nA sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor… ese aroma… agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.\ncasualidades and eu enténdome08 Xan 2010 10:31 a.m.\na primeira sempre é puro azar.\na segunda só é unha sinxela casualidade. a terceira? se hai terceira desconfía…\n(e as que se me quedan no tinteiro)\naxenda and casualidades and frikadas12 Dec 2009 11:57 a.m.\nO Regreso do Jedi… O meu regreso. Darling, con isto si que non contábamos\nbasado en feitos reais and casualidades22 Xan 2009 12:31 p.m.\nonte cruceime cunha pantasma. non era miña, pero dérome ganas de …\narroutadas and basado en feitos reais and casualidades and de esmorga and miradas07 Xan 2009 03:38 p.m.\nmúsica. pecho os ollos. música nas miñas veas, no meu corazón, no aire que respiran. o momento de dalo TODO. non había outro. non ía haber outro. saborealo como o bo viño. vólvome un puto imán. irradio enerxía. amor nuclear. radioactividade. cruce de miradas. ollos que me buscan. as mans tremendo, saben o que teñen que facer, pero non queren equivocarse. adrenalina contida, escuridade, ganas de…\n(1 de xaneiro de 2009, nalgún lugar da galaxia)\nbasado en feitos reais and casualidades and eu enténdome and soños12 Dec 2008 10:39 a.m.\no autobus chega á estación. coloco o asento no seu lugar. limpo as gafas, aínda estou medio durmida. miro a hora. hai funcionarios que baixan. volve arrancar en dirección ao centro. diviso unha figura a dous metros da parada do bus. o teu perfil, a túa roupa, o teu pelo, os teus xestos… os meus ollos cravados no vidro. intento enfocar máis, a contraluz. non me poño nerviosa, non me dá un ataque ao corazón. sorrío. agora xa sei que non me porei nerviosa.\nempezo a crer que tes o poder de aparecerme aínda que non estea soñando (contigo)\ncasualidades06 Dec 2008 06:37 p.m.\no tempo marcha\ncólome nos seus soños\nqueres ser 2ª persoa ou 3ª persoa?\ngramática do corazón\nfago a guerra contra xigantes de papel\nabro os ollos, que me atoparei esta vez?


IBADER · Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemente Rural\nInicio / IBADER / Presentación\nQue é o Ibader\nO Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural (IBADER) e un instituto universitario de investigación científico-técnica situado na cidade de Lugo (Galicia). Os investigadores do IBADER centran a súa actividade no Medio Rural, desde unha perspectiva holística e sustentable, a través de dúas grandes liñas: Ambiental (Biodiversidade, Planificación e Ordenación do Territorio, Desenvolvemento Rural, Economía Sustentable, Sistemas de Información Xeográfica, Observación Remota) e Agrosistemas (Recursos Agrícolas, Gandeiros e Forestais, Chans, Auga, Residuos).\nO IBADER créase mediante Decreto 72/2001, do 22 de marzo, da Xunta de Galicia (DOG nº 70 do 9/04/2001). Constitúese como un instituto universitario de carácter mixto, situado no Campus Terra (Lugo), e conformado na actualidade pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), a Xunta de Galicia (Consellería de Medio Rural, a Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio) e a Deputación de Lugo.\nPreviamente, no Convenio de Creación, firmado pola Xunta de Galicia, a Deputación de Lugo e a Universidade de Santiago de Compostela (28/01/1999), establecese o marco de colaboración entre as distintas institucións, así como os obxectivos e fins do propio instituto. Así mesmo, na sesión da Xunta de Goberno da Universidade de Santiago do día 15/03/1999 apróbase o Regulamento do IBADER, englobado dentro da memoria que será obxecto de avaliación por parte do Consello de Universidades cumprindo así o artigo 10.2 da Lei Orgánica 11/1983, do 25 de agosto, de Reforma Universitaria.


A Marea Atlántica renuncia a todas as dietas no Concello da Coruña\nO grupo municipal renuncia a cobrar cartos extra por desenvolver o seu traballo nos consellos de administración de empresas públicas\nAlberto Lema, que percibe o seu salario da Deputación, tamén rexeita as dietas por asistencia a plenos, comisións e órganos colexiados do consistorio\nRedacción 30 oct. 2019 dietas A Coruña Marea Atlántica código ético\nA Coruña, 29 de outubro de 2019.- As representantes da Marea Atlántica no Concello da Coruña e a Deputación Provincial acordaron renunciar a todas as dietas. É un xeito de cumprir co mandato do noso Código Ético, como levamos facendo desde maio de 2015 en todas as institucións. O salario público, dentro dos límites fixados tamén polo noso compromiso ético, é retribución abondo.\nAsí, o grupo municipal presentou esta semana, por escrito, a súa renuncia a cobrar as dietas por pertencer aos Consellos de Administración das empresas públicas Emvsa e Emalcsa.\nPola súa banda, Alberto Lema, que percibe o seu salario da Deputación, renunciou tamén ás dietas por asistencia a plenos, comisións e órganos colexiados do Concello da Coruña, e devolveu as que lle foran ingresadas. Ademais, notificou por rexistro á Tesourería Municipal que non desexa percibilas no que queda de mandato.\nDo mesmo xeito que asumimos un límite salarial de 35.000 euros anuais para os cargos electos, entendemos que a asistencia a plenos, órganos colexiados e comisións forma parte do traballo diario, e non merece compensación adicional. As representantes públicas deben percibir un salario digno, pero que non as separe das persoas ás que teñen que representar, para seguir manténdose preto dos problemas das maiorías sociais.\nA Marea Atlántica denuncia que o goberno municipal lle impide consultar o expediente das bolsas comedor


A historia dos viñedos de Pazo Tizón comeza na Idade Media baixo o poder eclesiástico do Mosteiro de Sobrado dos Monxes (A Coruña). Cara á Idade Moderna a familia dos Tizón comeza a ser unha figura clave na actividade vinícola da zona, quedando o clero nun segundo plano.\nOs Tizón constituíron un modelo familiar de aristocracia dedicada ao mundo do viño. A finais do século XVIII constrúese o Pazo, actual localización da adega homónima. O conxunto declárase monumento histórico-artístico en 1946, queda completado cun amplo patio axardinado e cun pozo con brocal que aparece precedido por unha monumental portada de acceso, todo iso integrado nunha fermosa paisaxe de viñas e rodeado da monumentalidad do conxunto que conforma a leira, pazo anexo, capela, pombal e casa reitoral de Moldes, fundada polos monxes do mosteiro de Sobrado.\nO pazo anexo pertence ao personaxe máis coñecido ligado a esta adega, é Antón Losada Diéguez, profesor, escritor, político vinculado ao agrarismo e ao galeguismo e persoa dunha gran relevancia no mundo da cultura galega do século XX.\nA empresa Pazo Tizón localizada en Moldes comeza a súa traxectoria no ano 2001, o propietario Pedro Paz decide emprender este proxecto pola proximidade que tivo ao longo da súa vida á cultura vitivinícola. Foi o seu pai o que lle inculcou a importancia de valorar a zona á cal un pertence, o seu legado foi transmitirlle o amor aos viñedos do Ribeiro.\nDesde moi novo foise a traballar fóra de Galicia, dedicándose ao sector automobilístico tanto no parámetro nacional como internacional. El é orixinario de Liñariños, a tan só 4km de Moldes, un bo día decide adquirir o Pazo e acondicionalo como adega, en certo xeito, como unha homenaxe ao seu pai.\nUnha boa forma de revivir a historia dos viñedos, onde se atopa unha tradición de viticultura de aproximadamente 1000 anos. A primeira anada foi no 2005, a medida que foron transcorrendo os anos houbo cambios na adega co propósito mellorarche cada un dos procesos. Os nosos viñedos atópanse dentro da propiedade, o que permite unha observación máis exhaustiva de cada unha das fases. As vendimas son matutinas con uvas seleccionadas, levadas a cabo por persoal da zona con amplo coñecemento xeracional de viticultura. Así mesmo, contamos con botellas numeradas que nos permite un control absoluto da trazabilidade do viño.


VALENÇA ACOLLERÁ O "I FORUM DO RÍO MIÑO TRANSFRONTEIRIZO" PARA DEBATER SOBRE O FUTURO DO TERRITORIO\nO deputado Uxío Benítez explicou que este encontro "marcará as liñas de actuación en materia de cooperación para a próxima década".\nSegundo indicou Benítez, o I Fórum do Río Miño Transfronteirizo será un paso máis e de grande importancia dentro da elaboración da "Estratexia de Cooperación Intelixente do Río Miño Transfronteirizo", un documento que "establecerá os eixos xerais e obxectivos específicos para un desenvolvemento conxunto baseado na utilización e posta en valor dos recursos endóxenos, e na cooperación intelixente entre actores institucionais e sociais de ambas beiras do rio".\nO deputado provincial destacou que ata data "existían moitos estudos estratéxicos en ambas marxes do río pero esta é a primeira vez na que se realiza unha análise e diagnose profunda sobre as necesidades e potencialidades desta área xeográfica entendendo o Miño como a columna que vertebra este territorio e non como un elemento que o separa" polo que este é un documento "histórico que marcará as liñas de actuación en materia de cooperación no territorio para a próxima década ".\nNo obstante, Benítez insistiu en que o Fórum é o espazo no que "queremos dar voz a todo o tecido social e económino do territorio, escoitar propostas, ideas e análises dende a sociedade civil", e que a participación cidadá é fundamental para elaborar seguir a elaborar o documento "dende abaixo e de xeito que se recollan todas as inquedanzas da sociedade civil". Deste xeito convidou a membros de colectivos e asociacións, entidades e organizacións, empresas e autónomos, ou a calquera persoa física ou xurídica con relación ao territorio do Miño a que participen activamente do foro para que o debate sexa o máis plural posible.\nO I Forum está estucturado en dous bloques, un primeiro no que se darán a conecer os resultados das investigacións feitas ata agora e que, segundo o director da FCEER, Valerià Paül Carril, "desvelarán e demostrarán con datos feitos sorprendentes" e un segundo bloque ou panel, "o máis importante", no que se tratarán catro eixos temáticos: "os sectores produtivos", "a gobernanza no territorio transfronteirizo", "a mobilidade, os servizos e os turismo sustentable" e por último "cultura e comercio tradicional".\nUnha prestixiosa equipa de científicos e científicas vinculados son os e as encargadas de realizar "o primeiro estudo en profundidade sobre as fortalezas, debilidades e complementariedades do territorio conxunto galego e portugués con vistas ao deseño do desenvolvemento estratéxico que permita poñer en valor os seus recursos comúns".


>> Nota de Prensa 19.11.10 (pdf)\n>> Nota de Prensa 20.11.10 (pdf)\nSantiago de Compostela, 19 de novembro de 2010 (Vía Láctea Comunicación).- A Delegación de Santiago do Colexio de Arquitectos de Galicia (COAG) celebra desde hoxe a terceira sesión das Xornadas de Arquitectura Bioclimática, que este ano alcanzan a súa décimo terceira edición. Esta tarde dous membros da empresa pontevedresa OCV, Soluciones Solares, Rafael Domínguez e Rafael Calvo, ofrecerán un relatorio centrado na exposición de varios dos seus sistemas térmicos e aplicacións en diferentes obras. A conferencia celebrouse ás 19:00 horas no salón de actos do COAG (Casa da Conga, 3. Praza da Quintana).\nSantiago de Compostela, 20 de novembro de 2010 (Vía Láctea Comunicación).- A Delegación de Santiago do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) celebrou hoxe un novo relatorio dentro das súas xornadas de arquitectura bioclimática. O arquitecto José Fariña explicou aos asistentes os puntos básicos do Libro Branco da Sostibilidade no Planeamento Urbanístico Español, do que é autor xunto con José Manuel Naredo.\nFalou sobre o decálogo e o proceso metodolóxico do Libro Branco. As competencias en planeamento e ordenación do territorio son exclusivas das Comunidades Autónomas de forma que, cando o Ministerio de Vivienda (agora convertido en Secretaría de Estado de Fomento) lles encargou a estes dous arquitectos a redacción do Libro Branco, eran conscientes das dificultades de converter algunhas das súas propostas en normativa. Tendo en conta que o goberno central non podía facelo, tratouse de abrir un debate que propiciara o cambio necesario, dadas as distintas prioridades do século actual respecto ás do século XX. “Los problemas y la sociedad han cambiado, pero los instrumentos de planeamiento continúan siendo los que se inventaron para dar respuesta a la ciudad surgida de la Revolución Industrial” –indicou Fariña.\nNo Libro Branco repásase a situación na que se atopan estes instrumentos de planeamento en relación ao novo reto do século que comeza: a sostibilidade, é dicir, como conciliar o feito de que a pegada ecolóxica da humanidade sexa superior á superficie do planeta, situación que se percibe desde os anos 80.\nO traballo complétase cunha serie de recomendacións ás que se deu forma de decálogo. Os dez temas son: Lexislación urbanística e ambiental; contido do dereito de propiedade e planeamento urbanístico; o ámbito administrativo do plan; relación entre planificación territorial e planeamento urbanístico; necesidade de cambiar as características do plan de urbanismo; seguimento do plan e observatorios territoriais; participación cidadá; criterios de sostibilidade; uso eficiente dun patrimonio inmobiliario sobredimensionado que xera vivendas sen uso e persoas sen vivenda; a crise dun modelo inmobiliario insostible e a necesidade de cambialo.\nJosé Fariña e doutor Arquitecto e licenciado en Dereito, ademais de catedrático de Urbanismo e Ordenación do Territorio na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. É experto en deseño urbano sostible da Unión Europea e do Gobierno de España.


Xogos que non precisan Adobe Flash Player ▷ ➡ Android Pop ▷ ➡\nXogos que non precisan Adobe Flash Player\nOs navegadores actuais usan Adobe Flash Player, que é un software de almacenamento e procesamento nos nove. Este software úsase en moitos xogos en liña que non precisan descargarse, pero actualmente non todos teñen Adobe Flash Player. Por este motivo tráiovos xogos que non precisan Adobe Flash Player para ser xogado.\nPero antes diso necesitas saber que é Adobe Flash Player, dareiche unha explicación máis detallada sobre o tema.\nQue é Adobe Flash Player?\nÉ unha aplicación usada para a reprodución multimedia que reproduce ficheiros SWF creados coa ferramenta Animate CC creada por Adobe, a empresa propietaria desta aplicación. Este programa foi creado pola empresa Macromedia pero posteriormente foi distribuído pola empresa Adobe.\nAdobe é unha empresa dedicada á creación de software para a venda, hai moitos produtos que esta empresa nos ofrece, entre eles destacan os seguintes. Adobe InDesign é unha aplicación que nos permite editar e modificar diferentes ficheiros como imaxes, vídeos de audio, etc.\nOutro dos produtos que ofrece Adobe Creative é Adobe After Effects permítelle editar vídeos pero un dos seus puntos fortes é a realización de gráficos profesionais e animacións entre outras cousas.\nUn dos produtos máis coñecidos de todo o mundo Adobe Photoshop un dos mellores programas para editar imaxes e fotografías.\nXogos sen Adobe Flash Player\nDeixareiche unha lista con xogos aos que podes xogar sen necesidade de usar Adobe Flash Player. Estes xogos pódense xogar no seu navegador preferido xa que non precisan Adobe Flash Player para xogar.\nUn xogo de Mario Bros onde debes esquivar diferentes obstáculos que se presentaron mentres avanzabas no xogo. Non ten os mellores gráficos nin niveis tan difíciles coma outros títulos de Mario, pero pódelo divertir xogando.\nUn xogo no que tes que recoller tres xoias iguais como o tic-tac-toe, este o xogo non precisa Adobe Flash Player. Aínda que este xogo non é un dos máis populares nin difíciles, podes divertirte ou competir cos teus amigos e familiares para ver quen ten a mellor puntuación.\nO xogo Astray consiste en atravesar un labirinto cunha pequena pelota, cantos máis niveis atraveses, máis difícil é atopar a saída. É un xogo sinxelo pero co que podes entreterte durante horas.\nO último xogo consiste en xirar un hexágono ao que se lle engadirán diferentes capas de cores que tes acular para facer desaparecer algo coma no tetris. Un xogo que será máis difícil e rápido canto máis capas elimines, seguramente podes durar moito tempo xogando a este xogo.\nEstes foron algúns dos xogos que podes xogar sen Adobe Flash Player, Pode haber máis xogos pero agora só os coñecemos. Esta lista podería ampliarse co paso do tempo xa que se poderían crear novos xogos para navegadores.\nSe queres xogar a algún destes xogos, podes ir ao sitio web onlinegratis.tv, atoparás moitos xogos cos que podes xogar con e sen Adobe Flash Player. Espero que esta lista che sexa útil.\nAdobe Flash Player, Juegos\nBeneficios de pagar co teléfono móbil\nComo rootear o teléfono móbil Android sen PC


Un galego en Mauthausen - OUTRA VISIÓN\nNa traxedia insondábel e metódica que, noite a noite, se larvaba na raíz dos homes, aquel silencio era o único que remitía ao mundo, aquela pulsión do silencio era o único que daba un pouso de verdade e fuxida na madrugada hórrida e sen alma dos barracóns. Concentrarse naquel silencio, nas esferas últimas do silencio, pois, era quizais o único que podía dar paso a certo xeito de serenidade e ésta, se cadra, a algún recordo menor, semellante a algo tépedo e familiar. Por iso, como un illote perdido nunha sordidez imensa, oceánica, o prisioneiro tentou lembrar un otro mar, outro horizonte lonxe da cotación infernal do Lager. Fechou os ollos con forza, apertouse a si mesmo como quen acouga o abalo dunha nave á deriva e bisbillotando un breve nome tentou lembrar...outro mar, o escorzo luminoso e fresco do seu mar cando rapaz, o tacto real e vivo, aquel, dos limos da ría mentras enredaba apañando ameixa e caramuxo coa mamá e a madriña, cos primos, cos seus, tan lonxe. Volveu repetir lento e fráxil, como se for algo moi valioso, aquel nome no idioma do seu mar e procurou formar así as imaxes de outrora, a xeira cansa dos veciños ao pé da praia, o regreso á tarde, os espellos tornasolados da beiramar. Cómo lle prestaban as cancións da madriña con aquela voz salgada e gasta, o brillo das patelas pesadas, cheas co xornal do día, as olladas piscas e paveras dos vellos, as carreiras cando ía facer os recados á tenda de coloniais. Daquela pensaba que o mundo sempre sería así, a roda lóxica das angueiras e os soños; cómo lle prestaba ficar deitado na duna quentiña, amodorrado logo da merenda, alí, aparvado ollando o ceu baixo e mol na cerna do verán, a pasaxe das gaivotas, sentindo a brisa mareira como unha certeza da infancia que sempre existiría. Enriba do seu camastro arfaba ennovelado, cos laios vidrados pola disentería, Marek, o militante de orixe polaca; estivera de voluntario no frente de Aragón e ás veces falaba con el nunha sorte de lingua franca, castrapa, apenas intelixíbel. El fora quen lle advertira do que realmente significaba aquel lugar durante a viaxe do traslado, durante aquela travesía alucinada por camiños de ferro que se prolongou varios días desde as terras altas de Francia. Contoullo para que fora endurecendo o seu ser, para que o fora tensando, para que a súa sombra non fora ferida tan rápido pola maré de frío e desolación que agardaba, á espreita, no Lager. Na xelatina pestilente en que se convertera o ar escuro do vagón podía distinguir outros rostros cheos de medo que aínda comprendían menos aquel relato, tamén cabezas que asentían de xeito febril perante as palabras de Marek, bocas entreabertas, manchadas polo destrozo da desgraza e o esgotamento. A burocracia da crueldade non axía de balde, o mozo polaco non se enganara. Desde os primeiros momentos comprendeu, como se algo vencera no seu interior de xeito miserábel, que era mellor dar os pasos que daba a maioría, levar ben visíbel o triángulo azul da chaqueta e non ollar nunca de frente aqueles rostros de papel (oficiais bradando cousas durísimas, executando á toa); por iso pensaba sempre nos contos de luces de ánimas das xuntanzas onda a madriña, cando fóra batía a galerna, para non sentir a tentación de cruzar o ollar con aquelas miradas acuosas, fantasmais dos SS. As vellas afirmaban que non había que mirar de frente aos defuntos porque, se non, a alma dun ficaba para sempre no seu feitizo e a vida baleirábase de nós. Por iso evitaba a atención dos capos, dos soldados ferrados con cans e trallas, para ficar desta banda das cousas, sobrevivindo cara adentro. Vira convois completos desaparecer no mesmo día en que chegaban ao Campo Central. O fervor ordenado e frío con que se mantiña aquela lei homicida puxérao a ramo da loucura; e con todo aínda estaba alí, con todo abocaba a vida como o fixera noutro tempo entre as liñas inimigas, entre as ráfagas de metralla, entre os días da derrota e o exilio. Era aínda moi novo, daquela non sabía máis que o peso dalgo novo que dicían era a esperanza e as leituras acendidas e atrapalladas dos boletíns atrasados que lle enviaban os da Célula. Rematara o seus cursos de torneiro naquela academia da capital e estaba á procura dun emprego estábel para axudar na casa. Un veciño da pensión, un viaxante do Levante moi mullereiro, faloulle duns talleres na súa cidade onde traballaba un curmán seu que estaban precisando persoal especializado. Non o pensou moito, mesmo fixo a metade da viaxe co fulano, escoitando recomendacións de fondas baratas e outros garitos naquela nova cidade. O mundo abríase nunha baralla insólita, infinita, e el quería estar alí, no medio do tremor, no medio dos días facéndose en si mesmos, avantando neles. Mais todo bulía xa como un avispeiro perigoso na cidade aquela…por horas medraba unha tensión cega e en varias ocasións mesmo dubidou do que estaba facendo. Pero, que podía acontecer? Eran os compañeiros outra vez a falar da esperanza, eran rapazas bonitas con pucha e palabras firmes, incendiarias...eran bandeirolas nas prazas, cancións a fío, noites de pándega e poemas nas tabernas. E alí vería estourar a Guerra. Alistouse a unha columna anarquista porque a moza pola que debecía militaba nela. Non era pouco. No marasmo dos días máis espesos do confronto, ela desapareceu sen dar sinal algún e entón foi cando decidiu fuxir a Barcelona, lonxe do desconcerto e a dor, das bombas, dos horrores. Achou unha cidade alucinada, dunha vitalidade malsá...nun pulo de sorte, cando a capitulación era cousa apenas xa de semanas, deu cuns tipos que o deixaron a uns quilómetros da fronteira...pagáralles co que, por primeira vez na súa vida, roubara. Como un animal encanallado, durmiu en refuxios de portos de montaña, rillando en códeas de pan duro e en frebas de touciño rancio. Deu tombos por cuadrillas de traballo, como peón, como xornaleiro, xunto con outros exilados, a carón de antigos lexionarios e exconvictos de mirada esguía. E pouco tempo despois, cando tentaba refacer as pezas fanadas da súa vida clandestina, nunha pensión suxa de Marsella soubo que a Guerra abrira outra fenda nas entrañas de Europa. Tamén nesa arriscaríao todo. Aos poucos situábase máis alá do frío e o tremor naquela noite de naufraxio; contodo, quería atinxir aínda o seu mar, as ondas rebuldeiras e calmas da baía, botar de canto os seixos contra a tona calmiza daquel mar e conseguir que desen cinco, seis, até sete ou oito chimpos rápidos...cómo lle prestaba a preguiza do mediodía na praia, o cheiro vivo das sardiñas grelladas baixo o emparrado, na casiña branca dos seus tíos, as risadas das mozas no baile da noite, os fogos do folión...A Marek baleirábaselle a vida no xergón de enriba, coitado, se cadra envenenárase con aquela observación de pedernal contra a que xa avisaban as vellas da súa aldea. A el non, a el non lle podía acontecer nada, aquilo só era frío, sempre se coidara de non pousar a mirada nos óculos tintados do terríbel Obersturmführer, de picar sen pausa no pedregullo, de esquecer as chagas que lle trababan os membros como farpas de fósforo...por iso, aquilo só era frío, colléralle o frío, como dicía a madriña, iso era todo., mais con aquel ponche quente de leite e ovo todo sanaba, só tiña que dormir ben tapado polo agocho dos cobertores e botar a febre suando...dormiría tanto que sentiría logo febleza no corpo todo e acordaría coa luz clara do novo día a perfillar siluetas contra as rendas das cortinas...cómo lle prestaba entón fechar os ollos e intuir a orixe daquelas voces que ecoaban desde o patio, sentir os pasos suaves da irmá maior a traerlle o pratiño de caldo limpo e a pavía fresca...non, nada lle podía acontecer, só era frío e devagar el xa estaba máis alá do frío porque agora estaba entrando na boca da ría, bogando na “Aurora”, na dorna do seu tío, que ía farta e brillante de camarón, de lula, de martiños, que ía tan farta que se cadra podería mesmo afundir antes de chegar á outra banda...escoitaba agora dos beizos de Marek aquela ladaíña, de novo aquel rezo nunha lingua rara e fermosa que non era a da misa do domingo, a mesma pregaria que compartillaran axeonllados cinco homes de nacións diferentes (tres gregos de Thesalónica, o estudante húngaro e un señor moi alto que dicía ter sido actor en Berlín), antes dun mallar de culatas e varios tiros de graza do Obersturmführer, como cuspes negros, dar cabo de vez do seu alento humillado. Fixéranlles presenciar toda aquela encenación obscena da execución, escoitar logo as advertencias histéricas do oficial que descobrira os homes tentando fuxir, recoller a masa dos corpos desfigurados. Xa non quedaba moito para chegar á bocana da ría, pero o mar estaba a virar moi picado, cunha marexada traicioneira...tiñan que bulir, remontar os cons e atinxir a outra banda, o ceu cubrírase de cores aceiradas e zoaba un vento que non era de verán...comezara a chviñar e a dorna semellaba non dar termado xa co peso dos canastos a rebordar de peixe fresco... tiveron medo, polo ceu cruzaban perdidas aves grasnando e a serea dun barco pequeneiro resoprou ao lonxe como un presaxio... ou sería a voz de Marek? Ésta convertérase nun asobío rouco, perdido nas tábuas de enriba... xa non daba apalpado nada co frío que lle entrara no sámago do corpo... a mamá tería un tazón de sopa recén feita para eles, poríase ben contenta por aquela xornada tan boa...había que alcanzar a praia como fose...tiveron medo...o volume da dorna alastrábase ferida entre aquelas ondas bravas... só era frío, frío e un mar alleo de lamentos, a nave terminal, sen anxo, dos barracóns... rompera a chover con máis forza e as batidas do mar mantíñaos anicados co medo...e entón souberon que non chegarían nunca á outra beira...cunha certeza ameazante, definitiva, souberon que aquela tarde non chegarían á marxe da costa...e perdido, perdido nese frío, decatouse ao fin, como nunha iluminación tremente, que a súa voz se afundiría tamén coa do mozo Marek, que ningún dos dous chegaría ao perfil gañado doutros días, doutros abrentes...porque, se cadra, naquela noite non loitaban pola vida nos lombos feros do mar de Noia, porque se cadra aquilo chamábase en verdade Gusen-Mauthausen e o mar desde esa banda non era máis ca un país descoñecido e morto.\n1 Pois si que é #blgtk08#impresionante.\nComentario por Fins (19-03-2009 01:29)


Que facer se o teu peixe está ao revés, como podes axudalo? | De peixes\n"O meu peixe está ao revés, que debo facer?"\nPortillo alemán | | Enfermidades dos peixes\nNon é a primeira vez que vemos un peixe ao revés. Non, o que dicimos non é unha broma en absoluto. En máis dunha ocasión fomos a algún sitio e vimos como os animais acuáticos estaban mal mirando, nadando (ou tentando) cara atrás, boca arriba. Que significa isto? Que debemos facer no caso de atoparnos nesta situación? Tememos que teñamos malas novas para ti.\nNeste artigo ímosche a dicir cales son as razóns polas que o peixe está ao revés e como afrontalo.\n1 Que significa ver un peixe ao revés?\n2 Enfermidade da vexiga nadadora\n3 Consecuencias do peixe ao revés\n4 Tarefas de prevención\nQue significa ver un peixe ao revés?\nBasicamente cando un peixe está ao revés significa que ten un enfermidade, xeralmente relacionado coa vexiga natatoria. Isto é, ao principio, un pouco serio. Aínda que non temos que poñer as mans á cabeza. Normalmente, se temos o animal así, é necesario que o tratemos dun xeito especial, tratando de curalo o máximo posible.\nHai varios casos que poden ter que ver con este problema, aínda que o certo é que non imos arriscar demasiado nos nosos consellos. Tendo en conta que as solucións poden ser varias, recomendamos que chame ao seu veterinario ou a un especialista que poida axudarche. Con só algúns axustes pode axudar ao animal, aínda que é vital que se mova o máis rápido posible. Incluso unha simple ollada axudarache a tratar o peixe.\nDebes saber que os peixes poden ter moitos problemas saúde, algúns dos cales poden ser bastante graves. Se ves que as súas vidas están en perigo, o máis eficaz será contactar cun profesional no menor tempo posible.\nEnfermidade da vexiga nadadora\nCando ves a un peixe nadar boca abaixo parece que está facendo un número cómico. Non obstante, é que está enfermo. Esta enfermidade procede da vexiga natatoria e é unha das enfermidades máis comúns que se atopan nos peixes. Pode diagnosticarse facilmente como os peixes afectados por esta enfermidade comezarán a nadar cara atrás. A barriga estará situada cara arriba. A consecuencia de nadar así con frecuencia é que seguirá golpeando todo o que se cruza no seu camiño xa que non ten as mesmas capacidades para nada nin o mesmo equilibrio.\nNestes casos debemos saber que o mellor é acudir a un especialista para que o trate canto antes. Non obstante, imos ver algúns aspectos esenciais desta enfermidade para axudar aos peixes na medida do posible. Debemos saber que o A vexiga natatoria é un órgano membranoso que ten forma de saco cheo de gas. Este órgano encárgase de que os peixes teñan un bo equilibrio e poidan flotar na auga sen chegar á superficie. Para cambiar a profundidade, o peixe enche ou baleira de gases a vexiga natatoria.\nA enfermidade que contarán estes peixes prodúcese principalmente por un grave abandono das condicións da auga do acuario. Se non estamos coidando continuamente do condicións de temperatura, limpeza, pH, nivel de osíxeno, etc. do acuario os peixes poden adquirir esta enfermidade. En menor medida, pode deberse a problemas conxénitos. E hai algúns peixes que teñen predisposición xenética a padecer esta enfermidade na vexiga natatoria.\nConsecuencias do peixe ao revés\nA enfermidade contraese a través dun virus que causa inflamación e engrosamento do tecido que rodea a vexiga natatoria. Debido á presenza deste virus, o peixe non pode facer entrar ou saír gases por esta vexiga natatoria. Debido a isto, segue flotando sen poder manter a súa posición orixinal. Canto maior sexa a inflamación da vexiga, menos estable terá o peixe.\nHai algúns peixes que segundo a súa morfoloxía son máis propensos a contraer esta enfermidade. Os peixes que máis frecuentemente teñen esta enfermidade son aqueles con forma de globo. Se detectamos os peixes para facerme nadar a idade da vexiga, o primeiro que debemos facer é establecer un acuario separado como corentena. É aquí onde debemos colocar o tempo doente para que non contaxie o resto.\nUnha vez illados os peixes enfermos, debemos ir a unha tenda especializada e mercar un tratamento específico para ambos o acuario principal así como o acuario de corentena. Tamén debemos corrixir aquelas variables do acuario principal que foron a causa da contracción da enfermidade. Como mencionamos antes, a calidade da auga puido estar alterada, os seus niveis, a cantidade de osíxeno disolto, o pH, etc. Estes niveis deben revisarse continuamente, así como analizar o bo funcionamento de todos os accesorios do acuario, como centros e termómetros.\nCando o peixe estea completamente curado devolverémolo ao acuario principal.\nTarefas de prevención\nAntes de curar unha enfermidade e ter que ir a unha tenda especializada para incorporar un bo tratamento, o mellor é previr a enfermidade. Os peixes normalmente non requiren tanto traballo nin atención. Pero con todo, o acuario debemos atendelo constantemente. Se temos a auga equilibrada cos niveis axustados e a temperatura adecuada para os tipos de peixes que temos, non haberá problemas con ela.\nCada vez que incorporamos un novo peixe ou unha nova planta, debemos telo en corentena durante un tempo antes de engadilo ao acuario principal se ata tivemos esta enfermidade da vexiga natatoria. O período de corentena debe durar entre 14 e 21 días ata que vexamos que o peixe está totalmente recuperado.\nOutra das recomendacións que será máis frecuente é evitar a contracción desta enfermidade é humedecer un pouco o alimento seco antes de metelo no acuario. Descubriuse que a comida seca fai que o peixe bloquee os intestinos e pode parecer esta enfermidade.\nEspero que con esta información poida aprender máis sobre o que ocorre cando se ve ao revés.\nCamiño completo ao artigo: De peixes » Enfermidades dos peixes » "O meu peixe está ao revés, que debo facer?"\ndomenica moya dixo\nOla, teño un peixe común e común, pero nada ao carón e non sei que lle pasa, por favor, axude\nResponder a domenica moya\nVendo bolígrafos, pode axudarche o meu comentario? se non, vai canto antes cun bo comentarista.\nResponde a Chorro\nA música tamén afecta aos peixes


MásMóvil firma a paz con Movistar: melloras para Yoigo e Pepephone – Mallando no Android\nMásMóvil firma a paz con Movistar: melloras para Yoigo e Pepephone\nmasmovil, pepephone, tarifas, yoigo\nAutor Iago Varela Martínez O día 15 Decembro, 2016 Non hai comentarios\nNos últimos meses foron moitas, e graves, as liortas entre diferentes operadoras, mais pouco a pouco vanse aclarando os problemas entre compañías, e de cando en vez temos boas novas. A de hoxe é unha desas novas de relevancia pola cantidade de usuarias involucradas, e ten ao grupo MásMóvil (Yoigo, MásMóvil, Pepephone e Happy Movil) e a Movistar como grandes protagonistas.\nPor aclarar as causas do problema que afectaba a todas estas marcas, comezaremos por resumir os principais motivos de disputa:\nYoigo – Movistar. Yoigo aínda non posúe cobertura total no territorio español, polo que ten un acordo de “roaming local” para dar cobertura ás súas usuarias aló onde non chega a súa propia. Este acordo tiña limitado o acceso ao 3G.\nPepephone – Movistar. O OMV Pepephone deixou Vodafone por non ter acceso ao 4G e pasouse a Movistar, con acceso a esta tecnoloxía. Porén, os prezos abusivos de Movistar fixeron que Pepephone non puidese axustar as súas tarifas, deixando de ser unha compañía competitiva.\nNestas circunstancias chegou MásMóvil. O que até o de agora fora un OMV máis baixo o paraugas da rede de Orange, compañía máis permisiva á hora de atender as necesidades dos operadores virtuais, mercou Yoigo e Pepephone, convertíndose no cuarto operador estatal.\nMásMóvil, lonxe de querer amplificar os conflitos, traballou na busca de solucións. O primeiro que fixo foi chegar a un acordo global con Orange para usar a súa rede móbil e ter acceso a fibra óptica, co que xa pode dar servizos converxentes, tanto coa marca propia como a través de Yoigo.\nPorén, o acordo asinado entre MásMóvil tamén afecta ás usuarias de móbil de Yoigo, que a partir do 2017 empregarán a rede de Orange cando fagan uso do roaming local, garantindo así o acceso ao 4G a máxima velocidade onde non chega a cobertura de Yoigo.\nNo medio deste panorama, MásMóvil firmou esta semana un acordo de paz con Movistar, cuxos principais puntos son os seguintes:\nRelativo a Yoigo. En relación con Yoigo, conseguiu unha “migración tranquila” e acceso ao 4G de Movistar. É dicir, as usuarias de Yoigo comezarán a usar a rede de Orange ao longo do 2017, pero MásMóvil vai poder facer dita migración de maneira escalonada e non transferir os 3,3 millóns de clientes de Yoigo de vez. Ademais, o acordo tamén abre o acceso ao 4G de Movistar mentres dura esta “macroportabilidade”.\nRelativo a Pepephone. No que ten a ver con Pepephone, MásMóvil manterá a estes usuarios na rede de Movistar até o 2019, a cambio de ter conseguido uns prezos maioristas moito máis baixos dos que Movistar ofrecía a Pepephone.\nEsta última cuestión é ben significativa, porque Pepephone estaba pagando actualmente a Movistar uns 7,50 € por cada GB consumido polos seus clientes, o que deixaba sen marxe á compañía dos lunares. A partir do 2017 esta cifra reducirsase a 2,80 €/GB, e en 2018 e 2019 será de 1,60 €/GB, o que permitirá seguir reducindo as tarifas, como nos tiñan acostumados.\nMásMóvil, cuarto operador.\nA pesar de ter nacido como un OMV pequeno, MásMóvil sempre tivo o obxectivo de ser un operador completo e medirse de ti a ti cos tres grandes, Vodafone, Movistar e Orange. Todas as compras de competencia levadas a cabo nos últimos meses (Happy Móvil, Yoigo e Pepephone) foron nese camiño, e hoxe o grupo xa é o cuarto operador por volume de clientes.\nMáis aló destas cifras, outro aspecto importante é que a compañía a está a amosar o seu afán por estar a ben cos demais operadores cos que compite e fuxir de conflitos innecesarios que ao final acabana perxudicando unica e exclusivamente ás usuarias.\nQue pasará no futuro? Difícil facer previsións, mais pode que tras os últimos dous anos movidos o sector estabilice e teñamos un tempo de calma. Actualmente, 5 grandes grupos que concentran o groso dos clientes; son os seguintes:\nGrupo Telefónica: inclúe Movistar e Tuenti.\nGrupo Vodafone: inclúe Vodafone, ONO e Lowi.\nGrupo Orange: inclúe Orange, Jazztel, Simyo e Amena.\nGrupo MásMóvil: inclúe MásMóvil, Yoigo, Pepephone e Happy Móvil\nGrupo Euskaltel: inclúe Euskaltel e R\nComo vedes vós o panorama?\nVodafone Yu dobra os megas das tarifas SuperYuser e MegaYuser de prepago\nVodafone vén de lanzar unha promoción orientada ás usuarias das …\nJazztel mellora a súa oferta de segundas liñas con opcións para quen precisa máis GB\nNos últimos anos os operadores foron propiciando a chamada converxencia …\nR ofrece 2 liñas con chamadas ilimitadas e 3 GB de datos por 35 €/mes\nHai uns días falamos da nova oferta de liñas adicionais …


MEDIO AMBIENTE E CONCELLO TRABALLARÁN DA MAN PARA DECLARAR A ÁREA REXURBE DE FERROL VELLO QUE PERMITA AVANZAR NA COMPLETA REXENERACIÓN DESTE ÁMBITO\n• A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda e o rexedor municipal acordaron celebrar unha reunión entre os departamentos técnicos nas vindeiras semanas para iniciar a tramitación da declaración desta zona e seguir o exemplo da Coruña, Ribadavia e Mondoñedo\n• Recorda que o Instituto Galego de Vivenda e Solo xa dispón dun modelo de plan de dinamización que se debe abordar tras acadar a declaración, polo que ofrece toda a colaboración para “sentarse a coordinar” os traballos que implica esta iniciativa, co fin de dinamizar social e economicamente este ámbito da cidade\n• Ángeles Vázquez salienta que Ferrol é o concello onde se adquiriron o maior número de inmobles ao abeiro do Programa Rexurbe\nSantiago de Compostela, 11 de decembro de 2020.- A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, e ao alcalde de Ferrol, Ángel Mato, acordaron esta mañá traballar de xeito conxunto para acadar da declaración de Área Rexurbe de Ferrol Vello, a primeira Área Rexurbe da cidade e a cuarta na Comunidade. Esta foi unha das cuestións que abordaron a conselleira e o rexedor municipal, no transcurso dunha reunión na que repasaron as intervencións e proxectos que se levan a cabo na cidade departamental en materia de rehabilitación.\nÁngeles Vázquez trasladoulle ao alcalde Mato unha total e absoluta colaboración e brindoulle o apoio técnico do Instituto Galego de Vivenda e Solo para sentarse a coordinar os traballos e a tramitación desta iniciativa; tal e como fixo coas Áreas Rexurbe xa declaradas, a de Mondoñedo, Ribadavia e A Coruña. Nese sentido, coincidiron na necesidade de que os departamentos técnicos de cada administración celebren un primeiro encontro técnico nas vindeiras semanas.\nSegundo manifestou a conselleira, co impulso desta iniciativa, o concello avanza un paso máis na completa rexeneración, recuperación e mellora do ámbito e a contorna de Ferrol Vello, que tamén implica apostar pola dinamización económica e social.\nRecordou que unha Área Rexurbe é unha nova figura creada pola Lei de rehabilitación e rexeneración e renovación urbanas de Galicia, aprobada en 2019, que vai máis alá das tradicionais áreas de rehabilitación integral, xa que ademais da rehabilitación edificatoria inclúe medidas de dinamización social, demográfica e económica.\nUnha vez realizada a declaración da nova área Rexurbe, o seguinte paso será a redacción dun plan de dinamización, no que se indiquen as medidas a adoptar e as actuacións que se deben levar a cabo, o custe estimado das mesmas e as fontes de financiamento, público e privado, para levalas a cabo; posto que as actuacións nunha área Rexurbe son transversais e afectan a competencias de diversos departamentos. Nese sentido, indicoulle que xa se dispón dun modelo de plan de dinamización, elaborado polo IGVS.\nPrograma Rexurbe e áreas de rehabilitación\nA conselleira Ángeles Vázquez salientou que en Ferrol hai exemplos de iniciativas nesta materia, como son as catro áreas de rehabilitación integral (ARI) e o Programa Rexurbe; polo que con esta terceira accións Ferrol convértese nun concello modelo en materia de rehabilitación.\nA modo de exemplo, destacou que Ferrol é o concello onde se adquiriu o maior número de inmobles -a través dunha oferta pública de compra- ao abeiro do Programa Rexurbe, case 20 inmmobles para, unha vez rehabilitados, acadar 45 vivendas públicas. Recordou que nos orzamentos do ano 2021 recolle unha partida para o Programa Rexurbe, do que Ferrol é o gran beneficiado cun orzamento de 3 millóns de euros.\nPor último recordou, que no Concello de Ferrol están declaradas catro ARI: Barrios Históricos: A Madalena e Ferrol Vello, que recibiu 332.750 euros a cargo da última convocatoria, o Barrio da Graña, o Barrio de Esteiro Vello e o Barrio de Recimil.